Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 353/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3 w związku z  art. 67b par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za styczeń 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej "spółka" lub "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wydana w przedmiocie ulg płatniczych – odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za styczeń 2021 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta J. (dalej "organ pierwszej instancji") z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń 2021 r. w kwocie 153.735 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, powołując się na art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając wniosek, spółka wskazała na liczne, niezależne od niej trudności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, spowodowane przede wszystkim pandemią wirusa SARS-CoV-2 i wprowadzonymi regulacjami, ograniczającymi funkcjonowanie sklepów wielkopowierzchniowych - w tym m.in. zakaz handlu w obiektach o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 z wyłączeniem lokali służących zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych klientów. Podkreśliła ryzyko bankructwa spółki, co byłoby niekorzystne również dla budżetu Miasta J..

2. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r. wydaną na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, dalej "Ordynacja podatkowa" lub "o.p."), organ pierwszej instancji odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za styczeń 2021 r.

Wskazał, że przedstawionych przez spółkę dokumentów wynika, iż spółka w roku bieżącym tj. roku w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat podatkowych, nie otrzymała żadnej pomocy de minimis, a także pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis.

Na podstawie Zestawienia przychodów i kosztów w układzie miesięcznym za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r., przesłanym przez spółkę przy piśmie z dnia 10 czerwca 2021 r., organ pierwszej instancji ustalił, że przychody razem w styczniu 2021 r. wyniosły 878.315,60 zł, a w grudniu 2020 r. 1.692.094,95 zł. Koszty operacyjne razem wyniosły odpowiednio 625.964,72 zł i 758.799,61 zł. Zysk ze sprzedaży, pomniejszony o koszty odsetek od kredytu, wyniósł natomiast odpowiednio 107.105,48 zł i 791.131,90 zł.

Organ, mając na względzie powołane przez spółkę okoliczności związane z koniecznością ponoszenia stałych kosztów utrzymania nieruchomości – bez względu na ograniczenia w wprowadzeniu działalności związane z pandemią – uznał, że sytuacja spółka uległa pogorszeniu, co uzasadnia wystąpienie w sprawie przesłanki umorzenia zaległości podatkowych w postaci ważnego interesu podatnika.

Organ pierwszej instancji argumentował, że pandemia oddziałuje nie tylko na kondycję ekonomiczną spółki i innych podatników, ale determinuje też sytuację budżetową miasta. Działania związane z wprowadzoną kwarantanną, ograniczeniem produkcji i usług, zamknięciem szkół, żłobków i przedszkoli, które wymusza korzystanie przez rodziców z opieki nad dziećmi, przekładają się na zmniejszenie poziomu wynagrodzeń, co ma bezpośredni wpływ na wysokość wpływów z PIT. Ze sprawozdania z wykonania budżetu miasta za 2020 r. wynika, że wykonane dochody z tytułu udziałów w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) gminy i powiatu stanowią 97,15 % założeń rocznych. Na plan roczny w wysokości 145.029.762 zł uzyskano dochody w kwocie 140.896.719,00 zł. W latach 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 dochody z tego źródła na dzień 31 grudnia wynosiły odpowiednio: 100,87 %, 101,77 %, 102,14 %, 104,87 %, 100,94 % planu rocznego. Procent wykonania tego źródła za 2020 r. oznacza ubytek dochodów o ponad 4 mln zł. Dochody z tytułu udziałów gminy i powiatu w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) zrealizowano w wysokości 34,99 % założeń rocznych. Dochody zaplanowane to kwota 13.000.000 zł, natomiast zrealizowane wynoszą 4.548.170,26 zł. Oznacza to ubytek dochodów o ponad 8 mln zł. Dla porównania w 2019 r. na plan 12.000.000 zł zrealizowano dochody w tym źródle w kwocie 11.649.713,06 zł, tj. 97,08 % założeń rocznych. Znacznemu zmniejszeniu w 2020 r. uległy również takie źródła dochodów budżetu miasta J., jak podatek od czynności cywilno-prawnych, wpływy z opłaty za odpady komunalne, ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej, wpływy z opłaty eksploatacyjnej oraz z najmu i dzierżawy nieruchomości gminnych. Ponadto w związku z epidemią koronawirusa SARS-Cov-2 miasto ponosi dodatkowe wydatki na walkę ze jego skutkami, w tym na wsparcie Szpitala Wielospecjalistycznego i zwiększone nakłady w zakresie pomocy lokalnej społeczności (zakup sprzętu i środków ochrony). Organ wskazał, że niewykonanie dochodów budżetu miasta może stanowić zagrożenie realizacji bieżących zadań i usług na rzecz mieszkańców oraz wstrzymaniem realizacji inwestycji i przedsięwzięć wieloletnich. Dlatego miasto, podejmując radykalne działania oszczędnościowe, zwróciło się do wszystkich dysponentów środków budżetowych o zmniejszenie wydatków i zalecono rezygnację z tych wydatków, których realizacja może zostać odroczona w czasie. Realizowane będą wydatki wyłącznie związane z obligatoryjnymi zadaniami miasta oraz tymi, które wynikają z zawartych wcześniej umów (utrzymywanie dróg, opłacanie rachunków za oświetlenie, zapewnienie komunikacji miejskiej, finansowanie oświaty, kultury, sportu, ochronę zdrowia, pomoc społeczna).

Zdaniem organu podatkowego, w sprawie nie zachodzi przesłanka "interesu publicznego". Wręcz przeciwnie, analiza okoliczności, które mogłyby być uznane za tą przesłankę, uzasadnia odmowę umorzenia zaległości spółki.

2. W odwołaniu od tej decyzji, spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o jej uchylenie i umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 233 § 1 o.p., zarzucając naruszenie art. 67a § 1 w związku z art. 67b § 1 o.p. poprzez uznanie, że nie zostały spełnione wymagania wystarczające do umorzenia podatku pomimo znaczącej utraty dochodów spowodowanej pandemią. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 15p ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej jako "ustawa o COVID-19"), polegające na uznaniu, że intencją ustawodawcy formułującego przedmiotowy przepis nie było umożliwienie udzielenia pomocy przedsiębiorcom w czasach pandemii COVID-19.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia 17 stycznia 2022 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji wnikliwie przeanalizował sytuację spółki. Na podstawie posiadanych informacji oraz wyjaśnień i dokumentów, które spółka przedłożyła w trakcie prowadzenia postępowania, Prezydent zbadał zestawienia przychodów i kosztów, porównując dane dotyczące przychodów oraz zysków ze sprzedaży. Wskazał, że ma świadomość, iż pomimo spadającej liczby klientów i ograniczonej możliwości funkcjonowania spółka musi ponosić stałe koszty utrzymania nieruchomości, co powoduje, że zachodzi w sprawie przesłanka ważnego interesu podatnika.

Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut spółki, jakoby Prezydent Miasta J. uznał, że nie zostały spełnione wymagania do umorzenia podatku, gdyż organ ten ustalił zaistnienie w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika. Wyjaśnił, że specyfika postępowania w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych powoduje, że pomimo stwierdzenia jej występowania, organ, działając w ramach uznania administracyjnego, może, ale nie musi zastosować ulgi.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia Prezydenta Miasta J. w zakresie stanu faktycznego sprawy oraz, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika i zarazem nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustawa o COVID-19 (art. 15p) dała radom gmin możliwość wprowadzenia w drodze uchwały za część 2020 r. oraz za wybrane miesiące 2021 r. zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19. Oznacza to, że ustawodawca pozostawił radom gmin prawo do podjęcia decyzji w zakresie wprowadzenia wskazanych ulg, bądź też niestosowania stworzonych w tym zakresie możliwości. W ocenie organu odwoławczego, podjęcie uchwały na podstawie art. 15p ustawy o COVID-19 w innych gminach jest wyrazem ich samodzielności finansowej i nie może posłużyć jako argument uzasadniający odwołanie od decyzji w indywidualnej sprawie podatkowej. Tym samym nie doszło do naruszenia ww. przepisu ani też zasady równości, wynikającej z art. 32 ust. 2 Konstytucji.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji - wbrew zarzutom odwołania - odniósł się do kwestii przesłanki interesu publicznego. Dokonał wyważenia prawnie chronionych wartości i opierając się na stanie faktycznym sprawy oraz bogatym orzecznictwie uzasadnił, dlaczego jego zdaniem w sprawie nie występuje interes publiczny, jako przesłanka umorzenia zaległości podatkowych.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 17 stycznia 2022 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu 67a § 1 w zw. z art. w art. 67b § 1 pkt c) ppkt a) Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że podatnik nie spełnił wymagań wystarczających do umorzenia podatku, pomimo drastycznej utraty dochodów wywołanej sytuacją nadzwyczajną jaką bez wątpienia jest pandemia COVID-19 i zamknięciem w związku z tym obiektów handlowych decyzją władz państwowych;

2) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 15p ustawy o COVID-19, w tym uznaniu, iż intencją ustawodawcy formułującego przedmiotowy przepis nie było umożliwienie udzielenia pomocy przedsiębiorcom w czasach pandemii C0VID-19;

3) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu fundamentalnej zasady równości podmiotów gospodarczych wynikającej z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez jej nieuwzględnienie przy ocenie podatnika spełniającego kryteria umorzenia zaległości podatkowej przy prawie całkowitej utracie dochodu.

W razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sytuacji finansowej skarżącej, w tym ustalenie, że kondycja finansowa spółki jest dobra i stabilna.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na wprowadzone przez ustawodawcę ograniczenia w prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej związane z pandemią COVID-19, które spowodowały, że kondycja ekonomiczna skarżącej nie powróci szybko do stanu przed pandemii (jeżeli w ogóle powróci), dlatego też uwzględnienie wniosku skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej przyczyniłoby się do jej dalszego funkcjonowania.

Skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 15ze ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, najemcy galerii handlowych zostali całkowicie zwolnieni z zapłaty czynszu, co w konsekwencji spowodowało, iż z dnia na dzień skarżąca utraciła prawie cały dochód z czynszów płaconych przez najemców. Ponowne zaś otwarcie galerii, nie spowodowało powrotu do rzeczywistości handlowo-usługowej sprzed pandemii koronawirusa, w tym do analogicznego utargu ze sprzedaży świadczonych usług sprzed pandemii i wprowadzonych obostrzeń przez rząd.

Skarżąca zarzuciła, iż pomimo uznaniowego charakteru przepisu art. 67a § 1 o.p., organ nie wyjaśnił, jaka sytuacja i jaki interes podatnika uzasadniałby zwolnienie z podatku przewidziane w przepisach ordynacji podatkowej, skoro decyzją władz państwowych zamknięto galerie handlowe na okres, w którym to czasie ustawodawca zdecydował, iż wszelkie zobowiązania wynikające z umów najmu wygasają. Wnioskodawca został więc pozbawiony dochodu nie tylko w postaci czynszu, ale również i wszelkich opłat eksploatacyjnych związanych z umowami najmu, które to stanowią źródło finansowania podatku od nieruchomości (opłata eksploatacyjna jest dodatkową opłatą wynikającą z umowy najmu).

Skarżąca argumentowała, że ustawodawca umożliwił na podstawie art. 15p ustawy o COVID-19 wprowadzenie zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywny konsekwencji ekonomicznych z powodu pandemii. W ocenie skarżącej, nie nie było przeciwskazań, aby taka uchwała został także podjęta w J..

Cytując przepis art. 32 ust. 2 Konstytucji, skarżąca podniosła, że wynikająca z niego zasada równości ma również swoje odzwierciedlenie w równości ponoszenia ciężarów podatkowych. Wskazała, że decyzją Prezydenta Miasta K. z 2 października 2020 r. stwierdzono o umorzeniu zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za kwiecień 2020 r. wraz z odsetkami w sprawie prowadzonej z wniosku O. Sp. z o.o. (spółki zarządzającej G., w której wspólnikiem jest P.A. N S.A. - jedyny wspólnik skarżącej). Powołała się również na decyzję Burmistrza Miasta K.1 z 15 stycznia 2021 r., którą umorzono część zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za listopad 2020 r. wraz z odsetkami w sprawie z wniosku G1 Sp. z o.o. (spółki zarządzającej G2; w G1 Sp. z o.o. wspólnikiem jest P.A. N S.A. - jedyny wspólnik wnioskodawcy).

Skarżąca podkreśliła, że organ, rozpatrując kwestię interesu publicznego, zupełnie pominął fakt, iż dalsze istnienie A przyczynia się do szeroko rozumianego interesu publicznego, gdyż galeria:

- zapewnia miejsca pracy mieszkańcom J. i okolic,

- pełni funkcję kulturalną,

- jest miejscem chętnie odwiedzanym przez mieszkańców,

- stanowi miejsce spotkań towarzyskich i spędzania wolnego czasu,

- przyczynia się do rozwoju ekonomicznego miasta,

- jej dalsze istnienie jest równoznaczne z kolejnymi wpływami z podatku od nieruchomości do organu, o czym organ zapomina.

Podkreśliła również, że właściciele galerii:

- zostali kompletnie pominięci w tarczach antykryzysowych,

- nie otrzymali pomocy rządowej,

- zostali pozbawieni dochodów poprzez zwolnienie najemców z płacenia czynszu,

- ograniczono im handel w galeriach jedynie do sklepów spożywczych i aptek, nie biorąc pod uwagę, że w dalszym ciągu muszą ponosić stałe, wysokie zobowiązania.

5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się niezasadna.

Kontroli Sądu – w ramach art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) – podlegała decyzja organu odwoławczego z dnia 17 stycznia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości.

Przystępując do rozważań w przedmiocie ulg podatkowych, wskazać należy, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem oraz istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania.

W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest, co do zasady, jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 67a § 1 pkt

3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 o.p.

Zgodnie z art. 67a o.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (§ 1).

Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§ 2).

Z kolei art. 67b § 1 pkt 2 o.p. stanowi, iż organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Wskazać więc należy, że art. 67a § 1 o.p. wyznacza dwie fazy postępowania organów podatkowych. W pierwszej, organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny.

Jeżeli organ podatkowy uzna natomiast, że spełniona została jedna lub obie ze wskazanych przesłanek, postępowanie podatkowe wkracza w drugą fazę, w której dokonuje wyboru opcji decyzyjnej - zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie uznaje się, że sądowa kontrola decyzji uznaniowej obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania określonego wyboru (zob. wyroki NSA: z 11 września 2015 r., II FSK 1821/13; z 15 lipca 2008 r. akt II FSK 660/07). Dostrzeżono jednak, że przyznanie organowi dyskrecjonalnych uprawnień nie oznacza zupełnej dowolności w podejmowaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ pierwszej instancji stwierdził wystąpienie przesłanki zastosowania ulgi, tj. ważnego interesu podatnika. Na podstawie przekazanego przez skarżącą zestawienia przychodów i kosztów w układzie miesięcznym za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. organ ustalił przychody, koszty i zysk skarżącej, który wyniósł odpowiednio 107.105,48 zł i 791.131,90 zł. Przyznał, że sytuacja finansowa spółki w związku z pandemią uległa pogorszeniu, gdyż skarżąca, bez względu na liczbę klientów i otwartych punktów handlowych, zobowiązana jest ponosić stałe koszty utrzymania nieruchomości.

Organ, analizując kwestię istnienia interesu publicznego, prawidłowo przyjął, iż ta przesłanka umorzenia zobowiązań podatkowych w sprawie nie wystąpiła. W tym zakresie wskazał na zmniejszenie w 2020 r. dochodów Miasta z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (o ponad 4 mln zł), z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (o ponad 8 mln zł) oraz na mniejsze wpływy z tytułu podatków od czynności cywilnoprawnych, opłat za odpady komunalne, sprzedaży biletów komunikacji miejskiej, a także z najmu i dzierżawy nieruchomości gminnych.

Organ argumentował, że zmniejszone dochody nie są równoważone wpływami z innych źródeł (np. kompensowane przez Skarb Państwa), a niewykonanie zaplanowanych w budżecie dochodów stanowi zagrożenie realizacji bieżących zadań Miasta na rzecz jego mieszkańców oraz wstrzymanie realizacji inwestycji i przedsięwzięć wieloletnich. Wskazał, że miasto, podejmując radykalne działania oszczędnościowe zwróciło się do wszystkich dysponentów środków budżetowych o zmniejszenie wydatków oraz zleciło rezygnację z tych wydatków, których realizacja może zostać odroczona w czasie. Realizowane będą wyłącznie wydatki związane z obligatoryjnymi zadaniami miasta oraz tymi, które wynikają z zawartych wcześniej umów (utrzymywanie dróg, opłacanie rachunków za oświetlenie, zapewnienie komunikacji miejskiej, finansowanie oświaty, kultury, sportu, ochronę zdrowia, pomoc społeczna).

W ocenie Sądu, odmowa umorzenia zaległości podatkowych podjęta w granicach uznania administracyjnego została należycie uzasadniona. Organ przeanalizował argumenty skarżącej, odniósł się do nich i przedstawił własne stanowisko, kierując się racjonalnymi przesłankami.

Organ, analizując kwestię istnienia interesu publicznego prawidłowo przyjął, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka "interesu publicznego", o której mowa w art. 67a o.p. Wręcz przeciwnie, analiza okoliczności, które mogłyby być uznane za tę przesłankę, uzasadnia odmowę umorzenia zaległości.

Nie mogą zmienić tej oceny powołane przez skarżącą korzystne decyzje dotyczące umorzenia zobowiązań podatkowych wydane na rzecz innych podmiotów, są one bowiem autonomiczną decyzją każdej jednostki samorządu terytorialnego uzależnioną od własnych możliwości i sytuacji finansowej.

Również pominięcie przez ustawodawcę galerii handlowych, w wydanych aktach dotyczących tarcz antykryzysowych dla poszczególnych podmiotów gospodarczych, nie stanowi argumentu, dla którego ciężary finansowe mają przejmować inne podmioty (tu: j.s.t.).

Odnosząc się do argumentów skarżącej, że Rada Miasta na podstawie art. 15p ustawy o COVID-19 miała możliwość wprowadzenia zwolnienia z podatku od nieruchomości, wyjaśnić należy, iż zgodnie z tym przepisem Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020 oraz za wybrane miesiące 2021 r. zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19. Pokreślić jednak należy, że przepis wprowadza fakultatywne zwolnienia z podatku od nieruchomości, zaś Rada Miasta J. nie podjęła uchwały w trybie ww. przepisu. Uchwalenie wskazanej uchwały wprowadzającej zwolnienia z podatku od nieruchomości jest suwerennym prawem jednostek samorządu terytorialnego i mieści się w autonomii podatkowej tych jednostek. To, że tego rodzaju uchwały zostały podjęte przez inne rady (miasta czy gminy) nie skutkuje tym, że brak takiej uchwały (w badanej sprawie) prowadzi do braku równości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w gminach o podobnej lokalizacji. Podatki od nieruchomości są podatkami lokalnymi odnoszącymi się do poszczególnych gmin, prowadzących własną politykę podatkową z uwzględnieniem miejscowych warunków społecznych czy gospodarczych. Uznanie za słuszne stanowiska Spółki prowadziłoby do obligatoryjności, a nie uznaniowości spornej ulgi. Ponadto, równość podatników, o której mowa w art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, nie dotyczy równości gmin i ich konstytucyjnej autonomiczności. Wskazywanie przez skarżącą innych organów podatkowych, które udzielały ulgi podatkowe z uwagi na konsekwencje gospodarcze i społeczne pandemii COVID-19, nie ma żadnego znaczenia dla sprawy jako jednostkowej i dotyczącej szczególnych warunków, tak po stronie podatnika jak i stanowiska organu podatkowego (tak też WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1438/21, wydanym w sprawie ze skargi skarżącej.).

W ocenie Sądu, organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena ta była logiczna, jasna i przekonująca, z zachowaniem zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził, by doszło do uchybień procedury mających jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Nie jest tak, jak zarzuciła skarżąca, że organ uznał, iż sytuacja skarżącej jest dobra i stabilna. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika przecież, iż organ stwierdził wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika, lecz w ramach uznania administracyjnego podjął decyzję o odmowie umorzenia zaległości podatkowej, co należycie uzasadnił, a organ odwoławczy to stanowisko zaaprobował.

Przez wzgląd na powyższe zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.