Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1977/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 140
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Partycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. B. i Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 256/12 w sprawie ze skarg Z. B. i Z. B., K. P. T. – W. "N. T." sp. z o.o. w G. na uchwałę R. M. U. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia zasad prowadzenia sezonowej działalności handlowo – usługowo - rekreacyjnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. B. i Z. B. na rzecz R. M. U. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 256/12, oddalił skargi Z. i Z. B. oraz K. P. T. – W. "N. T." Sp. z.o.o. w G. na uchwałę Rady Miasta U. z [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia zasad prowadzenia sezonowej działalności handlowo – usługowo – rekreacyjnej.

Sąd pierwszej instancji, wskazał następujące ustalenia faktyczne:

Zaskarżoną w sprawie uchwałą zmieniającą do uchwały z [...] grudnia 2011 r. dodano do załącznika nr [...] punkty [...], które teren "Promenada N." przeznaczały pod działalność świadczenia usług artystycznych, portretowych, plecenia warkoczyków i malowania tatuaży. Dokonana zmiana miała na celu zwiększenie ilości miejsc usługowo – handlowych przy ulicy L. w U..

Z. i Z. B. właściciele nieruchomości przy ul. L. [...] w U. oraz K. P. T. – W. "N. T." Sp. z o.o. w G., będąca właścicielem ośrodka wypoczynkowego "R." przy ul. L. [...] w U., wystąpili do Rady Miasta U. o uchylenie zaskarżonej uchwały zmieniającej.

Rada Miasta U. pismem z [...] marca 2012 r. poinformowała Z i Z. B., że w wyniku głosowania Komisja Budżetowo – Finansowa oraz Rada Miasta U. uznały zarzuty skarżących za nieuzasadnione.

Natomiast K. P. otrzymało informację od Przewodniczącego Rady Miasta U., że Rada Miasta nie stwierdziła, by przedmiotowa uchwała w jakikolwiek sposób naruszała interesy spółki.

Z. B. i Z. B. oraz K. P. T. – W. "N. T." Sp. z o.o. wnieśli osobne skargi do Sądu I instancji na uchwałę Rady Miasta U. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. domagając się stwierdzenia jej nieważności, gdyż tą uchwałą zmieniono uchwałę z [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie określenia zasad prowadzenia sezonowej działalności handlowo – usługowo - rekreacyjnej w okresie od [...] maja 2012 r. do [...] września 2012 r. na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta U. pt. "Promenada N.".

Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. i Z. B. zarzucili, że uchwała narusza art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, art. 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

W swojej skardze K. P. T.-W. "N. T." Sp. z o.o. w G. zarzuciła uchwale rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140, art. 144 k.c., art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 7 i art. 6 ust. pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedziach na wniesione skargi pełnomocnik Rady Miasta U. wniósł o ich oddalenie. Jego zdaniem, strony nie wykazały interesu prawnego o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, a zatem nie przysługuje im prawo do skarżenia przedmiotowej uchwały. W szczególności przepisy powołane w skargach nie pozwalają na wywiedzenie interesu prawnego. Argumentacja stron wskazuje na istnienie jedynie interesu faktycznego po ich stronie. Co istotne zaskarżona uchwała dotyczy wykorzystania nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta U.. Lokalizacja stoisk nie stanowi nadużycia prawa ani nie narusza zasad współżycia społecznego. Nie naruszono uchwałą również ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż uchwała umożliwia działalność na promenadzie nowym podmiotom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) oddalił skargi.

W uzasadnieniu Sąd przedstawił stan faktyczny oraz wskazał, że w sprawie skargi zostały oparte na przepisie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem do wniesienia skargi legitymowanym jest jedynie podmiot, który wykaże istnienie interesu prawnego oraz co jest istotnym - naruszenie prawem chronionego interesu, tym samym należy wykazać się nie tylko interesem prawnym, ale też jego naruszeniem.

Pierwszy formalny warunek skuteczności wniesienia skargi do sądu celem zaskarżenia uchwały - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - został przez oba skarżące podmioty w sprawie spełniony.

Legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu gminy jest legitymacją szczególną w stosunku do wynikającej z art. 50 p.p.s.a. Zaostrzono tu bowiem w stosunku do podstawowej regulacji sądowo-administracyjnej, rygory związane z wnoszeniem skarg z uwagi na doniosły ustrojowy charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi.

W ocenie Sądu, analiza wniesionych skarg, nie pozwala na uznanie, aby przedmiotowy obowiązek został spełniony przez podmioty skarżące.

Przedmiotem uchwały zmieniającej jest określenie zasad prowadzenia działalności sezonowej, polegające na wyznaczeniu dodatkowych miejsc przeznaczonych pod działalność handlowo – usługowo - rekreacyjną. Bezspornym w sprawie było, że dodatkowe lokalizacje przewidziane w uchwale zmieniającej, zostały umiejscowione na terenie "Promenady N." - ul. L. w U. - nieruchomości stanowiącej własność miasta U.. Pierwotna uchwała obejmowała inne miejsca lokalizacyjne pod działalność sezonową.

Poza sporem było, że nieruchomości podmiotów skarżących bezpośrednio graniczą z nieruchomością, na której lokalizacje zostały przewidziane. Pięć lokalizacji zostało umiejscowionych na wysokości nieruchomości skarżących Z. i Z. B., pozostałych siedem na wysokości nieruchomości K. P. T.-W. "N. T.". Lokalizacje te obejmują punkty malowania tatuaży, usług portretowych, innych usług artystycznych np. plecenia warkoczyków. Bezspornym było również, że na nieruchomościach podmiotów skarżących prowadzone są w okresie letnim punkty sezonowe.

Co zostało wykazane skargą w przekonaniu skarżących Z. i Z. B., uchwała narusza ich interes prawny, gdyż ogranicza ich uprawnienia stanowiące istotę prawa własności, tj. korzystania z rzeczy i pobierania pożytków - art. 140 k.c., a ponadto miasto U. jako właściciel nieruchomości sąsiedniej, przy wykonywaniu swego prawa doprowadza do zakłócenia korzystania z ich nieruchomości - art. 144 k.c.

Zgodnie z art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie zaś z art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Skarżący we wniesionej skardze powołali również naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz.1447 ze zm.) wskazując na obowiązek organów administracji publicznej do wspierania rozwoju przedsiębiorczości (zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej wspierają rozwój przedsiębiorczości, tworząc korzystne warunki do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności wspierają mikro - przedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców), a także naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz.1623 ze zm.), wywodząc, że obiekt tymczasowy może funkcjonować jedynie 120 dni, a uchwała obejmuje czasokres dłuższy od wskazanego w ustawie o 30 dni. Dalej w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2012 r. skarżący wskazali, że uchwała ogranicza ich nie tylko w wykonywaniu prawa własności (usytuowanie nowych stoisk uniemożliwia skuteczne zagospodarowanie działki zgodnie z usługowym przeznaczeniem) ale wpływa na sposób prowadzenia działalności gospodarczej poprzez ograniczenie jej wykonywania. Ponadto narusza wolność prowadzenia działalności, gdyż zmusza skarżących do zaprzestania dotychczasowego wykorzystania nieruchomości na cele usługowo - handlowe i będzie powodować poniesieniem strat finansowych. Skarżący powołali również art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) i wskazali, że uchwała wprowadza zmiany uniemożliwiające optymalne korzystanie z nieruchomości, ponieważ zgodnie z tym przepisem - każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Wniesionymi w skardze zarzutami skarżący upatrywali naruszenia prawa własności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej w okoliczności bliskiego usytuowania nowych lokalizacji w odniesieniu do swojej nieruchomości. Sąd I instancji nie podzielił przedstawionego skargą stanowiska skarżących, gdyż podjęta uchwała nie ogranicza uprawnień ani nie zakłócała korzystania z prawa własności nieruchomości. Skarżący nie wykazali jakich atrybutów prawa własności, ani też jakich innych uprawnień składających się na możliwość korzystania lub rozporządzania swoją nieruchomością przedmiotową uchwałą zostali pozbawieni lub ograniczeni.

Zaskarżona uchwała nie pozbawia, ani nie ogranicza możliwości usytuowania i prowadzenia stoisk handlowych na granicy nieruchomości skarżących. Dotyczy to zarówno dzierżawców skarżących, jak i ich córki. Trudno też uznać, aby uchwała ingerowała w sposób zagospodarowania nieruchomości lub naruszała swobodę prowadzenia działalności gospodarczej a przynajmniej w ocenie Sądu taka ingerencja nie została przez skarżących wykazana.

Skarżący nie wykazali również, aby uchwała pozbawiła ich możliwości pobierania pożytków lub uzyskiwania innych przychodów, zaś ogólne twierdzenia o braku możliwości "optymalnego korzystania z własnej nieruchomości" i "skutecznego zagospodarowanie własnej działki zgodnie z jej usługowym przeznaczeniem" nie mogą przemawiać za istnieniem naruszeń interesu w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W ocenie WSA, zasadnicza kwestia poruszana przez skarżących, tj. usytuowania i położenia nowych stanowisk handlowych, może być rozważana jedynie w ramach istnienia interesu faktycznego skarżących, a nie interesu prawnego, gdyż skarżący nie wykazali naruszenia prawa materialnego.

Powyższe uzasadnienie Sądu I instancji dotyczące braku wykazania naruszenia oraz zakłócenia wykonywania prawa własności, Sąd odniósł również do K. P. W. "N. T." Sp. z o. o. w G.. Spółka ta podnosiła m.in., że nowe zasady prowadzenia działalności handlowo – usługowo - rekreacyjnej ingerują w jej prawo własności, aczkolwiek skarżąca spółka nie wykazała na czym konkretnie taka ingerencja w to prawo polega, ani też w jaki sposób doszło do zmniejszenia swobody w wykonywaniu tego prawa (jakich konkretnych atrybutów prawa własności i uprawnień składających się na możliwość korzystania lub rozporządzania nieruchomością została pozbawiona lub ograniczona). Twierdzenia spółki o negatywnym oddziaływaniu nowych stoisk, które poprzez swój zasięg, wpływają bezpośrednio na sytuację prawną skarżącej, uniemożliwiając jej skuteczne zagospodarowanie działki zgodnie z sanatoryjnym przeznaczeniem w ocenie Sądu nie można uznać za zasadne.

Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że w złożonej skardze spółka powołała się również na swobodę działalności gospodarczej, o której mowa w art. 22 Konstytucji RP i w art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz.1447 ze zm.) podnosząc, że w przypadku nieuwzględnienia skargi, wolność działalności gospodarczej zostanie istotnie ograniczona, gdyż wszelkie nowe inwestycje z powodu zmniejszonej atrakcyjności ośrodka stracą uzasadnienie ekonomiczne oraz, że spółka poniesie wymierną stratę ze względu na wypowiedzenie umów przez dotychczasowych dzierżawców działających na terenie ośrodka.

Odnosząc się do tego zarzutu Sąd I instancji podał, że kwestia dzierżawienia punktów sezonowych na terenie ośrodka wypoczynkowego w niniejszej sprawie była poza sporem a wyrażone stanowisko skarżącej spółki, obrazuje przede wszystkim obawy, co do przyszłości i nie można uznać, aby dotyczyło pewnego stanu rzeczy.

W świetle poczynionych wcześniej rozważań, wymienione okoliczności nie mogą przemawiać za istnieniem interesu prawnego - konkretnego i realnego. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę trudno też dopatrzeć się bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a przewidywaną możliwością ograniczenia prowadzonej działalności.

Podsumowując rozważania Sąd I instancji podał, że zaskarżona uchwała nie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżących (brak bezpośrednich negatywnych skutków związanych z zaskarżonym aktem). Argumentacja skarżącego nie dotyczy naruszenia ich interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a przywołane w skargach okoliczności wskazują w istocie na interes faktyczny.

Dokonanie przez Sąd merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały jest możliwe dopiero po ustaleniu, że skarżącym przysługuje legitymacja do jej zaskarżenia a skoro brak jest takiej legitymacji to tym samym nie jest możliwe rozpoznawanie zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Przy czym podmioty skarżące, niewątpliwie wyczerpały tryb poprzedzający wniesienie skargi, a mianowicie wezwały organ do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowały termin przewidziany w przepisie art. 53 § 2 p.p.s.a. do wniesienia skarg. Jednakże na skarżących ciążył obowiązek skutecznego wykazania, że zaskarżona uchwała naruszyła ich interes prawny lub uprawnienie, a naruszenie to winno mieć miejsce najpóźniej w dacie wniesienia skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Z. i Z. B. złożyli skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. lub ewentualnie uchylenie wyroku Sądu I instancji i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz orzeczenie, że nie może być ona wykonana oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – art. 140 k.c. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawili swoje stanowisko dotyczące naruszenia interesu prawnego oraz podali, że po wejściu w życie zaskarżonej uchwały dochody z prowadzonej działalności zostały uszczuplone i jednocześnie pozostali w niepewnym losie na przyszłość, gdyż podjęta uchwała znacznie zmniejszyła atrakcyjność terenu skarżących.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta U. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art.140 k.c. w związku z art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie kasatora zaskarżona uchwała Rady Miasta U. nr [...] z dnia 26 stycznia 2012 roku uniemożliwia skarżącym pełnie korzystanie z ich nieruchomości zgodnie z uprawnieniem wynikającym z art.140 k.c. i powoduje ograniczenia w pobieraniu pożytków i innych dochodów z rzeczy, a także uniemożliwia skarżącym korzystanie z ich prawa własności na warunkach tożsamych, jak w latach poprzednich.

W związku z przedstawionym zarzutem skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że błędna wykładnia oznacza niepoprawne odczytanie przez sąd treści przepisu. Wynik podjętych w sprawie zabiegów interpretacyjnych może być uznany zatem za błędny tylko wówczas, gdy w efekcie przeprowadzonej wykładni treść określonej normy ustalona została wadliwie, a także wtedy, gdy z wyjaśnianego przepisu wyprowadzono treści w nim nie zawarte (vide wyrok NSA z 9.06. 2009 I FSK 503/09 niepublikowany). Natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego to dokonanie wadliwej jego subsumcji do już ustalonego stanu faktycznego. Błąd w subsumcji, jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2001r., sygn. I CKN 102/99 "wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej". Tak więc błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów prawa materialnego pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to, że brak jest podstaw do skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (vide wyrok NSA z 10.07.2012 r. II FSK 105/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną nie podważa ustaleń stanu faktycznego, to zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do podważenia subsumcji należy uznać za chybione.

Ponadto zauważyć należy, że w skardze kasacyjnej, kasator nie wykazał aby Sąd I instancji dopuścił się naruszenia powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię. W szczególności kasator nie wykazał na czym miałoby polegać mylne odczytanie przez Sąd I instancji treści przepisu art.140 k.c. w związku z art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, a także nie wykazał czy z treści tych przepisów prawa w procesie ich interpretacji Sąd I instancji wydobył treści, które nie były zawarte w tych przepisach prawa, jak również nie przedstawił jak wymienione wyżej przepisy powinny być rozumiane.

Trafnie Sąd I instancji uznał, że w stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do tego, aby Z. B. i Z. B. mogli skutecznie domagać się zaskarżenia uchwały Rady Miasta U., wywodząc swój interes prawny z art.140 k.c. i wskazując na ograniczenia w korzystaniu z ich nieruchomości, w pobieraniu pożytków i innych dochodów z rzeczy. Zgodnie z treścią art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sadu administracyjnego. Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje zatem, jak słusznie i zasadnie wywiódł to Sąd I instancji w uzasadnieniu wydanego orzeczenia podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w indywidualną sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych polegających np: na zniesieniu, ograniczeniu, czy też uniemożliwieniu realizacji prawem chronionego uprawnienia lub interesu prawnego. Niewątpliwie podstawą do wyprowadzenia takiej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie brak jest takiego związku. Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem zaskarżonej uchwały nie jest regulacja uprawnień lub obowiązków jednostki. Uchwała Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2012 roku numer [...] nie ograniczyła, jak i nie pozbawiła kasatora żadnego prawa dotyczącego jego nieruchomości. Jak trafnie wskazuje Sąd I instancji skarga złożona na podstawie art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis. O jej powodzeniu przesądza wykazanie przez skarżącego naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W rozpatrywanej sprawie takiego dowodu naruszenia prawa mającego bezpośredni wpływ na indywidualną sytuację prawną skarżący skutecznie nie przeprowadzili. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art.101 ust.1 w/w ustawy, wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem, przy czym związek ten winien być aktualny, a nie przyszły czy hipotetyczny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.