Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2429/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. art. 259 par. 1, art. 258 par 2 pkt 7, art. 260, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej pośrednika nieruchomości postanawia: odmówić przyznania skarżącemu L. P. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżący – L. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r.

w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia licencji zawodowej pośrednika nieruchomości.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W dniu 20 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego, złożony na urzędowym formularzu (PPF), o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o łącznej powierzchni 67 m2, nieruchomość rolną o powierzchni 7,7 ha, dwa lokale użytkowe oraz dwie działki budowlane. Nadto skarżący podał, iż dysponuje oszczędnościami w wysokości 300 000 zł, zaznaczając jednocześnie, że naruszenie oszczędności może spowodować brak bezpieczeństwa finansowego w sytuacji ciężkiej choroby.

Skarżący wskazał, że prowadzone przez niego gospodarstwo rolne, nie

przynosi dochodów, jego miesięczny dochód brutto wynosi łącznie 950 zł, w tym 500 zł z tytułu pracy na ½ etatu w biurze nieruchomości oraz 450 zł z tytułu świadczenia rentowego.

Postanowieniem z dnia 12 marca 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie.

W sprzeciwie na powyższe postanowienie skarżący podał, że otrzymuje bardzo niskie dochody, a koszty utrzymanie nieruchomości są wysokie. Skarżący stwierdził, że zbycie nieruchomości jest trudne lub niemożliwe oraz dodał, że posiadane przez niego oszczędności są żelazną rezerwą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Rozpatrując przedmiotowy sprzeciw Sąd miał na względzie przepis 246 § 1

pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym musi on przedstawić sądowi argumentację, która potwierdzałaby jego niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów.

Po przeanalizowaniu przedstawionej przez skarżącego jego sytuacji majątkowej i finansowej Sąd uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których stanowi art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż strona nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i być stosowane w stosunku do osób pozostających w ubóstwie. Strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe. W związku z tym, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Kluczowym elementem przy ocenie stanu majątkowego i możliwości finansowych skarżącego jest fakt posiadania przez skarżącego znacznych zasobów pieniężnych (oszczędności) w kwocie 300 000 zł, prowadzenie samodzielnie

gospodarstwa domowego. Wobec powyższego skarżący nie wykazał braku możliwości pokrycia kosztów niniejszego postępowania, nadto w ocenie Sądu, skarżący jest w stanie ponieść pełne koszty sądowe, które na obecnym etapie obejmują wpis sądowy w kwocie 200 zł.

W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.