Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 183/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącej z dnia [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

H.K. w dniu [...] złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2013 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wykazanie przesłanek warunkujących jego przyznanie (k. 54 akt sądowych).

Pismem z dnia [...] wnioskodawczyni w związku z otrzymanym wezwaniem wniosła o oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy i pozostawienie go bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że pismo procesowe z dnia [...] można by było uznać za cofnięcie wniosku o prawo pomocy, jednakże przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują umorzenia postępowania z wniosku o prawo pomocy. Wobec tego należało go rozpoznać na ogólnych zasadach.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 P.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepis ten stanowi odstępstwo od ogólnej zasady obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym ponoszenia przez strony kosztów postępowania sądowego wyrażonej w treści art. 199 P.p.s.a.

Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo ograniczony zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach i tylko wówczas, gdy spełnienie przez stronę przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o ustanowienie radcy prawnego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., to na niej spoczywał ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dodatkowo zaznaczyć należy, że stosownie do regulacji art. 255 P.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W związku z powyższym przyjdzie wskazać, że H.K. nie wykazała okoliczności przemawiających za przyznaniem jej prawa pomocy. Pomimo wezwania nie udzieliła odpowiedzi na pytania dotyczące jej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Złożyła wyłącznie pismo, w którym wniosła o oddalenie wniosku i pozostawienie go bez rozpoznania. Należało zatem przyjąć, że skarżąca odstąpiła od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co w wystarczającym stopniu uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.