Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 919/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2008 r. sprawy ze skarg E. S. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r.: 1) nr [...]; 2) nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz na broń palną sportową oddala skargi


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 919/08

Uzasadnienie

Komendant Główny Policji decyzjami z dnia [...] lutego 2008 r.:

1) nr [...]

2) nr [...]

utrzymał w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.:

1) [...]

2) [...]

w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz na broń palną sportową.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 23 lutego 2007 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia E. S. pozwoleń na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz na broń palną sportową. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, organ decyzjami z dnia:

1) [...] czerwca 2007 r., nr [...] cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską,

2) [...] lipca 2007 r. nr [...] cofnął pozwolenie broń palną sportową.

Podstawą ww. rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zmianami).

W wyniku rozpoznania odwołania, Komendant Główny Policji decyzjami z dnia [...] sierpnia 2008 r. uchylił ww. decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W podjętych decyzjach, organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie jest wystarczający do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego niezbędne jest wykazanie, jakie okoliczności, znajdujące odzwierciedlenie w materiale dowodowym potwierdzają uzasadnione obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, oparcie rozstrzygnięć przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jedynie na wyroku Sądu Rejonowego w [...] skazującym skarżącego za popełnienie czynów określonych w art. 226 § 1 oraz w art. 189 § 1 kodeksu karnego, to jest za czyny inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest niewystarczające. Organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dotyczące zdarzenia, za popełnienie którego skarżący został skazany wyrokiem sądu, to jest przeprowadzić dowody z akt sprawy karnej.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzjami z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] i [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz na broń palną sportową.

W toku postępowania administracyjnego przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe z akt postępowania karnego Sądu Rejonowego w [...]. Organ przywołał akta sprawy sądowej, z których wynika, że skarżący w dniu [...] września 2005 r. uczestniczył w przeprowadzanych przez poborcę skarbowego czynnościach wobec jego syna. Materiał ten wskazuje również, że w trakcie tych czynności, skarżący znieważył poborcę w ten sposób, że zachowując się agresywnie używał wobec niego słów powszechnie uznanych za obelżywe, a następnie zamknął tę osobę w pomieszczeniu biurowym, uniemożliwiając jej opuszczenie pomieszczenia.

W ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z ustalonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, faktu skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. za czyny z art. 226 § 1 i art. 189 § 1 Kodeksu karnego, to jest za przestępstwo skierowane przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, a także przestępstwo wymierzone przeciwko wolności. Zdaniem organu, zachowanie tego typu jak pozbawianie człowieka wolności świadczy o rażącym lekceważeniu przez stronę praw człowieka oraz obowiązujących norm prawnych. Dopuszczenie się przez skarżącego pozbawienia wolności innej osoby rodzi uzasadnioną obawę, że w podobnej sytuacji może ona skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak podkreślił organ administracji, od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa. W ocenie organu, takie postępowanie skarżącego tworzy prawdopodobieństwo, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń nie użyje jej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Popełnienie przestępstwa z art. 226 § 1 kk i art. 189 § 1 kk, które pośrednio godzi także w życie lub zdrowie innej osoby sprawia, że strona nie może być oceniana jako wiarygodna co do posiadania pozwolenia na broń bez uszczerbku dla interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ wskazał również, że pozytywne opinie z miejsca zamieszkania i Polskiego Związku Łowieckiego nie mogą wpłynąć na zmianę decyzji, gdyż powierzenie skarżącemu broni stwarza zagrożenie, że użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał również, że skarżący uprzednio wszedł w konflikt z prawem. Na poparcie tego stanowiska organ wskazał na wydarzenia z 2000 r., to jest na okoliczność prowadzonego wobec skarżącego postępowania karnego o czyn wymierzony przeciwko mieniu, jednakże postępowanie to zostało zakończone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2002r. o warunkowym umorzeniu postępowania. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w [...] wynikało, że zebrany wówczas materiał dowodowy nie budził wątpliwości co do popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego, jednakże postawa strony pozwalała na przyjęcie, że nie naruszy ona porządku prawnego i nie popełni przestępstwa.

Te wszystkie okoliczności, w ocenie organu stanowiły podstawę uznania przez organ, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Tym samym zostały w ocenie organu spełnione przesłanki, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżący wniósł odwołania, w których wskazał, że czyny, za które został skazany, nie były skierowane przeciwko życiu lub mieniu, dlatego przesłanka art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie została wyczerpana. Wskazał również na pozytywne oceny jego osoby z miejsca zamieszkania oraz w Polskim Związku Łowieckim. Ponadto, w jego ocenie, nie ma w sprawie niniejszej znaczenia fakt, iż w przeszłości dopuścił się przywłaszczenia mienia, ponieważ Sąd Rejonowy w [...] w 2002 r. warunkowo umorzył to postępowanie.

W wyniku rozpoznania sprawy, Komendant Główny Policji decyzjami z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] i [...]. Organ odwoławczy wskazał na ustalenia organu pierwszej instancji oraz na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Podzielił argumentację organu I instancji. W konsekwencji uznał, że skarżący należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co stanowi podstawę do zastosowania art. 18 ust 1 pkt 2 tej ustawy.

Na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] i nr [...] skarżący złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podobnie jak w odwołaniach od decyzji pierwszej instancji wskazał na okoliczności faktyczne związane z czynem karalnym, za który skazany został za czyny z art. 226 § 1 kk i art. 189 § 1 kk, jak również na przywołaną przez organ okoliczność warunkowego umorzenia przez Sąd Rejonowy w [...] postępowania karnego. Dlatego też, w ocenie skarżącego, jego zachowanie nie daje podstaw do zakwalifikowania jego do kategorii osób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W odpowiedziach na skargi, organ wniósł o ich oddalenie. Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 kpa. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 kpa. Przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, czy wybiórcza i niekompletna.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów.

Uprawniona jest, zdaniem sądu, ocena obu organów, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wykazał związek między popełnionymi przez skarżącego czynami i uznaniem przez sąd ich popełnienia, a obawą, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

Obawę tę uzasadniają następujące okoliczności:

1. Prowadzone wobec skarżącego w 2002 roku postępowanie karne o czyn wymierzony przeciwko mieniu, które zostało warunkowo umorzone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2002 roku. Treść rozstrzygnięcia Sądu dowodzi, iż zebrany materiał dowodowy w tej sprawie nie budził wątpliwości, co do popełnienia przez stronę czynu zabronionego, jednakże postawa strony pozwalała na przyjęcie, że nie naruszy on porządku prawnego i nie popełni przestępstwa.

Umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy upływ czasu od naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny posiadacza broni (wyrok NSA z dnia 6 września 2002 roku, sygn. akt III SA 377/01),

2. Skazanie skarżącego, wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 roku w sprawie [...] przez Sąd Rejonowy w [...] za przestępstwo z art. 226 § 1 kk (znieważenie funkcjonariusza publicznego podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych) oraz art. 189 § 1 kk (pozbawienie wolności).

Czyny powyższe skarżącego nie są objęte przykładowym katalogiem okoliczności sformułowanych w art. 15 ust. pkt 6 ustawy jednakże dają podstawę do zaliczenia strony do osób, które wzbudzają uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W orzecznictwie sądowym ustalił się pogląd, że przedmiotową ocenę urealnia nie tylko skazujący wyrok sądowy, ale również porywczość, skłonność do awantur, czy też niewłaściwe zachowanie. Czyny skarżącego, za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, dowodzą takich właśnie cech charakteru skarżącego.

Zgodzić się należy z organem, że w świetle aktualnej dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie może realniej zarysować się obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy za przestępstwa godzące w dobra chronione prawem, zwłaszcza, że przeszłości skarżący dopuścił się popełnienia czynu przeciwko mieniu. Ustalenia faktyczne sprawy świadczą o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązujących przepisów prawa. Przeczą nieskazitelnej postawie, jaka jest wymagana od osób posiadających wyjątkowe przecież prawo, co z kolei uzasadnia ocenę, że interes skarżącego winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, którego racją jest m. in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tej oceny nie może zmieć okoliczność, iż skarżący posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania, macierzystym kole łowieckim, czy też, że jest doświadczonym myśliwym.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w wyroku.