Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1244/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kusnierz (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 września 2022 r. nr 162/22/CUL/210000 w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za styczeń i kwiecień 2021 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych).


UZASADNIENIE

I.1. Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2021 r. N. Sp. z o.o. w K. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) o zwolnienie z obowiązku opłacania należnych składek za styczeń i za kwiecień 2021 r. We wniosku jako działalność uprawniającą do skorzystania ze zwolnienia wskazano działalność oznaczoną kodem PKD 47.71.Z.

II.2. Decyzją z dnia 21 czerwca 2021 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: PZUS, organ) działając na podstawie art. 31zq ust. 7, w zw. z art. 31zy ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r, poz. 2095 ze zm.; dalej ustawa o COVID-19) i § 10 ust. 2 i ust 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz. 371 i 713, dalej: rozporządzenie RM) oraz w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 423 ze zm.; dalej: u.s.u.s.), odmówił stronie Spółce prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za ww. okres, gdyż podany we wniosku PKD nie został potwierdzony w rejestrze REGON według stanu na dzień 31 marca 2021 r.

II.1. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona Skarżąca podkreśliła, że pomimo, iż na dzień 31 marca 2021 r. w rejestrze REGON dla Spółki kod PKD 47.71.Z nie był wskazany jako działalność przeważająca tylko dodatkowa, to stan faktyczny wykazany dokumentami JPK składanymi do KAS wskazuje jednoznacznie, że działalność prowadzona w obrębie tego kodu PKD jest dominującą działalnością Spółki i jako taka podlega wsparciu w związku z istotnym spadkiem przychodów na skutek pandemii COVID-19.

II.2 PZUS decyzją z dnia 29 września 2021 r., działając na podstawie art. 31zq ust. 8 w związku z art. 31zy ust. 1 ustawy o COVID-19 oraz § 10 ust. 1 i ust. 2a rozporządzenia RM oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 735, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję z dnia 21 czerwca 2021 r.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść § 10 ust. 1 i ust. 2a pkt 2 rozporządzenia RM oraz streścił dotychczasowy przebieg postępowania, przedstawiając także przedłożone przez spółkę w toku postępowania dokumenty. Następnie ZUS stwierdził, że kod wskazany we wniosku z dnia 18 czerwca 2021 r. nie jest zgodny z rejestrem REGON według stanu na dzień 31 marca 2021 r., gdzie jako przeważający rodzaj działalności spółki wskazano "Produkcja pozostałej odzieży wierzchniej" oznaczony kodem 14.13.Z, który nie uprawnia do zwolnienia.

III.1. Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o uchylenie decyzji z dnia 29 września 2021 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania, zarzucając m.in. naruszenie art. 31zy ust. 1 ustawy o COVID-19 w zw. z § 10 ust. 1, ust. 2a pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia RM, poprzez nieprawidłową ich wykładnię polegającą na uznaniu, że zwolnieniu z obowiązku opłacania należności z tytułu składek podlegają wyłącznie podmioty posiadające odpowiedni wpis w rejestrze REGON kodu Polskiej Klasyfikacji.

III.2. Odpowiadając na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1656/21 uchylił decyzję PZUS z dnia 29 września 2021 r.

Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził między innymi, że "przyjęty przez organ sposób weryfikacji spełnienia wymogu do przyznania ulgi na gruncie rozporządzenia (ustawy o COVID-19) jest nieproporcjonalny do skutków, jakie wywołuje. Przyjęty sposób weryfikacji podmiotów uprawnionych nie może w skutkach prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości warunek spełniają, co mogą wykazać w inny sposób. Oceny w zakresie równego prawa do wsparcia, należy dokonać pomiędzy podmiotami, które faktycznie spełniają wymóg prowadzenia na określony dzień przeważającej działalności gospodarczej według podanych kodów PKD. Wprowadzenie jako jedynego sposobu weryfikacji spełnienia przedmiotowego kryterium - wymogu wpisu w rejestrze, w rubryce przeważającej działalności gospodarczej - doprowadziło więc do sytuacji, że podmioty, które znajdują się w tej samej sytuacji, tj. faktycznie prowadzą na dzień złożenia wniosku jako przeważającą działalność gospodarczą według PKD wymienionych w art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 oraz § 10 ust. 1 i ust. 2a ww. rozporządzenia Rady Ministrów zostały pozbawione dostępu do ulgi. Dokonany przez organ sposób wykładni powyższych przepisów sprowadzający się jedynie do sprawdzenia zapisów w odpowiedniej rubryce rejestrów, prowadzi w skutkach do nierównego dostępu do pomocy. Wywołuje więc negatywny wpływ na sytuację tożsamych podmiotów uprawnionych do wsparcia, ponieważ wpis w rejestrze, w rubryce zadeklarowanej przeważającej działalności, nie uzasadnia pominięcia faktycznie prowadzonej przez dany podmiot przeważającej działalności, skoro istnieje możliwość wykazania spełnienia warunku do przyznania ulgi w inny sposób, na podstawie innych dokumentów/dowodów".

Sąd wskazał również, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją stosuje się wszystkie zasady postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, ze zm.; dalej: K.p.a.) i stwierdził, "że dopiero zatem podjęcie niezbędnych ustaleń pozwala organowi na zajęcie stanowiska w sprawie i w tym kontekście zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić należy jako wadliwe albowiem przedwcześnie przyjęto, że strona skarżąca podlega wyłączeniu z kręgu podmiotów mogących ubiegać się o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. Postępowanie wyjaśniające ograniczono bowiem wyłącznie do wyników literalnego brzmienia zapisów rozporządzenia, poprzestając na treści wpisów w rejestrze REGON. Takie zawężenie było nieuprawnione. Dokonując wykładni przepisów § 10 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2021 r. nie można pomiąć ww. znaczenia pojęcia przeważającej działalności, jeżeli strona wskazuje na nieaktualność wpisu w rejestrze oraz wykazuje, że w określonym czasie dany rodzaj działalności był prowadzony jako przeważający. Poprzestanie jedynie na formalnej treści wpisu w rejestrze REGON mogłoby nie pozwolić przyznać pomocy tym, do których została ona skierowana. Nie można przy wykładni odnośnych przepisów tracić z pola widzenia także tego, że większość ograniczeń i zakazów prowadzenia działalności gospodarczej wprowadzonych w związku z epidemią COVID-19 kolejnymi rozporządzeniami nie były wprost określane odwołaniem się do kodów PKD (z nielicznymi wyjątkami), lecz miały zasadniczo charakter opisowy (por. np. § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758), albo § 10 zastępującego je rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 2091)).

Dlatego też w ocenie Sądu rozwiązania prawnego określonego w § 10 rozporządzenia nie można traktować jako wyłącznego środka dowodowego służącego wykazaniu rodzaju prowadzonej działalności, tym bardziej, że musiałoby ono modyfikować postępowanie dowodowe określone w akcie prawnym rangi ustawy, jakim jest Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd stwierdza w związku z tym, że wnioskujący o ulgę podmiot gospodarczy może zatem okoliczności dotyczące prowadzonej działalności wykazać także innymi środkami dowodowymi i podważyć formalne i statystyczne znaczenie wpisów w rejestrze podmiotów REGON. Powołane przepisy rozporządzeń mają na celu usprawnienie procesu przyznawania przez Zakład wsparcia przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym określony rodzaj działalności, ale nie stanowią one modyfikacji procesu dowodowego obowiązującego w postępowaniu administracyjnym (zob. art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Na gruncie k.p.a. nie obowiązuje formalna teoria dowodów, a organy obowiązane są dojść do prawdy materialnej. Oznacza to, że przedsiębiorca prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą odpowiadającą treści kodów PKD wymienionych w powołanych rozporządzeniach, jako przeważającą (ten warunek ulgi ma charakter materialnoprawny i nie podlega modyfikacji, a wynika on z art. 31zy ust. 1 i 2 ustawy o COVID-19), może przeprowadzić dowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, a więc odnośnie środka dowodowego określonego w przepisach rozporządzenia, tj. danych pozyskanych przez Zakład z rejestru REGON i podważyć w niebudzący wątpliwości sposób aktualność wpisu w rejestrze podmiotów REGON odnośnie stanu faktycznego, w jakim się znajduje lub znajdował w określonym czasie.

W rozpoznanej sprawie organ nie dokonał oceny zaoferowanych przez stronę skarżącą dowodów, nie wyjaśnił więc wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza rodzaju faktycznie wykonywanej przez skarżącą Spółkę działalności będącej działalnością przeważającą oraz czy na dzień 31 marca 2021 r. prowadził on przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD wskazanym we wniosku. Te okoliczności, w kontekście dokonanej przez Sąd wykładni przepisów § 10 ust. 1, ust. 2a i ust. 3 rozporządzenia były istotne z punktu widzenia możliwości udzielenia lub nie zwolnienia z opłacania składek. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Sąd nie zastępuje w orzekaniu organów administracyjnych, a jedynie kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem i w przypadku ustalenia, że narusza ona prawo – uchyla ją. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznanej sprawie. W rezultacie, rozpatrując ponownie sprawę, ZUS zobligowany będzie rozpoznać wniosek skarżącej Spółki przy uwzględnieniu stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu."

V. PZUS po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 19 września 2022 r. nr 162/22/CUL/21000 (powołując się na podstawy prawne jak w decyzji z dnia 29 września 2022 r.) utrzymał w mocy decyzję z dnia 21 czerwca 2021 r.

Organ w uzasadnieniu decyzji na 5 stronach przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że "W piśmie z 21 lipca 2022 r. zostaliście Państwo poinformowani, że 14 lipca 2022 r. wpłynął do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie ww. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 lutego 2022 r. W celu umożliwienia dokonania oceny zasadności Państwa wniosku o zwolnienie z opłacania składek za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. oraz od 1 kwietnia 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. i potwierdzenia, która działalność jest przeważająca na podstawie wysokości osiąganych przychodów, w ww. piśmie poproszono Państwa o złożenie:

- dodatkowych dokumentów (faktur) potwierdzających, że przeważająca działalność, prowadzona przez Państwa na 31 marca 2021 r. odpowiada deklarowanemu we wniosku kodowi (PKD) 4771Z (tj. SPRZEDAŻ DETALICZNA ODZIEŻY PROWADZONA W WYSPECJALIZOWANYCH SKLEPACH),

- dodatkowych dokumentów (zestawienie przychodów) potwierdzających, że przychód z przeważającej działalności oznaczany kodem uprawniającym do zwolnienia uzyskany w kwietniu 2021 r. był o co najmniej 40% niższy w stosunku do przychodu uzyskanego w lutym 2020 r.,

- dodatkowych dokumentów potwierdzających, czy wartość przychodu ze sprzedaży towarów i usług z działalności określonej w kodzie PKD wskazanym przez Państwa jako rodzaj przeważającej działalności gospodarczej stanowi przeważającą większość w przychodach Państwa uzyskanych w roku 2020 i 2021.

W powyższym zawiadomieniu podano, że jeśli nie przedłożą Państwo tych dokumentów w terminie 7 dni od otrzymania pisma, wniosek zostanie rozpatrzony wyłącznie na podstawie posiadanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych informacji. (...).

W piśmie z 28 lipca 2022 r. poinformowaliście Państwo, że od 30 lat Pan J. G. prowadził działalność pod nazwą N., natomiast w maju 2019 r. nastąpiła zmiana formy działalności i powstała spółka N. Sp. z o.o. Spółka jest producentem i dystrybutorem wysokiej klasy garniturów, marynarek, spodni, koszul, krawatów, płaszczy i kurtek męskich, w tym szytych na miarę. Wyjaśniliście Państwo, że działalność handlowa detaliczna dotycząca kodu PKD 47.71.Z (sprzedaż detaliczna odzieży w wyspecjalizowanych sklepach), prowadzona jest w sklepach zlokalizowanych w centrach handlowych i sklepach stacjonarnych. Przedmiotem sprzedaży w sklepach są: garnitury, surduty, marynarki, spodnie, koszule i akcesoria takie jak krawaty, fulary, paski (47.72.Z), buty (47.72.Z) itp. Sprzedaż dotyczy zarówno wyprodukowanych we własnym zakresie produktów jak również towarów nabytych od innych producentów. Wskazaliście Państwo adresy czternastu swoich sklepów usytuowanych w różnych miastach kraju. Poinformowaliście Państwo, że spółka dokonuje sprzedaży detalicznej na rzecz osób fizycznych.

Ponadto wskazaliście Państwo, że:

- przychody netto spółki za luty 2020 r. wynoszą 1 057 744,00 zł, przychody netto spółki za kwiecień 2021 r. wynoszą 595 653,00 zł, co stanowi 44% spadek przychodów w kwietniu 2021 r. w stosunku do lutego 2020 r.,

- suma przychodów w 2020 r. wyniosła 8 380 863,00 zł netto, suma sprzedaży detalicznej w 2020 r. wyniosła 5 594 941,28 zł netto, wobec czego sprzedaż detaliczna stanowiła 66,7% całości przychodów,

- suma przychodów w 2021 r. wyniosła 8 516 288,00 zł netto, suma sprzedaży detalicznej w 2021 r. wyniosła 5 801 014,74 zł netto, w 2021 r. sprzedaż detaliczna stanowiła 68,1% całości przychodów,

- używając pojęcia "przychody" uznajecie Państwo przychody w rozumieniu ustawy o VAT, natomiast za "sprzedaż detaliczną" uznajecie sprzedaż zafiskalizowaną na kasach fiskalnych, dokonaną w sklepach firmowych należących do spółki, zajmujących się sprzedażą detaliczną odzieży męskiej oraz akcesoriów np. krawatów, fularów, pasków, butów (w ramach kodu PKD: 47.71.Z, 47.72.Z).

Do pisma załączyliście Państwo:

- część deklaracyjną pliku JPK wysłanego do Urzędu Skarbowego za 04.2021 r. oraz deklarację VAT-7 za 02.2020 r.

- 5 przykładowych paragonów fiskalnych z marca 2021 r., wydrukowanych z systemu księgowego,

- wydruk podsumowania sprzedaży za 2021 r. z kas fiskalnych w dwóch Państwa sklepach, prowadzących sprzedaż w Z. oraz w T.,

- ostatnią stronę wydruku sprzedaży fiskalnej sklepów za 2020 r. (strona 291) oraz ostatnią stronę wydruku korekt za 2020 r. (strona 12),

- ostatnią stronę wydruku sprzedaży fiskalnej/detalicznej sklepów za 2021 r. (strona 271) oraz ostatnią stronę wydruku korekt za 2021 rok (strona 10).

Pismem z 3 sierpnia 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie zwrócił się do Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze o udzielenie informacji, czy:

- na podstawie posiadanych przez Urząd dokumentów można uznać, że na 31 marca 2021 r. prowadziliście Państwo działalność oznaczoną kodem PKD 47.71.Z "sprzedaż detaliczna odzieży w wyspecjalizowanych sklepach",

- przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych, uzyskany w kwietniu 2021 r. był niższy co najmniej o 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego w lutym 2020 r.

Z otrzymanej informacji od Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z 10 sierpnia 2022 r. wynika, że Urząd Skarbowy nie posiada dokumentów, na podstawie których można określić przedmiot przeważającej działalności N. Sp. z o.o.: W ww. piśmie podano, że na podstawie złożonych deklaracji VAT-7 i wykazanych w nich obrotach stwierdza się, że:

- obrót Spółki w 02.2020 wyniósł 1057 744,00 zł,

- obrót Spółki w 04.2021 wyniósł 595 653,00 zł, a więc nastąpił spadek obrotu o 44%.

Jednocześnie w powyższym piśmie wskazano, że niemożliwym jest określenie, czy ww. obrót pochodził z przeważającej działalności określonej kodem PKD 4771.Z, ponieważ obroty nie są wykazywane z podziałem na kody PKD.

W zawiadomieniu z 5 września 2022 r. zostaliście Państwo poinformowani o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie o ponowne rozpatrzenie wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek. W ww. piśmie wskazano, że w terminie 7 dni od jego odebrania przysługuje Państwu prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

9 września 2022 r. Państwa pełnomocnik dołączył do sprawy oświadczenie z 9 sierpnia 2021 r. o tym, że kod 47.71.Z - sprzedaż detaliczna odzieży w wyspecjalizowanych sklepach prowadzona jest w sklepach N. Sp. z o.o. zlokalizowanych w centrach handlowych i sklepach stacjonarnych wyszczególnionych w złożonym odwołaniu. W ww. oświadczeniu wskazaliście Państwo, że w roku 2020 sprzedaż detaliczna stanowiła 66,70% całości przychodów ze sprzedaży, w roku 2021 sprzedaż detaliczna stanowiła 68,10% całości przychodów ze sprzedaży.

9 września 2022 r. Państwa pełnomocnik zapoznał się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie o ponowne rozpatrzenie wniosku o zwolnienie z opłacania składek i oświadczył, że nie wnosi żadnych zastrzeżeń oraz nie składa żadnych nowych żądań.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdza się, że decyzja z 21 czerwca 2021 r., sygnatura sprawy: 180000/71/287287/2021/RDZ-B7/3 Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie odmawiająca Państwu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. oraz od 1 kwietnia 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. wydana została prawidłowo.

We wniosku RDZ z 18 czerwca 2021 r. wskazaliście Państwo, że prowadzicie przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 4771Z. W decyzji z 21 czerwca 2021 r. podano Państwu, że zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek płatnika składek za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. oraz od 1 kwietnia 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. prowadzącego na dzień 31 marca 2021 r. przeważającą działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 odpowiednimi kodami. Oceny spełnienia warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według PKD dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na 31 marca 2021 r. Wskazano, że podany przez Państwa we wniosku RDZ kod PKD nie został potwierdzony w rejestrze REGON według stanu na 31 marca 2021 r.

Ponadto w decyzji z 29 września 2021 r. nr 156/21/CUL/210000 również wskazano Państwu przepisy, na podstawie których przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za styczeń 2021 r. i kwiecień 2021 r.".

Dalej PZUS przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku WSA z dnia 22 lutego 2022 r. i wskazał, że "W związku z wyrokiem WSA w Krakowie z 22 lutego 2022 r., w piśmie z 21 lipca 2022 r. organ poprosił Państwa o przedłożenie dokumentów (faktur) potwierdzających, że przeważająca działalność, prowadzona przez Państwa na 31 marca 2021 r. odpowiada deklarowanemu we wniosku kodowi (PKD) 4771Z (tj. SPRZEDAŻ DETALICZNA ODZIEŻY PROWADZONA W WYSPECJALIZOWANYCH SKLEPACH).

Wszystkie złożone przez Państwa dokumenty (w tym paragony, raporty fiskalne, deklaracja VAT-7 za 02.2020 r., część deklaracyjna pliku JPK za 04.2021 r. oraz zestawienia paragonowej sprzedaży), zostały przeanalizowane. Nie można jednak na ich podstawie jednoznacznie stwierdzić, że przychody uzyskane przez Państwa według stanu na dzień 31 marca 2021 r. ze sprzedaży detalicznej odzieży prowadzonej w Wyspecjalizowanych sklepach (tj. z działalności oznaczonej kodem PKD 4771.Z) stanowią przeważającą część w ogólnej wartości uzyskanych przychodów. Nie dostarczyliście Państwo faktur, paragonów, czy też innych dokumentów potwierdzających ogólną wartość przychodów osiągniętych w marcu 2021 r. oraz wartość przychodów osiągniętych w marcu 2021 r. w ramach działalności oznaczonej kodem PKD 47.71.Z. Przedłożyliście Państwo jedynie 5 przykładowych paragonów fiskalnych z marca 2021 r.

Na ich podstawie nie można zatem ustalić, czy przychody osiągnięte w marcu 2021 r. ze sprzedaży detalicznej odzieży prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach (wg. PKD 47.71.Z) były przeważające w ogólnej wartości przychodów uzyskanych przez Państwa w tym miesiącu.

Podany w Państwa wniosku RDZ kod PKD 47.71.Z nie został potwierdzony w rejestrze REGON według stanu na 31 marca 2021 r. i nie podważyliście Państwo w niebudzący wątpliwości sposób aktualności wpisu rodzaju przeważającej działalności w rejestrze podmiotów REGON odnośnie stanu faktycznego, w jakim się znajdował na 31 marca 2021 r.

Państwa oświadczenie, że na 31 marca 2021 r. rodzajem prowadzonej przez Państwa przeważającej działalności była działalność oznaczona kodem PKD 47.71.Z jest niewystarczające, powinno ono bowiem być poparte konkretnymi dowodami, które Sąd wskazał w wyroku z 22 lutego 2022 r. Jako płatnik składek powinniście Państwo udowodnić rodzaj przeważającej działalności prowadzonej na 31 marca 2021 r.

Zakład dokonał także ustaleń dotyczących Państwa sprawy kierując wniosek o udzielenie informacji do Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze w piśmie z 10 sierpnia 2022 r. wskazał jednak, że nie posiada dokumentów, na podstawie których można określić przedmiot przeważającej działalności N. Sp. z o.o.., nie ma również możliwości określenia, czy Państwa obrót pochodził z przeważającej działalności określonej kodem PKD 47.71.Z (obroty nie są wykazywane z podziałem na kody PKD).

Reasumując, nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, że na 31 marca 2021 r. prowadziliście Państwo działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności kodem 47.71.Z., który uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za styczeń 2021 r. i kwiecień 2021 r.

Biorąc pod uwagę powyższe brak jest podstaw do zwolnienia Państwa z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za styczeń 2021 r. i kwiecień 2021 r."

VI.1. Skarżąca na powyższą decyzję wniosła skargę do tut. Sądu zarzucając decyzji z dnia 19 września 2022 r. naruszenie:

- art. 31zy ust. 1 ustawy o COVID-19 w zw. z § 10 ust. 1, ust. 2a pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia RM, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdzał spełnienie wszystkich przesłanek uprawniających do zwolnienia Skarżącej z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a przede wszystkim potwierdzał, iż na dzień 31 marca 2021 r. Spółka prowadziła przeważającą działalność w zakresie sprzedaży detalicznej odzieży prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach, określonej kodem 47.71.Z PKD,

- art. 7, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a przede wszystkim brak ustalenia jaką przeważającą działalność gospodarczą Skarżąca faktycznie prowadziła w dniu 31 marca 2021 r., co skutkowało odmową prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

- art. 8, art. 9 i art. 79a § 1 K.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a zwłaszcza poprzez brak kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego polegających przede wszystkim na wprowadzeniu strony w błąd oraz niepoinformowaniu o potrzebie uzupełnienia dostarczonych dokumentów w celu uzyskania korzystnej dla niej decyzji;

- art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a., poprzez brak prawidłowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia przez organ, a w szczególności brak uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji oraz poprzez niewyjaśnienie Skarżącej zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy z jej wniosku, a przede wszystkim brak odniesienia się do wszystkich złożonych przez stronę dowodów.

Na podstawie tych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że PZUS rozpatrując ponownie wniosek, w postępowaniu wyjaśniającym zwrócił się do Urzędu Skarbowego Kraków- Podgórze pismem z dnia 3 sierpnia 2022 r. o udzielenie informacji, czy na podstawie posiadanych przez Urząd Skarbowy dokumentów można uznać, że na dzień 31 marca 2021 r. Spółka prowadziła działalność oznaczoną kodem PKD wyspecjalizowanych sklepach i czy przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych, uzyskany w kwietniu 2021 r. był niższy co najmniej o 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego w lutym 2020 r. Z otrzymanej informacji od Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 10 sierpnia 2022 r. wynika, że Urząd Skarbowy nie posiada dokumentów, na podstawie których można określić przedmiot przeważającej działalności Skarżącej. W ww. piśmie podano, że na podstawie złożonych deklaracji VAT-7 i wykazanych w nich obrotach stwierdza się, że: - obrót Spółki w lutym 2020 r. wyniósł 1 057 744,00 zł a obrót Spółki w kwietniu 2021 r. wyniósł 595 653,00 zł, a więc nastąpił spadek obrotu o 44%. Jednocześnie w powyższym piśmie wskazano, że niemożliwym jest określenie, czy, ww. obrót pochodził z przeważającej, działalności określonej kodem PKD 4771.Z, ponieważ obroty nie są wykazywane z podziałem na kody PKD.

Dalej Skarżąca podniosła, że w porozumieniu z pracownikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie dostarczyła część deklaracyjną pliku JPK wysłanego do Urzędu Skarbowego za kwiecień 2021 r. oraz deklarację VAT-7 za luty 2020 r., pięć przykładowych paragonów fiskalnych z marca 2021 r., wydrukowanych z systemu księgowego, wydruk podsumowania sprzedaży za 2021 r. z kas fiskalnych w dwóch sklepach Spółki prowadzących sprzedaż w Z. oraz w T., ostatnią stronę wydruku sprzedaży fiskalnej sklepów za 2020 r. (strona 291); ostatnią stronę wydruku korekt za 2020 r. (strona 12); ostatnią stronę wydruku sprzedaży fiskalnej/detalicznej sklepów za 2021 r. (strona 271) oraz ostatnią stronę wydruku korekt za 2021 rok (strona 10).

Co jest istotne w przedmiotowej sprawie, działający w imieniu Spółki A. K. był w bieżącym kontakcie z pracownikami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie, którzy poinformowali go, iż wskazane wyżej dokumenty są wystarczające dla organu i miarodajne będzie okazanie przykładowych dokumentów fiskalnych. W przeciwnym razie Spółka z całą pewnością nie chciałaby działać na swoją niekorzyść i dostarczyłaby komplet dokumentacji skoro taką posiada i która w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza spełnienia wszystkich przesłanek do zwolnienia Spółki z obowiązku opłacania składek za okres wskazany we wniosku. Zaskoczeniem więc było dla Spółki otrzymanie decyzji odmawiającej zwolnienia z uwagi na brak dostarczenia odpowiedniej dokumentacji. Tymczasem organ przed wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji nie może pominąć dyspozycji art. 79a § 1 K.p.a. Powinien zatem przed wydaniem takiej decyzji powiadomić ją o konieczności wskazania przesłanek, które nie zostały spełnione tub wykazane, czyniąc zadość zasadzie informowania (art. 9 K.p.a). Jeżeli zaś strona składa wnioski dowodowe mające podważyć dane z rejestru podmiotów REGON, powinny one być rozpoznane przez organ prowadzący postępowanie przy uwzględnieniu przepisów art. 7 i art. 78 § 1 K.p.a.

Oznacza to, że PZUS nie dość, że nie przeprowadził w sprawie właściwego, zupełnego i obiektywnego postępowania, to celowo wprowadził Skarżącą w błąd, co doprowadziło do wydania niekorzystnej decyzji. Co więcej organ oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na dokumencie przekazanym przez Urząd Skarbowy, podczas gdy oczywistym było, że ten urząd nie posiada szczegółowych informacji w tym zakresie. PZUS w ogóle nie wziął pod uwagę dokumentów dostarczonych przez Stronę, a które przynajmniej w sposób pośredni potwierdzały, że na dzień 31 marca 2021 r. przeważającą działalnością gospodarczą Spółki była sprzedaż detaliczna odzieży prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (kod PKD 47.71.Z). Jeśli bowiem PZUS widział, że Skarżąca posiada niezbędną dokumentację, jednak nie została ona dostarczona w całości - powinien o nią wystąpić do Spółki. Poza w/w dokumentami w aktach przedmiotowej sprawy znajdowały się również inne dowody, wskazujące na rodzaj prowadzonej działalności oraz potwierdzających spełnienie pozostałych przesłanek uprawniających stronę do uzyskania zwolnienia z opłacania składek w tym m.in. takie jak: 15 umów najmu lokalu w: T., K., L.; O., W., W.1, Z., N., B., C., G., K.1, L., Ł. oraz R.

Następnie Skarżąca powtórzyła argumentację z pisma z dnia 28 czerwca 2021 r., w którym przedstawiła swoje starania od grudnia 2020 r. o zmianę kodu PKD przeważającej działalności firmy.

Dalej Skarżąca podniosła, że organ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się do faktu prowadzenia przez Spółkę sklepów oraz chęci zgłoszenia zmiany kodu PKD już w 2020 r. i wskazała, że jeśli organ chciał ustalić stan faktyczny na podstawie dokumentów księgowych, miał możliwość wystąpienia o wydruk z kas fiskalnych poszczególnych sklepów, co byłoby bardziej miarodajne niż wystąpienie z takim zapytaniem do Urzędu Skarbowego. Co więcej, wystarczyło aby organ wskazał wprost Stronie, jakich dokumentów wymaga. Tymczasem organ wolał przerzucić całkowitą odpowiedzialność za zgromadzenie materiału dowodowego na Skarżącą, wprowadzając Ją Jednocześnie w błąd, co do dostarczonych dokumentów, pozostawiając stan faktyczny bez wyjaśnienia. Skarżąca uzyskała informację o braku odpowiedniej dokumentacji umożliwiającej wydanie korzystnego dla Spółki orzeczenia dopiero w dniu dostarczenia przez organ zaskarżonej decyzji. Dlatego też Spółka przedkłada wraz z niniejszą skargą dodatkowe dokumenty wymagane przez organ, które potwierdzają, że na dzień 31 marca 2021 r. Skarżąca prowadziła przeważającą działalność gospodarczą w zakresie kodu PKD 47.71.Z:

1) zestawienie sprzedaży fiskalnej za marzec 2021 r. - wygenerowane z systemu księgowego H.;

2) zestawienie sprzedaży za miesiąc marzec 2021 r. (zestawienie wygenerowane na podstawie pliku JPK), wraz z wyliczeniem współczynnika sprzedaży detalicznej do sprzedaży ogółem;

3) miesięczne raporty fiskalne z poszczególnych sklepów prowadzonych przez N. sp. z o.o. wraz z zestawieniem x18;

4) deklaracja [...].

Z w/w dokumentów w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż przychód ze sprzedaży detalicznej w poszczególnych sklepach w miesiącu marcu 2021 r. opiewał na kwotę 362.673,35 zł (z uwzględnieniem korekt), podczas gdy przychód spółki ogółem wyniósł w tym miesiącu 513.497,21 zł. Oznacza to, że spółka uzyskała w tym czasie przychód z tytułu sprzedaży detalicznej stanowiący 71% całego zarobku. To z kolei potwierdza, że na dzień 31 marca 2021 r. przychody osiągnięte w marcu 2021 r. pochodziły z przeważającej działalności określonej kodem PKD 47.71.Z.

Podsumowując Skarżąca wskazała, że organ nie sprostał standardom i wymaganiom wynikającym z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1, 79a § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza tych, które dotyczą faktycznie wykonywanej przez Skarżącą działalności będącej działalnością przeważającą. Obowiązkiem organu jest ustalenie, czy wskazane przez stronę twierdzenia pozwalają na wyjaśnienie, że dane uwidocznione w wykazie przekazanym ZUS przez GUS były zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym na dzień 31 marca 2021 r., czego w przedmiotowym postępowaniu zabrakło.

VI.2. PZUS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

VII.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Stosownie do § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1773 ze zm.), rozpoznanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy o COVID-19 – przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Skarżąca ma siedzibę na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie, obie strony wniosły o rozpoznanie w trybie uproszczonym.

VII.2. Sąd wskazuje, że orzekanie w tej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 P.p.s.a., ponieważ niniejszy wyrok jest poprzedzony prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1656/21, który funkcjonuje w obrocie prawnym i którego uzasadnienie Sąd celowo przytoczył w obszernych fragmentach w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, ponieważ zawiera istotne wskazania dotyczące rozstrzygającej w niniejszej sprawie kwestii oceny spełnienia warunku liczby pracowników, która uprawnia do zwolnienia.

Zgodnie z tym przepisem prawnym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 443/09 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 P.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826-827).

Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06).

Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Zauważyć również należy, że w orzecznictwie jednolicie prezentowany jest pogląd wyrażony miedzy innymi w wyroku NSA z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II FSK 1057/11, że sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawne oraz poglądy judykatury i doktryny stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1656/21, ponieważ nie doszło do wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym prawem, nie doszło również do istotnej zmiany stanu prawnego.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja narusza art. 153 P.p.s.a., gdyż wbrew zaleceniom Sądu zawartym w wyroku z dnia 22 lutego 2022 r. dotyczącym przeprowadzenia o postępowania administracyjnego z zachowaniem zasad tego postępowania, PZUS ponownie przeprowadził to postępowanie z naruszeniem następujących przepisów:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a.,

2. art. 9 w zw. z art. 79a § 1 K.p.a.,

3. art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 K.p.a.

Ad. 1. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności. Z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).

Zatem postępowanie dowodowe winno realizowane jest w związku z dążeniem organu do ustalenia prawdy obiektywnej, co wymaga podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. O tym, czy dana okoliczność została udowodniona, organ administracji decyduje w ramach formułowania oceny w tym przedmiocie na podstawie całego zebranego materiału dowodowego Przeprowadzenie postępowania dowodowego, w świetle celu, któremu ono służy, obejmuje zatem obowiązki organu polegające na pozyskiwaniu i utrwalaniu materiału dowodowego w aktach sprawy oraz na jego rozpatrzeniu w reżimie swobodnej oceny dowodów. W ramach owego rozpatrzenia organ rozważa wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inną, dokonuje ich oceny tak z osobna jak i we wzajemnym powiązaniu. Wszystko to czyni w toku wszechstronnej analizy materiału dowodowego, po której, przy uznaniu zgromadzonego materiału za zupełny, zajmuje stanowisko w zakresie stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia prowadzonej sprawy. Powołane przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dążenia w postępowaniu do udowodnienia każdego faktu przy wykorzystaniu wszelkich możliwych i legalnych środków dowodowych. Materiał dowodowy powinien być zebrany z urzędu i w tym samym trybie organ wyjaśnia wszelkie okoliczności faktyczne sprawy. Na organie ciąży obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, co wyklucza selektywne podejście do źródeł dowodowych, a następnie konieczność wyczerpującego rozpatrzenia tak zebranego materiału, a więc dokładne zapoznanie się z nim i jego dogłębną analizę. Natomiast art. 80 K.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ administracji ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena taka należy do wyłącznej kompetencji organu. Ma ona charakter obiektywny i jest uniezależniona od tego, czy strony współpracowały z organem w toku postępowania dowodowego, czy też nie. Swobodna ocena dowodów nie oznacza jednak oceny dowolnej, opartej na upodobaniach organu. Organ jest bowiem obowiązany do dokonania jej w oparciu o przekonywujące podstawy. Ocena ta wymaga zachowania przepisów prawa procesowego i określonych reguł tej oceny.

W wyroku z dnia 22 lutego 2022 r. Sąd wskazał, że "wnioskujący o ulgę podmiot gospodarczy może zatem okoliczności dotyczące prowadzonej działalności wykazać także innymi środkami dowodowymi i podważyć formalne i statystyczne znaczenie wpisów w rejestrze podmiotów REGON."

W rozpatrywanej sprawie takie dowody Skarżąca przedłożyła m.in. w postaci złożonych jednoznacznych oświadczeń, że prowadziła działalność oznaczonym kodem PKD 4771Z i był to kod przeważającej działalności gospodarczej (m.in. pismo z dnia 28 czerwca 2021 r.). Sąd zauważa, że zgodnie z przepisem art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W świetle art. 75 § 1 K.p.a., niedopuszczalne jest stosowanie formalnej teorii dowodów poprzez twierdzenie, że daną okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi bądź też przez tworzenie nowych reguł korzystania ze środków dowodowych. Takim dowodem mogą być zatem złożone przez stronę postępowania oświadczenia. Oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnymi z urzędu (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 439; wyrok NSA z dnia 9 marca 1989 r., sygn. akt II SA 961/88, ONSA 1989/1/33; wyrok SN z dnia 20 września 1990 r., sygn. akt III ARN 9/90, OSNC 1991/10 - 12/129).

W realiach rozpoznawanej sprawy organ ferując swoje rozstrzygnięcie nie podważył skutecznie oświadczeń składanych przez Skarżącą i właśnie w tym kontekście twierdząc, że Skarżąca nie prowadziła działalności oznaczonej kodem PKD 4771Z i że był to kod przeważającej działalności gospodarczej, organ nie zebrał materiału dowodowego. Innymi słowy organ nie udowodnił, że oświadczenia Skarżącej nie są prawdziwe i nie wskazał dlaczego ich nie uznaje za dowód potwierdzający prowadzenie działalności przedmiotowym kodem PKD. W aktach sprawy nie ma żadnego dowodu, który by podważał złożone przez Skarżąca oświadczenia, a wręcz przeciwnie, Skarżąca przedłożyła dowody je potwierdzające (notabene nieocenione przez organ), że jej głównym przedmiotem działalności jest sprzedaż detaliczna odzieży prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (umowy najmu lokalu w celu prowadzenia sklepów odzieżowych w różnych miastach). Powyższe okoliczności oznaczają również, że PZUS wykroczył poza zakres swobodnej oceny dowodów, gdyż pomiął w ocenie dowody korzystne dla Skarżącej.

Sąd zwraca uwagę, że Skarżąca przedłożyła jeszcze szereg różnych dowodów, których organ nie poddał indywidualnej ocenie, jak i dowody te nie zostały ocenione we wzajemnym ze sobą powiązaniu, z uwzględnieniem wpływu udowodnienia jednej okoliczności na drugą. Mało tego, organ nie wskazał również dlaczego tych dowodów nie uwzględnił, a jedynie autorytatywnie stwierdził, że nie można ustalić na podstawie przedłożonych dowodów, czy Skarżąca prowadzi przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 47.71.Z.

Ad. 2. Zdaniem Sądu, słusznie w skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 9 i 79a K.p.a. Przepisem art. 9 K.p.a., ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; także czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a to poprzez udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 K.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., sygn. akt V SA 44/01. Ponadto obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., sygn. akt SA/Lu 2087/95).

W realiach badanej sprawy kluczowe znacznie ma również treść art. 79a K.p.a., zgodnie z którą, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się (§ 1), a w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (§ 2).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest skierowanego do strony przed wydaniem zaskarżonej decyzji zawiadomienia o negatywnych dla niej ustaleniach organu, wynikających z dotychczas zebranego materiału dowodowego.

W rozpatrywanej sprawie organ skierował do Skarżącej w dniu 5 września 2022 r. zawiadomienie o treści: "Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie informuje Państwa, że zostało zakończone postępowanie w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek.

14 lipca 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie wszczął postępowanie w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek.

W czasie tego postępowania Zakład zebrał dowody i materiały umożliwiające wydanie decyzji w Państwa sprawie.

Zakład jednocześnie informuje, że przysługuje Państwu prawo wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z którego można skorzystać w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma w siedzibie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Krakowie.

W razie pytań lub wątpliwości można kontaktować się z pracownikiem ZUS – (...) pod numerem telefonu (...) w dniach od poniedziałku do piątku w godz. 7:00-14:00."

Pomijając oczywiście błędne stwierdzenie organu odnośnie wszczęcia postępowania, z treści tego pisma wynika, że organ zakończył prowadzenie postępowania dowodowego (zbieranie dowodów) i że strona może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. W zawiadomieniu tym brak jest informacji o negatywnych dla Skarżącej ustaleniach organu, wynikających z dotychczas zebranego materiału dowodowego.

W tym miejscu należy zauważyć, iż w przypadku prawidłowego wypełnienia przez organ obowiązku określonego w art. 79a § 1 K.p.a. strona uzyskuje wiedzę co do tego, w jaki sposób organ ocenia całość zebranego materiału dowodowego i dlaczego w ocenie organu nie jest możliwe uzyskanie przez stronę decyzji o żądanej treści. Strona może wówczas przedłożyć dodatkowe dowody (§ 2).

Natomiast ewentualne wydanie przez organ decyzji niezgodnej z żądaniem strony z powodów innych niż wskazane w informacji, o której mowa w art. 79a § 1 K.p.a, stanowiłoby o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1) – (por. P. M. Przybysz (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 79a.)

Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zgodnie z art. 79a K.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony (por. np. wyroki: z 6 maja 2022 r. sygn. akt. I OSK 1488/21, z 11 marca 2022, sygn. akt. I OSK 1681/21, z 21 stycznia 2022 r. sygn. akt. I OSK 873/21). Jak wyjaśniał NSA, celem tego przepisu jest zmobilizowanie organów administracji do wnikliwego badania merytorycznej treści żądań strony na wszystkich etapach postępowania wszczynanego na żądanie strony i zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach, bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości.

Sąd zauważą, że treść uzasadnienia skargi (uzgodnienia z pracownikami organu odnośnie potrzeby przedkładania kolejnych dowodów), czynią uzasadnionym twierdzenie, że gdyby organ przed wydaniem decyzji prawidłowo zawiadomił Skarżącą w trybie art. 79a K.p.a. o braku (zdaniem organu) dowodów potwierdzających prowadzenie działalności gospodarczej oznaczonej kodem PKD 47.71.Z jako przeważającej działalności gospodarczej, wówczas Skarżąca mogłaby realnie podjąć działania niezbędne do przedstawienia dodatkowych dowodów, którymi, jak wynika również z załączników do skargi, dysponowała.

Naruszenie przepisu art. 79a § 1 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Skarżąca, gdyby organ zastosował powyższy przepis, mogłaby złożyć dodatkowe dowody, które były w jej dyspozycji.

Ad. 3. Kolejno Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl powyższego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.). Zasada ta nie jest zrealizowana zarówno wówczas, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony postępowania, jak też, gdy nie ustali i nie odniesie się do wszystkich faktów istotnych dla danej sprawy. Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II OSK 110/15 motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji.

Podejmowanie decyzji posiada także, obok oczywistych aspektów: proceduralnego i materialnego, aspekt intelektualny. Jest to przecież proces myślowy, który powinien być logiczny i spójny, i który powinien zmierzać do uświadomionej konkluzji, opartej o uświadomione motywy działania. Motywy te można poznać na podstawie prawidłowo zredagowanego uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji ma stanowić uzewnętrznienie tychże motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma stanowić właśnie odpowiedź na pytanie: "dlaczego?", a nie tylko stwierdzenie "że". Ono ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd wskazuje, że podstawową wadą uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest brak szczegółowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Pomimo znacznej obszerności uzasadnienia, podstawowa jego część to opis dotychczasowego przebiegu postępowania, przedstawienie działań organu oraz zebranych dowodów, natomiast ocena zebranego materiału dowodowego sprowadza się do jednego zdania, że na podstawie dowodów nie można ustalić, czy przychody osiągnięte w marcu 2021 r. ze sprzedaży detalicznej odzieży prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach były przeważające w ogólnej wartości przychodów uzyskanych przez Skarżącą. W uzasadnieniu brak jest oceny poszczególnych dowodów jak i wszystkich zebranych dowodów we wzajemnym powiązaniu, o czym już Sąd wspominał powyżej. W szczególności rację ma Skarżąca, że w uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się do prowadzenia przez Skarżącą sieci sklepów, w których dokonywana jest sprzedaż detaliczna na rzecz osób fizycznych, złożonych przez Skarżącą oświadczeń dotyczących uzyskiwanych przychodów i wskazania dlaczego nie uznał ich za wiarygodne oraz nie ocenił zabiegów Skarżącej o zmianę kodu PKD.

Opisane powyżej naruszenia przepisów uprawniają do stwierdzenia, że PZUS nie tyko nie zrealizował w pełni zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 22 lutego 2022 r. w zakresie przeprowadzenia prawidłowego postępowania podatkowego, ale również do stwierdzenia, że naruszył również zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Sąd wskazuje, że ustanowiona w art. 15 K.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oznacza, że każda sprawa administracyjna na skutek wniesionego odwołania jest dwukrotnie rozpatrywana i rozstrzygana: po raz pierwszy przez organ administracji publicznej pierwszej instancji i po raz drugi - na skutek wniesionego odwołania - przez organ odwoławczy (art. 127 § 1 i § 3 K.p.a.). Zgodnie z art. 31zg ust. 8 ustawy o COVID-19 "Od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Oznacza to, że rozstrzygnięcia organu dwukrotnie rozpoznającego sprawę powinny być poprzedzone przeprowadzeniem przez niego każdorazowo postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dwukrotne rozpoznanie nie oznacza weryfikacji (kontroli) decyzji, ale obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. O braku rozpoznania ponownie sprawy świadczą opisane przez Sąd nieprawidłowości.

W orzecznictwie przyjmuje się, że "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992/3–4, poz. 95). Podsumowując Sąd wskazuje, że PZUS nie przeprowadził prawidłowego, ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach.

Mając na uwadze stwierdzone naruszenia przepisów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, oraz przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. i realizującym zasadę wynikającą z art. 11 K.p.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz.1800, ze zm.).

Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Z kolei art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowi, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Skarżąca na podstawie przepisu art. 239 § 1 lit. e P.p.s.a. była zwolniona z uiszczania kosztów sądowych, dlatego zasądzone koszty postępowania obejmują tylko wynagrodzenie ustanowionego w sprawie adwokata z wyboru, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, w kwocie 480,00 zł.