Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 553/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 art. 8 art. 16 par. 1 art. 28  art. 61 par. 1 art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 11art. 33 ust. 1 art. 71 art. 72 ust. 1 art. 79 ust. 1 art. 173 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 89 poz 625
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2011 roku sprawy ze skarg K. S. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie umorzenia postępowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku, znak: [...], a także decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] roku nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz : - skarżącej K. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych; - skarżącej M. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1, pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze. zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...], umarzającej postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej w miejscowości K. w gminie R.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 4.listopada 2010r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ), działając na podstawie art.76 ust. 1 ustawy z dnia 3.października 2008r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 227 ze zm.) wystąpił o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...]. Planowane przedsięwzięcie nie zostało zakwalifikowane przez organ pierwszej instancji do grupy przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na kryteria określone w § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm). Zdaniem GDOŚ, instalacje do produkcji biogazu oraz wytwarzania energii elektrycznej i ciepła powinny być klasyfikowane na podstawie § 3 ust. 1 pkt 4 jak również na podstawie § 3 ust. 1 pkt 44 w/w rozporządzenia — jako instalacje do produkcji paliw z produktów roślinnych, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Próg 10 MW, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nie może stanowić jedynego kryterium determinującego klasyfikację przedsięwzięcia z punktu widzenia konieczności przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Ponadto GDOŚ wskazał, że z dokonanych ustaleń wynika, iż Wójt Gminy R. nie wystąpił o zajęcie stanowiska do właściwych organów tj. regionalnego dyrektora ochrony środowiska i powiatowego inspektora sanitarnego w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wójt Gminy R. uznając, że przedsięwzięcie nie podlega obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko winien wydać postanowienie stwierdzające brak konieczności jej przeprowadzenia a nie umarzać postępowanie. W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w/w decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej obarczona jest wadą nieważności określoną w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, analizując złożony wniosek wskazało, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wynikającej z przepisu z art. 16 § 1 k.p.a. Może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy R. działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) umorzył postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej w miejscowości K., gmina R, stwierdzając, iż dla tego rodzaju przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Z załączonej przez A Sp. z o.o do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej karcie informacyjnej wskazano, że inwestycja polegać będzie na produkcji energii elektrycznej i cieplnej w biogazowi rolniczej. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3.października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Natomiast zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę. W ramach postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis art.59 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Listę przedsięwzięć, dla których jest obowiązek lub istnieje możliwość przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zawierało obowiązujące w dacie wydania skarżonej decyzji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko mogą wymagać elektrownie konwencjonalne, elektrociepłownie lub inne instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, niewymienione w § 2 ust. pkt 3 o mocy cieplnej rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy ich nominalnym obciążeniu, nie niższej niż 25 MW, a przy stosowaniu paliwa stałego, w tym biomasy w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji - nie niższej niż 10 MW. Natomiast z § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia wynika, że przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko mogą wymagać instalacje do produkcji paliw i produktów roślinnych. W opinii wnioskodawcy, kwalifikacja przedsięwzięcia typu biogazownia rolnicza powinna być dokonana na podstawie § 3 ust. 1 pkt 4 ale również podstawie § 3 ust. 1 pkt 44 w/w rozporządzenia. O tym, czy dane przedsięwzięcie wymaga decyzji środowiskowej decyduje organ właściwy do jej wydania na podstawie obowiązujących przepisów. Bezsporne jest, że obowiązujące w dacie wydania decyzji rozporządzenie Rady Ministrów nie mówi wprost o biogazowniach. W praktyce, w związku z brakiem wyraźnego unormowania organy administracji kwalifikowały biogazownie niejednolicie (z § 3 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 44 , § 3 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia). Cechą zaś rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że taka oczywista sprzeczność miała miejsce. Przywołany wyżej przepis § 3 ust. 1 pkt 4 obowiązujący w dacie wydania kwestionowanej decyzji, na którym oparł swoje rozstrzygniecie organ pierwszej instancji wskazuje na "inne instalacje do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 3 o mocy cieplnej rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy ich nominalnym obciążeniu, nie niższej niż 25 MW, a przy stosowaniu paliwa stałego ,w tym biomasy w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji - nie niższej niż 10 MW". Wskazując w § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia przedsięwzięcie będące inną instalacją do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej, niewymienione w § 2 ust.1 pkt 3 o mocy cieplnej rozumianej jako ilość energii wprowadzonej w paliwie do instalacji w jednostce czasu przy ich nominalnym obciążeniu, nie niższej niż 25 MW, a przy stosowaniu paliwa stałego, w tym biomasy w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji - nie niższej niż 10 MW dokonano selekcji poprzez określenie, że dany typ przedsięwzięcia, jeśli nie przekracza pewnego progu wielkości należy do przedsięwzięć niewymagających nigdy oceny oddziaływania na środowisko. Wiąże się to z brakiem wymogu uzyskania decyzji środowiskowej i przeprowadzenia postępowania w trybie art. 63 ust. 1 i 2, w związku z art.64 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku dla przedsięwzięcia, które — jak w przedmiotowej sprawie — nie przekracza określonego w przepisie progu. Tak też uznał organ Iinstancji, podejmując skarżoną decyzję i wskazując, że planowane przedsięwzięcie o wskazanych parametrach (instalacja o mocy ok.4,1 MW) w związku z nieprzekroczeniem określonego progu nie wymagało wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Natomiast niezastosowanie przez organ I instancji przepisu § 3 ust. 1 pkt 44, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji, mówiący o instalacjach do produkcji paliw z produktów roślinnych nie może wskazywać na rażące naruszenie prawa. Fakt odmiennej interpretacji przepisów i ewentualnego nieodpowiedniego ich zastosowania nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Podkreślono bowiem, że dopiero nowelizacja ustawy - Prawo energetyczne, dokonana ustawą z dnia 8.stycznia 2010r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 21, poz.104), która weszła w życie 11.marca 2010r. zaliczyła biogaz rolniczy do paliw gazowych. W dacie wydania skarżonej decyzji przepisy ustawy Prawo energetyczne definiowały paliwo jako paliwa stałe, ciekłe i gazowe będące nośnikami energii chemicznej (art. 3 pkt 3) zaś paliwa gazowe jako gaz ziemny wysokometanowy lub zaazotowany, w tym skroplony gaz ziemny oraz propan-butan lub inne rodzaje gazu parnego, dostarczane za pomocą sieci gazowej, niezależnie od ich przeznaczenia (art.3 pkt 3a). Przepisy tej ustawy miały zastosowanie do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, definiowanych jako źródło wykorzystujące w procesie przetwarzania energię wiatru, promieniowania słonecznego, geotermalną, fal, prądów i pływów morskich, spadku rzek oraz energię pozyskiwaną z biomasy, biogazu wysypiskowego, a także biogazu powstałego w procesach odprowadzania lub oczyszczania ścieków albo rozkładu składowanych szczątek roślinnych i zwierzęcych. Dlatego uprawnione jest zastosowanie definicji paliwa wynikające z tej ustawy przy dokonywaniu klasyfikacji przedsięwzięcia polegającego na wytwarzaniu energii z biomasy.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły K. S. i M. K., żądając jej zmiany i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...].

W uzasadnieniu wyjaśniły, iż organ przedwcześnie zajął stanowisko, odnosząc się do merytorycznych aspektów decyzji z dnia [...], z punktu widzenia jej zgodności z postanowieniami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie dostrzegł bowiem, iż GDOŚ w Warszawie, wśród podniesionych zarzutów wskazywał, że organ administracji I stopnia w ogóle nie wydał decyzji merytorycznej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań inwestycji, ale bezpodstawnie i z rażącym naruszeniem prawa umorzył postępowanie w tym przedmiocie, zaś w wypadku stwierdzenia przez organ braku podstaw do zobowiązania inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, należało odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując na brak podstaw prawnych do jego dokonania, a nie umarzać postępowanie. Zaskarżone rozstrzygnięcie w ocenie stron rażąco naruszyło art. 105 § 1 k.p.a., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dalej wskazując na kwestii intertemporalne, związane z prawidłowością zastosowanego przez organ prawa materialnego, strony wskazały, iż stosownie do treści art. 20 ustawy z dnia 8.stycznia 2010r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie .niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy. Z uwagi zaś na fakt, iż Wójt Gminy R. do dnia dzisiejszego nie wydał merytorycznej decyzji, w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych inwestycji, zarówno on jak i pozostałe organy obowiązane będą do przeprowadzenia takiej interpretacji zapisów § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia , które pozostawać będą w zgodzie z treścią art. 3 ust. 3a ustawy z dnia 10.kwietnia 1997r. Prawo energetyczne Nadto wskazano, iż stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz.1397), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się min. instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacji składowisk odpadów. Takiego wyłączenia biogazowni, nie zawiera natomiast miarodajne dla rozstrzygnięcia rozporządzenie z 2004r., które do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza wszelkie instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów.

Strony podkreśliły, iż w założeniach projektu budowlanego inwestor planuje roczną produkcję odpadów w ilości 40132 ton na rok, przy czym (wg nr klasyfikacyjnego) będą to wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych, kwalifikowane jako odpady inne niż niebezpieczne. Odpady te będą przechowywane przez inwestora i odbierane (w założeniu) corocznie (przez rolników) w okresach nawożenia terenów rolnych. W pozostałych okresach będą jednak składowane na terenie inwestycji. Wobec powyższego, w ocenie stron, nie ulega wątpliwości, iż inwestor pozostawać będzie posiadaczem odpadów, w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt. 13 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. o odpadach, a budynki umieszczone na terenie inwestycji - składowiskiem odpadów, w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt. 16 omawianej ustawy.

Nadto w ocenie stron, planowana inwestycja podpada pod dyspozycje zapisów w/w rozporządzenia z 2004r. tj.,

- § 2 ust. 1 pkt. 41, jako składowisko odpadów, mogące przyjmować nie mniej niż 10 ton odpadów na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25000 ton; (wg planów inwestora, 112 ton na dobę), lub: § 3 ust. 1 pkt. 73, jako instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, niewymieniona w § 2 ust. 1 pkt 39-41;

- § 3 ust. 1 pkt. 37, jako instalacja do naziemnego magazynowania gazu lub pkt. 36, w przypadku magazynowania podziemnego.

- § 3 ust. l pkt. 74, jako punkty do zbierania lub przeładunku odpadów (innych niż niebezpieczne).

W ocenie stron zatem, teza, iż składowisko odpadów, umieszczone w odległości 200 m od terenów NATURA 2000 i tyleż samo od zabudowań ludzkich nie wymaga jakiegokolwiek raportu oddziaływania na środowisko, nie może zostać zaaprobowana, bowiem właśnie produkcja, przechowywanie i całoroczny transport odpadów, a nie produkcja energii elektrycznej bądź paliw budzi największe obawy społeczności lokalnej. Obawy budzi w szczególności ryzyko transportu odpadów przez rolników dokonujących zakupu nawozów organicznych i związane z tym dla społeczności lokalnej zagrożenia (w założeniu, w okresie nawożenia pól uprawnych, rolnicy będą transportować ponad 40000 ton odpadów- najczęściej bez wymaganego przepisami środka transportu). Co więcej, rozmiary planowanej inwestycji wskazują, iż do wydania pozwolenia na budowę doszło pomimo nieuzyskania przez inwestora pozwolenia zintegrowanego. Planowana inwestycja spełnia bowiem dyspozycję ust. 5 pkt. 1-4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26.lipca 2002r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. nr 22, poz. 1055).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy wskazaną na wstępie własną decyzję z dnia [...], wyjaśniając, że zaskarżona decyzja jest zasadna i odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium stwierdziło, iż są one niesłuszne. Zdaniem pełnomocnika wnioskodawczyń, w wypadku stwierdzenia przez organ braku podstaw do zobowiązania inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, należy odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując na brak podstaw prawnych do jego dokonania. Kolegium odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdziło natomiast, że nie można się z nim zgodzić, gdyż orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite w przypadku wystąpienia omawianej sytuacji. Występowanie rozbieżności w orzecznictwie co do interpretacji danego przepisu świadczy zaś o niewystępowaniu oczywistej sprzeczności z tym przepisem wydanej na jego podstawie decyzji. Nadto Kolegium wyjaśniło, iż rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. A więc naruszenie to musi być oczywiste, tzn. organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej i na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych. Zatem, jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Odmienność wykładni rodzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż nie ma cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a

Odnosząc się do kolejnych zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Kolegium przypomniało, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji powołane wyżej rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie mówiło wprost o biogazowniach. W praktyce, w związku z brakiem wyraźnego unormowania organy administracji kwalifikowały biogazownie niejednolicie. Powodowało to niejednokrotnie błędy wykładni prawa, jednakże jak już wyjaśniono wyżej, nie mogą one stanowić o stwierdzeniu nieważności decyzji. Dlatego też, nie można uznać, że Wójt Gminy R. nie wydał merytorycznej decyzji. Dodać należy, że stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej, dotkniętej wadą. Dla oceny decyzji nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Dlatego też niedopuszczalnym jest w niniejszym postępowaniu nieważnościowym interpretowanie przepisów, które zostały wprowadzone na skutek nowelizacji ustawy po 18.grudnia 2009r., czyli po wydaniu przez Wójta Gminy R. decyzji.

Także twierdzenie, że planowana inwestycja podpada pod dyspozycję § 2 ust. 1 pkt 41 jako składowisko odpadów lub § 3 ust. 1 pkt 73 jako instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, § 3 ust. 1 pkt 37 jako instalacja do naziemnego magazynowania gazu lub § 3 ust. 1 pkt 74 jako punkty do zbierania lub przeładunku odpadów jest, w ocenie organu, błędne. Wprawdzie Spółka A będzie posiadaczem jak i wytwórcą odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 13 i 22 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity Dz.U. nr 39 z 2007r., poz. 251 ze zm.) o odpadach, jednakże fakt, że Spółka będzie wytwórcą odpadów, nie powoduje automatycznie, że prowadzi składowisko odpadów. Ponadto składowanie odpadów dopuszczalne jest tylko na składowiskach odpadów wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę, natomiast magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz ma tytuł prawny. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, co słusznie zauważyła także Spółka, że przechowywanie odpadów spełnia przytoczoną definicję magazynowania, a nie składowania. Jest to istotne, gdyż jak wynika z karty przedsięwzięcia, spółka A będzie przechowywała, a nie składowała odpady przez okres 136 dni, po czym będą one sukcesywnie przekazywane rolnikom w celu ich odzysku. Odpady te, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27.września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. nr 112, poz. 1206) to wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych - kod 02 03 80. Ponadto zauważyć należy, iż biogazownia rolnicza nie jest instalacją przeznaczoną do składowania odpadów, ale jest instalacją służącą do celowej produkcji biogazu. Zatem powyższe dowodzi, w ocenie organu, iż biogazownia rolnicza nie podpada pod dyspozycję § 2 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia jako składowisko odpadów, gdyż jak wyżej wskazano, w rozpatrywanej; sprawie mamy do czynienia jedynie z czasowym magazynowaniem, a nie składowaniem .odpadów.

W ocenie Kolegium, biogazownia rolnicza nie kwalifikuje się także do instalacji związanych z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów. W celu potwierdzenia powyższego odwołano się do ustawy o odpadach, która definiuje odzysk jako wszelkie działania, nie stwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy (art. 3 ust. 3 pkt 9). Przez unieszkodliwianie odpadów - rozumie się poddanie odpadów procesom przekształceń biologicznych, fizycznych lub chemicznych określonym w załączniku nr 6 do ustawy w celu doprowadzenia ich do stanu, który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska (art. 3 ust. 3 pkt 21). Z przytoczonych definicji wynika zatem, kiedy instalacja może być zakwalifikowana do instalacji prowadzących odzysk lub unieszkodliwianie. W ocenie Kolegium, jak już wyżej wspomniano, instalacje Spółki A nie można zakwalifikować do wyżej opisanych instalacji, gdyż Spółka nie będzie prowadzić operacji na odpadach. Dowodem powyższego jest karta przedsięwzięcia, z której wynika, że Spółka nie planuje wykorzystywania odpadów jako materiału wsadowego, a także nie będzie prowadzić odzysków odpadów, gdyż masa pofermentacyjna (odpady o kodzie 02 03 80) będzie przekazywana rolnikom, na co zezwala rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21.kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorstwami oraz dopuszczalnych metod odzysku (Dz.U. nr 75, poz. 527 ze zm.).

Ostatnią kwestią, do której odniósł się organ nadzoru jest twierdzenie, że planowana inwestycja spełnia dyspozycję ust. 5 pkt 1-4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26.lipca 2002r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, co oznacza, że do wydania pozwolenia na budowę inwestor winien uzyskać pozwolenie zintegrowane. Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja o umorzeniu postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, a nie wydanie pozwolenia na budowę. Na marginesie wskazało wszakże, iż posiadanie pozwolenia zintegrowanego - o ile jest wymagane -zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ochronie środowiska konieczne jest na etapie oddawania do użytkowania nowo zbudowanego obiektu budowlanego.

Powyższą decyzję K. S. I M. K. zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt. 2, art. 77 § 1 i art. 6 k.p.a., poprzez ich wadliwe zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...], umarzającej postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowi rolniczej w miejscowości K. gmina R., pomimo, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa tzn:

- art. 30, 33 ust. 1, a w tym w szczególności art. 33 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia 3.października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227, ze zm.) poprzez zaniechanie podania do publicznej wiadomości informacji o toczącym się postępowaniu, w przedmiocie

środowiskowych uwarunkowań inwestycji, a w konsekwencji wyłączenie możliwości

udziału społeczeństwa w postępowaniu i zgłaszania uwag i wniosków w terminie 21

dni,

- art. 63 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, poprzez przeprowadzenie i zakończenie postępowania z zaniechaniem wydania odpowiedniego postanowienia, stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zaniechaniu zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

- art. 96 ust. 1 ustawy, w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez sprzeczne ze zgromadzonym materiałem stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie będzie nawet potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 pomimo, iż jak wynikało z niezweryfikowanych twierdzeń samego inwestora, obszar oddziaływania inwestycji, będzie pokrywał się z granicami obszaru chronionego;

- art. 105 § 1 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania w sprawie uwarunkowań środowiskowych, pomimo konieczności wydania decyzji merytorycznej w sprawie,

- § 2 ust. 1 pkt. 40, 41, i § 3 ust. 1 pkt. 37, 44, 73, 74, rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 9.listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących

znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez wadliwe uznanie, iż planowana inwestycja nie podpada pod dyspozycję, któregokolwiek z zapisów rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi powtórzono rozważania zawarte w uprzednio złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc dodatkowo, iż w dacie złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach biogaz, zgodnie z treścią art. 2 ust. 11 ustawy z dnia 25.sierpnia 2006r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. nr 169, poz. 1199) zaliczany był do grupy biopaliw ciekłych, będących paliwem ciekłym w rozumieniu art.3 pkt 3 ustawy Prawo energetyczne. Stąd też planowane przez inwestora przedsięwzięcie winno być kwalifikowane jako mogące wymagać sporządzenia raportu na podstawie § 3 ust. 1 pkt 44 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało również, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodził obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż w dniu wydania decyzji biogazownie rolnicze nie znajdowały się na liście przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo wydane przez działającego z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Naczelnika Wydziału Spraw Terenowych III w S., w którym stwierdzono, że planowana inwestycja tj.budowa biogazowi rolniczej nie wywrze istotnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Przeprowadzenie oceny, o której mowa w art.6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG nie zostało uznane za niezbędne.

W piśmie z dnia 14.października 2011r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, iż w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania decyzji Wójt Gminy R. uprawniony był wyłącznie do wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. W przypadku przedsięwzięcia jakim była biogazownia rolnicza żaden przepis prawa nie wymagał bowiem uzyskania przez Spółkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W przypadku zaś, gdy nie było konieczności sporządzenia "raportu o środowiskowych uwarunkowaniach", orzecznictwo wyraźnie wskazywało na konieczność wydania decyzji o umorzeniu postępowania przez właściwy organ. W przedmiotowej sprawie natomiast, projektowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie, jako nie wymienione w przepisach § 2 i 3 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie wymagało sporządzenia jakichkolwiek raportów środowiskowych. W ocenie inwestora, potwierdzeniem powyższej tezy jest już choćby okoliczność, że obowiązujące obecnie rozporządzenie z dnia 9.listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskazuje w § 3 ust.1 pkt 45 biogazownie rolnicze jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. Natomiast treść rozporządzenia z 2004r. nie zawierała żadnych uregulowań, które w jakikolwiek sposób byłyby zbliżone do tego przepisu. W ocenie uczestnika, również próby wykazania przez skarżące, że biogazownia rolnicza realizowana przez Spółkę mogłaby stanowić któreś z przedsięwzięć wymienionych w treści rozporządzenia z 2004r. są błędne i nieskuteczne. Kiszonka kukurydzy i traw nie stanowi odpadu w rozumieniu ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. o odpadach lecz jest produktem rolniczym, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że biogazownia rolnicza nie spełnia ustawowych przesłanek aby zakwalifikować ją jako instalację do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, bowiem nie wykonuje operacji na odpadach. Nietrafne jest również, w ocenie inwestora, stanowisko, jakoby Spółka prowadzić miała składowisko odpadów. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 16 ustawy o odpadach, składowisko odpadów to obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Realizowane przez Spółkę przedsięwzięcie, nie jest natomiast przeznaczone do składowania odpadów lecz do produkcji energii elektrycznej. Dodatkowo, w wyniku procesu technologicznego każdej biogazowi rolniczej powstaje tzw. "pozostałość pofermentacyjna". W przypadku realizowanej biogazowi rolniczej pozostałość pofermentacyjna zbierana będzie w zbiornikach pofermentacyjnych umożliwiających przechowywanie masy pofermentacyjnej przez okres do 136 dni, co spełnia definicję magazynowania odpadów (art.3 ust. 3 pkt 3) nie zaś ich składowania. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie procesu odzysku R 10, dopuszczone jest by odpady o tym kodzie były poddawane procesowi odzysku metodą R 10, polegającą na stosowaniu odpadów do poprawy fizycznych, chemicznych lub biologicznych właściwości gleb, w celu dostarczenia roślinom składników pokarmowych lub zwiększenia żyzności. Odpady, powstające w wyniku fermentacji produktów roślinnych o kodzie 02 03 80 mogą być przekazywane osobom fizycznym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 19.grudnia 2008r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorstwami oraz dopuszczalnych metod odzysku. Biogazownia nie jest również instalacją do magazynowania gazu, ponieważ specyfiką biogazowi jest wyłącznie produkcja energii elektrycznej. Nietrafna jest również, w ocenie uczestnika, kwalifikacja przedsięwzięcia do kategorii instalacji do produkcji paliw, ponieważ w dacie wydania decyzji, objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, ustawa - Prawo energetyczne nie zaliczała biogazu rolniczego do paliw.

Ponieważ zaś w niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy R. nie miała charakteru merytorycznego, "wymóg informowania", o którym mowa w art. 30,33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko był zbędny. Pomimo tego, w ocenie inwestora, Wójt Gminy R. "zrobił więcej niż był obowiązany zrobić i odpowiednie zawiadomienia zostały umieszczone na stronie BIP Gminy R.".

W ocenie inwestora, skarżące nie mają ponadto interesu prawnego do bycia stroną niniejszego postępowania, bowiem ich nieruchomości położone są w odległości odpowiednio 300m (K. S.) i 700m (M. K.) od terenu inwestycji. Tak duże odległości działek należących do skarżących wykluczają zaś naruszenie ich interesu prawnego, zaś same skarżące nie wskazały konkretnego przepisu prawa, który wskazywałby jaki interes prawny zostanie naruszony i jak przedmiotowa inwestycja może wpływać na interes prawny skarżących.

Postanowieniem z dnia 25.października 2011r. dopuszczono A. L. i Stowarzyszenie B w K. do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania.

Stowarzyszenie B w K. przyłączyło się do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz decyzja Wójta Gminy R., objęta żądaniem stwierdzenia nieważności naruszają przepisy prawa w stopniu skutkującym stwierdzenie ich nieważności.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagała wszakże kwestia interesu prawnego skarżących od występowania w niniejszej sprawie w charakterze stron postępowania administracyjnego a w konsekwencji również związanej z tym legitymacji do wniesienia skargi.

Nie budzi wątpliwości, iż interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest kategorią prawa materialnego. Interes prawny podmiotu do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym wywodzi się z bezpośredniego wpływu tego postępowania na sferę prawną tego podmiotu, który to wpływ wynikać musi z prawa materialnego. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Osoba trzecia ma wszakże interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 ustawy z dnia 23.kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.) do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności. Ponadto skoro postępowania administracyjne mają w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.września 2010r., sygn.akt II OSK 1481/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 668544, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.maja 2011r., sygn.akt II OZ 394/11, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 795491).

Przedmiotowa sprawa dotyczy jednego z etapów procesu inwestycyjnego jakim jest realizacja przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa Biogazowni Rolniczej" w K., gmina R. Krąg stron postępowania winien być zatem wyznaczony biorąc pod uwagę specyfikę tejże inwestycji oraz jej środowiskowy i technologiczny charakter. Nie chodzi przy tym o wykazanie istnienia oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości osoby trzeciej, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Należy więc przyjąć że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych w tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w szeroko rozumianym postępowaniu (obejmującym cały proces decyzyjny) poprzedzającym realizację inwestycji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.kwietnia 2010r., sygn.akt II OSK 1342/09, niepubl. dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mimo więc, że co do zasady, na stronie, która podnosi, iż legitymuje się interesem prawnym ciąży obowiązek wykazania tego interesu, a co za tym idzie wskazania normy prawnej, mającej źródło w przepisach prawa materialnego brak podania takiego przepisu, nie oznacza, że strona tak rozumianym interesem prawnym nie legitymuje się. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.lutego 2011r., sygn.akt II OSK 206/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 786768). W analizowanej sprawie potencjalnego oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości skarżących (położonych w odległości 300, 700 m od terenu inwestycji) czy tym bardziej A. L. (położonej w odległości około 8 metrów od terenu inwestycji) nie sposób wykluczyć, zwłaszcza, że organy nie poczyniły żadnych ustaleń w tym zakresie a przedstawiona przez inwestora informacja, zawarta w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, prócz kategorycznego stwierdzenia, "że nie będą występowały przekroczenia norm poza terenem zakładu" (k.23) nie prezentuje jakichkolwiek empirycznie sprawdzalnych danych, pozwalających na miarodajną ocenę tej kwestii.

Z tej też przyczyny, wobec tego, iż objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja, umarzająca postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, z racji jego charakteru, może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności do nieruchomości, których skarżące pozostają właścicielkami, uznano iż przysługuje im przymiot strony w niniejszym postępowaniu, skutecznie mogły one zatem złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. oraz skargę do sądu administracyjnego.

Zgodnie natomiast z treścią art. 33 § 2 p.p.s.a. dopuszczono do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania A. L., bowiem w przyczyn wskazanych wyżej wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie może dotyczyć jego interesu prawnego.

Jeśli zaś chodzi o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Stowarzyszenia B z siedzibą w K., podkreślenia wymaga, iż przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. in fine w przypadku organizacji społecznych wymaga jedynie by sprawa, objęta wnioskiem organizacji, dotyczyła zakresu jej statutowej działalności. Przedłożony zaś statut Stowarzyszenia potwierdza, iż celem jego działania jest ochrona środowiska, w szczególności "jednej z najczystszych rzek Polski, rzeki R., zaliczanej do Rezerwatów Przyrody i terenów należących do obszarów Natura 2000" (§2), zatem nie było wątpliwości co do legitymacji procesowej Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu, w szczególności biorąc pod uwagę konflikty społeczne, wynikające ze sposobu procedowania i realizowania inwestycji oraz związaną z tym potrzebę zapewnienia społecznej kontroli postępowania (vide: k.25-79 akt sprawy). (por. postanowienie 7 sędziów NSA z dnia 28.września 2009r., sygn.akt II GZ 55/09, ONSAiWSA 2010/2/23).

Przechodząc zaś do rozważań, dotyczących merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy na następujące okoliczności:

Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w powołanym wyżej przepisie. Tak więc organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, orzekając wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia – odmawia stwierdzenia nieważności decyzji.

W przedmiotowej sprawie wniosek Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska obejmował żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] z powodu rażącego naruszenia prawa (art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.) związanego z licznymi uchybieniami w zakresie stosowania przepisów prawa procesowego i materialnego. Przesłanka ta była również przedmiotem szczegółowej oceny przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Godzi się zatem podkreślić, że naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki które to naruszenie wywołuje; jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja. Rażące naruszenie prawa może przy tym dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych. Istotne jest by wada decyzji, uzasadniająca jej wzruszenie w rybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności była na tyle poważna, by stanowiła wystarczającą przyczynę odstąpienia od zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 16 § 1 zdanie 1 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.marca 2011r., sygn.akt II OSK 2226/10, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 824448, z dnia 14.grudnia 2010r., sygn.akt II OSK 1910/00, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 746847, z dnia 25.listopada 2010r., sygn.akt II OSK 1803/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 746803, z dnia 20.października 2010r., sygn.akt II OSK 1614/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 746880, z dnia 13.października 2010r., sygn.akt 13.października 2010r., sygn.akt II OSK 1620/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEx nr 746660).

W rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora z dnia 10.grudnia 2009r. obejmował żądanie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa Biogazowi Rolniczej" w K. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 k.p.a. wszczęte zostało zatem postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w rozumieniu art.71 ustawy z dnia 3.października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Obowiązkiem organu było więc, co trafnie podnoszą skarżące, zastosowanie przepisu art. 33 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, w zakresie dotyczącym tego etapu postępowania. Cytowany przepis w sposób jasny i klarowny przewiduje bowiem, iż przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości m.in. informacje o wszczęciu postępowania (pkt 2). Należy przy tym zwrócić uwagę na to, że uzyskiwanie informacji o wydawaniu decyzji wymagającej udziału społeczeństwa ma charakter wieloetapowy. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 33 ust. 1 ustawy organ administracji prowadzący postępowanie powinien oddzielnie powiadomić o podjęciu każdej z czynności procesowych wskazanych w tym przepisie. (por. K.Gruszecki: Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex/El 2009). Brzmienie przepisu art. 79 ust. 1 analizowanej ustawy nie może natomiast, zdaniem Sądu, niweczyć tych obowiązków organu, które pozostają w związku ze wszczęciem postępowania, przed określeniem potrzeby dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Oczywiste jest bowiem, że na tym etapie postępowania, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie tylko oddziaływać na środowisko, kwestia przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest jeszcze przesądzona. Błędne są zatem, powtarzane na inwestorem, wywody organu, jakoby obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwu w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia był wyłączony, z uwagi na umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Umorzenie postępowania (niezależnie od tego czy zasadne) dotyczyło bowiem postępowania, w którym udział społeczeństwa był zagwarantowany. Treść rozstrzygnięcia nie niweczy natomiast skutków jego wszczęcia. Zgodnie więc z treścią art. 3 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się:

a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie,

b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie,

c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,

d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania.

W rozpoznawanej sprawie z dostępnych w aktach sprawy adnotacji wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało wyłącznie inwestorowi w dniu złożenia wniosku (10.grudnia 2009r.). W dniu 18.grudnia 2009r. natomiast została wydana decyzja o umorzeniu postępowania, doręczona wyłącznie inwestorowi. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji o dokonanych w sprawie obwieszczeniach, zaś zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej zawiadomienie o wszczęciu postępowania wskazuje przepis art. 61 § 4 k.p.a. jako podstawę jego dokonania, przy czym nie jest jasne jakie strony w trym trybie zawiadamiano i dlaczego tryb ten zastosowano. Zawiadomienie o umorzeniu postępowania nie określa natomiast w ogóle trybu jego dokonania. Nie sposób więc przyjąć, że którekolwiek z powyższych zawiadomień stanowiło choćby częściową realizację obowiązku podania do publicznej wiadomości w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy. Tym samym więc Wójt Gminy R. pominął bezwzględnie obowiązujący wymóg zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu, naruszając tym samym w sposób rażący tryb procedowania w sprawach, których przedmiotem jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Dodatkowo wydanie decyzji po upływie 8 dni od daty złożenia wniosku przez inwestora wskazuje na faktycznie iluzoryczną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, co dotyczy zarówno społeczeństwa jak i stron (nieustalonych zresztą przez organ), zawiadamianych w trybie art. 61 § 4 k.p.a. Wskazane wyżej uchybienia w sposób rażący naruszają podstawowe zasady procedury administracyjnej, w szczególności zasadę praworządności (art. 7 k.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art.8 k.p.a.), nie dając się przy tym pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym, stanowiąc jednocześnie wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 25.listopada 2010r., sygn.akt II OSK 1803/09, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 746803 )

Analizując natomiast kwestię stosowanych przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, zgodzić się można ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.co do konkluzji o niejednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego w przypadku braku materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej (umorzenie postępowania czy odmowa jej wydania). Nie sposób jednak podzielić kategorycznego stanowiska o niejednolitości stanowisk organów i sądów w zakresie różnorodności stosowanych kwalifikacji przedsięwzięć takich jak projektowane i związanego z tym braku możliwości traktowania, dokonanego wadliwe przez organ I instancji zaliczenia, za rażące naruszenie prawa. Pomijając już bowiem kwestie nieprzywołania żadnego przykładu w tym zakresie, odwołać należy się do stanowiska Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażonego w piśmie z dnia 20.września 2011r., iż kwalifikacja biogazowi do różnych przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.lipca 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) nie wynikała z braku unormowania w tym zakresie, lecz z odmiennych charakterystyk poszczególnych instalacji. Działanie biogazowni może być bowiem oparte zarówno na instalacji wykorzystującej produkty roślinne, jak i instalacji związanej z odzyskiem i unieszkodliwianiem odpadów i jednocześnie może być powiązane z instalacją do spalania paliw w celu wytworzenia energii elektrycznej lub cieplnej. (pismo k.182-184)

W każdej konkretnej sprawie organ właściwy do wydania decyzji obowiązany był więc rozważyć, którym definicjom rozporządzenia podlega projektowana inwestycja i zakwalifikować ją ze względu na rodzaj, przy czym podzielić należy stanowisko, iż możliwa była kwalifikacja przedsięwzięcia do więcej niż jednej kategorii, bowiem jedno przedsięwzięcie zawierać może w sobie więcej niż jedną instalację wymienioną w rozporządzeniu. Kwestia kwalifikacji przedsięwzięć do wymagających uzyskania decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępniani informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinna zaś podlegać badaniu z uwzględnieniem paramentów projektowanego przedsięwzięcia pod kątem kryteriów, określonych w rozporządzeniu. Podzielić należy stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że brak dosłownego wymienienia biogazowni w rozporządzeniu nie oznaczał, że dopuszczalne było dowolne interpretowanie przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jego przepisów. Jeżeli zaś z charakterystyki przedsięwzięcia wynikało, że przedmiotowa instalacja (poza finalną produkcją energii elektrycznej i cieplnej o mocy cieplnej niekwalifikującej do sporządzenia raportu w oparciu o przepis § 3 pkt 4 rozporządzenia) służy do produkcji paliw (biogazu) z produktów roślinnych (kiszonki kukurydzy i kiszonki traw) to niezastosowanie przepisu § 3 pkt 44 rozporządzenia stanowi rażące naruszenie prawa. Trafne jest bowiem stanowisko skarżących, iż biogaz także w dacie wydania decyzji przez Wójta Gminy R. stanowił paliwo w rozumieniu art.3 pkt 3 ustawy z dnia 10.kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz.U. nr 89 z 2006r., poz. 625 ze zm.). Definicja paliw gazowych prowadzi bowiem do wniosku, że w zakresie pojęciowym innego gazu palnego mieścił się biogaz. Jak trafnie wywodzi Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wprowadzenie definicji paliw gazowych do art. 3 pkt 3a ustawy (w drodze ustawy z dnia 4.marca 2005r. o mianie ustawy – Prawo energetyczne oraz ustawy Prawo ochrony środowiska – Dz.U. nr 62, poz. 552 ze zm.) zostało podyktowane potrzebą dostosowania przepisów krajowych do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/55/WE z dnia 26.czerwca 2003r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.Urz.L 176 z 15.lipca 2006r. ze zm.) oraz Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54/WE z dnia 26.czerwca 2003r. dotyczących wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE. Zgodnie zaś z regulacją wspólnotową przepisy dotyczące gazu ziemnego mogą mieć zastosowanie również w przypadku biogazu i gazu z biomasy, pod warunkiem, że ich wprowadzenie do systemu i transport systemem przeznaczonym dla gazu ziemnego są technicznie wykonalne i bezpieczne (art.1 ust. 2 Dyrektywy 2003/55/WE). Nawet wszakże przyjęcie, iż rozstrzygająca w tym zakresie pozostaje ustawa z dnia 25.sierpnia 2006r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. nr 169, poz. 1199 ze zm.) nie budzi wątpliwości, że biogaz – gaz pozyskiwany z biomasy, był biopaliwem (na potrzeby tej ustawy- ciekłym), zaliczanym do grupy paliw na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25.sierpnia 2006r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. nr 169, poz. 1200 ze zm.). Dodatkowo też, wydane na podstawie delegacji, zawartej w ustawie z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. nr 25 z 2008r., poz. 150 ze zm.), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20.grudnia 2005r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. nr 260, poz. 2181 ze zm.) określa w § 5 ust. 6, że paliwem jest dowolna substancja palna – stała, ciekła lub gazowa z wyjątkiem odpadów. Wskazać przy tym należy, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.lipca 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wydane zostało na podstawie delegacji zawartej w tej samej ustawie – Prawo ochrony środowiska.

Wskazane wyżej okoliczności prowadzą do konkluzji, iż niezastosowanie przez Wójta Gminy R. – dodać należy całkowicie bezrefleksyjne - przepisu § 3 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia z dnia 9.lipca 2004r. a w konsekwencji umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, stanowi rażące naruszenie przepisu art. 71 ust. 2 pkt w zw. z art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przewidującego obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego skutki są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Tym samym też, wobec faktu, iż dotknięta wadą nieważności decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] nie została w trybie nadzwyczajnym wyeliminowania z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wadą tą dotknięte są również zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja SKO z dnia [...].

Sąd administracyjny, w świetle art. 135 p.p.s.a. jest bowiem upoważniony i zobowiązany do podjęcia przewidzianych w ustawie środków, w celu usunięcia naruszania prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach danej sprawy, o ile jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przypadku postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności czy też we wznowionym postępowania, zakresem orzekania powinny zostać objęte decyzje wydane w zwykłym toku instancji. Wszystkie bowiem te postępowania toczą się w tej samej, z punktu widzenia materialnoprawnego, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego przedłużenie czy też powtórzenie. (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.czerwca 2000r., sygn.akt FSP 12/99, ONSA 2001/1/7).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, związanych z proponowaną kwalifikacją projektowanego przedsięwzięcia jako instalacji do odzysku lub unieszkodliwiana odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznych lub chemicznych, w tym do krakingu odpadów (§ 2 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko), składowiska odpadów, mogących przyjmować nie mniej niż 10 ton odpadów na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25.000 ton (§ 2 ust. 1 pkt 41), podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż parametry projektowanego przedsięwzięcia prima facie nie spełniają kryteriów, określonych w tych przepisach. Kiszonki traw i kukurydzy, kwalifikowane jako produkty rolnicze, stanowiące materiał wsadowy (biomasę) nie są (w każdym zaś razie z definicji) odpadami w rozumieniu art. 3 ust.1 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity Dz.U. nr 39 z 2007r., poz.251 ze zm.). Biomasę do produkcji biogazu stanowić mogą zaś nie wyłącznie odpady lecz również produkty i surowce rolnicze (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25.sierpnia 2006r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz.U. nr 169, poz. 1199 ze zm.). Jednoznaczna ocena czy projektowana instalacja związana jest z przeładunkiem odpadów (§ 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia) lub też stanowi instalację do magazynowania gazu (§ 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia) nie jest natomiast, w świetle przedstawionego przez inwestora danych technologicznych, możliwa. Niewątpliwa wszakże kwalifikacja projektowanego przedsięwzięcia do kategorii instalacji do produkcji paliw z produktów roślinnych (§ 3 ust. 1 pkt 44 ) przesądza o procedowaniu rażąco naruszającym prawo przez Wójta Gminy R.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdzono nieważność decyzji, wymienionych w punkcie 1. sentencji wyroku.

Z uwagi na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niewymagającej wykonania i nienadającej się do wykonania) za bezprzedmiotowe uznano orzekanie w sprawie jej wykonywania w trybie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżących ich zwrot w kwotach równych uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu (200,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, określonemu na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) na kwotę 240,-zł. i opłacie od pełnomocnictwa (17,-zł.).

m.o.