Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 168/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 § 1 pkt. 1a w zw. z art. 220 § 3 , art. 199  , art. 230, art. 197 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 2 ust. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2192
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 82/17 odrzucające skargę M. S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia (...) listopada 2016 r., Nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 82/17 odrzucił skargę M S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia (...) listopada 2016 r. Nr (...)w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego.

Pismem z dnia 20 grudnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) M. S. (zwany dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie Nr (...) z dnia (...) listopada 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego.

Pismem z dnia 7 lutego 2017 r. Sąd, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2017 r., wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie Sądu doręczone zostało skarżącemu dnia 10 lutego 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 15 akt sądowych).

Postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 212/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego złożone na ww. zarządzenie.

Pismem z dnia 5 października 2017 r. Sąd, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 października 2017 r., wezwał skarżącego do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2017 r. dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie Sądu prawidłowo doręczono skarżącemu dnia 11 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 92 akt sądowych).

Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. Sąd, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 sierpnia 2018 r., wezwał skarżącego do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2017 r. dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie Sądu prawidłowo doręczono skarżącemu dnia 21 sierpnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 278 akt sądowych).

Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że ostatnie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącemu dnia 21 sierpnia 2018 r., zatem ustawowy termin dla dokonania tej czynności upływał dnia 28 sierpnia 2018 r. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego, skargę należało odrzucić.

Pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie wnosząc o jego uchylenie lub uzupełnienie oraz o zwrot kosztów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt. 1a w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu, pomimo wezwania do jego uiszczenia.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Przez koszty postępowania należy rozumieć między innymi koszty sądowe. Zalicza się do nich wpis sądowy, którego uiszczenie jest obowiązkiem strony wynikającym z art. 230 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz, 2192 z późn. zm., dalej: rozporządzenie) wynika, że wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu rolnictwa i leśnictwa wynosi 200 zł.

Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

W rozpoznawanej sprawie skarżącemu nie przysługuje ustawowe zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a kwotę, do której uiszczenia został wezwany, określono w prawidłowej wysokości zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie WSA z dnia 7 grudnia 2018 r. nie narusza prawa.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 194 § 1 pkt. 1a w zw. z art. 220 § 3 oraz art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia