Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 554/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 3, art. 39, art. 40
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2013 r. W.K. zwróciła się do OPS w R. o przyznanie pomocy materialnej lub finansowej na zabezpieczenie i naprawę dachów w domu położonym w R., przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starszy Pracownik Socjalny w Ośrodku Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Burmistrza R., odmówił W.K. przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie skutków zdarzenia losowego, tj. na naprawę i zabezpieczenie dachów. Organ pierwszej instancji stwierdził, że uszkodzony dom nie stanowi jedynego mieszkania strony, jej sytuacja materialno-bytowa nie uniemożliwia zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, bowiem otrzymała odszkodowanie w wysokości 39 270,94 -zł. od KW S.A. Oddział KWK "A", a powstałe uszkodzenia nie nastąpiły w wyniku niekorzystnych zjawisk atmosferycznych, ale są wynikiem braku okresowej konserwacji dachów.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła W.K., przedstawiając argumenty przemawiające za przyznaniem jej pomocy oraz podnosząc, że nikt nie zapytał jej, dlaczego nie wyprowadziła się z domu do mieszkania w P. Nadto, zaznaczyła, że decyzję wydał Ośrodek Pomocy Społecznej w R., który nie jest organem, ale wyłącznie aparatem pomocniczym administracji publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. 2001 r. nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 182) zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Wyznacznikami ustalenia wysokości tego zasiłku są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Natomiast zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1-3 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego np. klęski żywiołowej lub ekologicznej i to niezależnie od dochodu oraz może nie podlegać zwrotowi. Ocenę okoliczności uzasadniających przyznanie świadczenia, jaki i samo jego przyznanie, a także określenie kwoty zasiłku oraz zastrzeżenie jego zwrotu pozostawiono swobodnej ocenie organu. Specjalne zasady przyznawania zasiłku celowego zostały uzależnione od zdarzeń zewnętrznych, powodujących nagłe i niespodziewane straty. Należy uznać, że zasiłek celowy przyznany na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel - stratę, która musi być szczegółowo wykazana przez wnioskodawcę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005 r. (I SA/Wa 1298/04, Lex nr 191791). Rozpatrując sprawę przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej organ pierwszej instancji musi mieć na uwadze art. 2 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którego brzmieniem pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz art. 3 ust. 1 według, którego pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak wynika z powyższych przepisów pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo, w sytuacjach, w których rodzina nie jest w stanie sama podołać okolicznościom życiowym. W dniu 13 stycznia 2014 r. ze stroną został przeprowadzony wywiad środowiskowy w trakcie, którego ustalono, że W.K. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie pracuje, ma prawo do renty rodzinnej w wysokości 2 604,74 zł. W trakcie wywiadu zostało ustalone, że strona ma mieszkanie własnościowe w P., ponosi koszty jego utrzymania, nikt w tym mieszkaniu nie mieszka. W oświadczeniu majątkowym strona podała, że jest właścicielem mieszkania w P. p pow. 30 m² i ponosi wszystkie opłaty związane z jego utrzymaniem oraz jest właścicielem domu po rodzicach o pow. 60m². Strona mieszka w domu w R., który wymaga naprawy. Dach domu jest zniszczony przez szkody górnicze oraz w wyniku silnych wiatrów i jest zabezpieczony plandekami. Należy więc stwierdzić, że strona może zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe w P. i nie ma znaczenia, dlaczego strona nie chce (czy nie może) w nim zamieszkać. Ustalono, że strona otrzymała odszkodowanie w wysokości 39 270,94 zł. od KW S.A. Oddział KWK "A". Niezależnie zatem od rozmiaru szkód powstałych w wyniku silnych wiatrów w domu w R. (jak również od tego czy strona wykorzystała środki finansowe z odszkodowania zgodnie z przeznaczeniem) pomoc społeczna nie przysługuje w powyższych względów. Świadczenia z pomocy społecznej nie mają charakteru odszkodowania, pomoc ta ma umożliwić poszkodowanym zaspokojenie m.in. ich potrzeb mieszkaniowych, których nie mogą realizować na skutek szkód wyrządzonych przez zdarzenie losowe. Nawiązując do treści odwołania organ odwoławczy zauważył, że jak podkreśla się w orzecznictwie (patrz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt. IV SA/Gl 182/08) "w przypadku zdarzenia losowego, pomoc powinna być skierowana do osób zamieszkujących w domach czy lokalach mieszkaniowych, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu i które przez to znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć (m.in. usunąć zaistniałe zniszczenia). Zatem samo powstanie, na skutek zdarzenia losowego, straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczna w sytuacji, gdy osoba ma możliwość zaspokojenia potrzeb życiowych w innym miejscu (...) nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia takiej pomocy". Jednocześnie zaznaczono, że decyzja została wydana przez Ośrodek Pomocy Społecznej, konkretnie Starszego Pracownika Socjalnego, działającego z upoważnienia Burmistrza R. na mocy zarządzenia Nr [...] z dnia [...] r. Nadto, pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. (doręczonym w dniu 7 lutego 2014 r.) strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W.K. domagała się uchylenia decyzji organu I i II instancji wobec naruszenia prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu skargi wywiodła, że zebrany w sprawie materiał dowody jednoznacznie wskazuje na uszkodzenie dachu domu, w którym zamieszkuje, na skutek opadów deszczu i gradobicia oraz silnego wiatru. W związku z tym dach wymaga natychmiastowej naprawy, a skarżącej nie stać na poniesienie kosztów takiej inwestycji przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości. Dodatkowo, przyznane odszkodowania z tytułu likwidacji szkód górniczych nie pokrywają w całości kosztów pojawiąjących się uszkodzeń. Skarżąca mieszka w domu i nie może go opuścić, stąd też nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w innym miejscu. Zarzuciła, że organ nie przeprowadził z urzędu dowodu z jej przesłuchania, z jakiego powodu nie może opuścić domu i zamieszkać w P.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie skutków zdarzenia losowego, tj. na naprawę i zabezpieczenie dachów, należącego do niej domu w R.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w toku postępowania administracyjnego organy podjęły wszelkie możliwe działania celem rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia, stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 163), której wszystkie zasady i reguły organy administracyjne zobowiązane są stosować.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej.

Stosownie do art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany również osobie, która poniosła straty w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej czy ekologicznej. Jednocześnie taki zasiłek celowy może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 3). Oznacza to, że zasiłek celowy można przyznać podmiotom, które poniosły straty spowodowane wymienionymi w ustawie okolicznościami, a jego celem ma być zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 40 ustawy o pomocy społecznej należy rozumieć w kontekście art. 39, gdyż są one ze sobą połączone, uzupełniają się, tworząc jedną normę prawną.

Art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie jest zatem zupełnie odrębną podstawą przyznania zasiłku celowego. Do jego otrzymania niezbędne jest spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z ustawy o pomocy społecznej. Przyznanie tego zasiłku możliwe jest jedynie takim podmiotom, które w wyniku wymienionych zdarzeń, doświadczyły braku zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Takie rozumienie tej normy prawnej zgodne jest z celem ustawy o pomocy społecznej oraz orzecznictwem sądowym. Zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z 8 lutego 2013 r. o sygn. akt I OSK 2801/12 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń NSA) środki przeznaczone na pomoc osobom poszkodowanym i rozdysponowane w oparciu o art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej winny być przede wszystkim kierowane do osób, które zostały pozbawione lokalu, gdzie koncentrowało się ich życie i nie posiadają innego lokalu, w którym mogą mieszkać. Przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi polityki społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (por. wyrok NSA z: 15.6.2012 r. o sygn. akt I OSK 491/12; 1.2.2012 r. o sygn. akt I OSK 2176/11; 2.8.2011 r. o sygn. akt I OSK 866/11; 14.7.2011 r. o sygn. akt I OSK 570/11; 25.10.2011 r. o sygn. akt I OSK 1265/11, wszystkie są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Zasiłek taki nie musi być zatem wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej zdarzeniem losowym lub klęską żywiołową czy też ekologiczną. Słusznie zatem organ stwierdził, że analiza tego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wydanego na tej podstawie. Jednakże wyposażenie organu administracji publicznej w kompetencje o charakterze uznaniowym nie oznacza jego pełnej swobody, co do kształtowania treści podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Uznanie administracyjne cechuje się m.in. tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi, a więc ma pewną swobodę w ocenie zasadności wniosku złożonego przez osobę ubiegającą się o pomoc. W przypadku zasiłku celowego organ administracyjny wydaje decyzję oceniając całokształt sytuacji strony i jej rodziny, mającej wpływ na zakres zaspokojenia zgłoszonych potrzeb, uwzględniając przy tym sytuację ogólną, czyli wysokość posiadanych środków, liczbę osób wymagających pomocy. Dopiero po ustaleniu, że taka pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu, co odnosi się również do wysokości przyznanej pomocy. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza zatem, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia.

Należy w tym miejscu zaakcentować, iż norma prawna zawarta w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej zobowiązuje organy pomocy społecznej do uwzględnienia ich możliwości finansowych, pozwalających na realizację potrzeb zgłoszonych przez osoby ubiegające się o pomoc. W sytuacji ograniczonych środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej i stale wzrastającej liczby osób ubiegających się o jej uzyskanie, konieczne jest stworzenie gradacji potrzeb i powiązanie jej z możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza więc załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/06, Lex 299415).

Organy orzekające zasady te miały na uwadze, bowiem w toku postępowania administracyjnego zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie sytuacji skarżącej i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Z zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że skarżąca mieszka w domu w R., którego dach jest zniszczony przez szkody górnicze i w wyniku silnych wiatrów oraz jest zabezpieczony plandekami. Dom ten nie stanowi jednak jedynego mieszkania skarżącej, która jest właścicielem mieszkania w P. o pow. 30 m² i ponosi wszelkie koszty związane z jego utrzymaniem. Należy więc stwierdzić, że skarżąca posiada inne mieszkanie, niż dom w R., w którym może zamieszkać. Samo powstanie, na skutek zdarzenia losowego, straty w domu stanowiącym własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta może mieć we własnym zakresie zaspokojone potrzeby życiowe w innym miejscu czy w innej miejscowości wskazuje, że ma ona zapewnione minimum egzystencji, zatem pomoc ze strony państwa jest zbędna (por. wyrok NSA z 28.11.2012 r., sygn. akt I OSK 2120/12).

Nie ma znaczenia, czy straty materialne dotyczące domu były spowodowane wystąpieniem zdarzenia losowego. Sytuacja skarżącej nie spełnia bowiem innej podstawowej przesłanki przyznania zasiłku celowego - zaistnienia niezbędnej potrzeby życiowej. W związku z tym, zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej oraz naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać uwzględniony. Stanowisko to potwierdza pogląd wyrażony w wyroku z 14 maja 2013 r. o sygn. akt I OSK 227/13 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA), mogący mieć również odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej obecnie sprawie, zgodnie z którym osoby, które starają się o przyznanie zasiłku celowego w trybie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, winny zdawać sobie sprawę, że nie może w gospodarowaniu środkami finansowymi przez organy pomocowe dochodzić do takiej sytuacji, że osoby, które w wyniku różnych zdarzeń losowych nie mają zabezpieczonych podstawowych potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, spotkają się z odmową przyznania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób, które takie podstawowe potrzeby mieszkaniowe mają już zabezpieczone. Oznacza to, że samo powstanie straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta ma już zabezpieczone podstawowe potrzeby życiowe, a przede wszystkim mieszkaniowe, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia takiej osobie dalszej pomocy w postaci zasiłku celowego. Nie jest bowiem rolą pomocy społecznej rekompensowanie ze środków budżetowych Państwa wszelkich strat poniesionych przez wnioskodawcę. Organ nie musiał ponadto przeprowadzać postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia miejsca zamieszkania skarżącej i przyczyn nie przeprowadzenia się do mieszkania w P., bowiem z akt sprawy bezspornie wynika, że dom w R. nie jest jej jedynym miejscem zamieszkania. Dodatkowo ustalono, że skarżąca otrzymała środki finansowe z odszkodowania od KW S.A. Oddział KWK "A" w wysokości 39 270,94 zł.

W rozpoznawanej sprawie nie ma również wątpliwości co do organu wydającego decyzję pierwszoinstancyjną, co kwestionowane było w odwołaniu. Był nim działający z upoważnienia Burmistrza R. Starszy Pracownik Socjalny Ośrodka Pomocy Społecznej w R., upoważniony do wydawania tego typu decyzji na mocy zarządzenia Burmistrza R. z dnia [...] r.

Podkreślając uznaniowy charakter wnioskowanej pomocy stwierdzić należy, że z uwagi na podjęte działania organy orzekające w sprawie miały podstawy do odmowy udzielenia zasiłku celowego określonego w art. 40 ustawy o pomocy społecznej, a wydając rozstrzygnięcie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Jednocześnie orzekający w sprawie Sąd - w ślad za stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt III SA/Kr 893/14 - podkreśla, że subsydiarny charakter świadczeń z zakresu pomocy społecznej przesądza, iż w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku celowego nie współdziała z organami w zakresie rozwiązywania własnych problemów życiowych, a także ma własne możliwości zaspokojenia zaistniałej potrzeby, jest w stanie pokonać trudności życiowe wykorzystując własne zasoby oraz zdolności i możliwości, nie może korzystać z pomocy społecznej (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzeczeniu przytoczonym przez organ orzekające obu instancji, iż w istocie zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie ma charakteru odszkodowania, ale udzielenia doraźnej pomocy przez organy w ramach posiadanych możliwości w celu przezwyciężenia zaistniałych trudności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Op 179/13, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA).

W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że nie można postawić organom zarzutu naruszenia art. 7, i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dowolną ocenę dowodów.

Zdaniem Sądu organ działający w ramach określonych przez prawo, dokonał wszelkich niezbędnych kroków celem właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Celem ustalenia szkód w domu skarżącej zebrano niezbędne dokumenty do spraw szacowania szkód górniczych i przeprowadzono wywiad środowiskowy. Dodatkowo, organ zwrócił się do skarżącej o przedłożenie wszelkich dokumentów będących w jej posiadaniu, które mogłyby mieć wpływ na prowadzone postępowanie (k.13) oraz pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. (doręczonym w dniu 7 lutego 2014 r.) poinformował o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym (k.31).

Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. W ocenie Sądu w sprawie nie nastąpiło naruszenie granic przysługującego organom uznania administracyjnego. Wydając rozstrzygnięcie organy miały bowiem na względzie okoliczności sprawy, tak istniejące po stronie skarżącej, jak również uwzględniające cele i możliwości pomocy społecznej. Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.