Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 392/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 245 par. 1 i par. 3, art. 246 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

B. S. w piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Do skargi strona dołączyła złożony na urzędowym formularzu (PPF) wniosek z dnia 21 lutego 2014 r. o przyznanie prawa pomocy. W rubryce nr 4 formularza wniosku skarżący zaznaczył, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wedle oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, B. S. ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a jedyne źródło jego utrzymania stanowi świadczenie pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł miesięcznie. Strona nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami.

Mając na uwadze, że w skardze z dnia 20 stycznia 2014 r. skarżący podał, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, natomiast w złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 21 stycznia 2014 r. zaznaczył (rubryka nr 4), że wnosi wyłącznie o zwolnienie od kosztów sądowych, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zakres orzeczenia w przedmiocie przyznania prawa pomocy w pierwszym rzędzie determinuje żądanie strony określone w rubryce nr 4 urzędowego formularza wniosku. W sytuacji zatem, gdy B. S. we wskazanej rubryce złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, noszącego późniejszą datę niż skarga, zaznaczył, że wnosi jedynie o zwolnienie od kosztów sądowych, to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w szerszym zakresie, obejmującym również ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, stanowiłoby nieuprawnione orzeczenie z urzędu. Naruszałoby bowiem art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, w świetle którego prawo pomocy może być przyznane stronie jedynie na jej wniosek.

W świetle art. 245 § 1 i § 3 ppsa prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zwolnienie od kosztów sądowych jest jedną z form przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ppsa prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Skarżący nie uzyskuje dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne źródło jego utrzymania to świadczenie pieniężne, stanowiące pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki, jakie pozostają do dyspozycji skarżącego nie pozwalają na to, aby bez uszczerbku koniecznego utrzymania poczynił on oszczędności, które pozwoliłyby na pokrycie kosztów postępowania przed sądem.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.