Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 613/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 l.p. 1.12 i l.p. 6.22 załącznika nr 3 do u.t.d.
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32 ust. 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2019 r.

w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] października 2018 r. w miejscowości P. na drodze wojewódzkiej został zatrzymany do kontroli samochód [...] nr rej. [...] wraz

z naczepą marki [...] nr rej. [...], którym kierował P. M. (dalej: kierowca). Kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy W. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] W.S.

z siedzibą [...], gmina B. (dalej: skarżący, strona, przedsiębiorca). W toku kontroli kierowca okazał zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu za okres [...] sierpnia 2018 r. – [...] września 2018 r. godz. 22:00 oraz dwie wykresówki, tj. za [...] października 2018 r. oraz aktualną wyjętą z tachografu w momencie kontroli z [...] października 2018 r. Ustalono, że kierowca nie posiadał zaświadczeń za dni, kiedy nie prowadził pojazdu z okresów: [...]-[...] września 2018 r. i [...] – [...] października 2018 r. Kierowca nie okazał również wykresówek za dni: [...] - [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r.,

[...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...]–[...]października 2018 r. Łącznie kierowca nie okazał 14 sztuk wymaganych dokumentów.

Decyzją z [...] listopada 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: [...]WITD, organ I instancji) nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., dalej: u.t.d.), nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 7.000 zł za stwierdzone naruszenie, o którym mowa w art. 87 u.t.d.w związku z l.p.1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niewyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty – po 500 zł za każdy dokument.

Na skutek odwołania strony Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pod kątem zaistnienia naruszenia, polegającego na ukrywaniu, likwidowaniu, niszczeniu, podrabianiu lub przerabianiu danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy. Ponieważ podczas przesłuchania kierowca zeznał wprost, że posiadał wykresówki, które jednak później wyrzucił, to nie można twierdzić, że przedsiębiorca nie wyposażył kierowcy w odpowiednie dokumenty w dniach: [...]-[...]września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., 1 października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...]–[...] października 2018 r.

Ponownie rozpoznając sprawę [...]WITD decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. w związku z l.p.1.12 i l.p. 6.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 11.000 zł (za niewyposażenie kierowcy w 2 sztuki dokumentów w postaci zaświadczeń o działalności kierowcy za okres, kiedy nie prowadził pojazdów – 2 x 500 zł oraz za ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy – 10.000 zł).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na zeznania kierowcy złożone podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu kontroli, z których wynika, że w wymagane zaświadczenia nie został wyposażony przez przedsiębiorcę, natomiast wykresówki wyrzucał za jego wiedzą i aprobatą. W ocenie [...]WITD takie działanie miało na celu jedynie wprowadzenie w błąd organów kontrolnych, aby uniemożliwić odtworzenie prawdziwego czasu pracy kierowcy. W świetle zebranych dowodów przedsiębiorca nie może zwolnić się od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d., ponieważ jako profesjonalista nie wykazał, aby dochował wszelkich starań, by do naruszeń nie doszło, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia,

a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji zarzucił, że jest niesprawiedliwa, ponieważ pod zarzut ukrywania, likwidowania, niszczenia, podrabiania lub przerabiania danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy można zaliczyć każdy rodzaj naruszenia w postaci nieokazania wykresówki. Ponadto sam fakt podpisania protokołu bez uwag nie jest jednoznaczny z potwierdzeniem opisanego naruszenia.

W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., ponieważ naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak: Nr [...] z [...] czerwca 2019 r. GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., l.p. 1.12, l.p. 6.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L. 2014 60.1 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 165/2014), orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji

w mocy.

W uzasadnieniu decyzji GITD wskazał, że naruszenie przepisu art. 87 ust. 1 u.t.d. skutkuje zastosowaniem przez organy transportu drogowego rozwiązaniem przewidzianym w I.p. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 500 zł sankcjonuje niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca nie okazał zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, za okresy: [...] - [...] września 2018 r. oraz [...] - [...] października 2018 r., które powinny być wystawione przez pracodawcę, ewentualnie wykresówki z wyrysowanym odpoczynkiem.

Organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za powyższe naruszenie powinna wynosić 2.000 zł ze względu na brak wykresówek za 4 dni, jednakże ze względu na treść art. 139 k.p.a. zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w orzeczonej wysokości 1.000 zł za stwierdzone naruszenie.

Konsekwencją natomiast naruszenia przewidzianego w art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 jest zastosowanie treści I.p. 6.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 10.000 zł sankcjonuje ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy. Niewątpliwe jest, że podczas kontroli kierowca (świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) zeznał, iż posiadał i korzystał z wykresówek we wskazanych w decyzji dniach, jednak je wyrzucił. W związku z tym zasadne było utrzymanie kary pieniężnej

w wysokości 10.000 zł za stwierdzone naruszenie.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nieuzasadnionej zmiany kwalifikacji prawnej, organ odwoławczy wskazał, że bezspornie w dniach: [...] - [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] – [...] października 2018 r. kierowca posiadał i stosował wykresówki, jednak później je wyrzucił. W związku z tym konieczna stała się zmiana kwalifikacji prawnej z I.p. 1.12 na I.p. 6.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto przedsiębiorca w odwołaniu sam wskazywał, że wyposażył kierowcę w odpowiednie wykresówki. Nie znajduje zastosowania w tym przypadku art. 92b u.t.d., bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego zapisu tylko wówczas, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia jednak nie miały miejsca. Strona w toku postępowania nie wskazała również okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Dlatego nie było podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania ww. przepisu, gdyż to on wywodzi skutki prawne z jego treści.

W ocenie GITD wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem wskazanym w I.p. 1.12 oraz I.p. 6.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ skarżącego przejawia się

w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

- przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych. Na podstawie zgłoszonych zarzutów wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że kierowcy zatrudnieni w jego przedsiębiorstwie przed rozpoczęciem pierwszego przewozu drogowego odbywają stosowne szkolenie

z przepisów o czasie pracy kierowców, jak również zostają poinformowani

o kategorycznym zakazie dopuszczania do jakiejkolwiek manipulacji lub ingerencji

w urządzenie rejestrujące. Pomimo tego kierowca zachował się nieodpowiedzialnie podczas wykonywania przedmiotowego przewozu drogowego, dlatego został ukarany karą porządkową. Skarżący zaprzeczył, aby wystąpiła sytuacja pospieszania kierowcy czy nakłaniania do jakiegokolwiek niedozwolonego zachowania.

W związku z powyższym w ocenie strony w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Materialnoprawną podstawę podjętych w postępowaniu administracyjnym decyzji stanowiły przepisy u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018 r. oraz przepisy rozporządzenia nr 165/2014.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

Stosownie do treści art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U.

z 2019 r. poz. 1412, dalej: ustawa o czasie pracy kierowców) (...).

Jak wynika z treści art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców w przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 lub Umową AETR, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, jeżeli kierowca:

1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby;

2) przebywał na urlopie wypoczynkowym;

3) miała czas wolny od pracy;4

4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu rozporządzenia (WE) nr 5612/2006 lub Umowy AETR;

5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu;

6) pozostawał w gotowości do wykonywania pracy w rozumieniu art. 9 ust. 1

– w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, lub w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit.c załącznika do Umowy AETTR – w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR. Takie zaświadczenie przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje (art. 31 ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców).

Zgodnie z regulacją art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Z treści ust. 3 tego przepisu wynika z kolei, że zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Treści przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów tego załącznika (l.p. 1.12 – 500 zł za każdy dokument, l.p. 6.2.2 – 10.000 zł). W tym zakresie organ transportu drogowego nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a u.t.d. ma charakter obiektywny, a więc obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek, bez wnikania, jakie były jego przyczyny

i kto ponosi winę za dane naruszenie. Organ działa w tej sprawie w warunkach związania i nie ma możliwości miarkowania nałożonej kary pieniężnej (domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy).

Analizowany materiał dowodowy jest jednoznaczny, opiera się na protokole kontroli i stwierdzonych w nim naruszeniach oraz protokole zeznań kierowcy

w charakterze świadka. Z protokołu kontroli nr [...] przeprowadzonej [...] października 2018 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości P. gmina J. wynika, że kierowca nie okazał do kontroli zaświadczeń za dni, kiedy nie prowadził pojazdu ([...] – [...] września 2018 r. i [...] - [...] października 2018 r.) oraz 12 sztuk wykresówek, które obowiązany był posiadać w pojeździe i okazywać na każde wezwanie uprawnionego organu kontroli.

Dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli drogowej, ma znaczenie szczególne, bowiem posiada cechy dokumentu

w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (por. np. wyrok NSA w Warszawie z 28 kwietnia 2008 r., II GSK 50/08, Lex nr 505272, wyrok WSA w Warszawie z 14 listopada 2007 r., VI SA/Wa 1482/07, Lex nr 385345). W protokole kontroli zostaje utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze, a popisany przez osoby uczestniczące w tej czynności, tj. przez inspektorów i kierowcę stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r., II GSK 1062/09, Lex nr 746054).

Z protokołu zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka wynika

z kolei, że wymaganych zaświadczeń za okresy: [...] - [...] września 2018 r. i [...] – [...] października 2018 r. nie okazał, ponieważ jego pracodawca mu ich nie wystawił (wówczas nie prowadził pojazdu, odbierał odpoczynek). Nie posiadał również wykresówek za dni: [...] -[...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] września 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] października 2018 r., [...] – [...] października 2018 r., których organ kontroli zażądał, ponieważ je wyrzucił. Kierowca podpisał protokół kontroli i zeznał po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Nie składał żadnych uwag i zastrzeżeń do tych dowodów, dlatego stały się one wiarygodnym źródłem ustalenia stanu faktycznego, a następnie prawnego w niniejszej sprawie.

Zasadnie więc stwierdzono dwa naruszenia:

1) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument;

2) ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowanych i pobranych

z tachografu lub karty kierowcy.

W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo skontrolował wysokość należnej kary orzeczonej skarżącemu za stwierdzone naruszenia. Łączna wymierzona kara za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli nie przekracza kwoty 12.000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.).

Nie znajduje więc uzasadnienia w materiale dowodowym zarzut skargi co do nieprawidłowego ustalenia przez organy stanu faktycznego w tej sprawie, a tym samym naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, przewidzianych w art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do organów państwa) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania).

Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d., który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację

i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że właściwa organizacja i dyscyplina pracy przy wykonywaniu usług transportowych nie została zachowana, za co należało nałożyć przewidziane w u.t.d. karę pieniężną. Podmiot profesjonalnie prowadzący postępowanie powinien mieć świadomość obowiązujących przepisów. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełnione przez niego naruszenia. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił dowodów przeciwnych wobec zeznań kierowcy. W ocenie Sądu z zeznań tych wynika, że skarżący nie zapewnił właściwej organizacji pracy i dyscypliny wśród pracowników w swoim przedsiębiorstwie zajmującym się przewozami drogowymi.

Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowi z kolei, że nie wszczyna się postępowania

w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy

i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane

z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Norma prawna wyrażona w art. 92c u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć.

Zdaniem Sądu nie można skutecznie powoływać się na treść tego przepisu

w sytuacji, gdy pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. To na przedsiębiorcy ciąży m.in. obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło.

Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów

i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć. Sankcje administracyjne, stosowane automatycznie z mocy ustawy, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (vide: wyroki TK z: 31 marca 2008 r., SK 75/06, OTK-A 2008/2/30, Dz.U. 2008/57/349 oraz 24 stycznia 2006 r., SK 52/04, OTK-A 2006/1/6, Dz.U. 2006/21/165).

Przedsiębiorca w przedmiotowej sprawie nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. Skarżący jako pracodawca powinien wiedzieć, interesować się, czy zatrudniony przez niego kierowca jest zaopatrzony przed wyjazdem w trasę w konieczne dokumenty do okazania podczas kontroli. Kierowca, zeznając do protokołu, że wyrzucił wykresówki, które miał obowiązek okazać kontrolującemu, potwierdzał to wielokrotnie, w sposób pewny, z czego można wywieść, że o takiej praktyce kierowcy skarżący wiedział i ją akceptował. Obowiązkiem strony było również wystawić kierowcy zaświadczenia w trybie art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców za okres, kiedy nie prowadził pojazdu.

W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie - na skutek decyzji organu odwoławczego z [...] lutego 2019 r. o uchyleniu decyzji organu I instancji z [...] listopada 2018 r. - doszło do zmiany kwalifikacji prawnej naruszenia zarzucanego stronie na ostrzejszą. Jednak w ocenie Sądu nie ma tu naruszenia art. 139 k.p.a.,

z którego wynika, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny (zakaz reformationis in peius). Należy pamiętać, że zasada nieorzekania przez organ odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej się nie dotyczy decyzji kasacyjnych (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., II OSK 1878/16, cbosa).

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ zasadnie w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nałożył na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenia, stosując prawidłową podstawę materialnoprawną. W sprawie nie zostały wykazane żadne okoliczności wskazujące na możliwość uwolnienia skarżącego od ww. odpowiedzialności. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniach swoich decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Fakt, że strona nie zaakceptowała zasadności przesłanek faktycznych

i prawnych, którymi kierował się GITD przy załatwianiu sprawy, nie świadczy

o naruszeniu przez organ prawa i zasady przekonywania. Nie wymaga się od organu osiągnięcia rezultatu, tj. przekonania strony, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2010 r., I OSKL 124/10, cbosa).

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.