Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 554/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A.D. reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych O.D. i O. D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. pozostaje w bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.000 (jeden tysiące) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] kwietnia 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu 21.04.2020 r.) jest bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku A.D. złożonego przez przedstawicieli ustawowych O. D. i O.D. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Jak wynika z akt sprawy wniosek z 24 października 2018 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy A. D., obywatelki Ukrainy, ur. W dniu 10.09.2011 r. (dalej: Skarżąca, Strona), złożony przez przedstawicieli ustawowych O.D. i O. D. wpłynął do Wojewody D. (dalej również: organ administracji) 5 listopada 2018 r. Do wniosku dołączono: ksero paszportu, 4 fotografie, ksero aktu urodzenia wraz z tłumaczeniem, potwierdzenie wynagrodzenia rodziców, ksero aktu małżeństwa, dowód uiszczenia opłaty skarbowej.

Pismem z 11 marca 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu 12.03.20120. r.) Strona reprezentowana przez przedstawicieli ustawowych wniosła ponaglenie, wskazując, że mimo upływu 16 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie nie zostało zakończone, a nawet wszczęte i nie podjęto żadnych czynności w ramach tego postępowania. Nie otrzymała też żadnej korespondencji od organu administracji. Podniesiono także, że przedstawiciele ustawowi Strony niejednokrotnie próbowali dowiedzieć się osobiście o stanie sprawy, ale okazało się to niemożliwe.

Skarga przedstawicieli ustawowych Strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z 17 kwietnia 2020 r. na bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynęła do organu administracji 21 kwietnia 2020 r. W skardze przedstawiciele ustawowi Strony zarzucili naruszenie:

- art. 35 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej: K.p.a.) przez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie:

- art. 36 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie Strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i niepodanie przyczyn zwłoki, a także poprzez brak wskazania nowego terminu załatwienia sprawy;

- art. 37 § 4 K.p.a. przez nieprzekazanie ponaglenia do organy wyższego stopnia;

- art. 8 § 1 K.p.a. przez niedziałanie organu zgodnie z zasada zaufania do administracji publicznej,

-art. 9 K.p.a. przez nieinformowanie Strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy;

- art. 10 § 1 K.p.a. przez niezapewnienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 12 § 1 K.p.a. przez działania przez organ administracji w sposób sprzeczny z zasadą szybkości postępowania.

Tak formułując zarzuty Strona wniosła:

- na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

- na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o stwierdzenie, że organ administracji dopuścił się bezczynności;

- na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzenie, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązanie organu administracji do załatwienie sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

- na podstawie art. 149 § 1 p.pa.s.a. o przyznanie od organu administracji na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł;

- o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi przedstawiciele ustawowi Strony wskazali, że od dnia złożenia wniosku upłynęło 17 miesięcy, a organ administracji nie rozpoznał sprawy, a nawet nie rozpoczął postępowania. Strona nie otrzymała w tym okresie żadnej korespondencji od organu, nawet nie przekazano jej ponaglenia z 11 marca 2020 r. do organu wyższego stopnie, co pozwala przyjąć, że sprawa nadal nie jest procedowana. Organ administracji pozostaje zatem w bezczynności od dnia wniesienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Strony nie powiadomiono też o przyczynach zwłoki i nie wyznaczono nowego terminu załatwienia sprawy. Podkreślono, że taki sposób działania organu administracji wiąże się z wieloma niedogodnościami. Przedstawiciele ustawowi Strony wskazują, że poświęcili wiele czasy oczekując w kolejkach w D. Urzędzie Wojewódzkim celem uzyskania informacji sprawie Strony, nie przyniosło to jednak oczekiwanych rezultatów, bowiem byli zbywani. Brak decyzji uniemożliwia Skarżącej swobodne podróżowanie za granice, w tym na Ukrainę, w związku z tym nie mogła odwodzić podczas wakacji, czy ferii zamieszkującej tam rodziny, w szczególności dziadków. Ponadto jest pozbawiona możliwości uzyskania informacji o sprawie i ewentualnym terminie jej zakończenia. Z tego względu wnosi o przyznanie kwoty pieniężnej 3.000 zł, która jest adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności i spowoduje podjęcie przez organ administracji czynności w jej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że sposób prowadzenia postępowania nie wynika ze złej woli pracowników organu administracji, ale z bardzo dużej ilości spraw tego rodzaju i braków kadrowych. Zauważył, że z tych przyczyn nie należy stawiać organowi zarzutu bezczynności postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Odnośnie przyznania sumy pieniężnej organ administracji wskazał, że jest to uprawnienie dyskrecjonalne sądu, z którego sąd może skorzystać gdy realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia prawa strony. Przyznanie kwoty pieniężnej winno być zastrzeżone dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnie drastycznymi okolicznościami i ewidentnie zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu. Wskazał, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. przewiduje też wymierzenie organowi grzywny i wybór czy przyznać sumę pieniężną czy wymierzyć grzywnę, jakkolwiek należy do sądu, to winien być nakierowany na osiągniecie celu, jakim jest zapobieganie bezczynności czy przewlekłości. Zauważył też, że suma pieniężna nie ma charakteru odszkodowawczego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego.

Po wniesieniu skargi do tut. Sądu organ administracji pismem z 6 maja 2020 r. wezwała przedstawicieli ustawowych Strony do osobistego stawiennictwa w D. Urzędzie Wojewódzkim w terminie 30 dni od odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, liczonego od odwołania tego ze stanów który obowiązywał jako ostatni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz do uzupełnienia wniosku o czytelny podpis na stronie 8 formularza w części E, A15, A16, A19, A20, przedstawienia ważnego dokumentu podróży, złożenia odcisków linii papilarnych.

Pismem z 6 maja 2020 r. Wojewoda D. przesłał ponaglenie Strony z 11 marca 2020 r. do Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Wyjaśnić też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe, sprawa ze względu na jej przedmiot (bezczynność), została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie Skarżąca (w imieniu której działają przedstawiciele ustawowi) przed wniesieniem skargi do tut. Sądu, pismem z 11 marca 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu 12.03.2020 r.), wniosła ponaglenie. Skarga Strony na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy jest więc dopuszczalna i nie zachodzą przesłanki jej odrzucenia.

Pojęcie bezczynności organu administracji zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a.("nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1"). Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami prawa terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienione w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi nie ma przy tym znaczenia czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 K.p.a., jest zasada szybkości postępowania. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień winny być załatwiane niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Podkreślić należy, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek Skarżącej, który wpłynął do organu administracji 5 listopada 2018 r.., nie został załatwiony we właściwym terminie. Tym właściwym terminem, w ocenie Sądu, jest termin 3 miesięcy od dnia wpływu wniosku. Jakkolwiek sprawa nie jest skomplikowana, to konieczne jest uwzględnienie, że organ administracji w ramach tego postępowania, stosownie do art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.), zobowiązany jest wystąpić do oddziału Straży Granicznej, Komendanta Wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Termin na udzielenie odpowiedzi przez ww. podmioty to 30 dni, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach 60 dnia, co wynika z art. 109 ust. 2 i ust. 3 ww. ustawy. Zgodnie do art. 109 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony. Uwzględniając zatem przywołane wyżej uregulowania należy przyjąć, że sprawa Strony winna zostać załatwiona najpóźniej w terminie do 5 lutego 2019 r. Sprawa Skarżącej w terminie tym nie została załatwiona. Organ w tym okresie nie podjął żadnych czynności w sprawie. Strona, w związku z brakiem informacji o sprawie, wniosła ponaglenie pismem z 11 marca 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu 12.03.2020 r.). Ponaglenie to organ administracji przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców, także z uchybieniem terminu wskazanego w art. 37 § 4 K.p.a., bowiem dopiero pismem z 6 maja 2020 r., tj. po wniesieniu przez Stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargi na bezczynność Wojewody D. Do czasu wniesienia skargi na bezczynność do Sądu Wojewoda D. nie podjął żadnej czynności w sprawie. Do uzupełnienia braków wniosku Strona została wezwana dopiero pismem z 6 maja 2020 r. Organ administracji nie powiadomił też Strony o nowym terminie rozpoznania wnioski i przyczynach zwłoki. Ponieważ organ administracji nie zakończył postępowania w terminie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie (pkt I sentencji wyroku).

Sąd jednocześnie uznał, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przez bezczynność z rażącym naruszeniem prawa należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., I OSK 585/15). W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 237/15). Tym samym stwierdzić należy, że bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności usprawiedliwiające tę bezczynność organu (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14). W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie do takiego przekroczenia terminu załatwienia sprawy doszło. Od dnia wpływu wniosku Strony do organu administracji przez 16 miesięcy, tj. od 5 listopada 2018 r. do 14 marca 2020 r. (data związana jest z wprowadzeniem ograniczeń w związku z COVID-19). Wojewoda nie podjął żadnej czynności w sprawie, czynności takich nie podjął także po wniesieniu przez Stronę ponaglenia (11.03.2020 r.). Nie informował też Strony przez cały okres postępowania ani o przyczynach zwłoki, ani o nowym terminie rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu zachowanie organu administracji nie znajduje żadnego uzasadnienia, nie było podyktowane żadnymi przeszkodami procesowymi, działaniami Strony, czy innymi okolicznościami, które uniemożliwiały załatwienie sprawy. Przy czym – co jasno wynika z zawartości akt administracyjnych załączonych do odpowiedzi na skargę - sprawa z wniosku Skarżącej nie należy do skomplikowanych polega w szczególności na zbadaniu dokumentów przedłożonych przez Stronę, ewentualnie wezwaniu do uzupełnienia dokumentacji oraz wystąpienie w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach o informacje o Stronie. W ocenie Sądu, zwłoka w rozpoznaniu wniosku Skarżącej nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Usprawiedliwieniem niepodjęcie żadnych czynności w sprawie przez okres 16 miesięcy nie może być w żadnym wypadku sytuacja kadrowa w urzędzie. Tak rażącej bezczynności nie może usprawiedliwiać również napływ dużej ilości wniosków. Rolą organów administracji jest takie zorganizowanie pracy aby możliwe było wywiązanie się z terminów wynikających z przepisów prawa. W przekonaniu Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji nie tylko nie kończy postępowania w terminie wynikającym z przepisów prawa, ale przez 16 miesięcy nie wykonuje żadnej czynności w sprawie. Nie informuje nawet Strony o przewidywanym terminie zakończenia postępowania i przyczynach zwłoki. Wskazane okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że organ administracji w sposób rażący naruszył przepisy art. 8 § 1 art. 12 § 1, art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 K.p.a. Bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z ww. przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie w tym zakresie znalazło się w pkt II sentencji wyroku.

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ administracji do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy ( pkt III sentencji wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Uprawnienie sądu do przyznania stronie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest szczególnym instrumentem, który poza funkcją dyscyplinującą pozwala również w pewnym stopniu na zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Charakter tego środka – skutkującego nie tylko obciążeniem finansowym dla organu, ale i przysporzeniem finansowym na rzecz strony - jest bliższy zadośćuczynieniu, gdyż związany jest nie z wielkością rzeczywistych szkód poniesionych przez stronę w związku z bezczynnością organu lub przewlekłym prowadzeniem postępowania, ale z rozmiarem naruszenia praw strony przez bezprawne zachowanie organu. Naruszenie przez organ praw strony będzie uzasadniało zastosowanie tego środka (zasądzenie sumy pieniężnej), w szczególności w przypadkach, gdy bezczynność lub przewlekłość w prowadzeniu przez organ jej sprawy wiąże się z powstaniem dla strony znacznych dolegliwości. Takie niewątpliwie towarzyszą sytuacji przedłużającego się braku rozstrzygnięcia co do prawa pobytu na terytorium Polski. Skarżąca, uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej wskazała, że przedłużające się procedury komplikują jej także możliwość wyjazdu za granicę, w tym odwiedzenie rodziny, w szczególności dziadków. W ocenie Sądu okoliczności sprawy wskazują, że rekompensata w postaci sumy pieniężnej jest Stronie należna. Długi okres rozpoznawanie wniosku Strony i całkowita bierność organu administracji, niewątpliwie były dla Strony przyczyną niepewności własnej sytuacji, przekonania o braku możliwości realizacji swoich potrzeb związanych z odwiedzinami bliskich (dziadków) i przekonania, że mimo podejmowania przez rodziców (przedstawicieli ustawowych) wszelkich wymaganych przez prawo działań nie jest możliwe uzyskanie stanowiska organu administracji w wymaganej prawem formie. Brak informacji co do przewidywanego terminu zakończenia postępowania, uniemożliwiał jakiekolwiek plany. Także w tym kontekście należy, zdaniem Sądu, oceniać rażący charakter bezczynności Wojewody, jako przesłankę przyznania sumy pieniężnej (1000 zł), na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Ww. kwotę Sąd uznał za adekwatną i proporcjonalną z punktu widzenia doznanej krzywdy, związanej z naruszeniami praw Strony przez organ administracji, co znalazło wyraz w pkt IV sentencji wyroku.

Końcowo należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 15zzs ust. 10 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) okres objęty badaniem Sądu (tj. od dnia wpływu wniosku Strony do organu administracji do 14 marca 2020 r.) nie obejmuje bowiem okresu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku). Na zasądzoną od Wojewody D. na rzecz Skarżącej kwotę 597 zł składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł