Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 781/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 1, ust.6
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
article: par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1995 nr 21 poz 114
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby bezpośrednio w fizycznym zwalczaniu terroryzmu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako Komendant Główny SG) postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez [...] M. P. służby w warunkach uzasadniających nabycie uprawnień do podwyższenia emerytury.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Komendant Główny SG wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Komendant [...], na podstawie art. 219 k.p.a., po raz trzeci odmówił [...] M. P. wydania zaświadczenia o pełnieniu w okresie od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] maja 2011 r. służby bezpośrednio w fizycznym zwalczaniu terroryzmu. Dwa poprzednie postanowienia w tym przedmiocie były uchylone i przekazywane do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Głównego Straży Granicznej z wykazaniem czynności, które organ I instancji winien wykonać przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. M. P. wniósł o wydanie wnioskowanego zaświadczenia. Wymieniony wniósł także o zwrócenie się do Komendanta Placówki SG w[...], Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia [...] oraz Ośrodka [...] z wnioskiem o nadesłanie odpowiedniej dokumentacji, a także o przesłuchanie Komendanta Placówki SG w [...] na okoliczność szkoleń, w których skarżący uczestniczył, oraz wykonanie kwerendy w Archiwum [...] Oddziału SG. W ocenie skarżącego, nabył on uprawnienia i kwalifikacje w zakresie antyterrorysty, minera pirotechnika do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną SG w "Centralnym Ośrodku Szkolenia Straży Granicznej w [...]", a dokument potwierdzający ten udział znajduje się w teczce akt osobowych. Zwrócił także uwagę, iż dokumentacja potwierdzająca jego udział w działaniach bojowych oraz w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań znajduje się w Placówce SG w [...] oraz w dokumentacji szkolenia psa służbowego do wykrywania materiałów wybuchowych i broni.

Komendant Główny SG uznał, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i rozstrzygnięciem z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż [...] M. P. złożył wniosek obejmujący okres od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] maja 2011 r. Od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] października 2002 r. żądanie skarżącego należało zatem rozpatrywać na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszom Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Zgodnie z tym rozporządzeniem, emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, w jednostce realizującej zadania w tym zakresie, jeżeli funkcjonariusz wykonywał czynności służbowe polegające na rozpoznawaniu i likwidowaniu zamachów terrorystycznych. W identyczny sposób przedmiotową kwestię reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, według którego należało rozpatrywać wniosek skarżącego w czasookresie od [...] października 2002 r. do [...] maja 2005 r.

Organ II instancji podzielił zdanie Komendanta [...], że w okresie obowiązywania tych rozporządzeń nie wystąpiły przesłanki, które mogłyby uzasadniać wniosek skarżącego, jako że dokumenty będące w dyspozycji Komendanta Głównego SG nie wykazują, by [...] M. P. w tym czasie pełnił służbę bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, w jednostce realizującej zadania w tym zakresie, wykonując czynności służbowe polegające na rozpoznawaniu i likwidowaniu zamachów terrorystycznych.

Analogicznie, zdaniem organu II Instancji, należało odnieść się do pozostałego okresu zawartego we wniosku, bowiem dokonując oceny w oparciu o § 2 powyższego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. i należało stwierdzić, że także na tym gruncie nie zaistniały przesłanki do uznania pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Zgromadzone w sprawie dokumenty nie dawały podstaw do stwierdzenia, [...] M. P. posiada uprawnienia minera - pirotechnika. Zgodnie bowiem z uzyskaną w toku postępowania opinią Dyrektora [...] z dnia [...] lipca 2013 r., ukończenie kursu z zakresu rozpoznania pirotechnicznego i radiologicznego nie uprawniają skarżącego do nabycia kwalifikacji i uprawnień z zakresu minera - pirotechnika, a tym samym do prowadzenia działań minersko pirotechnicznych w SG.

Powołane rozporządzenie przewiduje także drugi warunek uzyskania uprawnień do podwyższenia emerytury, a jest nim branie udziału w działaniach bojowych SG. Przy czym obie przesłanki muszą być spełnione równocześnie, by można uznać funkcjonariusza za spełniającego warunki podane w rozporządzeniu. Tym samym, brak uprawnień minera - pirotechnika powoduje, że skarżący nie spełnia przesłanek podanych w powołanym przepisie, zatem rozważanie jego ewentualnego udziału w działaniach bojowych SG jest bezzasadne. Oznacza to, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie mogło zapaść po myśli [...] M. P., bowiem na przeszkodzie temu stały przepisy prawa, które w taki sposób określają warunki niezbędne do spełnienia w celu uzyskania prawa do wyższej emerytury.

W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie, materiał dowodowy został zebrany starannie, natomiast wnioski z niego wyciągnięte były prawidłowe i niebudzące zastrzeżeń. Odnosząc się do wniosku [...] M. P. w sprawie zwrócenia się do Komendanta Placówki SG w [...], Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia [...] oraz Ośrodka Szkoleń Specjalistycznych SG z wnioskiem o nadesłanie odpowiedniej dokumentacji oraz przeprowadzenie kwerendy w Archiwum SG, organ II instancji wyjaśnił, że Komendant [...] Oddziału SG uczynił już zadość tym wnioskom, uzyskując odpowiednie informacje od powołanych osób i organizacji. Ponieważ uzyskane informacje nie dały podstaw do wydania zaświadczenia, trudno dopatrzyć się zasadności w powtarzaniu tej samej czynności przez organ II instancji.

Komendant Główny SG podkreślił, iż zaświadczenie potwierdza istniejący stan prawny, a nie go interpretuje lub kreuje na własne potrzeby. Zaświadczenie wydawane jest jako potwierdzenie informacji posiadanych przez organ, nie zaś jako ocena lub weryfikacja określonych okoliczności - jego istotą jest brak konieczności rozstrzygania i dlatego też wniosek skarżącego o przesłuchanie świadka należało uznać za bezzasadny, jako że jego realizacja bezsprzecznie stanowiłaby już interpretację lub wręcz próbę kreacji stanu faktycznego.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane w oparciu o obowiązujące przepisy, dlatego nie ma podstaw do jego uchylenia bądź reformacji.

Postanowienie Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2014 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wymieniony wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego i utrzymanego nim w mocy postanowienia Komendanta [...] Oddziału SG, 2) wydanie wnioskodawcy zaświadczenia o pełnieniu służby bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu w okresie od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] maja 2011 r. na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi M. P. podniósł, iż z żądaniem wydania zaświadczenia określonej treści wystąpił, albowiem nabył uprawnienia w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika i brał udział w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do działań bojowych wskazanych w § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Skarżący podniósł, iż wbrew twierdzeniom organów SG, posiada w aktach personalnych dokumentację potwierdzającą nabycie uprawnień w zakresie antyterrorysty minera-piortechnika oraz brał udział w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do działań bojowych SG. Ww. uprawnienia skarżący nabył w Centralnym Ośrodku Szkolenia SG w [...] i dokument to potwierdzający znajduje się w jego aktach osobowych. Jak też brał udział w ramach obowiązków służbowych w działaniach bojowych SG lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań określonym w zarządzeniu nr 75 Komendanta Głównego SG. Dokumentacja w tym zakresie znajduje się w dokumentacji służbowej Placówki SG w [...] oraz dokumentacji szkolenia psa służbowego do wykrywania materiałów wybuchowych i broni.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz.1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne są powołane do kontroli działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny, z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. Przepisy Działu VII kpa pt. "Wydawanie zaświadczeń" stanowią rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II (rozdział 4) k.p.a., albowiem w postępowaniu tym właściwy organ administracji publicznej o niczym nie rozstrzyga. Choć brak jest w Dziale II Kodeksu wyraźnego przepisu odsyłającego do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., to stosując zasady wykładni systemowej należy przyjąć, że niektóre przepisy ogólnego postępowania administracyjnego będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, w szczególności: niektóre zasady ogólne k.p.a. (np. zasada prawdy obiektywnej, zasada pisemności, zasada udzielenia informacji), przepisy dotyczące wymogów formalnych wniosku (art. 63), przepisy dotyczące postanowień (art. 123 – 126), przepisy dotyczące zażaleń (art. 141 – 144).

Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 1 tego artykułu, organ administracji publicznej wydaje, na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie, zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie ma więc potwierdzić tylko istnienie określonych faktów lub stanu prawnego, znanych z urzędu organowi administracji publicznej. Jest ono aktem wiedzy organu, opartym na informacjach wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Informacje te mogą być wprawdzie - zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. - uzupełnione przez przeprowadzone w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, które spełnia jednak pomocniczą tylko rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, ustalonej przede wszystkim w oparciu o dane wskazane w art. 218 § 1 k.p.a. Należy przy tym stwierdzić, że zaświadczenie potwierdza tylko informacje posiadane przez organ i nie rozstrzyga żadnych kwestii spornych. Trafne jest stwierdzenie, że "Zaświadczenie wydaje się, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać" (W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne, wyd. II, 2006, s. 285). Należy też podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06 (publ. Lex nr 214079), że "jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe". Posiadane przez organ informacje nie mogą bowiem być uzupełnione przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (tak wyrok NSA z 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 36/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 64).

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na stan prawny rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż odmowa wydania żądanego zaświadczenia była zgodna z prawem.

Skarżący domagał się wydania zaświadczenia o pełnieniu służby bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu w okresie od [...] marca 2000 r. do [...] maja 2011 r.

W świetle art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.), emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków oraz w zwalczaniu fizycznym terroryzmu.

Na podstawie delegacji ustawowej (art. 15 ust. 6 powołanej ustawy) zostało wydane rozporządzenie wykonawcze określające szczegółowe warunki podwyższania emerytur funkcjonariuszom wymienionych służb. Z uwagi na czasookres wskazany we wniosku o wydanie zaświadczenia w niniejszej sprawie będą miały zastosowania trzy reżimy prawne określające kryteria oceny przesłanki służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu terroryzmu. I tak rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), jednakowo w § 2 pkt 2 ustalają, iż emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, w jednostce realizującej zadania w tym zakresie, jeżeli funkcjonariusz wykonał czynności służbowe polegające na rozpoznawaniu i likwidowaniu zamachów terrorystycznych. Nadto rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.) ustala w § 2 pkt 2, iż emeryturę podwyższa się o 2 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: a) nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną, b) brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Z ustaleń organu i akt sprawy wynika, iż M. P. pełnił służbę w [...] Oddziale SG w okresie od dnia [...] maja 1997 r. do dnia [...] maja 2011 r. W okresie służby w SG skarżący realizował zadania służbowe w Placówce SG w [...] w charakterze przewodnika psa służbowego, zajmując kolejno stanowiska: kontrolera – przewodnika psa służbowego, starszego przewodnika – kontrolera przewodnika psa służbowego oraz starszego kontrolera przewodnika psa służbowego. Zajmowane przez wymienionego stanowiska były umiejscowione w strukturze etatowej Oddziału w sposób następujący: 1) maj 2000 – czerwiec 2006 r. w Grupie Kontroli Pirotechnicznej i Bezpieczeństwa w Komunikacji Międzynarodowej, 2) czerwiec 2006 r. – wrzesień 2007 r. w zespole kontroli specjalistycznych w ramach Grupy Kontroli Pirotechnicznej i Bezpieczeństwa w Komunikacji Międzynarodowej, 3) wrzesień 2007 – [...] maj 2011 r. w zespole przewodników psów specjalnych w ramach Grupy Kontroli Specjalistycznych i Interwencji.

Z informacji z dnia [...] grudnia 2013 r. uzyskanej od Komendanta Placówki SG w [...] wynika, iż w dostępnej dokumentacji aktowej znajduje się jedynie notatka z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...], stwierdzająca użycie przez wnioskodawcę psa do przeszukania terenu celem odnalezienia zagubionych łusek pistoletowych, których ostatecznie nie odnaleziono. Innych działań o podobnym charakterze z udziałem wnioskodawcy nie odnotowano, bądź informacja na ten temat nie zachowała się.

W świetle powyższych ustaleń nie sposób przyjąć, iż w okresie od [...] marca 2000 r. do [...] maja 2005 r. skarżący realizował czynności służbowe polegające na rozpoznaniu i likwidowaniu zamachów terrorystycznych, o których mowa w § 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r. i z dnia 24 września 2002 r.

W odniesieniu do przesłanek z § 2 pkt 2 lit. a) i b) powołanego rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. stwierdzić należy, iż warunkiem niezbędnym dla zaliczenia funkcjonariuszowi służby pełnionej w bezpośrednim zwalczaniu terroryzmu jest nabycie uprawnień i kwalifikacji w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika.

Skarżący, w świetle postanowień zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego SG z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Instrukcji postępowania funkcjonariuszy Straży Granicznej w działaniach pirotechnicznych", jako przeszkolony w zakresie rozpoznania pirotechnicznego, jest uznawany za pirotechnika. Jednakże w rozdziale V tego zarządzenia wskazano, iż użycie psa służbowego w ramach rozpoznania pirotechnicznego następuje jedynie do przeszukania obiektu lub środka transportu. Natomiast § 10 pkt 1 wskazuje, iż do przeprowadzania interwencji pirotechnicznej wyznacza się pirotechników, którzy zostali odpowiednio przeszkoleni i posiadają odpowiednie uprawnienia w zakresie rozpoznawania pirotechnicznego oraz transportu i neutralizacji MW i UW wydane przez ośrodek szkolenia Straży Granicznej.

Z akt personalnych skarżącego, jak też ustaleń organu I instancji nie wynika, aby skarżący poza przeszkoleniem z zakresu rozpoznania pirotechnicznego posiadał uprawnienia w zakresie transportu i neutralizacji materiałów wybuchowych. Zasadnym jest zatem twierdzenie Komendanta [...] Oddziału SG, iż skarżący nie był powoływany do przeprowadzania interwencji pirotechnicznych, które zgodnie z definicją legalną rozumie się jako czynności podejmowane przez pirotechnika, w związku z zamachem bombowym lub zagrożeniem bombowym. Nabył on uprawnienia pirotechnika i wykonywał czynności rozpoznawcze z użyciem psa służbowego. Jednakże nie jest to równoznaczne z nabyciem uprawnień antyterrorysty mineta – pirotechnika. Nie została zatem w sprawie spełniona przesłanka z § 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. warunkująca podwyższenie resortowego świadczenia emerytalnego.

Reasumując, w niniejszej sprawie Komendant [...] Oddziału SG w sposób wnikliwy zgromadził i przeanalizował materiał aktowy sprawy i wobec braku dokumentów wskazujących na wykonywanie przez skarżącego służby w bezpośrednim zwalczaniu fizycznym terroryzmu wydał postanowienie odmowne na podstawie art. 219 k.p.a., którego obszerne uzasadnienie spełnia wymogi nakreślone przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z uwagi na "gabinetowy" charakter postępowania o wydanie zaświadczenia niezasadny stał się zarzut skargi wskazujący na konieczność przesłuchania świadków, w celu wykazania wykonywania przez skarżącego służby w charakterze antyterrorysty minera-pirotechnika.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.