Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 408/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 408/14

UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Z. oraz Stowarzyszenia E. (dalej łącznie "Stowarzyszenia") od decyzji Prezydenta W. (dalej "Prezydenta") z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], orzekającej o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedsięwzięcia (dalej "decyzji środowiskowej"), orzekło o uchyleniu decyzji Prezydenta w całości i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia.

II. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. Na wniosek spółki K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżącej") z dnia 9 marca 2009 r., uzupełniony późniejszymi pismami, decyzją środowiskową z dnia [...] lipca 2010 r., wydaną na podstawie art. 71 ust.1 i 2 pkt 2 i następnych ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), dalej "ustawy ocenowej", Prezydent ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, realizowanego w ramach budowy zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z handlem, usługami i częścią biurową, w tym zagospodarowaniu istniejącej fosy i wałów na ogólnodostępne tereny sportu i rekreacji, wypoczynku zieleni i miejskiej, rewaloryzacji istniejących koszar na handel i usługi na działkach ew. nr [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w [...] W. (dalej "planowane przedsięwzięcie" albo "przedsięwzięcie").

2. Stowarzyszenia wniosły do SKO odwołanie od decyzji środowiskowej.

3. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymało decyzję środowiskową w mocy.

4. Stowarzyszenie E. wniosło do Sądu skargę na decyzję SKO z dnia 31 marca 2011 r.

5. Wyrokiem tut. Sądu z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1067/11, skarga Stowarzyszenia została oddalona.

6. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 495/12, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") uchylił pierwszoinstancyjny wyrok Sądu z dnia 28 października 2011 r. i przekazał Sądowi skargę Stowarzyszenia do ponownego rozpoznania. Uzasadniając stwierdzenie przesłanek do uchylenia wyroku Sądu z dnia 28 października 2011 r., NSA podniósł niewzięcie przez Sąd pod uwagę, przy ocenie legalności decyzji SKO, niedookreślenia przedmiotu inwestycji w zakresie planowanej liczby garaży.

7. Rozpatrzywszy w wykonaniu wyroku NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. ponownie skargę Stowarzyszenia na decyzję SKO z dnia [...] marca 2011 r., tut. Sąd wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 632/13, uchylił decyzję SKO.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Sąd wskazał w szczególności, co następuje:

1) . W pkt I osnowy decyzji środowiskowej wskazano "ustalam środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych realizowanego w ramach zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z handlem (...)". Takiej treści decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. w wyniku rozpoznania odwołania Stowarzyszeń.

2) . Z treści art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wynika, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ określa m.in. rodzaj przedsięwzięcia. Natomiast stosownie do treści art. 62 ust. 1 powyższej ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia m.in. na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi.

3) . Mając na uwadze treść powyższych przepisów istotne jest precyzyjne określenie rodzaju planowanego przedsięwzięcia i ewentualnego oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia. Od "wielkości" danego przedsięwzięcia, czyli czy będzie to przedsięwzięcie obejmujące np. 300, 500 czy też 1000 garaży zależy bowiem ocena przez właściwy organ nie tylko raportu dotyczącego oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko lecz i oczywiście nałożonych obowiązków.

(4). Rozpatrując ponownie odwołania Stowarzyszeń od decyzji środowiskowej SKO oceni charakterystykę i rodzaj planowanego przedsięwzięcia i w tym kontekście dokonaną ocenę oddziaływania na środowisko.

8. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (dalej "postanowienie o sprostowaniu" wydanym na wniosek skarżącej, Prezydent na podstawie art.113 § 1 k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę w treści decyzji środowiskowej z dnia [...] lipca 2010 r., poprzez zastąpienie w charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji, na str.2, akapit 2, wyrazów: "dla ponad 300 samochodów osobowych" wyrazami: "dla około 980 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażach podziemnych wraz z około 20 miejscami postojowymi dla samochodów osobowych w terenie".

Z adnotacji na odpisie postanowienia, znajdującym się w aktach niniejszej sprawy wynika, że postanowienie to stało się ostateczne z dniem 8 sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu postanowienia o sprostowaniu Prezydent wskazał w szczególności, co następuje:

(1). W sentencji i uzasadnieniu decyzji środowiskowej oraz charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji, użyta została nazwa przedsięwzięcia skonstruowana poprzez połączenie klasyfikacji przedsięwzięcia zaczerpniętej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z późno zm.) oraz nazwy użytej przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji, w brzmieniu:

"przedsięwzięcie polegające na budowie garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych realizowane w ramach budowy zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z handlem, usługami i częścią biurową, w tym zagospodarowaniu istniejącej fosy i wałów fortu na ogólnodostępne tereny sportu i rekreacji, wypoczynku, zieleni miejskiej, rewaloryzacji istniejących koszar na handel i usługi, na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...], przy ul. [...], w [...] W."

. Na stronie 2 charakterystyki przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji, opisane zostało planowane do realizacji przedsięwzięcie. W opisie tym powinna znaleźć się informacja o rzeczywistej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych, wynoszącej około 980 miejsc w garażach podziemnych i około 20 miejsc na terenie, a nie cytat z ww. rozporządzenia dotyczący garaży dla ponad 300 samochodów osobowych.

Opis zawierający informację dotyczącą ilości planowanych do realizacji około 1000 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym około 980 miejsc w garażach podziemnych i około 20 miejsc na terenie, znajduje się w dokumentacji przedłożonej przez inwestora w trakcie trwania postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia, tj. w:

karcie informacyjnej przedsięwzięcia,

"Raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego z handlem i częścią biurową, rewaloryzacji istniejących koszar szyjkowych na centrum sztuki, budowy nowej kubatury w rawelinie fortu, zagospodarowanie fosy, wałów fortu na ogólnodostępne tereny sportu, rekreacji, wypoczynku i zieleni miejskiej przy ulicy [...] w W.".

. W opisie przedsięwzięcia, zawartym w tekście umieszczonym na str. 2 charakterystyki przedsięwzięcia, wpisanie garaży dla ponad 300 samochodów osobowych, zamiast około 980 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażach podziemnych i około 20 miejsc na terenie, jest oczywistą omyłką, spowodowaną zbyt mechanicznym stosowaniem technik komputerowych, którą koryguje się niniejszym postanowieniem na wniosek skarżącej.

III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. ponownie odwołanie Stowarzyszeń od decyzji środowiskowej Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r., SKO na podstawie art.138 § 2 k.p.a. uchyliło tę decyzję i przekazało Prezydentowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie SKO, powołując się na wydane w sprawie rozstrzygnięcia NSA i tut. Sądu, stwierdziło konieczność powtórzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w następstwie nieprecyzyjnego określenia przez Prezydenta zakresu przedmiotowego inwestycji, polegającego na niewskazaniu konkretnej liczby garaży, obejmującej planowane przedsięwzięcie.

Organ podkreślił, że brak precyzji w tym zakresie nie obarcza jedynie osnowy decyzji środowiskowej, ale odnosi się również do istotnych składników dokumentacji sprawy (postanowienie określające zakres raportu, uzgodnienie środowiskowe i sanitarne). Ponownie orzekając w sprawie, Prezydent ustali w pierwszej kolejności liczbę planowanych garaży, a następnie przeprowadzi postępowanie zgodnie z wymaganiami ustawy ocenowej.

IV. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję SKO, podnosząc przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w następstwie których doszło w ocenie skarżącej do nienależytego wyjaśnienia przez SKO stanu faktycznego sprawy, w tym pominięcia przez SKO takich okoliczności sprawy, jak: 1) wydanie przez Prezydenta ostatecznego postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], prostującego na wniosek skarżącej decyzję środowiskową w części określającej przedmiot inwestycji oraz 2) zawarcie przez skarżącą w dokumentacji, która stanowiła podstawę do wydania decyzji środowiskowej wystarczających danych jasno określających faktyczną liczbę planowanych miejsc garażowych.

V. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej podniósł, że pismem z dnia 23 lipca 2013 r. skarżąca poinformowała SKO o wydaniu przez Prezydenta postanowienia prostującego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VII. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja SKO zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7 i 77 § 1 w związku z art.138 § 2 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, że w sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji organu l instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia.

VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji SKO prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją SKO było ustalenie na podstawie art.71 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach ("ustawy ocenowej") środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia.

2. Rozpatrzywszy odwołania Stowarzyszeń od decyzji Prezydenta, SKO uznało, że zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji procesowej, o której mowa w art.138 § 2 k.p.a., tj. do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślania wymagają następujące kwestie prawne, związane ze stosowaniem przez organy odwoławcze art.138 §2 k.p.a.:

Zgodnie z brzmieniem art.138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Wyraźnie zatem kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: a) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, b) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przyłączającego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości będzie niezbędne wtedy, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w takim stopniu, że czyni to sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie zezwala organowi drugiej instancji na zastosowanie art.136 k.p.a.

W piśmiennictwie podkreśla się, że instytucja kasacji przewidziana w art. 138 § 2 ma charakter wyjątkowy, bowiem "nie może być podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2" (B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 592), a przed organem odwoławczym powinno zapaść powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne (np. Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 328).

3. Bez wątpienia istotną z punktu widzenia oceny legalności obecnie zaskarżonej decyzji SKO jest okoliczność, że decyzja ta została wydana w następstwie uchylenia przez Sąd, wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r., poprzedniej decyzji SKO, wydanej w tym przedmiocie, tj. decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Tego rodzaju sytuacja nakłada na Sąd orzekający obecnie obowiązek dokonania oceny, czy przy ponownym orzekaniu w sprawie SKO zastosowało się do wytycznych wynikających z wyroku z dnia 17 maja 2013 r., wiążących organ na zasadzie art. 153 p.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości, że w przywołanym wyroku Sąd zajął stanowisko, że w postępowaniu przeprowadzonym przez Prezydenta nie dokonano precyzyjnego określenia przedmiotu planowanego przedsięwzięcia w części odnoszącej się do liczby garaży i że okoliczność ta musi być wzięta przez SKO pod uwagę przy ponownym orzekaniu w sprawie. Wychodząc z powyższych przesłanek, SKO uznało wskazaną wyżej kwestię za przesłankę do zastosowania w sprawie instytucji, o której mowa w art.138 § 2 k.p.a.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1334/10, publ. LEX).

Zgodnie jednakże z utrwalonym orzecznictwem sądowym obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (por. np. orzeczenia NSA: z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 670/11, z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1296/10, z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt 1328/10, publ. LEX).

Stwierdzić w związku z powyższym należy, że w okresie pomiędzy orzekaniem przez Sąd w sprawie poprzednio (wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r.) a wydaniem przez SKO decyzji odwoławczej, zaskarżonej do Sądu obecnie (decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r.) w rozpatrywanej sprawie wystąpiła istotna okoliczność, która winna była być wzięta pod uwagę przez SKO i która jednocześnie uzasadniała odstąpienie od oceny prawnej sformułowanej w wyroku Sądu. Okolicznością tą było wydanie przez Prezydenta w dniu [...] lipca 2013 r. postanowienia prostującego treść decyzji środowiskowej z dnia [...] lipca 2010 r. (postanowienia, które uzyskało walor ostateczności w dniu 8 sierpnia 2013 r.). Nie ma przy tym wątpliwości co do faktu, że w dacie wydania zaskarżonej obecnie decyzji SKO posiadało wiedzę odnośnie zapadnięcia postanowienia prostującego.

4. Uzasadniając sprostowanie decyzji środowiskowej, Prezydent wskazał, że w charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji, użyta została nazwa przedsięwzięcia skonstruowana poprzez połączenie klasyfikacji przedsięwzięcia zaczerpniętej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nazwy użytej przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji. Na stronie 2 charakterystyki przedsięwzięcia, winna się natomiast znaleźć, wynikająca z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji informacja o rzeczywistej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych, wynoszącej około 980 miejsc w garażach podziemnych i około 20 miejsc na terenie, a nie cytat z ww. rozporządzenia dotyczący garaży dla ponad 300 samochodów osobowych. Tym samym wpisanie garaży dla ponad 300 samochodów osobowych, zamiast około 980 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażach podziemnych i około 20 miejsc na terenie, jest oczywistą omyłką, spowodowaną zbyt mechanicznym stosowaniem technik komputerowych, które należało skorygować.

Podkreślenia w związku z powyższym wymaga, że w dniu uzyskania przez postanowienie prostujące waloru ostateczności (tj. od dnia 8 sierpnia 2013 r.) decyzja środowiskowa uzyskała treść ukształtowaną tym postanowieniem. Treść ta jest wiążąca zarówno dla stron tego postępowania, organów orzekających w sprawie, jak też Sądu.

5. Przeszkody do przypisania istotnych skutków prawnych sprostowaniu dokonanemu postanowieniem Prezydenta z dnia [....] lipca 2013 r. nie stanowi fakt, że bezpośrednim przedmiotem sprostowania nie była osnowa, czy też uzasadnienie decyzji środowiskowej, a charakterystyka przedsięwzięcia. Dokument ten stanowi bowiem z mocy prawa załącznik do decyzji środowiskowej (art.82 ust.3 ustawy ocenowej), a zatem integralny składnik tej decyzji. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotem sprostowania była bezpośrednio decyzja środowiskowa w części stanowiącej charakterystykę przedsięwzięcia.

6. W świetle powyższego stwierdzić należy, że orzekając w sprawie ponownie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. SKO nie miało podstaw do powoływania się na brak sprecyzowania w decyzji środowiskowej przedmiotu przedsięwzięcia w części odnoszącej się do liczby miejsc garażowych, albowiem na skutek sprostowania przedmiotowej decyzji kwestia ta została doprecyzowana w sposób wskazany w sentencji postanowienia prostującego. W wyniku powyższego liczba miejsc garażowych i postojowych, planowanych w ramach przedsięwzięcia, nie budzi wątpliwości.

7. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja SKO, mająca prowadzić do wykazania, że liczba planowanych miejsc garażowych i postojowych nie została ani ujawniona w dokumentacji sprawy, ani też, w konsekwencji powyższego, nie poddana ocenie w postępowaniu środowiskowym w kontekście wymagań ochrony środowiska, czy to przez organ główny (tj. Prezydenta), czy to przez organy uzgadniające (Inspektor Sanitarny, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska). Przeczy temu wprost zarówno treść złożonego przez skarżącego raportu, jak też wydanych w sprawie: opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. (liczba miejsc parkingowych podana na str.3 orzeczenia), jak i postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2010 r. (liczba miejsc parkingowych podana na str.4 orzeczenia).

8. W świetle powyższego za nietrafną uznać należy ocenę SKO, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji z art.138 § 2 k.p.a., mające wynikać z faktu naruszenia przez Prezydenta przepisów postępowania administracyjnego (poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyjaśnień odnośnie planowanej liczby miejsc parkingowych), powodującego konieczność uchylenia decyzji Prezydenta i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania.

9. Zaznaczyć należy, że niniejszym wyrokiem Sąd nie przesądza na tym etapie sprawy, że przy rozpatrywaniu odwołania Stowarzyszeń od decyzji środowiskowej wystąpiły przesłanki do utrzymania w mocy tej decyzji przez SKO.

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO ponownie rozpatrzy odwołanie Stowarzyszeń od decyzji Prezydenta, dokonując - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art.15 k.p.a. - całościowego rozpoznania sprawy administracyjnej o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody dla planowanego przedsięwzięcia. W ramach powyższego SKO przeprowadzi ocenę, czy materiał dowodowy sprawy, w tym w szczególności złożony przez skarżącego raport zawiera dane niezbędne do oszacowania wpływu planowanej ilości miejsc garażowych na środowisko i czy na tej podstawie możliwe jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgodnie z wnioskiem skarżącej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit.c, art. 152 oraz art.200 p.p.s.a.