Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 194/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 200 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędzia WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2011r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2006r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], działając m.in. na podstawie art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, 11, 13 pkt 6, art. 29 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 2, art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust.4, art. 96 ust. 5, art. 99 ust. 1, art. 103 ust.1, art. 109 ust. 1, ust. 2, art. 113 ust. 1, 2, 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) określił P. P. wysokość zobowiązania podatkowego za listopad i grudzień 2006 r. w podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym, podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że P.P. dokonywał na aukcjach organizowanych przez Allegro zakupów w większości artykułów komputerowych, w małym zakresie kopert, kosmetyków, przyborów toaletowych, kart telefonicznych, odzieży i obuwia, drobnego sprzętu użytku domowego, gier i akcesoriów do nich, sprzętu sportowego, książek, karmy i akcesoriów do psów. Również przez aukcje Allegro sprzedawał głównie części i artykuły komputerowe, sporadycznie całe komputery; kilkanaście aukcji dotyczyło sprzedaży telefonów, kart telefonicznych, kilka aukcji sprzedaży książek, jedna aukcja opalarki Bosh.

Kierując się obowiązkiem dokonania oceny, uwzględniającej wskazania doświadczenia życiowego, rozumowania zgodnie z zasadami logiki, a także uwzględniając ilość i rodzaj poszczególnych towarów, będących przedmiotem czynności wykonywanych przez P.P. (nabyć i sprzedaży) organ przyjął, że nabywane na aukcjach używane części i artykuły komputerowe, jak również całe komputery oraz koperty służyły prowadzonej przez podatnika, niezgłoszonej i niezarejestrowanej działalności gospodarczej, natomiast zakupione kosmetyki i przybory toaletowe, drobny sprzęt gospodarstwa domowego, karty telefoniczne, odzież i obuwie, gry i akcesoria do gier, sprzęt sportowy, książki, karma i akcesoria dla psów służyły użytkowi domowemu podatnika i jego rodziny.

Kierując się powyższymi zasadami, jak również mając na względzie płytki asortyment sprzedawanego towaru (duża liczba sprzedawanych przedmiotów jednej grupy produktów - części i artykułów komputerowych oraz całych komputerów), organ uznał, że sprzedany przez podatnika sprzęt narciarski, książki, joistic do Atari nie był towarem handlowym, wobec czego uznał, iż sprzedaż ta nie była związana z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

W związku z powyższym organ podatkowy uznał zakupy i sprzedaż części oraz artykułów komputerowych, jak również całych komputerów przez P.P. jako prowadzoną przez niego działalność gospodarczą.

Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że komputery oraz części komputerowe nabywane również za pośrednictwem Allegro (w większości używane przez wcześniejszych posiadaczy) były przedmiotem dalszej odsprzedaży, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w roku 2006 P.P. za pomocą zarejestrowanych w portalu Allegro, na własne nazwisko kont o nazwach użytkownika "..." i " ..." rozpoczął zakupy dużych ilości w/w asortymentu oraz jednocześnie jego sprzedaż, poprzez konto o nazwie użytkownika "...". Zestawienie aukcji sprzedaży (w pliku o nazwie "...") wskazuje bowiem, iż od dnia rejestracji konta, t.j. od roku 2000 do roku 2005 podatnik wystawił pojedyncze przedmioty na łącznie 54 aukcjach (w tym 5 aukcji niesfinalizowanych), w roku 2006 ilość sprzedawanego towaru znacznie wzrosła, gdyż były to już 374 aukcje, na których wystawiono 819 przedmiotów 26 aukcji niesfinalizowanych), a w roku 2007 było to 876 aukcji sprzedaży, na których wystawiono 1.738 przedmiotów (wg Allegro 51 niesfinalizowanych). Jak wynika z zestawienia zakupów również od stycznia 2006 podatnik nabywał większe ilości części komputerowych i całych komputerów.

Zdaniem organu podatkowego fakt rejestracji wielu kont w portalu aukcyjnym Allegro na własne nazwisko, ilość dokonywanych przez podatnika transakcji zakupu i sprzedaży części komputerowych, fakt iż niejednokrotnie podatnik wystawiał do sprzedaży jednakowy asortyment w większej ilości, przyjmował zapłatę za towar, a także zorganizowany sposób przeprowadzenia transakcji, ich ciągłość, różnorodność, powtarzalność zakupowanego i sprzedawanego towaru wskazują, że zakup sprzedawanych towarów nie miał charakteru okazjonalnego czy przypadkowego i świadczy o tym, że podatnik działał jako handlowiec a prowadzona działalność wypełnia wszelkie znamiona działalności gospodarczej.

Wobec powyższego organ uznał, że podatnik prowadził w listopadzie i grudniu 2006 roku niezgłoszoną i niezarejestrowaną działalność gospodarczą, w zakresie sprzedaży wysyłkowej komputerów, części i artykułów komputerowych, które w większości były używanymi przez wcześniejszych posiadaczy.

W odwołaniu z dnia 11 października 2010 r. P.P. zarzucił wydanej decyzji organu podatkowego naruszenie:

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie wyjaśnień odwołującego się jako faktów udowadniających prowadzenie przez odwołującego się działalności gospodarczej,

- art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez błędne przyjęcie, iż odwołujący prowadził działalność gospodarczą,

- § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1949) poprzez ustalenie mylnej kwoty dotyczącej zwolnienia od podatku.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że aby dana działalność mogła być uznana za gospodarczą koniecznym jest spełnienie łącznie dwóch warunków, tzn. dana czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz jest wykonywana przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem staje się podatnikiem podatku VAT. W ocenie organu odwoławczego zebrany w toku postępowania materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że strona nabywała towar przeznaczony do dalszej odsprzedaży. Świadczy o tym stopień zorganizowania sprzedaży i rodzaj sprzedawanego asortymentu komputerowego a także częstotliwość transakcji i ich odpłatny charakter. Ponadto w 2006 r. podatnik rozpoczął nabycia i sprzedaż dużych ilości tego sprzętu.

Na podstawie danych uzyskanych od właściciela portalu Allegro, firmy X Sp. z o.o. ustalono, że P.P. założył (zarejestrował) w dniu 21 sierpnia 2000 r. konto internetowe na portalu aukcyjnym pod nickiem "...". Do roku 2005 podatnik wystawiał sporadycznie aukcje sprzedaży, w których przedmiotem sprzedaży były książki, gry, sprzęt sportowy, telefony komórkowe. Dopiero w 2006 r. podatnik rozpoczął nabycia i sprzedaż znacznych ilości sprzętu komputerowego, a kwoty wynikające z tych transakcji wpływały na osobisty rachunek bankowy. W trakcie postępowania podatkowego ustalono, że strona od 15 września 2000 r. do 01 lipca 2008 r. wystawiła i zakończyła sprzedażą 1611 aukcji, na których wystawiała czasem pojedyncze sztuki, czasem po kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt sztuk tego samego towaru. Stanowiło to 3094 przedmioty. Tylko kilkanaście z wystawionych akcji dotyczyło sprzedaży sprzętu narciarskiego, książek i telefonów komórkowych. Pozostałe aukcje dotyczyły sprzedaży części komputerowych, a czasami całych komputerów. Natomiast w okresie od 20 stycznia 2006 r. do 06 grudnia 2008 r. podatnik nabył towar na ponad 2 tysiącach aukcjach. Przedmiotem zakupów był głównie sprzęt komputerowy używany przez wcześniejszych posiadaczy. Ponadto na tych samych aukcjach podatnik nabywał po kilka lub kilkanaście sztuk tego samego towaru. Organ odwoławczy wskazał, że gwałtowny wzrost sprzedaży przez podatnika sprzętu komputerowego przypada na ten sam okres, w którym rozpoczął on nabywanie znacznych ilości tego sprzętu przez portal Allegro. Ponadto podatnik zarejestrował na portalu aukcyjnym kilka kont, z których część przeznaczona była do zawierania transakcji sprzedaży, a pozostałe do transakcji zakupu. Brak jest również dowodów wskazujących na to, że sprzedawane towary stanowiły przedmioty użytku osobistego podatnika i jego rodziny. Biorąc również pod uwagę szybki postęp techniczny i związany z tym spadek wartości sprzętu IT, wydaje się bezcelowe gromadzenie sprzętu komputerowego i jego sprzedaż po wielu latach. W rozumieniu art.15 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia pojęcie zysku, gdyż działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku. Jednocześnie prowadzenie działalności gospodarczej może być również dodatkowym źródłem dochodu.

W skardze z dnia 3 lutego 2011 r. skarżący zarzucił wydanej decyzji naruszenie:

- art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej z powodu niespełnienia przez organ wymogu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez ograniczenie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań,

- art. 126 Ordynacji podatkowej poprzez niespełnienie przez organ podatkowy wymogu formy pisemnej dla załatwiania sprawy z uwagi na rozpoznanie sprawy na podstawie zawartych na nieautoryzowanych i niezabezpieczonych płytach CD,

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie wyjaśnień skarżącego jako faktów

udowadniających prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej,

- art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne przypisanie działalności skarżącego charakteru działalności gospodarczej,

- § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Nawiązując do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej organ zgodził się, że doszło do naruszenia w/w przepisu, ale naruszenie to nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ wskazał przy tym, iż wydając decyzję oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji, z którym skarżący zapoznał się dwukrotnie w siedzibie Urzędu Skarbowego [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu organ podatkowy II instancji w rozpatrywanej sprawie naruszył przepisy postępowania o takim charakterze, które miało wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skarga zasługuje zatem na uwzględnienie w zakresie żądania uchylenia decyzji organu II instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Pozostałe zarzuty odnoszące się do kwestii materialnoprawnych czy też oceny dowodów mogą być badane dopiero po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i wydaniu w jego wyniku decyzji odwoławczej.

Przede wszystkim organ odwoławczy naruszył w sposób istotny przepisy art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Konkretyzację tego prawa stanowi wymieniony art. 200 § 1, obligujący organ podatkowy do wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ winien wyznaczyć stronie ten termin przed wydaniem każdej decyzji w sprawie, nawet wówczas, gdy nie prowadził w sprawie żadnego postępowania dowodowego. Skoro przepis ten mówi o materiale dowodowym zebranym w sprawie, to znaczy, że chodzi o materiał zebrany przez organ pierwszej i drugiej instancji. Naruszenie przez organ odwoławczy normy wynikającej z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66, Lex 150133).

Analiza akt badanej sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący pozbawiony został możliwości pełnego udziału w postępowaniu w instancji odwoławczej. W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w P. podjął czynności zmierzające do uzupełnienia o pisemną formę istniejącego materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r., wydanym w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej, zlecił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...] uzupełnienie dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie o oryginały i uwierzytelnione kopie. Wzywając organ I instancji o pisemną formę dowodów, Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył jednocześnie, że zgodnie z zasadą pisemności wyrażoną w art. 126 Ordynacji podatkowej sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej, co dotyczy każdej czynności prowadzonego postępowania podatkowego, w tym gromadzenia materiału dowodowego (tom I k. – 32 akt adm.).

Informacja o powyższych działaniach organu II instancji została skierowana do wiadomości podatnika (zwrotne potwierdzenie odbioru – doręczenie w dniu 09 grudnia 2010 r. – tom I k. 30 akt adm.).

Pismem z dnia 29 listopada 2010 r., które wpłynęło do Izby Skarbowej w dniu 30 listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej otrzymał odpowiedź od organu I instancji (k. 33 akt adm.)

Pismo z dnia 07 grudnia 2010 r. wydane w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej zostało skutecznie doręczone podatnikowi w dniu 22 grudnia 2010 r. Informacja o doręczeniu przesyłki podatnikowi wpłynęła do organu w dniu 28 grudnia 2010 r. (k. 35 akt adm.+ zwrotne potwierdzenie odbioru k. 34).

Decyzja II instancji została wydana w dniu [...], a doręczona podatnikowi w dniu 07 stycznia 2011 r. (k. 41 akt adm. + zwrotne potwierdzenie odbioru k. 42). Z akt sprawy wynika zatem, że dopiero w dniu 22 grudnia 2010 r. podatnik odebrał pismo w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej informujące o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zaskarżona decyzja została wydana przed dniem otrzymania zawiadomienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w niniejszym postępowaniu.

W ocenie Sądu pośpiech organu z wydaniem decyzji uniemożliwił skarżącemu czynne uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że strona wiedziała o czynnościach dokonywanych przez organ odwoławczy i w związku z tym mogła, pozostając w zaufaniu do organów podatkowych, stosownie do art. 121 Ordynacji podatkowej, oczekiwać dalszych jego kroków, a więc przede wszystkim wezwania do zapoznania się z materiałem dowodowym. Strona mogła pozostawać w przekonaniu, iż organ chce mieć dowody w formie pisemnej i tym samym umożliwić stronie wypowiedzenie się w sprawie. Niezrozumiały jest zatem pośpiech organu do wydania decyzji bez oczekiwania czy prowadzona w sprawie korespondencja dociera do podatnika i czy ma on czas na podjęcie działań gwarantowanych przez przepisy Ordynacji podatkowej. Wydanie decyzji nastąpiło bez uzyskania informacji, czy skarżący otrzymał wezwanie w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Powyższe spowodowało, iż dopiero w skardze strona podniosła szczegółowe zarzuty o charakterze specjalistycznym (dotyczące np. procesorów - str. 13 skargi), które mogłaby zgłosić przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji podatnik wykazywał aktywną postawę. Aktywność ta przejawiała się w tym, że na wezwanie organu podatnik osobiście stawiał się w siedzibie organu i przedkładał wymagane dokumenty (tom II k. 18, 19 akt adm.), składał pisemne wyjaśnienia (tom II k. 41, 54 akt adm.). W sytuacji gdy zobowiązany był przedłożyć dodatkowe wyjaśniania, podatnik informował organ pierwszej instancji o nadesłaniu wyjaśnień w terminie późniejszym (tom II k. 47 akt adm.). W związku z otrzymanym wezwaniem na przesłuchanie w dniu 07 czerwca 2010 r. podatnik poprosił organ o zmianę terminu przesłuchania na dzień 15 czerwca 2010 r. usprawiedliwiając jednocześnie swoją nieobecność (tom II k. 48 akt adm.). Przed wydaniem decyzji organu I instancji z dnia 29 września 2010 r. podatnik osobiście w siedzibie organu przedłożył dodatkowe dokumenty (k. 184 akt adm.) oraz skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 200 Ordynacji podatkowej (tom II k. 189, 190 akt adm.). Ponadto w dniu 07 października 2010 r. podatnik sporządził kopię oświadczenia z dnia 21 września 2009 r. oraz przeglądał akta (tom II k. 193, 192 akt adm.).

W kontekście powyższego niezrozumiałe jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się w wyznaczonym terminie w sprawie zebranego materiału. Tym samym naruszenie to należy uznać za mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zwrócić należy także uwagę, że zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie to nie tylko kwestia wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, ale także skuteczne doręczanie jej pism procesowych. W ocenie Sądu organ II instancji przed wydaniem decyzji winien zbadać skuteczność doręczenia stronie pism procesowych.

Ponadto – zdaniem Sądu – materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie (pismo skarżącego z dnia 12 maja 2009 r. – tom II k. 17 akt i jego przesłuchanie w charakterze strony z dnia 15 czerwca 2010 r. – k. 118 akt) nie wyjaśnił, dla jakich konkretnie celów skarżący nabywał, kompletował i naprawiał sprzęt komputerowy. Nie wiadomo, czy była to działalność związana z wykonywaną pracą zawodową (zakresem obowiązków pracownika), czy działalność naukowa (badawcza), czy też wyłącznie hobbystyczna (na własny użytek).

Powyższe uchybienia natury procesowej uniemożliwiają Sądowi ocenę zaskarżonej decyzji pod kątem naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Sąd podziela poglądy wyrażone w wyrokach sądów administracyjnych w zakresie skutków powyższych uchybień na naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. W szczególności WSA w Opolu wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., o sygn. akt I SA/Op 71/08 stwierdził, że "zawiadomienie strony o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wyrażone w przepisie 200 Ordynacji podatkowej, będącym konkretyzacją zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu ujętej w art. 123 Ordynacji podatkowej, stanowi gwarancję dla strony wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji organu podatkowego". Zgodnie natomiast z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2001 r., o sygn. akt I SA/Ka 1547/00 (powołanym również przez skarżącego) "Nie można pozbawić strony prawa wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, nawet w takich przypadkach, w których wynik rozstrzygnięcia zdaje się być oczywisty, chyba że istnieje wyraźna ku temu podstawa prawna". Również NSA w wyroku z dnia 7 czerwca 2005 r., o sygn. akt FSK 2286/04 stwierdził, że "Organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn niż wymienione w art. 200 § 2 Ordynacji podatkowej. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia obowiązku wyznaczenia terminu podatnikowi" ( orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. )

Organ II instancji, rozpatrując ponownie sprawę, winien zastosować się do oceny i wskazań wyrażonych w niniejszym orzeczeniu.

Wobec powyższego, skoro naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy, a o wykonalności zaskarżonego aktu – na podstawie art. 152 powołanej ustawy.