Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2373/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 42 ust. 1, art. 148, art. 243 ust. 1 i 4, art. 244 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej organ), działając na podstawie art. 243 ust. 4 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej pwp), po rozpoznaniu wniosku P., [...] (dalej zgłaszający, skarżący) z [...] października 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją organu z [...] sierpnia 2013 r. o umorzeniu postępowania dotyczącego udzielenia skarżącemu prawa ochronnego na znak towarowy słowny zgłoszony [...] lutego 2012 r. za numerem [...] [...], utrzymał tę decyzję w mocy.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legło ustalenie, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wykonania postanowienia organu z [...] lutego 2013 r. wzywającego go do usunięcia usterek w wykazie towarów i usług ww. zgłoszonego znaku towarowego [...] i nadesłania poprawnej wersji wykazu - w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia postanowienia - pod rygorem umorzenia postępowania o udzielenie prawa ochronnego na ten znak. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 42 ust. 1 w zw. z art. 148 pwp. W piśmie z 19 kwietnia 2013 r., które wpłynęło do organu 22 kwietnia 2013 r., rzecznik patentowy reprezentująca skarżącego wniosła o przedłużenie terminu wykonania postanowienia o dwa miesiące, tj. do dnia 20 czerwca 2013 r., a to w związku z koniecznością dodatkowej wymiany korespondencji ze zgłaszającym i wyjaśnienia konsekwencji odmiennego niż dotychczas zaklasyfikowania wskazanych towarów i usług.

Wobec bezskutecznego upływu terminu wskazanego przez stronę i z powodu niewykonania postanowienia z [...] lutego 2013 r. organ ww. decyzją z [...] sierpnia 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie uzyskania przedmiotowego prawa ochronnego, pouczając stronę, że od decyzji służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie dwóch miesięcy od dnia jej doręczenia. Wniosek taki wpłynął do organu [...] października 2013 r. Podniesiono w nim, że uchybienie terminu złożenia odpowiedzi na ww. postanowienie organu z [...] lutego 2013 r. nastąpiło bez winy zgłaszającego oraz jego pełnomocnik, a jedynie na skutek niekorzystnego splotu okoliczności niezależnych od woli wymienionych. Nie było intencją zgłaszającego zaniechanie ubiegania się o ochronę ww. znaku dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem "natomiast choroby po stronie pełnomocnika mają znamiona działania siły wyższej niezależnej od jego woli". W tym kontekście pełnomocnik skarżącego wskazała na ograniczony kontakt ze zgłaszającym w okresie dwóch miesięcy od złożenia ww. wniosku o przedłużenie terminu wyznaczonego postanowieniem z [...] lutego 2013 r., z uwagi na kłopoty zdrowotne. Powołała się na zwolnienie lekarskie na którym pozostawała w okresie od [...] czerwca 2013 r. Do wniosku dołączyła też kartę informacyjną i kartę SOR ze szpitala C. w [...] - obie noszące datę [...] maja 2013 r., jak również poprawioną wersję wykazu towarów i usług do zgłoszonego znaku. Według pełnomocnika skarżącego "nierytmiczność w prowadzeniu niniejszej sprawy jest również wynikiem moich wcześniejszych problemów zdrowotnych, będących dla mnie samej dużą niespodzianką"; wskazuje to na niezawinione uchybienie terminu wykonania postanowienia z [...] lutego 2013 r.

Organ w decyzji odwoławczej uznał natomiast, że nie jest to okoliczność pozwalająca na przyjęcie braku winy po stronie zgłaszającego. O braku takiej winy można bowiem mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku; przeszkoda ta musi istnieć przez cały bieg terminu przepisanego do dokonania czynności. Nadto przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu tego terminu należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

W tej sprawie zgłaszający (działając przez pełnomocnika) wnioskował wcześniej pismem z 19 kwietnia 2013 r. o przedłużenie terminu do wykonania ww. postanowienia z [...] lutego 2013 r. dotyczącego usunięcia usterek w wykazie towarów i usług zgłoszenia o dwa miesiące, tj. do dnia 20 czerwca 2013 r. Zatem pełnomocnik mógł je wykonać po powrocie ze zwolnienia; miał na to 6 dni, a jako profesjonalny pełnomocnik mógł - zgodnie z zasadami należytej staranności - zadbać o swoje interesy, tj. przykładowo ustanowić pełnomocnika do dalszego prowadzenia sprawy przedmiotowego znaku przed organem. Zgłaszający nie podjął żadnych kroków w celu zabezpieczenia swoich interesów, a uchybienia w tym zakresie należy potraktować jako zaniedbanie, które jest okolicznością uniemożliwiającą uprawdopodobnienie braku winy.

Powyższą decyzję strona zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (WSA). W skardze podniosła w szczególności zarzut błędnego ustalenia w sprawie stanu faktycznego w zakresie istnienia lub braku winy po stronie skarżącego w związku z niedotrzymaniem terminu złożenia odpowiedzi na ww. postanowienie z [...] lutego 2013 r. dotyczące usunięcia usterek w wykazie towarów i usług objętych zgłoszeniem znaku, w toku badania czy znak spełnia ustawowe warunki uzyskania ochrony, to jest naruszenie przepisów proceduralnych, mianowicie art. 7, 8 i 77 kpa w związku z art. 252 pwp "a skutkiem tego wydanie błędnej i krzywdzącej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. (...)". Wniosła w związku z tym o rozpatrzenie skargi "w granicach całej sprawy", uchylenie tej decyzji i potwierdzenie prawa skarżącego w postępowaniu o udzielenie prawa ochronnego "do uzyskania na swoją rzecz prawa wyłącznego w Polsce na znak (...)". Pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że jej kancelaria jest kancelarią jednoosobową, w związku z czym każda jej choroba jest okolicznością nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Według skarżącej pełnomocnictwo w postępowaniu przed Urzędem Patentowy RP (organem) wiąże się z osobistym świadczeniem usług i wyklucza posłużenie się firmą zewnętrzną, zastosowany rygor umorzenia postępowania nie ma racjonalnego uzasadnienia, natomiast zarzut naruszenia przepisów proceduralnych sprowadza się do niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy przez organ bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz okoliczności związanych z relacjami pomiędzy skarżącym a jego pełnomocnikiem. Strona skarżąca podkreśla też nadmiernie rygorystyczne stanowisko organu wyrażające się w przedwczesnym wydaniu decyzji umarzającej postępowanie zgłoszeniowe. Nawiązuje w tym zakresie do uregulowania art. 243 ust. 2 pwp.

WSA wyrokiem z 27 kwietnia 2015 r. ww. skargę oddalił, podnosząc m.in., że podczas biegu postępowania zgłoszeniowego przed organem do przywrócenia terminu, włącznie z wyznaczeniem terminów, ma zastosowanie art. 243 ust. 1 - 3 pwp, natomiast po jego zakończeniu do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien mieć zastosowanie art. 58 kpa. Następnie Sąd zgodził się z oceną organu zawartą w uzasadnieniu tej decyzji, że zgłaszający nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu ww. terminu, a także uznał za prawidłowe ustalenia dotyczące pojęcia "braku winy"; nie dopatrzył się też naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 8, 77 § 1 kpa w zw. z art. 252 pwp. Ten ostatni przepis stanowi – w ocenie Sądu - podstawę do zastosowania w sprawie art. 58 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), który rozpoznał kasację strony od ww. wyroku WSA, wyrokiem z 14 września 2017 r. II GSK 3394/15 uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. W uzasadnieniu podniósł w szczególności, że w sprawie nie jest kwestionowane to, że skarżący w terminie określonym w postanowieniu, ani też w terminie wskazanym przez stronę/skarżącego, nie usunął ww. usterek, czego następstwem było zastosowanie rygoru określonego w art. 42 ust. 1 pwp w postaci umorzenia postępowania dotyczącego udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Od decyzji organu - stosownie do art. 244 ust. 1 i 4 pwp - stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją o umorzeniu postępowania, wydaną na skutek niedochowania terminu wyznaczonego do usunięcia usterek zgłoszenia (tryb z art. 243 ust. 4 pwp, który wprowadza specjalną regulację obejmującą li tylko sytuacje, w których do umorzenia postępowania doszło na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, w tym wypadku nie wykonania postanowienia wydanego w oparciu o art. 42 ust. 1 pwp). Tymczasem Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu, że rozpatrywana sprawa odnosi się do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając, że do tej sytuacji powinien mieć zastosowanie art. 58 kpa wraz z przewidzianym tam terminem siedmiodniowym. Tym samym Sąd ten błędnie zakreślił granice rozpoznawanej sprawy. Jej przedmiot nie odnosił się bowiem do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz do decyzji utrzymującej w mocy decyzję o umorzeniu postępowania wydanej na skutek środka odwoławczego złożonego w terminie. Konsekwencją tak określonej "istoty" sprawy było przyjęcie przez Sąd I instancji niewłaściwego wzorca kontroli prawnej - art. 58 kpa.

W tej sytuacji - w ocenie NSA - uzasadnienie omawianego wyroku nie daje rękojmi dołożenia przez Sąd I instancji należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nie udziela odpowiedzi na pytanie z jakich przyczyn Sąd ten oddalił skargę na decyzję utrzymującą w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego, gdyż wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia odnosi się do sytuacji, która w tej sprawie nie wystąpiła (uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), a tym samym uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia. Sytuacja jaka zaistniała w tej sprawie przesądza o tym, że Sąd I instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, co było następstwem błędnego określenia istoty sprawy. Z tych przyczyn NSA uznał za przedwczesną ocenę zarzutów skargi odnoszących się do kwestii uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w niedochowaniu ww. terminu do usunięcia usterek zgłoszenia, a zatem prawidłowości zastosowania art. 243 ust. 4 pwp.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w ww. wyroku z 14 września 2017 r. II GSK 3394/15 (z mocy art. 190, także w zw. z art. 141 § 4 i art. 153, ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej ppsa, tut. Sąd przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego, przy czym ratio legis art. 190 ppsa sprowadza się do ostatecznego przesądzenia pewnych kwestii spornych w sprawie, mimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a to celem przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego przez m.in. narzucenie temu Sądowi określonego postępowania eliminującego powstałe w toku dotychczasowego rozpoznawania sprawy uchybienia) przedmiot tej sprawy odnosi się do decyzji organu (z [...] sierpnia 2014 r.) utrzymującej w mocy decyzję (z [...] sierpnia 2013 r.) o umorzeniu postępowania (dotyczącego udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny zgłoszony [...] lutego 2012 r. za numerem [...] [...]) wydanej na skutek środka odwoławczego strony skarżącej (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) złożonego w terminie. Tak określony przedmiot postępowania wyznacza zarazem prawne spektrum przepisów, stosownie do których sprawa ta została rozpoznana w obu instancjach przez organ, i które stanowią obecnie punkt odniesienia w obszarze sądowoadministracyjnej kontroli rozstrzygnięcia organu przez Sąd.

Organ – po weryfikacji ww. zgłoszenia znaku towarowego słownego [...] – wydał w oparciu o art. 42 ust. 1 pwp, stosowany w sprawach zgłoszeń znaków towarowych mocą art. 148 pwp, postanowienie z [...] lutego 2013 r. wzywające stronę do usunięcia usterek w wykazie towarów i usług w zgłoszeniu znaku i nadesłania poprawnej wersji tego wykazu. Nie jest kwestionowane to, że skarżący w terminie określonym w postanowieniu przez organ (1 miesiąca od dnia doręczenia postanowienia), ani w ww. terminie wskazanym przez siebie (do 20 czerwca 2013 r.) nie usunął tych usterek, co skutkowało zastosowaniem przez organ rygoru z art. 42 ust. 1 pwp w postaci umorzenia postępowania dotyczącego udzielenia prawa ochronnego na sporny znak ww. decyzją z [...] sierpnia 2013 r.

W trybie i terminie wynikającym z przepisów art. 243 ust. 4 w zw. z art. 244 ust. 1 i 4 pwp skarżący złożył w tej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Zgodnie z art. 243 ust. 4 pwp, jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy i jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony. Przepis ten stanowi specjalną/odrębną regulację obejmującą wyłącznie sytuacje, w których do umorzenia postępowania doszło na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, w tym wypadku niewykonania postanowienia wydanego w oparciu o art. 42 ust. 1 pwp; nie dotyczy natomiast decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty, umożliwia bowiem jedynie uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania, a nie decyzji merytorycznych.

Składając terminowo ww. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i dokonując przy tym czynności, do wykonania której była wezwana ww. postanowieniem z [...] lutego 2013 r. (usunięcie usterek w wykazie towarów i usług i nadesłanie poprawnej wersji wykazu), strona skarżąca formalnie zastosowała się do dyspozycji tego przepisu (tj. art. 243 ust. 4 pwp). Jednakże organ w zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2014 r., którą utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] sierpnia 2013 r. o umorzeniu postępowania, prawidłowo ustalił na bazie wyczerpującego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wykonania czynności objętej postanowieniem z [...] lutego 2013 r., co było warunkiem (oprócz dwóch wymienionych) zastosowania art. 243 ust. 4 pwp. Organ posłużył się w tym zakresie uzasadnioną i przekonującą w świetle całokształtu okoliczności sprawy argumentacją (por. uzasadnienie zaskarżonej decyzji), tak że nie ma potrzeby jej powtarzania w tym miejscu wywodów Sądu. Można jedynie podkreślić, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o jakim mowa w art. 243 ust. 4 pwp, może być złożony w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia stronie decyzji o umorzeniu postępowania i w takiej sytuacji powinien zawierać w swojej treści żądanie przywrócenia terminu, w którym zostanie uprawdopodobnione, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Uprawdopodobnienie ma prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że powoływane przez stronę zainteresowaną, jako powód uchybienia w dopełnieniu czynności prawnej, zdarzenie miało miejsce i wywołało wskazywane skutki. Brak winy jako przesłanka wniosku o przywrócenie terminu/ponowne rozpoznanie sprawy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i nie można o niej (winie) mówić tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej, a zasadniczo niemożliwej, do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony, która trwa przez cały okres biegu terminu.

Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku; przy czym jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej w danych warunkach/okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nawet najlżejszy stopień zawinienia w tym względzie wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku strony, gdyż uwzględnienie to musi wynikać tylko z okoliczności obiektywnych występujących bez woli strony, które mimo dołożenia przez stronę staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiły jej dokonanie czynności w przewidzianym terminie.

Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się stany nadzwyczajne, takie jak nagła choroba strony lub jej pełnomocnika, ale tylko w sytuacji, która nie pozwoliła mu na wyręczenie się inną osobę. W tej sprawie natomiast pełnomocnik skarżącego powołała się na kartę informacyjną i kartę SOR ze szpitala C. przy ulicy [...] w [...] noszące datę [...] maja 2013 r. oraz zwolnienie lekarskie w okresie od [...] czerwca 2013 r., w sytuacji gdy termin na wykonanie ww. czynności nakazanej postanowieniem organu z [...] lutego 2013 r. (dodatkowo przedłużony przez samą stronę) upływał 20 czerwca 2013 r. Słusznie zatem zauważył organ w zaskarżonej decyzji, że nie jest to okoliczność pozwalająca na przyjęcie po stronie skarżącej braku winy w dochowaniu terminu, zwłaszcza że pełnomocnik mógł tę czynność wykonać po powrocie ze zwolnienia, na co miał 6 dni; nadto jako profesjonalny pełnomocnik mógł zgodnie z zasadami należytej staranności zadbać o swoje interesy, przykładowo ustanawiając pełnomocnika do dalszego prowadzenia sprawy przed organem. Skoro nie podjął żadnych co do tego kroków, to słuszna jest uwaga zaskarżonej decyzji, że uchybienia w tym zakresie należy potraktować jako zaniedbanie, które jest okolicznością uniemożliwiającą uprawdopodobnienie braku winy.

Sam fakt posiadania przez profesjonalnego pełnomocnika zwolnienia lekarskiego od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu, gdyż nie wyklucza ono możliwości dokonania czynności procesowej przez odpowiednio upoważnionych pracowników kancelarii/dalszego pełnomocnika. Akcentowany w skardze argument, że kancelaria pełnomocnika strony skarżącej jest kancelarią jednoosobową, w związku z czym każda jej choroba jest okolicznością nie do przezwyciężenia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, nie może zostać uznany za mający znaczenie dla oceny podjętego w sprawie przez organ rozstrzygnięcia. Przede wszystkim ustawowe obowiązki rzeczników patentowych są takie same – niezależnie od tego w jakich kancelariach je wykonują; nadto pełnomocnik skarżącego w swoim logo > adres do korespondencji < posługuje się określeniem > [...] <, a ze wskazanego przez nią ww. zwolnienia lekarskiego nie wynika obłożny charakter choroby, abstrahując od krótkiego stosunkowo (10-dniowego) terminu tego zwolnienia.

Tymczasem – w ocenie Sądu – pod kątem usprawiedliwienia uchybienia terminowi czynności w postępowaniu przed organem można brać pod uwagę chorobę o charakterze obłożnym, która uniemożliwia dokonanie czynności osobiście lub posłużenie się w tym zakresie osobą trzecią. Poza tym uchybienie terminowi czynności w sytuacji, gdy kancelaria pełnomocnika jest jednoosobowa, a pełnomocnik jest jedyną w związku z tym osobą upoważnioną do reprezentowania interesu swoich mocodawców/klientów, także w sytuacjach nagłych, nieprzywidywalnych jak choroba (nie zabezpiecza się na taką ewentualność), należy traktować jako wynik błędu w organizacji pracy kancelarii i prowadzenia działalności przez rzecznika patentowego, a nie jako okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu.

Rzeczą pełnomocnika – rzecznika patentowego – jest takie zorganizowanie swojej działalności, żeby działalność ta była skuteczna w każdych warunkach funkcjonowania kancelarii, w szczególności żeby odbywała się bez szkody dla interesów klientów.

Jak już wyżej nadmieniano przedmiotem procedowania Sądu w tej sprawie jej ostateczna decyzja organu z [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję z [...] sierpnia 2013 r. o umorzeniu postępowania dotyczącego udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu niewykonania postanowienia organu z [...] lutego 2013 r. wzywającego stronę do usunięcia usterek w wykazie towarów i usług tego znaku. Organ podjął to rozstrzygnięcie na podstawie art. 243 ust. 4 pwp (w zw. z art. 42 ust. 1 tej ustawy), który to przepis stanowi samodzielną, niezależną podstawę prawną działania organu w związku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności (tu ww. usunięcia usterek w wykazie towarów i usług zgłoszonego znaku); w szczególności kompleksowo i wyczerpująco reguluje przesłanki rozstrzygnięcia podejmowanego w trybie tego przepisu. Zatem nawiązywanie przez skarżącą do uregulowania art. 243 ust. 1 pwp (dotyczącego przywrócenia terminu do dokonania czynności) jest nieuzasadnione, gdyż przepis ten nie był w sprawie stosowany, a to wobec wydania przez organ ww. decyzji z [...] sierpnia 2013 r. umarzającej postępowanie (co zresztą sama skarżąca zauważa w skardze do Sądu).

Nie ma też na obecnym etapie postępowania warunków prawnych i uzasadnienia do kwestionowania wskazanej decyzji z [...] sierpnia 2013 r. w kontekście podnoszonej przez skarżącą jej przedwczesności, gdyż przesłanki rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej taką decyzją wyczerpująco reguluje art. 243 ust. 4 pwp i zgodnie z tym przepisem organ rozpoznał tę sprawę. Wcześniej natomiast strona skarżąca nie kwestionowała wezwania do usunięcia usterek w wykazie towarów i usług w zgłoszeniu znaku, w szczególności pod kątem braku przesłanki istotności tych usterek, tylko najpierw wystąpiła o przedłużenie terminu wykonania postanowienia wzywającego o 2 miesiące, czyli do 20 czerwca 2013 r., a następnie – po umorzeniu postępowania postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. skutkiem niedotrzymania tego terminu – przy ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przedłożyła poprawioną wersję zgłoszenia.

Zwraca też w sprawie uwagę, że organ nie podejmował w niej pospiesznych czynności; uwzględnił wniosek strony o przedłużenie terminu do wykonania postanowienia wzywającego do usunięcia usterek zgłoszenia, decyzję umarzającą postępowanie wydał dopiero [...] sierpnia 2013 r. a zaskarżoną decyzję [...] sierpnia 2014 r.

Mając to wszystko razem na uwadze, w tym nie dopatrując się po stronie organu naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.