Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 4322/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 537/15 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 537/15, G. G. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł.

Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę majątkową oraz trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie dysponuje bowiem wolnymi środkami w wysokości nałożonej kary. Zdaniem skarżącego wykonanie nałożonej kary może wpłynąć negatywnie na wywiązywanie się z ciążących na nim obowiązkach płacenia danin publicznoprawnych.

G. G. podał, że za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. przychód wyniósł 604 869,29 zł, zaś koszty uzyskania przychodów wyniosły 605 994,12 zł. Dochód został wyliczony na kwotę – 1124,83 zł, co w jego ocenie jest dowodem strat. Do wniosku skarżący dołączył również Księgę Przychodów i Rozchodów obejmującą okres od stycznia do kwietnia 2016 r.

Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, potwierdzają przewagę strat w prowadzonej działalności oraz fakt, że nie jest on w stanie uiścić nałożonej kary pieniężnej, stanowiącej znaczne obciążenie finansowe i mogące spowodować niemożność wykonywania innych zobowiązań podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskowego charakteru tej instytucji wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Powinien on uprawdopodobnić, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy w postępowaniu kasacyjnym.

W ocenie NSA G. G. nie wykazał, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł. Wobec tego stwierdzić należy, że zapłata orzeczonej decyzją kary pieniężnej ma charakter odwracalny, gdyż w przypadku uchylenia decyzji przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania takiej decyzji powinna uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku oraz poprzeć je dokumentami potwierdzającymi prawdziwość twierdzeń. Wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej uzasadnił jedynie w ten sposób, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę majątkową, trudne do odwrócenia skutki oraz możliwość niewywiązywania się z ciążących na nim obowiązkach płacenia danin publicznoprawnych. Na poparcie powyższych twierdzeń dołączył obliczenie dochodu za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. (k. 101 akt sądowych) oraz kserokopię podatkowej księgi dochodów i rozchodów za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. (k. 102 akt sądowych).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego są dość ogólne, gdyż nie odzwierciedlają z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym. NSA dysponując wyłącznie tymi informacjami finansowymi za rok 2016 nie mógł zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącego wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16).

Wobec tego, że NSA nie mógł zweryfikować oświadczeń skarżącego, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.