Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 77/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Przekazano według właściwości do innego sądu administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 listopada 2020 r., nr BP.501.524.2020.0949.OP8.10166 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości.


UZASADNIENIE

Pismem z 21 grudnia 2020 r. strona skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Decyzją tą organ – po rozpatrzeniu odwołania – utrzymał w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 stycznia 2020 r. (nr WITD.DI.0152.A.V0237/2/20) nakładającą karę pieniężną i wydaną na podstawie art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 382 ze zm.). Zaskarżona decyzja z 9 listopada 2020 r. została natomiast wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 4, art. 11, art. 13, art. 59, art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, przepisów: 1.4.1.1., 5.4.1.1.1, 5.4.1.4.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 769) oraz lp. 2.5 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny,

na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, przy czym – stosownie do § 3 tego artykułu - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.

Stosownie do § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Podkreślić należy, że przywołane unormowanie dotyczy jedynie spraw w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie dotyczy tej materii, została wydana na podstawie przepisów o przewozie towarów niebezpiecznych, a więc nie ma do niej zastosowania powołane rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść

na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji.