Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 400/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a; art. 5 ust. 1; art. 5b ust. 1 i ust. 2; art. 18 ust. 4b; art. 87; art. 92a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kuś po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L., uchylił w całości decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] o nałożeniu na D. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kary pieniężnej w wysokości 12000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożył karę pieniężną w wysokości 8000 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 10 grudnia 2018 r. w L. na ulicy Ż. zatrzymano do kontroli samochód osobowy marki Seat Ibiza o numerze rejestracyjnym [...] Pojazdem kierował P. D., który przewoził dwóch pasażerów z ulicy [...] na ulicę Ż.. W trakcie kontroli ustalono, że podmiotem faktycznie realizującym przewóz była D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L.. Pasażer zamówił przejazd za pomocą zainstalowanej na jego telefonie aplikacji T.. Opłata za przejazd w wysokości 10,80 zł została pobrana z konta pasażera. Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty, dowód rejestracyjny pojazdu, wypis nr 1 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzielonej D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L., orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy kierowcy, a także umowę użyczenia samochodu. Wyniki i przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia 10 grudnia 2018 r., nr [...]. Kierujący pojazdem odmówił podpisania protokołu.

Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. karę pieniężną na podstawie l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2019 r., poz. 58, dalej jako "u.t.d.") za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (12000 zł) oraz na podstawie l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b u.t.d. (8000 zł). Na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. wysokość kary pieniężnej ograniczono do 12000 zł.

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania skarżącej D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L., Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2019 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8000 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dniu kontroli drogowej kierujący pojazdem P. D. wykonywał odpłatny przewóz osób w imieniu skarżącej. W chwili zatrzymania do kontroli drogowej kierujący przewoził dwóch pasażerów. Kierujący wykonał usługę przewozu z ul. [...] na ul. [...] w L.. Usługę przewozu na wymienionej trasie zamówił jeden z pasażerów przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji T.. Okoliczności te potwierdził przesłuchany w charakterze świadka pasażer B. D., który zamówił usługę. Pasażer zeznał także, iż po wykonaniu usługi z jego konta została pobrana opłata w wysokości 10,80 zł oraz otrzymał fakturę wystawioną przez T. w imieniu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.. Ponadto kontrolujący wykonali dokumentację fotograficzną faktury nr [...] na kwotę 10,80 zł wystawionej przez T. w imieniu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.. Faktura została okazana przez pasażera na jego koncie w aplikacji T.. Jednocześnie z zeznań kierującego wynika, że opisany przewóz wykonał w imieniu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L., od której także otrzymuje wynagrodzenie za wykonywanie usług przewozu osób i która udostępniła kierującemu samochód. Kierujący w trakcie kontroli okazał umowę użyczenia samochodu marki Seat Ibiza zawartą pomiędzy nim, a spółką D..

Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. została prawidłowo uznana za stronę postępowania, a opisana usługa wykonana przez kierującego w imieniu strony była odpłatną usługą transportową. Taka usługa może być wykonana na podstawie odpowiedniej licencji. Organ odwoławczy wskazał, że skontrolowany przewóz skarżąca wykonywała na podstawie ważnej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Licencja została udzielona stronie przez Prezydenta Miasta L. w dniu 5 grudnia 2018 r. Do tej licencji został zgłoszony skontrolowany pojazd, tj. samochód osobowy marki Seat Ibiza o numerze rejestracyjnym [...]

Organ odwoławczy stwierdził, że dniu kontroli skarżąca posiadała ważne uprawnienia do wykonywania przewozu osób i nie zachodzą przesłanki do uznania, iż skarżąca wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Tym samym w ocenie organu odwoławczego niezasadne było nałożenie przez organ pierwszej instancji na stronę kary pieniężnej za naruszenie z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem organu odwoławczego zachodziły natomiast przesłanki do uznania, że strona wykonywała przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Skontrolowany przewóz drogowy wykonywany przez P. D. był realizowany w imieniu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. pojazdem marki Seat Ibiza przystosowanym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i dokumentacja fotograficzna pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd strony tego warunku nie spełniał. Organ odwoławczy wskazał, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorstwa, zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz strony gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Wskazując na powyższe okoliczności sprawy, organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżyła decyzję Inspektor Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

1) naruszenie art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i ust. 4b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji T., wykonanie tego przejazdu przez kierowcę P. D., nie zaś przez skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;

2) naruszenie art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest T.;

3) naruszenie art. 92a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącą;

- naruszenie przepisów prawa procesowego tj.;

4) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej;

5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 10 grudnia 2018 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

7) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji;

8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszego stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji T.;

9) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE L z dnia 14 listopada 2009 r. Nr 300, str. 51).

Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa zaś przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

Jeśli chodzi o przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny:

1. pojazdami zabytkowymi,

2. samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego, że skarżąca wykonywała w dniu 10 grudnia 2018 r. przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L z dnia 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Jak wynika z treści skargi, skarżąca także odwołuje się do przytoczonych wyżej poglądów wyrażanych w orzecznictwie. Jednakże w ocenie skarżącej skontrolowany w dniu 10 grudnia 2018 r. przewóz nie stanowił przewozu okazjonalnego w powyższym rozumieniu. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Podniesiona w skardze okoliczność, że w stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów nie wyłącza uznania, że świadczenie usługi przewozu osób nastąpiło w okazji zainicjowanej przez pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji T.. Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty płatniczej oraz zaakceptować regulamin aplikacji.

Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżąca w dniu 10 grudnia 2018 r. wykonywała odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

Zdaniem Sądu organy dokonały prawidłowej kwalifikacji skontrolowanego przewozu jako przewozu okazjonalnego, którym zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Taki rodzaj przewozu osób skarżąca, legitymując się licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, mogła realizować – zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. - także samochodami osobowymi niespełniającymi wyżej wymienionego kryterium konstrukcyjnego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości niewystąpienie sytuacji przewidzianej w art. 18 ust. 4b u.t.d. Wobec tego, aby uznać skontrolowany przewóz za zgodny z przepisami ustawy o transporcie drogowym, należało wykonywać go pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem skontrolowany pojazd, co nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Przewóz ten został zatem wykonany z naruszeniem przepisów u.t.d., sankcjonowanym w lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Taka też kara została nałożona na skarżącą w niniejszej sprawie.

Nieskuteczny jest argument skarżącej wskazujący na spełnienie wymogu przewidzianego w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d. przez ustalenie opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu oraz uregulowanie zapłaty za przewóz w formie bezgotówkowej. Przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszczający wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, wymaga bowiem spełnienia łącznie wszystkich trzech warunków określonych pod. lit a, b, c. Nie budzi natomiast wątpliwości w okolicznościach sprawy, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.

Treść zarzutów sformułowanych w skardze wskazuje na kwestionowanie przez skarżącą faktu podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Zdaniem skarżącej, jeżeli nawet przyjąć, iż doszło do wykonywania przewozu okazjonalnego, to podmiotem wykonującym ten przewóz z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym nie była spółka D.. W ocenie Sądu przytoczone zarzuty nie zasługują jednak na podzielenie.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej kierowca P. D. na postawie wiążącej go ze skarżącą umowy zlecenia wykonywał odpłatny przewóz pasażerów, których przewoził z ulicy [...] na ul. [...] w L.. Przewóz wykonywany był samochodem marki Seat Ibiza o nr rej. [...], objętym okazaną kontrolującym licencją wydaną na rzecz spółki D. i zarazem użyczonym kierującemu w oparciu o umowę zawartą w formie pisemnej w dniu 6 października 2018 r. Jednocześnie w toku kontroli w dniu 10 grudnia 2018 r. stwierdzono, że pojazd, którym realizowany był przewóz, jest przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Jeden z pasażerów zamówił kurs za pomocą aplikacji T., która skojarzyła go z kierującym. Opłata za przejazd została podana za pomocą aplikacji i po zakończeniu przewozu została automatycznie pobrana z konta pasażera. Pasażer drogą elektroniczną otrzymał fakturę wystawioną przez T. w Tallinie w imieniu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W świetle powyższych dowodów nie sposób uznać braku podstaw do przypisania skarżącej odpowiedzialności za wykonanie rzeczonego przewozu z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przewóz ten realizowany był bowiem przez kierowcę w wykonaniu łączącej go ze skarżącą umowy zlecenia, której przedmiotem było wykonanie usługi transportowej. Okoliczność, iż umowa zlecenia usług transportowych z kierowcą nie została przedstawiona przez stronę w formie pisemnej, nie oznacza niezawarcia faktycznie takiej umowy między D. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a P. D.. O istnieniu takiej umowy świadczy legitymowanie się w trakcie kontroli przez P. D. licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Wymieniona licencja została udzielona w dniu 5 grudnia 2018 r. stronie skarżącej na okres do dnia 4 grudnia 2033 r. Do tej licencji został zgłoszony skontrolowany pojazd, należący do skarżącej, tj. samochód osobowy marki Seat Ibiza o numerze rejestracyjnym [...] Wynika to z informacji udzielonej w postępowaniu administracyjnym przez Urząd Miasta w L. (pismo z dnia 18 stycznia 2019 r., k. [...] akt administracyjnych). Przedmiotowy pojazd został bezpłatnie użyczony przez skarżącą P. D.. Za usługę przewozu P. D. otrzymywał od skarżącej spółki wynagrodzenie za wykonany kurs.

Zdaniem Sądu w świetle powyższych okoliczności sprawy, wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, organy obu instancji prawidłowo uznały, że przewóz pasażerów wykonywany był w imieniu skarżącej spółki. Przeciwne twierdzenia skarżącej, a także zarzut niewykazania jakiegokolwiek powiązania pomiędzy kierującym, a skarżącą, pozostają w oczywistej sprzeczności z wynikami postępowania dowodowego. Wymaga podkreślenia, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10).

W ocenie Sądu powyżej przedstawione stanowisko skarżącej zaprezentowane w skardze nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w kontrolowanej sprawie materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych, które podważałyby wiarygodność materiału dowodowego, na którym oparta została zaskarżona decyzja.

Nie zasługuje na podzielenie zawarta w skardze argumentacja skarżącej zmierzająca do podważenia ustalenia o odpłatnym charakterze przewozu. Fakt uiszczenia przez pasażera zapłaty za przewóz jest bowiem niewątpliwy. Jednocześnie podnoszona okoliczność dokonania przez pasażera zapłaty za przewóz za pośrednictwem platformy internetowej T. nie wyłącza ustalenia co do zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez skarżącą, jak również ustalenia, że kierowca P. D. wykonywał usługę w imieniu spółki D.. Ponownie podkreślić należy, że faktura za przejazd została wprawdzie wystawiona przez T. B.V. w T., ale w imieniu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Wbrew intencjom skarżącej akcentowana w skardze okoliczność, że kierowca zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem aplikacji T., nie wyklucza, a przeciwnie – potwierdza, iż sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Nie budzi wątpliwości, że pasażer zapłacił za zamówiony i zrealizowany przewóz. Jednoznacznie potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokoły zeznań kierowcy oraz pasażera i wreszcie fotokopia faktury nr [...] wystawionej przez T. B.V. w imieniu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na kwotę 10,80 zł. Fakt, że zapłata została pobrana automatycznie z konta za pośrednictwem platformy internetowej T. nie oznacza, że skarżąca wykonała usługę przewozu nieodpłatnie. Z drugiej strony okoliczność ta potwierdza zaś, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącej.

W złożonych zeznaniach kierowca wyjaśnił, że wykorzystywał aplikację T. wykonując przewozy na podstawie umowy zawartej z firmą D. Sp. z o.o. samochodem użyczonym mu przez skarżącą. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynności działającego na zlecenie skarżącej kierowcy miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu, bowiem aplikacja T. jest wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z osobą wykonującą usługi przewozu. To, że aplikacja T. służy do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd nie wyłącza w ocenie Sądu odpowiedzialności konkretnego wykonawcy tej usługi za jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa.

Stanowisko organów i Sądu w tej kwestii znajduje potwierdzenie w analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja T., dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-34/15. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu.

Ustalone okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie potwierdzają, że skarżąca wykonywała zarobkowo przewóz osób o charakterze okazjonalnym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

W świetle powyższych argumentów za nieuprawnione należało uznać zarzuty sformułowane w skardze. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej organy nie dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny, że wykonywane przez kierującego (na podstawie umowy zlecenia) czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Bez istotnego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy pozostaje kwestia nieodniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji "T.". To zaś oznacza, że zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie może odnieść zamierzonego skutku.

Zauważyć także należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest bezzasadny. Sąd nie dopatrzył się także w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej ( art.8 k.p.a.).

W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącą kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.