Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 393/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3, par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 5 poz 42
law: Ustawa z dnia 15 grudnia  2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 84
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 marca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie garażu jednostanowiskowego, na posesji przy ul. N. [...] w G., polegających na przykryciu istniejących ścian garażu stropem, realizowanych na podstawie decyzji Wojewody z dnia 21 listopada 2008 r., nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę, uchylonej następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 47/09.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że rozpoczęcie budowy garażu nastąpiło na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 19 maja 2006 r., nr [...], uchylonego następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 739/06. Na podstawie tego pozwolenia na budowę wykonano ławy fundamentowe i ściany na całym obwodzie garażu, łącznie z tylną ścianą oporową o konstrukcji żelbetowej. W toku postępowania dotyczącego tych robót, organ pierwszej instancji ustalił, m. in. na podstawie ekspertyzy ze stycznia 2008 r. mgr inż. L. M., przedłożonej przez inwestorów – B. i T. O., że wybudowany, lecz niedokończony garaż: nie narusza powierzchni zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 19 października 2004 r., ponieważ jest budowlą podziemną; nie narusza też przepisów określających prawidłowe położenie obiektów budowlanych względem granicy działki, gdyż ma do niego zastosowanie przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", zgodnie z którym odległości, o których mowa w ust. 1-5 tego paragrafu, nie odnoszą się do podziemnych części budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu terenu. W tym stanie rzeczy organ I instancji - decyzją z dnia 11 czerwca 2008 r. orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w sprawie dotyczącej tych robót.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił także, że postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008 r. przekazał wniosek T. O. z dnia 12 marca 2008 r. dotyczący pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego garażu Prezydentowi Miasta, który - decyzją z dnia 25 września 2008 r. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na dokończenie prac budowlanych przy budowie przedmiotowego garażu. Decyzja ta została uchylona decyzję Wojewody z dnia 21 listopada 2008 r., który jednocześnie zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. O. pozwolenia na budowę garażu jednostanowiskowego w G. przy ul. N. [...]. Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 47/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił ww. decyzję Wojewody z dnia 21 listopada 2008 r. Wojewoda przekazał organowi pierwszej instancji kopię ww. wyroku ze wskazaniem, że sprawa kontynuowania robót winna zostać rozpatrzona w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane poprzez wydanie właściwej decyzji przez organ nadzoru budowlanego.

W trakcie wizji przeprowadzonej w dniu 2 września 2010 r. organ pierwszej instancji stwierdził, że budowa garażu została zakończona. Na podstawie wpisów w dzienniku budowy ustalił, że zakończenie robót nastąpiło w dniu 25 marca 2009 r. Garaż został przykryty stropem typu filigran o grubości 22 cm, na którym wykonano warstwę izolacyjną. Na części stropu od strony skarpy nasypano warstwę ziemi o grubości około 50 cm. Na pozostałej części (od strony ulicy) wykonano warstwę z płytek terakoty ułożoną na kleju i geowłókninie. Wymiary wnętrza wybudowanego garażu wynoszą: 5,90 m długości, 5,47 m szerokości i 2,53 m wysokości.

Organ wyjaśnił następnie, że po wszczęciu postępowania w przedmiocie robót budowlanych polegających na przykryciu istniejących ścian przedmiotowego garażu stropem, wystąpił do T. O. o przedłożenie oceny technicznej zakończonych robót budowlanych dotyczących budowy garażu. Inwestor przedłożył ocenę techniczną z sierpnia 2012 r., uzupełnioną następnie w dniu 29 lipca 2013 r. Organ przedstawił treść oceny technicznej z sierpnia 2012 r. wskazując, że wynika z niej, iż stropodach nie budzi zastrzeżeń co do pracy statycznej garażu i jest w dobrym stanie technicznym. Garaż i jego dach usytuowane są w skarpie poniżej poziomu ukształtowanego terenu. Organ zaznaczył przy tym, że autor powyższego opracowania ocenił, że wymogi określające zachowanie wymaganych odległości budynków od granicy działki nie dotyczą obiektu podziemnego, jakim jest przedmiotowy garaż, w związku z zapisami § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (w aktualnym brzmieniu - § 12 ust. 7 tego rozporządzenia). Wybudowany garaż i jego usytuowanie (rozpatrywane w związku z położeniem garażu przy granicy działki) nie narusza zatem obowiązujących przepisów. W związku z powyższą oceną tj. stwierdzeniem, że garaż jest obiektem podziemnym, organ uznał za zbędną analizę powierzchni zabudowy obiektu w stosunku do ustaleń (warunków) określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 19 października 2004 r.

Z uwagi na powyższe organ orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.

Odnosząc się do uwag J. H. wniesionych pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy tylko przykrycia garażu stropem. Wskazał, że decyzją z dnia 11 czerwca 2008 r. orzeczono o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w odniesieniu do stanu garażu stwierdzonego podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 5 czerwca 2007 r., tj. wykonanych ścian ale bez wykonania stropodachu. Od powyższej decyzji nie zostało złożone odwołanie. Zatem powyższy zakres robót związanych z budową garażu został zalegalizowany.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. H. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o konieczności rozbiórki wykonanych prac budowlanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

- § 12 ust. 7 w zw. z § 3 pkt 17 i 18 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zakwalifikowanie przedmiotowego garażu jako budowli podziemnej,

- § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że przedmiotowy budynek może być sytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na jednostronnej i nieobiektywnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie twierdzeń i wniosków zgłaszanych przez skarżącą i w konsekwencji nieprawidłowe i niepełne zebranie materiału dowodowego,

- art. 84 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezwrócenie się o wykonanie opinii przez niezależnego biegłego rzeczoznawcę ds. budownictwa w zakresie zgodności przedmiotowych robót budowlanych ze stanem prawnym,

a w konsekwencji naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez orzeczenie o braku podstaw do nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem w trybie przywołanego wyżej artykułu, pomimo ewidentnego naruszenia przez inwestora mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa przy realizacji inwestycji w postaci budowy garażu jednostanowiskowego na posesji przy ul. N. [...] w G.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca stwierdziła, przytaczając § 3 pkt 17 i 18 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, że przedmiotowa budowla nie może być uznana za budowlę podziemną. Elewacja frontowa garażu nie jest bowiem zagłębiona poniżej terenu, zatem garaż stanowi kondygnację nadziemną. Zaznaczyła przy tym, że o tym, iż przedmiotowy garaż jest budowlą podziemną, nie świadczy fakt, że obiekt wkomponowany jest w skarpę i wpisuje się w istniejące na omawianym terenie ukształtowanie terenu. Nie można bowiem uznać, że częściowe wkomponowanie obiektu w skarpę stanowić może o uznaniu go za obiekt podziemny. Zdaniem skarżącej, również pokrycie dachu warstwą gruntu w żaden sposób nie wpływa na zmianę klasyfikacji obiektu, który jest obiektem nadziemnym. W konsekwencji usytuowanie przedmiotowego obiektu nie jest zgodne z treścią

§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż obiekt nie jest usytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m, co stanowi podstawę do nałożenia na inwestora obowiązku jego rozbiórki.

Decyzją z dnia 7 maja 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Oceniając przeprowadzone postępowanie organ odwoławczy stwierdził, że po wyeliminowaniu z obiegu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek przeprowadzić postępowanie w trybie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Zaznaczył przy tym, że w tej sprawie zastosowanie mogłyby mieć przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy garaż wkomponowany jest w istniejącą skarpę i boczne mury oporowe między działkami, usytuowany został przy granicy muru oporowego działki sąsiedniej, poniżej poziomu jego wysokości i zagłębiony w ziemi skarpy. Stropodach garażu pokryty został warstwą gruntu i obsiany trawą. Organ przytoczył również ustalenia organu I instancji, zgodnie z którymi budowa garażu została zakończona (zgodnie z wpisami do dziennika budowy) 25 marca 2009 roku tj. w okresie funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Wojewody o pozwoleniu na budowę z 21 listopada 2008 roku; garaż jest przykryty stropem typu filigran o grubości 22 cm, na którym wykonano warstwę izolacyjną; na części stropu od strony skarpy nasypano warstwę ziemi o grubości około 50 cm; na pozostałej części (od strony ulicy) wykonano warstwę z płytek terakoty ułożoną na masie klejącej i geowłókninie. Maksymalna długość ułożonej terakoty wynosi 5,45m, a szerokość 6m. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że z oceny technicznej z sierpnia 2012 r., następnie uzupełnionej w dniu 11 marca 2014 r., opracowanej przez mgr inż. L. M., posiadającego uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, wynika, że konstrukcja garażu nie budzi zastrzeżeń co do pracy statycznej i jest w dobrym stanie technicznym. Autor oceny technicznej wskazał, że zachowane zostały wymogi w zakresie odległości od granicy działki.

Organ drugiej instancji podzielił stanowisko autora oceny technicznej oraz organu pierwszej instancji w powyższym zakresie. Wyjaśnił przy tym, że z materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowy garaż znajduje się pod powierzchnią terenu, jedynie wjazd do garażu - usytuowany w jednej linii z murem oporowym, nie znajduje się pod powierzchnią terenu bowiem nie byłoby możliwości do niego wjazdu. Skoro przedmiotowy garaż znajduje się po powierzchnią terenu, to przepisy w zakresie odległości określone w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie mają do niego zastosowania.

Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.

W skardze na powyższą decyzję J. H. – powtarzając zarzuty odwołania, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Podniosła, że wielokrotnie wskazywała na szereg naruszeń prawa, które miały miejsce przy wznoszeniu przedmiotowego garażu, z których najważniejsze to:

- wybudowanie garażu o powierzchni większej niż wynikająca z pozwolenia na budowę z dnia 19 maja 2006 r.,

- kontynuowanie przez inwestora budowy garażu, pomimo uchylenia ww. pozwolenia na budowę i wydania przez organ I instancji decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r. wstrzymującej prace budowlane przy budowie przedmiotowego garażu,

- nieprawidłowe zakwalifikowanie garażu jako budowli podziemnej, w konsekwencji czego garaż został wybudowany z naruszeniem przepisów o minimalnej odległości od granicy działki sąsiedniej, stanowiąc zagrożenie dla jej użytkowania oraz naruszając ład przestrzenny na przedmiotowym terenie.

Skarżąca wyjaśniła, że na skutek wybudowania przez inwestora przedmiotowego garażu doszło do zniszczenia naturalnej skarpy kształtującej przestrzeń przy ul. N. w G. Budowla została usytuowana poza istniejącą linią zabudowy, ustaloną przez istniejące domy jednorodzinne po obu stronach obiektu. Powyższy stan nie tylko narusza estetykę terenu, ale przed wszystkim wpływa rażąco niekorzystnie na sytuację właściciela działki sąsiedniej, czyli skarżącej, powodując znaczące obniżenie wartości jej działki. Zniszczenie naturalnej skarpy grozi również powstaniem osuwiska i dalszą degradacją terenu na działce skarżącej. Działki inwestora i skarżącej leżą na tzw. terenie uskokowym, co nie zostało wzięte pod uwagę przez rozstrzygające sprawę organy. Skarżąca dodała, że inwestor nie pokrył dachu garażu gruntem, a kafelkami, które przykrył folią, a następnie nasypał na nie kilka centymetrów ziemi.

Skarżąca zarzuciła również, że sporządzający projekt budowlany i wszystkie jego oceny na zlecenie inwestora mgr inż. L. M. nie posiada uprawnień do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych. Zdaniem skarżącej organy administracji swoje rozważania i ocenę techniczną przedmiotowej budowli oparły właściwie wyłącznie na materiałach dostarczonych przez inwestora, których fachowość i prawidłowość była wielokrotnie przez nią kwestionowana. W ocenie strony skarżącej taki sposób prowadzenia sprawy stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż nie prowadzi do zebrania obiektywnego i całościowego materiału dowodowego w sprawie. Organy nadzoru budowlanego powinny bowiem w zdecydowanie bardziej wnikliwy i obiektywny sposób ustalić stan przedmiotowej budowy w celu zakwalifikowania jej jako budowlę podziemną lub nadziemną. Zasadnym w tym zakresie byłoby również powołanie niezależnego biegłego ds. budownictwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (vide art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Sąd administracyjny jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracyjnego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga natomiast sprawy administracyjnej in merito (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt FSK 2282/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173165; z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt FSK 2161/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173175; z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 589/04, ONSAiwsa z 2004 r., nr 3, poz. 56). Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd mógł zatem jedynie zbadać prawne przesłanki wydania zaskarżonej decyzji (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Kontrolą sądowo-administracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu orzekającą o braku podstaw do nałożenia, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako "ustawa - Prawo budowlane", obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych prowadzonych przy budowie garażu jednostanowiskowego na posesji przy

ul. N. [...] w G., a polegających na przykryciu ścian garażu stropem.

Organy - wydając opisane rozstrzygnięcia, powołały się na ustalenia dokonane w toku przeprowadzonego postępowania. Z ustaleń tych wynika przede wszystkim, że w odniesieniu do robót budowlanych związanych z wykonaniem ww. garażu toczyło się już wcześniej postępowanie zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 11 czerwca 2008 r., nr [...], w której to decyzji organ orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy jego budowie. Decyzja ta jest ostateczna. Z akt administracyjnych nie wynika, aby decyzja ta została zaskarżona w drodze odwołania albo wyeliminowana z obrotu prawnego w inny sposób, mimo że została prawidłowo doręczona stronom postępowania, w tym skarżącej J. H..

Z uzasadnienia powyższej decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r. wynika, że dotyczyła ona zakresu robót budowlanych prowadzonych przy budowie ww. garażu, ustalonego w trakcie oględzin w dniu 5 czerwca 2007 r. Stwierdzono wówczas, że roboty budowlane zostały przerwane w dniu 8 maja 2007 r., na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 739/06, w którym to wyroku uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia 19 maja 2006 r. o pozwoleniu na budowę garażu (a także utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody z dnia 19 października 2006 r.) oraz określono, że decyzja ta nie może być wykonana. Odnośnie prac związanych z budową garażu stwierdzono wykonanie ławy fundamentowej, ścian na całym obwodzie garażu, posadzki oraz belki nadprożowej bramy garażowej. Ustalono także, że wymiary zewnętrzne garażu zostały zwiększone w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Analizując tę sprawę organ wówczas orzekający uznał, że przedmiotowy garaż w powyższym stanie faktycznym nie naruszył przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej w skrócie jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", w szczególności § 12 tego rozporządzenia, ani też warunków zabudowy określonych w decyzji z dnia 19 października 2004 r. z uwagi na fakt, że garaż jest budowlą podziemną wkomponowaną w skarpę (strop zadaszenia przykryty będzie docelowo tarasem ziemnym) bez wyprowadzania zewnętrznych krawędzi obiektu ponad powierzchnię terenu.

Zakres przedmiotowy opisanego powyżej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji i prowadzonego wówczas postępowania, ma istotne znaczenie dla oceny zasadności obecnie wniesionej skargi oraz zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 11 marca 2014 r., albowiem w skardze – podobnie jak i w odwołaniu, J. H. kwestionuje w zasadzie jedynie sposób usytuowania garażu przy granicy z działką stanowiącą jej własność, domagając się z tego powodu jego rozbiórki.

Z porównania stanu faktycznego uwzględnionego przy wydawaniu decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r. oraz stanu faktycznego przyjętego w przedmiotowej sprawie wynika jednoznacznie, że kwestia legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu ławy fundamentowej, ścian na całym obwodzie garażu, posadzki oraz belki nadprożowej bramy garażowej, a więc robót, które stanowiły budowę obiektu budowlanego w postaci garażu (bez stropu), została w sposób ostateczny załatwiona decyzją z dnia 11 czerwca 2008 r.

W konsekwencji brak było podstaw aby w aktualnie wniesionej skardze podważać legalność usytuowania garażu przy granicy z działką skarżącej. Kwestia ta została bowiem rozpatrzona w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji, w której organ nadzoru budowlanego uznał, że brak jest podstaw, aby doprowadzać opisane powyżej roboty budowlane, a więc budowę garażu bez stropu, do stanu zgodnego z prawem. W tym podstępowaniu organ stwierdził, że wybudowany garaż, składający się z fundamentów i ścian (bez stropu), usytuowany przy granicy z działką sąsiednią, jest zgodny z przepisami, w tym z treścią § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Postępowanie naprawcze - prowadzone w stosunku do garażu – w stanie opisanym powyżej, zakończyło się zatem w sposób korzystny dla inwestora. Skarżąca zaś nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia w drodze dostępnych środków prawnych. Inwestor dysponuje zatem obecnie ostatecznym rozstrzygnięciem właściwego organu nadzoru budowlanego, z którego wynika jednoznacznie, że garaż w stanie faktycznym ustalonym na dzień wydawania decyzji z dnia 11 czerwca 2008 roku, tj. garaż bez stropu, za to z wykonaną ławą fundamentową, ścianami na całym obwodzie budynku, posadzką oraz belką nadprożową bramy garażowej, został wykonany zgodnie z prawem.

Obecnie zaskarżona decyzja, co wyjaśniał skarżącej szczególnie dokładnie organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, nie dotyczy zatem garażu jako całości, lecz jedynie robót budowlanych polegających na przykryciu istniejących ścian garażu (które, jak wyżej wyjaśniono, ocenione zostały w ostatecznej decyzji administracyjnej jako wykonane zgodnie z prawem) stropem i tylko w odniesieniu to takiego zakresu robót budowlanych powinny odnosić się organy w podjętych rozstrzygnięciach. W konsekwencji również kontrola sądu administracyjnego prowadzona na skutek zaskarżenia takiej decyzji musi być ograniczona do opisanego zakresu robót budowlanych, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Jednocześnie

z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane wynika, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Jak ustaliły organy, roboty budowlane polegające na przykryciu garażu stropem zostały zakończone w dniu 25 marca 2009 r., co wynikało z ustaleń dokonanych w toku wizji przeprowadzonej w dniu 2 września 2010 r. Garaż został przykryty stropem, na którym wykonano warstwę izolacyjną. Na części stropu (od strony skarpy) nasypano warstwę ziemi o grubości około 50 cm, a na pozostałej części (od strony ulicy) wykonano warstwę płytek terakoty. Postępowanie w przedmiocie robót budowlanych polegających na przykryciu istniejących ścian ww. stropem zostało wszczęte w dniu 28 listopada 2011 r. W jego toku uzyskano ocenę techniczną zakończonych robót budowlanych (przykrycia ścian garażu stropem) wykonaną w sierpniu 2012 r. przez mgr inż. L. M. Z opinii tej wynika, na co wskazywały także organy, że tynk na stropie nie posiada rys i spękań, ani przy podporze, ani w przęśle. Autor oceny nie stwierdził również nienormowego ugięcia stropu, ani odchyleń od poziomu. W jego ocenie stropodach nie budzi zastrzeżeń co do pracy statycznej garażu i jest w stanie technicznym dobrym. Sporządzający opinię stwierdził też, że przykrycie ścian garażu, uznanego za budynek gospodarczy podziemny, stropodachem grubości 22 cm w żaden sposób nie wpłynęło na zmianę zachowania zgodności garażu z przepisami. Ocenił także, iż stan techniczny całego garażu jako zadowalający. Organy tę opinię zaakceptowały, ponieważ – zdaniem Sądu - prawidłowo uznały, że w zakresie robót budowlanych stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, przedłożona ocena techniczna nie budzi wątpliwości co do jej rzetelności, została wykonana przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą specjalistyczną z zakresu budownictwa, jest jasna i zrozumiała, a wnioski w niej zawarte odpowiadają ustaleniom poczynionym przez osobę ją sporządzającą. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów, ani nie wskazała na takie okoliczności, które mogłyby powyższą ocenę podważyć. W szczególności dowodem takim nie jest przedłożona przez skarżącą opinia techniczna autorstwa mgr inż. arch. A. D., albowiem opinia ta w ogóle nie odnosi się do robót budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania, tj. przykrycia istniejących ścian garażu stropem, lecz dotyczy zakwalifikowania garażu jako całości do obiektów budowlanych nadziemnych, dopuszczalności jego usytuowania w granicy z działką skarżącej, a także zgodności powierzchni zabudowy garażu z decyzją o warunkach zabudowy. Opinia ta dotyczy zatem kwestii, których niniejsze postępowanie – dotyczące jedynie prawidłowości wykonania stropu w garażu, nie dotyczy. Zostały one bowiem już rozstrzygnięte w ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia 11 czerwca 2008 roku.

W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom skarżącej autor oceny technicznej z sierpnia 2012 r., uzupełnionej w lipcu 2013 r., posiada uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz w okresie sporządzenia oceny technicznej z sierpnia 2012 r. (a także jej uzupełnienia w lipcu 2013 r.) był członkiem Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane uprawnienia budowlane są udzielane w specjalnościach: architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej, inżynieryjnej oraz instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń. Natomiast art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 932 ze zm.) stanowi, że izba inżynierów budownictwa zrzesza osoby, które posiadają uprawnienia budowlane w specjalnościach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy - Prawo budowlane. Oceny techniczne sporządzone przez mgr inż. L. M. zawierają w części formalno-prawnej dokumenty wykazujące, że posiada on wymagane uprawnienia budowlane wynikające z ww. przepisów, które upoważniają go do oceny prawidłowości wykonanych robót budowlanych polegających na przykryciu istniejących ścian garażu stropem. W szczególności z decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego z dnia 27 maja 1985 roku wynika, że mgr inż. L. M. ma uprawnienia do kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie wszelkich budynków oraz innych budowli, a także do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno – budowlanych wszelkich budynków i budowli.

W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdził, że bezzasadnie skarżąca zarzucała organom naruszenie art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania niezależnego biegłego ds. budownictwa. Wobec prawidłowo sporządzonej na żądanie organu pierwszej instancji oceny technicznej brak było podstaw do uwzględnienia tego rodzaju żądania. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały bowiem wyczerpująco ustalone i wyjaśnione. Ponadto opinia biegłego, której sporządzenia domagała się skarżąca, nie miała dotyczyć stropu, lecz kwestii objętych decyzją z dnia 11 czerwca 2008 roku.

Reasumując, Sąd uznał, że organy obu instancji słusznie przyjęły, iż roboty budowlane polegające na przykryciu istniejących ścian przedmiotowego garażu stropem nie wymagają orzekania w trybie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Podkreślić przy tym należy, że charakter tych robót budowlanych nie uzasadnia stosowania w stosunku do nich § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jak bowiem wynika z treści tego przepisu, reguluje on wyłącznie dopuszczalne odległości sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Przedmiotu niniejszego postępowania nie stanowi natomiast wykonanie budynku garażu, lecz wykonanie robót budowlanych polegających na przykryciu ścian istniejącego już garażu stropem. Wykonanie tego typu robót budowlanych nie prowadzi do realizacji budynku, czy też samodzielnej części budynku. Ich wykonanie nie może być zatem oceniane w świetle regulacji zawartej w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wszelkie dywagacje organów zawarte w uzasadnieniach decyzji wydanych w tej sprawie, dotyczące kwestii zbliżenia garażu do granicy działki skarżącej (w tym dotyczące uznania garażu za budowlę podziemną, czy też nadziemną), były zatem zbędne. Przypomnieć bowiem należy, że kwestia zachowania wymaganych przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległości przedmiotowego obiektu od granicy z działką sąsiednią została ostatecznie załatwiona w omawianej powyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dna 11 czerwca 2008 roku.

W konsekwencji powyższych rozważań nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze, jak i zarzuty formułowane przez skarżącą w toku przedmiotowego postępowania. Skarżąca zdaje się nie zauważać, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie przykrycia istniejących ścian garażu stropem, nie zaś kwestii legalności usytuowania garażu przy granicy z działką skarżącej. Przedstawiając stan faktyczny sprawy w skardze skarżąca pominęła okoliczność wydania ww. ostatecznej decyzji z dnia 11 czerwca 2008 r., na mocy której roboty budowlane polegające na wykonaniu fundamentu, ścian, posadzki i belki nadprożowej garażu, wykonane w zbliżeniu do granicy z jej działką, uznane zostały za zgodne z prawem bez konieczności wykonywania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych. Podkreślenia wymaga, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej obecnie decyzji, dotyczącej przykrycia istniejących ścian garażu stropem, nie ma znaczenia, czy garaż ten jako całość stanowi budowlę podziemną, czy też nadziemną, skoro na mocy ww. ostatecznej decyzji administracyjnej usytuowanie tego obiektu przy granicy z działką skarżącej jest zgodne z prawem, a sama ocena prawidłowości prac budowlanych polegających na pokryciu ścian garażu stropem takiego ustalenia nie wymaga.

Również zarzut wybudowania garażu o zwiększonej powierzchni w stosunku do parametrów wskazanych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 19 maja 2006 r. nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi, skoro okoliczność ta była przedmiotem ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 11 czerwca 2008 r., w której to decyzji przyjęto, że wykonanie elementów garażu objętych tą decyzją, skutkujące zwiększeniem jego powierzchni, nie uzasadnia nałożenia obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Kwestia ta nie ma żadnego znaczenia dla oceny robót budowlanych będących przedmiotem niniejszego postepowania.

Podobnie kwestia kontynuowania przez inwestora budowy garażu nie miała wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 11 czerwca 2008 r. wstrzymane zostało prowadzenie dalszych robót budowlanych przy budowie garażu. Jednak - na skutek wniosku inwestora o pozwolenia na wznowienie robót budowlanych - Prezydent Miasta decyzją z dnia 25 września 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na dokończenie prac budowlanych przy budowie garażu, zaś Wojewoda (w trybie odwoławczym) uchylił tę decyzji i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę garażu. Ta decyzja Wojewody została z kolei uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 47/09. Z przedstawionego przebiegu postępowania wynika zatem, że w okresie pomiędzy 21 listopada 2008 r. a 22 kwietnia 2009 r. inwestor był uprawniony do prowadzenia dalszych robót budowlanych przy budowie omawianego garażu. W toku przedmiotowego postępowania ustalono, że zakończenie robót budowlanych przy budowie garażu nastąpiło w dniu 25 marca 2009 r., zatem inwestor był uprawniony do ich kontynuowania w tym okresie.

Jedynie na marginesie można zauważyć, że nawet gdyby inwestor wykonał roboty budowlane polegające na przykryciu ścian garażu stropem w ogóle bez pozwolenia na budowę, to i tak w sprawie mógłby mieć zastosowanie jedynie tryb naprawczy z art. 50 – 51 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ wykonanie tego typu robót budowlanych nie prowadzi do realizacji budynku, czy też samodzielnej części budynku. Nie można zatem do tych robót zastosować przepisów art. 48 tej ustawy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał także, iż w sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., ponieważ organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Prawidłowo ustalony stan faktyczny dał w rezultacie podstawy do wydania decyzji orzekającej o braku podstaw do nałożenia obowiązków określonych

w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, zatem brak było podstaw również do uwzględnienia zarzutu skarżącej o naruszeniu tego przepisu prawa materialnego. W niniejszej sprawie, pomimo przeprowadzenia szczegółowego i wnikliwego postępowania, nie stwierdzono bowiem w odniesieniu do robót budowlanych będących jego przedmiotem podstaw do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane.

Kwestie podnoszone w skardze, a dotyczące wpływu wybudowanego garażu na zniszczenie skarpy, usytuowania garażu poza istniejącą linia zabudowy, czy też wpływu garażu na obniżenie wartości działki należącej do skarżącej, nie stanowiły przedmiotu niniejszego postępowania. Brak było zatem podstaw aby się do nich ustosunkować.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.