Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1132/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.T. na działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozostawienie podania bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Podaniem z dnia 28 lutego 2010 r. S.T. złożył wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego i wydania wiążących decyzji w sprawie pomieszczenia udojowego należącego do jego sąsiada na posesji nr [...] w G. [...], gm. [...].

Wezwaniem z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 64 § 2 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm. – zwanej dalej k.p.a.) wezwał S.T. do sprecyzowania ww. podania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Pismem z dnia 28 marca 2010 r. S.T. wyjaśnił, że wnosi o objęcie sprawy nadzorem i wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do osób prowadzących postępowanie do chwili obecnej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował S.T., że w związku z niesprecyzowaniem podania i zawartego w nim żądania - pozostawia podanie bez rozpoznania.

Pismem z dnia 16 maja 2010 r. S.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak również na bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 p.p.s.a.).

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] o pozostawieniu podania o wydanie decyzji w sprawie pomieszczenia udojowego znajdującego się na posesji nr [...] w G. [...], gm. [...], bez rozpoznania. Skargę na tego rodzaju pismo uznać należy za niedopuszczalną. Zaskarżone pismo, zgodnie z wezwaniem do usunięcia braków formalnych nie jest bowiem postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Wezwanie skarżącego o uzupełnienie braków formalnych podania nastąpiło w trybie art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wezwanie skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku wynikających ze ściśle określonych przepisów nie zmierzało do merytorycznej oceny tego wniosku. W konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpoznania, wobec jego nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie, nie może być uznane za postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, ani też za postanowienie kończące postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), skoro jurysdykcyjne postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym stanowiskiem zarówno braki formalne, jak i merytoryczne wniosku nie dają podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, ani też rozstrzygnięcia na niekorzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., IV SA 1980/98, Lex nr 47253, wyrok z dnia 6 listopada 1985 r. I SA 1935/85, niepublik.). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie następuje w formie ani postanowienia ani w formie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94 – ONSA 1997 r., nr 3, poz. 114).

Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest także aktem lub czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt ten nie ustala bowiem ani nie odmawia ustalenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Skoro skarga nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.