Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 70/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

E. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 listopada 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 sierpnia 2016 r., którą organ wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, strona wskazała, że wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i co ma wynikać również z treści oświadczenia o stanie majątku skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.

Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został faktycznie uzasadniony.

Skarżąca wskazała, że wystąpienie przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wywnioskować ze złożonego przez nią oświadczenia o stanie majątkowym. Co istotne, skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała jednak, jakie trudne do odwrócenia skutki lub znaczna szkoda powstaną w wyniku wykonania decyzji. Niewątpliwie zaś skutkiem takim nie jest sama konieczność uiszczenia nałożonej przez organ kary. We wniosku nie wskazano zaś żadnych innych, konkretnych i dotyczących skarżącej skutków, które mogłyby wystąpić, a które nie są standardowo związane z wykonaniem decyzji. Sąd nie może jednocześnie domniemywać, jakie okoliczności mogą spowodować wystąpienie w danej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro nie precyzuje ich sama skarżąca.

Brak jest również podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Okoliczność, że w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie Sądu w tym przedmiocie. Na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia, czy skarga zasługuje na uwzględnienie –należy to do dalszych etapów postępowania.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.