Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2537/99
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 2002-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: poz. 47
journal: Dz.U. 1995 nr 1 poz. 0
Teza: Konieczność uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wynika z odmiennych wymagań, jakie przewidują przepisy prawa dla obiektów o różnym przeznaczeniu, tj. na pobyt ludzi, przeznaczeniu do użytku publicznego lub prowadzenie działalności gospodarczej.

TEZY

Konieczność uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wynika z odmiennych wymagań, jakie przewidują przepisy prawa dla obiektów o różnym przeznaczeniu, tj. na pobyt ludzi, przeznaczeniu do użytku publicznego lub prowadzenie działalności gospodarczej.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marii i Jerzego małżonków O. na decyzję Wojewody P. z dnia 10 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 września 1999 r. (...) Starosta Powiatowy w S.-G. działając na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, par. 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/ oraz art. 104 Kpa udzielił Grażynie i Janowi T. zam. w S.-G. przy ul. K. 67 pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne umiejscowionego na terenie działki nr 38 w S.-G.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Maria O. właścicielka sąsiedniej działki, wskazując, że budynek inwestorów postawiony został niezgodnie z projektem, bez uzyskania zgody sąsiadów i zmiana sposobu użytkowania na cele mieszkalne może zagrażać egzystencji prowadzonego przez nią warsztatu.

Decyzją z dnia 10 listopada 1999 r. (...) Wojewoda P. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że dla przedmiotowej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny zlokalizowany na terenie działki nr 38 w S.-G. Prezydent Miasta S.-G. decyzją z dnia 15 czerwca 1999 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ponadto inwestycja ta uzyskała pozytywną opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S.-G. a inwestor przedłożył dokument potwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z przedłożonego orzeczenia o stanie technicznym budynku wynika, że obiekt może być użytkowany jako mieszkalny, a jego stan techniczny nie budzi zastrzeżeń.

W związku z powyższym wobec spełnienia wymogów z art. 71 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane istniały podstawy do podjęcia decyzji o udzieleniu pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku.

Odnosząc się do zarzutu odwołania o braku zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku usytuowanego na granicy nieruchomości organ odwoławczy wskazał, że przepisy par. 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ wymagają zgody sąsiadów na lokalizację budynków mieszkalnych, a przy zmianie sposobu użytkowania mamy do czynienia z budynkiem istniejącym.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Maria i Jerzy O. ponowili zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę a złożony w Urzędzie Miejskim w 1998 r. "projekt" jest jedynie inwentaryzacją przedmiotowego obiektu i zaprojektowany został tylko podział wewnętrzny budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga Marii i Jerzego O. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a kontrola sądu administracyjnego obejmuje legalność, czyli zgodność z prawem zaskarżonych aktów /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepis art. 32 stosuje się odpowiednio.

Pozwolenie właściwego organu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 spełnia bowiem podobną rolę jak pozwolenie na budowę w procesie budowlanym.

Konieczność uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wynika z odmiennych wymagań, jakie przewidują przepisy prawa dla obiektów o różnym przeznaczeniu, tj. na pobyt ludzi, przeznaczeniu do użytku publicznego lub prowadzenie działalności gospodarczej.

Warunki i tryb postępowania przy udzielaniu pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych określają przepisy rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 47/.

Paragraf 10 tego rozporządzenia poza innymi szczegółowymi wymaganiami uzależnia wydanie pozwolenia od zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi polskimi normami.

Skoro zatem planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu posadowionego na działce nr 38 w S.-G. nie jest sprzeczna z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestorzy spełnili pozostałe wymagania par. 10 cyt. wyżej rozporządzenia to brak było podstaw do uwzględnienia skargi, której zarzuty nie miały wpływu na ocenę legalności zaskarżonych aktów.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.