Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1004/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B F na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. F. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. F. ("skarżący") jest decyzja Wojewody [...] ("Wojewoda") nr [...] z [...] marca 2019 r., wydana w sprawie dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Prezydent [...] ("Prezydent") zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę, rozbudowę i nadbudowę wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].

Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2018 r. Prezydent przeniósł ww. pozwolenie na budowę na rzecz B. F.

Następnie decyzją nr [...] z [...] listopada 2018 r., wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., "k.p.a."), Prezydent stwierdził wygaśnięcie decyzji z [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przestał istnieć budynek, który miał ulec przebudowie, rozbudowie i nadbudowie, przez co decyzja z [...] sierpnia 2017 r. stała się bezprzedmiotowa.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący, podnosząc, że budynek nie został rozebrany w całości oraz, że ustalenia w sprawie poczyniono na podstawie nieostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB") nr [...] z [...] września 2018 r. Wskazał nadto, że organ nie miał kompetencji w niniejszej sprawie do oceny procesu budowlanego. Podniósł także, że stosując art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wziął pod uwagę drugiej jego części, tj. warunku w nim zapisanego odsyłającego do konkretnego przepisu prawa albo interesy społecznego lub interesu strony.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję nr [...] z [...] marca 2019 r., którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania, a następnie stwierdził, że inwestor dopuścił się istotnych odstępstw od projektu, w którym przewidziano pozostawienie w całości istniejących ścian na poziomie garaży i parteru w połowie w budynku oraz wykonanie nowych ścian żelbetowych części stanowiącej rozbudowę i nadbudowę. Na skutek prowadzonych prac rozbiórkowych doprowadzono do stanu uniemożliwiającego prowadzenie postępowania naprawczego, gdyż na działce nie istnieje już budynek, który mógłby być przebudowany, rozbudowany i nadbudowany.

Dalej Wojewoda zgodził się z organem I instancji, iż nieistnienie obiektu powoduje bezprzedmiotowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na realizację robót budowlanych związanych z nadbudową, rozbudową i przebudową istniejącego budynku.

Następnie organ wskazał, że w myśl art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Z przepisu tego jasno wynika, że to bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia albo z mocy przepisu prawa, albo po ustaleniu, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ wskazał, że bezprzedmiotowość decyzji rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z tego powodu, że przestanie istnieć podmiot, którego rozstrzygniecie dotyczyło, czy też przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego albo też prawnego niemożliwe okaże się wykonanie decyzji. Ponadto bezprzedmiotowość decyzji następuje w sytuacji, gdy niemożliwe jest zrealizowanie celu, do jakiego dąży organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji. W takim przypadku art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. może stanowić w konkretnej sytuacji samoistną podstawę prawną orzeczenia stwierdzającego wygaśnięcie decyzji w kontekście stwierdzenia jej bezprzedmiotowości.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji, orzekając w przedmiotowej sprawie stosownie do art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonał oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Ponadto w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., wskazał okoliczności faktyczne, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że decyzję Prezydenta należało utrzymać w mocy.

W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody z [...] marca 2019 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu jej bezprzedmiotowości, podczas gdy bezprzedmiotowość decyzji nie wystarcza dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Konieczne jest wystąpienie pozostałych przesłanek, to jest istnienie przepisu prawnego, który nakazuje wygaśnięcie albo jeśli leży to w interesie społecznym lub interesie strony,

- art. 28 k.p.a. poprzez uznanie za stronę właścicieli nieruchomości sąsiednich, pomimo iż nie wykazali oni interesu prawnego w postępowaniu o wygaśnięcie pozwolenia na budowę,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego pod kątem bezprzedmiotowości decyzji o pozwoleniu na budowę w sposób wybiórczy i dowolny, a w szczególności poprzez pominięcie szczegółowej analizy projektu budowlanego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosków z niego niewynikających, co w efekcie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że: w niniejszej sprawie doszło do całkowitego rozebrania budynku i tym samym zdaniem organu decyzja o pozwolenie na budowę stała się bezprzedmiotowa, podczas gdy w rzeczywistości pozostały jedna ściana w poziomie kondygnacji podziemnej i część ściany w parterze, a rozebranie pozostałej części ścian było podyktowane tym, że nie da się zrealizować nowego budynku zgodnie z założeniem projektu budowalnego bez jakiejkolwiek ingerencji w część istniejącą starego budynku; zaistniało istotne odstępstwo od projektu budowlanego, podczas gdy roboty budowlane na przedmiotowej nieruchomości przebiegały zgodnie z projektem budowlanym, a organ odwoławczy w żaden sposób nie ustalił, czy i jakich odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego skarżący się dopuścił, a następnie nie przeprowadził oceny, czy i które z tych odstępstw ma charakter istotny, nie przywołując przy tym konkretnego przepisu prawa budowlanego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że prace budowlane przy realizacji inwestycji prowadzono zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, co potwierdza dziennik budowy; nigdzie w dokumentacji budowlanej nie ma mowy o zachowaniu istniejących ścian; założeniem projektanta było rozebranie i odtworzenie ścian i wykonanie ich w nowej technologii zgodnie z jego zaleceniami i zapisami decyzji o warunkach zabudowy.

Poza tym skarżący wskazał, że decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") uchylił decyzję PINB z [...] września 2018 r. nr [...], a decyzja ta została zaskarżona przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przed którym toczy się obecnie postępowanie w tej sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 371/19.

Skarżący podniósł także, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.; decyzja o pozwoleniu na budowę nie stała się bowiem bezprzedmiotowa; dostrzegł przy tym, że organy obu instancji oparły swoje decyzje wyłącznie na przesłance bezprzedmiotowości, nie biorąc pod uwagę pozostałych warunkujących stwierdzenie wygaśnięcia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Dodatkowo, biorąc pod uwagę akta administracyjne sprawy, Sąd zauważa, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z [...] września 2018 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, "Prawo budowlane"), nakazał skarżącemu zaniechanie dalszych robót prowadzonych przy przebudowie, rozbudowie i nadbudowie wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. uchylił w całości decyzję PINB i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego nakazał skarżącemu zaniechanie dalszych robót prowadzonych przy przebudowie, rozbudowie i nadbudowie wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 371/19, uchylił obie ww. decyzje organów nadzoru budowlanego. Wyrok ten nie jest prawomocny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody nr [...] z [...] marca 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z [...] listopada 2018 r., stwierdzającą wygaśnięcia decyzji Prezydenta nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę, rozbudowę i nadbudowę wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym na działce ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].

Biorąc pod uwagę stan prawny znajdujący w tej sprawie zastosowanie oraz okoliczności przywołane przez organy w obu ww. decyzjach, Sąd uznał, że decyzje te nie mogą się ostać, albowiem nie zostały poprzedzone właściwą, pełną analizą; w konsekwencji nie wykazano w nich potrzeby stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji o pozwoleniu na budowę.

I tak, rozwijając to stanowisko, Sąd przede wszystkim zauważa, że podstawę prawną wskazanych decyzji stanowił art. 162 § pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Jak z powyższego wynika, organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli łącznie są spełnione następujące przesłanki: decyzja stała się bezprzedmiotowa; stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia; w przypadku gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony.

Rzeczą organu prowadzącego postępowanie zmierzające do wygaszenia decyzji administracyjnej jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy stała się ona bezprzedmiotowa; od tego bowiem zależeć będzie konieczność badania pozostałych przesłanek, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Niemniej ustalenie, że bezprzedmiotowość decyzji ma miejsce, obliguje organ do zbadania czy zachodzą inne wymienione w treści wskazanego przepisu okoliczności warunkujące wygaszenie decyzji. Zatem, w dalszej kolejności przedmiotem wnikliwej analizy i oceny organu w postępowaniu o wygaszenie decyzji powinno być istnienie przepisów, które nakazywałyby wygaszenie decyzji bądź dokonanie ustaleń w zakresie istnienia interesu społecznego lub interesu strony, który uzasadniałby podjęcie takiego rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organy orzekające w sprawie nie wykazały kumulatywnego wystąpienia wszystkich przesłanek z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Prezydent w decyzji z [...] listopada 2018 r. wskazał jedynie na bezprzedmiotowość decyzji własnej z [...] sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę; odstąpił natomiast od ceny sprawy w kontekście pozostałych przesłanek warunkujących stwierdzenie wygaśnięcia decyzji; nie przywołał bowiem przepisu prawa, który nakazuje wydanie aktu tej treści, nie dokonał także żadnej analizy w zakresie istnienia interesy społecznego lub interesu strony, stosownie do ww. art. 162 § 1 pkt 1. Z uzasadnienia decyzji tego organu wynika przy tym, że organ badając sprawę kierował się tylko "częścią" wskazanego przepisu, w której mowa o bezprzedmiotowości decyzji; taki (niepełny) stan prawny przywołał bowiem w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Tak też zachował się Wojewoda orzekając w sprawie, z odwołania skarżącego; pomimo zarzutu sformułowanego w odwołaniu w omawianym zakresie, w żaden sposób nie odniósł się bowiem do wszystkich przesłanek z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i nie naprawił w ten sposób błędu organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji nie wykazał w efekcie konieczności/zasadności wydania orzeczenia stwierdzającego wygaśnięcie decyzji Prezydenta z [...] sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę.

Dlatego też Sąd uznał, że rację ma skarżący podnosząc naruszenie w sprawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie wobec nieuwzględnienia, iż przesłanka bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczająca dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Z tej też przyczyny za trafne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z ww. art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 107 § 3 tej ustawy wobec braku jakichkolwiek ustaleń w kontekście "pozostałych" przesłanek z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i nieuprawnionej koncentracji wyłącznie na "bezprzedmiotowości" decyzji. To też zdaniem Sądu czyniło koniecznym uchylenie tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako wydanych w efekcie z naruszeniem art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Niezależnie od tej oceny Sąd dostrzega, że wskazując na bezprzedmiotowość decyzji Prezydenta z [...] sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym na działce o nr ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], organy orzekające odwołały się do ustaleń wynikających z decyzji PINB nr [...] z [...] września 2018 r. W oparciu o wskazaną decyzję PINB organy te przyjęły, że nie istnieje budynek, który (na mocy ww. pozwolenia na budowę) miał być przebudowywany, rozbudowywany i nadbudowywany; w trakcie realizacji inwestycji doszło bowiem do jego rozbiórki; wskazany stan uniemożliwia zaś prowadzenie postępowania naprawczego. Oceniając sprawę w tej materii, Sąd przede wszystkim stwierdza, że co do zasady można przyjąć, że bezprzedmiotowość decyzji ma miejsce m.in. wówczas, gdy przestaje istnieć przedmiot rozstrzygnięcia. Zatem, co do zasady można byłoby przyjąć, że decyzja o pozwoleniu na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę stanie się bezprzedmiotowa w sytuacji, gdy budynek objęty taką decyzją przestanie istnieć/zostanie rozebrany. Niemniej Sąd zauważa, że do dokonania ustaleń w takim zakresie nie są uprawnione organy architektoniczno-budowlane; nie mają bowiem one żadnych kompetencji do badania procesu inwestycyjnego, jego zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym. Nie mogą w konsekwencji także oceniać możliwości/zasadności uruchomienia postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego (wobec ewentualnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, na co powołano się w tym przypadku). Dlatego też, wskazując na bezprzedmiotowość decyzji o pozwoleniu na budowę spowodowaną brakiem obiektu, którego dotyczą roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę, organy te obowiązane są wziąć pod uwagę w tej kwestii ostateczną ocenę właściwego organu nadzoru budowlanego. Tak też uczyniono w niniejszej sprawie, wskazując na ww. decyzję PINB (i ustalenia z niej wynikające), podtrzymaną co do istoty decyzją [...]WINB z [...] grudnia 2018 r.

Jednakże Sąd zauważa, że nieprawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 10 września 2019 r. o sygn. akt VII SA/Wa 371/19, obie te decyzje zostały uchylone. Sąd zauważa także, że w uzasadnieniu ww. wyroku tut. Sąd wskazał na to, że nie dokonano właściwej, kompleksowej analizy projektu budowlanego w kontekście "przebudowy, rozbudowy i nadbudowy", jak również, że nie rozważono możliwości zastosowania w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Poza tym Sąd w ww. wyroku dostrzegł, że "prowadzenie prac budowlanych polegających na przebudowie i nadbudowie budynku, w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, świadczy o tym, że obiekt nadal pozostaje budynkiem, pomimo nawet tymczasowego usunięcia w znacznej części ścian i dachu. Nadal konstrukcyjnie obiekt posiada ściany, a zostały one jedynie tymczasowo usunięte przy prowadzeniu przebudowy. W tym wypadku nie mamy do czynienia ze wzniesieniem nowego budynku, lecz z wykonywaniem robót budowlanych związanych z przebudową (...). (...) nawet czasowe usunięcie ścian w celu ustawienia nowych, spełniających wymagania współczesnego budownictwa mieszkaniowego, nie stanowi trwałego usunięcia przegród, powodującego utratę cech budynku". W efekcie, wskazanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zakwestionował ustalenia faktyczne poczynione przez PINB w odniesieniu do inwestycji realizowanej w oparciu o decyzję Prezydenta z [...] sierpnia 2017 r., tj. te ustalenia, na podstawie których organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że ww. decyzja z [...] sierpnia 2017 r. stała się bezprzedmiotowa. Przy czym, Sąd zauważa, że kontrolując zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta o stwierdzeniu wygaśnięcia ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązany był kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty jej wydania, a w tej dacie w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja [...]WINB nr [...] z [...] grudnia 2018 r. Sąd nie mógł więc podważyć prawidłowości decyzji wydanych w niniejszej sprawie, z uwagi na błędne ustalenia faktyczne dotyczące istnienia obiektu objętego pozwoleniem na budowę.

Jednakże, orzekając ponownie w niniejszej sprawie, Prezydent obowiązany będzie uwzględnić nie tylko powyżej wskazaną wykładnię art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., ale też przywołany powyżej wyrok tut. Sądu z 10 września 2019 r. o sygn. akt VII SA/Wa 371/19; czy inaczej: obowiązany będzie uzależnić swoje rozstrzygnięcie od "ostatecznego" wyniku sprawy prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego; winien więc wziąć pod uwagę ww. wyrok tut. Sądu z 10 września 2019 r., rozważyć zawieszenie postępowania do czasu jego uprawomocnienia się oraz, ewentualnie, do czasu ponownego rozpatrzenia sprawy przez nadzór budowlany (w wykonaniu tego wyroku).

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Orzekając o kosztach Sąd uwzględnił wniosek skargi, uiszczony w sprawie wpis w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego wraz z uiszczoną od pełnomocnictwa opłatą skarbową.