Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 324/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2007r. postanawia : odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu A. O. (dalej skarżący) zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2007r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500,00 zł. Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 września 2012 r. W terminie w nim zakreślonym skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych w całości.

Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał ustawowych wymogów, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 września 2012 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz "PPF", celem jego wypełnienia i przesłania w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wobec niewypełnienia wskazanego w wezwaniu obowiązku, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 9 listopada 2012 r. wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych pozostawiono bez rozpoznania.

Rozpoznając złożony sprzeciw, postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako: [p.p.s.a.] pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, z uwagi na niespełnienie wymogu złożenia wniosku na urzędowym formularzu.

Rozpatrując wniesione na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt II FZ 14/13, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.

W tym stanie rzeczy Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 19 lutego 2013 r. zobowiązał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 7 września 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi poprzez opłacenie wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został wysłany na adres do doręczeń wskazany przez skarżącego i odebrany w dniu 28 lutego 2013 r., co wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki. Jednocześnie w wymaganym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 7 marca 2013 r. (czwartek) wpis nie został uiszczony, co wynika z ustaleń pracownika sekretariatu poczynionych w oddziale finansowo – budżetowym tut. Sądu.

Pismem z dnia 8 marca 2013r. B. W. wniosła o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do marca 2014 r. z uwagi na zły stan zdrowia skarżącego i niemożność osobistego ustosunkowania się do ww. wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a, Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona opłata. W przypadku wniesienia pisma bez uiszczenia od niego opłaty, Sąd wzywa wnoszącego, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Jak wynika z akt sprawy, prawomocne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało prawidłowo doręczone w dniu 28 lutego 2013 r., wobec czego termin do uiszczenia żądanego wpisu upłynął z dniem 7 marca 2013 r.

Z poczynionych ustaleń bezspornie wynika, że do dnia upływu ustawowego terminu skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, co w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. powoduje konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie.

Podkreślenia wymaga, że siedmiodniowy termin, określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla obowiązku opłacenia skargi, jest terminem ustawowym, nie może być skracany, ani przedłużany. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności.

Biorąc pod uwagę, że czynność skarżącego, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, że skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, zatem nie można było nadać sprawie dalszego biegu, a skarga podlega odrzuceniu.

Sąd zważył jednocześnie, iż na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie mogło mieć wpływu złożone przez B. W. w dniu 8 marca 2013 r. pismo, w którym w imieniu skarżącego zwróciła się o zawieszenie postępowania. Sąd raz jeszcze zwraca uwagę na ogólną zasadę wyrażoną w art. 220 p.p.s.a., z której wynika, że pismo nieopłacone nie wywołuje żadnych skutków. Oznacza to, że do czasu uzupełnienia tego braku, sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony.

Jedynie na marginesie, można zauważyć, że skarżący był obowiązany na obecnym etapie sprawy jedynie do uiszczenia wpisu od skargi, co może dokonać także przelewem bankowym, przebywając poza krajem. A zatem nie zachodziła konieczność osobistego jego udziału i związanego z nim przyjazdu do Polski.

Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.