Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1241/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Elżbieta Brand po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Irminy W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2005 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T.na rzecz skarżącej kwotę 15,60 zł (słownie: piętnaście 60/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Irmina W. wniosła skargę do tut. Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., Nr [...] z dnia [...] 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta G., na podstawie której organ ten uchylił swoją poprzednią decyzję, przyznająca skarżącej pomoc pieniężną na usamodzielnienie się oraz pomoc pieniężną na częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie, w związku z kontynuowaniem nauki.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ powołał się na art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), który upoważnia organ do zmiany lub uchylenia wydanej decyzji administracyjnej, na niekorzyść strony bez jej zgody, w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony.

Powodem uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy była zmiana sytuacji osobistej strony polegająca na tym, że skarżąca po ukończeniu Policealnego Studium Zawodowego przy Zespole Szkół w G. i zdobyciu zawodu "terapeuta zajęciowy", rozpoczęła naukę w tym zespole w zawodzie "ratownika medycznego".

Organ wskazał na obowiązujące w tym zakresie przepis art. 89 ust. 2, zgodnie z którym kontynuacją nauki jest nauka w gimnazjum, szkole ponadpodstawowej, szkole ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej.

Ponadto organ stwierdził, iż kontynuacja rozumiana jest jako proces rozwoju, ciągłość pobierania nauki i zdobywanie kolejnych szczebli w etapowym, ciągłym procesie kształcenia prowadzącego do podwyższenia kwalifikacji i zdobywania wyższego poziomu wykształcenia" .

Nauka w szkole na tym samym poziomie, zdaniem organu, nie jest kontynuacją nauki, gdyż nie prowadzi do wyższego poziomu wykształcenia.

Skarżąca nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem i w złożonej skardze do Sądu wniosła o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuację nauki. Podniosła, iż szkoła w której aktualnie się uczy, stara się o statut szkoły wyższej.

Na rozprawie potwierdziła, iż od lutego br. dodatkowo rozpoczyna naukę w Szkole Wyższej Centrum Nauki i Biznesu w T.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Sądy administracyjne zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 cyt. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zatem do Sądu należy ocena czy wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi w tym zakresie, przepisami prawa.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca jest byłą wychowanką rodziny zastępczej. Do 31 sierpnia 2005 r. korzystała z pomocy pieniężnej na usamodzielnienie się oraz z pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie, w związku z kontynuowaniem nauki w Policealnej Szkole Medycznej w G.

Szkołę tę ukończyła uzyskując tytuł "terapeuta zajęciowy". Następnie w tej samej szkole rozpoczęła naukę w zawodzie "ratownik medyczny" i to spowodowało, że organ uznał, że w tej sytuacji skarżąca nie kontynuuje nauki w rozumieniu art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), gdyż uczy się w szkole na tym samym poziomie i w oparciu o art. 106 ust. 5 cyt. ustawy wstrzymał pomoc pieniężną.

Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ w uzasadnieniu wydanej decyzji dokonał interpretacji pojęcia "kontynuacja nauki", uznając, iż "kontynuacja rozumiana jest jako proces rozwoju, ciągłość pobierania nauki i zdobywanie kolejnych szczebli w etapowym, ciągłym procesie kształcenia prowadzącego do podwyższenia kwalifikacji i zdobywania wyższego poziomu wykształcenia".

Takie stanowisko organu jest zdaniem składu orzekającego nieuprawnioną nadinterpretacją. Należy tu posłużyć się Słownikiem Języka Polskiego - Wydawnictwa Naukowego PWN – Warszawa 2003r. gdzie pod pojęciem "kontynuacja" - czytamy " wykonywanie w dalszym ciągu rozpoczętej działalności";

"dalsze jej rozwinięcie". Czy to oznacza, że rozwijać można się tylko stosując hierarchię pionową ? Czy poszerzanie wiedzy w tym samym zawodzie nie jest kontynuacją nauki, mimo, że na poziomie szkoły policealnej?

W przypadku skarżącej mamy do czynienia z poszerzeniem wiedzy o nowe umiejętności w zawodzie medycznym.

Na marginesie należy dodać, że to rynek pracy narzuca poprzez zapotrzebowanie na określone zawody – kierunki kształcenia. A zatem aby znaleźć zatrudnienie trzeba poszerzać wiedzę i zdobywać nowe umiejętności, co nie oznacza, że musi to być kolejny i wyższy stopień nauczania. Realia rynku pracy wymuszają mobilność zawodową a interpretacja organu zawęża problem do schematu nieprzystającego do teraźniejszości.

Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, w związku z art. 152 .ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.