Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 430/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 1 i ust. 4,
journal: Dz.U. 2009 nr 189 poz 1472
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej1) - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T.D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o nakazie opuszczenia terytorium RP w sprawie o nadanie statusu uchodźcy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Cudzoziemca T.D. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], którą odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku i nakazie opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie Cudzoziemcowi statusu uchodźcy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżący T.D. obywatel F.R. deklarujący narodowość [...] w dniu 13 stycznia 2003 r. za pośrednictwem Komendanta Straży Granicznej w T., zwrócił się do Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców (dalej "Prezesa URiC") o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Złożony wniosek decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] rozpatrzony został przez Prezesa URiC negatywnie. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] na skutek odwołania Cudzoziemca, uchylono zaskarżoną decyzję i skierowano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie Prezes URiC odmówił stronie nadania statusu uchodźcy i jednocześnie udzielił zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Prezes URiC na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cofnął udzieloną zgodę na pobyt tolerowany na terytorium RP. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż Cudzoziemiec wraz z żoną, którą również objęto ochroną, powrócił do ojczystego kraju posługując się dokumentami kraju pochodzenia i przebywali tam około ośmiu miesięcy. Późniejszy przyjazd do Polski w dniu 5 kwietnia 2005 r. zdaniem organu tłumaczony miał być potrzebą wymiany kart pobytu.

Wnioskiem z dnia 11 maja 2006 r. Cudzoziemiec ponownie zwrócił się do Prezesa URiC o nadanie statusu uchodźcy. Ostateczną decyzję w zakresie tego wniosku, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydano [...] maja 2006 r. Decyzja Prezesa URiC z [...] maja 2006 r. nr [...] nieuwzględniająca wniosku Cudzoziemca utrzymana została następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2007 r. Sygn. akt V SA/Wa 1547/07.

Kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej Cudzoziemiec złożył w dniu [...] marca 2007 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania Cudzoziemcowi statusu uchodźcy oraz nakazał opuszczenie terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Organ II instancji rozpoznając odwołanie Cudzoziemca decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu.

W dniu 28 stycznia 2008 r. T.D. wystąpił z kolejnym wnioskiem uchodźczym. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją [...] z dnia [...] września 2008 r. umorzył postępowanie wobec stwierdzenia, ze wniosek jest niedopuszczalny. Rada ds. Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. Sygn. akt V SA/Wa 1433/09 oddalił skargę Cudzoziemca na decyzję organu II instancji.

W dniu 27 lipca 2009 r. T.D. wystąpił z kolejnym wnioskiem uchodźczym. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją [...] z dnia [...] lutego 2010 r. umorzył postępowanie wobec stwierdzenia, ze wniosek jest niedopuszczalny. Rada ds. Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 21 czerwca 2010 r. Cudzoziemiec wystąpił z kolejnym wnioskiem uchodźczym. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. umorzył postępowanie wobec stwierdzenia, ze wniosek jest niedopuszczalny. Rada ds. Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 7 grudnia 2010 r. T.D. złożył za pośrednictwem Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej kolejny wniosek do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy. Jednocześnie z wnioskiem uchodźczym złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. postanowił odmówić wstrzymania wykonania ww. decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na treść przepisu art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ administracyjny wskazał, iż w jego ocenie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, do dnia doręczenia Cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Wyjaśniono przy tym, iż okoliczność ponawiania wniosków Cudzoziemca o nadanie statusu uchodźcy opartych na tych samych podstawach wskazuje w opinii organu, iż złożenie kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o nakazie opuszczenia terytorium RP. Cudzoziemiec zgodnie z przysługującym mu prawem, jako osoba niezadowolona z decyzji Szefa Urzędu, zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. odmówił uchylenia decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ orzekający wyjaśnił, że po dokonaniu analizy porównawczej złożonych w sprawie wniosków o nadanie statusu uchodźcy, Cudzoziemiec nie przedstawił nowych, istotnych okoliczności w sprawie. W opinii organu orzekającego złożenie wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. W związku z powyższym organ orzekający uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu.

Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając wniosek o nadanie statusu uchodźcy z dnia 7 grudnia 2010 r. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny.

Na powyższą decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. T.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwracając się o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. [...], w której postanowiono odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców ([...]) z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy z powodu bezzasadności wniosku i nakazie opuszczenia terytorium RP, do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z treści przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż Sąd administracyjny zobowiązany do kontroli przestrzegania przez organy administracji norm obowiązującego prawa, nie jest władny do merytorycznej zmiany zaskarżonej decyzji, a jedynie jest uprawniony do oceny skarżonego aktu prawnego pod względem jego zgodności z prawem stanowiącym jego podstawę prawną. Sąd nie jest zatem uprawniony do wstrzymania wykonania decyzji, a o co Skarżący wnosił w skardze.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa między innymi wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 ustawy, przywołanego wyżej przepisu nie stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, z tym że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

Jak wynika z akt sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu został złożony wraz z siódmym z kolei wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Organ orzekający wyjaśnił, że po dokonaniu analizy porównawczej tego wniosku z wnioskami złożonymi uprzednio stwierdził, iż Cudzoziemiec nie przedstawił nowych istotnych okoliczności w sprawie, złożenie więc kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu.

Orzekając zgodnie z art. 133 p.p.s.a na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził, że stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest prawidłowe. Wniosek o nadanie statusu uchodźcy skutkujący wydaniem decyzji objętej przedmiotowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania nakazu opuszczenia terytorium RP rozpoznany został merytorycznie decyzją ostateczną w dniu [...] stycznia 2008 r. Kolejne wnioski Cudzoziemiec składał przebywając nieprzerwanie w Polsce i we wnioskach tych (od czwartego do siódmego) nie wskazywał na żadne nowe okoliczności czy fakty związane z prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy, które nie byłyby rozpatrzone w pierwszym postępowaniu. Postępowania w sprawach wszczętych wnioskami od czwartego do siódmego zostały umorzone z powodu niedopuszczalności wniosku.

Powyższe daje podstawę do przyjęcia, że kolejny (siódmy) wniosek o nadanie statusu uchodźcy miał na celu opóźnienie wykonania decyzji o wydaleniu. Zaistnienie tej przesłanki uniemożliwia, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 33 ust. 4 ustawy, wydanie decyzji o wstrzymaniu decyzji wydaleniowej do czasu zakończenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydaleniowej. Organ administracyjny umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu administracyjnym, w sposób wystarczający rozpatrzył cały materiał dowodowy, a wydaną decyzję uzasadnił wskazując dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu o którym mowa w art. 33 ust. 4 ustawy oparte jest na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego ("...Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji ..."), co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu decyzji w tym przedmiocie. Negatywna ocena takiej decyzji musiałaby wiązać się z brakiem jej uzasadnienia, bądź też z uzasadnieniem, które w żaden sposób nie przestawałoby do realiów konkretnej sprawy. Z sytuacją, o której mowa nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej.

Brak jest również podstaw do twierdzenia jakoby zaskarżona decyzja nie uwzględniała słusznego interesu strony. Ów interes nie może być, bowiem sprzeczny z interesem społecznym, który w sprawie niniejszej został, naruszony poprzez fakt nadużycia przez Skarżącego przepisów procedury uchodźczej.

Z wyżej omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.