Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1496/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: zmieniono zaskarżony wyrok
Powołane przepisy: article: Art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1119/12 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2012 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 4 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 4 kwietnia 2012 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez P. L. służby w latach 1987-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Rozstrzygnięcie oparto m.in. na przepisie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Kr 1119/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, skargę oddalił. Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 26 września 2013 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy nie potwierdza, że skarżący pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734).

W dniu 26 sierpnia 2014 r. P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Kr 1119/12 na podstawie art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi żądając uchylenia tego wyroku oraz rozpoznania sprawy i uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. L. na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że przyczyną takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarżone postanowienie nie narusza prawa, a zarzuty podniesione w skardze, m.in. zarzut, że regulacja zawarta w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734) przekracza delegację ustawową zwartą w art. 15 ust. 6 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). i tym samym jest sprzeczna z Konstytucją RP - jest nieuzasadniony. Zdaniem Sądu unormowanie zawarte w § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów, w zakresie jakim wprowadza kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania obowiązków służbowych, nie wykracza poza upoważnienie ustawowe.

Tymczasem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt: U 12/13 orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 oraz z 2012 r. poz. 1205) w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2013 r. poz. 667, 675,1623 i 1717) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wprowadzenie w rozporządzeniu kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższenia emerytury. Organy uprawnione do wydawania zaświadczenia o okresie służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury przyjmowały, że z uwagi na wymóg "bezpośredniości", o którym mowa w zaskarżonym przepisie, samo zakwalifikowanie czynności jako szczególnie zagrażającej życiu lub zdrowiu nie daje podstaw do podwyższenia emerytury.

Sąd rozpoznając sprawę w dniu 18 lipca 2013 r. podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu organów I i II instancji o odmowie wydania zaświadczenia, że nie znaleziono potwierdzenia przypadków w każdym roku służby, w którym miał podejmować co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywracania porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

W ocenie skarżącego obecnie należy dokonać oceny czy dokumenty znajdujące się w posiadaniu organów Policji dają podstawę do wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia, przy uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt: U 12/13.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Podniesiono, że Trybunał Konstytucyjny w sentencji wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt: U 12/13 nie odnosił się do zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 15 ust. 2 pkt ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a zatem nawet jeżeli zachodzi w niniejszej sprawie przyczyna restytucyjna, to nie miała ona wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Instytucja wznowienia postępowania sądowoadmininistracyjnego uregulowana została w Dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Według art. 270 tej ustawy w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, przy czym chodzi tu o zakończenie postępowania wszczętego przed sądem administracyjnym na skutek wniesienia skargi w rozumieniu art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle unormowań zawartych w Dziale VII wznowienie postępowania obwarowane jest przesłankami formalnymi, od spełnienia których zależy dopuszczalność wznowienia. W szczególności stosownie do art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd bada czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca na posiedzeniu niejawnym, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Na rozprawie - jak wynika z brzmienia art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i może po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

Badając wymóg formalny odnośnie terminowości skargi, podnieść trzeba, że zgodnie z art. 277 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarżący jako podstawę wznowienia podaje podstawę wymienioną w art. 272 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt: U 12/13, który został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 3 czerwca 2014 r., poz. 736. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego została wniesiona w dniu 26 sierpnia 2014 r., co oznacza, że P. L. wniósł skargę w terminie.

Skarżący wskazał również na ustawową podstawę wznowienia, tj. na podstawę, o której mowa w przepisie art. 272 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącym, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 28 czerwca 2010 r., II GPS 1/10 "Przepis art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie".

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że nie ulega w niniejszej sprawie wątpliwości, że zarówno wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Kr 1119/12, jak i kontrolowane przez Sąd postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2012 r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 4 kwietnia 2012 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez P. L. służby w latach 1987-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej zostały wydane z uwzględnieniem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734).

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy brał pod uwagę – jako okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia – kwestię związaną z pełnieniem służby w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, tzn. przesłankę wynikającą z § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia, a nie z art. 15 ust. 2 pkt ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 667 z późn. zm.), zgodnie z którym "emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". Sąd wskazywał, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy nie potwierdza, że skarżący pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734). Sąd podkreślał również, że nawet sam skarżący nie wskazywał, aby w którymkolwiek roku "podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu tego roku, konkretne czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia". W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutu skargi, "że regulacja zawarta § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów przekracza delegację ustawową i tym samym jest sprzeczna z Konstytucją RP. Zdaniem Sądu upoważnienie ustawowe zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin zostało sformułowane przez ustawodawcę w taki sposób, że w rozporządzeniu dopuszczalne było sprecyzowanie szczegółowych warunków podwyższania emerytury z uwzględnieniem specyfiki służby poszczególnych rodzajów funkcjonariuszy. Przyjęcie stanowiska, że takie doprecyzowanie w rozporządzeniu nie było dopuszczalne, prowadziłoby w konsekwencji do stwierdzenia, że samo pełnienie służby w Policji powoduje stan zagrożenia zdrowia i życia, a więc uprawnia do podwyższenia emerytury. Nie taka była intencja ustawodawcy, ponieważ art. 15 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy wyraźnie mówi o "warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" i w ust. 6 odsyła do szczegółowej regulacji zawartej w rozporządzeniu. Skoro więc unormowanie zawarte w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w zakresie, w jakim wprowadza kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania przez funkcjonariusza wymienionych w tym przepisie obowiązków służbowych, nie wykracza poza upoważnienie ustawowe, to ten przepis rozporządzenia musi być rozumiany wprost i niedopuszczalna jest jakakolwiek interpretacja rozszerzająca zawartych w przepisach rozporządzenia przesłanek warunkujących wzrost wymiaru emerytury".

Również organy administracji w motywach swoich rozstrzygnięć podnosiły, że znajdujące się w dokumentacji sprawy materiały dotyczące wykonywanych przez P. L. czynności w trakcie służby Policji wskazują, że podejmowane przez skarżącego interwencje i wykonywane inne czynności służbowe nie spełniają kryterium bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia uprawniającego do wydania zaświadczenia wnioskowanego przez P. L. Wskazywano także, że cyt. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. stanowi prawo powszechnie obowiązujące, co obliguje organy administracji do bezwzględnego jego stosowania.

Należy zatem przyjąć, że treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. miała wpływ na rozstrzygnięcie zarówno sprawy administracyjnej, jak i sądowoadministracyjnej, gdyż bezpośrednio zdeterminowała treść postanowień organów administracji i wyroku WSA w Krakowie z dnia z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Kr 1119/12.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt: U 12/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 oraz z 2012 r. poz. 1205) w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 667, 675, 1623 i 1717) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W konsekwencji należy stwierdzić, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Kr 1119/12 zapadł z uwzględnieniem niekonstytucyjnego przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, na który również powoływały się organy.

Zgodnie z art. 282 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w istocie Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją i z ustawą przepisu aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, a stosowanie tego przepisu miało wpływ na treść wyroku, jak i na treść postanowień kontrolowanych przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Kr 1119/12.

Zaistniała zatem podstawa wynikająca z art. 282 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zmiany wyroku WSA w Krakowie z dnia z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt: III SA/Kr 1119/12 w ten sposób, że skargę P. L. należało uwzględnić i w konsekwencji uchylić postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 czerwca 2012 r. Nr [...] i poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 4 kwietnia 2012 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez P. L. służby w latach 1987-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jedną z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego jest podstawa wymieniona w art. 145a § 1 k.p.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że wskazana wyżej przyczyna uchylenia dotyczy postanowień organów obydwu instancji, a jej uwzględnienie tylko w postępowaniu przed organem drugiej instancji naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie postanowień organów obydwu instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organy rozpoznają sprawę wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez P. L. służby w latach 1987-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej z uwzględnieniem stanu prawnego, jaki zaistniał po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt: U 12/13.