Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 116/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2 i ust. 2a, art. 6 pkt 9 i pkt 10,
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 7 ust. 1 pkt 13, art. 9 ust. 1,
journal: Dz.U. 2021 poz 1372
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 3, art. 1 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1947
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych t.j.
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Turawa z dnia 25 listopada 2021 r., Nr XXXVI/230/2021 w przedmiocie wyrażenia zgody na przekazanie w drodze darowizny nieruchomości stanowiącej własność gminy stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Wojewodę Opolskiego (dalej też: skarżący, Wojewoda), jest uchwała Rady Gminy Turawa (dalej też: Rada Gminy) z dnia 25 listopada 2021 r., Nr XXXVI/230/2021, wydana w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie w drodze darowizny nieruchomości stanowiącej własność Gminy Turawa.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372) - zwanej dalej u.s.g., w związku z art. 13 ust. 2 i ust. 2a oraz art. 6 pkt 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 z późn. zm.) – zwanej dalej u.g.n. W § 1 ust. 1 uchwały postanowiono o wyrażeniu zgody na przekazanie u drodze darowizny na rzecz [...] Parafii [...] w [...] - [...] nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] składającej się z działek oznaczonych numerami: a, a.m., obręb [...] o pow. 0,3880 ha oraz b, a.m. [...]. obręb [...], o pow. 0,710 ha. W § 1 ust. 2 wskazano, że na opisanej w ust. 1 nieruchomości znajduje się cmentarz komunalny wraz z kaplicą pogrzebową, a w ust. 3 określono, że darowizna, opisanej w ust. 1 nieruchomości, następuje w celu prowadzenia cmentarza wyznaniowego. W kolejnych zapisach odpowiednio w § 2 wykonanie uchwały powierzono Wójtowi Gminy Turawa, a w § 3 określono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Korzystając z uprawnień określonych w art. 88 u.s.g., pismem z dnia 16 grudnia 2021 r., Wojewoda Opolski wystąpił do Przewodniczącego Rady Gminy o przesłanie uzasadnienia do zaskarżonej uchwały oraz udzielenie odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób Gmina Turawa po dokonaniu darowizny będzie realizowała zadanie własne określone w art. 7 ust. 1 pkt 13 u.s.g.

Przy piśmie z dnia 20 grudnia 2021 r. Rada Gminy przesłała do Wojewody Opolskiego uzasadnienie do przedmiotowej uchwały oraz stanowisko dotyczące realizacji zadania z art. 7 ust. 1 pkt 13 u.s.g. Odpowiadając na pytanie wyjaśniła, że wskazane zadanie, po przekazaniu cmentarza komunalnego w [...] na rzecz [...] Parafii [...] w [...] – [...], realizowane będzie przez parafię. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1947) w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących. W przekazanym Wojewodzie uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały wskazano z kolei, że proboszcz Parafii [...] w [...] - [...] zwrócił się do Wójta Gminy Turawa z wnioskiem o nieodpłatne przekazanie na rzecz parafii działki nr a, na której zlokalizowany jest cmentarz komunalny oraz działki nr c stanowiącej las i zabudowanej kaplicą pogrzebową, w celu przejęcia zarządu nad cmentarzem. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy Turawa z dnia 9 marca 2007 r., Nr V/32/2007, działka nr a oznaczona jest symbolem 22C - cmentarze, natomiast działka b symbolem 10ZL- lasy i zadrzewienia. Zgodnie z art. 13 ust. 2 i 2a u.g.n. nieruchomości stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego mogą być przedmiotom darowizny na cele publiczne. W myśl art. 6 pkt. 9 u.g.n. do celów publicznych zalicza się m.in. utrzymywanie cmentarzy Darowizny nieruchomości gminnych dokonuje natomiast jej organ wykonawczy za zgodą rady.

Działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., pismem z dnia 28 lutego 2022 r., Wojewoda Opolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na ww. uchwałę. Domagając się stwierdzenia nieważności uchwały wskazał na istotne naruszenie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 13 u.s.g. poprzez scedowanie na podmiot zewnętrzny, niebędący jednostką organizacyjną gminy, kompetencji do wykonywania zadania własnego gminy z art. 7 ust. 1 pkt 13 u.s.g. na skutek dokonania darowizny, na którą Rada Gminy Turawa wyraziła zgodę. Powołując art. 7 ust. 1 pkt 13 i ust. 2 u.s.g. oraz art. 2 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, na podstawie art. 9 ust 1 u.s.g. Wojewoda wywodził, że u.s.g. dopuszcza dwie formy realizacji zadań własnych przez gminę - poprzez tworzenie własnych jednostek organizacyjnych oraz przez powierzanie realizacji zadań gminy innym podmiotom w drodze umów. Brak jest natomiast podstawy prawnej do trwałego i nieodwracalnego przekazania innemu podmiotowi kompetencji do wykonywania zadania własnego gminy. Analiza przepisu art. 9 ust. 1 u.s.g. prowadzi do wniosku, że podmioty zewnętrzne, niebędace jednostkami organizacyjnymi gminy mogą realizować zadania własne gminy, jednak wykonują je na podstawie umów zawartych z gminą. Inaczej niż w przypadku, gdy zadania te realizowane są przez gminne jednostki organizacyjne, zawarcie takiej umowy ma charakter obligatoryjny. Zaznaczając, że stanowisko takie znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie Wojewoda podkreślił, że wyrażenie przez Radę Gminy zgody na przekazanie w drodze darowizny na rzecz parafii nieruchomości, na której znajduje się cmentarz komunalny wraz z kaplicą pogrzebową, prowadzi do trwałego i nieodwracalnego przekazania podmiotowi zewnętrznemu, niebędącemu jednostką organizacyjną gminy kompetencji do wykonywania zadania własnego. Za "istotne" naruszenie prawa należy natomiast uznać uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie aktu przez organ niewłaściwy; brak podstawy do podjęcia aktu określonej treści; niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia aktu; naruszenie procedury podjęcia aktu.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżona uchwała nie narusza art. 7 ust. 1 pkt 13 i art. 9 ust. 1 u.s.g. Uznając skargę za niezasadną wskazał, że przedmiotem uchwały są dwie dziatki - na jednej z nich znajduje się cmentarz, a na drugiej kaplica. Cmentarz do tej pory był zarządzany przez parafię. W przypadku dokonania darowizny na rzecz parafii Gmina nie zaprzestanie realizowania zadania własnego związanego ze sprawą cmentarzy gminnych. Cmentarz nie zmieni bowiem swojego przeznaczenia. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem, że przekazanie cmentarza spowoduje automatycznie wyzbycie się kompetencji do wykonywania zadania własnego gminy. Gmina ma wszak możliwość zawsze utworzenia nowego cmentarza i w ten sposób będzie realizować zadania własne - jeżeli zaistnieje taka potrzeba. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek, dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.", w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne są właściwe do kontroli zgodności z prawem aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5 (tj., innych niż akty prawa miejscowego), podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Turawa z dnia 25 listopada 2021 r., Nr XXXVI/230/2021, w sprawie wyrażenia zgody na przekazanie w drodze darowizny nieruchomości stanowiącej własność Gminy Turawa, która należy do kategorii aktów administracyjnoprawnych będących wyrazem władczego działania organu wykonawczego gminy w zakresie realizacji zadań publicznych, związanych z gospodarowaniem nieruchomościami gminnymi .

Zaskarżona uchwała nie została objęta rozstrzygnięciem nadzorczym w trybie art. 91 ust. 1 u.s.g., a skarga stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g., wniesiona została do sądu przez Wojewodę po upływie terminu do stwierdzenia jej nieważności w trybie postępowania nadzorczego. Skargę uznano więc za dopuszczalną i podlegającą kontroli sądu.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.

Na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie do aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g., stosownie do którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

O sprzeczności z prawem, skutkującej stwierdzeniem nieważności, zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., można mówić w sytuacji "istotnego naruszenia prawa". W orzecznictwie sądowym za istotne uznaje się takie naruszenie, które związane jest z naruszeniem przepisów kompetencyjnych, przepisów regulujących procedurę podejmowania aktów, przepisów prawa materialnego i ustrojowego.

Dokonana przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga jest zasadna, gdyż przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 13 ust. 2 i ust. 2a w zw. z art. 6 pkt 9 u.g.n.

Uzasadniając tak dokonaną ocenę podkreślić należy, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym rady gminy, musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że zadania własne gminy, do których na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 13 u.s.g. należą sprawy cmentarzy gminnych, realizowane są bezpośrednio przez gminę w sposób określony w art. 9 ust. 1 u.s.g., a więc w celu ich realizacji gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Zauważyć jednak również trzeba, że z art. 13 ust. 2 u.g.n. wynika dla gminy kompetencja do dokonania darowizny nieruchomości na cele publiczne na rzecz dowolnego podmiotu. Oznacz to, że ustawodawca dopuścił realizowanie celu publicznego także przez inne podmioty na nieruchomości należącej do gminy, przeznaczonej darowizną na ten właśnie cel.

Przepis ten stanowi bowiem, że nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1 (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania), przedmiotem darowizny na cele publiczne.

Stosownie do art. 13 ust. 2a u.g.n. darowizny nieruchomości stanowiącej przedmiot własności jednostki samorządu terytorialnego dokonuje jej organ wykonawczy - za zgodą rady albo sejmiku. Przepis art. 13 ust. 2 u.g.n. wyraźnie przy tym wskazuje, że w umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość jest darowana.

Uchwała rady gminy wyrażająca zgodę na dokonanie darowizny jest aktem intencyjnym wobec czego, jako poprzedzająca podjęcie określonej czynności darowizny powinna również określać cel publiczny, na który nieruchomość będzie wykorzystana.

Pojęcie celu publicznego, o którym mowa w art. 13 ust. 2 i art. 2a u.g.n. zostało wyraźnie sprecyzowane w art. 6 u.g.n. poprzez określenie zamkniętego katalogu różnych czynności, obiektów lub działań, które na gruncie u.g.n. stanowią cel publiczny, przy czym z art. 6 pkt 10 u.g.n. wynika, że inne niż wymienione cele publiczne mogą zostać określone również w innych ustawach.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zaakcentować należy, że badając legalność uchwały w sprawie wyrażenia zgody na dokonanie darowizny nieruchomości Sąd ocenia, czy uchwała określa prawidłowo przedmiot darowizny, tj. nieruchomość podlegającą darowaniu, czy precyzuje na kogo ma być dokonana darowizna oraz czy wskazuje cel darowizny i czy cel ten ma charakter publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n.

Dokonując takiej oceny w niniejszej sprawie Sąd uznał, że jakkolwiek zaskarżona uchwała prawidłowo określa przedmiot, podmiot i cel darowizny, to jednak wskazany w niej cel darowizny nie mieści się w zakresie ustawowego pojęcia "interesu publicznego", o którym mowa w art. 6 pkt 9 u.g.n. Darowizna dotyczyła już funkcjonującego cmentarza i tym samym taka nieruchomości gminna wskazana w uchwale nie mogła być przedmiotem darowizny, co wyłączało kompetencję Rady Gminy określoną w art. 13 ust. 2a ustawy, do wyrażenia zgody na dokonania takiej czynności.

Wyjaśnić przyjdzie, że w zaskarżonej uchwale wskazano (§ 1 ust. 3), iż darowizna nieruchomości następuje "w celu prowadzenia cmentarza wyznaniowego". Zgodnie zaś z art. 6 pkt 9 u.g.n. celem publicznym jest "zakładanie i utrzymywanie cmentarzy".

Na gruncie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1947) – zwanej dalej ustawa o cmentarzach, dokonane zostało rozróżnienie na cmentarze komunalne i wyznaniowe. Stosownie do art. 2 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy utrzymanie cmentarzy komunalnych i zarządzanie nimi należy do właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), na których terenie cmentarz jest położony, a utrzymanie cmentarzy wyznaniowych i zarządzanie nimi należy do związków wyznaniowych. Przepis art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach stanowi przy tym, że w miejscowościach, w których nie ma cmentarzy komunalnych, zarząd cmentarza wyznaniowego jest obowiązany umożliwić pochowanie na tym cmentarzu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, osób zmarłych innego wyznania lub niewierzących.

Powyższe regulacje wskazują, że choć zakładanie i utrzymywanie cmentarzy gminnych, stosowanie do art. 7 ust. 13 u.s.g., należy do zadań własnych gminy to mogą istnieć sytuacje, gdy w danej miejscowości nie funkcjonuje cmentarz komunalny, a jedynie wyznaniowy.

W ujęciu systemowym można zatem przyjąć, że ustawodawca nie nałożył bezwzględnego obowiązku prowadzenia przez każdą z gmin cmentarza komunalnego. Na podstawie art. 13 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 6 pkt 9 u.g.n. gmina upoważniona natomiast została do przekazania nieruchomości w drodze darowizny na realizację celu publicznego w postaci założenia i utrzymywania cmentarza przez związek wyznaniowy. Twierdząco należy bowiem odpowiedzieć na pytanie, czy założenie i utrzymywanie cmentarza wyznaniowego stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 9 u.g.n. i za dopuszczalną uznać należy darowiznę nieruchomości na cel publiczny w postaci założenia i utrzymania takiego cmentarza. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy ustawa o cmentarzach przewiduje zarówno cmentarze komunalne, jak i wyznaniowe, a ustawa o gospodarce nieruchomościami, stanowi ogólnie o cmentarzach, bez rozróżnienia podmiotu uprawnionego do ich zakładania, brak podstaw do przyjęcia, że celem publicznym jest wyłącznie zakładanie cmentarzy komunalnych jako zadań własnych gminy z mocy art. 7 ust. 1 pkt 13 u.s.g. Zgodzić się należy z tym, że wszystkie cmentarze pełnią funkcje publiczne, co jest zrozumiałe także w świetle art. 8 ust. 2 ustawy o cmentarzach (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1308/12 i wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1498/17).

Zaakcentować trzeba, że zgodnie z ustawową, a zatem legalną definicją interesu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 9 u.g.n. celem publicznym jest

zakładanie i utrzymywanie cmentarzy. W kontekście wykładni językowej i celowościowej art. 6 i art. 13 ust. 2 u.g.n. rozumieć przez to należy zakładanie i utrzymywanie cmentarzy na nieruchomościach dotychczas nieprzeznaczonych na ten cel.

Zauważyć przyjdzie, że zawarty w art. 6 pkt 9 u.g.n. katalog czynności, obiektów lub działań stanowiących cel publiczny - poprzez użycie zwrotów "wydzielenie’, "budowa", "poszukiwanie", "zakładanie", "ustanawianie", czy "wykonanie" - sformułowany został w sposób wskazujący na nowe cele, stanowiące przedsięwzięcia ukierunkowane na przyszłość. Jednocześnie w ustawie o cmentarzach i chowaniu zmarłych, w odniesieniu do cmentarzy wyznaniowych, mowa jest o założeniu i rozszerzaniu cmentarza wyznaniowego, które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 1 ust. 3).

W stosunku do cmentarzy wyznaniowych, dla uznania realizacji celu publicznego o jakim stanowi art. 6 pkt 9 u.g.n. i dokonania darowizny nieruchomości na ten cel - stosownie do art. 13 ust. 2 i ust. 2 u.g.n., konieczne jest zatem aby celem przeznaczenia nieruchomości było założenie takiego cmentarza i jego utrzymanie. Zgodzić się należy z poglądem, że nie ma przeszkód prawnych, aby określenie "zakładanie i utrzymywanie cmentarzy" w kontekście spełniania przesłanki celu publicznego było rozumiane jako możliwość realizowania tych celów odrębnie. Oznacza to, że możliwa jest sytuacja, że przedmiotem darowizny będzie nieurządzona nieruchomość na cel publiczny rozumiany wyłącznie jako utrzymanie cmentarza, przez które powszechnie rozumie się czynności administracyjne związane z prowadzeniem racjonalnej gospodarki miejscami grzebalnymi oraz zarządzaniem cmentarzami komunalnymi, prowadzeniem i archiwizowaniem dokumentacji cmentarnej, wytyczaniem i oznakowaniem kwater, wyznaczaniem miejsc, pod grób i przyszłe pochówki, pełnienie nadzoru nad wszelkimi pracami wykonywanymi na terenie cmentarzy oraz w pasach przyległych do cmentarzy. Będzie to jednak dotyczyło, np. nieruchomości stanowiących dojścia, dojazdy do cmentarza czy zapewnienia miejsc postojowych obok cmentarza (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1498/17). W ocenie Sądu wskazane cele, czy to związane z założeniem czy utrzymaniem cmentarza, muszą być przy tym zamierzeniami przyszłymi, dotychczas niezrealizowanymi. W konsekwencji, darowizna dokonana na ten cel może dotyczyć wyłącznie nieruchomości, które dotychczas nie były jeszcze na ten cel wykorzystywane.

W zaskarżonej uchwale jako cel darowizny wskazano prowadzenie cmentarza wyznaniowego. Z opisu nieruchomości stanowiących przedmiotu darowizny wynika jednak, że aktualnie jest już na nich urządzony i utrzymywany cmentarz komunalny wraz z kaplicą pogrzebową. Stwierdzić zatem należy, że faktycznym celem darowizny miałoby być przekazanie Parafii realizacji zadania własnego gminy w postaci prowadzenia cmentarza i zmiana jego statusu prawnego z komunalnego na wyznaniowy. Takie działanie w ocenie Sądu jest natomiast niedopuszczalne, gdyż stanowi nieuprawnioną, rozszerzającą wykładnię art. 13 ust. 2 w zw. z art. 6 pkt 9. W istocie wyrażenie zgody na dokonanie darowizny ma bowiem na celu nieodpłatne przeniesienie własności cmentarza, a nie założenie na przekazanych nieruchomościach nowego cmentarza, czyli realizację nowego przedsięwzięcia lub przeznaczenie nieruchomości na realizację czynności związanych z utrzymaniem cmentarza wyznaniowego.

Podkreślić również trzeba, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nieruchomość oznaczona nr a w planie miejscowym przeznaczona jest pod las i zadrzewienia. Tymczasem, zgodnie z art. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 1 ust. 3 tej ustawy stanowi z kolei, że założenie lub rozszerzenie cmentarza wyznaniowego może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W świetle tych regulacji, dokonując interpretacji łącznej art. 13 ust. 2 u.g.n. za niedopuszczalne uznać trzeba, przekazanie pod założenie i utrzymanie cmentarza nieruchomości, która w planie miejscowym nie jest przeznaczona na ten właśnie cel.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 13 ust. 2 i ust. 2a w zw. z art. 6 pkt 9 u.g.n. Określona w zaskarżonej uchwale nieruchomość i sposób jej zagospodarowania nie pozwala na przyjęcie wystąpienia celu publicznego, w rozumieniu art. 6 pkt 9 u.g.n. Z przyczyn podniesionych powyżej nieruchomości gminne wskazane w uchwale nie mogły być przedmiotem darowizny dokonanej na podstawie art. 13 ust. 2 u.g.n., co z kolei wyłączało kompetencję Rady Gminy określoną w art. 13 ust. 2a ustawy, do wyrażenia zgody na dokonanie takiej czynności.

Z tego względu, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.