Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 385/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.14e
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie NSA Eugeniusz Christ, Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant apl. radc. Anna Tomaka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2009 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 października 2008 roku (wpływ do organu 4 listopada 2008 roku) – A sp. z o.o., wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie przepis art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.), w przedmiocie zastosowania przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, m.in. w zakresie możliwości zakupu przez dużego przedsiębiorcę używanych środków trwałych w ramach działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że jest Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem kapitały zagranicznego. Od 2007 r. należy do grupy kapitałowej Spółek [...], które zatrudniają ogółem [...] pracowników. Wnioskodawca ma siedzibę na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej (określanej dalej skrótem "KSSE"), gdzie prowadzi działalność polegającą na przetwarzaniu prętów i rur stalowych

oraz z metali nieżelaznych, jak też obróbki mechanicznej odlewów aluminiowych i

żeliwnych.

Działalność Wnioskodawcy objęta jest zezwoleniem na działalność na terenie KSSE

z dnia 28 października 2004 r. W momencie udzielenia zezwolenia Wnioskodawcy przysługiwał status średniego przedsiębiorstwa – w oparciu o § 4 ust. 2 rozporządzenia o KSSE z 2004 roku zwiększony o 15 % pułap maksymalnej intensywności pomocy

publicznej. Pułap ten wynosił na dzień udzielenia zezwolenia 65%. Spółka A weszła do grupy [...] poprzez transakcję nabycia udziałów udziałowca Wnioskodawcy przez jedną ze spółek grupy. W wyniku tej transakcji przekroczono wskaźniki uznające Wnioskodawcę za średniego przedsiębiorcę. Obecnie wskazują one (z uwagi na obroty oraz ilość zatrudnionych w spółkach sprawujących kontrolę nad Wnioskodawcą), że roczny obrót grupy za rok 2007 przekracza (a za rok 2008 przekroczy) [...] Euro, a całkowity bilans roczny przekroczy [...] Euro. Nadto, grupa zatrudniała zarówno w 2007 r. jak i w 2008 r. więcej niż 250 pracowników. Zatem, Wnioskodawca w 2007 roku przekroczył (a w 2008 r. przekroczenie to nastąpi) wskaźniki wskazujące na fakt, że ma status dużego przedsiębiorstwa.

Wnioskodawca dopuszcza możliwość zakupu używanych środków trwałych z

różnych źródeł. W ramach inwestycji Wnioskodawca planuje zakup od podmiotu powiązanego (spółki-matki lub spółki-siostry) środków trwałych. Nadto, Wnioskodawca nie wyklucza, że zmieni w przyszłości strukturę właścicielską, względnie obniżeniu mogą ulec relewantne dla jego statusu wskaźniki, co może skutkować utratą statusu dużego przedsiębiorstwa.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego, wnioskodawca zwrócił się z pytaniem: "Czy może po dniu 1 stycznia 2009 r. nabywać używane środki trwałe pomimo zmiany statusu na dużego przedsiębiorcę?".

Zdaniem strony, jej prawa i obowiązki związane z działalnością na terenie specjalnej strefy ekonomicznej należy rozpatrywać na gruncie rozporządzenia o KSSE w brzmieniu obowiązującym w momencie udzielenia zezwolenia (czyli rozporządzenia z 2004 r.).

Zatem może ona nabywać używane środki trwałe, bez narażenia się na utratę korzyści płynących z uzyskania zezwolenia, ponieważ nabył zezwolenie pod rządami poprzedniego rozporządzenia o KSSE, które nawet dużym przedsiębiorcom na to pozwalało (vide § 6 rozporządzenia o KSSE z 2004 r. i por. § 6 ust. 8 rozporządzenia o KSSE z 2006 r.). Uznawało ono wówczas wydatki na nabycie używanych środków trwałych jako koszty kwalifikowane. Zdaniem Wnioskodawcy, może on po 1 stycznia 2009 r. nadal nabywać używane środki trwałe w ramach inwestycji strefowej.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] znak [...] Minister Finansów uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji wskazał przede wszystkim, że specjalna strefa ekonomiczna, na terenie której działalność prowadzi spółka, została ustanowiona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie katowickiej

specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. nr 222, poz. 2251 ze zm.). Od dnia 30 grudnia 2008

r. szczegółowe zasady funkcjonowania tej strefy określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. nr 232, poz. 1550 ze zm.). Dnia 30 grudnia 2008 r. weszło w życie również rozporządzenie

Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. nr 232 poz. 1548). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia pomoc publiczna udzielana przedsiębiorcy w

formie zwolnień podatkowych, przewidzianych m.in. w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi pomoc regionalną z tytułu:

1) kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn

maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów

inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą, określonych w § 6, lub

2) tworzenia nowych miejsc pracy (...).

Zgodnie z § 6 ust.7 rozporządzenia z dnia 10 grudnia 2008r. środki trwałe zakupione przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni mają być nowe. Zdaniem organu

podatkowego, koszty zakupu używanych środków trwałych przez dużego przedsiębiorcę

nie zostaną zaliczone do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą.

Organ podkreślił, że zmiana pozbawiająca przedsiębiorcę innego niż mały i średni prawa zakupu używanych środków trwałych i uznania ich za wydatki kwalifikowane została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 202, poz. 1485), które weszło w

życie z dniem 23 listopada 2006 r. Wskazane rozporządzenie uchyliło rozporządzenie z

dnia 14 września 2004 r. i nie wprowadziło przepisów przejściowych dotyczących

podmiotów działających na terenie KSSE na podstawie zezwoleń wydanych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. Organ podkreślił, iż w konsekwencji duży

przedsiębiorca został pozbawiony możliwości zakupu używanych środków trwałych, bez względu na to, kiedy uzyskał zezwolenie.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 lutego 2009 r. strona

zarzuciła, że wydana interpretacja narusza art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 dotyczącego zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy udzielonej przed dniem wejścia w

życie tego rozporządzenia, § 6 rozporządzenia RM z 14 września 2004 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej poprzez pominięcie faktu możliwości zaliczenia

do kosztów inwestycji wartości zakupywanych używanych środków trwałych, art. 14e Ordynacji Podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji, art. 91 ust. 2 poprzez pominięcie w trakcie orzekania konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych, poprzez

uniemożliwienie kontynuowania prowadzenia tej samej inwestycji na takich samych zasadach, art. 14e Ordynacji podatkowej w zw. z art. 20, art. 32 ust. 1 i art. 64 Konstytucji

RP poprzez ograniczenie zasady społecznej gospodarki rynkowej oraz ochrony własności. Zdaniem strony, powyższe naruszenia prawa miały wpływ na wynik sprawy.

Wnioskodawca wskazał nadto, że Minister nie zastosował norm intertemporalnych zawartych w art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 dotyczącego zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy udzielonej przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, z którego wynika, że pomoc udzielona na podstawie aktów wydanych przed wejściem w

życie jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Zatem, nie można podatnika pozbawiać prawa nabytego pod rządami rozporządzenia o KSSE obowiązującego w chwili wydania zezwolenia. Spółka zarzuciła również naruszenie zasady prawa międzyczasowego, jako

że powinno się stosować do oceny skutków prawnych ustawę dawną także po wejściu w życie nowej ustawy. W konsekwencji Spółka zarzuciła naruszenie zasady praw słusznie nabytych, jako że wykładnia prawa powinna prowadzić organ podatkowy do wniosku, że

brak przepisów przejściowych jest równoznaczny z ochroną praw nabytych – do czasu zakończenia inwestycji. Niekonstytucyjne byłoby zmienianie zasad w trakcie realizowanej inwestycji.

Strona wskazała, że stoi na stanowisku, iż brak przepisów intertemporalnych do kolejnych rozporządzeń dotyczących KSSE nie jest tożsamy z automatyczną zmianą

zakresu i zasad korzystania ze zwolnienia podatkowego.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa z dnia 17 marca 2009 r.

znak [...], Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji. Minister wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 7 ww. rozporządzenia z dnia

10 grudnia 2008 r. środki trwałe zakupione przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni mają być nowe. Zdaniem organu podatkowego, koszty zakupu używanych środków

trwałych przez dużego przedsiębiorcę nie zostaną zaliczone do wydatków kwalifikujących

się do objęcia pomocą. Organ podkreślił, że zmiana pozbawiająca przedsiębiorcę innego

niż mały i średni prawa zakupu używanych środków trwałych i uznania ich za wydatki kwalifikowane została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. nr 202, poz. 1485),

które weszło w życie z dniem 23 listopada 2006 r. W myśl § 12 ww. rozporządzenia traci

moc rozporządzenie RM z 14 września 2004 r. w sprawie KSSE, przy czym nie wprowadzono przepisów przejściowych dotyczących podmiotów działających na terenie KSSE na podstawie zezwoleń wydanych przed dniem wejścia w życie tego

rozporządzenia. Duży przedsiębiorca, zdaniem organu, został pozbawiony możliwości zakupu używanych środków trwałych, bez względu na to, kiedy uzyskał zezwolenie.

Organ uznał, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa przejściowego oraz zasada ochrony praw nabytych, gdyż w zakresie, w którym kwestii intertemporalnych nie reguluje przepis przejściowy, zastosowanie znajdują przepisy nowe. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem wniosku w ogóle nie można mówić o prawach nabytych, ponieważ Spółka utraciła status średniego przedsiębiorcy i jest obecnie dużym przedsiębiorcą. Skoro nastąpiła zmiana statusu

Spółki, to – zdaniem organu - nie można się zgodzić, iż wcześniej nabyła określone prawa. Skoro Spółka uzyskała status dużego przedsiębiorcy w 2009 r., to określając zasady na jakich podmiot ten uprawniony jest do korzystania z pomocy publicznej - należy brać pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie zaistnienia tych okoliczności. Organ nie zgodził

się z zarzutem naruszenia art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008. Wskazał w tym zakresie, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej (...) dokonało implementacji ww. rozporządzenia Komisji WE do polskiego systemu prawnego. Wynika z tego, iż wskazany § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z

2004 r. nie ma zastosowania, ponieważ status dużego przedsiębiorcy spółka uzyskała dopiero od 1 stycznia 2009 r. więc pod rządami omawianego rozporządzenia Rady

Ministrów. Ze względu na powyższe, organ stwierdził, iż zarzut niezastosowania § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 września 2004 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto, zgodnie z art. 84 Konstytucji każdy obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych w tym podatków.

Skargą z dnia 30 marca 2009 r. Spółka A wniosła o uchylenie wydanej interpretacji. Skarżąca zarzuciła wydanej interpretacji niezastosowanie art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 dotyczącego zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy udzielonej przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, naruszenie § 6 rozporządzenia RM z 14 września 2004 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej poprzez pominięcie faktu możliwości zaliczenia do kosztów inwestycji wartości zakupywanych używanych środków trwałych, pominięcie art. 14e Ordynacji Podatkowej w zw. z art. 2 i art. 91 ust. 2 Konstytucji, poprzez pominięcie w trakcie orzekania konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych, poprzez uniemożliwienie kontynuowania prowadzenia tej samej inwestycji na takich samych zasadach, naruszenie art. 14e Ordynacji podatkowej w zw. z art. 20, art. 32 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP poprzez ograniczenie zasady społecznej gospodarki rynkowej oraz

ochrony własności – co miało wpływ na wynik sprawy.

W skardze Spółka przedstawiła stan faktyczny jak we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz powtórzyła zarzuty wskazane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazała więc, że organ udzielający interpretacji nie zastosował norm intertemporalnych zawartych w art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008

dotyczącego zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy udzielonej przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, z którego wynika, że pomoc udzielona na podstawie aktów wydanych przed wejściem w życie jest zgodna ze wspólnym rynkiem. Zatem, zdaniem

strony, nie można jej pozbawiać prawa nabytego pod rządami rozporządzenia o KSSE obowiązującego w chwili wydania zezwolenia. Strona skarżąca zarzuciła również

naruszenie zasady prawa międzyczasowego, jako że powinno się stosować do oceny skutków prawnych ustawę dawną także po wejściu w życie nowej ustawy. Zarzuciła też naruszenie zasady praw słusznie nabytych, jako że wykładnia prawa powinna prowadzić organ podatkowy do wniosku, że brak przepisów przejściowych jest równoznaczny z

ochroną praw nabytych – do czasu zakończenia inwestycji. Spółka wyraziła pogląd, że za niekonstytucyjne należy uznać zmienianie zasad w trakcie realizowanej inwestycji.

Skarżąca wskazała, że stoi na stanowisku, że brak przepisów intertemporalnych do

kolejnych rozporządzeń dotyczących KSSE nie jest tożsamy z automatyczną zmianą

zakresu i zasad korzystania ze zwolnienia podatkowego.

W odpowiedzi na skargę z dnia 4 maja 2009 r. Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymał twierdzenia zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Minister powtórzył w szczególności, że zgodnie z § 6 ust. 7 ww. rozporządzenia z dnia 10 grudnia 2008 r. środki trwałe zakupione przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni mają być nowe. Zdaniem organu podatkowego, koszty zakupu używanych środków trwałych przez dużego przedsiębiorcę nie zostaną zaliczone do wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą. Organ podkreślił, że zmiana

pozbawiająca przedsiębiorcę innego niż mały i średni prawa zakupu używanych środków trwałych i uznania ich za wydatki kwalifikowane została wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. nr 202, poz. 1485), które weszło w życie z dniem 23 listopada 2006r.

W myśl § 12 ww. rozporządzenia traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z 14 września 2004 r. w sprawie KSSE i nie wprowadziło przepisów przejściowych dotyczących

podmiotów działających na terenie KSSE na podstawie zezwoleń wydanych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia. Duży przedsiębiorca został pozbawiony możliwości zakupu używanych środków trwałych, bez względu na to kiedy uzyskali zezwolenie.

Wobec tego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia zasad prawa międzyczasowego oraz ochrony praw nabytych, bowiem uznać należy, iż w zakresie, w którym kolizyjnych kwestii intertemporalnych nie reguluje przepis przejściowy,

zastosowanie znajdują przepisy nowe. Organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko,

że w sprawie będącej przedmiotem wniosku w ogóle nie można mówić o prawach

nabytych, ponieważ Spółka utraciła status średniego przedsiębiorcy i jest obecnie dużym przedsiębiorcą. Nastąpiła więc zmiana statusu Spółki i nie można się zgodzić, iż wcześniej nabyła określone prawa. Organ utrzymywał, że w sytuacji, gdy Spółka uzyskała status dużego przedsiębiorcy w 2009 r., to określając zasady na jakich podmiot ten uprawniony

jest do korzystania z pomocy publicznej należy brać pod uwagę stan prawny obowiązujący

w dacie zaistnienia tych okoliczności. Organ również nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008, gdyż rozporządzenie Rady Ministrów z

dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej (...) dokonało implementacji powołanego przez stronę rozporządzenia Komisji WE do polskiego systemu prawnego. Zatem, zdaniem organu, § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. nie ma

zastosowania, ponieważ status dużego przedsiębiorcy Spółka uzyskała dopiero od 1

stycznia 2009 r., a więc pod rządami rozporządzenia Rady Ministrów. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 84 Konstytucji każdy obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych w tym podatków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w szczególności zarzuty w niej podniesione

są niezasadne. Podzielić należy argumenty przedstawione przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, iż stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 30 października 2008 roku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w ramach działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej – jest nieprawidłowe.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 roku, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego. Składając go wnioskodawca jest

obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z

uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem

prawnym. Interpretacja nie jest dla wnioskodawcy wiążąca, jest natomiast wiążąca dla organu.

Zdaniem Sądu, stanowisko Ministra Finansów wyrażone zarówno w pisemnej interpretacji wydanej w oparciu o art. 14b Ordynacji podatkowej, jak i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zasługuje na aprobatę. Minister Finansów dokonując interpretacji i analizy przepisów prawa materialnego dokonał ich prawidłowej interpretacji. Minister prawidłowo w uzasadnieniu interpretacji zwrócił uwagę na fakt uregulowania kwestii poruszanych przez stronę skarżącą w rozporządzeniu Rady

Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. (Dz. U. Nr 232, poz. 1548, z późn. zm.),

rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 grudnia 2008 r. (Dz. U. Nr 232, poz. 1550, z późn.

zm.), rozporządzeniu Rady Ministrów z 2 listopada 2006 r. w sprawie katowickiej

specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 202, poz. 1485, z późn. zm.). Trafnie również podkreślono, że rozporządzenie z dnia 2 listopada 2006 r. uchyliło rozporządzenie z 14 września 2004 r. (Dz. U. Nr 222, poz. 2251, z późn. zm.). Dodać też trzeba, iż

analogicznego przepisu uchylającego poprzednio obowiązujące rozporządzenie nie zawierają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. (Dz. U. Nr

232, poz. 1548, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 2008 r.

(Dz. U. Nr 232, poz. 1550, z późn. zm.). Ponadto, w § 8 obowiązującego obecnie rozporządzenia z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. Nr 232, poz. 1548) wskazano, iż stosuje się przepis stanowiący, że do przedsiębiorcy, który posiada

zezwolenie wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się dotychczasowe warunki udzielania pomocy regionalnej, czyli te uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2 listopada 2006 r. w sprawie katowickiej specjalnej

strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 202, poz. 1485, z późn. zm.).

Przyjąć zatem należy, iż w tej mierze wspomniane akty prawne w sposób jasny, wyczerpujący regulują kwestię możliwości nabywania używanych środków trwałych przez dużego przedsiębiorcę, ponieważ rozporządzenie Rady Ministrów z 2 listopada 2006 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 202, poz. 1485, z późn. zm.)

w § 6 ust. 8 zawiera wyraźne stwierdzenie, iż środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nabyte przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni powinny być nowe.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów należy wyjaśnić, co następuje:

za chybiony należy uznać zarzut niezastosowania art. 44 rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 dotyczącego zgodności ze wspólnym rynkiem pomocy udzielonej przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, ponieważ jest on stosowany bezpośrednio pod warunkiem nie wystąpienia przesłanek negatywnych stosowania go wymienionych w art. 1 ust. 3. Skoro samo rozporządzenie Komisji WE nr 800/2008 w ust. 3 lit. e stanowi, że

stosuje się je we wszystkich sektorach gospodarki z wyjątkiem pomocy regionalnej wspierającej działalność w sektorze hutnictwa żelaza i stali, a za taki zgodnie z art. 2 pkt

29 tego rozporządzenia uznaje się "wszystkie działania związane z produkcją co najmniej jednego z poniższych produktów:

a) surówka i stopy żelaza:

surówka do produkcji stali, surówka odlewnicza i inna surówka, surówka

zwierciadlista oraz stal żelazowo-manganowa wysokowęglowa, bez innych stopów

żelaza;

b) produkty z żelaza surowe lub półprodukty, stal węglowa lub stal specjalna:

stal ciekła odlewana lub nieodlewana we wlewki, wraz z wlewkami do kucia, półprodukty: kęsiska kwadratowe, kęsy i kęsiska płaskie; blachówka i blachówka do

wyrobu blachy białej; szerokie zwoje walcowane na gorąco, z wyjątkiem produkcji stali

ciekłej do odlewów z małych i średnich odlewni;

c) obrabiane na gorąco produkty z żelaza, stal węglowa lub stal specjalna:

szyny, podkłady, nakładki stykowe, podkładki pod szyny, dwuteowniki, kształtowniki

o dużym przekroju 80 mm i więcej, kształtowniki grodzicowe, pręty i kształtowniki o

przekroju do 80 mm i elementy płaskie do 150 mm, walcówka, rury o przekroju okrągłym i prostokątnym, taśmy i blachy walcowane na gorąco (wraz z taśmą rurową), blacha gruba walcowana na gorąco (powleczona lub nie), blacha cienka i gruba o grubości 3 mm i

więcej, uniwersalna blacha gruba o grubości 150 mm i więcej, z wyjątkiem drutu i wyrobów

z drutu, prętów ciągnionych i szlifowanych lub polerowanych oraz odlewów żeliwnych;

d) produkty wykończone na zimno:

blacha biała, blacha biała matowa, blacha czarna, blacha ocynkowana, inne blachy powlekane, blacha walcowana na zimno, blacha elektrotechniczna i taśma na blachę

białą, blacha gruba walcowana na zimno, w zwojach i w pasach;

e) rury:

wszystkie rury stalowe bez szwu, rury stalowe spawane o przekroju większym niż

406,4 mm;",

to przy uwzględnieniu zakresu prowadzonej działalności opisanej przez skarżącą w stanie faktycznym we wniosku, zarzut niezastosowania art. 44

rozporządzenia Komisji WE nr 800/2008 należy uznać za chybiony.

Odnosząc się do zarzutu nie zastosowania § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 września 2004 r. w sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej poprzez pominięcie faktu możliwości zaliczenia do kosztów inwestycji wartości zakupywanych używanych środków trwałych, w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż rozporządzenie to utraciło moc

w oparciu o § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. Tym samym, w kwestiach dotychczas regulowanych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r., znalazły zastosowanie postanowienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. Stwierdzić więc trzeba, że w roku 2008 postanowiono usystematyzować regulacje dotyczące specjalnych stref ekonomicznych wydając nowe rozporządzenia: tj. rozporządzenie Rady Ministrów z 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej

udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. Nr 232,

poz. 1548, z późn. zm.), które reguluje szczegółowe kwestie związane z otrzymywaniem pomocy publicznej oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 2008 r. w

sprawie katowickiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 232, poz. 1550, z późn. zm.)

– regulującego obszar obejmujący katowicką specjalną strefę ekonomiczną. W tym

miejscu podkreślić należ fakt wprowadzenia w rozporządzeniu z dnia 10 grudnia 2008 r. przepisu § 8, według którego wobec przedsiębiorcy posiadający zezwolenie wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się dotychczasowe warunki udzielania pomocy regionalnej, czyli ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2 listopada 2006 r.

Trudno się również zgodzić z zarzutem pominięcia art.14e Ordynacji podatkowej w

zw. z art. 2 i art. 91 ust. 2 Konstytucji poprzez pominięcie w trakcie orzekania

konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych, poprzez uniemożliwienie kontynuowania prowadzenia tej samej inwestycji na takich samych zasadach (co w opinii skarżącej prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa). Po pierwsze, argument podnoszony przez skarżącą, tj. różnicowanie podmiotów w takich samych lub podobnych stanach faktycznych nie został w najmniejszym stopniu wykazany. Skarżąca nie wskazała, jaki podmiot w analogicznej sytuacji został potraktowany odmiennie, co mogłoby dowodzić trafności jej zarzutu, natomiast Sąd nie posiada wiedzy o takim zdarzeniu. Po drugie , jak wskazano powyżej, organ dokonujący interpretacji indywidualnej bazuje na opisie stanu faktycznego sporządzonego przez Skarżącą, który jest dla niego wiążący. Stąd

trudno uznać czysto teoretycznie w bliżej niedookreślonym abstrakcyjnym przykładzie, że doszło do faworyzowania lub dyskryminacji jakiegoś podmiotu.

Nadto, zauważyć trzeba, iż strona w sposób nieuzasadniony generalizuje podmioty, które uzyskały zezwolenia w różnym czasie, a tym samym w różnym stanie prawnym i faktycznym, pomijając inny zakres przysługujących im praw z racji posiadania przez nie różnych statusów "średniego" i "dużego" przedsiębiorcy.

Wreszcie trudno się zgodzić z zarzutem naruszenia zasady równości wobec prawa,

w szczególności gdy organ dokonujący interpretacji związany jest określoną (omówioną wyżej) procedurą jej wydania uregulowaną w art. 14b Ordynacji Podatkowej.

Nie można również obciążać Ministra Finansów odpowiedzialnością za zmiany jakie zachodzą w prawie, które dokonywane są z zachowaniem odpowiedniego vacatio legis.

Konkludując można dojść do wniosku, że skarżąca uznała, iż wraz z uzyskaniem zezwolenia na działalność w strefie specjalnej otrzymała prawo do prowadzenia

działalności w brzmieniu z dnia wydania zezwolenia. Tymczasem, skarżąca uzyskała zezwolenie uprawniające ją do prowadzenia działalności w specjalnej strefie, w której stosowane są reguły szczególne, ale które jako powszechne obowiązujące przepisy mogą ulegać zmianom w trybie prawem przepisanym. To z kolei oznacza, że zarzut ten jest niezasadny.

Nietrafny jest również zarzut pominięcia art. 14e Ordynacji podatkowej w zw. z art.

20, art. 32 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP poprzez ograniczenie zasady społecznej

gospodarki rynkowej oraz ochrony własności. W zakresie rozważań tego zarzutu należy wziąć pod uwagę, że skarżąca nie uzasadniła tego zarzutu w wystarczającym stopniu, a nadto (jak już wspomniano) uznała, iż wraz z uzyskaniem zezwolenia na działalność w

strefie specjalnej otrzymała prawo do prowadzenia działalności w brzmieniu z dnia

wydania zezwolenia, a jakakolwiek zmiana przepisów oznaczałaby – jej zdaniem - ograniczenie zasady społecznej gospodarki rynkowej oraz ochrony własności.

Z tych przyczyn, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.