Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1196/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 292/10 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 stycznia 2010 r. nr SKO-K-422/311/13888/09/KK w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 292/10 oddalił skargę J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 stycznia 2010 r. nr SKO-K-422/311/13888/09/KK w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wnioskiem z dnia 4 czerwca 2008 r. wystąpił do Prezydenta Miasta Bytomia o sprawdzenie kwalifikacji J. Z. do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że J. Z. w okresie od 28 maja 2007 r. do 23 kwietnia 2008 r. za naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymał łącznie 25 punktów karnych. We wniosku wymieniono pięć przypadków naruszeń, stwierdzonych w dniach: 28 maja 2007 r. (8 punktów), 28 lipca 2007 r. (6 punktów), 16 października 2007 r. (1 punkt), 11 grudnia 2007 r. (5 punktów), 23 kwietnia 2008 r. (5 punktów).

Prezydent Miasta Bytomia zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pismem z dnia 11 czerwca 2008 r. Skarżący zwrócił się do tego organu pismem z dnia 26 czerwca 2008 r. informując, że od ukarania go mandatem w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył środek odwoławczy do Sądu Rejonowego w Rybniku, w którym prowadzone jest w tej sprawie postępowanie, sygn. IX Ko 1072/08. Podniósł także, że nie jest mu znany fakt ukarania 1 punktem karnym w dniu 16 października 2007 r. Zwrócił się nadto o nadesłanie kopii dokumentów dotyczących zdarzeń z dnia 28 maja i 28 lipca 2007 r.

W wyniku zgłoszonych przez stronę zastrzeżeń, Komendant Wojewódzki Policji poinformował organ I instancji, że wniosek pozostaje aktualny i nadesłał kopie trzech mandatów karnych. W aktach znajdują się także pisma Komendanta kierowane do Sądu Rejonowego w Rybniku z prośbą o informację o sposobie załatwienia odwołania od mandatu karnego oraz pisma kierowane do strony, informujące o konieczności przedłużenia postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Sąd. Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie zgłoszonych zastrzeżeń pismem z dnia 1 października 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach poinformował stronę, że zgłoszone zastrzeżenia nie były zasadne, wpisy w ewidencji kierowców dotyczące naruszeń i punktów karnych są prawidłowe, co uzasadnia złożony wniosek. Komendant podał, że Sąd Rejonowy w Rybniku Sąd Grodzki Wydział IX Grodzki prawomocnym postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. IX Ko 1063/08 nie uwzględnił wniosku o uchylenie mandatu karnego, wobec czego ukaranie to jest skuteczne. Komendant podał, że dokonano ponownej weryfikacji wpisów w ewidencji i stwierdzono, że są one prawidłowe, zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998). Wpisy te dokumentują fakt, że w okresie od 28 maja 2007 r. do 23 kwietnia 2008 r. skarżący otrzymał łącznie 25 punktów karnych.

Od powyższego pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 1 października 2008 r. skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W konsekwencji, powołując się na tę okoliczność, postanowieniem z dnia 4 listopada 2008 r. Prezydent Miasta Bytomia zawiesił postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 11 marca 2009 r. po tym, jak do organu wpłynęły pisma Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach z dnia 7 stycznia 2009 r. i z 10 lutego 2009 r., informujące o zasadności wniosku o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w Katowicach z dnia 22 lipca 2009 r., które stwierdziło w uzasadnieniu, że w sprawie w ogóle nie istniały podstawy do zawieszania postępowania.

Decyzją z dnia 24 września 2009 r. Prezydent Miasta Bytomia skierował J. Z. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. AB, podając w podstawie prawnej art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym oraz § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W uzasadnieniu podał, że do organu wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych, które kierowca otrzymał w okresie od 28 maja 2007 r. do 23 kwietnia 2008 r.

W odwołaniu od decyzji skarżący podniósł, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., albowiem przed jej wydaniem nie wysłuchano strony postępowania co do zebranego materiału i zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu podano, że zapoznając się z materiałem dowodowym w dniu 18 września 2009 r. strona zawnioskowała o wysłuchanie celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Wysłuchanie takie miało miejsce 28 września 2009 r., zatem już po wydaniu decyzji.

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podano, że skierowanie zostało wydane na wniosek Komendanta Policji, zawierający informacje o przekroczeniu przez stronę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy wobec przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. W toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy organ administracji nie jest uprawniony do badania prawidłowości kwalifikacji czynu dokonanej przez Policję w toku postępowania mandatowego. Skoro zgodnie z informacją Policji kierowca przekroczył limit punktów karnych, to skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest zasadne.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił, że Kolegium nie ustosunkowało się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a., zarzucił także, że naruszono § 5 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. w związku z art. 46 Kodeksu wykroczeń i art. 7 k.p.a., albowiem w dacie orzekania przez organ administracji wniosek Komendanta z dnia 4 czerwca 2008 r. utracił aktualność na skutek zatarcia skazania za wykroczenia będące jego podstawą. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia organ prowadzący ewidencję usuwa z niej wpis ostateczny dotyczący naruszeń, jeśli nastąpiło zatarcie ukarania. Należy wobec tego przyjąć, że usunięcie takie następuje z mocy prawa w dacie zatarcia ukarania, a samo usunięcie wpisu ma charakter czynności technicznej o charakterze deklaratoryjnym. Zgodnie z art. 46 Kodeksu wykroczeń, ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. O ile ukarany przed upływem tego okresu popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie dwóch lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie. Wykonanie kary grzywny nałożonej mandatem z dnia 28 maja 2007 r. (prawidłowo 20 maja 2007 r.) nastąpiło w dniu 28 maja 2007 r., kiedy grzywnę uiszczono. Odpowiednio grzywnę nałożoną mandatem z dnia 28 lipca 2007 r. uiszczono 30 lipca 2007 r. Tym samym zatarcie obu ukarań nastąpiło w dniu 30 lipca 2009 r. i w tej dacie usunięciu z ewidencji uległy wpisy ostateczne dotyczące naruszeń stwierdzonych tymi mandatami. Natomiast zatarcie ukarań kolejnymi dwoma mandatami z dnia 16 października 2007 r. i 11 grudnia 2007 r. nastąpiło 11 grudnia 2009 r., co skutkowało z kolei usunięciem z ewidencji kolejnych punktów. Zatem wniosek Komendanta Policji utracił swą zasadność już 30 lipca 2009 r. i obie wydane decyzje nie są prawidłowe. Skarżący podniósł, że przepis art. 46 Kodeksu wykroczeń stanowi o przedłużeniu okresu zatarcia ukarania jedynie o czas biegu zatarcia jednego, kolejnego wykroczenia popełnionego w czasie, kiedy pierwsze nie uległo jeszcze zatarciu. W żadnym wypadku ustawodawca nie powielił karnoprawnej zasady wyłącznie jednoczesnego zatarcia wszystkich wymierzonych danej osobie ukarań popełnionych w okresie biegu zatarcia pierwszego z nich. Kodeks wykroczeń wprowadza zasadę łącznego zatarcia wyłącznie dwóch (a nie większej liczby) ukarań.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że zaskarżona do sądu decyzja została wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, który to przepis dotyczy instytucji kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Sprawdzeniu takiemu podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem w kilku przypadkach. W szczególności skierowanie na takie sprawdzenie wydawane jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w stosunku do osoby, która przekroczyła limit 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Skierowanie jest wydawane przez starostę w formie decyzji i po przeprowadzeniu postępowania podlegającego reżimowi procedury administracyjnej. W tym kontekście w pierwszej kolejności Sąd rozważył zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i wskazał, że uchybienie przez organ przepisom procedury nie jest wystarczającym argumentem uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. sąd uchyla decyzję jeśli stwierdzi, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za naganną Sąd uznał praktykę, jaką zarzuca organowi I instancji skarżący, że decyzję wydano przed dniem wyznaczonym stronie jako data złożenia wyjaśnień. Inną kwestią jest jednak, jak takie uchybienie wpływa na wynik postępowania. Może ono skutkować uchyleniem decyzji przez sąd, jeśli wyjaśnienia skarżącego dowodzą okoliczności, mających modyfikujący wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie skarżący nie podał, jakie informacje nie zostały przez organ uwzględnione i w jaki sposób te informacje mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia w postaci zaniechania wydania skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z wnioskiem Komendanta Policji. Dopełnienie rygorów proceduralnych nie ma wartości samoistnej, lecz instrumentalną, ma służyć prawidłowości ustalenia stanu faktycznego i jego prawnej kwalifikacji. Uchybienia, które nie wpływają negatywnie na prawidłowość rozstrzygnięcia, nie uzasadniają jego uchylenia. Istotne jest także, na ile stanowisko strony w sprawie może konkurować z danymi pochodzącymi z innych źródeł, w tym oficjalnych. Decyzja wydawana w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu punktów ma charakter rozstrzygnięcia związanego i jedyną okolicznością faktyczną uzasadniającą jest fakt przekroczenia 24 punktów przez kierowcę. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej skarżący nie wykazał, w jaki sposób uchybienie to negatywnie wpłynęło na wynik sprawy i z tego powodu zarzut ten nie mógł uzasadnić uchylenia decyzji.

Sąd nie stwierdził także w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kompetencji innych organów należy prowadzenie ewidencji kierowców, a inne organy wydają decyzje administracyjne w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Ewidencję prowadzi policja, ujawniając i usuwając w niej wpisy dotyczące naruszeń w ruchu drogowym. Natomiast decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydaje starosta. Czynności ewidencyjne związane z dokonywaniem wpisów do ewidencji i usuwaniem tych wpisów, mają charakter czynności materialno-technicznych i podlegają kontroli sądowej. Strona zainteresowana wykreśleniem z różnych względów dokonanych wpisów, może zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie określonej czynności, a następnie – w zależności od stanowiska organu – skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 4 lub 8 p.p.s.a. Skarżący nie podjął w tym trybie prób weryfikacji danych wynikających z ewidencji. Podniósł natomiast, że organ nie uwzględnił skutków przedawnienia.

W przypadku stwierdzenia przez komendanta Policji, że zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji kierowców, na podstawie wpisów ostatecznych kierowca przekroczył 24 punkty, organ ten jest zobowiązany wystąpić z wnioskiem do starosty o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Z kolei starosta zobowiązany jest wydać decyzję o skierowaniu po ustaleniu, że istotnie spełnione są warunki ustawowe.

Starosta nie może dokonywać zmian w ewidencji i modyfikować kwalifikacji naruszeń stwierdzonej przez kompetentne organy. Usuwanie wpisów z ewidencji należy do organu ją prowadzącego. Zasady usuwania wpisów reguluje rozporządzenie MSWiA z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). W szczególności § 5 ust. 2 tego rozporządzenia przewiduje, że organ prowadzący ewidencję usuwa wpis ostateczny, jeśli nastąpiło zatarcie ukarania. Niewątpliwie zatarcie ukarania jest skutkiem wynikającym z mocy prawa, a usunięcie wpisu ma charakter czynności materialno-technicznej. Zarzut, że w niniejszej sprawie doszło do zatarcia ukarania nie jest jednak zasadny. Interpretacja art. 46 Kodeksu wykroczeń przedstawiona przez skarżącego w skardze do sądu odbiega od wykładni tego przepisu prezentowanej w literaturze i orzecznictwie.

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat m.in. od wykonania kary. Jeżeli jednak ukarany przed upływem tego okresu popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie.

Wbrew stanowisku skarżącego, regulacja art. 46 § 2 Kodeksu wykroczeń nie ogranicza się do wykroczeń zestawianych parami, lecz wprowadza regułę równoczesnego zatarcia w razie dwóch lub więcej ukarań przed upływem terminu zatarcia przez pierwsze z nich. Popełnianie kolejnych wykroczeń powoduje, że zatarcie ukarania za pierwsze z nich ulega przesunięciu (por. Komentarz do art. 46 Kodeksu wykroczeń /w:/ T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska: Kodeks wykroczeń. Komentarz, Lex 2010). Mając na uwadze, że ostatnie z wykroczeń zostało popełnione 23 kwietnia 2008 r., to w dacie orzekania przez organ odwoławczy w styczniu 2010 r. nie doszło do zatarcia ukarania za żadne z wykroczeń wykazanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł J. Z.. Zaskarżając wyrok w całości, skarżący zarzucił mające istotny wpływ na treść tego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 k.p.a. na skutek uznania, że wydanie decyzji przez organ administracji pierwszej instancji przed dopuszczonym dowodem ze złożenia wyjaśnień przez skarżącego i nieodniesienie się w ogóle do zarzutu w tej mierze przez organ administracji drugiej instancji nie daje podstawy do uchylenia takich decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, mimo że w ewidentny sposób pozbawiło materiał sprawy waloru kompletności oraz odebrało możność obrony przez stronę swych praw w postępowaniu, co musiało wywrzeć swój istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcia – w tym również zaskarżone orzeczenie sądowe, a którego szczegółowe opisanie w tej sytuacji nie było warunkiem sine qua non zasadności skargi.

Wskazując na ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej J. Z. podniósł, że wydanie decyzji przez organ I instancji przed dniem wyznaczonym stronie jako data złożenia wyjaśnień powoduje, że wszystkie wydane decyzje oraz wyrok Sądu I instancji oparte zostały o niepełny materiał dowodowy. Podnoszony przez skarżącego zarzut miał bezpośredni wpływ na wynik postępowania. Okoliczności te skarżący wskazywał w środkach odwoławczych, w tym w skardze, jednak nie zostały wzięte pod uwagę na kolejnych etapach postępowania, mimo obowiązków organów wynikających z art. 7 k.p.a.

Ponadto skarżący stwierdził, że wbrew stanowisku Sądu I instancji nie powinno się stosować w niniejszej sprawie karnoprawnej zasady wyłącznie jednoczesnego zatarcia wszystkich orzeczonych wobec danej osoby ukarań za wykroczenia popełnione w okresie biegu zatarcia za pierwsze ukaranie (vide: art. 108 k.k. i 112 d.k.k.). Kodeks wykroczeń wprowadził bowiem zasadę łącznego zatarcia wyłącznie dwóch (a nie większej ilości ukarań), co wynika z literalnego brzmienia przepisu art. 46 k.w., gdyż w przeciwnym razie recypowany doń byłby po prostu odpowiednio zapis art. 108 k.k. W niniejszej sprawie doszło więc do zatarcia z mocy prawa poszczególnych ukarań, a pomimo tego organy administracyjne oraz Sąd I instancji bazowały na niezasadnym wniosku w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii AB opartym na nieaktualnych danych wskazywanych przez Komendanta Policji, co stanowi dodatkową przesłankę do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej i obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

Wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej uzasadniono w ten sposób, że nie została ona sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.

Odnosząc się merytorycznie do skargi kasacyjnej stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W sprawie nie wystąpiły przesłanki do odrzucenia skargi kasacyjnej z przyczyny, którą wskazano w odpowiedzi na skargę. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił z uwagi na treść art. 175 § 1 p.p.s.a. sporządzoną osobiście przez J. Z. skargę kasacyjną, a następnie postanowieniem z dnia 18 marca 2011 r. Sąd ten uchylił własne postanowienie z dnia 13 stycznia 2011 r. uznając zażalenie J. Z., który wykazał, że jest adwokatem, za oczywiście uzasadnione.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną merytorycznie, będąc jednocześnie związany granicami zakreślonymi w art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna wniesiona przez J. Z. nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów, w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, jakie zostały wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego też skarga ta podlegała oddaleniu.

Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 k.p.a. na skutek uznania, iż wydanie decyzji przez organ administracji pierwszej instancji przed dopuszczonym dowodem ze złożenia wyjaśnień przez skarżącego i nieodniesienie się w ogóle do zarzutu w tej mierze przez organ odwoławczy nie daje podstawy do uchylenia takich decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, mimo że materiał sprawy nie był kompletny, a stronie odebrano możliwość obrony swych praw, co musiało wywrzeć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i na zaskarżone orzeczenie sądowe.

Powyższej treści zarzut nie został właściwie sformułowany. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należy wskazać jaki przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ewentualnie w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego) naruszył Sąd I instancji, wydając zaskarżone orzeczenie, a następnie przedstawić dlaczego, zdaniem strony, zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem w skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgłoszony w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Mając jednak na uwadze stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w pełnym składzie w dniu 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) zgodnie z którym: "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny rozważył powyższy zarzut i podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, o której mowa w powyższym przepisie stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do procesu. Art. 10 § 1 k.p.a. nakłada na organy obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nakazuje umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku nie każde naruszenie wskazanego przepisu skutkuje uchyleniem decyzji przez sąd, musi to bowiem być takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazał w odwołaniu, co podtrzymywał w dalszym toku postępowania, że podczas zapoznawania się z materiałem sprawy w dniu 18 września 2009 r. złożył wniosek o wysłuchanie go w charakterze strony, która to czynność doszła do skutku w dniu 28 września 2009 r., już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Niezależnie od tego, że z materiału aktowego nie wynika, by w sprawie niniejszej odbyło się przesłuchanie strony, zauważyć trzeba, że skarżący podnosząc zarzut pominięcia jego wysłuchania nie wskazał żadnych okoliczności, które w wyniku tego uchybienia zostały pominięte, a które mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że decyzja wydawana w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ma charakter rozstrzygnięcia związanego i jedyną okolicznością faktyczną uzasadniającą jej wydanie jest fakt przekroczenia przez kierowcę 24 punktów. Okoliczność ta została w sprawie ustalona na podstawie danych wynikających z ewidencji kierowców. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji skarżący nie podjął w przepisanym trybie prób weryfikacji danych wynikających z ewidencji, podniósł natomiast, że organ nie uwzględnił skutków przedawnienia.

Stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku ustalenia faktyczne nie zostały w podstawach skargi kasacyjnej zakwestionowane, natomiast w uzasadnieniu tej skargi przedstawiono polemiczne uwagi w stosunku do stanowiska Sądu w przedmiocie wykładni art. 46 Kodeksu wykroczeń. Wobec nie zgłoszenia w tym względzie zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny, który związany jest granicami skargi kasacyjnej, zagadnienia tego nie mógł rozważać.

Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.