Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 872/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 149 ust. 1 pkt 2 w zw.  z art. 134 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1510
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 7,77,80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C Sp. z.o.o. w R od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 698/18 w sprawie ze skargi C Sp. z.o.o. w T na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie z dnia [...]lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie z [...]r. nr[...]; 3. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie na rzecz Sp. z.o.o. w R 1120 (tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) oddalił skargę C Sp. z o.o. z siedzibą w T (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora M Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w W (dalej: Dyrektor) z dnia [..] lutego 2018 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że 3 października 2017 r. Dyrektor ogłosił postępowanie nr 07-17-001081/REH/05/1/05.1310.208.02/01 w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna na okres od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. Wartość postępowania na okres rozliczeniowy wynosiła 562.544,40 zł. Na postępowanie wpłynęło czternaście ofert.

Komisja konkursowa dokonała analizy złożonych ofert, w szczególności pod kątem spełnienia przez oferentów warunków wskazanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1522 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie świadczeń gwarantowanych, oraz kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1372 ze zm.), dalej jako rozporządzenie w sprawie kryteriów, tj. jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości oraz ceny oraz warunków wskazanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1522 ze zm.).

Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło w dniu 13 listopada 2017 r. Do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej wybranych zostało dziesięciu świadczeniodawców, którzy w rankingu końcowym uzyskali największa liczbę punktów. Skarżąca spółka zajęła jedenaste miejsce i nie została wybrana do udzielania świadczeń.

Odwołanie spółki od rozstrzygnięcia postępowania zostało oddalone decyzją Dyrektora z [..] listopada 2017 r.

Dyrektor po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Wskazał, że Komisja konkursowa dokonała weryfikacji wszystkich złożonych ofert w jednolity sposób, a więc z poszanowaniem zasady równego traktowania oferentów.

WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję. Sąd uznał, że nie było podstaw do odrzucenia ofert podmiotów, które złożyły oświadczenia o prowadzeniu elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz.U. z 2016 r. poz. 1535 ze zm.; dalej u.s.i.o.z.). Zasadnie przyznano tym ofertom 4 punkty w zakresie kryterium jakości – pozostałe warunki. Zdaniem strony, powyższe oferty powinny zostać odrzucone ze względu na podanie przez oferentów nieprawdziwych danych. Według skarżącej w tym kryterium chodzi o rzeczywiste prowadzenie EDM na dzień otwarcia ofert. Tymczasem nie zakończono prac nad uruchomieniem platformy medycznej niezbędnej do funkcjonowania ww. systemu, a ponadto nie stworzono systemu informatycznego, łączącego Fundusz ze świadczeniodawcami..

W ocenie Sądu nie było podstaw do odrzucenia ofert podmiotów, które nie tylko zadeklarowały podjęcie określonych działań do rozpoczęcia korzystania z w pełni funkcjonalnego systemu EDM, ale również przedstawiły w toku postępowania konkursowego dokumentację uprawdopodobniającą fakt posiadania stosownego oprogramowania. Zważywszy na określoną sytuację (obowiązek prowadzenia EDM od 1 stycznia 2019 r.; niezakończone prace informatyczne i brak koniecznego rozporządzenia wdrażającego system), a także okres na jaki miały być zawarte umowy (od 1 grudnia 2017 r. do 30 czerwca 2022 r.), czyli też po wejściu w życie obowiązku prowadzenia EDM, treść oświadczeń złożonych przez oferentów nie powinna być uznana za nieprawdziwą. W ocenie Sądu, podmioty przystępujące do konkursu nie powinny ponieść konsekwencji niewywiązania się organów Państwa z obowiązku skutecznego wdrożenia systemu EDM. Tym samym słusznie przyznano 4 punkty za spełnienie tego warunku.

W ocenie WSA w Warszawie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 u.ś.o.z poprzez dopuszczenie do zmiany oferty złożonej przez SZPZLO W po upływie terminu do składania ofert. W chwili złożenia oferty SZPZLO W zadeklarował specjalistę fizjoterapii. To, że na wezwanie Komisji Konkursowej z uwagi na wystąpienie elementów spornych harmonogramu oferent ten złożył wyjaśnienia i usunął konflikt personelu zastępując pierwotnie wskazanego specjalistę fizjoterapii innym specjalistą fizjoterapii nie doprowadziło do nieuprawnionej modyfikacji złożonej oferty ani tym bardziej jej rozszerzenia. Od samego początku postępowania do momentu rozstrzygnięcia SZPZLO W zasługiwał na punkty za spełnienie powyższego kryterium sformułowanego w załączniku nr 5 do rozporządzenia kryterialnego, tabela nr 1, cześć nr 2 przedmiot postępowania: fizjoterapia ambulatoryjna L.p. 1, kryterium jakość, kategoria 1 – personel.

WSA uznał za bezzasadny zarzut nieodrzucenia przez Komisję konkursową oferty SZPZLO W, u którego w toku kontroli stwierdzono niespełnienie zadeklarowanego warunku zapewnienia możliwości wykonywania świadczeń z zakresu krioterapii ogólnoustrojowej (brak kriokomory). W omawianym postępowaniu warunek posiadania kriokomory nie był warunkiem obligatoryjnym, a więc Komisja nie miała podstaw do odrzucenia oferty. W tym przypadku ten oferent nie otrzymał dodatkowych punktów. Wszyscy oferenci, u których nie potwierdzono zadeklarowanych warunków, mieli poczynioną przez Komisję korektę punktacji, tak więc nie ma podstaw do uznania, że doszło do naruszenia art. 134 u.ś.o.z.

Odnosząc się do tego, że ofertę spółki K, podpisał tylko Prezes Zarządu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z odpisem KRS do reprezentowania spółki upoważniony jest każdy z członków zarządu lub każdy prokurent samodzielnie. Komisja Konkursowa nie miała podstaw do odrzucenia oferty tego uczestnika.

W ocenie Sądu I instancji organ wyjaśnił wszystkie fakty mające znaczenie prawne dla niniejszej sprawy, a ocena dowodów nie została dokonana w sposób dowolny. Wbrew poglądowi skarżącej Dyrektor uzasadnił zaskarżoną decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. na co wskazuje treść podanych w niej motywów, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Akcentowana przez stronę konieczność ustosunkowania się przez organ do zarzutów odwołania co do zasady jest słuszna. Jednakże nie ma charakteru bezwzględnego z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. gdyż tylko w sytuacji, gdy uchybienie przepisom prawa materialnego i/lub przepisom procedury miało – w pierwszym przypadku wpływ na wynik sprawy, w drugim – jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego natomiast wpływu strona nie wykazała, a Sąd z urzędu nie stwierdził.

WSA w Warszawie wskazał, że Komisja konkursowa nie miała obowiązku wizytowania oferentów dotychczas posiadających umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem, co wynika z § 17 ust. 3 rozporządzenia konkursowego Wizytacja oferenta SZPZLO W była następstwem informacji przekazanej przez skarżącą do Komisji konkursowej pismem z dnia 7 listopada 2017 r. Skarżąca wskazała, że w jej ocenie oferent SZPZLO W nie posiada zadeklarowanego w ofercie sprzętu, za który przysługują dodatkowe punkty. Komisja konkursowa nie przeprowadziła podczas wizytacji weryfikacji wszystkich zadeklarowanych warunków, gdyż zachowanie takie naruszyłoby zasadę równego traktowania oferentów wyrażoną w art. 134 ust. 1 ustawy, przeprowadzając pełną weryfikację podczas wizytacji wyłącznie u jednego z kilku oferentów, którzy wykazywali się ciągłością świadczeń.

Komisja konkursowa zachowała się jednolicie względem wszystkich oferentów, gdyż nie przeprowadziła weryfikacji pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstw żadnego z oferentów, który wykazał się ciągłością realizacji umowy z NFZ. Natomiast weryfikacja SZPZLO W w zakresie sprzętu zadeklarowanego w ofercie świadczy o tym, że Komisja dążyła do prawidłowego przeprowadzenia postępowania i rzetelnej oceny ofert.

Spółka zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego zmiany i uwzględnienia skargi, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

I.

A) art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1532 ) w zw. z art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach przez ich niezastosowanie i przyjęcie, że w postępowaniu konkursowym prowadzonym przez Narodowy Fundusz Zdrowia oferta podmiotów, które złożyły oświadczenie o prowadzeniu EDM (Elektronicznej Dokumentacji Medycznej) nie podlegają odrzuceniu w przypadku nieprowadzenia przez te podmioty w dniu składania oferty EDM (Elektronicznej Dokumentacji Medycznej) w rozumieniu u.ś.o.z.;

B) przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez niewłaściwą interpretację zapisu w załączniku nr 5 Tabela nr 2 Rehabilitacja Lecznicza – Część wspólna, II. Jakość – Pozostałe warunki, Lp. 4 Prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM) w rozumieniu przepisów ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy z wyłączeniem recept i skierowań, które wystawiane są co najmniej poprzez nanoszenie danych za pomocą wydruku i przyjęcie, że pomimo braku prowadzenia EDM (zgodnie z u.ś.o.z.) wystarczające jest zadeklarowanie przez oferentów posiadania stosownego oprogramowania do prowadzenia EDM w przyszłości w związku z § 5 ust. 1 i 2 przedmiotowego rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

II. § 18 ust. 4 zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (zgodnie z którym po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania), przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że uzasadniona i dopuszczalna jest zmiana treści oferty oferenta SZPZLO W przez komisję konkursową w trakcie postępowania konkursowego, przez dokonanie zmiany w wykazie personelu na wniosek oferenta, co spowodowało również naruszenie art. 134 u.ś.o.z.;

III.

A. art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.o.z. przez błędną jego wykładnię i niezastosowanie przez przyjęcie, że przepis ten dotyczy tylko nieprawdziwej informacji w odniesieniu do warunków obligatoryjnych a warunek posiadania kriokomory nie był warunkiem obligatoryjnym, podczas gdy przepis ten dotyczy każdej nieprawdziwej informacji również w zakresie warunków dodatkowo punktowanych mających wpływ na kształt rankingu i wynik postępowania oraz

B) § 18 ust. 4 zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z którym po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że uzasadniona i dopuszczalna jest zmiana treści oferty oferenta SZPZLO W przez komisję konkursową w trakcie postępowania konkursowego, przez dokonanie zmiany w udzielonej przez oferenta odpowiedzi na pytanie ankietowe 32 reh2 kriokomora w lokalizacji z odpowiedzi "TAK" na "NIE" w związku z art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie opieki zdrowotnej;

IV. art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z dnia 27 sierpnia 2004 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1532) w związku z § 17 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy poprzez stosowanie kryteriów wyboru ofert i oceny tych kryteriów w ofercie w sposób, który świadczył o niezagwarantowaniu zasad uczciwej konkurencji między oferentami, którzy mieli uprzednio zawarte umowy z NFZ, poprzez pominięcie weryfikacji danych przedstawionych w ich ofertach a dotyczących nowych wymagań, które dotychczas nie były wymagane przez NFZ na podstawie umów zawartych i realizowanych przez tych oferentów;

V. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niezastosowanie środka określonego w ustawie pomimo braku ustalenia przez organ stanu faktycznego w sposób dokładny i wyczerpujący w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy wskutek czego zaskarżona decyzja pozostawała w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności dokonuje oceny przedstawionych w tej skardze zarzutów procesowych, a dopiero w dalszej zarzutów materialnych. Konieczność zachowania takiej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że kontrola stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany skargą kasacyjną.

Skarga kasacyjna spółki ma usprawiedliwione podstawy, przy czym nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

W ocenie NSA na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia przepisów postępowania, a więc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w części, w której może być połączony z ustaleniami dokonanymi przez organ w postępowaniu konkursowym, a które zostały wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie jako naruszenie przepisów materialnych, art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.z. w związku z art. 134 ust. 1 i 2 tej ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1372).

Wprawdzie w tym zakresie skarga kasacyjna stawia zarzut naruszenia prawa materialnego, to jednak z jej uzasadnienia wynika, że strona łączy to naruszenie z brakiem odrzucenia ofert, które w treści nie odpowiadały przepisom rozporządzenia. Zdaniem Sądu II instancji takie określenie naruszenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pozwala NSA dokonać kontroli wyroku ze względu na treść uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1. Zatem należy przyjąć, że pomimo błędnego uznania zarzutu za naruszenie prawa materialnego, a tym samym postanowienia w podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w istocie chodzi o naruszenie przepisów procesowych. Na korzyść takiego stanowiska przemawia i to, że wskazane w zarzucie przepisy odnoszą się do postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, a więc z zasady dotyczą zagadnień proceduralnych. Oczywiście ten postulat nie został w ustawie konsekwentnie zrealizowany, bo obok materii procesowych pojawiają się w tych przepisach kwestie materialne, jednak w zakresie rozpoznawanym w ramach analizowanego zarzutu chodziło o odrzucenie oferty, a więc aspekt formalny postępowania konkursowego. Ten problem jest podstawowy dla kontrolowanego postępowania, z tego powodu, że ziszczenie się przesłanki skutkującej odrzuceniem oferty na podstawie art. 149 ust. 1 u.ś.z. czyni bezprzedmiotową ocenę merytorycznej strony oferty, w tym realizacji zasad postępowania konkursowego oraz oceny spełnienia kryteriów przez poszczególne oferty. Zatem odrzucenie oferty to zagadnienie pierwotne w stosunku do naruszeń podnoszonych w skardze kasacyjnej.

Odnosząc się do tego aspektu rozpoznawanej sprawy Sąd II instancji nie podziela stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku. Trafnie skarga kasacyjna zwraca uwagę na obowiązujące w tym zakresie przepisy. Zdaniem NSA tylko treść tych przepisów może być podstawą oceny działań organu i Sądu I instancji. NSA nie dopatruje się żadnych racji, by wbrew treści przepisu dokonywać oceny poprawności złożonej oferty z terminowością wprowadzania ewidencji elektronicznej przez ustawodawcę i wyprowadzania z tego faktu wniosków co do formalnej poprawności ofert.

W chwili ogłoszenia konkursu, a więc i w momencie opracowywania ofert przez świadczeniodawców, w rozporządzeniu z 2016 roku w załączniku nr 5 w tabeli nr 2 – rehabilitacja lecznicza – część wspólna, w pkt II. Jakość pozostałe warunki w pozycji 4 wskazano na prowadzenie elektronicznej dokumentacji medycznej (EDM). Z tego tytułu prawo przewidywało 4 pkt jednak tylko pod warunkiem, że taka dokumentacja jest prowadzona, a nie że będzie w przyszłości. Językowe ujęcie przepisu nie pozostawia wątpliwości. Równocześnie w pozycji 3 tej części załącznika wskazano na prowadzenie indywidualnej dokumentacji medycznej. W kolumnie 4 tej części załącznika przyjęto, że do wyboru świadczeniodawcy pozostawia się zadeklarowanie jednego z rodzajów prowadzenia dokumentacji medycznej. Oznacza to, że świadczeniodawca miał wskazać rodzaj prowadzonej dokumentacji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że w chwili złożenia ofert żaden ze świadczeniodawców nie prowadził, bo nie mógł prowadzić elektronicznej dokumentacji medycznej. Zatem nie mógł też tego faktu potwierdzać w ofercie antycypując przyszłe rozwiązania techniczno-prawne. Oferta ma spełniać wymogi formalne w chwili jej złożenia.

Z treści art. 149 ust. 1 pkt 2 u.ś.z. nie wynika co należy rozumieć pod pojęciem "nieprawdziwe informacje", jednak w orzecznictwie NSA przesądzono, że ten zwrot oznacza takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygniecie podaje informacje, które nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistym stanie rzeczy, a mogą mieć wpływ w jakikolwiek sposób na wynik postępowania (zob. wyrok NSA z 10 kwietnia 2014 r. II GSK 476/13, wyrok NSA z 25 października 2018 r., II GSK 1174/18, CBOSA). Podkreślić należy również, że dla przyjęcia i oceny nieprawdziwości informacji nie ma znaczenia intencja świadczeniodawcy, a więc fakt, czy informacje podaje mając świadomość ich nieprawdziwości, czy też działa bez takiego zamiaru. Prawdziwość danych z oferty ma charakter obiektywny i powinna być odnoszona do momentu złożenia oferty.

Zatem z tego powodu skargę kasacyjną należało uwzględnić i orzec jak w sentencji wyroku. Pozostałe zarzuty kasacyjne Sąd II instancji uznał za niezasadne, gdyż są przedwczesne, co wykazano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego NSA orzekł na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.