Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1343/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 11 września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11 września 2019 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz

- art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.),

po rozpatrzeniu odwołania M. K., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...].[...] z dnia 8 marca 2019 r. (znak: [...]) udzielającej T. D. pozwolenia na "rozbiórkę garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...]" oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na: "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, c.o., gazową, elektryczną, wentylacji mechanicznej, instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, z miejscem postojowym dla osoby niepełnosprawnej, na działkach [...] obr. [...] przy ul. [...] / ul. [...] w Krakowie",

uchylił decyzję organu I instancji w części pozwolenia na "rozbiórkę garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...]" i orzekł o umorzeniu postępowania w tym zakresie, zaś w części pozostałej utrzymał się w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Rozpatrując ponownie wniosek inwestora – T. D. z dnia 8 sierpnia 2017 r. o pozwolenie na budowę ww. inwestycji (po uchyleniu przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia 22 marca 2018 r., znak: [...], decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 24 listopada 2017 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia), Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 8 marca 2019 r. (znak: [...]) orzekł o pozwoleniu na "rozbiórkę garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...]" oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na: "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, c.o., gazową, elektryczną, wentylacji mechanicznej, instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, z miejscem postojowym dla osoby niepełnosprawnej, na działkach [...] obr. [...] przy ul. [...] / ul. [...] w Krakowie".

Odwołanie od ww. decyzji wniósł M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, tj.:

1) art. 35 ust. 4 u.p.b., poprzez bezzasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezgodności projektu budowlanego z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z warunkami technicznymi, a także pomimo istotnych niespójności i wewnętrznych sprzeczności treści projektu budowlanego,

2) art. 5 ust. 1 pkt 4 i 9 u.p.b., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku w nim uwzględnienia niezbędnych warunków do korzystania z obiektu mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich, a także uzasadnionych interesów osób trzecich,

3) art. 7 i art. 77 oraz art. 8 k.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów Państwa, poprzez bezzasadne uwzględnienie w przedmiotowym postępowaniu wyłącznie interesów inwestora,

4) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętej decyzji, które nie jest wystarczające do pełnego poznania motywacji jaką kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu odwołania odwołujący się szczegółowo rozwinął ww. zarzuty.

Mając na uwadze powyższe, Wojewoda Małopolski po dokonaniu szczegółowej analizy całości akt tej sprawy, dodatkowym uzupełnieniu postępowania dowodowego, w kontekście podnoszonych zarzutów wskazał na wstępie, że rozpatrując przedmiotowe odwołanie, w oparciu o art. 50 k.p.a. pismem z dnia 12 czerwca 2019 r. (znak: [...]) wezwano pełnomocnika inwestora m.in. do ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu, wyjaśnienia zakresu przedmiotowego pozwolenia na budowę oraz rozbieżności co do ilości projektowanych miejsc postojowych i ich lokalizacji. Wyjaśniono przy tym, że w odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik inwestora pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. ustosunkował się do zarzutów odwołania oraz przedłożył część graficzną i opisową projektu zagospodarowania terenu, które następnie pismem z dnia 25 lipca 2019 r. skorygował. Zaznaczono także, że przedłożone materiały [w tomie pierwszym projektu budowlanego, str. 17-23 (opis do projektu zagospodarowania terenu), str. 24 (projekt zagospodarowania terenu – część rysunkowa ozn. 24a), str. 28 (opis do części architektonicznej) oraz str. 53 (rysunek – elewacja północna)] spowodowały wyeliminowanie rozbieżności pomiędzy poszczególnymi częściami projektu budowlanego oraz pozostały bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., Wojewoda Małopolski zawiadomieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. (znak: [...]) poinformował strony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. Dodano jednak, że pomimo prawidłowego doręczenia zawiadomienia żadna ze stron nie skorzystała z możliwości zapoznania się z całością akt sprawy przed wydaniem decyzji.

W dalszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść art. 6 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. wskazując, że w ostatnim z wymienionych przepisów określony został zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego. Zaznaczono również, powołując się na treść art. 15 k.p.a., że organ II instancji na nowo rozpoznaje sprawę administracyjną w jej całokształcie, a następnie podano, że zatwierdzony projekt budowlany obejmował inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (10 mieszkań) z garażami podziemnymi (13 miejsc postojowych) oraz na poziomie parteru (1 miejsce dla osoby niepełnosprawnej). Wyjaśniono przy tym, że zdaniem organu odwoławczego, błędnie uznał organ I instancji, iż zakresem inwestycji objęta była również rozbiórka garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...] Podkreślono bowiem, że okoliczność ta została wyjaśniona przez projektanta pismem z dnia 21 czerwca 2019 r., w którym wskazano, że garaż ten (typu blaszak) został już usunięty na podstawie innej decyzji oraz poprzez zawarcie na skorygowanym projekcie zagospodarowania terenu (str. 24a) informacji identyfikującej tę – inną decyzją, tj. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. Zwrócono nadto uwagę, że w aktach sprawy prowadzonej przez Wojewodę Małopolskiego pod znakiem: [...] znajdowała się ta decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. (znak: [...]) udzielająca pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gaz, elektryczną, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe z miejscem parkingowym dla osoby niepełnosprawnej, na działkach [...] obr. [...] przy [...] w Krakowie". Ponadto podniesiono, że zasadnym – w ocenie organu odwoławczego – wydawało się przyjęcie, iż skoro inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie inwestycji decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 sierpnia 2018 r. (znak: [...]), to garaż kolidujący z tym budynkiem i drogą dojazdową musiał zostać rozebrany. Dlatego też wskazano, że w związku z takimi ustaleniami Wojewoda Małopolski zobowiązany był do uchylenia w tej części (pozwolenie na rozbiórkę garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...] zaskarżonej decyzji oraz umorzenia w tym zakresie postępowania, gdyż oceniane pozwolenie na rozbiórkę stało się bezprzedmiotowe.

Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że część elementów zagospodarowania terenu, jak zjazdy z ul. [...] i ul. [...], nie zostały objęte inwestycją, ponieważ ich realizacja odbyła się na podstawie zgłoszenia robót przyjętych w postępowaniu znak: [...], podobnie jak miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu kolorem pomarańczowym nie znajdowało się w zakresie inwestycji, gdyż zostało objęte decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. (znak: [...]). Podobnie też wskazano, że przyłącza kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody, gazu, elektroenergetyczne wyłączone zostały z zakresu inwestycji zgodnie z informacją zawartą na projekcie zagospodarowania terenu (str. 24a) o procedowaniu w odrębnych postępowaniach. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, za chybione należało uznać zarzuty odwołującego w zakresie zjazdów (pkt 2 lit. d odwołania), rozbiórki garażu oraz zewnętrznego miejsca postojowego przeznaczonego dla osób niepełnosprawnych, gdyż elementy te nie były objęte zakresem inwestycji.

Organ II instancji zaznaczył także, że dla terenu przewidzianego pod inwestycję obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny", uchwalony przez Radę Miasta Krakowa uchwałą Nr LXXI/1032/13 z dnia 10 kwietnia 2013 r. i zgodnie z jego ustaleniami działki inwestycyjne zlokalizowane były na terenie oznaczonym symbolem MW.3 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Podkreślono przy tym, że projektowana inwestycja spełniała warunki zawarte w § 15 ww. planu, tj. wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosił – 49,8% (wymagana min. 40%), wskaźnik intensywności zabudowy – 1,4 (min. 1,2 – max. 1,8), powierzchnia zabudowy – 194 m2 (dopuszczalna 200 m2), wysokość zabudowy – 12 m (max. 12 m), dach płaski zgodnie z warunkami, ilość miejsc postojowych – 13 w kondygnacji podziemnej (zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 1b – 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, projekt przewiduje 10 mieszkań, czyli wymagana liczba to 12 miejsc postojowych). Ponadto podano, że projektowane było jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych na parterze (wymagania dotyczące lokalizacji miejsc parkingowych zostały spełnione, gdyż w myśl § 15 ust. 1 pkt 2 lit. f miejsca parkingowe należy lokalizować: w parterach budynków, w kondygnacjach podziemnych). Zwrócono również uwagę, że plan określał wskaźnik dotyczący ilości miejsc postojowych, który został uwzględniony przy tej inwestycji. Dodatkowo wskazano, że zaprojektowano jedno miejsce postojowe w garażu podziemnym oraz jedno miejsce na parterze budynku przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Wyjaśniono także, że zarzut dotyczący niezgodnej z ww. planem miejscowym lokalizacji miejsca postojowego określonego kolorem pomarańczowym w północnej części działki nie mógł być oceniany w przedmiotowym postępowaniu, gdyż to miejsce parkingowe nie zostało objęte zakresem inwestycji, natomiast błąd dotyczący ilości miejsc parkingowych (15 miejsc), o których wspomniano w odwołaniu został prawidłowo skorygowany (tj. 13+1) przez inwestora w materiałach przedłożonych w toku postępowania odwoławczego.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że w dalszej części odwołania odwołujący się zarzucił niewłaściwe (odręczne) oznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu projektowanego miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych na parterze budynku. Niemniej jednak w ocenie Wojewody Małopolskiego, odręczne wprowadzenie elementu projektowanego nie było niedopuszczalne. Niezależnie jednak od powyższego zaznaczono, że inwestor w postępowaniu odwoławczym przedłożył skorygowany projekt zagospodarowania terenu z naniesionym w sposób elektroniczny miejscem postojowym na parterze budynku (str. 24a). Ponadto podano, że odwołujący się podniósł, iż teren zagospodarowany zarówno pod zaznaczone kolorem pomarańczowym miejsca postojowe, jak i pod przedmiotową pochylnię powinien zostać wyłączony z opracowania, a tym samym powierzchnia tego terenu nie powinna być uwzględniana przy wyliczaniu poszczególnych wskaźników i parametrów zabudowy. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnik inwestora odnosząc się do tego zarzutu w piśmie z dnia 21 czerwca 2019 r. wskazał, iż "obszar ten, wbrew sugestiom skarżącego, nie był brany pod uwagę do obliczenia jakichkolwiek wskaźników i współczynników zabudowy".

Dalej zaznaczono, że odwołujący się zarzucił, iż istniejąca w terenie pochylnia pozostawała w kolizji z zaznaczonym na projekcie zagospodarowania terenu wejściem na teren posesji. Zwrócono bowiem uwagę, że inwestor wykonując pełny zakres inwestycji, w tym podziemny zbiornik retencyjny na wody opadowe wraz z sąsiadującą przy nim studzienką kontrolno-pomiarową (co wynikało z projektu zagospodarowania terenu) zobowiązany będzie do rozbiórki istniejącego miejsca postojowego i pochylni, o czym sam deklarował na przedłożonym w toku postępowania odwoławczego – projekcie zagospodarowania terenu str. 24A w projekcie budowlanym i odtworzenia tych elementów (miejsca postojowego i urządzenia umożliwiającego osobom niepełnosprawnym wejście na posesję) z uwzględnieniem projektowanego wejścia na teren posesji. Wyjaśniono również, że przy odtworzeniu tych elementów inwestor musi zastosować odpowiednie rozwiązania projektowe takie, które umożliwią korzystanie z wejścia na teren posesji także osobom niepełnosprawnym.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego, wymagania określone w § 11 ust. 4 pkt 2 ww. planu miejscowego, w zakresie odprowadzenia ścieków oraz wód opadowych zostały spełnione, gdyż ścieki będą odprowadzone do miejskiego systemu kanalizacji sanitarnej, natomiast wody opadowe z dachu budynku i podjazdu będą odprowadzone poprzez system odwodnień do zbiornika retencyjnego, a następnie do kanalizacji deszczowej. Wobec powyższego zdaniem Wojewody Małopolskiego, projektowana inwestycja była zgodna z warunkami określonymi w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz spełniała wymagania w nim określone.

Dodatkowo w ocenie organu II instancji, przedmiotowe zamierzenie budowlane zgodne było z wymaganiami ochrony środowiska, gdyż projektowana inwestycja nie była zaliczona do l, ani do II grupy przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), w związku z czym nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wbrew wskazaniom zawartym w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 22 marca 2018 r. (znak: [...]), o konieczności uwzględnienia w treści decyzji I instancji obowiązku prowadzenia prac fundamentowych pod stałym nadzorem uprawnionego geologa, takie wskazanie nie znalazło się wprost w pozwoleniu na budowę. Niemniej jednak, zdaniem organu II instancji, Prezydent Miasta Krakowa w zaskarżonej decyzji zawarł ten warunek pośrednio poprzez wskazanie, że "roboty budowlane należy wykonać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami (...), prace budowlane należy wykonać pod nadzorem osoby uprawnionej i zgodnie z przepisami bhp". Ponadto podano, że w projekcie budowlanym na str. od 4 do 15 znajdowało się opracowanie dla potrzeb ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, zawierające opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny, sporządzone przez uprawnionego geologa. Dodano również, że w podsumowaniu znajdowało się zalecenie prowadzenia prac fundamentowych pod stałym nadzorem uprawnionego geologa, a zatem inwestor zobowiązany będzie do wykonywania przedmiotowych prac zgodnie także z tymi zaleceniami. Dodatkowo wskazano, że projektant na str. 22 projektu budowlanego, w punkcie 12 określił kategorię geotechniczną obiektu budowlanego, jako drugą w prostych warunkach gruntowych. Z kolei w zakresie wymagań zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi stwierdzono, iż spełniono przepisy określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązujące w dacie wydania decyzji. W tym zakresie wskazano bowiem, że budynek mieszkalny wielorodzinny, od strony północnej (ul. Dolnej), zlokalizowano w wyznaczonej liniach zabudowy – w odległości 4,00 m od granicy pasa drogowego tej ulicy. Podobnie też podano, że od strony południowej budynek zlokalizowano w odległości 4,00 m, natomiast odległości budynku od granic działek od strony zachodniej i wschodniej wynosiły odpowiednio 5,14 m i 4,22 m. Podniesiono także, że projekt zagospodarowania podawał odległości projektowanego budynku od zabudowy sąsiedniej, które wynosiły od budynku przy ul. [...] – 8 m, zaś od budynku na sąsiedniej dz. nr [...] – 10,34 m.

Następnie Wojewoda Małopolski, przechodząc do analizy przesłaniania budynku na działce odwołującego się wskazał, że odległość między projektowanym budynkiem a istniejącym na dz. nr [...] niskim budynkiem jednorodzinnym wynosiła 8 m. Dodano przy tym, że istniejący budynek składał się z dwóch kondygnacji naziemnych, posiadał jeden lokal mieszkalny wielopokojowy, a na zachodniej ścianie w poziomie parteru nie było okien, które z kolei występowały od strony zachodniej na drugiej kondygnacji. Podkreślono również, że na str. 355-356 projektu budowlanego tom II znajdowało się oświadczenie wraz z analizą dotyczące wzajemnego przesłaniania projektowanego budynku względem istniejących, w tym na działce odwołującego się, z którego wynikało, że "projektowane budynki na dz. nr [...] i [...] są oddalone od siebie na odległość 8 m i 8,85 m. Wysokości przesłaniania wzajemnego wynikające z położenia okien w różnych częściach budynku wynoszą odpowiednio 8,7 m i 4,9 m. W budynku jednorodzinnym na dz. nr [...] na zachodniej ścianie parteru nie występują okna. Na rysunku nr 1P (str. 356) pokazano, że w stożkach płaskich na bazie trójkąta o rozwartości ramion 60° wg WT nie zachodzi nakładanie wzajemne na budynki". Organ odwoławczy dodał też, że powyższe płaszczyzny, o których stanowi § 13 zostały uwidocznione kolorem zielonym na załączniku graficznym pn. "Plansza przesłaniania wzajemnego". Wyjaśniono zarazem, że w ww. materiałach zawarto również informacje w zakresie wzajemnego przesłaniania się budynku projektowanego i istniejącego budynku wielorodzinnego na dz. nr [...], z których wynikało, że przepis § 13 ww. rozporządzenia został zachowany także w stosunku do tego budynku. W tym zakresie organ II instancji przytoczył treść § 60 ww. rozporządzenia obowiązującego w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, w którym zawarto wymagania odnośnie czasu nasłonecznienia, w oparciu o który wskazano, że jak wynikało z przedłożonych materiałów budynek odwołującego się posiadał okna w elewacji południowej, które miały pełne i niezakłócone nasłonecznienie. Podkreślono także, że wobec brzmienia § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym wymagania z ust. 1 powinny zostać spełnione przynajmniej dla jednego pokoju, uznać należało, iż w tej kwestii warunek został spełniony. Odnosząc się natomiast do kwestii spełnienia przepisu § 60 ww. rozporządzenia dla projektowanych mieszkań oraz mieszkań usytuowanych w budynku na dz. nr [...] obręb [...] zaznaczono, że w projekcie budowlanym na str. 316 wskazano, iż "taki układ mieszkań i ekspozycja na światło słoneczne sprawiają, że najlepiej naświetlone światłem słonecznym są mieszkania w częściach południowych dwóch bliźniaczych budynków usytuowanych w zwierciadlanym odbiciu. Tutaj każdy pokój posiada czas nasłonecznienia większy niż 3 godziny. Mieszkania wielopokojowe w części północnej budynku posiadają ekspozycję na światło słoneczne od strony wschodniej i zachodniej". W nawiązaniu do powyższego Wojewoda Małopolski podniósł, że jak wynikało z przeprowadzonych przez projektanta wniosków, mieszkania w części północnej budynków, w pokojach sypialnianych skrajnych mają zapewnione min. 4 godziny nasłonecznienia, a w związku z tym, pomimo że pozostałe pokoje w tych mieszkaniach mają czas nasłonecznienia krótszy niż 3 godziny to warunek zawarty w przepisie § 60 ww. rozporządzenia należało uznać za spełniony. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wprowadzenie w miejsce mieszkania wielopokojowego na parterze od strony północno-wschodniej, miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej, windy oraz mieszkania jednopokojowego, pozostało bez wpływu na spełnienie warunku z § 60 ww. rozporządzenia, ponieważ według ust. 3 tego przepisu: "do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia". Tym samym organ II instancji uznał, że przepisy § 13 oraz § 60 ww. rozporządzenia dla projektowanego budynku zostały spełnione.

Następnie podano, że odwołujący się zarzucił, iż organ I instancji nie uwzględnił rozwiązań zawartych w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...].[...] z dnia 28 maja 2018 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. K. oraz D. W.-K. pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w drodze wykonania robót budowlanych – wykonanie trzech otworów nowych okien w ścianie zachodniej, wykonanie zmniejszenia dwóch okien istniejących w ścianie północnej bez robót instalacyjnych i bez ingerencji w zagospodarowanie terenu działki na działce nr [...] obr. [...]" utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 6 lutego 2019 r. (znak: [...]). W tym zakresie odwołujący się podniósł, że na skutek wykonanej przebudowy przedmiotowe oddziaływania niewątpliwie uległo zwiększeniu. Niemniej jednak Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że z samej treści decyzji organu II instancji wynikało, iż Wojewoda Małopolski podkreślił, że "obie inwestycje, tj. ta będąca przedmiotem zaskarżenia, jak i inwestycja, w stosunku, do której prowadzone jest odrębne postępowanie przed Prezydentem Miasta Krakowa nie kolidują ze sobą (tzn. wykonanie jednej nie uniemożliwia wykonanie drugiej)". Wobec powyższego organ odwoławczy wskazał, że powyższy zarzut należało uznać za chybiony, a nadto dodał, że ze względu na okoliczność, iż budynek odwołującego był budynkiem jednorodzinnym wielopokojowym z oknami zlokalizowanymi również od strony południowej, gdzie było pełne nasłonecznienie, to warunek z § 60 został spełniony. Podkreślono przy tym, że wykonanie otworów okiennych w tym budynku w ścianie zachodniej zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 28 maja 2018 r. (znak: [...]) utrzymaną w mocy przez Wojewodę Małopolskiego, nie spowoduje, że warunek w ww. przepisie zostanie niespełniony. Dodatkowo, na marginesie organ odwoławczy zasygnalizował, iż w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora przesłał drogą elektroniczną skan postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 430/19) o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 6 lutego 2019 r. (znak: [...]).

Ponadto przechodząc do kolejnych zarzutów odwołania podano, iż jak wspomniano na wstępie pełnomocnik inwestora pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. przedłożył część graficzną i opisową projektu zagospodarowania terenu, które następnie pismem z dnia 25 lipca 2019 r. skorygował. Zwrócono także uwagę, że przedłożone przez A. K. materiały spowodowały wyeliminowanie niespójności pomiędzy poszczególnymi częściami projektu budowlanego oraz pozostawały bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym: określono w sposób właściwy budynek wybudowany na dz. nr [...], zwymiarowano: odległości pomiędzy budynkami na dz. nr [...] i nr [...], dojście do budynku projektowanego oraz dojście do miejsca gromadzenia odpadów stałych, znajdującego się na parterze budynku. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutu niemożliwości dostania się przez osobę niepełnosprawną z parkingu podziemnego na wyższe kondygnacje, organ odwoławczy wyjaśnił, że zaprojektowana została winda pomiędzy podziemnym parkingiem a parterem. Ponadto dodano, że zaprojektowane drzwi wejściowe do budynku o szerokości 150 cm bez progu, jak i utwardzone dojście do budynku o szerokości 150 cm spełniało wymagania zawarte w § 16 ust. 1 ww. rozporządzenia. Dodatkowo Wojewoda Małopolski powołując się na treść art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.b. podał, że za rozwiązania projektowe odpowiada projektant, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do ingerencji w merytoryczną treść projektu budowlanego, który został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, na poparcie której to argumentacji powołano także orzecznictwo sądów administracyjnych. W tym natomiast zakresie organ odwoławczy wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, iż projekt budowlany posiadał wymagane uzgodnienia i opinie. Ponadto zaznaczono, że do projektu budowlanego (str. 25-27), zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b., załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także podniesiono, że został on sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Podkreślono również, że stosownie do treści art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożono m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym stanowi art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu.

Dodatkowo Wojewoda Małopolski, w odpowiedzi na zarzut dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 107 k.p.a. podał, że Prezydent Miasta K. powołał przepisy, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Wyjaśniono również, że w ocenie organu odwoławczego, pomimo lakonicznego uzasadnienia decyzji pozostawało ono bez wpływu na samo rozstrzygnięcie, tj. udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż organ wykazał, iż projektowane zamierzenie budowlane było zgodne z przepisami prawa, co zostało powyżej opisane. Ponadto zwrócono uwagę, że w odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. W tym natomiast zakresie organ II instancji wyjaśnił, że utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne odniosło się do kwestii kompetencji organu odwoławczego wskazując, że ocena dowodów, ich przydatności w sprawie, wpisuje się w uprawnienia organu odwoławczego, którego rolą jest nie tyle skontrolowanie działań organu l instancji, ale wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, o czym świadczą przyznane mu kompetencje reformacyjno-merytoryczne (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). W związku z powyższym przyjąć należało, że również ocena zebranego materiału dowodowego, ewentualne wezwanie inwestora do przedłożenia dodatkowych dokumentów, a także wyciągnięcie własnych wniosków i sformułowanie własnych ocen w sprawie, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego. Mając zatem na uwadze powyższe oraz zasadę dwuinstancyjności, Wojewoda Małopolski wskazał, iż dokonał analizy zarzutów odwołania i całości akt sprawy uzupełnionych przez inwestora w trybie art. 50 k.p.a., w następstwie czego uznał, że przedłożony materiał dowodowy w sprawie wyjaśnił zaistniały stan faktyczny i prawny oraz wykazał, iż przedmiotowa inwestycja spełniała przepisy prawa. Ponadto, w ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a., gdyż organ II instancji w oparciu o zgromadzony materiał dokonał samodzielnej oceny. Co więcej podkreślono, że zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś użyty w tym przepisie zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Wyjaśniono bowiem, że dopiero niespełnienie się którejkolwiek z nich uniemożliwia podjęcie decyzji pozytywnej. Tym samym organ odwoławczy podkreślił, iż przepis ten nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę, jak np. negatywny stosunek właściciela nieruchomości sąsiedniej do przedmiotowej inwestycji.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – M. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego, tj.:

a) art. 35 ust. 4 u.p.b., poprzez bezzasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo zaistnienia w sprawie okoliczności świadczących o braku takiej możliwości, w tym:

- niekompletności dokumentacji projektowej oraz występowania w niej licznych nieścisłości,

- kolizji robót budowlanych objętych wydaną decyzją z istniejącą pochylnią stanowiącą element budynku sąsiedniego,

- braku usunięcia wszystkich uchybień stanowiących podstawę uchylenia poprzednio wydanej przez organ I instancji decyzji administracyjnej,

b) art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku uwzględnienia przez inwestora uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym w szczególności interesów skarżącego,

c) art. 7 i art. 77 oraz art. 8 k.p.a., poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów Państwa, poprzez bezzasadne uwzględnienie w przedmiotowym postępowaniu wyłącznie interesów inwestora,

d) art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli,

e) art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ze względu na dopuszczenie możliwości dokonania na etapie postępowania odwoławczego licznych zmian w dokumentacji projektowej, które miały na celu usunięcie nieprawidłowości wskazanych w odwołaniu,

f) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętej decyzji, które nie jest wystarczające do pełnego poznania motywacji jaką kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję,

g) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych.

Ponadto w piśmie z dnia 22 października 2019 r. skarżący zaznaczył, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją posiadał istotną wadę, która mogła wskazywać na zaistnienie w sprawie podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono bowiem, że po przygotowaniu i złożeniu skargi, na podstawie dodatkowych badań projektu budowlanego stwierdzono, iż zwymiarowana na planszy zagospodarowania terenu odległość budynku znajdującego się na dz. nr [...] od granicy z dz. nr [...] nie wynosi 3,78 m, jak wskazano w projekcie, lecz wynosi w rzeczywistości od 3,17 m do 3,40 m, na potwierdzenie której to okoliczności skarżący przedłożył sporządzony przez geodetę na zlecenie skarżącego w dniu 16 października 2019 r. pomiar kontrolny, jak również orzeczenie techniczne. Zdaniem skarżącego, powyższe uchybienie ma istotne znaczenie z kilku powodów, gdyż nie stanowi ono jedynie omyłki, która mogłaby zostać poprawiona w projekcie budowlanym. Podniesiono bowiem, że przedmiotowa nieprawidłowość oznacza przede wszystkim to, że budynek objęty projektem budowlanym został zaprojektowany z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w szczególności z naruszeniem § 271, który określa minimalną odległość zewnętrznych ścian budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Podkreślono bowiem, że w rzeczywistości budynek został zaprojektowany nie w odległości 8 m od budynku istniejącego na dz. nr [...], lecz w odległości od ok. 7,40 m do 7,60 m, jak wynika z przeprowadzonych pomiarów. Tym samym przedmiotowe uchybienie stanowi w ocenie skarżącego, przede wszystkim rażące na ruszenie § 271 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a nadto nieprawidłowość ta powoduje, że w przypadku powstania budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja, powstanie istotne zagrożenie pożarowe. Zwrócono również uwagę, że ze względu na powyższe budzą w sprawie wątpliwości także informacje dotyczące zagadnień ochrony pożarowej, jakie zawarte zostały w części opisowej PZT. W ocenie skarżącego, mając na uwadze dokonane pomiary geodezyjne, wbrew tym informacjom usytuowanie projektowanego budynku w stosunku do sąsiednich działek zabudowanych nie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym warunkami technicznymi. Dodano również, że powyższa nieprawidłowość ma też niewątpliwie znaczenie dla oceny uzgodnienia projektu w zakresie ochrony pożarowej, gdyż nie była ona brana w tym zakresie pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy odnosząc się do treści pisma skarżącego z dnia 22 października 2019 r. podniósł, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, która została opracowana w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa pod nr [...] w dniu 31 marca 2015 r., natomiast przedłożony przez skarżącego "Pomiar kontrolny posadowienia budynku w stosunku do granic i ogrodzenia dz. [...] Obr. [...]" oraz "Orzeczenie techniczne" są dokumentami prywatnym skarżącego. Ponadto w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów procedury organ odwoławczy wskazał, iż nie podziela ich zasadności, gdyż w ramach zakończonego postępowania dokonał szczegółowej analizy własnej na etapie postępowania odwoławczego. Zaznaczono przy tym, że odzwierciedleniem tych analiz była m.in. treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której Wojewoda Małopolski uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu kwestionowanej decyzji. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z planem miejscowym, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadaniem przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień, jak i wykonanie projektu budowlanego przez uprawnione osoby, które legitymują się aktualnym zaświadczeniem o wpisie do właściwego samorządu zawodowego, który to zakres kontroli został wskazany w art. 35 ust. 1 u.p.b. Podkreślono również, że organy wypowiedziały się w decyzjach o dokonanych w tym zakresie ustaleniach i wyłącznie w tym zakresie organ był uprawniony do sprawdzenia projektu budowlanego i uzupełnień materiału dowodowego.

W piśmie z dnia 17 stycznia 2020 r., uczestnik postępowania T. D. wniósł o oddalenie skargi w całości, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi oraz przedstawiając argumentację na poparcie swojego żądania wraz z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski skargi, a nadto ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę uczestnika podtrzymał zarzut dotyczący nieścisłości dokumentów projektowych organu, jak i nieścisłości, w jaki sposób zostały usunięte. Zarzucono również, iż dz. nr [...] niepotrzebnie istnieje jako objęta inwestycją, a nadto, że brak warunków PZT dla garażu usytuowanego na parterze. Podniesiono też, że na PZT nie zaznaczono pochylni, która zabezpiecza wejście na teren dz. nr [...] dla wejścia do sąsiedniego budynku, a także, że zakresem pozwolenia na budowę powinna być kwestia rozebrania pochylni i jej budowa. Zwrócono również uwagę, iż nawiązuje to do zarzutów braków nawiązania ZIKiT dla parteru budynków. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, iż nieaktualne są warunki przyłączenia do sieci gazowej i innych mediów, a także podtrzymał błędne wymiarowanie projektu PZT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Skarga i wszystkie jej zarzuty nie są w ocenie Sądu zasadne i jako taka podległa oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 11 września 2019 r. (znak: [...]), którą organ odwoławczy - po rozpatrzeniu odwołania M. K., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika - uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 8 marca 2019 r. (znak: [...]) udzielającą T. D. pozwolenia na "rozbiórkę garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...] oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na: "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, c.o., gazową, elektryczną, wentylacji mechanicznej, instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, z miejscem postojowym dla osoby niepełnosprawnej, na działkach [...] obr. [...] przy [...] w K." - w części pozwolenia na "rozbiórkę garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...]" i orzekł o umorzeniu postępowania w tym zakresie, zaś w części pozostałej utrzymał się w mocy decyzję organu I instancji.

Kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym:

"1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1)zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2)zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4)wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) (uchylony).

2. (uchylony).

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

5. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki".

Przenosząc powyżej wskazany stan prawny do treści kontrolowanych decyzji w ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z poszanowaniem art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż kontrolowane organy ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy zgodnie z wzorcem zawartym w ww. art. 35 Prawa budowlanego oraz zbadały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do uzasadnionego w świetle prawa stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie jest obdarzone proceduralnymi wadami mogącymi mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy.

Dla terenu przewidzianego pod inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny", uchwalony przez Radę Miasta Krakowa Uchwałą Nr LXXI/1032/13 z dnia 10 kwietnia 2013 r. Zgodnie z ustaleniami powyższego mpzp działki inwestycyjne zlokalizowane są na terenie oznaczonym symbolem MW.3 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Projektowana inwestycja spełnia warunki zawarte w § 15 mpzp, tj.:

wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosi - 49,8 % (wymagana min. 40%),

* wskaźnik intensywności zabudowy - 1,4 (min. 1,2 - max. 1,8)

* powierzchnia zabudowy -194 m2 (dopuszczalna 200 m2),

* wysokość zabudowy - 12 m (max. 12 m),

* dach płaski zgodnie z warunkami,

ilość miejsc postojowych - 13 w kondygnacji podziemnej (zgodnie z §10 ust. 4 pkt 1b - 1,2 miejsca na 1 mieszkanie, projekt przewiduje 10 mieszkań, czyli wymagana liczba to 12 miejsc postojowych). Ponadto, projektowane jest jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych na parterze (wymagania dot. lokalizacji miejsc parkingowych zostały spełnione, gdyż w myśl § 15 ust. 1 pkt 2 lit. f: miejsca parkingowe należy lokalizować: w parterach budynków, w kondygnacjach podziemnych). Plan określa wskaźnik dotyczący ilości miejsc postojowych, który został uwzględniony przy tej inwestycji. Dodatkowo zaprojektowano jedno miejsce postojowe w garażu podziemnym oraz jedno miejsce na parterze budynku przeznaczone dla osób niepełnosprawnych.

Sąd nie podziela także stanowiska strony skarżącej, że kontrolowane postępowanie narusza zasadę zaufania do organów Państwa a to przez rzekome bezzasadne uwzględnienie w przedmiotowym postępowaniu wyłącznie interesów inwestora. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji sporządzonym z zachowaniem wymogów art. 107 § 3 k.p.a. kontrolowane organy ustosunkowują się do zarzutów dotyczących interesów prawnych strony skarżącej a zgodne z prawem ich nie uwzględnienie w stopniu oczekiwanym przez stronę skarżącą nie oznacza zdaniem Sądu automatycznie, że interesy te zostały naruszone treścią kontrolowanej decyzji w zakresie nie dopuszczonym przez prawo. Zarazem w ocenie Sądu z analizy uzasadnienia kontrolowanej decyzji organu odwoławczego liczącego prawie 10 stron i odnoszącego się merytorycznie do zarzutów odwołania, w tym dokonywanej także pod kątem art. 107 § 3 k.p.a., wynika, że nie posiada ono zbyt skrótowego sformułowania argumentacji treści podjętej decyzji i jednocześnie - wbrew temu co twierdzi skarżący - w wystarczającym stopniu pozwala na skuteczną kontrolę przez Sąd motywacji jaką kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję.

Sąd nie podziela także zarzutów podnoszących naruszenie przez organ odwoławczy art. 15 k.p.a. przez rzekome naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego a to ze względu na dopuszczenie możliwości dokonania na etapie postępowania odwoławczego zbyt licznych - zdaniem skarżącego - zmian w dokumentacji projektowej, które miały na celu usunięcie nieprawidłowości wskazanych w odwołaniu. Sąd w tym miejscu zauważa, że zakres zarzutów sformułowanych w odwołaniu dot. wyjaśnienia zakresu przedmiotowego pozwolenia na budowę oraz rozbieżności co do ilości projektowanych miejsc postojowych i ich lokalizacji kwalifikował się do skorzystania przez organ odwoławczy z kompetencji zawartych w art. 136 k.p.a. Jednocześnie zakres dotychczasowych zasadniczych prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego i prawnego nie uzasadniał w ocenie Sądu uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pomimo tego, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania - to jednak w ocenie Sądu - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał tak istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie aby wymagał dwukrotnego stosowania prawa w ponownym toku instancji. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy obejmował kwestie, które wymagały jedynie doprecyzowania, dodatkowego wyjaśnienia i zmian w zakresie dopuszczalnym podczas tego aktu stosowania prawa, który jest podejmowany przez organ odwoławczy w wyniku rozpatrywania odwołania. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia kontrolowanej decyzji pełnomocnik inwestora pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. ustosunkował się do zarzutów odwołania oraz przedłożył część graficzną i opisową projektu zagospodarowania terenu, które następnie pismem z dnia 25 lipca 2019 r. skorygował. Trafne i zgodne z prawem jest zdaniem Sądu stanowisko kontrolowanego organu, że przedłożone materiały [w tomie pierwszym projektu budowlanego, str. 17-23 (opis do projektu zagospodarowania terenu), str. 24 (projekt zagospodarowania terenu – część rysunkowa ozn. 24a), str. 28 (opis do części architektonicznej) oraz str. 53 (rysunek – elewacja północna)] spowodowały wyeliminowanie rozbieżności pomiędzy poszczególnymi częściami projektu budowlanego oraz pozostały bez takiego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie, który by wymagał ponowne uruchomienia toku instancji. W ocenie Sądu eliminacja rozbieżności w poszczególnych częściach opisu projektu budowlanego - w zakresie ilości miejsc postojowych (strony 17 - 23), przedłożenie właściwego rysunku elewacji północnej budynku, zawierającej bramę wjazdową do garażu na parterze (str. 53) oraz uzupełnienia w projekcie zagospodarowania terenu (str. 24a) w zakresie brakującego wymiaru pomiędzy budynkami: istniejącym na działce nr [...] i projektowanym na działce nr [...], dojścia do budynku projektowanego oraz dojścia do miejsca gromadzenia odpadów stałych, znajdującego się na parterze budynku, dokonane w projekcie budowlanym przez projektanta na etapie toczącego się postępowania odwoławczego, nie zmieniały przedmiotu i zakresu inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Te korekty i modyfikacje nie naruszają w ocenie Sądu wartości zasady dwuinstancyjności w tym postępowaniu, bowiem miały na celu tylko uszczegółowienie poprawności i dopuszczalną zmianę rozwiązań projektowych nie wymagają dwukrotnego aktu stosowania prawa w postępowaniu jurysdykcyjnym i mieszczą się w kompetencjach wyjaśniających organu odwoławczego.

Sąd zarazem podziela pogląd kontrolowanego organu, że pozostała na str. 29 projektu budowlanego (opis techniczny w części architektonicznej) informacja, że projektuje się 2 miejsca postojowe przed budynkiem, jest oczywistą omyłką w świetle nie budzącego wątpliwości rysunku projektu zagospodarowania działki i jego opisu . Zarazem zdaniem Sądu w kontekście całości ustaleń projektu budowlanego i zakresu kontroli organu odwoławczego dokumentacja projektowej wynikającego z art. 35 u.p.b. - ta okoliczność nie stanowi wady uzasadniającej w świetle prawa uchylenie pozwolenia na budowę.

W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że m.in. wobec powyższego uzupełnienia materiału dowodowego realizując treść art. 10 § 1 k.p.a., Wojewoda Małopolski zawiadomieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. poinformował strony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. Jak wynika z akt sprawy pomimo prawidłowego doręczenia zawiadomienia żadna ze stron nie skorzystała z możliwości zapoznania się z całością akt sprawy przed wydaniem decyzji.

W kontrolowanej sprawie, w ocenie Sądu jest bezsprzeczne, że zatwierdzony projekt budowlany obejmuje inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (10 mieszkań) z garażami podziemnymi (13 miejsc postojowych) oraz na poziomie parteru (1 miejsce dla osoby niepełnosprawnej). Wątpliwości Sądu nie budzi zgodność zamierzenia z treścią obowiązującego planu. Temu właśnie miało służyć skuteczne wyjaśnienie kwestii dot. miejsc postojowych. Zgodne z prawem i stanem faktycznym jest stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji błędnie uznał, iż zakresem inwestycji objęta była również rozbiórka garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...]. W ocenie Sądu okoliczność ta została wyjaśniona przez projektanta pismem z dnia 21 czerwca 2019 r., w którym wskazano, że garaż ten (typu blaszak) został już usunięty na podstawie innej decyzji oraz przez zawarcie na skorygowanym projekcie zagospodarowania terenu (str. 24a) informacji identyfikującej tę – inną decyzję, tj. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. Nadto w aktach sprawy prowadzonej przez Wojewodę Małopolskiego pod znakiem: [...] znajdowała się ta decyzja Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. (znak: [...]) udzielająca pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gaz, elektryczną, wentylacji mechanicznej, instalacją zewnętrzną kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe z miejscem parkingowym dla osoby niepełnosprawnej, na działkach [...] obr. [...] przy [...] w Krakowie". A zatem trafne, zgodne z prawem i stanem faktycznym jest stanowisko organu odwoławczego, że skoro inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie inwestycji decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 sierpnia 2018 r. (znak: [...]), to garaż kolidujący z tym budynkiem i drogą dojazdową musiał zostać rozebrany. Zatem w związku z takimi ustaleniami zdaniem Sądu Wojewoda Małopolski zobowiązany był do uchylenia w tej części (pozwolenie na rozbiórkę garażu zlokalizowanego na dz. nr [...] obr. [...] zaskarżonej decyzji oraz umorzenia w tym zakresie postępowania, gdyż w tym zakresie kontrolowane obecnie przez Sąd pozwolenie na rozbiórkę stało się bezprzedmiotowe.

Jednocześnie organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, że część elementów zagospodarowania terenu, jak zjazdy z ul. [...] i ul. [...], nie zostały objęte inwestycją, ponieważ ich realizacja odbyła się na podstawie zgłoszenia robót przyjętych w postępowaniu znak: [...]

Tak samo w ocenie Sądu miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu kolorem pomarańczowym nie znajdowało się w zakresie inwestycji, gdyż zostało objęte decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r. (znak: [...]). Trafnie i zgodnie z prawem i stanem faktycznym wyjaśnił organ odwoławczy, że przyłącza kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody, gazu, elektroenergetyczne wyłączone zostały z zakresu inwestycji zgodnie z informacją zawartą na projekcie zagospodarowania terenu (str. 24a) o procedowaniu w odrębnych postępowaniach.

Tym samym w ocenie Sądu chybione są zarzuty skargi w zakresie ww. zjazdów oraz zewnętrznego miejsca postojowego przeznaczonego dla osób niepełnosprawnych, gdyż elementy te nie były objęte zakresem inwestycji. W świetle powyższego nie są także prawnie relewantne zarzuty wniesione przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 20 stycznia 2020 r. a dotyczące braku aktualności warunków przyłączenia do sieci gazowej i innych mediów. W odniesieniu do terenu inwestycji w ocenie Sądu można uznać za dopuszczalne - w sposób nie naruszający istotnie prawa i nie mający istotnego znaczenia dla wyniku sprawy - uzasadnienie kontrolowanego organu, podnoszące że utrzymanie w pozostałej części decyzji I instancji obejmującej oprócz działki nr [...] również działkę nr [...] argumentowane było istnieniem jedynego dojazdu po niej do projektowanego budynku. Brak konieczności wykonania na działce nr [...] robót budowlanych nie oznaczał wyłączenia jej z zakresu inwestycji a byłoby to nieuzasadnione ze względu na pokazanie połączenia komunikacyjnego po użytku nie stanowiącym drogi publicznej czy drogi wewnętrznej. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że dla działki nr [...] obręb [...] jest ustanowiona służebność gruntowa polegająca między innymi na prawie przejazdu po działce nr [...] obręb [...], co znajduje potwierdzenie w księdze wieczystej nr [...], tym samym inwestor zagwarantował projektowanej inwestycji dostęp do drogi publicznej. W księdze wieczystej prowadzonej dla działki [...]: KR1 [...], widnieje wpis: "nieodpłatna i nieograniczona czasem służebność gruntowa, polegająca na prawie korzystania z działki nr [...] w zakresie przejazdu istniejącym pasem drogowym, przechodu istniejącymi chodnikami, wjazdu oraz korzystania ze śmietnika i kotłowni gazowej, a także przeprowadzenia, podłączenia i korzystania z wszelkich mediów, na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości położonej w Krakowie, dzielnica [...], gmina Kraków m., powiat m. K., Wojewoda, obręb nr [...], utworzonej z działki nr [...]".

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku zawarcia w decyzji pozwolenia na budowę obowiązku prowadzenia prac fundamentowych pod nadzorem uprawionego geologa Sąd zauważa, że w projekcie budowlanym na stronach od 4 do 15 znajduje się Opracowanie dla potrzeb ustalenia geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, zawierające opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny, sporządzone przez uprawnionego geologa. W podsumowaniu znajduje się zalecenie prowadzenia prac fundamentowych pod stałym nadzorem uprawnionego geologa, a zatem inwestor zobowiązany będzie do wykonywania przedmiotowych prac zgodnie również z tymi zaleceniami. A zatem zarzut nie jest uzasadniony, gdyż kontrolowana decyzja zatwierdza projekt budowalny stanowiący o powyższym wymogu.

Ustosunkowując się do kolejnych zarzutów Sąd ocenia, że rozbiórka i odtworzenie miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych wraz z pochylnią na działce nr [...] obręb [...] służące do obsługi budynku na działce nr [...] obręb [...] nie są objęte wprost skarżoną decyzją. Skoro ww. roboty nie wymagają ani zgłoszenia ani pozwolenia w trybie przepisów prawa budowlanego, tym samym niekonieczne było objęcie ich wnioskiem o pozwolenie na budowę tej inwestycji pomimo lokalizacji na tym fragmencie działki zbiornika podziemnego. Jak wynika z akt sprawy i złożonego przez niego oświadczenia właścicielem działki nr [...] jest inwestor a osoby posiadające ograniczone prawo rzeczowe do tej działki nie posiadają prawa do władania nią jak właściciel, tym samym nie wymagana jest ich zgoda na jakiekolwiek roboty na niej prowadzone. Należy także zwrócić uwagę, ustosunkowując się dalej do omawianego zarzutu, że inwestor wykonując pełny zakres inwestycji, w tym podziemny zbiornik retencyjny na wody opadowe wraz z sąsiadującą przy nim studzienką kontrolno- pomiarową (co wynika z projektu zagospodarowania terenu) funkcjonalnie zobowiązany będzie do rozbiórki istniejącego miejsca postojowego i pochylni, o czym sam wyraźnie deklaruje na przedłożonym w toku postępowania odwoławczego - projekcie zagospodarowania terenu str. 24A w projekcie budowlanym i odtworzenia tych elementów (miejsca postojowego i urządzenia umożliwiającego osobom niepełnosprawnym wejścia na posesję) z uwzględnieniem projektowanego wejścia na teren posesji. Przy odtworzeniu tych elementów inwestor musi zastosować odpowiednie rozwiązania projektowe takie, które umożliwią korzystanie z wejścia na teren posesji również osobom niepełnosprawnym. Na dzień wydania kontrolowanej decyzji inwestor co wynika z akt sprawy był właścicielem działki nr 415 (Karta 100-99 administracyjnych akt organu II instancji).

Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z pojęciem projektu wykonawczego o jakim jest mowa w projekcie budowalnym Sąd stwierdza, że projekt taki nie podlega ocenie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej a roboty budowlane są wykonywane w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany. Jednocześnie za stwierdzenia zawarte w części architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego ponosi wyłącznie projektant. Część konstrukcyjna projektu budowlanego nie podlega kontroli przez organ a ewentualne dodatkowe uszczegółowienia rozwiązań projektowych (tych samych zatwierdzonych) mogą być zdaniem Sądu ew. zawarte w projekcie wykonawczym, który nie podlega zatwierdzeniu decyzją w sprawie pozwolenia na budowę. Jednocześnie zdaniem Sądu bezsprzecznie w odniesieniu do kontrolowanej dokumentacji projektowej nie mamy do czynienia z etapowaniem jej sporządzania.

Sąd podziela zarazem stanowisko organu odwoławczego, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie wpływa negatywnie na nieruchomość skarżącego w zakresie między innymi odległości od granic, nasłonecznienia i przesłaniania, co zostało szeroko i zgodnie z prawem omówione w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organu odwoławczego. Nie są zatem uzasadnione zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy. Ustosunkowujące się do zarzutów skargi, iż organ I instancji nie uwzględnił rozwiązań zawartych w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 28 maja 2018 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. K. oraz D. W.-K. pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w drodze wykonania robót budowlanych – wykonanie trzech otworów nowych okien w ścianie zachodniej, wykonanie zmniejszenia dwóch okien istniejących w ścianie północnej bez robót instalacyjnych i bez ingerencji w zagospodarowanie terenu działki na działce nr [...] obr. [...]" utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia 6 lutego 2019 r. (znak: [...]) – Sąd zauważa z perspektywy "na czas wydania kontrolowanej decyzji" , że kontrolowany organ miał na uwadze, iż w samej treści wskazanej przez skarżącego decyzji organu odwoławczego zawarte jest stwierdzenie, że "obie inwestycje, tj. ta będąca przedmiotem zaskarżenia, jak i inwestycja, w stosunku, do której prowadzone jest odrębne postępowanie przed Prezydentem Miasta K. nie kolidują ze sobą (tzn. wykonanie jednej nie uniemożliwia wykonanie drugiej)". Wobec powyższego można podzielić argumentację organu odwoławczego wskazującą, że powyższy zarzut należało uznać za chybiony, co dodatkowo uzasadnia zweryfikowana przez kontrolowany organ okoliczność, iż budynek odwołującego jest budynkiem jednorodzinnym wielopokojowym z oknami zlokalizowanymi również od strony południowej, gdzie było pełne nasłonecznienie, w związku z czym warunek z § 60 został spełniony. Kontrolowany organ zweryfikował, że wykonanie otworów okiennych w tym budynku w ścianie zachodniej zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 28 maja 2018 r. (znak: [...]) utrzymaną w mocy przez Wojewodę Małopolskiego, nie spowoduje, że warunek w ww. przepisie zostanie niespełniony. Na marginesie Sąd zauważa że w obrocie prawnym pojawiło się postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 430/19) o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 6 lutego 2019 r. (znak: [...]), a także prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2019 r. w którym ze skargi T. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 6 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Nadto w ocenie Sądu inwestor zmieniając lokalizację miejsca postojowego z zewnątrz budynku na jego parter nie był zobowiązany do uzyskania nowego uzgodnienia z zarządcą drogi publicznej na dojazd do projektowanych dwóch miejsc postojowych na działce nr [...]. Ilość miejsc postojowych nie uległa zmianie a jedynie lokalizacja na tej samej działce. O ww. miejscu postojowym w parterze budynku jest wyraźnie mowa w pkt 4 w Opisie projektu zagospodarowania działki – Opis Techniczny. O zagadnieniach przeciwpożarowych wypowiada się odpowiednio pkt 11 tegoż Opisu. Za kwestie przeciwpożarowe i inne związane z usytuowaniem miejsca postojowego na parterze budynku odpowiedzialność ponosi projektant. Samo usytuowanie tego miejsca jest także zgodne z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zostało tą treścią zdeterminowane.

Ustosunkowując się do pisma skarżącego z dnia 22 października 2019r., Sąd podziela stanowisko kontrolowanego organu wyrażone w odpowiedzi na skargę , że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, która została opracowana w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa pod nr [...] w dniu 31 marca 2015r. Natomiast przedłożony przez Skarżącego "Pomiar kontrolny posadowienia budynku w stosunku do granic i ogrodzenia dz. [...] obr. [...] oraz "Orzeczenie techniczne" są dokumentami prywatnym Skarżącego i w związku z tym są irrelewantne dla wyniku sprawy.

Podsumowując zdaniem Sądu kontrolowane organy w sposób prawidłowy i zgodny z prawem dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z planem miejscowym, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadaniem przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonanie projektu budowlanego przez uprawnione osoby, które legitymują się aktualnym zaświadczeniem o wpisie do właściwego samorządu zawodowego. Ten zakres kontroli został wskazany w art. 35 ust. 1 ustawy prawa budowlanego i w odniesieniu do tego zakresu kontrolowane organy wypowiedziały się w kontrolowanych decyzjach o dokonanych w tym przedmiocie ustaleniach. Zarazem wyłącznie w tym ww. zakresie kontrolowane organy są uprawnione do sprawdzenia projektu budowlanego i uzupełniania materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe Sąd nie podziela argumentacji i zarzutów skargi podnoszących, że kontrolowane organy naruszyły art. 35 ust. 4 u.p.b., przez bezzasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo zaistnienia w sprawie okoliczności świadczących o braku takiej możliwości. W kontrolowanej sprawie w ocenie Sądu nie występują - jak to podnosi strona skarżącą - niekompletność dokumentacji projektowej oraz liczne nieścisłości uzasadniające uchylenie kontrolowanych decyzji. Sąd także kontrolował kolizję robót budowlanych objętych wydaną decyzją z istniejącą pochylnią stanowiącą element budynku sąsiedniego i podzielił w tym zakresie stanowisko kontrolowanego organu i inwestora. W ocenie Sądu z uwagi na wszystkie powyższe ustalenia nie jest zasadny zarzut braku usunięcia wszystkich uchybień stanowiących podstawę uchylenia poprzednio wydanej przez organ I instancji decyzji administracyjnej. W konsekwencji kontrolowany organ nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ jak to zostało wykazane powyżej kontrolowany organ utrzymał w mocy zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.