Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 107/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wójcik, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia O. z siedzibą w W. i I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej I. D. kwotę 500 zł (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007r., ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami w parterze oraz garażem podziemnym, planowanej w W. przy ul. (...) na części działki nr ew. (...) oraz części działki nr ew. (...) i części działki nr ew. (...) (działki drogowe) z obr. (...) w dzielnicy M.

W uzasadnieniu organ podał, iż planowana inwestycja spełnia zarówno wymogi określone w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w szczególności przewidziane w art. 61 ust. 1, jak i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Powyższa okoliczność wynika - zdaniem organu - z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wykonanej analizy, w tym zwłaszcza w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Organ wskazał, iż decyzja Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007r. nie narusza § 4 ust. 1 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., gdyż - jak wynika z załącznika graficznego nr 1 i 2 - nowa linia zabudowy na działce objętej wnioskiem została wyznaczona od strony ul. (...), jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy. Linię zabudowy utworzyły istniejące obiekty budowlane nie tylko przy ul. (...) i (...), ale również ul. (...) oraz ul. (...). W ocenie organu, bez znaczenia jest charakter obiektów budowlanych, według których ta linia jest wyznaczana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało również na przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., który dopuszcza inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeśli wynika to z

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

analizy, natomiast w niniejszej sprawie organ za wystarczające uznał określenie jedynie nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. (...).

Ponadto organ stwierdził, iż nie ma potrzeby dokonywania odrębnego uzgodnienia w trybie art. 106 k.p.a., stosownie do art. 53 ust. 4 pkt. 9 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem uzgodnienia dokonałby ten sam organ, który w sprawie powinien wydać decyzję o warunkach zabudowy, tj. Prezydent W.

Organ stwierdził także, iż niezrozumiały jest zarzut dotyczący arbitralności wydanego orzeczenia, bowiem w decyzji o warunkach zabudowy obowiązkiem organu jest określenie warunków w sposób arbitralny, w oparciu o przeprowadzoną analizę oraz obowiązujące przepisy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż planowana inwestycja spełnia również wymóg art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż stanowi kontynuację istniejącej zabudowy. Teren, na którym ma powstać planowana inwestycja znajduje się w obszarze o dominującej funkcji mieszkaniowej, natomiast funkcja całego obszaru ma charakter mieszkaniowo - usługowy. W ocenie organu, skoro planowana inwestycja to budynek mieszkalny, a jedynie na parterze mają znajdować się powierzchnie usługowo - handlowe, to brak jest podstaw do uznania, iż planowany obiekt jest niezgodny z funkcją obszaru.

Organ podał również, iż decyzja Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007r. nie narusza przepisu § 3 wymienionego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., gdyż analizowany obszar mógł być większy niż wskazane w tym przepisie odległości, bowiem służy to przeprowadzonej analizie obszaru.

Ponadto Kolegium stwierdziło, iż odległości od sąsiedniej zabudowy, zacienienia oraz architektoniczne rozwiązania planowanego obiektu budowlanego oraz kwestie dotyczące hipotetycznego spadku wartości lokali lub nieruchomości sąsiednich nie są badane i analizowane na etapie ustalania warunków zabudowy, gdyż podlegają ocenie w postępowaniu budowlanym. Jeśli w związku z planowaną inwestycją doszłoby do obniżenia wartości nieruchomości, to koszty realizacji roszczeń, przewidzianych w art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożyli: I. D. oraz Stowarzyszenie O..

Skarżąca I. D. podała w uzasadnieniu skargi, iż zamierzenie budowlane, o którym jest mowa w akcie administracyjnym jest niedopuszczalne, gdyż naraża jej zdrowie oraz własność. Skarżąca wskazała, iż poprzez wielkość i położenie planowanej inwestycji zostanie pozbawiona światła i powietrza. W ocenie skarżącej jej mieszkanie położone na parterze straci również na wartości. Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie jej praw osobistych.

Skarżące Stowarzyszenie O. wniosło o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2007r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stowarzyszenie wskazało, iż błędnie określona została powierzchnia zabudowy w stosunku do terenu inwestycji, bowiem organ określił ją jako "ok. 0,45", podczas gdy w wynikach analizy zagospodarowania obszaru, stanowiących załącznik nr 2 do przedmiotowej decyzji nie podano, ile wynosi średnia powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji dla analizowanego obszaru. Skarżący podał, że organ stwierdził jedynie, iż w obszarze analizy wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi ok. 0,2 - 0, 95. W ocenie skarżącego, wskaźnik został określony z naruszeniem § 5 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., bowiem nie zostało podane, jaka jest wartość średnia powierzchni zabudowy, a określono jedynie wartości graniczne, a ponadto -wskaźnik został podany nieprecyzyjnie "około 4,5".

Stowarzyszenie podało również, iż planowany obiekt miałby zbyt dużą kubaturę i wymiary oraz byłby niedostosowany do gabarytów okolicznej zabudowy, jak również byłby zbyt wysoki, przez co naruszałby zasady ładu przestrzennego oraz

dobrego sąsiedztwa wyrażone w ustawie.

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie obszar analizowany został określony zbyt szeroko. Organ ustalający warunki zabudowy powinien był kierować się parametrami budynków położonych w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji, w tym niskiego budynku szkoły oraz IV - kondygnacyjnych budynków mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.

W piśmie z dnia 3 kwietnia 2008r. - określonym jako "odpowiedź na skargę" uczestnika postępowania D. Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skarg. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżący - Stowarzyszenie O. nie podniósł żadnych zarzutów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Uczestnik podał, iż pogląd skarżącego o bezwzględnym obowiązku wyznaczenia powyższego wskaźnika na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego nie jest uzasadniony w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Odnosząc się do skargi I. D. uczestnik wskazał, iż skarga stanowi w istocie zgłoszenie ewentualnych roszczeń związanych z potencjalną możliwością obniżenia wartości nieruchomości, należącej do skarżącej, co jest niedopuszczalne w toczącym się postępowaniu.

Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008r. skarżąca I. D. podtrzymała stanowisko zawarte w skardze oraz dodatkowo wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w nich zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Teren planowanej inwestycji, położony w W. przy ul. (...) na części działki nr ew. (...) oraz części działki nr ew. (...) i części działki nr ew. (...) (działki drogowe) z obr. (...) w dzielnicy M. nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Istniały więc przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje pięć warunków, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do danego terenu.

W ust. 1 pkt 1 wymienionego wyżej przepisu wskazuje się, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W kolejnych punktach art. 61 ust. 1 wskazano dalsze warunki, jakie muszą być spełnione przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, tj. dostęp terenu do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; ponadto określono, iż decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego powierzył ustawodawca ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (art. 61 ust. 6 ustawy), wskazując, iż organ ten wyda w tym zakresie stosowne rozporządzenie.

Wykonując powyższą delegację Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury przewiduje, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Z kolei § 3 ust. 2 rozporządzenia przewiduje, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Należy również stwierdzić, iż możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości, znajdującej się na obszarze, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniona jest od spełnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, uregulowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, str. 500).

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego Stowarzyszenia, iż w przedmiotowej sprawie wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, granice obszaru analizowanego zostały ustalone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., co potwierdza załącznik nr 2 do decyzji Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007r. o warunkach zabudowy. Zauważyć należy, że powyższy przepis określa tylko minimalne granice obszaru analizowanego, a więc organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który tworzy całość urbanistyczną, w tym przypadku ograniczony głównymi ulicami tego terenu (...), ul. (...) i ul. (...).

Sąd nie podziela również zarzutów skarg, iż planowany budynek ma zbyt dużą kubaturę i jego gabaryty nie są dostosowane do okolicznej zabudowy. Zarzutu tego nie potwierdza analiza obszaru, z której wynika, że obszar analizowany charakteryzuje się funkcją mieszkaniową wielorodzinną z towarzyszącymi usługami typu biblioteka, szkoła. W najbliższym otoczeniu planowanego budynku znajdują się od strony północnej IX kondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne, od strony wschodniej budynek biblioteki jednokondygnacyjny oraz IX kondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne, od strony południowej tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o wysokości IV kondygnacji oraz od strony zachodniej szkoła o dwóch kondygnacjach i zabudowa mieszkaniowa o wysokości IV-V kondygnacji.

Przyjęta w decyzji Prezydenta W. z dnia (...) marca 2007r. o warunkach zabudowy w oparciu o analizę obszaru wysokość zabudowy uwzględnia powyższe parametry i cechy zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

Ustalona w decyzji wysokość zabudowy od 17 m ( V kondygnacji ) do 29 m ( IX kondygnacji), z tym że w zabudowie V kondygnacyjnej ostatnią kondygnację należy odsunąć od lica budynku min. 1,5 m od strony południowej i zachodniej granicy działki oraz od strony ul. (...) na odcinku południowego fragmentu linii zabudowy nie narusza zasady ładu przestrzennego oraz zasady dobrego sąsiedztwa.

Natomiast zgodzić się należy z zarzutem skarżącego Stowarzyszenia, iż w decyzji o warunkach zabudowy niewłaściwie została określona powierzchnia zabudowy w stosunku do terenu inwestycji. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszczalne jest, jak stanowi ust. 2 § 5, wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z powyższego wynika, że zasadą jest, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu stanowi średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Wprawdzie dopuszczalne są odstępstwa od tej zasady, ale musi to wynikać z analizy obszaru i wymaga uzasadnienia. W przedmiotowej sprawie, w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ( w poziomie parteru ) w stosunku do powierzchni działki ustalono na ok. 0,45. Zapis ten jest nieprecyzyjny gdyż nie określa wprost wielkości tego wskaźnika a posługuje się pojęciem nieostrym "około". Wobec takiej formy jego zapisu nie jest on zgodny z wynikami analizy obszaru gdzie dla terenu objętego wnioskiem wskazane jest przyjęcie wskaźnika o wielkości max 0,45. W wynikach analizy zagospodarowania obszaru stanowiących załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy nie wskazano, wprost jaki jest średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego posługując się jedynie zapisem "ok. 0,2 - 0,95", który wskazuje przedział wielkości granicznych tego wskaźnika. W oparciu o ten zapis, przeprowadzając proste działanie matematyczne w samej decyzji można wskazać wielkość średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego

Sygn. akt IV SA/Wa 107/08

i na tej podstawie ustalić wskaźnik dla działki objętej planowaną inwestycją. Jeżeli przyjęta wielkość wskaźnika będzie odbiegała od średniej wielkości tego wskaźnika dla obszaru analizowanego, to jest to dopuszczalne, ale wymaga uzasadnienia. Organy w przedmiotowej sprawie tego nie uczyniły.

Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty skarżącej I. D. dotyczące zmniejszenia wartości jej lokalu mieszkalnego wskutek planowanej inwestycji. Nie negując prawdziwości podnoszonej okoliczności wskazać należy, że organ prawidłowo przyjął, że ta okoliczność nie może być przedmiotem badania przez organy ustalające warunki zabudowy. Zgodnie bowiem z przyjętym w tym zakresie orzecznictwem zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie ( wyrok NSA z dnia 7 września 2001 r. IVSA 1505/99 ONSA 2002/4/53 ). A zatem okoliczność ta będzie musiała być brana pod uwagę w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Tak samo należy ocenić zarzut dotyczący tego, że realizowana inwestycja ograniczy skarżącej dostęp światła i powietrza do jej lokalu mieszkalnego. Kwestie te będą przedmiotem oceny w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Wobec powyższego uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega uchyleniu.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.