Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 21/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art 247
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. L. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie niepodjęcia czynności administracyjnych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r. R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w podjęciu czynności administracyjnych.

Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wyraźne wskazanie pisma, które jest przedmiotem bezczynności Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i nadesłanie odpisu tego pisma, którego Generalny Dyrektor nie rozpoznał.

W dniu 6 marca 2017 r. (data wpływu pisma do Sądu) skarżący nadesłał do Sądu plik pism wraz z pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r. skierowanym do Burmistrza Boguchwały zawierającym skargę na "mgr inż. T. St. Dyrektora Wydziału (na pieczątce brak nazwy wydziału), który wbrew przepisom w oparciu o uchyloną decyzję informuje, że pomimo tego będą realizowane roboty i wydatkowane środki publiczne na samowolne wykonanie przebudowy drogi".

Do skargi skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.).

W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem skarga nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Z tego względu sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli tego postępowania zarówno na podstawie art. 3 powołanej ustawy, jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.