Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 232/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 6, art. 73
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
article: art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej jako k.p.a. oraz art. 30 ust. 1 Ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173) - dalej zwana Ustawą, § 2, § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40 poz. 329 ze zm.) - dalej zwane Rozporządzeniem ONW, art. 15 ust. 1, art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 31 stycznia 2009 r., Nr L 030, str. 16-99 - dalej zwane Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 73/2009, art. 7, art. 10, art. 11, art. 16 akapit pierwszy i art. 22 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.1.2011, str. 8) - dalej zwane Rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 65/2011, art. 6, art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE z 2 grudnia 2009 r., Nr L 316, str. 65) oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 34 poz. 168) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] utrzymał w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania A.J. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013, wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...].

Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu 15 maja 2013 r. A.J. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w treści którego ubiegał się także o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do działek rolnych o łącznej powierzchni 17,58 ha. Do wniosku strona dołączyła materiał graficzny, na którym wskazała położenie zadeklarowanych do płatności gruntów rolnych.

W dniu 24 lipca 2013 r. Pan A.J. złożył wniosek o sprostowanie mapki sporządzonej dla działki Nr 147, uzasadniając to niezgodnością tej mapki ze stanem faktycznym.

W dniach 13-19 listopada 2013 r. w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzono zasadniczą kontrolę na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, dotyczącą całego gospodarstwa. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, którzy przy jej przeprowadzaniu wykorzystali metodę inspekcji terenowej.

W dniach 13-19 listopada 2013 r. w gospodarstwie rolnym producenta rolnego przeprowadzono kontrolę w zakresie programu rolnośrodowiskowego.

W dniu 7 stycznia 2014 r. A.J. złożył zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych w ramach programu rolnośrodowiskowego.

W odpowiedzi na powyższe Biuro Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR pismem z dnia 20 lutego 2014 r. poinformowało stronę o nieuwzględnieniu zastrzeżeń z powodu braku ich zasadności.

W dniu 7 marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR udzielił odpowiedzi na pismo strony z dnia 23 lipca 2013 r.

W dniu 16 kwietnia 2014 r. A.J. złożył pismo, którym wycofał wniosek z dnia 15 maja 2013 r. co do działki Nr 147.

Pismem z dnia 6 maja 2014 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę, na podstawie art. 50 § l k.p.a. do złożenia wyjaśnień w sprawie. Nieścisłości dotyczyły działki ewidencyjnej Nr 147.

W dniu 22 maja 2014 r. A.J. złożył korektę wniosku oraz zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.

Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania stronie postępowania wnioskowanej płatności ONW z jednoczesnym nałożeniem sankcji trzyletnich w wysokości 1.453,48 zł.

W dniu 26 czerwca 2014 r. A.J. od powyższej decyzji złożył odwołanie. Kwestionując treść wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia skarżący wskazał, iż "(...) Wydana decyzja jest niesłuszna i krzywdząca w istniejącym stanie faktycznym sprawy. Kontrolę w moim gospodarstwie w 2013 roku przeprowadzały osoby, które nie posiadają kwalifikacji ani uprawnień z zakresu rolnictwa. Sporna działka 147, kontrolowana wówczas przez panią A.S. i pana B.P., była przyczyną dla której raport kontrolny nie został przeze mnie podpisany. Podczas kontroli kontrolujący przyznali, iż na działce poczynione zostały znaczne nakłady związane z jej utrzymaniem według wymogów programu rolnośrodowiskowego, tj. łąka została prawidłowo wg wymogów skoszona z zachowaniem wszelkiej staranności. Kontrolujący mieli wątpliwości co do przepisów zawartych w programie rolnośrodowiskowym, wynikających z nieposiadania przez nich uprawnień rolniczych i sami zasugerowali aby raportu kontrolnego nie podpisywać, a złożyć do niego zastrzeżenia, które rozpatrzone zostaną przez osobę uprawnioną. W dniu 7.01.2014 r. wniosłem zastrzeżenia do powyższego raportu. W dniu 20.02.2014 r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu wystosował do mnie informację o nieuwzględnieniu zastrzeżeń do raportu kontrolnego. Po otrzymaniu powyższego skontaktowałem się telefonicznie z panem W.W., który potwierdził, ze osoby kontrolujące nie posiadały kwalifikacji ani uprawnień rolniczych, a rozpatrzenia złożonych przez mnie zastrzeżeń do raportu dokonano na podstawie raportu kontrolnego, sporządzonego przez osoby bez uprawnień. Pan W. oświadczył, że rozpatrując zastrzeżenia nie był na kontroli na miejscu, aby uwiarygodnić zawartość protokołu kontrolnego. Składając zastrzeżenia liczyłem na rzetelne rozpoznanie sprawy. Na powołanie przez Oddział Regionalny biegłego z zakresu rolnictwa, który sporządzi wiążącą dla obu stron opinię. Tak rozpatrzenie złożonego przez mnie odwołania świadczy o braku profesjonalizmu ze strony Agencji i braku przygotowania zawodowego. Łąka na działce 147 to łąka ekologiczna. Pkt l programu rolnośrodowiskowego zabrania mi jakiejkolwiek ingerencji w zabiegi przez cały rok. Kontrolujący zbadawszy sporządzoną dokumentację ornitologiczną wraz z załącznikami fotograficznymi przyznali, iż w pełni zastosowałem się do powyższych wymogów. Stąd niepodpisany przeze mnie, jak wspomniałem wcześniej raport kontrolny. Tak rozpatrzone przez Oddział Regionalny złożone przeze mnie zastrzeżenia do raportu kontrolnego nie mogą stanowić podstawy i mieć wpływ na całokształt wydanej przez Biuro Powiatowe decyzji. Organ rozpatrujący zastrzeżenia wykonał swoją pracę nierzetelnie, a jego zachowanie w stosunku do petenta, jako organu państwowego jest wysoce niedopuszczalne."

W związku z zastrzeżeniami co do prawidłowości czynności kontrolnych, zgłoszonymi w toku prowadzonego postępowania odwoławczego zwrócono się z prośbą o weryfikację prawidłowości ustaleń stwierdzonych w toku kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy w dniach 13-19 listopada 2013 r.

W odpowiedzi na powyższe Biuro Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśniło, iż brak jest podstaw do podważenia wyników kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym A.J. Z treści złożonego pisma wynika, iż po przeprowadzeniu ponownej analizy dokumentacji pokontrolnej ustalono, że kody pokontrolne zostały zastosowane prawidłowo.

Następnie organ odwoławczy w dniu [...] wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zasady i tryb przyznawania rolnikom pomocy finansowej w ramach działania wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) określa Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. Zgodnie z § 2 Rozporządzenia ONW, Płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, który podjął zobowiązanie, o którym mowa w określonych w ww. przepisie rozporządzeniach Rady (WE) oraz przestrzegający określonych w tym przepisie warunków. W myśl § 5 ust. 2 Rozporządzenia ONW płatności ONW jest przyznawana na wniosek rolnika, natomiast wysokość płatności wdanym roku kalendarzowym ustala się zgodnie z postanowieniem § 3 ust. 1.

Organ wskazał, iż w odniesieniu do powołanych regulacji rozporządzenia ONW, rolnik składając wniosek wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności ONW na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Przy czym obowiązkiem organu I instancji jest ustalenie powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością w sposób nie budzący wątpliwości, przy czym istotnym jest, iż organ jest jednocześnie związany granicami wniosku zakreślonymi przez stronę postępowania.

Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, co potwierdza brzmienie art. 11 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011.

Organ wskazał, iż w dniach 13-19 listopada 2013 r. w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrola ta przeprowadzona została przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu przy wykorzystaniu tzw. metody inspekcji terenowej. Organ wyjaśnił sposób przeprowadzania kontroli przy zastosowaniu tej metody.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektorzy stwierdzili, że powierzchnia zadeklarowana przez stronę działki rolnej C/Cl jest większa od powierzchni stwierdzonej, w związku z czym zastosowano kod pokontrolny DR13+. W stosunku natomiast do działek rolnych E oraz F zastosowano kod DR13-, który oznacza, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej. W odniesieniu do działek rolnych A/A l, C/Cl oraz D/Dl zastosowany został kod DR23, który oznacza, iż kontrola działki rolnej przeprowadzona została po zbiorze deklarowanej grupy upraw/uprawy i został rozpoczęty proces przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny. W dalszej kolejności w odniesieniu do działki rolnej C/Cl kontrolujący zastosowali kod DR50, który oznacza, iż granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej, zadeklarowanej we wniosku. Ponadto na obszarze całej działki rolnej E nie stwierdzono uprawy z deklarowanej grupy upraw JPO_TUZ, wobec czego zastosowano kod DR35. W stosunku natomiast do działki rolnej F inspektorzy zastosowali kod DR18, który oznacza, iż na całej działce zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Z treści raportu wynika ponadto, iż w odniesieniu do działki rolnej H stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania (kod DR52). Wyniki tak przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w protokole z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. W punkcie 84 protokołu z czynności kontrolnych wskazana została, uwzględniona przy ustalaniu powierzchni działek rolnych, tolerancja pomiaru. Ponadto zawarte w protokole z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołu materiale graficznych i dokumentacji fotograficznej. Wobec powyższego organ stwierdził, iż organ I instancji słusznie dopuścił jako dowód w sprawie wyniki oględzin przeprowadzonych w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy i ustaloną w ich trakcie powierzchnię kwalifikującą się do objęcia płatnością. Dodano, iż dla zobrazowania stanu gruntu, na skontrolowanych gruntach rolnych zostały wykonane zdjęcia, które zdaniem organu odwoławczego potwierdzają stwierdzone nieprawidłowości. Na fotografiach umieszczono tablicę informacyjną wypełnioną danymi pozwalającymi na dokładną identyfikację sfotografowanej działki rolnej. Zdjęcia oznaczone Nr 29,30,31,34,35,36 oraz 37, które zostały wykonane dla działki E, jednoznacznie potwierdzają brak uprawy z grupy JPO_TUZ, na działce tej stwierdzony został prawidłowo ugór, nie zaś trwały użytek zielony, jak to deklarowała strona postępowania. W odniesieniu natomiast do kwestionowanej przez stronę postępowania działki ewidencyjnej Nr 147, na której położona jest działka rolna F, stwierdzić trzeba, iż zdjęcia oznaczone numerami od 5 do 19 przedstawią obszar porośnięty nieodchwaszczoną roślinność trawiastą, na którym występują liczne pnie po ściętych drzewach oraz fragmenty nie porośnięte żadną roślinnością, co bezspornie potwierdza, iż na działce tej zaniechano prowadzenia działalności rolniczej.

W opinii organu odwoławczego wykonana w toku kontroli dokumentacja fotograficzna bezspornie potwierdza, iż część zadeklarowanych gruntów rolnych nie kwalifikuje się do przyznania płatności. Nie zgodził się także z argumentem skarżącego, iż kontrola została przeprowadzona przez osoby nie posiadające uprawnień, bowiem w opinii organu kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy przez inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu ARiMR dysponujących odpowiednią wiedzą i doświadczeniem w zakresie przeprowadzania przedmiotowych kontroli, a ponadto posiadających imienne upoważnienie wydane przez Prezesa ARiMR, a więc zarzuty takie są bezpodstawne. Z czynności kontrolnych sporządzony został raport spełniający wymogi formalne zawarte w art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Organ zwrócił uwagę, iż skarżący pominął kwestie użytkowania rolniczego zadeklarowanych gruntów, w głównej mierze skupił się natomiast na uwagach personalnych w stosunku do osób wykonujących kontrolę oraz powołuje się na rozmowę telefoniczną z kierownikiem Biura Kontroli na Miejscu. Na marginesie organ dodał, iż argumenty podniesione przez skarżącego w treści odwołania w głównej mierze dotyczą kwestii programu rolnośrodowiskowego, pozostając tym samym bez związku z wnioskowaną w tym postępowaniu płatnością.

Ponadto organ wyjaśnił, że powierzchnia deklarowana we wniosku - ONW strefa nizinna I wynosiła -17,58 ba, Powierzchnia stwierdzona - ONW strefa nizinna ł - 9,46 ba (ustalona na podstawie wyników czynności kontrolnych oraz w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 przy zastosowaniu tzw. zasady kompensacji działek rolnych C i E w związku z zastosowaniem w stosunku do nich kodu DR13+ i DR13-). Ustalenie w taki sposób powierzchni wynika z zasady kompensacji powierzchni, którą zastosował w niniejszej sprawie organ I instancji, zgodnie z punktem 79 preambuły do Rozporządzenia Nr 1122/2009. Zgodnie z tą zasadą w przypadku zawyżenia powierzchni na jednej z działek rolnych, powierzchnia ta może zostać zrównoważona poprzez dodanie powierzchni działki, na której stwierdzono większy aniżeli deklarowany obszar. Przy czym zasada ta dotyczy wyłącznie działek zadeklarowanych w ramach tej samej grupy upraw. Ponieważ w spornej sprawie wnioskodawca na działce C zadeklarował powierzchnię większą od powierzchni stwierdzonej o 0,05 ha (kod DR 13+), natomiast w odniesieniu do działki E powierzchnię mniejszą od powierzchni stwierdzonej o 0,05 ha (kod DR 13-) organ prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie kompensację. Różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 8,12 ha, co stanowi 85,8351%.

Organ przedstawił wzór stosowany do obliczania procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną:

(powierzchnia zadeklarowana - powierzchnia stwierdzona) x 100% powierzchnia stwierdzona czyli 17,58 ha - 9,46 ha = 8,12 ha * 100% = 812 / 9,46 ha = 85,8351%

Organ w następstwie tych ustaleń powołał się na treść art. 16 ust. 6 Rozporządzenia 65/2011, zgodnie z którym jeżeli różnice między obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność a zatwierdzonym obszarem, o których mowa w ust. 3 akapit drugi, wynikają z celowego zawyżania powierzchni obszarów, pomoc, do której beneficjent byłby uprawniony na mocy wspomnianego akapitu, nie jest przyznawana na dany rok kalendarzowy w ramach danego środka obszarowego, jeżeli różnica ta wynosi więcej niż 0,5 % zatwierdzonego obszaru lub więcej niż jeden hektar. Jeżeli różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, beneficjenta wyklucza się ponownie z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym obszarem. Z uwagi na stwierdzenie w niniejszej sprawie różnicy 85,8351% płatność została odmówiona a na beneficjenta nałożono sankcje trzyletnie. Zgodnie bowiem z ust. 7 tego przepisu kwota wynikająca z wykluczeń przewidzianych w ust. 5 akapit trzeci oraz ust. 6 akapit drugi niniejszego artykułu zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości zgodnie ze wspomnianym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo należności zostaje anulowane. Kwota sankcji została naliczona na podstawie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych tj. 17,58 ha a powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli na miejscu tj. 9,46 ha.

Stawka płatności ON W strefa I nizinna - wynosi 179 zł. 17,58 ha - 9,46 ha = 8,12 ha * 179 zł. (tj. stawka pomocy ONW nizinne strefa I) = l 453,48 zł. Kwota sankcji będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR w ciągu trzech lat kalendarzowych do wysokości 1.453,48 zł.

Organ zwrócił uwagę, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie powołał się treści uzasadnienia na zapis art. 58 akapit trzeci Rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009, który w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania, jednakże takie działanie organu nie stanowi uchybienia, mającego wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, ponieważ w zaskarżonej decyzji została powołana także prawidłowa podstawa prawna.

Ponadto wskazał, że skarżący w dniu 16 kwietnia 2014 r. złożył pismo, w którym wycofał wniosek z dnia 15 maja 2013 r. co do działki Nr 147. W ocenie organu zatem miał świadomość, iż działka ta nie kwalifikowała się do płatności. Wycofanie to nie mogło odnieść skutku, ponieważ zostało dokonane wbrew dyspozycji art. 25 Rozporządzenia Nr 1122/2009 w związku z art. 7 Rozporządzenia 65/2011, bowiem z akt sprawy wynika, iż skarżący dokonał ww. czynności po poinformowaniu przez organ I instancji o stwierdzonych nieprawidłowościach. Wprawdzie organ I instancji uchybił obowiązkowi wezwania beneficjenta w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do złożenia wycofania części wniosku na odpowiednim formularzu, jednakże z uwagi na fakt, że uchybienie to nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o taką podstawę.

Zwrócono uwagę, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich argumentów. Strona nie skorzystała także z uprawnienia wynikającego z art. 73 ust 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Z treści niniejszego przepisu wynika, iż w sytuacji, gdy producent rolny poinformował organ na piśmie, iż wniosek jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, wówczas informacje podane przez producenta rolnego powodują, że wniosek jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji. Organ zaś nie może na tej podstawie odmówić przyznania płatności. Wyjątek w tym zakresie stanowią przypadki, gdy organ powiadomił już producenta rolnego o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub gdy organ stwierdził nieprawidłowości we wniosku. W analizowanym stanie faktycznym brak jest dowodów potwierdzających okoliczność dokonania zmian we wniosku w zakresie spornej działki rolnej, w stosunku do której stwierdzono nieprawidłowości w toku przeprowadzonej kontroli. Natomiast, z uwagi na podniesione wcześniej okoliczności wycofanie wniosku co do konfliktowej działki Nr 147 nie mogło odnieść pożądanego

skutku. Organ podkreślił, iż złożony przez rolnika wniosek o przyznanie płatności na 2013 rok nie był zgodny ze stanem faktycznym, na co wskazuje raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni.

Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem osoby ubiegającej się o przyznanie przedmiotowej płatności jest zaznajomienie się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz złożenie wniosku, w którym wykazane zostaną dane zgodne ze stanem faktycznym na gruncie.

Na powyższą decyzję A.J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości i uwzględnienie jego wniosku o przyznanie pomocy finansowej ONW na rok 2013 a ponadto zobowiązanie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] do przedłożenia uprawnień zawodowych (dokumentów potwierdzających posiadanie wykształcenia rolniczego) osób, które przeprowadziły kontrolę w jego gospodarstwie. W jego ocenie decyzja została wydana z naruszeniem ustawy o kwalifikacjach zawodowych pracowników, niezbędnych do wykonywania pracy zawodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy przyznał A.J. prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.dalej p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego

Przedmiotem skargi jest decyzja [...] utrzymująca w mocy decyzję w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013, wydaną przez kierownika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] - postępowanie wszczęte wnioskiem A.J. zostało zakończone decyzją administracyjną, na mocy której odmówiono przyznania stronie ww. płatności z jednoczesnym nałożeniem sankcji trzyletnich.

Organ odmówił płatności z uwagi na wyniki przeprowadzonych kontroli na miejscu w dniach 13 – 19 listopada 2013 r., w zakresie kwalifikowalności powierzchni przez inspektorów terenowych metodą inspekcji terenowej. Inspektorzy stwierdzili, że na deklarowanych działkach powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na 2013 r. nieprawidłowości dotyczyły działki rolnej nr 147. Uznano, że nieprawidłowości popełniono umyślnie.

Organ uznał, iż w dniu 14 maja 2013 r. została wydana decyzja ONW na rok 2012, którą A.J. odebrał w dniu 16 maja 2013 r., w której była zamieszczona informacja o aktualnej maksymalnej powierzchni kwalifikowanej do płatności, natomiast producent nie zastosował się do niej, zatem deklarowanie działek rolnych na obszarach nie kwalifikujących się do dopłat (występująca na działce roślinność, zachwaszczenie oraz licznie występujące pieńki po ściętych drzewach oraz fragmenty nie porośnięte żadną roślinnością wskazują, iż działka na dzień kontroli nie jest użytkiem rolnym) wskazuje na świadome działanie rolnika, związane z wnioskowaniem o płatności, do których nie jest uprawniony.

Skarżący kwestionuje ustalenia co do działki nr 147. Z protokołu kontroli faktycznie wynika, że jest ona porośnięta nieodchwaszczoną roślinnością trawiastą, występują na niej liczne pieńki po ściętych drzewach, oraz fragment piaszczysty, nieporośnięty żadną roślinnością. Skarżący twierdzi, że jest to łąka ekologiczna, na której ma zakaz dokonywania określonych czynności rolniczych w ciągu roku, organ – że jest to obszar, na którym zaniechano prowadzenia działalności rolniczej.

Organ prawidłowo przeprowadził kontrolę a z materiału dowodowego sprawy można wywnioskować, że część zadeklarowanych przez skarżącego gruntów nie kwalifikuje się do przyznania płatności.

Drugim zarzutem skarżącego jest to, że kontroli dokonały osoby do tego nieuprawnione oraz, że organ powinien był powołać biegłego z zakresu rolnictwa. Ustalenia kontrolne organu przeprowadzone zostały w sposób narzucony przez przepisy prawa przez osoby uprawnione do kontroli, dysponujące wiedzą fachową w tym zakresie i co ważne posługujące się przy pomiarach sprzętem dopuszczonym przez przepisy prawa. Wyniki tej kontroli zostały zatwierdzone przez osoby sprawujące bezpośredni nadzór i mające odpowiednie uprawnienia. Kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (w protokole kontroli wskazane są numery upoważnień i daty ich wystawienia) z czynności kontrolnych sporządzony został raport spełniający wymogi formalne zawarte w art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009.

Organ nie ma obowiązku powoływać biegłych z zakresu rolnictwa. Nie ma podstaw do poddania w wątpliwość poczynionych przez organy ustaleń w zakresie powierzchni kontrolowanych działek, stanu kultury rolnej i ich wykorzystania rolniczego. Kontrola została przeprowadzona przez osoby upoważnione, posiadające odpowiednie kwalifikacje, a przeprowadzone czynności i ich wyniki zostały potwierdzone wykonaniem dokumentacji zdjęciowej skontrolowanych działek w taki sposób, który umożliwia identyfikację kontrolowanej działki i obrazuje stan upraw.

Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego można wyprowadzić wniosek, że przez skarżącego nie była prowadzona działalność rolnicza. Szczegółowo organ odniósł się do tego w odpowiedzi na zastrzeżenia do protokołu kontroli, złożone przez rolnika (pismo z dnia 20 lutego 2014 r.).

Rację ma organ odnośnie wycofania przez skarżącego wniosku co do działki nr 147. Skarżący miał świadomość, że działka nie kwalifikuje się do płatności. Ponadto dokonał tej czynności będąc już poinformowanym o stwierdzonych nieprawidłowościach. Faktycznie wniosek powinien być cofnięty na odpowiednim formularzu, o czym skarżący nie był pouczony, ale wobec stanu faktycznego sprawy to uchybienie nie ma znaczenia.

Skarżący nie wykazywał również inicjatywy dowodowej. Skoro skarżący podpisał oświadczenie określonej treści, zawarte na formularzu wniosku, wskazujące na wiedzę w zakresie przyznawania płatności to uznać należy, że godził się z konsekwencjami wynikającymi z niedotrzymania warunków.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151p.p.s.a. skargę oddalił.

D.Cz.