Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 801/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia wymagań w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r. M. P. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2013 r.

w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia wymagań w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego. W piśmie z dnia 23 grudnia 2013 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazał, iż orzeczona kara pieniężna stanowi nadmierne – w obecnej sytuacji finansowej – obciążenie finansowe, a jej wysokość – u tak młodego przedsiębiorcy – godzi w zasady celowości i sprawiedliwości wymierzania kar i może spowodować nieodwracalne skutki w działalności skarżącego np. w postaci jego niewypłacalności. Nadto skarżący podniósł, iż konieczność zapłaty tak znaczącej kary, w kontekście tego iż przedsiębiorstwo skarżącego boryka się z konsekwencjami sytuacji gospodarczej kraju (efekt kryzysu gospodarczego) może zachwiać płynność finansową zakładu, a w konsekwencji doprowadzić do zmniejszenia jego zdolności produkcyjnych i w najgorszej z możliwych wersji do zamknięcia zakładu.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez wskazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł m.in., iż z rocznej struktury przychodu dla roku 2013 wynika, że jego działalność aż w sześciu na jedenaście miesięcy wykazuje stratę. Natomiast w pozostałych miesiącach dochód tylko dwa razy przekracza kwotę [...] zł, czyli kwotę na jaka opiewa nałożona na skarżącego kara. Podkreślił, iż dochód z całego roku 2013 jedynie nieznacznie przekracza kwotę nałożonej kary. Dlatego tez zapłacenie tak wysokiej kary narazi skarżącego na stratę, która zachwieje płynność finansowa przedsiębiorstwa i zachodzi duże prawdopodobieństwo, że będzie mogła się przyczynić do zamknięcia zakładu, a zatem spowoduje nieodwracalne skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt: II GZ 307/12).

W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji, poza powołaniem się na nadmierne obciążenie finansowe, znaczną wysokość kary oraz okoliczność, że konieczności jej zapłaty może spowodować nieodwracalne skutki w działalności skarżącego np. w postaci jego niewypłacalności, co w konsekwencji mogłoby prowadzić do zamknięcia zakładu. Powyższe okoliczności nie mogą zdaniem Sądu zostać uznane za uzasadniające wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy wskazać, że z nadesłanych do sądu dokumentów wynika, że skarżący z prowadzonej działalności gospodarczej oraz innych źródeł uzyskał w 2012 r. łączny przychód w kwocie [...] zł, co po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu stanowiło dochód w kwocie [...] zł. Natomiast z rocznej struktury przychodu dla 2013 r. wynika, iż przychód skarżącego oszacowano na kwotę [...] zł, a po odliczeniu kosztów szacunkowy dochód wyniósł [...] zł. Sąd zauważa, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą należy do przedsiębiorców, a w ich przypadku miarodajną dla oceny zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenia kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu obciążenia podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie.

W ocenie Sądu, przy kształtujących się na znacznym poziomie przychodach, trudno przyjąć, iż ewentualne zapłacenie nałożonej kary pieniężnej w kwocie [...] zł narazi skarżącego na stratę, która zachwieje płynność finansową przedsiębiorstwa. Ponadto zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.