Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 16/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia NSA Eugeniusz Christ, asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Olga Stiefel, po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości o d d a l a s k a r g ę.


UZASADNIENIE

"A" S.A. w K., będąca następcą prawnym "B" S.A. w R., wniosła skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymania została w mocy decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie odmowy uznania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1994-1996 w związku z korektą deklaracji podatkowych, dokonaną pismem z dnia [...] 1997 r.

Organ podatkowy pierwszej instancji wydał swą decyzję na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 72 i art. 207 Ordynacji podatkowej, a w uzasadnieniu wskazał, że powodem odmowy uznania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1994-1996 jest fakt, że sprawa w tym przedmiocie została już załatwiona decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nadpłaty za lata 1992-1997, doręczoną stronie w dniu [...] 1997 r., od której to decyzji nie wniesiono odwołania, zatem stała się ona prawomocna w [...] 1997 r. Wniosek o zwrot nadpłaty, złożony w dniu [...] 1997 r., wraz ze skorygowanymi deklaracjami podatkowymi za lata 1994-1996, został zatem uznany za ponowny wniosek w tej samej sprawie.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik "B" S.A. w R. zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 165 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1994-1996 lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania wywodził, że organ podatkowy bezpodstawnie przyjął tożsamość sprawy z wniosku złożonego przez stronę w dniu [...] 1997 r. i sprawy z wniosku złożonego przez tę stronę w dniu [...] 1997 r. Wskazał, że w tym drugim wniosku strona nie ubiegała się o stwierdzenie nadpłaty za lata 1992 i 1997, a zatem jej wniosek z dnia [...] 1997 r. tworzył nowy stan faktyczny, co wyklucza – zdaniem pełnomocnika strony – tożsamość spraw. Dodatkowo wskazał, że rozpoznając wniosek z dnia [...] 1997 r. organy obu instancji wydawały uprzednio decyzje merytoryczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję pierwszej instancji. Uzasadniając swe orzeczenie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania przeprowadzonego w związku z wnioskiem strony z dnia [...] 1997 r. o stwierdzenie nadpłaty z podatku od nieruchomości za lata 1992-1997 oraz podkreślił, że w oparciu o te same przesłanki faktyczne, a mianowicie – zmianę wartości budowli polegająca na wyłączeniu z opodatkowania podziemnych wyrobisk górniczych – strona złożyła ponowny wniosek o stwierdzenie nadpłaty za lata 1994-1996, a więc za te same okresy, których dotyczył pierwotny wniosek, załatwiony wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu prowadzonym w związku z tym ostatnim wnioskiem, doszło do jednoznacznego wyjaśnienia charakteru pisma strony z dnia [...] 1997 r., gdyż sama strona wyraźnie wskazała, że jest to nowy wniosek o stwierdzenie nadpłaty, a nie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzja z dnia [...] r. To wyjaśnienie przesądziło, że organ podatkowy nie mógł ponownie prowadzić postępowania w tej sprawie, gdyż decyzja wydana w sprawie rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją ostateczną byłaby dotknięta wadą nieważności. Odnosząc się do zarzuty naruszenia art. 165 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest niezrozumiały skoro organ podatkowy przeprowadził postępowanie na wniosek strony z dnia 23 czerwca 1997 r. i zakończył je wydaniem zaskarżonej decyzji.

W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik "A" S.A. w K., będącej następcą prawnym dotychczasowej strony postępowania, zarzucił naruszenia art. 165 i 207 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 120 Ordynacji przez naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej i naruszenie art. 121 Ordynacji poprzez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi ponownie wywiedziono, że zakres przedmiotowy wniosku z dnia 23 maja 1997 r. i wniosku z dnia 23 czerwca 1997 r. jest zasadniczo różny, gdyż wniosek późniejszy nie nawiązywał w ogóle do wcześniejszego i dotyczył innych lat podatkowych. Zdaniem pełnomocnika, każdy z tych wniosków powodował wszczęcie odrębnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, zatem każdy z tych wniosków powinien podlegać rozstrzygnięciu merytorycznemu. W dalszym wywodzie pełnomocnik wskazał, że w troku trwającego kilka lat postępowania organy podatkowe badały merytoryczną stronę zasadności wniosku z dnia [...] 1997 r., zatem końcowe ustalenie, że przeszkodą do stwierdzenia nadpłaty jest rozstrzygnięcie tej kwestii niezaskarżoną przez stronę decyzja z dnia [...] r., uznać trzeba za naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swe dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta C. nie naruszają prawa.

Podstawowe znaczenia dla powyższej oceny ma ustalenie, czy pomiędzy postępowaniem prowadzonym na wniosek "B" w R. z dnia [...] 1997 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1992-1997, a postępowaniem na wniosek tego samego podmiotu s dnia [...] 1997 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1994-1996 istnieje tożsamość sprawy, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, który stanowi, że "organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną".

Z akt sprawy wynika, że taka tożsamość spraw wystąpiła w niniejszym przypadku. W szczególności trzeba podkreślić, że mimo iż oba wnioski "B" sporządzone zostały jako wnioski zbiorcze, obejmujące kilka lat podatkowych (wniosek pierwszy - lata 1992-1997, a wniosek drugi lata 1994-1996), to faktycznie każdy z tych wniosków dotyczył odrębnie poszczególnych lat podatkowych. Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem należnym za okresy roczne. Tak jest deklarowany lub ustalany, a płatny jest za dany rok podatkowy w kwartalnych ratach. W konsekwencji także ustalenie ewentualnej nadpłaty dotyczyć mogło wyłącznie każdego z lat podatkowych odrębnie. Tym samym nie ma znaczenia dla ustalenia tożsamości sprawy, że pierwszy z wniosków obejmował dłuższy horyzont czasowy. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości, że lata 1994, 1995 i 1996 były przedmiotem wniosku z dnia [...] 1997 r. i że do nich także odnosi się treść decyzji odmownej, wydanej w dniu [...] r., a doręczonej stronie w dniu [...] 1997 r.

Wniosek z dnia [...] 1997 r. dotyczył zatem tych samych okresów, a więc tych samych zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości. Bezspornie też żądanie stwierdzenia nadpłaty za powyższe okresy zostało oparte na tej samej podstawie faktycznej, a mianowicie – wyłączeniu z podstawy opodatkowania podziemnych wyrobisk górniczych. W tych okolicznościach nie sposób zarzucić organom orzekającym w niniejszej sprawie, że wadliwie ustaliły tożsamość sprawy.

Pogląd zaprezentowany przez stronę skarżącą, iż wniosek z dnia [...] 1997 r. jako wszczynający nowe postępowanie, powinien być z tego powodu rozpoznany merytorycznie, jest błędny i nieuzasadniony. Organ administracji zobowiązany jest bowiem badać dopuszczalność prowadzenia postępowania także w aspekcie przeszkód procesowych, do których niewątpliwie należy uprzednie rozstrzygnięcie sprawy ostateczną decyzją administracyjną.

Można podzielić zarzut skargi, że do ustalenia tożsamości sprawy jako przeszkody do wydania nowej decyzji merytorycznej organy podatkowe w niniejszym postępowaniu doszły zbyt późno. Rzeczywiście organy we wcześniejszych etapach postępowania bądź wadliwie odczytały intencje podatnika traktując jego wniosek z [...] 1997 r. jako wniosek o wznowienie postępowania, bądź nie dostrzegły tej okoliczności, Nie może to jednak stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro po ostatecznym wyjaśnieniu tejże okoliczności, wydano decyzję zgodną z obowiązującym prawem. Sama długotrwałość postępowania, ani wadliwość decyzji podejmowanych w jego toku i następnie uchylanych, nie stanowią w ocenie sądu naruszenia zasad postępowania, które w niniejszej sprawie miały wpływ na jej wynik.

Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy z\ dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)