Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 801/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 35.
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 84 ust. 1.
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D.S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13 stycznia 2012r. P. K. N. "O." S.A. złożył do Burmistrza B. wniosek, skorygowany w dniu 14 lutego 2012r., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie i przebudowie stacji paliw nr 936 wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr 435 położonej przy ulicy K. w B. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną oraz wypisy i wyrysy z planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ Burmistrz uznał, że inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 3 ust. 1 pkt. 35 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) dla którego może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, zawiadomił o wszczęciu postępowania w tej sprawie strony oraz zamieszczając stosowną informację w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w B., na tablicy ogłoszeń Urzędu, przekazując stronom postępowania oraz sołtysowi sołectwa na terenie, którego prowadzona będzie inwestycja. Następnie pismem z dnia 21 maja 2012 roku wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o wydanie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Po otrzymaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 6 czerwca 2012r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia 20 grudnia 2012r., według których dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, także Burmistrz postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że dla omawianego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Następnie decyzją z dnia [...] Burmistrz B. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla mawianego przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji. W jego ocenie z uwagi na skalę inwestycji, usytuowanie, charakter, zakres robót związanych z planowaną inwestycją, czas trwania oraz emisję i uciążliwości związane z eksploatacją przedsięwzięcia brak jest przesłanek, które uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono ponadto, że przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach objętych ochroną, w tym stref ochronnych ujęć wód i obszarów ochronnych zbiorników śródlądowych oraz obszarach objętych ochroną ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarach Natura 2000 oraz pozostałych form ochrony przyrody. Zdaniem organu w fazie realizacji inwestycji emisja zanieczyszczeń do powietrza związana będzie głównie z zapyleniem wynikającym z prac ziemnych i konstrukcyjnych, przemieszczaniem mas ziemnych, transportem materiałów pylistych, ruchem samochodów transportujących oraz pracą maszyn budowlanych. Zasięg oddziaływania tych emisji ograniczy się tylko do najbliższego otoczenia prowadzonych prac. Wpływ realizacji przedsięwzięcia będzie miał charakter lokalny i krótkotrwały, niekumulujący się w środowisku i ustąpi wraz z zakończeniem prac budowlanych. Z kolei źródłem emisji zanieczyszczeń na terenie projektowanej stacji paliw będą procesy technologiczne związane z obrotem paliwami i ich dystrybucją oraz spalanie paliw w silnikach pojazdów samochodowych. W celu zminimalizowania oddziaływania stacji paliw na jakość powietrza, dystrybutory paliw zostaną wyposażone w układy odsysania oparów zabezpieczające przed emisją par produktów naftowych do powietrza podczas napełniania baków samochodów, tzw. systemy VRS, o skuteczności powyżej 90%. Rozładunek cystern będzie prowadzony przy zastosowaniu systemu pełnej hermetyzacji procesu, tzw. "wahadła gazowego" o skuteczności redukcji par ok. 99%. Dla zapobiegania i ograniczania negatywnych oddziaływań na jakość powietrza zbiorniki i dystrybutory paliw utrzymywane będą w dobrym stanie technicznym oraz zachowywane będą prawidłowe warunki techniczne podczas przyjmowania paliw do zbiorników. Budynek obsługi stacji paliw ogrzewany będzie za pomocą lokalnego źródła. Przebudowa i funkcjonowanie przedmiotowej stacji paliw nie wpłynie na pogorszenie standardów jakości powietrza w rejonie jej lokalizacji. Funkcjonowanie przebudowywanej stacji paliw nie będzie również powodowało przekroczeń standardów jakości powietrza poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Podkreślono, że zgodnie z informacjami przedstawionymi w karcie informacyjnej, najbliższe tereny chronione akustycznie na podstawie zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 roku, Nr 120, poz. 826) zlokalizowane są w kierunku wschodnim od planowanego przedsięwzięcia i są to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). W kierunku zachodnim od planowanego przedsięwzięcia znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej (MN/MR). Na etapie realizacji oddziaływanie na lokalny klimat akustyczny będzie spowodowane prowadzeniem prac budowlanych i ziemnych na terenie planowanej inwestycji. Emisję hałasu na etapie realizacji będzie cechować duża dynamika zmian w czasie, niezorganizowanie, brak kumulacji w środowisku. Wszelkie negatywne oddziaływania na klimat akustyczny ustąpią wraz z zakończeniem prac budowlanych. Należy przestrzegać odpowiedniego reżimu prowadzenia prac realizacyjnych, tj. prowadzić je wyłącznie w porze dziennej (6 - 22) oraz nie dopuszczać do sytuacji nadmiernej eksploatacji sprzętu budowlanego i pozostawiania uruchomionych na biegu jałowym maszyn i pojazdów na dłuższy czas. Głównym czynnikiem mogącym wpłynąć na klimat akustyczny na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będzie emisja hałasu związana z przejazdami samochodów osobowych, dostawczych i ciężarowych oraz emisja hałasu ze stacjonarnych źródeł związana z wentylacją ogólną obiektu oraz z instalacją technologiczną (dystrybutory paliw). Klimat akustyczny terenu objętego wnioskiem kształtuje ruch pojazdów poruszających się wzdłuż przyległej drogi wojewódzkiej nr 747. W karcie informacyjnej przedstawiono analizę emisji hałasu z planowanego przedsięwzięcia, zarówno dla pory dnia i nocy ze względu na całodobowy charakter pracy obiektu, z której wynika, że funkcjonowanie inwestycji wraz z infrastrukturą nie będzie stanowiło źródła ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych dla terenów podlegających ochronie akustycznej. Obliczenia uwzględniały oddziaływania skumulowane, tj.: hałas związany z funkcjonowaniem istniejącej stacji paliw znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie. Przeprowadzona analiza obliczeniowa w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego z uwzględnieniem kumulowania się oddziaływań z sąsiedzką stacją paliw wykazała, że obowiązujące standardy jakości środowiska zostaną zachowane poza terenem rozpatrywanej posesji. Organ zaznaczył, że z uwagi na rodzaje wytwarzanych odpadów, ich ilość, a także ze względu na właściwy sposób zagospodarowania wytworzonych odpadów nie przewiduje się znaczącego ich negatywnego wpływu na środowisko. Biorąc pod uwagę zabezpieczenia jakie zostaną zastosowane na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji oraz po usunięciu stwierdzonej szkody w środowisku nie przewiduje się możliwości pogorszenia stanu jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych. Planowana inwestycja nie jest usytuowana na obszarze wodno - błotnym, obszarze wybrzeża, obszarze przylegającym do jezior, obszarze górskim i leśnym, obszarze o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne lub na terenie uzdrowiska. Teren stacji paliw położony jest w dolinie rzeki K., a główny kierunek spływu wód poziomu czwartorzędowego skierowany jest na wschód. Wody podziemne na terenie przedmiotowej inwestycji zalegają na głębokości ok. 3,0 m ppt. Zbiornik paliw płynnych posadowiony będzie w warstwie zawodnionej na głębokości 3,8 m ppt. Zbiornik zostanie posadowiony na płycie żelbetonowej i zabezpieczony przed parciem wód podziemnych przez kotwienie do płyty fundamentowej. Zbiorniki paliw zastosowane przez inwestora są fabrycznie zaizolowane, wyposażone w system ciągłej kontroli przestrzeni międzypłaszczowej sygnalizujący sytuacje przedawaryjne, czynności tankowania pojazdów mają odbywać się w systemie pełnej hermetyzacji (system z przewodem do odsysania oparów i kierowania ich do zbiornika magazynowego paliw, przeładunek paliw z cystern do w/w zbiornika magazynowego ma odbywać się również w systemie pełnej hermetyzacji (wahadło gazowe)), rurociągi spustowe paliw będą wyposażone w zamknięcia hydrauliczne. Miejsca w obrębie dystrybutorów, stanowisk zlewowych paliw oraz wysepek wyposażone będą w szczelną nawierzchnię nieprzepuszczalną dla wód opadowych i roztopowych. Teren dystrybucji paliw będzie odpowiednio utwardzony i wyprofilowany w taki sposób, aby ewentualne rozlewy paliwa spływały do urządzeń podczyszczających. Przedmiotowa stacja paliw nie jest położona w obrębie stref ochronnych ujęć wód podziemnych. Najbliższe ujęcie posiadające ustanowiony teren ochrony pośredniej to ujęcie komunalne miasta B. Zasilanie w wodę na etapie eksploatacji realizowane będzie z miejskiej sieci wodociągowej na warunkach administratora. Zapotrzebowanie na wodę na cele bytowe będzie wynosiło ok. 1,2 m /dobę. Powstałe ścieki bytowe równe ilości pobieranej wody odprowadzane będą do szczelnego, bezodpływowego zbiornika o objętości ok. 10 m³, okresowo opróżnianego przez wyspecjalizowane podmioty. Uwzględniając informacje zawarte w karcie informacji o przedsięwzięciu oraz fakt położenia przedsięwzięcia poza obszarami objętymi ochroną, organ stwierdził, iż planowana inwestycja nie będzie powodowała utraty lub fragmentacji kluczowych siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla ochrony których obszary zostały wyznaczone.

Decyzją dnia 15 lipca 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzję Burmistrza utrzymało w mocy. Podano, że wprawdzie opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. nie mają charakteru wiążącego, ale obowiązkiem organu ochrony środowiska prowadzącego postępowanie jest ocena planowanego przedsięwzięcie w sytuacji, gdy ma ono powstać w miejscu wybranym przez podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia. Także w opinii Kolegium stanowiska organów opiniujących należało uwzględnić w całości. Odstępując od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uwzględniono szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w art. 63 ust. 1 cyt. ustawy i dokonano jego prawidłowej interpretacji. Organ zaznaczył, że działka, na której ma być realizowana inwestycja przylega bezpośrednio do posesji z istniejąca stacją paliw skarżących, stąd też w opinii organu odwoławczego wynika zauważalny konflikt, który ma podłoże związane z funkcjonowaniem dwóch konkurencyjnych form działalności gospodarczej. Najbliższe dla projektowanego przedsięwzięcia sąsiedzkie budynki mieszkalne oddzielone są od rozpatrywanej posesji wspomnianą sąsiedzką stacją paliw i drogą wojewódzką oraz powiatową. Na tym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzony uchwałą nr XVI/149/2003 Rady Miejskiej w B. z dnia 10 grudnia 2003 roku (Dz.U. Woj. Lubelskiego nr 22, poz. 600 z dnia 17 lutego 2004 roku), według którego działka nr 435 położona jest na terenie oznaczonym symbolem KS - urządzenia obsługi komunikacji o ustaleniach:

• teren przeznaczony jest pod obiekty związane z obsługą komunikacji, np. stacje benzynowe, garaże, parkingi, dworzec autobusowy,

• zakazuję lokalizacji obiektów niezwiązanych z komunikacją,

• dopuszcza się zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem pod warunkiem jednoczesnego nasadzenia wysokiej i średniej zieleni izolacyjnej o szerokości co najmniej 1,5m. Inwestycja związana jest z koniecznością dostosowania stacji paliw do obecnych wymagań prawa i standardów. Organ zwrócił uwagę, że z uwagi na występujące zanieczyszczenia gruntu i wód podzielnym konieczna jest niezwłoczna przebudowa stacji paliw. W gruntach i wodach podziemnych w rejonie wschodniej części stacji paliw przy ul. K. w B. stwierdzono zanieczyszczenie substancjami ropopochodnymi. Jako prawdopodobne miejsce przedostania się zanieczyszczenia do środowiska gruntowo-wodnego wskazano rejon dystrybucji paliw, zbiorników podziemnych i podziemnych przewodów paliwowych. Tak rozpoznany stan nie wyklucza występowania zanieczyszczenia, zarówno pod zbiornikami paliwowymi podziemnymi i przewodami paliwowymi łączącymi zbiornik z dystrybutorami paliw, jak i też w rejonie stanowiska spustowego paliw. Teren stacji paliw nr 936 w B., położony jest w dolinie rzeki K., a główny kierunek spływu wód poziomu czwartorzędowego skierowany jest na wschód. Zanieczyszczenie substancjami ropopochodnymi rozprzestrzenia się prawdopodobnie zgodnie ze spływem wód pod drogą ulicą K. i w kierunku rzeki K. Inwestor powiadomił RDOŚ o wystąpieniu szkody w środowisku oraz przedstawił plan naprawczy. W trakcie prowadzenia robót budowlanych związanych z modernizacją stacji paliw przeprowadzone zostaną działania naprawcze metodą ex-situ, które polegać będą na wybraniu zanieczyszczonej ziemi i wywiezieniu jej do utylizacji zgodnie z posiadanymi przez firmę wykonującą działania naprawcze, decyzjami w zakresie gospodarki odpadami oraz wypompowaniu wozami asenizacyjnymi zanieczyszczonej wody i wywiezieniu jej do oczyszczenia w specjalnej oczyszczalni ścieków przez formę prowadzącą likwidację zanieczyszczenia. Decyzją z dnia [...] roku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. uzgodnił warunki prowadzenia przez PKN O. S.A. w P. działań naprawczych w środowisku na terenie przeznaczonej do modernizacji stacji paliw płynnych w zakresie likwidacji zanieczyszczenia środowiska glebowego i gruntowo - wodnego substancjami ropopochodnymi. Odnośnie natężenia hałasu poinformowano strony, że nie wystąpiła zmiana czynników wpływających na poziom hałasu w rejonie stacji, a planowane przez inwestora do realizacji rozwiązania chroniące środowisko przyczynią się do poprawy warunków środowiska naturalnego, poprzez wykonanie nowoczesnego i bezpiecznego dla środowiska obiektu. Podano, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizacja projektowanego przedsięwzięcia musi być połączona z wykonaniem właściwego pasa zieleni izolacyjnej, która będzie stanowić dodatkową ochronę terenów zabudowy mieszkaniowej przed potencjalnymi uciążliwościami związanymi z funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Kolegium zauważyło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzona była analizą otrzymanych opinii oraz uwarunkowań określonych w obowiązujących przepisach. Podzieliło również opinię, że z uwagi na skalę inwestycji, usytuowanie, charakter, zakres robót związanych z planowaną inwestycją, czas trwania oraz emisję i uciążliwości związane z eksploatacją przedsięwzięcia brak jest przesłanek, które uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Według organu obowiązujące standardy jakości środowiska nie zostaną przekroczone poza granicami terenu przeznaczonego na lokalizację przedsięwzięcia. Ponadto realizacja przedsięwzięcia wpłynie pozytywnie na stan środowiska, poprzez wyeliminowanie aktualnych czynników szkodliwych i poprawę parametrów technicznych stacji paliw. W związku z tym oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko nie wymaga uszczegółowienia w postaci raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. i J. S. zarzucili decyzji Kolegium naruszenie art.7 w związku z art. 77 i 80 kpa poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewystarczające zebranie i brak dostatecznej analizy materiału dowodowego przez nie ustosunkowanie się do wszelkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w odwołaniu, w tym dotyczących prowadzenia planowanych przez inwestora działań naprawczych wynikających ze stwierdzonego zanieczyszczenia środowiska gruntowo – wodnego; brak uzgodnienia z Zarządem Dróg Powiatowych i Zarządem Dróg Wojewódzkich w L., które nie zostały powiadomione o zanieczyszczeniu gleby; nieuwzględnienie upływu terminu wyznaczonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. w decyzji z dnia [...] do przeprowadzenia działań naprawczych związanych ze stwierdzonym zanieczyszczeniem; nieuwzględnienie faktu, iż opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego została wydana przed ujawnieniem przez inwestora informacji o wspomnianym zanieczyszczeniu, wobec czego może nie posiadać o nim wiedzy; zaniechanie ustosunkowania się do kwestii braku uzgodnień co do przebiegu wzdłuż północnej granicy terenu linii średniego napięcia 30kV będącą linia bez tzw. oplotu i jej wpływu na obiekty planowane do wzniesienia w ramach stacji oraz nie ustosunkowanie się do zarzutu braku dokumentacji geologiczno – inżynierskiej, wymagającej zatwierdzenia przez starostę. W ocenie skarżących Kolegium naruszyło również art. 75 § 1 i 78 § 1 kpa w związku z art. 6 i 8 kpa poprzez nie przedstawienie żadnych dowodów na poparcie twierdzeń, że zanieczyszczenie omija ich działkę oraz art. 89 § 1 i 2, 85 § 1 i 10 kpa przez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy, o którą wnioskowali, co uniemożliwiło odniesienie się do całości zebranego materiału dowodowego, zgłoszonych żądań, a nadto zaniechanie dopuszczenia dowodu z oględzin nieruchomości. Skarżący zarzucili również utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo podnoszonej różnicy w powierzchni działki przeznaczonej pod inwestycję wynikającej z przedłożonej dokumentacji, a stanem, jaki nieruchomość prezentuje w rzeczywistości, jak również potwierdzenia podnoszonych przez nich wątpliwości w zakresie możliwości przeprowadzenia bezkolizyjnego i nie powodującego nadmiernych utrudnień procesu naprawczego środowiska gruntowo – wodnego, oraz możliwości wykonania przez inwestora zaplanowanej ilości wjazdów i wyjazdów z terenu stacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, utrzymując motywację jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wbrew przekonaniu skarżącej zarzut naruszenia przez organ art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez uznanie za prawidłową decyzję, która została wydana bez należytego ustalenia stanu faktycznego w sprawie jest pozbawiony uzasadnionej podstawy. Organ właściwie ocenił charakter planowanej inwestycji i jej zakres, a zastosowany tryb postępowania odpowiadał wnioskowi PKN O. z dnia 11 stycznia 2012r., dotyczącego budowy i przebudowy istniejącej już stacji paliw PKN O. na działce nr 435 położonej przy ulicy K. w B. Stosownie do § 3 ust.1 pkt. 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm. ) instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, inne, niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 oraz instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Biorąc powyższe pod uwagę organ trafnie zauważył, że w świetle art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.) przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest wówczas, gdy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Z kolei według tego przepisu obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie wymagania. Skarżący zdaje się nie zauważyli, że postanowieniem z dnia [...] Burmistrz B. po uzyskaniu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 6 czerwca 2012r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia 20 grudnia 2012r. uznał brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na budowie i przebudowie istniejącej już stacji paliw PKN O. na działce nr 435 położonej przy ulicy K. w B. W konsekwencji także w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy organ zamieścił klauzulę braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Bez wątpienia treść postanowienia oraz podejmowanych w sprawie decyzji dowodzą, że organy uwzględniły przesłanki określone w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy stanowisko przekonująco uzasadniając, odwołując się przede wszystkim do karty informacyjnej przedsięwzięcia, przedłożonej wraz z wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i uzupełnionej, na żądanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 5 września 2012r. Zawarte w niej końcowe konkluzje sprowadzają się do stwierdzenia, że rozpatrywana inwestycja nie spowoduje przekroczenia standardów środowiskowych, nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska naturalnego oraz zapewni bezpieczną dla środowiska eksploatacje obiektu. Wyprowadzone na tej podstawie wnioski zasługują na aprobatę. Podkreślenia wymaga, że planowana inwestycja polega na budowie i przebudowie istniejącej już stacji paliw, także należącej do PKN O. Według karty informacyjnej zakres robót polega na wyburzeniu już istniejących obiektów budowlanych, a następnie budowie pawilonu stacji paliw, drogi wewnętrznej, wysepki dystrybucyjnej z dystrybutorami i zadaszeniem, podjezdniowego, czterokomorowego zbiornika magazynowego o pojemności 80m³, podziemnego zbiornika gazu o pojemności 10m³ wraz ze stanowiskiem tankowania gazem propan – butan, wraz z ciągami technologicznymi, zbiornika na wody opadowe, stanowiska do czyszczenia samochodów i pompowania opon oraz infrastruktury uzupełniającej. Realizacja projektu w opisywanym rejonie wprowadzi zatem nowe obiekty kubaturowe i technologiczne w teren dotychczas zabudowany w ten sam sposób, tym samym nie zmieni znacząco krajobrazu, ani dotychczasowego sposobu użytkowania terenu. Planowane przedsięwzięcie jest też zgodne z ustaleniami uchwały nr XVI/149/2003 Rady Miejskiej w B. z dnia 10 grudnia 2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., w którym działka 435, na której znajduje się stacja, znajduje się w obszarze przeznaczonym urządzenia obsługi komunikacji, np. stacje benzynowe, garaże, parkingi, dworzec autobusowy. Za poparciem stanowiska organu przemawia również niewielki zakres inwestycji koncentrującej się na obszarze 1229m². Zaznaczyć też trzeba, że planowane obiekty z uwagi na stosunkowo niewielką wysokość nie będą stanowiły dominanty w krajobrazie. Także planowane wielkości zbiorników nie są znaczne, jeśli zważyć, że wielkość graniczna wskazana w § 2 ust. 1 pkt 22 wspomnianego rozporządzenia wynosi 10 000 m³. Równie niewielki w stosunku do wspomnianej wielkości jest zakładany maksymalny obrót paliwami wynoszący dla benzyny 1050m3, a dla oleju napędowego 1500m³. Wyposażenie stacji jest standardowe, nieodbiegające od znajdującego się na innych tego typu obiektach. Stacja ma być wyposażona w 3 dystrybutory, w tym jeden do napełniania pojazdów gazem propan – butan. Zgodnie z kartą informacyjną zbiorniki paliw mają być fabrycznie nowe, wyposażone w system ciągłej kontroli przestrzeni międzypłaszczyznowej, sygnalizujące sytuacje przedawaryjne, posadowione na fundamentach w postaci płyty i zamocowane do niej za pomocą stalowych opasek. Czynności tankowania pojazdów benzyną mają odbywać się w systemie pełnej hermetyzacji (system z przewodem do odsysania oparów i kierowania ich do zbiornika magazynowego paliw tzw. system VRS, o skuteczności redukcji par ok. 90%) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz. U. 243, poz. 2063 ze zm.). Jedynie nalewaki do napełnienia oleju napędowego, z uwagi na niską prężność par i ich śladowa emisje nie będą zaopatrzone w przewody odsysania oparów. W tym samym systemie (wahadło gazowe) ma następować przeładunek paliw z cystern do zbiornika ze skutecznością 99 %. Ponadto rurociągi spustowe paliw mają być wyposażone w zamknięcia hydrauliczne. Według postanowienia przy zastosowaniu wspomnianych rozwiązań technicznych nie nastąpi ponadnormatywne oddziaływanie na stan czystości powietrza analizowanej stacji. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się również do zakładów o dużym ryzyku powstania awarii przemysłowej, ani do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. nr 58, poz. 535 ze zm.) do zakładu o zwiększonym ryzyku zalicza się zakład, w którym występuje jedna lub więcej substancji niebezpiecznych w ilości równej lub większej niż określone w załączniku do rozporządzenia w tabeli 1 lub 2 w kolumnie "Ilość substancji niebezpiecznej decydująca o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku". Zgodnie z pkt 34 tabeli nr 1 ilość substancji niebezpiecznej decydującej o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku w przypadku produktów destylacji ropy naftowej wynosi 2.500Mg. Oczywiste jest, że w tym przypadku wartość ta nie zostanie przekroczona. Projektowana inwestycja położona jest z dala od terenów podlegających ochronie, w obszarze, który już wcześniej został poddany przekształceniom antropogenicznym, w tym zabudowany inną stacją paliw należącą do skarżących. Stąd też jego wartość przyrodnicza jest znikoma. Sam teren stacji nie posiada obecnie elementów wartościowych przyrodniczo i krajobrazowych, nie stwierdzono bytowania chronionych zwierząt. Teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską, położony jest poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, poza zasięgiem obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, w zasięgu jej oddziaływania nie występują jeziora i inne naturalne zbiorniki wód stojących, strefy ochronne ujęć wody, zbiorników śródlądowych, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Najbliższe ujęcie wody posiadające ustanowiony teren ochronny pośredniej to ujęcie komunalne miasta B., znajdujące się około 2 km na północ od stacji. Z kolei najbliżej inwestycji znajduje się Wrzełowiecki Park Krajobrazowy, położony w odległości 22,1 km., Rezerwat Natalin – około 25 km, Chodelski Obszar Chronionego Krajobrazu – ok.11 km i Obszary Natura 2000 – Opole Lubelskie ok. 13,2 km i Komarzyce – ok. 14,6 km. Organ zaznaczył, że z uwagi na usytuowanie inwestycji z dala od obszarów bagiennych i siedlisk priorytetowych realizacja przedsięwzięcia nie niesie za sobą utraty lub fragmentaryzacji kluczowych siedlisk przyrodniczych. Przedsięwzięcie jest natomiast zlokalizowane w zasięgu głównego zbiornika wód podziemnych GZWP nr 406 – Zbiornik Niecka Lubelska o powierzchni 6650km², ze średnią głębokością ujęć 85m. Powołując się na kartę przedsięwzięcia organ stwierdził, że wykonana analiza emisji hałasu, zarówno w dzień, jak i nocy ze względu na całodobowy charakter obiektu potwierdza brak ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego dla terenów podlegających ochronie akustycznej, w tym nieruchomości sąsiednich. Z postanowienia wynika również, że wykonano analizę oddziaływania skumulowanego hałasu i zanieczyszczenia powietrza dla planowanej stacji i sąsiadującej z nią stacji skarżących "J.". W efekcie wskazano, a pogląd ten podzieliły również organy rozpoznające sprawę, że w trakcie funkcjonowania obu stacji nie wystąpi ponadnormatywne oddziaływanie na stan jakości powietrza, a oddziaływanie skumulowane zamyka się w granicach działek obu stacji. Organy wskazały na konieczność prowadzenia monitoringu wód podziemnych, przez wykonanie trzech otworów obserwacyjnych, dwóch na kierunku odpływu z terenu stacji i jednego na kierunku dopływu wód z zastosowaniem piezometrów. Dla zabezpieczenia spływu wód miejsca w obrębie dystrybutorów, stanowisk zlewowych paliw oraz wysepek mają być wyposażone w szczelna nawierzchnię nieprzepuszczalna dla wód opadowych i roztopowych. Teren dystrybucji paliw ma być odpowiednio utwardzony i wyprofilowany w taki sposób, aby ewentualne rozlewy paliwa spływały do urządzeń podczyszczających. Zasilanie w wodę będzie realizowane z miejskiej sieci wodociągowej na warunkach administratora. Powstałe ścieki bytowe odprowadzane będą do szczelnego, bezodpływowego zbiornika o objętości 10m³. Z kolei wody opadowe i roztopowe z zanieczyszczonych powierzchni do czasu budowy miejskiej sieci deszczowej lub ogólnospławnej mają być odprowadzane poprzez separator substancji ropopochodnych i osadnik do szczelnego, bezodpływowego zbiornika. W ocenie organów opiniujących, zaaprobowanej także w postanowieniu, wspomniane zabezpieczenia będą wystarczającym zabezpieczeniem przed pogorszeniem stanu jednolitych wód powierzchniowych i podziemnych.

Z kolei odpady powstające na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji mają być magazynowane selektywnie w oznakowanych pojemnikach lub na utwardzonej powierzchni w sposób uniemożliwiający przenikanie do środowiska. Odpady niebezpieczne będą magazynowane w pojemnikach wykonanych z materiału odpornego na działanie składników umieszczonego w nim odpadu. Miejsce przeznaczone do ich magazynowania należy wyposażyć w sorbenty do usuwania ewentualnych wycieków oraz zabezpieczyć przed dostępem osób nieuprawnionych.

Powyższe okoliczności utwierdzają w przekonaniu, że dokonana przez organy ocena okoliczności przemawiająca za odstąpieniem od nakazania przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia była rzetelna, a rozstrzygnięcie oparte na uzasadnionych przesłankach.

Dla oceny stanowiska organów nie może mieć znaczenia, podnoszony w skardze, zarzut nieuwzględnienia kwestii zanieczyszczenia substancjami ropopochodnymi przedmiotowej działki. To właśnie przewidywane roboty budowlane mają na celu usunięcie zagrożenia płynącego z dotychczasowego funkcjonowania stacji, na co wskazano w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i akcentowano w powołanym już postanowieniu z dnia [...]. W ocenie organów biorąc pod uwagę zabezpieczenia, jakie będą zastosowane na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji oraz po usunięciu stwierdzonej szkody w środowisku, nie przewiduje się możliwości pogorszenia stanu jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych. Podkreślić ponadto należy, że w sprawie zanieczyszczenia ziemi na działce 435 substancjami ropopochodnymi Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. decyzją z dnia [...] uzgodnił warunki przeprowadzenia przez inwestora działań naprawczych szkody w środowisku w zakresie likwidacji zanieczyszczeń środowiska glebowego i gruntowo – wodnego. Według tej decyzji działania naprawcze będą prowadzone w ramach prowadzenia robót budowlanych związanych z modernizacja stacji, które będą polegać na wybraniu zanieczyszczonej ziemi i wywiezieniu jej do utylizacji oraz wypompowaniu zanieczyszczonej wody i wywiezieniu do oczyszczalni. Powoływany w skardze fakt, że w dacie rozstrzygania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze upłynął już wyznaczony w decyzji termin wykonania określonych w niej czynności, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tym bardziej, jeśli ze skargi nie wynika, czy inwestor wspomnianych obowiązków dopełnił.

Bez znaczenia jest również akcentowana w skardze okoliczność podjęcia uzgodnienia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sytuacji, gdy - według skarżącej - nie była jeszcze ujawniona okoliczność skażenia przedmiotowej działki. Treść opinii dowodzi jednoznacznie, że została oparta na informacjach zawartych w karcie informacyjnej, które uznano za wystarczające dla zajęcia stanowiska. Dodatkowo w piśmie z dnia 18 czerwca 2012r. odpowiadając na sprzeciw D. S. w sprawie inwestycji, organ stwierdził brak podstaw do zmiany swojej opinii. Równie bezzasadny jest zarzut braku dokumentacji geologicznej. Wspomniany już wcześniej przepis art. 63 ust.1 ustawy w ogóle nie przewiduje obowiązku sporządzania tego rodzaju dokumentacji. Warto natomiast zaznaczyć, że stosownie do art. 34 ust.3 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wyniki badań geologiczno – inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych stosownie do potrzeb powinien zawierać projekt budowlany. Do tego też przepisu zdaje się nawiązywać karta informacyjna przedsięwzięcia, w której wskazano rozwiązania z zakresu gospodarki – wodno ściekowej i ochrony środowiska gruntowo – wodnego wnioskowane do wprowadzenia w projekcie budowlanym oraz zalecenia dla inwestora, polegające m.in. na wykonaniu projektu prac geologicznych dla rozpoznania warunków hydrogeologicznych w rejonie projektowanej stacji i otworów obserwacyjnych w oparciu o zatwierdzony projekt prac geologicznych piezometrów. Na marginesie można zaznaczyć, stosownie do powołanej już decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że w lutym 2012r. została opracowana przez Przedsiębiorstwo Geologiczne P. S.A. Zakład w L. dokumentacja warunków hydrologicznych wraz ze wstępnym rozpoznaniem stanu środowiska gruntowo – wodnego na przedmiotowej działce, która została zatwierdzona decyzją Starosty L. z dnia [...].

Zupełnie niezrozumiały jest natomiast zarzut nieuwzględnienia kwestii przebiegu wzdłuż północnej granicy działki linii średniego napięcia 30Kv. Nie wiadomo o jakie, powołane przez skarżących, uzgodnienia inwestor miałby występować. W ogóle nie jest to zagadnienie podlegające badaniu w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Podobnie należy ocenić zarzut rzekomego braku uzgodnienia inwestycji z Zarządem Dróg Powiatowych i Zarządem Dróg Wojewódzkich. Pomijając już, że w aktach sprawy takie uzgodnienia się znajdują datowane odpowiednio na dzień 28 lutego 2012r. i 2012.03 r. (brak pełnej daty), to także kwestia możliwości połączenia działki z drogą publiczną podlega rozważeniu w postępowaniu o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane. Ta sama uwaga odnosi się do koniecznego, zdaniem skarżącej, podniesionego w odwołaniu wyjaśnienia liczby wjazdów i zjazdów z terenu inwestycji bez powodowania kolizji z pojazdami poruszającymi się drogą powiatową i wojewódzką oraz kwestii zachowania linii zabudowy i celowości samej inwestycji w kontekście jej konkurencyjności ze stacją prowadzoną przez skarżącą, co wielokrotnie podnoszono w toku postępowania. Bezzasadny jest również zarzut zaniechania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wyznaczenia rozprawy administracyjnej i rozpoznanie odwołania na posiedzeniu niejawnym, co miało uniemożliwić skarżącym ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego. Wskazać trzeba, że stosownie do art. 17 ust. 1 zd.1 ustawy z dnia o 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Żaden przepis szczególny powołanej ustawy, jak również ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie określają sytuacji, w której kolegium byłoby zobowiązane do wyznaczenia rozprawy, w której mieliby oczywiście prawo wziąć udział skarżący. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że okoliczności sprawy były przedmiotem badania zarówno przez organy opiniujące, jak i wydające postanowienie oraz decyzje w sprawie, sama zaś skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu, składając liczne pisma, w których domagała się wyjaśnienia podnoszonych kwestii Warto także zaznaczyć, że stosownie do art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.) powodem uchylenia decyzji lub postanowienia w całości lub w części jest stwierdzenie innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym przypadku zależność taka nie ma miejsca, tym bardziej, jeśli zauważyć, że skarżący zostali powiadomieni przez organ I instancji w trybie art. 10 kpa o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwością składania uwag i wniosków.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić