Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1636/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Tadeusz Wołek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 sierpnia 2014r. nr [ ] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. Nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze prowadzone wobec decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. Nr [...] odmawiającej przyznania A. G. dodatku mieszkaniowego.

W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – k.p.a.).

W uzasadnieniu decyzji wskazane zostały następujące okoliczności stanu faktycznego i prawnego:

Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił A. G. przyznania dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, że nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Organ I instancji ustalił, że tytuł do lokalu nr [...] położonego na os. Z w T posiada żona A. G. – J. G., jako członek Spółdzielni Mieszkaniowej.

W dniu 22 lutego 2013 r. A. G. złożył odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta, a następnie w dniu 26 lutego 2013 r. je cofnął. Cofnięcie odwołania A. G. uzasadnił tym, że uniemożliwia ono jego żonie ubieganie się o dodatek mieszkaniowy.

Pismem z dnia 4 października 2013 r. A. G., powołując się na art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji z dnia [...] 2013 r. nr [...]. A. G. przyznał, iż lokal położony w T na os. Z jest własnością jego żony J. G., jednak mieszkając w nim jest lokatorem i posiada tytuł prawny do niego, ponieważ nie rozwiódł się z żoną ani nie jest z w separacji.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] 2013 r. nr [...], stwierdzając, że brak jest ku temu podstaw prawnych. Decyzja została w trybie odwoławczym utrzymana w mocy (decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r. Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 374/14 uchylił wskazane wyżej decyzje, stwierdzając naruszenie przepisów postepowania. Organy rozpoznały sprawę z wniosku A. G. o uchylenie decyzji z [...] 2013r., która na dzień orzekania nie była ostateczna.

W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. Nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania A. G. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] 2013 r. odmawiającej mu przyznania dodatku mieszkaniowego.

Umorzenie postępowania administracyjnego jest wynikiem cofnięcia przez A. G. odwołania od decyzji pierwszej instancji. Organ stwierdził przy tym, że cofnięcie odwołania nie spowodowało utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo czy interes społeczny.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez A. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.), art. 23, 28 (1), 29 i 30 ustawy z dnia 16 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r., Nr 162, poz. 1691) oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianami kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.).

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił powody cofnięcia odwołania. Cofnięcie odwołania miało na celu umożliwienie rozpoznania wniosku żony skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Skarżący określił cofnięcie jako "warunkowe", i bezskuteczne dla rozstrzygnięcia w kwestii przyznania mu dodatku mieszkaniowego. Uznał, że umorzenie postepowania odwoławczego pozostawi w obrocie wadliwą decyzję, przedstawiając argumentację merytoryczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) wojewódzkie sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i badają legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wyniki postepowania( art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)

Kierując się kryterium legalności Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Argumenty skargi zawierają polemikę z interpretacją przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Tymczasem zaskarżona decyzji jest proceduralną konsekwencją oświadczenia A. G. o cofnięciu odwołania. Ponadto o wydaniu tego orzeczenia przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie w wyroku z dnia 2 czerwca 2014r. ( w/w ). Rozstrzygnięcie o skutkach cofnięcia odwołania jest, bowiem koniecznym warunkiem rozpatrzenia wniosku

o zmianę decyzji w trybie art. 154 k.p.a., który znajduje zastosowanie tylko w stosunku do decyzji ostatecznych. Dopiero w warunkach uzyskania przez decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r. waloru ostateczności, spełnione zostaną formalne przesłanki do ewentualnego zastosowania trybu wynikającego z art. 154 k.p.a.

Natomiast w kontrolowanym postepowaniu organ miał za zadanie jedynie rozważenie odpowiednio do obowiązków nałożonych przepisem art. 137 k.p.a., czy cofnięcie odwołania prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.

Organ odwoławczy ocenia dopuszczalność cofnięcia odwołania wyłącznie na podstawie przesłanek określonych w art. 137 zdanie drugie (w wyroku NSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 1994 r., I SA 119/94, ONSA 1995, nr 1, poz. 47, przyjęto, że: "Cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego"). Organ odwoławczy ocenia zaskarżoną decyzję przede wszystkim w kontekście jej legalności (zgodności z prawem), a ponadto także jej celowości (zgodności z interesem społecznym) prawidłowość decyzji. Podkreślić należy, że wystarczy zwykłe naruszenie prawa lub interesu społecznego przez zaskarżoną decyzję, aby cofnięcie odwołania było niedopuszczalne (co jest krytykowane jako nadmierne ograniczenie tego uprawnienia procesowego strony np. W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 157).

Należy też zaznaczyć strona może odwołać cofnięcie odwołania z uzasadnionych przyczyn, jednakże tylko do momentu, w którym postępowanie odwoławcze nie zostanie umorzone. Należy bowiem umożliwić jej uchylenie się od skutków oświadczenia woli w razie błędu, przymusu lub podstępu. W aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy oświadczenie takie nie zostało złożone.

W ocenie Sądu określenie przez skarżącego na obecnym etapie postępowania, cofnięcia odwołania jako "warunkowego" nie można w żaden sposób uznać za zdziałane pod wpływem błędu lub przymusu.

Uznając cofnięcie odwołania (z dnia 26 lutego 2013 r.) za dopuszczalne, organ niewątpliwie dokonał prawidłowości decyzji w zakresie wymaganym art.137 k.p.a. i uznał, co wyrażone zostało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie powoduje ono pozostawienia w obrocie prawnym decyzji naruszającej interes społeczny.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ prawidłowo uznał postępowanie odwoławcze, wywołane odwołaniem, które cofnięto, za bezprzedmiotowe, zastosował art. 105 § 1 k.p.a. i umorzył to postępowanie.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja (jak i kontrolowane postepowanie administracyjne ) nie zawiera wad skutkujących jej uchyleniem, dlatego na mocy art.151 p.p.s.a skargę oddalono.