Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1240/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) art. 2351 i art. 2352 ustawy Kodeksu pracy oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził u D.K. chorobę zawodową – przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego spowodowanego sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W motywach tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wpierw odniósł się do stanu normatywnego obowiązującego w sprawach chorób zawodowych i podkreślił, że obowiązuje już nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. o stwierdzeniu choroby zawodowej, a także na podstawie przebiegu kariery zawodowej strony rozpoznano chorobę zawodową. Przedmiotowy organ w oparciu o kartę oceny narażenia zawodowego wystawioną przez A Sp. z o.o. w T. stwierdził, że strona pracowała w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przedstawił wniosek złożony przez pełnomocnika B Sp. z o.o. M. w T. oraz A Sp. z o.o. w T. o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie poprzez przeprowadzenie uzupełniających badań lekarskich. W następstwie przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnia Chorób Zawodowych w S. orzeczeniem uzupełniającym nr [...] z dnia [...] podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko. W konkluzji uzasadnienia organ pierwszej instancji stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe i zgromadzone trakcie postępowania dowody, dają podstawę do stwierdzenia u D.K. choroby zawodowej.

Odwołanie od tej decyzji wniósł pismem z dnia [...] radca prawny H.M. reprezentujący A Sp. z o.o. z siedzibą w T. oraz B Sp. z o.o. z siedzibą w M. Oddział w T., który wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Decyzji tej zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że okres narażenia zawodowego datuje się od [...] r. do nadal, pomimo, iż z akt osobowych pracownicy i innych dokumentów wynika, że D.K. w okresie od [...] do [...] wykonywała pracę na stanowisku szwaczki z zakresem obowiązków kontrolera jakości, bez narażenia, a w okresie od [...] do [...] wykonywała pracę na stanowisku audytora kontroli jakości, bez narażenia, jak również przebywała na zwolnieniach lekarskich. Ponadto decyzji tej zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 77 § 1 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia D.K. oraz przyczyn wystąpienia u niej opisanego schorzenia i chwili jego powstania przejawiającego się zaniechaniem zebrania i dołączenia do akt sprawy dokumentacji medycznej strony z lat [...], co uniemożliwiło ustalenia przyczyn powstania u D.K. stwierdzonej choroby zawodowej, a także ustalenia czy była ona związana wyłącznie z wykonywaną pracą oraz okresu, w którym powstało schorzenie. Ponadto zarzucono naruszenie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w stwierdzeniu, że praca strony w odwołujących się Spółkach przyczyniła się do powstania choroby zawodowej, zwłaszcza że placówka orzecznicza nie zapoznała się z dokumentacją lekarską pochodzącą z okresu przed zatrudnieniem w odwołujących się Spółkach. Zarzucono również brak wykazania związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy, ograniczając się do stwierdzenia, iż taki związek przyczynowy wynika z zebranego materiału dowodowego. Okoliczność ta jest istotna, ponieważ ujawnienie objawów choroby miało miejsce po upływie ponad 4 lat od ustania pracy w narażeniu. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo, iż wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpiło po upływie terminu, o którym mowa w pkt 20 załącznika do tego rozporządzenia, od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. W motywach odwołania rozwinięto treść postawionych zarzutów, jak również przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych na okoliczność potwierdzenia postawionych tez. W szczególności zaakcentowano, iż w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji w sposób lakoniczny przedstawiono związek przyczynowo skutkowy między wykonywaną pracą a rozpoznanym schorzeniem i ponownie zaakcentowano, że udokumentowane objawy choroby pojawiły się po upływie 4 lat od ustania narażenia zawodowego na powstanie przedmiotowej choroby.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał na wymogi jakie muszą być spełnione aby rozpoznać chorobę zawodową i podkreślił, że niezbędne jest orzeczenie przez uprawnione placówki diagnostyczne służby zdrowia istnienia schorzenia jako choroby zawodowej, a następnie wykazanie związku przyczynowego między zdiagnozowaną chorobą a środowiskiem pracy. Postępowanie dowodowe w sprawie wykazało, że strona w okresie od [...] do [...] pracowała na stanowiskach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, natomiast w pozostałych okresach zatrudnienia wykonywany sposób pracy nie stwarzał ryzyka powstania przedmiotowej choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył orzeczenia wydawane przez placówki medyczne w trakcie prowadzenia postępowania. Podkreślono, że w ramach postępowania odwoławczego D.K. badana była w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w którym także rozpoznano chorobę zawodową. Podkreślono, że ustalając ostateczne orzeczenie lekarze wzięli pod uwagę zatrudnienie, charakter wykonywanej pracy, badania dodatkowe, kartę leczenia operacyjnego, badania EMG oraz konsultację neurologiczną i ortopedyczną, uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Wskazane placówki rozpoznały u strony schorzenie odpowiadające chorobie zawodowej zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 20/1, to jest zespołu cieśni nadgarstka. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu i ich nie podzielił.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe rozstrzygnięcie wniósł radca prawny H.M., reprezentujący A Sp. z o.o. w T., który wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji i o wydanie orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, celem wydania decyzji w oparciu o materiał spełniający wymagane prawem kryteria oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił tej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym ustaleniu okresu narażenia od [...] do [...], podczas gdy D.K. od [...] do [...] nie świadczyła pracy w narażeniu. Ponadto, pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegający na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i jego rozpatrzenia, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia D.K. oraz przyczyn wystąpienia ewentualnych schorzeń, a tym samym nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Uchybienie to sprowadziło się do zaniechania wystąpienia do jednostki orzeczniczej celem sporządzenia dodatkowego uzasadnienia wydanego orzeczenia lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., ponieważ lekarze orzecznicy nie wskazali konkretnych zapisów dokumentacji medycznej, na jakiej oparli swoje rozstrzygnięcie, wskazując jedynie na analizę dostępnej dokumentacji medycznej. Dodatkowo zarzucono decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się w stwierdzeniu choroby zawodowej u D.K., wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego z ograniczeniem się do powołania na lakoniczne konkluzje zawarte w orzeczeniu. Nadto, organ odwoławczy nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, iż tak związek przyczynowy wynika z zebranego materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił również powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo upływu okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Zdaniem pełnomocnika naruszony został również § 6 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów prawa to jest w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby. Naruszenie § 8 przedmiotowego rozporządzenia, polega na nie zwróceniu się do właściwej placówki orzeczniczej o wydanie dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, które stanowiło podstawę do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, a także nie podjęcie innych niezbędnych czynności do uzupełnienia materiału dowodowego. W motywach skargi pełnomocnik skarżącej Spółki rozwinął zarzuty formułowane względem kwestionowanej decyzji w znacznym stopniu powielając wnoszone zarzuty. W tym miejscu dostrzec należy, że dla poparcia prezentowanych stanowisk przywoływano liczne orzeczenia sądów administracyjnych.

W odpowiedziach na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny, jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie, ponieważ stan ten w trakcie prowadzonego postępowania uległ istotnej zmianie. Przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że w momencie wszczęcia postępowania obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), natomiast w okresie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Unormowanie to oznacza, że w stosunku do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia, a czynności procesowe przeprowadzone w oparciu o postanowienia rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., są prawnie skuteczne i wywołują wszystkie prawem przewidziane skutki. Tym samym opinie uprawnionych placówek medycznych wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. zachowują swoją moc i spełniają wymogi przewidziane treścią nowego rozporządzenia. W przypadku rozpatrywanej sprawy dostrzec należy również i tę okoliczność, że uprawniona placówka medyczna wyższego stopnia wypowiedziała się w sprawie już w nowo obowiązującym stanie prawnym.

Stosownie do postanowień art. 235 1 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Po myśli art. 2352 tego Kodeksu rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

W świetle powyższych przepisów z chorobą zawodową spotykamy się jedynie wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych a "narażeniem zawodowym", czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, bez występowania narażenia zawodowego, oznaczało będzie, że dana choroba nie została spowodowana czynnikami występującymi w środowisku pracy i nie będzie mogła być uznana za chorobę zawodową. Analogiczne rozstrzygnięcie zapadanie także wówczas, gdy pomimo rozpoznania schorzenia odpowiadającego chorobie zawodowej oraz zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby uprawnione placówki medyczne wskażą w sposób nie budzący wątpliwości inne powody schorzenia niż związane z wykonywaniem pracy w warunkach narażenia. Choroba zawodowa nie zostanie rozpoznana także wówczas, gdy udokumentowane objawy choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych wystąpią po okresie zatrudnienia w warunkach narażenia i po okresie wskazanym w przepisach prawa jako uprawniającym do rozpoznania takiej choroby.

Przedstawiona powyżej analiza stanu normatywnego była niezbędna, albowiem w rozpatrywanej sprawie Sąd zetknął się z sytuacją, w której pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił rozstrzygnięciom organów administracji liczne naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

W rozpatrywanej sprawie kluczową rolę odgrywa unormowanie zamieszczone w art. 2352 Kodeksu pracy. Zgodnie z nim rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Jak wynika z treści odwołania i skargi do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej Spółki utrzymuje, że okres zatrudnienia w warunkach narażenia na ryzyko powstania choroby zawodowej ustał w przypadku D.K. w [...], ponieważ od tego miesiąca wykonywała czynności kontrolera jakości, gdzie nie występowało narażenie na czynniki szkodliwe. Natomiast organy administracji obu instancji okres narażenia na ryzyko powstania choroby zawodowej określiły w przedziale od [...] do [...]. W świetle powyższego w pierwszej kolejności należy wyjaśnić występującą rozbieżność, ponieważ będzie ona determinowała prawidłowość dalszych działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Wypowiadająca się w sprawie D.K. stwierdziła, że faktycznie w okresie od [...] do [...] zatrudniona była jako kontroler jakości, jednakże wykonywała również pracę szwaczki, choć w mniejszej ilości godzin. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę na dokument wystawiony przez skarżącą Spółkę z dnia [...], którym jest świadectwo pracy D.K. W dokumencie tym zamieszczono informację, że D.K. w okresie zatrudnienia wykonywała pracę od [...] do [...] jako krawcowa, a od [...] do [...] jako audytor. W świetle powyższego przyjdzie uznać, że okres zatrudnienia na stanowisku krawcowej będzie okresem zatrudnienia w warunkach narażenia na ryzyko powstania choroby zawodowej. W przypadku D.K. stan taki istniał do [...]. W świetle powyższych ustaleń, dostrzec należy występowanie rozbieżności w stanowisku prezentowanym przez pełnomocnika oraz ustaleniami przyjmowanymi przez organy administracji wypowiadającymi się w sprawie. Z uwagi na fakt, że udokumentowane objawy chorobowe u D.K. pojawiły się w [...], kiedy to została skierowana do lekarza specjalisty w zakresie zespołu cieśni nadgarstka, to należy przyjąć, że objawy te ujawniły się w okresie przewidzianym w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych pkt 20/1, to jest w okresie jednego roku od ustania narażenia. Ponadto w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] okres narażenia zawodowego oznaczono od [...] do [...]. W świetle powyższego przyjąć należy, że nie zachodzą przesłanki uwzględnienia zgłoszonego zarzutu, ponieważ pełnomocnik skarżącej Spółki nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego fakt, iż w przypadku D.K. począwszy od [...] ustał okres narażenia na powstanie choroby zawodowej, w sytuacji kiedy dokument wystawiony przez tę Spółkę wskazuje, że wyżej wymieniona w okresie do [...] wykonywała pracę krawcowej. W świetle poczynionych ustaleń przyjmowany przez organy administracji obu instancji okres narażenia nie może być uwzględniony, jednakże dostrzeżone uchybienie nie ma wpływu na ocenę prawidłowości działań podejmowanych przez te organy administracji w analizowanym zakresie, ponieważ wypowiadający się w sprawie WOMP w S. brał pod uwagę wskazany okres narażenia zawodowego.

Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił decyzjom organów inspekcji sanitarnej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 77 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego ocenić stan zdrowia D.K. Pełnomocnik Spółki zaakcentował, że nie wystąpiono do jednostki orzeczniczej o sporządzenie dodatkowego uzasadnienia orzeczenia wydanego przez IMPiZŚ w S. z dnia [...], nadto zarzucił naruszenie postanowień art. 80 wyżej wymienionego Kodeksu poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a w szczególności nie wykazania związku przyczynowego między schorzeniem a warunkami pracy, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że taki związek wynika z materiału dowodowego. Zarzuty sformułowane przez pełnomocnika skarżącej Spółki mają istotny charakter i w przypadku potwierdzenia ich zasadności stanowiłyby przesłankę uwzględnienia wniesionej skargi.

Na wstępie tej części rozważań przyjdzie stwierdzić, że w ramach postępowania dowodowego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. wypowiadał się dwukrotnie. Pierwsze jego orzeczenie pochodzi z dnia [...], a drugie z dnia [...], ponadto w sprawie tej wypowiedział się Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. orzeczeniem z dnia [...]. Podkreślić należy, że stosownie do postanowień § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych pracownik lub były pracownik badany w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić w terminie 14 dni z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego przez jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. Z takiego unormowania wynika wprost, że legitymację do uruchomienia postępowania odwoławczego w zakresie badania stanu zdrowia przysługuje wyłącznie pracownikowi lub byłemu pracownikowi, nie przysługuje ona natomiast uczestniczącemu w postępowaniu administracyjnym pracodawcy. Z powyższego ustalenia wynika, że jedynie D.K. mogła domagać się wydania orzeczenia lekarskiego przez placówkę orzeczniczą drugiego stopnia. Natomiast uczestnicząca w tym postępowaniu skarżąca Spółka nie dysponowała takim uprawnieniem. W świetle powyższego orzeczenie lekarskie IMPiZŚ w S. z dnia [...] traktować należy jako dokumenty uzyskane w ramach prowadzenia postępowania dowodowego, jednakże nie został on wydany w ramach procedury przewidzianej dla tego etapu prowadzonego postępowania dowodowego. Oznacza to, że dokument ten może jedynie stanowić materiał pomocniczy dla innych dowodów zgromadzonych przez organy wypowiadające się w sprawie, nie może on stanowić podstawy podejmowanego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe ustalenia przyjdzie stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucając organom administracji publicznej naruszenie postanowień art. 77 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie uczynił tego w sposób umożliwiający ich uwzględnienie. Zdaniem składu orzekającego wypowiadającego się w niniejszej sprawie, organy inspekcji sanitarnej dysponowały orzeczeniem uprawnionej placówki medycznej pierwszego stopnia stwierdzającej rozpoznanie choroby zawodowej u D.K. W następstwie zastrzeżeń zgłaszanych przez drugą stronę prowadzonego postępowania, to jest przez pełnomocnika skarżącej Spółki, organ skierował D.K. do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Wskazana palcówka medyczna potwierdziła ustalenia poczynione przez placówkę medyczną pierwszej instancji. W tej sytuacji organ administracji mógł kierując się treścią art. 78 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie występować do placówki orzeczniczej wyższego stopnia o przedłożenie uzupełnienia uzasadnienia wydanego orzeczenia. Podkreślić należy, że wszystkie orzeczenia wypowiadających się w sprawie placówek medycznych są jednobrzmiące, zatem brak jest elementu niejasności w ustaleniach stanowiących podstawę wydania kwestionowanych decyzji administracyjnych. Zatem sformułowany przez pełnomocnika skarżącej Spółki zarzut nie może być uwzględniony. Ponadto przyjdzie zauważyć, że w ramach prowadzonego postępowania organ odwoławczy uczynił więcej niż wynika to z przepisów prawa, ponieważ wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wypowiedzenie się w sytuacji, kiedy brak było ku temu formalnych podstaw. W świetle powyższego, zdaniem składu orzekającego sformułowany zarzut dotyczący naruszenia postanowień art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że organy administracji naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów.

Prezentowana przez skarżącego argumentacja dotycząca uchybień formalnych, których miały dopuścić się organy administracji nie może być uwzględniona, ponieważ w zgromadzonym przez te organy materiale dowodowym nie występują niejasności i rozbieżne stanowiska podmiotów wypowiadających się i prezentujących opinię co do stanu zdrowia D.K. W tym zakresie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na występowanie choroby zawodowej u wyżej wymienionej, natomiast skarżąca Spółka odmiennie ocenia zgromadzony materiał dowodowy, jednakże nie przedstawia dokumentów, które potwierdzałyby jej stanowisko, a wręcz przeciwnie można dostrzec, że dokumenty wystawione przez skarżącą Spółkę przeczą jej twierdzeniom formułowanym w ramach prowadzonego postępowania.

W świetle przeprowadzonych rozważań przyjdzie uznać, że dostrzeżone uchybienia, których dopuściły się organy administracji nie miały wpływu na wynik sprawy, a zarzuty formułowane przez pełnomocnika skarżącej Spółki nie dały podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

mw