Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 310/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent miasta B., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 149 ze zm.) orzekł o uznaniu M.K. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ustęp 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jest u wnioskodawcy krótsza niż 365 dni.

Zauważono nadto, że wnioskodawca zgłosił się do urzędu pracy w okresie 30 dni od dnia zwolnienia z zakładu karnego, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i u ust. 2 ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła mniej niż 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i fundusz pracy stanowiła kwota mniejsza niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Okoliczności te, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, stanowią podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W odwołaniu od opisanej decyzji M.K. wniósł o jej zmianę i wskazał, że był pozbawiony wolności przez 13 miesięcy - od 2 grudnia 2014r. do 30 grudnia 2015r., a w okresie od 9 stycznia do 3 lipca 2015r. był zatrudniony nieodpłatnie w Zakładzie Karnym J.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...]r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy w rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji.

Po analizie akt sprawy organ ustalił, że odwołujący udokumentował ostatnio wykonywaną pracę zarobkową w sp. z o.o. w okresie od 7 października do 31 grudnia 2008r. Natomiast był pozbawiony wolności od 5 września do 12 grudnia 2013r. oraz od 2 grudnia 2014r. do 30 grudnia 2015r. W urzędzie pracy, jako bezrobotny, zarejestrował się w dniu 31 grudnia 2015r., a więc w okresie 30 dni od dnia zwolnienia z zakładu. Zatem nie udokumentował okresów uprawniających do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. e oraz ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wojewoda przedstawił treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazując, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, było zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, przy czym nie uwzględnia się urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Przedstawiono również treść art. 71 ust. 3 cytowanej ustawy zgodnie, z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych, aresztów śledczych zarejestrowanym w okresie 30 dni od z dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 art. 71 przypadającym w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz okres wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia.

Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie należało zbadać przesłanki prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia (..), gdyż M.K. przebywał w Zakładzie Karnym w C., od 22 grudnia 2014r. do 30 grudnia 2015r. Jak wynika ze świadectwa zwolnienia Zakładu Karnego we wskazanym okresie nie był zatrudniony. Okres 18 miesięcy poprzedzających ostatnie pozbawienie wolności strony to okres od 1 czerwca 2013r. do 1 grudnia 2014r. Odwołujący udokumentował jednak świadczenie ostatniej pracy zarobkowej w okresie od 7 października 2008r do 31 grudnia 2008r. Oznacza to, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających pozbawienie wolności odwołujący nie był zatrudniony i nie wykonywał innej pracy o zarobkowy charakterze. Odwołujący nie wskazał żadnych innych okresów uprawniających do pobierania zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia(...) tym samym nie spełnia warunków, które uprawniałyby go do zasiłku dla osób bezrobotnych. W związku z tym niemożliwe było przyznanie mu prawa do tego świadczenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.K. zarzucił zaskarżonej decyzji błędne przyjęcie interesu prawnego i błędne przestrzeganie obowiązujących norm prawnych społecznych i zasad współżycia społecznego.

W uzasadnieniu swojej skargi zwrócił uwagę na ekstremalną sytuację życiową i rodzinną, która zmusza go do korzystania z pomocy przy kościołach, gdyż nie stać go na zakup żywności. Podkreślił, iż zwracał się o pomoc w zatrudnieniu jednak z uwagi na jego sytuację nie jest to możliwe. Zauważył, iż ma 43 lata z czego 14 lat studiował na Uniwersytecie [...] w K. Jest zadłużony z tytułu czynszu w kwocie 6000 zł. z uwagi na permanentne bezrobocie.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie organ podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i powołał się na tożsame w argumenty, które zostały tam zamieszczone.

W piśmie uzupełniającym osobistą skargę strony, złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, pełnomocnik M.K. zarzucił organowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, nienależyte wyjaśnienie sprawy prowadzące do naruszenia art. 7 K.p.a. W szczególności zarzucono niewyjaśnienie kwestii zatrudnienia skarżącego w Zakładzie Karnym w J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie, w związku z zarzutami postawionym w osobistej skardze M.K., a to zarzutami naruszenia norm społecznych i zasad współżycia społecznego wskazać trzeba, po myśli art. 1 § 1 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi może nastąpić tylko wtedy, gdy wystąpiły w sprawie przesłanki określone w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty postawione w uzupełniającym piśmie pełnomocnika skarżącego, złożonym do protokoły rozprawy.

Sąd nie dostrzegł nadto jakichkolwiek innych uchybień, które zobowiązany byłby uwzględnić w ramach kontroli zaskarżonej decyzji z urzędu.

Przede wszystkim nie można uznać za zasadne zarzucenie organowi naruszenia art. 7 K.p.a poprzez brak podjęcia niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności braku ustalenia charakteru i czasu zatrudnienia skarżącego w okresie odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w J.

Przede wszystkim bowiem skarżący odbywał karę pozbawienia wolności w okresie poprzedzającym jego rejestrację w PUP - w Zakładzie Karnym w C. Po drugie, na karcie 14 (26) akt administracyjnych znajduje się "zestawienie okresów zaliczanych", podpisane przez skarżącego. Z zestawienia tego jednoznacznie wynika, iż w okresie pobytu w Zakładzie Karnym nie był zatrudniony.

Nadto w aktach administracyjnych (karta 25) zamieszczono świadectwo zwolnienia skarżącego z Zakładu Karnego w C., gdzie przebywał w okresie od 22 grudnia 2014r. do 31 grudnia 2015r. , a w czasie pozbawienia wolności nie był zatrudniony.

Świadectwo to stanowi dokument urzędowy przeciwko któremu skarżący nie podjął żadnych kroków w celu obalenia jego wiarygodności.

Nie można nadto zgodzić się, by podniesiony przez pełnomocnika zarzut uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu mógł skutkować uwzględnieniem skargi.

Stawiając skuteczny zarzut o charakterze procesowym skarżący powinien wykazać, że uchybienie to mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego aktu. Ani w osobistej skardze M.K., ani w uzupełniającym piśmie jego pełnomocnika taka argumentacja nie została przedstawiona.

Zdaniem Sądu w toku prowadzonego postepowania administracyjnego skarżący miał pełną swobodę składania wszelkich wniosków i uzupełniania dokumentacji zgromadzonej przez organ o czym świadczy jego udział przy sporządzaniu zestawienia okresów i miejsc jego zatrudnienia poprzedzających dzień rejestracji.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja, mocą której przyznano skarżącemu status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku.

Jak stanowi art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli min. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, lub wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Niespełnienie wskazanych przesłanek wyklucza przyznanie prawa do zasiłku osobie zarejestrowanej jako bezrobotna, a decyzja administracyjna rozstrzygająca tej kwestii nie została poddana uznaniu organu.

Zgodzić się zatem trzeba z zaprezentowaną w uzasadnieniach decyzji obu organów argumentacją, co do tego, że w przypadku nieudokumentowania przez osobę bezrobotną wymaganych okresów zatrudnienia nie jest możliwe przyznanie jej prawa do świadczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 w/w ustawy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego ani brak stałych dochodów ani trudna sytuacja materialna nie stanowią wystarczającej podstawy do przyznania zasiłku dla bezrobotnych w sytuacji nie wylegitymowania się spełnieniem wyznaczonych przez ustawodawcę przesłanek.

Wskazując na obowiązki organu, jakie nakładają na niego przepisy art. 7, 77 § 1 a także art. 107 § 3 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że działanie organów obu instancji spełnia wymagania legalności. Stan faktyczny został wnikliwie ustalony, a Sąd podziela słuszność tych ustaleń.

W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 P.p.s.a.