Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 548/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 207 ust. 1 i 2, art. 200 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art.  129 par. 2, art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Rektora Politechniki [...] z dnia 19 maja 2014 r., nr L.dz.: [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwiększenia stypendium z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na rok akademicki 2013/2014 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Rektora Politechniki [...] na rzecz skarżącego M. K. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. oddala wniosek skarżącego M. K. w przedmiocie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w pozostałej części.


UZASADNIENIE

M. K., doktorant Politechniki, wnioskiem z dnia 27 września 2013 r., wystąpił do Uczelni o zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na sfinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2013/2014 r.

Prorektor ds. Nauki Politechniki decyzją nr [...] z dnia 27 listopada 2013 r., doręczoną skarżącemu w dniu 3 grudnia 2013 r., postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną opinię Wydziałowej Komisji Doktoranckiej tj. nie przyznać M. K. zwiększenia stypendium z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na rok akademicki 2013/14.

W uzasadnieniu wskazano, że brak podstaw do uchylenia opinii Wydziałowej Komisji Doktoranckiej z uwagi na niespełnienie warunku określonego w § 2 pkt 1 i 2 regulaminu przyznawania stypendiów.

Decyzja zawierała pouczenie, że jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i nie służy od niej dalszy środek odwoławczy w Uczelni. Od decyzji przysługuje skarga złożona w ciągu 30 dni do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu, M. K. zaskarżył ww. rozstrzygnięcie Prorektora ds. Nauki Politechniki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 231/14 odrzucił ww. skargę M. K. (orzeczenie prawomocne).

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że ponieważ zgodnie z art. 200a ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości, podejmuje w uczelni rektor, a zgodnie z art. 207 ust. 1 i 2 do decyzji tej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w tym – art. 127 § 3 oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, zaś decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne, z omawianym unormowań wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu, M. K. winien zastosować się do wymogu wniesienia do Rektora Politechniki pisemnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie przed sądem nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności w postępowaniu administracyjnym ( tu: w postępowaniu przed Rektorem ).

Sąd zauważył również, że zgodnie z art. 9, art. 107 § 1 , a w szczególności – art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

M. K. wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2014r. wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwiększenia stypendium. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji przysługiwała mu skarga do sądu administracyjnego. Przy czym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014r. WSA w Gdańsku odrzucił jego skargę, albowiem nie został wyczerpany dwuinstancyjny tok postępowania administracyjnego. Sąd wskazał ponadto, że decyzja Rektora była wydana przez niego w pierwszej instancji, a pouczenie wskazywało błędny tryb odwoławczy.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2014r. Rektor Politechniki odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że termin do złożenia wniosku w trybie art. 58 k.p.a. upłynął w dniu 3 kwietnia 2014r., a nie 21 kwietnia 2014 r. – tak jak twierdził wnioskodawca. Organ wyjaśnił, że sprawa o sygn. akt III SA/Gd 63/14 obejmowała dwie decyzje administracyjne, dotyczące zarówno stypendium doktoranckiego, jak i stypendium z dotacji projakościowej. Sąd zarządzeniem z 26 marca 2014 r. wyłączył do odrębnego rozpoznania ww. skargi.

Postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. Sąd na rozprawie odrzucił skargę w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego wyjaśniając, że stosownie do treści art. 207 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w przypadku ostatecznej decyzji rektora wydanej w pierwszej instancji, skarżący może się zwrócić do rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ wyjaśnił, że wymieniony tryb działania dotyczył obu decyzji objętych skargą w sprawie III SA/Gd 63/14, gdyż obie zaskarżone decyzje były decyzjami ostatecznymi, wydanymi przez rektora w takim samym trybie. Skarżący zrozumiał ustne pouczenie odnośnie właściwego trybu postępowania, dlatego zdaniem organu brak było przesłanek by uznać, że w analogicznej sprawie potrzebował dodatkowo pisemnego uzasadnienia.

Z uwagi na powyższe, pierwszy wniosek Skarżącego, dotyczący przywrócenia terminu w sprawie stypendium doktoranckiego, datowany na 31 marca 2014 r., złożony w terminie, został uwzględniony. Drugi wniosek, będący przedmiotem niniejszego postanowienia, dotyczący przywrócenia terminu w sprawie stypendium projakościowego, został wysłany listem poleconym 16 kwietnia 2014 r., a zatem 13 dni po upływie terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. wniósł o uchylenie postanowienia Rektora z dnia 19 maja 2014r. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej oraz 17 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 58 §1 i §2 k.p.a. w zw. z art. 107 §1 k.p.a., poprzez odmówienie stronie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo iż strona nie dochowała terminu nie ze swojej winny, a z powodu zastosowania się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji, zaś prośba o przywrócenie terminu została złożona przed upływem 7 dni od ustania przyczyny;

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a., poprzez przerzucanie na stronę postępowania konsekwencji błędnego pouczenia przez organ co do możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego (i braku prawa odwołania w trybie administracyjnym);

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a., poprzez wymaganie od strony, że będzie ona domyślać się jaki powinien być prawidłowy tryb odwoławczy, pomimo udzielonego błędnego pouczenia i braku jakiejkolwiek aktywności organu w celu jego stanowienia;

- art. 133 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 164 p.p.s.a. w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji poprzez:

uznanie, że obowiązkiem skarżącego jest domyślanie się, jakie WSA wyda rozstrzygnięcie w innej sprawie,

uznanie przez organ, że rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2014 (sprawa III SA/Gd 231/14 WSA w Gdańsku) nie zapadło na podstawie analizy akt sprawy oraz że sąd wydając to postanowienie nie był niezawisły, oraz że rozstrzygnięcie to wiązało skarżącego jeszcze przed jego wydaniem.

W ocenie skarżącego dochował on terminu 7 dniowego na złożenie prośby o przywrócenie terminu. Wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w sprawie odmowy przyznania stypendium z dotacji projakościowej nie mogło być zależne od rozpatrywanej skargi na rozprawie w dniu 27 marca 2014 skargi. Sąd przy rozpoznawaniu drugiej sprawy (sygn.. akt III SA/Gd 231/14) nie był w żaden sposób związany rozstrzygnięciem, które zapadło w innej sprawie (sygn.. akt III SA/Gd 63/14).

Organ błędnie przyjął, że termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu upłynął już 3 kwietnia. Skarżący nie ma ani prawa ani obowiązku zastępować sądu i domyślać się jakie rozstrzygnięcie może zapaść w przedmiocie rozpatrzenia skargi na zupełnie odrębną decyzję. W dniu 3 kwietnia 2014 r., sprawa w przedmiocie skargi na decyzję w przedmiocie odmowy zwiększenia stypendium z dotacji projakościowej (sygn. akt III SA/Gd 231/14) nadal była zawisła przed WSA w Gdańsku, zaś organ podtrzymywał twierdzenia o zasadności i prawidłowości swego pouczenia.

Skarżący twierdził, że niedopuszczalne jest składanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy w tym samym przedmiocie (na skutek błędnego pouczenia) toczy się nadal postępowanie sądowoadministracyjne. W tym samym przedmiocie nie mogą toczyć się równocześnie postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne, zwłaszcza, że to drugie zostało wszczęte zgodnie z pouczeniem organu. Złożenie skargi do WSA powoduje, iż do czasu jej rozstrzygnięcia niedopuszczalnym jest ingerowanie we wcześniejszy etap postępowania. Dlatego też pierwszym terminem od którego można liczyć bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest dzień następujący po doręczeniu skarżącemu postanowienia odrzucającego skargę, gdyż o wadliwym trybie postępowania skarżący dowiedział się z uzasadnienia postanowienia w sprawie III SA/Gd 231/14, które doręczono mu w dniu 14 kwietnia 2014r.

Dalej wyjaśniono, że organ nie może oczekiwać od skarżącego, że pouczenie o prawidłowym trybie postępowania, dotyczące konkretnej sprawy wyrażone na rozprawie w dniu 27 marca 2014r. rozciągać się będzie na wszystkie decyzje, które w stosunku do skarżącego wydał bądź wyda Rektor.

Zdaniem skarżącego działania organu zmierzają wyłącznie do przedłużenia postępowania i uniknięcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana "p.p.s.a.". W myśl art. 134 § 1 ww. aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w stopniu skutkującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Na wstępie wypada przypomnieć, że postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r., w sprawie III SA/Gd 231/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. K. na decyzję Prorektora ds. Nauki Politechniki nr [...] z dnia 27 listopada 2013r. o odmowie zwiększenia skarżącemu stypendium z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na rok akademicki 2013/14.

Powodem powyższego rozstrzygnięcia było niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia przedmiotowej decyzji - wskutek błędnego pouczenia przez organ. Jednocześnie w ww. postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że stosownie do art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa m.in. wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia strona wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zwiększenia stypendium z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych, załączając jednocześnie wniosek o ponowne rozpoznanie ww. sprawy.

W myśl art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.) do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Sprawa zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych należy do wymienionych kategorii spraw, zatem przepisy k.p.a. miały odpowiednie zastosowanie w sprawie.

Mając na uwadze treść przepisów art. 200 ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225 z 2011 r., poz. 1351 ze zm.) należy stwierdzić, że decyzje w sprawie zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej wydawane są przez rektora uczelni.

Z kolei przepis art. 207 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy tego przepisu od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez rektora nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).

Przechodząc do oceny, czy skarżący spełnił określoną w art. 58 § 2 k.p.a. przesłankę do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prorektora ds. Nauki Politechniki nr [...] z dnia

27 listopada 2013 r., należy stwierdzić, że organ nieprawidłowo odmówił stronie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.

Sąd stoi na stanowisku, że o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący dowiedział się w dniu doręczenia jego pełnomocnikowi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Gd 231/14, tj. w dniu 14 kwietnia 2014 r. Sąd w uzasadnieniu tego orzeczenia wyraźnie wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia 27 listopada 2013 r. zawierała błędne pouczenie o przysługującym od niej środku odwoławczym, jednak stosownie do treści art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

Zestawienie zatem daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prorektora ds. Nauki Politechniki nr [...] z dnia 27 listopada 2013 r., tj. dnia 14 kwietnia 2014 r., z datą złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie tego terminu, czyli dniem 16 kwietnia 2014 r., jednoznacznie wskazuje, że przewidziany w art. 58 § 2 k.p.a., siedmiodniowy termin do jego wniesienia został zachowany.

Powyższe wskazuje, że Sąd nie podzielił prezentowanego w zaskarżonym postanowieniu stanowiska organu, że termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu upłynął już 3 kwietnia 2014 r. W tym dniu upłynął bowiem termin do złożenia wniosku o przewrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie innej sprawy tj. sprawy przyznania stypendium doktoranckiego. W tej ostatniej sprawie Sąd wydał postanowienie odrzucające skargę M. K. i zapadło ono na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 63/14. Sąd wydając w tym dniu rozstrzygnięcie rozpoznał jedynie skargę na decyzję w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego i tylko do tej materii się odniósł podając ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia. Nie ma też racji organ twierdząc, że rozprawa w dniu 27 marca 2014 r. dotyczyła obu ww. spraw. Odnośnie sprawy o sygn. akt III SA/Gd 231/14 Sąd poinformował w tym dniu jedynie o wydaniu w dniu 26 marca 2014 r. zarządzenia o wyłączeniu tej sprawy do odrębnego rozpoznania, co nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2014 r. Sąd podziela przy tym stanowisko skarżącego, że wyrażonego na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. pouczenia o prawidłowym trybie postępowania, dotyczącego konkretnej sprawy, nie można rozciągać na inne decyzje, które w stosunku do skarżącego wydał Rektor .

W końcu należy zauważyć, że skarżący nie mógł do dnia 3 kwietnia 2014 r. złożyć wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zwiększenia stypendium z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych, bowiem w tut. Sądzie nadal toczyło się postępowanie w sprawie jego skargi na decyzję Prorektora ds. Nauki Politechniki nr [...] z dnia 27 listopada 2013 r. Przy czym, jak słusznie zauważył skarżący, Sąd przy rozpoznawaniu tej sprawy nie był w żaden sposób związany rozstrzygnięciem, które zapadło w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 63/14.

W związku z powyższym należało uznać, że wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwiększenia stypendium było bezzasadne.

Mając na względzie przytoczone okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

Odnosząc się do złożonego w skardze wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej określonej ww. rozporządzeniem, Sąd stwierdza, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 2 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych za poszczególne czynności lub za udział w poszczególnych postępowaniach dokonał precyzyjnego rozważenia i uwzględnienia wszelkich okoliczności charakterystycznych dla danego typu spraw. Jednocześnie ustawodawca pozostawił możliwość uwzględnienia przez sąd orzekający pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają w znacznym stopniu nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Jeśli zatem żadne nadzwyczajne okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na normalnym poziomie to nie istnieją przesłanki do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w sprawie.

Rozpatrując złożony przez pełnomocnika skarżącego wniosek Sąd dokonał analizy powyższych przesłanek i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności, trudności lub ponadprzeciętne problemy natury prawnej, a skala aktywności pełnomocnika nie wykroczyła poza konieczność uczestnictwa w rozprawie i sporządzenia skargi, tym samym wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej był niezasadny.