Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3170/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 18 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak /spr./ Sędziowie: WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004 roku sprawy ze skargi E. L. – E. Ltd na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji znaku towarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA 3170/02

UZASADNIENIE

Dnia [...] czerwca 1993 roku za numerem [...] został zgłoszony do zarejestrowania przez firmę "E. Ltd" – E. L. znak towarowy słowno-graficzny [...] przeznaczony do oznaczenia kawy /w klm.: 30/.

Decyzją z dnia [...] czerwca 1998 roku [...] Urząd Patentowy RP na podstawie art. 44 ust. 1 w zw. z art. 4 i 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych /Dz.U. Nr 5, poz. 17 z póz. zm./ odmówił rejestracji tego znaku. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez "E. Ltd" – E. L., Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP decyzją z dnia [...] marca 2000 roku [...] uchyliła zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę Urzędowi do ponownego rozpoznania z powodu wady formalnej decyzji odnośnie oceny części słownej znaku.

Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] lipca 2000 roku [...] na podstawie art. 44 ust. 1 w zw. z art. 4 i 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 roku /Dz.U. Nr 5, poz. 17 z póz. zm./, po rozpatrzeniu wniosku o zarejestrowanie znaku towarowego słowno-graficznego [...] zgłoszonego do rejestracji dnia [...] czerwca 1993 roku pod numerem [...] odmówił rejestracji tego znaku. Zdaniem Urzędu Patentowego zgłoszony do rejestracji znak towarowy pozwala odróżnić rodzaj i gatunek towaru, a mianowicie kawę super bez możliwości odróżnienia podmiotu stosującego ten znak. Nie spełnia zatem definicji znaku towarowego zawartego w ustawie. Przedmiotowe oznaczenie jest pozbawione dostatecznych znamion odróżniających w związku z tym nie posiada bezwzględnej zdolności rejestrowej. W wyniku złożonego odwołania Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 roku [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Komisji Odwoławczej przedmiotowe oznaczenie nie posiada znamion, które pozwoliłyby zindywidualizować dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju ale pochodzących z innych źródeł. Nie spełnia zatem funkcji odróżniającej, która jest podstawą w prawie znaków towarowych. Słowo "[...]" oraz grafika w postaci ziaren kawy będzie dla odbiorców wyłącznie wskazaniem jakości i rodzaju towaru. Tym samym Urząd nie podzielił stanowiska zgłaszającego, dowodzącego błędnej interpretacji przepisu art. 4 i 7 ustawy o znakach towarowych.

Na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2002 roku skargę złożył E. L. E. Ltd zarzucając obrazę art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej w zw. z art. 7, 80, 81, 107 § 1 i § 2 kpa. W konkluzji wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego wydane decyzje nie są trafne. Zgłoszony do rejestracji znak towarowy posiada znamiona odróżniające a więc całość kompozycyjną zarówno co do formy fantazyjnego rozmieszczenia poszczególnych składników jak również tła i kolorystyki. Całość graficzna znaku posiada znamiona odróżniające, natomiast fakt, iż jednym z elementów znaku są brązowe elementy w kształcie ziaren nawet z uwagi na przeznaczenie stosowania w klasie 30, nie może zgłoszenia do rejestracji dyskwalifikować. Wnioskodawca od dłuższego czasu jest jedynym producentem kawy w opakowaniach z wzorem objętym wnioskiem. Nabył więc zdolność rejestrową poprzez wtórną zdolność odróżniania do czego Urząd się nie ustosunkował. Organ wielokrotnie sankcjonował określenie jakościowe /super, orginal, extra itp./ w rejestracji znaków słowno-graficznych. Przedmiotem oceny musi być całość znaku a nie poszczególne jego elementy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W dniu 1 stycznia 2004 roku weszły w życie :

1) ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/,

2) ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/,

3) ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/.

Zgodnie z art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej.

W myśl art. 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi więc kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje uwzględnienie.

Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej /Dz.U. Nr 119 z 2003 r. poz. 1117/ w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę w myśl której zdolność rejestrową znaku towarowego zgłoszonego do ochrony przed wejściem w życie ustawy /22 sierpień 2001 rok/ ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Te przepisy to ustawa z dnia 31 stycznia 1985 roku o znakach towarowych. Urząd Patentowy RP odmówił rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...] zgłoszonego do rejestracji pod numerem [...] przez E. Ltd. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 4 i 7 ustawy o znakach towarowych. Art. 4 ustawy definiuje pojęcie znaku towarowego poprzez jego funkcje w obrocie. Znak może realizować swoją funkcję, jeżeli ma właściwości odróżniające. Art. 7 ustawy ujmuje zdolność odróżniającą konkretnie –"w zwykłych warunkach obrotu". Jako znak towarowy może więc być zarejestrowany znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego – art. 7 ust. 1 ustawy. Te znamiona to ogół cech oznaczenia pozwalających zindywidualizować /wyróżnić/ dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju pochodzących z innego źródła. Trafnie więc Urząd Patentowy uznał, że tej właściwości nie ma przedmiotowy znak. Swoje stanowiska uzasadnił w sposób wyczerpujący i przekonywujący. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zgłoszony do rejestracji znak towarowy słowno-graficzny nie posiada znamion odróżniających albowiem nie pozwala odróżnić podmiotu stosującego ten znak. Słowo "[...]" jest słowem potocznie używanym w znaczeniu- bardzo dobry. Wespół z częścią graficzną – rozsypane ziarna kawy – znak nie ma charakteru wyróżniającego, nie ma bowiem cech, które mogą utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy, że towar ten pochodzi od pewnego, zawsze tego samego przedsiębiorcy.

Zgłoszony do rejestracji znak nie mógł też nabyć wtórnej zdolności odróżniania jeżeli nie jest identyfikowany z towarami pochodzącymi z określonego przedsiębiorstwa. Słowo "[...]" jest także używane przez innych przedsiębiorców. Samo wielokrotne używanie określonego znaku nie jest wystarczające do uznania, że znak nabył wtórną zdolność odróżniania. Nabycie wtórnej zdolności odróżniania oznacza przecież, że dane oznaczenie już może przekazywać odbiorcom informacje właściwe znakowi towarowemu. Grafika znaku składająca się z rozsypanych ziaren kawy i napisu słowa "[...]" nie pozwala jednoznacznie przypisać oferowanej kawy, w odbiorze przeciętnego odbiorcy, konkretnemu przedsiębiorcy. Skarżący powoływał się także na zarejestrowany znak towarowy Nr [...]. Uszło jednak uwadze skarżącego, że znak ten zawiera inne znamiona odróżniające. Trafnie zauważa Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę, że każdy zgłoszony znak towarowy jest rozpatrywany indywidualnie. To, że skarżący jest autorem znaku nie ma znaczenia dla oceny zdolności rejestrowej podstawą, której jest art. 7 i 4 ustawy prawa o znakach towarowych a nie przepisy prawa autorskiego. Z powyższych rozważań wynika, że przedmiotowy znak nie spełnia przesłanek przewidzianych w powyższych przepisach. Skarga jako niezasadna podlega więc oddaleniu

Zważywszy na powyższe i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku