Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1639/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Prezydent miasta W. decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na odbudowie budynku gospodarczego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia

[...] czerwca 2006 r. Nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania S.D. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż nie znaleziono podstaw

o uchylenia decyzji Prezydenta miasta W.

w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu. Organ I instancji dokonał bowiem niezbędnych uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p./.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., organ

I instancji prawidłowo wyznaczył analizowany obszar oraz przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania tego terenu oraz jego zabudowy – wynikających z odrębnych przepisów oraz trafnie ocenił stan faktyczny i prawny terenu planowanej inwestycji, a także dokonał prawidłowej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy spełnia zatem wymagania wynikające z § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/. Decyzja organu I instancji zawiera bowiem część tekstową i załącznik graficzny oraz załączniki: analizę obszaru składającą się z części tekstowej i graficznej. Zachowano przy tym wymóg czytelności mapy, zastosowanych oznaczeń oraz przyjętego nazewnictwa.

Organ odwoławczy dodał tamże, iż spełniony został przez inwestora obowiązek dostarczenia umów /lub też zagwarantowania/ z właściwymi jednostkami w zakresie dostaw: energii, wody, ciepła i gazu oraz odbioru ścieków – stwierdzających wystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego uzbrojenie terenu /art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p./.

Podniesiono ponadto, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza

o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji i zarzuty dotyczące potencjalnych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją nie mogą być przedmiotem postępowania na tym etapie.

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia

[...] czerwca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył S. D.. Skarżący zarzucił, iż powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zostało poprzedzone analizą terenu. Zażądał nadto "wytyczenia granic" i przeniesienia planowanej inwestycji od ogrodzenia jego działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem Administracyjnym w dniu 19 grudnia 2006 r. skarżący podniósł, iż teren planowanej inwestycji stanowił jego własność i był drogą dojazdową do wszystkich działek, zaś inwestor ją bezprawnie przywłaszczył. Dodał, że nie toczyło się żadne postępowanie w przedmiocie ustalenia granic przedmiotowej działki.

Uczestnik postępowania E. C. wnosił o oddalenie skargi

i oświadczył, iż budynek, który chce odbudować istnieje od 1944 r., a jego inwestycja ma polegać na przykryciu ścian stropodachem.

Uczestnik postępowania M. L. wnosił o oddalenie skargi oraz dodał, iż teren planowanej inwestycji zna od roku 1960 i nie było tam wjazdu /drogi/,

o której mówi skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga S. D. nie jest zasadna. Nie stwierdzono bowiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została wydana

z naruszeniem prawa.

Podkreślić należy, iż dyspozycja art. 61 ust. 1 u.p.z.p. określa wymagania, jakie należy spełnić, aby możliwe było wydanie dla zamierzonej inwestycji decyzji

o ustaleniu warunków zabudowy. Wymagania te zostały wymienione w pkt 1-5 wspomnianej regulacji z jednoznacznie sformułowanym zastrzeżeniem, że tylko łączne spełnienie tych wymagań stwarza możliwość wydania przedmiotowej decyzji.

Nie jest trafny w ocenie Sądu zarzut skarżącego, jakoby kwestionowana decyzja wydana została bez dokonanej uprzednio analizy terenu planowanej inwestycji.

Stosownie do regulacji art. 61 ust. 6 u.p.z.p. minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej został zobowiązany

do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w braku planu miejscowego. Rozporządzenie to zostało wydane przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 sierpnia 2003 r.

i opublikowane w Dz. U. Nr 164, poz. 1588.

Celem tego rozporządzenia jest zarówno określenie sposobu ustalenia

w decyzji o warunkach zabudowy wymagań określających dopuszczalność nowej zabudowy na danych terenach, dla których brak planu miejscowego, ale także określenie wymagań co do linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy

w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej

lub attyki oraz geometrii dachu /kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy

i układu połaci dachowych/.

Dla ustalenia wymagań niezbędnych do określenia sposobu realizacji nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ właściwy w sprawach decyzji

o warunkach zabudowy /vide art. 60 ust. 1-3 u.p.z.p./, działając stosownie do § 3 ust. 1 przywołanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003 r., wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek

o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę sytuacji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie możliwości spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Przywołane rozporządzenie definiuje pojęcie obszaru analizowanego w § 2 pkt 4 jako teren określony i wyznaczony granicami wykreślonymi na kopii mapy,

o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., stosowanej do postępowania dotyczącego wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy /art. 64 u.p.z.p./, objęty wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy, którego funkcję

i cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań

dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Analiza akt administracyjnych sprawy będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż organ odwoławczy trafnie uznał, że Prezydent miasta W. wyznaczył obszar analizowany odpowiadający wymogom § 3 przywołanego rozporządzenia i prawidłowo zaznaczył go na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy – wbrew twierdzeniom skarżącego - została przeprowadzona zgodnie z wymogami wynikającymi z regulacji art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Planowana inwestycja, jak trafnie uznał organ odwoławczy, uzyskała ponadto niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa, to jest z Zarządem Dróg Miejskich /zarządcą drogi wojewódzkiej – ulicy [...]/ oraz z Dyrektorem [...] Parku Narodowego. Zgodnie bowiem z regulacją art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy właściwy organ administracyjny wydaje

po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Prawidłowo również stwierdzono w toku postępowania administracyjnego, że w przedmiotowej sprawie brak było obowiązku dokonania uzgodnień z innymi organami wymienionymi w treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

Zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 5 u.p.z.p. do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu, wystarczającego dla danego zamierzenia budowlanego. Podkreślić wszakże należy, iż celem wspomnianej regulacji nie jest uzależnienie wydania decyzji

o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Dlatego, jeżeli uzbrojenie terenu jeszcze

nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze porozumienia pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy trafnie stwierdził,

iż w przedmiotowej sprawie wymóg ten został spełniony.

Zarzut skarżącego w zakresie dotyczącym "wytyczenia granic" i przeniesienia planowanej inwestycji od ogrodzenia jego działki jest całkowicie chybiony. Szczegółowe usytuowanie planowanej inwestycji rozstrzygnięte bowiem zostanie dopiero na etapie wydania pozwolenia na budowę – w oparciu o przepisy ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118

ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia budowy planowanej inwestycji.

Zaznaczyć należy nadto, iż wytyczenie granic nieruchomości nie było przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, a zatem nie może być przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu.

Mając na względzie powyższe rozważania, na podstawie regulacji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Sąd orzekł jak w sentencji.

.