Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1841/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) Sędziowie: NSA Stanisław Biernat AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2000r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej L. L. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15.05.2000 r. (znak:........) Burmistrz Miasta i Gminy P., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działając na podstawie art. 35 ust. 3, art. 34 w związku z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) odmówił L.L. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego na nieruchomości położonej w P. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [....]. Odwołanie L.L. nie zostało uwzględnione i Wojewoda [....] decyzją z dnia 27.06.2000 r., (znak:......) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że decyzją z dnia 8.11.1999 r., Burmistrz Miasta i Gminy P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił L.L. pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania właścicieli sąsiednich nieruchomości H.B. , Z.K. i A.K. , Wojewoda [....] , decyzją z dnia 23.12.1999 r., uchylił zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania zwracając uwagę błędną ocenę ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Dz.ewid. [....] leży w terenach oznaczonych symbolem AA9M/U o przeznaczeniu do zabudowy mieszkalno-usługowej objętych strefą ochrony konserwatorskiej. Zgodnie z planem miała być opracowana koncepcja programowo-przestrzenna zabudowy przestrzenni rynkowej. Koncepcji takiej nie opracowano a tylko ustalając zasady kształtowania zabudowy do ustaleń planu mógł być wprowadzony zapis obowiązku zabudowy w granicach działki. Określenie o zabudowie pierzei rynkowej nie jest równoznaczne z obowiązkiem zabudowy w granicy działki. Gdyby tak było ta taki obowiązek znalazłby się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem w decyzji z dnia 2.06.1998 r., warunku takiego nie ma a w załączniku graficznym projektowany budynek ma być usytuowany w odległości 2,0 m i 0,50 m od granic sąsiednich. Realizacja budynku jest możliwa tylko po uzyskaniu pisemnej zgody właścicieli działek sąsiednich. Mimo prowadzonych prób taka zgoda nie została wyrażona przez właścicieli sąsiednich nieruchomości i nie wyrazili oni zgody na projektowane usytuowanie budynku. Z powodu braku zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, organ I instancji wezwał inwestorkę do przedłożenia projektu zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tzn. w przypadku gdy zabudowa w granicy działki wynika z ustaleń takiej decyzji winna być przedłożona pisemna zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości, a w przypadku braku takiej zgody projekt winien zostać zmieniony w taki sposób aby taka zgoda nie była potrzebna. Mimo upływu zakreślonego terminu nie usunięto nieprawidłowości przeto organ I instancji słusznie odmówił wydania żądanej decyzji.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła L.L. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzuciła, że decyzja narusza art. 35 Prawa Budowlanego z 1994 r., jak również narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przez nie ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu a ponadto błędnie przyjmuje, że do usytuowania działki w granicy konieczna jest zgoda współwłaścicieli. Zdaniem skarżącej postępowanie winno ulec zawieszeniu w przypadku stwierdzenia niezgodności między decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu a planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 145 § l pkt. l lit. "b" p.o.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.

Wprawdzie w dniu orzekania przez organ II instancji obowiązywał § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r nr. 10 poz. 46 z późn.zm. ), ale przepis ten z dniem 16 marca 2001 r. w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (Dz.U.01.17.207) za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1994. r. Z kolei art. 145a. § 1 kpa stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Tak wiec zachodzi powołana na wstępie podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

Po drugie, jeżeli organom chodziło o sprzeczność między decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a planem zagospodarowania przestrzennego, to organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mogą pominąć tego, że zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oceniona jest w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa Budowlanego z 1994 r., decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (której podstawowym celem jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym) jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego nie po to, aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli zdaniem organu decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rażąco narusza prawo to winien on zawiesić postępowanie i spowodować wszczęcie postępowania zmierzającego do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.l lit. "c" oraz art. 135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.