Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1329/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.V. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3460/15 w sprawie ze skargi M.V. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.V. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3460/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.V., reprezentowanego przez kuratora adwokata J.B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27 października 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2011 r.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną skarżącego, który - wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jak też o rozpoznanie sprawy pod jego nieobecność i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z należnym podatkiem od towarów i usług - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowania polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi i uznaniu, iż decyzja organu jest właściwa, pomimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów prawa, tj.

a) art. 116 § 1 w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.); dalej: "O.p." w zw. z art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (u.p.e.a.), poprzez jego błędne zastosowanie polegające na niepodjęciu w toku postępowania egzekucyjnego wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia aktualnego stanu majątkowego spółki; niedopuszczenie jako dowód wszystkiego co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem; niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a co za tym idzie - dokonanie oceny na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, iż w sprawie została spełniona przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku zobowiązanej spółki, a w konsekwencji - niezasadnego wydania decyzji o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu;

b) art. 166 § pkt 1 b w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, 191 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego celem zbadania, kiedy nastąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, a w konsekwencji - brak ustalenia, czy zaistniały przesłanki wyłączające możliwość wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw kasacyjnych, podlega oddaleniu.

Dla oceny zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy przedstawić zasady obowiązujące przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, albowiem w sprawie, zdecydowały one o treści rozstrzygnięcia kasacyjnego. W tym zakresie podkreślić należy, że skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek prawny, który dla prawidłowości jej sporządzenia wymaga spełnienia określonych warunków. Oprócz wymogów właściwych dla wszystkich pism kierowanych do sądu, musi wskazywać podstawy kasacyjne przez wymienienie konkretnych przepisów, które według wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone, oraz prezentować uzasadnienie zarzutów. Autor skargi kasacyjnej ma obowiązek dokładnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym wyrokiem oraz na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Podobnie, przy formułowaniu zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji oraz wykazać wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, czyli treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11). Skarga kasacyjna, która nie odpowiada tym warunkom, jako pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej merytorycznej zasadności. Skutek taki wynika ze sposobu orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny (związanie zarzutami skargi kasacyjnej). Sąd kasacyjny nie ma podstawy prawnej do domniemywania intencji strony lub samodzielnego uzupełniania czy konkretyzowania zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2011 r. sygn. akt II OSK 151/12; z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 861/10).

Skarżący w skardze kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy zwrócić uwagę, że ostatni z wymienionych przepisów nie mógł zostać w żaden sposób naruszony, gdyż nie miał on w sprawie zastosowania. Z kolei, zarówno przepis art. 151, jak i art. 145 p.p.s.a., mają charakter wynikowy i stanowią efekt dokonanej kontroli sądowej zaskarżonego aktu. Skarżący w pkt a) skargi kasacyjnej połączył naruszenie tych przepisów z przepisem z art. 116 § 1 O.p. oraz z przepisami prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 oraz art. 191 O.p., których naruszenie, w jego ocenie, skutkowało właśnie nieprawidłowym wynikiem przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej. Podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej w pkt b) skargi kasacyjnej zarzucił także naruszenie art. 166 § 1 pkt 1 b w zw. z powołanymi przepisami O.p. Jednakże ocena tego zarzutu wymykała się spod kontroli sądu, gdyż przepisy te nie miały w sprawie zastosowania i nie mogły zostać naruszone.

Skarga kasacyjna została zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.) W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają, solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis art. 116 § 2 O.p. stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

W konstrukcji art. 116 O.p., z jednej strony - zawarto obowiązki do których wypełnienia zobowiązany jest organ i od których spełnienia uzależnione jest orzekanie o odpowiedzialności osób trzecich, tj.: wykazanie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczności egzekucji skierowanej do majątku spółki; z drugiej strony - ściśle określono w nim tzw. przesłanki egzoneracyjne, które uwalniają członka zarządu, z udziałem którego prowadzone jest postępowanie, od odpowiedzialności, o ile uprzednio wykaże on ich wystąpienie. Do przesłanek tych zalicza się wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa.

W rozpoznanej sprawie nie zostało zakwestionowane, że została spełniona pozytywna przesłanka w postaci sprawowania przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki.

Autor skargi kasacyjnej uważa, że w kontrolowanej przez sąd pierwszej instancji sprawie błędnie zastosowano art. 59 § 2 u.p.e.a., gdyż nie podjęto w toku postępowania egzekucyjnego niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu majątkowego spółki i bezpodstawnego przyjęcia, że egzekucja wobec spółki była bezskuteczna. Jednak, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych, argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej insatncji w sposób szczegółowy wskazał na przyczyny, z których w sposób jednoznaczny wynika, że mimo podjęcia przez organ egzekucyjny wszelkich możliwych środków egzekucyjnych, egzekucja z majątku G. Sp. z o.o. okazała się bezskuteczna (s. 9-11 uzasadnienia). Autor skargi kasacyjnej nawet nie podjął próby zakwestionowana tak przyjętej oceny. Wskazując na przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., bezpodstawnie uznał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego "wymaga uprzedniego przeprowadzenia kalkulacji stanowiącej podstawę stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne" (s. 5). W skardze kasacyjnej nie przedstawiono jednak argumentacji podważającej poczynione przez organ ustalenia w tej kwestii, które z kolei zaakceptował w wyroku sąd pierwszej instancji. Nie sformułowano przeciw nim adekwatnych zarzutów, czyli dotyczących sfery naruszeń przepisów postępowania z zakresu procedury sądowej w powiązaniu z procedurą podatkową.

W uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08, przyjęto, że "stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu". Takim dowodem w rozpoznanej sprawie bez wątpienia było postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Nie zachodziła przy tym potrzeba prowadzenia przez organy podatkowe postępowania weryfikującego zasadność tego postanowienia. Ewentualne wadliwości w postępowaniu egzekucyjnym mogą być zwalczane w ramach środków przewidzianych w tym właśnie postępowaniu, nie zaś w postępowaniu podatkowym prowadzonym w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 7 września 2018 r. sygn. akt I FSK 1468/16).

Z powyższych względów nie można uznać za uprawniony zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania (art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p.).

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kontrola legalności decyzji dokonana przez sąd pierwszej instancji okazała się prawidłowa. Zaskarżony wyrok nie naruszał przepisów prawa procesowego i materialnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie zaistniały bowiem wszystkie przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2011 r.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." - skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego należało orzec na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c i pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).

Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

[pic]