Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2068/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2005 nr 277 poz 1 art. 71 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz  Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 171/19 w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od C. M. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 377 zł (trzysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 lipca 2019 r. (sygn. akt III SA/Po 171/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę C. M. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej zwanego "Dyrektorem OR ARiMR") z [...] stycznia 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z [...] maja 2010 r. Skarżący wystąpił o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" na 2010 r.

Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Poznaniu umorzył postępowanie administracyjne, wskazując jako postawę rozstrzygnięcia art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1387 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich") w związku z art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. WE L 277 z 21 października 2005 r., s. 1; dalej zwanego "rozporządzeniem nr 1698/2005") oraz art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "kpa"). Powołując się na przepisy unijne, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że płatności na rzecz beneficjentów Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej zwanego "PROW 2007-2013") mogły być dokonane najpóźniej do 31 grudnia 2015 r. Dodał, że realizacja zobowiązań prawnych podjętych przez ARiMR po 31 grudnia 2015 r. jest niemożliwa ze względu na brak środków w budżecie krajowym na ewentualną realizację płatności ONW za 2010 r.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR.

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Wskazał, że płatności na rzecz beneficjentów PROW 2007-2013 mogły być dokonane najpóźniej do 31 grudnia 2015 r., a po tym dniu sprawa staje się bezprzedmiotowa. Upływ terminu ustalonego w art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 i zakończenie finansowania programu, w ramach którego Skarżący starał się o przyznanie pomocy finansowej, jest bowiem elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak jest okolicznością warunkującą bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o udzielenie tej pomocy.

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję Dyrektora OR ARiMR. Wskazał m.in., że wniosek o przyznanie pomocy finansowej złożył w terminie ustawowym i stosował się do wszelkich wezwań kierowanych przez organ administracji, a w trakcie postępowania w żaden sposób nie opóźniał czynności organu. Podniósł też, że art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 stanowi tylko o kwalifikowalności wydatków, natomiast nie uchyla tego rozporządzenia. Rozporządzenie to uchylał dopiero art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 487; dalej zwanego "rozporządzeniem nr 1305/2013"), określając przy tym, że rozporządzenie nr 1698/2005 stosuje się nadal do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed 1 stycznia 2014 r.

WSA oddalił skargę.

Zdaniem WSA, upływ terminu ustalonego w art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 i zakończenie finansowania programu, w ramach którego Skarżący starał się o przyznanie pomocy finansowej, jest elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak jest okolicznością warunkującą bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o udzielenie tej pomocy. WSA dodał, że normatywnymi przesłankami przyznania pomocy jest możliwość dysponowania przez ARiMR środkami finansowymi na przyznanie takiej pomocy oraz termin, do którego płatności mogą być przyznane. WSA podzielił też stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle którego brak możliwości wypłaty przez organy środków finansowych w ramach działania odnoszącego się do wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (dalej zwanego EFRROW) objętego PROW 2007-2013 z powodu upływu terminu ich kwalifikowalności do tego Funduszu skutkuje tym, że organ nie ma podstawy prawnej do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy.

WSA uznał, że bez wątpienia postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją było długotrwałe, a przyczyny tego stanu rzeczy były bardzo różne. Jednak, w ocenie WSA, okoliczność ta nie miała wpływu na zaistnienie podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na upływ terminu, do którego możliwe było przyznanie pomocy finansowej w ramach ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Powołując się na art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 w zw. z art. 88 rozporządzenia nr 1305/2013, WSA stwierdził, że po 31 grudnia 2015 r. nie mogą być wydatkowane z EFRROW żadne środki. Zdaniem WSA, po tym terminie nie istnieje związek przedmiotu postępowania ze stosowaniem przepisów prawa materialnego. Z uwagi na to WSA ocenił, że zasadne było umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa, ponieważ w momencie, w którym wniosek mógł być przyjęty do realizacji, nie było już możliwości przyznawania i wypłaty środków finansowych w ramach PROW 2007-2013.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył też, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 5 ust. 1 pkt 12 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 wskutek ich błędnej wykładni i uznania, że określona w tych przepisach pomoc w ramach płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach mogła być udzielona Skarżącemu jedynie do 31 grudnia 2015 r. i po tej dacie nie mogą być wydatkowane na rzecz producenta rolnego żadne należności i tym samym nie jest możliwe rozpoznanie wniosku Skarżącego dotyczącego płatności ONW za rok 2010, a w konsekwencji uznaniu, że prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe;

2. art. 11 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji nieuznanie, że stanowi on podstawę przyznawania przez organy administracji pomocy producentom rolnym do określonej wysokości, przekraczającej wysokość limitu, stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w programie na poszczególne działania (ust. 1), nie więcej jednak niż o 10%;

II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przez uznanie, że działania organów prowadzących postępowania w sprawie przyznania Skarżącemu płatności ONW spełniały wymóg stania na straży praworządności oraz realizują obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 8 kpa przez pominięcie przez WSA, że postępowanie w przedmiocie przyznania Skarżącemu dopłat ONW było przez organy administracji w obu instancjach prowadzone w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, albowiem wskutek tego Skarżącego obciążają negatywne następstwa przewlekłości prowadzonego postępowania (brak płatności ONW za rok 2010);

3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 35 kpa przez zaaprobowanie przez WSA nagannej praktyki organów administracji w postaci rażącej przewlekłości postępowania w sprawie przyznania płatności ONW, które w świetle zaskarżonego wyroku przerzuca wyłącznie na Skarżącego (producenta rolnego) negatywne następstwa tej przewlekłości (brak płatności ONW z uwagi na wyczerpanie puli środków w danym programie);

4. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 105 kpa przez umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem Skarżącego o przyznanie płatności ONW za rok 2010 mimo braku ku temu podstaw prawnych, albowiem fakt upływu terminu obowiązywania danego programu pomocowego (wyczerpania puli środków) nie zwalnia organu administracji od merytorycznego rozpoznania złożonego w przypisanym prawem terminie wniosku Skarżącego o przyznanie płatności ONW za rok 2010, a brak jego rozpatrzenia w trakcie obowiązywania tego programu stanowił wyłącznie wynik licznych błędów i uchybień popełnionych przez te organy w trakcie postępowania oraz przewlekłości jego prowadzenia, w związku z czym organ administracji powinien poszukać innej możliwości wypłaty należnego świadczenia (np. w oparciu o art. 11 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich).

W uzasadnieniu Skarżący wskazał argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor OR ARiMR (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Na gruncie art. 174 ppsa skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naruszenie prawa przez błędną wykładnię to mylne zrozumienie treści zastosowanego przepisu, a naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to zagadnienie prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa uzasadnieniem jest wyjaśnienie, dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej złożonej w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że problemy prawne, jakich dotyczą te zarzuty, były już przedmiotem rozważań tego Sądu m.in. w wyrokach z: 7 czerwca 2018 r. o sygn. akt I GSK 632/18, 6 grudnia 2018 r. o sygn. akt I GSK 2551/18, 7 grudnia 2018 r. o sygn. akt I GSK 3080/18 (treść tych orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zasadnicze motywy rozstrzygnięć zaprezentowane w uzasadnieniach wskazanych wyroków.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska WSA, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora OR ARiMR w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi Skarżącego na wymienioną decyzję na podstawie art. 151 ppsa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem WSA organ administracji bez naruszenia prawa umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącego o przyznanie płatności ONW na 2010 r. Stało się ono bowiem bezprzedmiotowe z tego powodu, że termin, o którym mowa w art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 i zakończenie wraz z jego upływem finansowania programu, w ramach którego Skarżący wystąpił o przyznanie pomocy finansowej stanowią elementy stosunku materialnoprawnego, co oznacza brak podstawy prawnej do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, to jest odnośnie do przyznania oraz wypłaty środków pomocy finansowej.

Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku WSA. Wyrok ten nie uchybia bowiem przepisom prawa wskazywanym w skardze kasacyjnej, jako naruszone.

Podkreślając, że przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli legalności stanowiła w rozpatrywanej sprawie decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010, którą WSA uznał za zgodną z prawem, należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu z pkt II ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej. W przeciwieństwie do pozostałych – o czym mowa dalej – ten bowiem zarzut (na gruncie którego Skarżący podnosi naruszenie art. 105 kpa, także w powiązaniu z art. 11 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz w powiązaniu, jak wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej, z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005) został bezpośrednio ukierunkowany na podważenie prawidłowości zastosowania w rozpatrywanej sprawie tego zasadniczego wzorca kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, który stanowił przepis prawa będący prawną podstawą jej wydania.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, omawiany zarzut kasacyjny nie jest zasadny.

Podzielając zasadność podejścia WSA do rozumienia przesłanek bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, w tym również w odniesieniu do tego aspektu, który w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, należy wiązać z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005, o czym mowa jeszcze dalej, trzeba jednocześnie podkreślić, że instytucja umorzenia postępowania zasadniczo kojarzona jest z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania oraz zastojem trwałym i ostatecznym postępowania, jakkolwiek oczywiście na gruncie art. 105 kpa ustawodawca akcentuje jego bezprzedmiotowość, to jest brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Jeżeli tak, to w rozumieniu przywołanego przepisu prawa z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 kpa, co powoduje, że sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego traci pierwotny charakter sprawy administracyjnej.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nastąpi więc wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94), a więc w sytuacji, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, która może być załatwiona decyzją (por. wyroki Sądu Najwyższego z 9 listopada 1995 r. o sygn. akt III ARN 50/95 i z 20 stycznia 2011 r. o sygn. akt III SK 20/10).

W tym też kontekście trzeba podnieść, że jeżeli zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 wydatki kwalifikują się do wkładu EFRROW, jeśli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy 1 stycznia 2007 r. a 31 grudnia 2015 r., co innymi słowy oznacza, że warunkiem kwalifikowalności wymienionych wydatków, a więc możliwości uznania ich za poniesione zgodnie z prawem, jest ich rzeczywista i efektywna wypłata w okresie, o którym mowa w przywołanym przepisie prawa, którego termin końcowy i zarazem nieprzekraczalny został określony datą pewną, to za uzasadnione należy uznać stanowisko, że upływ wskazanego terminu końcowego nie daje podstaw do wydatkowania wskazanych środków pomocowych, albowiem nie byłyby to wydatki kwalifikowane w rozumieniu przywołanej regulacji prawnej. Jeżeli zaś warunkiem koniecznym – co trzeba uznać za oczywiste – wydatkowania tych środków jest uprzednie przyznanie podmiotowi indywidualnemu prawa do ich płatności, to za nie mniej oczywiste trzeba uznać to, że upływ wymienionego terminu końcowego czyni bezprzedmiotowym orzekanie w przedmiocie ich przyznania, skoro nie mogłyby być one następnie wydatkowane. Tym samym, nie sposób jest podważać stanowiska WSA odnośnie do znaczenia przywołanej regulacji unijnej dla oceny ziszczenia się przedmiotowej przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie, w tym także odnośnie do odrębności regulacji zawartej w ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w relacji do regulacji ustanowionej w ustawie z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 349 ze zm.), o których zasadnie należałoby wnioskować na podstawie odpowiednio art. 5 i art. 3 wymienionych ustaw – pierwszy z nich dedykuje środki pomocy, między innymi, na wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) (ust. 1 pkt 12), natomiast drugi spośród tych przepisów przeznacza je na płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w postaci rekompensat: na obszarach górskich; na rzecz innych obszarów charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi; na rzecz innych obszarów charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami (ust. 1 pkt 12 lit. a – b).

Zasadności przedstawionych wniosków w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa eksponowany przez Skarżącego argument z treści art. 11 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Jakkolwiek, przywołany przepis prawa ustanawia, na warunkach nim określonych, mechanizm przyznawania pomocy w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1 art. 11 przywołanej ustawy, nie więcej jednak niż o 10%, to jednak wobec wskazanych powyżej konsekwencji wynikających z art. 71 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 nie sposób jest zasadnie twierdzić odnośnie do istnienia możliwości realizacji kompetencji określonej tym przepisem, tak co do zasady – to jest odnośnie do zwiększenia limitu sumy środków pomocowych przeznaczonych w programie na poszczególne działania, w tym te, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 12 przywołanej ustawy – jak i, co trzeba podkreślić, w sprawie indywidualnej, albowiem wymieniona kompetencja, zważywszy na jej treść, funkcje oraz cele, a także podmiot ją wykonujący, nie tego dotyczy.

Omawiany zarzut należało więc uznać za niezasadny.

Z przedstawionych powyżej powodów za pozbawione usprawiedliwionych podstaw trzeba było więc również uznać zarzuty z pkt I ppkt 1 i ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, które pozostają w funkcjonalnym związku z omówionym powyżej zarzutem.

Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie mogły także odnieść zarzuty z pkt II ppkt 1 – 3 petitum skargi kasacyjnej.

Komplementarny charakter tych zarzutów uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie. Ich wspólnym mianownikiem – jak wynika to ze sposobu, w jaki zostały one skonstruowane oraz uzasadnione – jest bowiem to, że wadliwości zaskarżonej decyzji, którą umorzono postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010, Skarżący upatruje w argumencie o przewlekłości prowadzenia postępowania w rozpatrywanej sprawie oraz konsekwencjach tego stanu rzeczy dla wyniku tego postępowania.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, argument ten – osadzony na gruncie zarzutów naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 8 i art. 35 kpa – nie może być uznany za przydatny. Przywołane przepisy prawa nie mogą bowiem stanowić adekwatnych wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, której podstawę wydania stanowił art. 105 § 1 kpa.

Podkreślając, że w rozpatrywanej sprawie nie została podważona ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanek bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżącego, trzeba podnieść, że jakkolwiek w świetle art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w postępowaniu nią regulowanym organ administracji jest zobowiązany stać na straży praworządności oraz wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a trwający ponad miarę czas prowadzenia tego postępowania może – na gruncie okoliczności danego przypadku – podważać zaufanie do organu, przed którym się toczy, to jednak równocześnie nie można tracić z pola widzenia tego, że strona wymienionego postępowania szczególnego nie jest pozbawiona prawa do korzystania ze środków prawnych ukierunkowanych na przeciwdziałanie bezczynności organu lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania i tym samym egzekwowanie od organu spoczywających na nim obowiązków. Znajduje to swoje potwierdzenie w art. 21 ust. 1 przywołanej ustawy w związku z art. 37 kpa, a w konsekwencji w art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 53 § 2b ppsa.

Jeżeli tak, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że osadzona na gruncie zarzutów naruszenia przywołanych przepisów prawa argumentacja Skarżącego, która upatruje braku zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w okoliczności odnoszącej się do czasu prowadzenia postępowania w rozpatrywanej sprawie oraz konsekwencjach tego stanu rzeczy dla jego wyniku, nie może być uznana za skuteczną, a tym samym i przydatną dla podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, który wydany został w rezultacie rozpatrzenia skargi, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ppsa.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego oddalił ją na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora OR ARiMR 377 zł, przy czym na kwotę tę składają się: wynagrodzenie pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA (360 zł) oraz równowartość opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictwa (17 zł).