Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4864/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie NSA (del.) Krystyna Borkowska (spr.), As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S. i K. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2002 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących K. S. i K. K. kwotę po 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał K. K. i K. S., rozbiórkę "murowanego budynku gospodarczego i przylegającej do tego budynku wiaty", położonych na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. – w ostrej granicy.

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 48 – Prawa budowlanego z 1994 r.

W uzasadnieniu w/w decyzji podał, że budynek gospodarczy oraz przylegająca do niego wiata wybudowane zostały w latach 1958-1962, bez pozwolenia na budowę. W 1998 r. wykonane zostały w budynku gospodarczym "roboty budowlane polegające na wzmocnieniu fundamentów pod jego częścią, rozebraniu ścian zewnętrznych i postawieniu drugich ścian o grubości 24cm a także wybudowaniu dachu o konstrukcji drewnianej ze spadkiem w trzech kierunkach (...)".

W "budynku wiaty do istniejących fundamentów dobudowano ścianę zachodnią i południową oraz wykonano zadaszenie".

W trakcie prowadzonego postępowania inwestor przedstawił pismo z dnia [...].06.1998 r. i z dnia [...].07.1998 r. – zatytułowane jako zgłoszenie, które złożył w Urzędzie Gminy W. Z pisma w/w Urzędu Gminy wynika jednakże, iż brak jest jakichkolwiek akt w niniejszej sprawie. Nawet gdyby przyjąć, ze istotnie takie zgłoszenie zostało dokonane to należy podkreślić, że wykonane roboty znacznie przekraczają jego zakres. W konsekwencji wybudowane zostały dwa nowe obiekty. W tej sytuacji należało orzec ich rozbiórkę.

W złożonym od w/w decyzji odwołaniu K. S. i K. K., domagając się jej uchylenia, podniosły, że remont ograniczył się wyłącznie do wymiany zbutwiałych ścian i naprawy dachu, o czym sygnalizowano w zgłoszeniu. Brak było podstaw do orzekania rozbiórki całego obiektu.

Decyzją z dnia [...] października 2002 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu w/w odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zakres robót wykonanych przekraczał zakres robót podanych w zgłoszeniu. Ponadto zgłoszenie dotyczyło robót remontowych przy budynku gospodarczym i nie obejmowało remontu wiaty.

Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpiły K. S. i K. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniosły zarzuty zawarte w uprzednio wniesionym odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są określone w art. 6 i art. 7 kpa – zasada prawomocności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu.

W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie przedstawione wyżej wymogi nie zostały spełnione.

Wskazany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., nakazuje orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego (...) wybudowanego bez pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że inwestor zamierzał przeprowadzić remont budynku gospodarczego. Również nie budzi wątpliwości okoliczność, iż w/w zamianie powiadomił pismem z dnia [...].06.1998 r. nazwanym "zgłoszeniem" Urząd Gminy w B. Prezentata na odpisie w/w pisma a także kolejne pismo inwestora z dnia [...].07.1998 r. zdają się wskazywać, że W. K. dokonał zgłoszenia remontu, który zamierzał przeprowadzić i określił jego zakres. Z akt sprawy nie wynika aby organ skorzystał w niniejszej sprawie z przysługującego mu uprawnienia do zgłoszenia sprzeciwu.

W tej sytuacji, po upływie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, inwestor mógł przystąpić do wykonania robót budowlanych określonych w zgłoszeniu.

W niniejszej sprawie mógł on zatem przystąpić do "częściowej wymiany zbutwiałych ścian (...) oraz naprawy i modernizacji przeciekającego dachu".

Zgłoszenie przez inwestora i nie wniesienie przez właściwy organ sprzeciwu, ma ten skutek, że nie można uznać wykonania określonych w zgłoszeniu robót za samowolę budowlaną, o której mowa w art. 48 – Prawa budowlanego. W tej sytuacji zastosowanie mogą mieć wyłącznie przepisy art. 50 i art. 51 - Prawa budowlanego.

Odnośnie robót budowlanych dotyczących wiaty a także tych nie określonych w zgłoszeniu organ nadzoru budowlanego winien poczynić dokładne ustalenia co do ich zakresu, a także czy wymagały one pozwolenia na budowę ewentualnie zgłoszenia.

Podnieść bowiem należy, że zarówno budynek gospodarczy, jak i wiata wybudowane zostały – co jest bezsporne – w latach 1958-1962, wobec czego stosownie do brzmienia art. 49 – Prawa budowlanego nie można nakazać ich rozbiórki na podstawie art. 48 w/w ustawy. Ewentualna rozbiórka orzeczona na podstawie art. 48 cyt. ustawy może dotyczyć tylko tych części w/w obiektów, które powstały w wyniku wykonanych w 1998 r. robót budowlanych i to bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

Skoro więc niniejsza sprawa nie została we wskazanym wyżej zakresie wyjaśniona należy uznać, iż zaskarżona decyzja a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Ponieważ naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać i na podstawie art. 145 § 1 pkt c i art. 200 - ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.