Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1091/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Wiktor Herlinger, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. O.-G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 173/15 w sprawie ze skargi A. O.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 12 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z 3 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 173/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. O.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 12 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r.

I.2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że decyzją z 12 listopada 2014 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z 10 lipca 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego opłacanego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2009 w kwocie 7.457 zł.

Z ustaleń organów wynikało, że Skarżący był zobowiązany do uiszczenia podatku od budynków, w skład których wchodził: 3-stanowiskowy budynek garażowy, magazyn sprzętu żywnościowego, oraz budynki zwrócone przez Skarb Państwa na przełomie lat 80-tych i 90-tych. Skarżący jako właściciel gruntu był zobowiązany do zapłaty podatku również od powierzchni znajdujących się na gruncie budynków.

SKO nie podzieliło zarzutów odwołania, że posiadaczem samoistnym gruntów, na których posadowione są budynki, jest jednostka Skarbu Państwa. Kolegium powołało się przy tym między innymi na wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt [...], w którym zostało między innymi stwierdzone, że Skarb Państwa w okresie od sierpnia 2000 r. do sierpnia 2011 r. nie był posiadaczem przedmiotowej nieruchomości.

I.3. W skardze do WSA Skarżący wskazał, że sporne grunty zostały mu zabrane i zabudowane budynkami militarnymi. W związku z powyższym budynki te nigdy nie stanowiły własności Skarżącego, lecz stanowią własność Skarbu Państwa. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, że grunty zostały mu przekazane na przełomie lat 80-tych i 90-tych i zakwestionował oględziny z 2009 r., stwierdzając, że w istocie nie zostały one dokonane, zaś sam protokół został sporządzony w Urzędzie Miejskim. Został on ponadto sfałszowany poprzez dopisanie w nim dat rzekomego zwrotu zabudowanych gruntów. Ponadto Skarżący podniósł, że same pomiary budynków dokonane w 2014 r. nie mogą zostać przez niego zweryfikowane, jak również niezasadnie przyjęto, że budynek nr 4, będący w istocie szopą (belki drewniane położone na wylewce betonowej) uznany został za budynek posadowiony na fundamencie trwale związanym z gruntem.

I.4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi.

I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

WSA wskazał, że podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie spornych gruntów zabudowanych budynkami jest Skarżący jako właściciel - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej u.p.o.l.). Z ust. 3 tego przepisu wynika zaś, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Ponieważ u.p.o.l. nie zawiera definicji posiadacza samoistnego, WSA powołał się na art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej K.c.), zgodnie z którym samoistnym posiadaczem rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel. Samo posiadanie to określony stan faktyczny, określony rodzaj władztwa nad rzeczą, który co do zasady oderwany jest od stanu prawnego. Posiadaczem samoistnym może być więc właściciel, bądź inny podmiot, który wykonuje w stosunku do rzeczy władztwo, zachowując się jak właściciel. Na samo posiadanie składają się dwa elementy. Pierwszym z nich jest element fizyczny (corpus), drugim zaś element psychiczny (animus). Jak wynika z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania podatkowego, żaden z powyżej opisanych elementów nie dotyczył Skarbu Państwa. Stanowisko jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa dobitnie świadczy, że nie miała ona woli posiadania spornej nieruchomości, jako posiadacz samoistny. Sam Skarżący nie wykazał przy tym, aby w jakikolwiek sposób manifestowała ona wolę władania nieruchomością, jak właściciel. Co więcej, sam Skarżący przedłożył projekty protokołów zdawczo-odbiorczych, sporządzonych przez jednostkę Skarbu Państwa, którymi formalnie chciała przekazać władztwo nad nieruchomością. Jak jednak wynika z akt podatkowych, Skarżący nie zgodził się na to przekazanie. Kluczowym jednak dowodem na brak posiadania samoistnego Skarbu Państwa był – zdaniem WSA - wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt [...]. W sprawie zakończonej tym wyrokiem, Skarżący wystąpił o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie ze spornej nieruchomości za okres od 11 sierpnia 2000 r., w tym za 2009 r., czyli obejmujący rok podatkowy, za który wydana została zaskarżona decyzja. Roszczenia Skarżącego zostały oddalone z uwagi na fakt, że jak wynika z ustaleń sądu powszechnego, w okresie tym Skarb Państwa nie był posiadaczem samoistnym ani zależnym nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego. Sąd Apelacyjny szczegółowo wskazał, jakie fakty przemawiają za przyjęciem, że Skarb Państwa nie sprawował władztwa nad rzeczą w sensie fizycznym, gdyż opróżnił z osób i rzeczy sporną nieruchomość, jak również po nieudanym formalnym jej przekazaniu, przesłał skarżącemu klucze, które jednak zostały przez niego wyrzucone. Ponadto Sąd Apelacyjny ustalił, że z działań Skarbu Państwa wynika, że nie miał on woli posiadania nieruchomości jak właściciel. Zgodnie z art. 365 § 1 K.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Organy podatkowe związane były więc ustaleniami prawomocnego wyroku stwierdzającymi, że Skarb Państwa nie był posiadaczem samoistnym tej nieruchomości. Orzeczenie to wiąże również Skarżącego.

W zakresie zarzutu Skarżącego co do nieprawidłowego przeprowadzenia oględzin 24 kwietnia 2014 r. WSA wskazał, że w aktach sprawy znajduje się protokół oględzin oraz dokumentacja fotograficzna w formie papierowej i na płycie CD, protokół został zaś podpisany przez Skarżącego, który nie wnosił do niego żadnych uwag. Skarżący nie wykazał zresztą, aby powierzchnia budynków odbiegała od przyjętego w protokole. Organ podatkowy zapewnił Skarżącemu prawo udziału w oględzinach i mógł on zgłaszać stosowne wnioski np. co do dokonywanych pomiarów. Z kolei zarzuty dotyczące wcześniejszych oględzin, nie mogły stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia WSA, gdyż stan faktyczny został ustalony na podstawie ostatnich oględzin dokonanych 24 kwietnia 2014 r., w stosunku do których Skarżący zastrzeżeń nie podnosił.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy podatkowe prawidłowo przyjęły również do opodatkowania między innymi budynek, który zdaniem Skarżącego stanowi szopę drewnianą, nie posiadającą fundamentu. Na podstawie dowodu z oględzin nieruchomości, organ stwierdził, że budynek posadowiony jest na fundamencie.

WSA zauważył, że uwzględniono też fakt, że jeden z budynków stanowi zabytek i dlatego z mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zastosowano w stosunku do niego zwolnienie. Dokonując oględzin przedmiotowej nieruchomości, znalazło się w protokole oględzin stwierdzenie, że do rejestru zabytków wpisany jest jedynie budynek. Skarżący faktu tego nie zakwestionował. Warunkiem zwolnienia całej działki na podstawie wyżej wskazanego przepisu, byłoby wpisanie jej do rejestru zabytków. Tymczasem do rejestru zabytków wpisany został jedynie budynek i tylko budynek korzysta ze zwolnienia.

II. W skardze kasacyjnej Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę w całości bądź jego uchylenie w całości i uchylenie decyzji organów obu instancji w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. przez ustalenie zobowiązania podatkowego od gruntu, podczas gdy nieruchomość w całości tj. budynek dwór wraz z najbliższym otoczeniem, tj. działki gruntowe, na których budynek jest posadowiony, powinny podlegać zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy, nieprawdziwe jest powołanie na okoliczność przekazania Skarżącemu na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych nieruchomości wraz budynkami. Zaprzeczają temu dokumenty wojskowe z roku 1995, stwierdzające, że wojsko jako SP będący właścicielem ww. zabudowanych nieruchomości gotów był przekazać je aktem notarialnym Skarżącemu, jeżeli Skarżący zrezygnuje ze wszystkich swoich roszczeń wyartykułowanych w projekcie załączonej do pisma ugody. Z innego dokumentu wojskowego (1987 r.) wynika, że naniesienia te dawno się całkowicie zamortyzowały, a ponieważ były wcześniej nielegalnie wzniesione, to po ewentualnym przejęciu przez Skarżącego natychmiast władze gminy wydałyby nakaz rozbiórki i rekultywacji terenu, co groziłoby katastrofą finansową. I z tych to powodów do ugody nie doszło i nadal właścicielem pozostaje wojsko (SP), a nie Skarżący, więc obciążanie podatkami Skarżącego w tej sytuacji jest całkowicie bezzasadne. Skoro w 1995 r. SP był właścicielem, to jakim cudem pięć lat wcześniej został nim Skarżący i to całej bazy?

2) naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 106 § 2 i § 3, art. 108 oraz art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez przeprowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonego wyroku, mimo że Skarżący nie był obecny na rozprawie, a nieobecność spowodowana była obłożną chorobą, która zabraniała podróżować, a nakazywała nie opuszczać łóżka. Nie miał Skarżący możliwości zgłoszenia swoich twierdzeń ani wniosków ani wyjaśnień na rozprawie oraz nie miał możliwości wskazać podstaw faktycznych ani prawnych swoich żądań i wniosków, co spowodowało nieuwzględnienie w zaskarżonym wyroku zgromadzonych w aktach sprawy dowodów z dokumentów i naruszenie przepisów podatkowych oraz wskazanych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) i postępowania podatkowego, uniemożliwiło przeprowadzenie dowodów uzupełniających, i - mimo że Skarżący usprawiedliwił swoją nieobecność na rozprawie - wydanie wyroku 3 lipca 2015 r.

Dotychczasowe postępowanie sądowo-administracyjne dotknięte jest wadami które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i właściwe zastosowanie przepisów u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Podatnik zarzucił ponadto naruszenie art. 190 § 2, art. 200a § 1 pkt 1, art. 197 § 1, art. 187 § 1 i art. 121 § 1 O.p. z uwagi na uniemożliwienie udziału w oględzinach, brak przeprowadzenia rozprawy, brak powołania biegłego, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i prowadzenie postępowania w sposób budzący nieufność do organu podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

IV. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

IV.1. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie także, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Konstrukcja skargi kasacyjnej w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.), oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej.

W sprawie tej skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., wskazać więc trzeba, że zarzut naruszenia przepisów postępowania musi być postawiony wyraźnie, to znaczy - należy wskazać konkretny przepis prawa i określić sposób jego naruszenia, a także wykazać, że wpływ tego naruszenia na wynik sprawy mógł być na tyle istotny, że gdyby nie to uchybienie, to Sąd pierwszej instancji podjąłby inne rozstrzygnięcie. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa materialnego należy wskazać, o którą postać tego naruszenia chodzi – błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie, a w przypadku błędnej wykładni, podać należy wykładnię prawidłową. Naczelny Sąd Administracyjny przy braku wskazania naruszenia konkretnego przepisu nie może zgadywać na podstawie argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej, o który przepis mogło stronie chodzić, zaś przy braku uzasadnienia konkretnego przepisu, nie może domniemywać, w jakim zakresie i dlaczego zdaniem strony doszło do naruszenia tego przepisu. W celu zachowania wysokich standardów skargi kasacyjnej, skarga ta jest obarczona tzw. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 p.p.s.a.) przenoszącym wymogi skargi kasacyjnej ze strony postępowania na profesjonalistę.

IV.2. Postawione w tej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 190 § 2, art. 200a § 1 pkt 1, art. 197 § 1, art. 187 § 1 i art. 121 § 1 O.p. z uwagi na uniemożliwienie udziału w oględzinach, brak przeprowadzenia rozprawy, brak powołania biegłego, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i prowadzenie postępowania w sposób budzący nieufność do organu podatkowego, nie zasługują na uwzględnienie, a to już z uwagi na to, że w żadnej mierze nie wykazano w skardze kasacyjnej, aby mogły mieć one jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wskazał jakoby którekolwiek z uchybień, jakie jego zdaniem miały miejsce w tej sprawie, mogło przyczynić się do zmiany kierunku rozstrzygnięcia. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że kluczową rolę w zakresie ustaleń faktycznych miał wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt [...]. To, że Skarżący nie zgadza się z tym wyrokiem i wynikającymi z niego okolicznościami, branymi pod uwagę w niniejszej sprawie, nie oznacza, że organy nie miały podstawy do uwzględnienia tego wyroku. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 365 § 1 K.c. orzeczenie prawomocne - wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z 6 grudnia 2012 r., sygn. akt [...] - wiąże zarówno organy podatkowe, jak i Skarżącego, ale także sądy administracyjne orzekające w tej sprawie. Wobec tego trudno uznać, aby jakikolwiek inny dowód miał rozstrzygające znaczenie dla kwestii własności nieruchomości czy też jej samoistnego posiadania. W zakresie ustaleń faktycznych opartych na protokole oględzin wskazać należy, że Skarżący nie przedstawił innych dowodów, które wpływałby na wiarygodność tego protokołu. Nie wiadomo też, dlaczego Skarżący zarzuca uniemożliwienie udziału w oględzinach, skoro brał w nich udział. Błędne jest też przeświadczenie Skarżącego, jakoby z uwagi na oględziny konieczna była w tej sprawie rozprawa administracyjna. Skarżący nie przedstawił też wpisu gruntu do rejestru zabytków. Przedstawił jedynie wpis budynku do rejestru zabytków. Nie ulega zaś wątpliwości, że powołanie biegłego (co akurat nie jest instytucją obowiązkową w postępowaniu podatkowym, a fakultatywną) nie mogłoby zmienić ustaleń w zakresie wpisu do rejestru zabytków, bowiem to wpis decyduje o tym, czy dany grunt lub budynek jest zabytkiem, a nie opinia biegłego (vide art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.).

IV.3. W zakresie zarzutu naruszenia art. 106 § 2 i § 3, art. 108 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a przez przeprowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonego wyroku, mimo że Skarżący nie był obecny na rozprawie, Skarżący również nie wykazał, jakoby ewentualne naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać zresztą trzeba, że jak stanowi art. 107 p.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Nieobecność ta zasadniczo nie wpływa więc na wynik sprawy, zwłaszcza, że jak wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Zgodnie zresztą z art. 108 p.p.s.a. w razie nieobecności strony lub jej pełnomocnika na rozprawie, przewodniczący lub wyznaczony przez niego sędzia sprawozdawca przedstawia ich wnioski, twierdzenia i dowody znajdujące się w aktach sprawy.

Jak wynika z wywodów Skarżącego, zdaje się on błędnie spodziewać, że w trakcie rozprawy sądowoadministracyjnej Sąd pierwszej instancji prowadzić może samodzielne ustalenia faktyczne w sprawie. Tymczasem sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń faktycznych, a jedynie ocenia legalność sposobu prowadzenia ustaleń dokonywanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 106 p.p.s.a. po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi (§ 1); po złożeniu sprawozdania, strony - najpierw skarżący, a potem organ - zgłaszają ustnie swoje żądania i wnioski oraz składają wyjaśnienia. Strony mogą ponadto wskazywać podstawy prawne i faktyczne swych żądań i wniosków. Przewodniczący udziela głosu pozostałym stronom według ustalonej przez siebie kolejności (§ 2); sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (§ 3).

Ze wskazanych przepisów wynika więc, że stawiennictwo na rozprawie sądowoadministracyjnej nie jest obowiązkowe, a ewentualne wnioski dowodowe w zakresie dowodów uzupełniających z dokumentów, jakie przewiduje art. 106 § 3 p.p.s.a., można wysłać przed rozprawą, np. razem ze skargą. Jednakże należy mieć na uwadze, że przeprowadzenie dowodów na ich podstawie jest fakultatywne. Sąd administracyjny nie jest bowiem zobligowany do uwzględnienia wniosku, nawet gdyby był on uzasadniony w okolicznościach sprawy.

To, że Skarżący nie mógł być obecny na rozprawie, nie wstrzymywało prowadzenia i zakończenia sprawy sądowoadministracyjnej. Z tego względu nie można uznać, że przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku w tej sytuacji było uchybieniem mającym wpływ na wynik sprawy.

IV.4. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Prawidłowa wykładnia tego przepisu jest taka, że "dla zastosowania zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. konieczne jest stwierdzenie, po pierwsze, że objęty nim przedmiot opodatkowania został indywidualnie wpisany do rejestru zabytków oraz, po drugie, że jest on utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Jednakże nawet jeżeli oba te restrykcyjne warunki zostaną spełnione, zwolnienie nie może być zastosowane, jeżeli przedmiot opodatkowania jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" (vide wyrok NSA z 20 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1884/15; orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można więc zarzucić Sądowi pierwszej instancji, aby błędnie zinterpretował ten przepis. Skarżący nie wskazał zresztą w skardze kasacyjnej innej wykładni tego przepisu, jaka jego zdaniem miałaby być prawidłowa.

W zakresie zarzutu błędnego zastosowania (w istocie niezastosowania) tego przepisu w odniesieniu do gruntu, zauważyć trzeba, że Skarżący próbował podważyć ustalenia faktyczne za pomocą tego zarzutu. Z niezakwestionowanych skutecznie ustaleń faktycznych wynika zaś, że w 2009 r. Skarżący był właścicielem gruntu, natomiast Skarb Państwa nie był posiadaczem samoistnym (tak wskazuje wiążący wyrok Sądu Apelacyjnego w K.), a jednocześnie sporny grunt nie został wpisany indywidualnie do rejestru zabytków. W aktach sprawy jest jedynie dowód wpisania budynku do rejestru zabytków. Oznacza to, że do gruntu nie miało zastosowania zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji. Jak wskazano w wyroku NSA z 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 450/09 "jeżeli tylko budynek jest wpisany do rejestru zabytków, to grunt pod nim nie korzysta ze zwolnienia w podatku od nieruchomości (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro w 2009 r. Podatnikiem podatku od nieruchomości co do tego gruntu pozostawał Skarżący jako właściciel gruntu, o czym stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a jednocześnie grunt nie był wpisany do rejestru zabytków, więc nie korzystał ze stosownego zwolnienia, to słusznie obciążono Skarżącego w tym zakresie podatkiem od nieruchomości za 2009 r. Nie ulega zresztą wątpliwości, że skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie przepisu, który reguluje, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Z tego względu dalszy komentarz w tej mierze byłby nieuprawniony w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., skoro NSA jest związany podstawami skargi kasacyjnej.

IV.5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.