Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 107/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 par. 1, art. 29
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3172/17 o odrzuceniu skargi [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2017 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3172/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę Fundacji [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (MWLW) z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga fundacji została podpisana przez B. B. i B. R., którzy nie wykazali swojego umocowania do działania w imieniu skarżącej fundacji, Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2017 r. skarżąca fundacja została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji skarżącej fundacji. Zakreślono stronie skarżącej siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi i pouczono, że nieusunięcie braku skutkować będzie odrzuceniem skargi.

Odpis zarządzenia z dnia 1 grudnia 2017 r. został doręczony stronie skarżącej w dniu 8 lutego 2018 r., zaś zakreślony termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w dniu 15 lutego 2018. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca fundacja nie przedłożyła odpisu KRS.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 - Ppsa) odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła skarżąca Fundacja, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając powyższą "decyzję" w całości, wskazując iż zgodnie z informacją uzyskaną od B. R., dyrektora schroniska nie otrzymała ono zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie odpisu KRS, a w kopercie znajdowała się jedynie wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, któremu to wezwaniu skarżąca zadośćuczyniła.

Z ostrożności zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca zarzuca dodatkowo:

1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi ze względu na nieprzedłużenie odpisu KRS skarżącej Fundacji, z którego wynika uprawnienie Prezesa zarządy Fundacji do reprezentowania strony skarżącej, w sytuacji, gdy nikt nie może zasłaniać się nieznajomością wpisów ogłoszonych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym;

2. obrazę przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, polegające na odrzuceniu skargi, poprzez uznanie, że brak złożenia przez stronę skarżącą wraz ze skargą odpisu z KRS, potwierdzającego umocowanie Prezesa Zarządu do reprezentowania Fundacji i niewykonanie wezwania do przedłożenia tego dokumentu przez stronę skarżącą, jest brakiem formalnym stanowiącym podstawę odrzucenia skargi, w związku z niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego – art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS, podczas gdy wskazane w wezwaniu sądu pierwszej instancji braki formalne nie miały charakteru braków powodujących niemożność nadania skardze biegu.

Wskazując na powyższe strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi, że brak, do którego uzupełnienia wezwana została skarżąca, nie tamował w żaden sposób rozpoznania sprawy.

Jednocześnie na marginesie strona wskazuje, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji był w posiadaniu odpisu KRS, bowiem odpis taki został złożony do akt w uzupełnieniu wniosku o pomoc prawną i zwolnienie od kosztów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. 2016 r., poz. 40 ze zm.) fundacja podlega obowiązkowi wpisu do KRS. Art. 7 ust. 2 ustawy o fundacjach stanowi, że fundacja uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do KRS.

W myśl art. 28 § 1 Ppsa osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W świetle art. 29 Ppsa organy te lub osoby zobowiązane są wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Niewykazanie tego umocowania przy wniesieniu skargi, stanowi brak formalny skargi, do którego usunięcia wzywa się stronę w trybie art. 49 Ppsa. Nieusunięcie powyższego braku w terminie prowadzi natomiast do odrzucenia skargi. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona nie przedłożyła odpisu KRS, potwierdzającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej reprezentowania przed sądem.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust 1 ustawy o KRS należy przypomnieć treść art. 28 § 1 i art. 29 Ppsa, zgodnie z którymi: "Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu", natomiast "Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu". Z przywołanych przepisów wynika bez wątpienia, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym to nie sąd ma obowiązek poszukiwania informacji w KRS, lecz organy działające w imieniu osób prawnych muszą wykazać swoje umocowanie do działania w sprawie. Nie są więc zasadne zarzuty zawarte w zażaleniu, według których wynika w istocie, że to sąd pierwszej instancji winien był sam sprawdzić informacje w bazie KRS. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada skargowości i to strona tego postępowania musi należycie dbać o swoje interesy procesowe, a nie oczekiwać, że sąd uczyni to za nią. Nie budzi też wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że niewykazanie przez B. B. i B. R. uprawnienia do reprezentowania Fundacji przed sądem jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. Nieusunięcie takiego braku w wyznaczonym terminie powoduje, że w sprawie nie wiadomo, czy skarga została podpisana przez osobę uprawnioną.

Co zaś tyczy się zarzutów zażalenia, że w przesyłce skierowanej przez sąd do skarżącej Fundacji nie było wezwania do uzupełnienia braku formalnego przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania ww. Fundacji (aktualnego odpisu z KRS) NSA stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Jak stanowi art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 2188) zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym. Jest dowodem tego co zostało w nim stwierdzone. Skoro widnieje na nim adnotacja wskazująca m.in., że zawiera pismo w sprawie braków: "wezwanie do wykazania prawa do reprezentacji", to należy uznać, że taka faktycznie przesyłka została przekazana adresatowi. Skarżąca nie wykazała, że było inaczej. Twierdzenie, że wezwania o nadesłanie KRS-u nie było i wyszczególnienie pism, które zawarte były w przesyłce nie podważa danych zawartych we zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Argument o nieracjonalności zachowania skarżącej, która uzupełniła braki związane z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, a nie wykonała wezwania do nadesłania KRS-u nie dowodzi tego, że pismo tej treści do niej nie dotarło. Skarżąca mogła nie dostrzec tego wezwania koncentrując się jedynie na pozostałych zawartych w kopercie pismach sądowych. To, że skarżąca uzupełniła jedynie braki związane z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, nie świadczy o tym, że nie została ona poinformowana o innym braku w postaci przekazania odpisu KRS Fundacji. Nie wiadomo z jakich powodów skarżąca nie przesłała odpisu KRS w terminie i czy nastąpiło to bez jej winy. Faktem jest, że przesyłka zawierająca wezwanie do nadesłania KRS-u Fundacji dotarła do skarżącej, a ona nie zastosowała się do zawartego tam wezwania co spowodowało odrzucenie skargi wniesionej w imieniu Fundacji.

Uzupełnienie powyższego braku formalnego skargi dopiero przy piśmie z dnia 23 maja 2018 r. stanowiącym sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego WSA w Warszawie, było spóźnione.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.