Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1071/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska (sprawozdawca), sędzia WSA Anetta Makowska- Hrycyk, Protokolant referent Edyta Forysiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz A w L. kwotę 7417,00 (siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania A w L. (dalej: skarżąca, strona, A) od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., nr [...] określającej wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne przy ul. ul. [...] za okresy:

- od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. w kwocie 6 363,26 zł,

- od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 października 2014 r. w kwocie 6 015,99 zł,

- od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. w kwocie 5 903,36 zł,

- od dnia 1 października 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r. w kwocie 5 781,35 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

A w L. jako właściciel złożyła deklaracje za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...], dotyczące spornego okresu, w których zadeklarowała 2 pojemniki o pojemności 1100 l na zmieszane odpady komunalne opróżniane z częstotliwością raz w tygodniu (4,33) oraz 11 pojemników o pojemności 1100 l na odpady surowcowe opróżniane z częstotliwością raz na dwa tygodnie (2,165), co dało łącznie 2.200 l zmieszanych odpadów komunalnych przy tygodniowym cyklu odbioru oraz 12.100 l odpadów surowcowych przy dwutygodniowym cyklu odbiorów.

Organ I instancji stwierdził, że wykazane w deklaracjach w sposób znaczący odbiegają od danych zebranych w ramach postępowania dotyczącego okresu od dnia 1 października 2013 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. zakończonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., nr [...], gdzie do wyliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przyjęto dane wykazane przez Uczelnię, tj. 4.110 studentów x 2 1 i 30 pracowników x 10 l, co dało szacunkową ilość wytwarzanych odpadów przy tygodniowym cyklu odbioru odpadów - 11.230 l, jak również funkcjonowanie na terenie Uczelni baru [...], w którym wykazano 80 miejsc konsumpcyjnych x 14 l i 3 osoby pracujące x 10 l, co dało szacunkową ilość

wytwarzanych odpadów przy tygodniowym cyklu odbioru odpadów - 1.150 l. Łącznie minimalna ilość wytwarzanych odpadów zmieszanych wyniosła 12.380 l.

Wobec powyższego, pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. organ podatkowy wezwał stronę do udzielenia niezbędnych wyjaśnień dotyczących wątpliwości co do poprawności danych zawartych w deklaracjach o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tj. na podstawie jakich danych zostały określone ilości i wielkości pojemników przeznaczonych do zbierania komunalnych odpadów zmieszanych i odpadów surowcowych w deklaracjach. W odpowiedzi na pismo strony z dnia 25 maja 2016 r. informujące o liczbie pracowników i studentów, organ I instancji zwrócił się do skarżącej o złożenie nowych deklaracji na podstawie danych zawartych w jej piśmie z dnia 25 maja 2016 r. Strona deklaracji nie złożyła.

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta L. wszczął z urzędu postępowanie wobec A w L. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okresy od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r., od dnia 1 października 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. oraz od dnia 1 października 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r. za nieruchomość położoną w L. przy ulicy [...].

Określając wysokość opłaty organ podatkowy I instancji wskazał na uchwałę Rady Miejskiej L. Nr XXVI/268/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. mających wpływ na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dalej: Regulamin). Zaznaczył, że minimalną ilość pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych ustala się w sposób określony w Regulaminie w § 8 ust. 3 w związku z § 8 ust. 4, a częstotliwość z jaką należy opróżniać pojemniki określona została w § 12 ust. 2 Regulaminu.

Do ustalenia wysokości opłaty organ I instancji przyjął selektywną zbiórkę odpadów (zgodnie ze złożonymi przez stronę deklaracjami i rzeczywistym sposobem gromadzenia odpadów) oraz liczbę studentów (niezależnie od trybu studiów), natomiast nie uwzględnił liczby słuchaczy studiów podyplomowych.

Organ wskazał, że opłata miesięczna stanowi iloczyn stawki opłaty za pojemnik, ilości pojemników oraz częstotliwość z jaką opróżniane są poszczególne

pojemniki. Do określenia minimalnej ilości odpadów organ przyjął zapisy § 8 ust. 2 pkt 2 i 6 Regulaminu.

Według organu I instancji, łączna ilość wytwarzanych odpadów komunalnych przy tygodniowym cyklu ich odbioru wyniosła:

- od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. - 13 518 l,

- od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 października 2014 r. - 12 766 l,

- od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. - 12 570 l,

- od dnia 1 października 2015 r. do dnia 29 lutego 2016 r. - 12 290 l.

Organ stwierdził, że minimalna ilość wytwarzanych odpadów surowcowych przy dwutygodniowym cyklu odbioru odpadów jest taka sama, jak wytworzona ilość zmieszanych odpadów komunalnych w ww. okresach. Na podstawie powyższego organ dokonał wyliczenia minimalnej ilości i pojemności pojemników na odpady przyjmując, że "takie same ilości i pojemności pojemników należy przyjąć w przypadku doboru pojemników na odpady surowcowe".

W konsekwencji, przy ustaleniu wysokości opłaty za wywóz odpadów organ przyjął sumaryczną ilość pojemników na odpady, obejmującą oddzielnie pojemniki na odpady zmieszane i pojemniki na odpady surowcowe.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie zarzucając m.in. naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2016.250) oraz uchwały Rady Miejskiej L. nr XXVI/268/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L..

Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji, prawidłowo przy obliczaniu opłaty, zaliczył A oraz funkcjonujące tam placówki szkolne do grupy podmiotów określonych w § 8 ust. 2 pkt 2 ww. Regulaminu (uczelnie, szkoły, przedszkola i żłobki). W konsekwencji tego, w sposób właściwy określono wynikającą z § 8 ust. 2 pkt 2 Regulaminu, ilość wytwarzanych, zmieszanych odpadów komunalnych przy tygodniowym cyklu odbioru (selektywna zbiórka odpadów). Prawidłowo również, stosownie do § 8 ust. 2 pkt 6 ww. Regulaminu, obliczono ilość wytwarzanych

odpadów w przypadku prowadzonej na terenie A, działalności gastronomicznej (B H. M. - bar [...]). W efekcie wspomnianych obliczeń, ustalono ilość wytwarzanych odpadów zmieszanych za poszczególne okresy.

Następnie Kolegium stwierdziło, że Prezydent Miasta L., kierując się treścią przepisu § 8 ust. 3 Regulaminu, prawidłowo określił minimalną ilość pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych wytworzonych na przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy wskazał na treść § 7 ust. 1 Regulaminu i wskazał, że kierując się powyższym organ pierwszej instancji ustalił liczbę i rodzaj pojemników na zmieszane odpady komunalne w poszczególnych okresach.

Odnotował, że Prezydent Miasta L. w zaskarżonej decyzji przyjął takie same ilości i pojemności pojemników w przypadku odpadów surowcowych. Opart się w tym wypadku na § 8 ust. 4 Regulaminu. Zgodnie z tym przepisem, dla właścicieli nieruchomości minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów surowcowych, ustala się w sposób określony w ust. 3.

Podkreślił organ odwoławczy, że powyższa kwestia jest przedmiotem sporu pomiędzy organem pierwszej instancji, a A.

Następnie zauważył, że Prezydent Miasta L. dokonał wyliczenia A, miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi kierując się cytowanym wyżej art. 6j ust. 3 u.c.p.g. oraz przepisami uchwały Rady Miejskiej L. Nr XL/422/13 z dnia 27 grudnia 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik (Dz. Urz. Woj. D. z 2014 r. poz. 173).

Przytoczył treść § 2 ust. 2 ww. Uchwały oraz wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy przedstawił sposób obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do odpadów zmieszanych oraz surowcowych, przy uwzględnieniu liczby pojemników, stawki opłaty za jednorazowe opróżnianie pojemnika, według wskazań ww. uchwały nr XL/422/13 z dnia 27 grudnia 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik. Do powyższego należy dodać, że dla

zmieszanych odpadów komunalnych przyjęto tygodniowy cykl odbioru odpadów (wskaźnik 4,33), a w przypadku odpadów surowcowych - dwutygodniowy (wskaźnik 2,165). Zgodnie bowiem z § 12 ust. 2 Regulaminu, minimalna częstotliwość odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zabudowie wielorodzinnej oraz z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne oraz z nieruchomości, na których w części zamieszkują mieszkańcy, a w części nie zamieszkują mieszkańcy w zależności od rodzaju odpadów wynosi:

1) dla niesegregowanych odpadów komunalnych nie rzadziej niż jeden raz w tygodniu,

2) dla selektywnie zbieranych odpadów surowcowych tzw. "suchych" - nie rzadziej niż jeden raz na dwa tygodnie.

Mając na uwadze powyższe organ pierwszej instancji obliczył opłatę miesięczną za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla A za poszczególne okresy.

Odnosząc się do treści odwołania wskazał, że zarzuty i argumentacja skarżącego sprowadzają się zasadniczo do zakwestionowania przyjętej w decyzji metody ustalenia przez organ pierwszej instancji ilości pojemników na odpady komunalne wytwarzane przez A.

Stwierdził organ odwoławczy, że na mocy art. 4 ust. 1 u.c.p.g., ustawodawca upoważnił właściwe rady gmin do uchwalania regulaminów stanowiących prawo miejscowe, które będą określać m. in. rodzaj i minimalne pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, przy uwzględnieniu: średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych, bądź w innych źródłach oraz liczby osób korzystających z tych pojemników. Rada Miejska L. taki regulamin uchwaliła (uchwała Nr XXVI/268/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. (Dz. Urz. Woj. D. z 2013 r. poz. 759). W § 8 ust. 2 tego Regulaminu, określono ilości wytwarzanych, zmieszanych odpadów komunalnych przez wyszczególnione kategorie podmiotów w przypadku zbiórki prowadzonej w sposób selektywny. Wbrew twierdzeniu skarżącego w regulacji tej mowa jest wyraźnie o odpadach wyłącznie zmieszanych. Podobnie w § 8 ust. 3 Regulaminu, określając sposób ustalenia minimalnej ilości pojemników wskazano na zmieszane odpady komunalne. W Regulaminie nie określono wprost

dla odpadów surowcowych norm ilościowych wytwarzanych odpadów, tak jak dla odpadów zmieszanych. Nie oznacza to jednak, że kwestię tą pominięto, w § 8 ust. 4 Regulaminu, wskazano bowiem, że dla właścicieli nieruchomości minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów surowcowych, ustala się w sposób określony w ust. 3. Stosując zaś podaną tam metodę określenia minimalnej pojemności pojemników (w tym wypadku dla odpadów surowców), konieczne jest przyjęcie norm ilości wytwarzanych odpadów określonych w § 8 ust. 2 Regulaminu. Stąd też organ odwoławczy nie podzielił poglądu skarżącego, że normy wytwarzania odpadów określone w § 8 ust. 2 Regulaminu dotyczą całkowitej ilości wytwarzanych odpadów.

W konsekwencji nie zgodził się również z argumentem odwołania, że § 8 ust. 3 Regulaminu, dotyczy zarówno pojemników na odpady zmieszane, jak i surowcowe.

W odwołaniu skarżący powołał się również na to, że przepis § 8 ust. 4 został skreślony, a ust. 3 zmieniony na mocy uchwały Rady Miejskiej L. nr XXIV/226/16 z dnia 26 września 2016 r. (Dz. Urz. Woj. D. z 2016 r. poz. 4381). Wskazać jednak w tym miejscu należy, że poprawki te dotyczyły uchwały nr XX/202/l 6 z dnia 30 maja 2016 r. w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. (Dz. Urz. Woj. D. z 2016 r. poz. 2793 z późn. zm.). Na mocy tej uchwały wprowadzono Regulamin, który zaczął obowiązywać od 1 sierpnia 2016 r. Podnoszony zatem przez stronę argument dotyczy stanu prawnego, który nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Kolegium brak jest również podstaw do uznania stanowiska skarżącego, że sposób ustalenia przez organ pierwszej instancji pojemności pojemników, stawia właściciela prowadzącego selektywną zbiórkę odpadów w gorszej sytuacji od właściciela, który dokonuje takiej zbiórki w sposób nieselektywny. Rada Miejska L. w uchwale Nr XL/422/13 z dnia 27 grudnia 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik (Dz. Urz. Woj. D. z 2014 r. poz. 173), przewidziała niższe stawki opłat za jednorazowe opróżnianie pojemników w przypadku, gdy odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

Przedstawiona wyżej metoda obliczenia dla A przez organ pierwszej instancji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została

zaaprobowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 49/15. W wyroku tym WSA we Wrocławiu oddalił skargę A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...], nr [...] w sprawie

określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od października 2013 r. do stycznia 2014 r.

Mając na uwadze powyższe ustalenia prawne i faktyczne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło, że wobec wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracjach w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], zasadnie wszczęto i prowadzono postępowanie w stosunku do A. W zaskarżonej decyzji przyjęto prawidłową metodę ustalania ilości pojemników do gromadzenia odpadów, odpowiadającą ilości wytwarzanych odpadów komunalnych. W efekcie tego w sposób prawidłowy określono A, wysokość miesięcznych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...].

W odwołaniu skarżący zarzucił również organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Organ wskazał, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy zobowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z przywołanym wcześniej art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Brak jest zatem podstaw do formułowania w tym przedmiocie zarzutów naruszenia przepisów k.p.a.

W końcowej części organ odwoławczy zwrócił uwagę na oznaczenie adresata decyzji. Zdaniem Kolegium powinna nim być A w L., a nie Rektor R. P.. Wadliwość ta zdanie Kolegium nie może jednak skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z postanowienia nr [...] z dnia [...] r. niewątpliwie wynika, że Prezydent Miasta L. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

wobec A w L.. Na to, że podmiotem, wobec którego prowadzono postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jest A, wskazuje również całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Bezspornie również decyzja stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy dotyczy A, a nie Rektora R. P. jako osoby fizycznej.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła strona wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie - w przypadku braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie decyzji Prezydenta Miasta L., poprzedzającej zaskarżoną decyzję oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 6o ust. 1 w zw. z art 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2016.250), poprzez przyjęcie błędnej metody ustalania ilości pojemników do gromadzenia odpadów, oderwanej od średniej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych;

2) § 8 ust. 3 i 4 w zw. z §8 ust. 2 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej L. nr XXVI/268/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu wadliwej metody ustalania ilości pojemników na odpady, nieodpowiadającej normom w zakresie średniej ilości wytwarzanych odpadów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, do ustalenia opłaty, jaką ponieść ma A w L. za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ przyjął selektywny sposób prowadzenia zbiórki odpadów.

Jak wskazał organ, minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych ustala się w sposób określony w § 8 ust. 3 w zw. z ust. 4 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L..

Do określenia minimalnej ilości odpadów organ przyjął zapisy § 8 ust. 2 pkt 2 i 6 Regulaminu.

W celu ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ przyjął, że minimalna ilość wytwarzanych odpadów surowcowych, przy dwutygodniowym cyklu odbioru odpadów jest taka sama, jak wytworzona ilość zmieszanych odpadów komunalnych w ww. okresach. W wyniku powyższego organ uznał, że "takie same ilości i pojemności pojemników należy przyjąć w przypadku doboru pojemników na odpady surowcowe".

Zauważyć należy, że Regulamin nie określa minimalnej ilości wytwarzanych odpadów surowcowych, zaś § 8 ust. 4 nie określa minimalnej ilości pojemników na odpady surowcowe, a jedynie odsyła do stosowania zasad analogicznych jak w § 8 ust. 3 Regulaminu.

Podkreślić należy, że w ramach selektywnej zbiórki z odpadów zmieszanych wyodrębnia się i gromadzi odpady surowcowe.

Zgodnie bowiem z § 2 pkt 3 Regulaminu, pod pojęciem "odpadów surowcowych" (tzw. "suchych") należy rozumieć wyselekcjonowane z odpadów komunalnych, zbieranych dotychczas w jednym pojemniku, odpady suche, w tym opakowaniowe bez zawartości, takie jak w szczególności: metale żelazne i nieżelazne, papier, tworzywa sztuczne, odpady wielomateriałowe.

Do tej definicji organ w zaskarżonej decyzji się nie odniósł.

W § 8 ust. 1 i 2 Regulaminu określono - odpowiednio dla nieselektywnej i selektywnej zbiórki odpadów - normy wytwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. W ust. 3 określono minimalną pojemność pojemników do zbierania zmieszanych odpadów komunalnych. Z kolei w ust. 4 wskazano, że ilość pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów surowcowych ustala się w sposób określony w ust. 3. W Regulaminie nie określono przy tym norm wytwarzania odpadów surowcowych.

Zatem uznać należy, że przy ustalaniu minimalnej pojemości pojemników przeznaczonych do gromadzenia odpadów surowcowych należy stosować zasady określone w § 8 ust. 3 Regulaminu. Przepis ten określa jednak - jak wynika z jego treści - sposób ustalania minimalnej ilości pojemników na odpady surowcowe, a nie pojemność pojemników. Jest to uzasadnione faktem, że odpady surowcowe są wyselekcjonowane ze zmieszanych odpadów komunalnych. W celu obliczenia pojemności pojemników na odpady surowcowe należy zatem stosować odpowiednio metodę określoną w § 8 ust. 3 Regulaminu, jednak łączna pojemność pojemników na odpady zmieszane i surowcowe powinna być nie mniejsza niż wynikająca z norm wytwarzania odpadów komunalnych.

Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjmowania, jak to uczynił organ, że normy wytwarzania dla odpadów surowcowych są takie same, jak dla norm wytwarzania odpadów zmieszanych. Twierdzenie takie stałoby w sprzeczności z treścią Regulaminu, który z jednej strony nie określa norm wytwarzania dla odpadów surowcowych, z drugiej zaś zawiera definicję odpadów surowcowych, w świetle której są one wyselekcjonowane z odpadów zmieszanych. Jednocześnie twierdzenie takie prowadziłoby do sprzecznych z zasadami logiki wniosków, że łączna ilość wytwarzanych odpadów przez właścicieli nieruchomości, na których prowadzona jest selektywna zbiórka odpadów, jest dwukrotnie wyższa niż normy wytwarzania odpadów określone w § 8 ust. 2 Regulaminu.

Zgodzić się należy z zarzutami skargi, że jedyną logiczną interpretacją przepisu jest zatem przyjęcie, że pojemność pojemników na odpady surowcowe ustalana jest wedle zasady określonej w § 8 ust. 3 Regulaminu, jednak w ramach norm łącznej pojemności wynikającej z norm określonych w § 8 ust. 2 Regulaminu.

Odpady surowcowe nie są bowiem wytwarzane niezależnie od odpadów zmieszanych, lecz stanowią ich wyselekcjonowaną część.

Za zasadny uznać należy zarzut skargi, że prawidłowość przedstawionej wyżej interpretacji postanowień Regulaminu znajduje wyraźne potwierdzenie w kontekście wspomnianych zmian, wprowadzonych uchwałą nr XXIV/226/16 z dnia 26 września 2016 r. Brak jest zatem jakichkolwiek logicznych lub systemowych podstaw dla przyjęcia, że w okresie objętym decyzją ilość pojemników należało ustalać inaczej (podwójnie).

W wyniku późniejszej zmiany przepisów Regulaminu wyeliminowano nieprecyzyjne treści, czyniąc jego zapisy bardziej przejrzystymi. Uchwałą z dnia 29 września 2016 r. nr XXIV/226/16 w ust. 3 skreślono bowiem wyrazy "niesegregowanych (zmieszanych)" oraz skreślono w całości ust. 4. W obecnym brzmieniu Regulamin określa zatem w § 8 ust. 1 i 2 średnią ilość wytwarzanych odpadów komunalnych (przy czym wartość te są niezmienione w stosunku do wartości przyjętych w brzmieniu Regulaminu właściwym dla rozpoznawanej sprawy), zaś § 8 ust. 3 określa sposób liczenia minimalnej pojemności pojemników na odpady komunalne, bez podziału na odpady zmieszane i surowcowe. Treść powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że pojemność pojemników na odpady zmieszane i surowcowe powinna łącznie odpowiadać normom wytwarzania odpadów, określonym w §8 ust. 2 Regulaminu.

Wobec braku zmiany przyjętych norm wytwarzania odpadów (o których mowa w § 8 ust. 2 Regulaminu) nie sposób uznać, że sposób liczenia pojemności pojemników na odpady surowcowe miałby ulec nagle radykalnej zmianie. Brak jest w związku z tym racjonalnych podstaw do uznania, że wcześniejsze postanowienia Regulaminu przewidywały "podwójne" liczenie pojemników, skutkując "dublowaniem" pojemników z przeznaczeniem na odpady surowcowe bez odniesienia do norm wytwarzania tej kategorii odpadów, jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji.

Zatem, przyjęty przez organ sposób obliczania minimalnej ilości i pojemności pojemników prowadzi w istocie do przyjęcia podwójnej ilości tychże pojemników, w stosunku do wytwarzanych odpadów wynikających z przyjętych norm. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że całkowita łączna pojemność pojemników na odpady zmieszane i surowcowe powinna odpowiadać normom wytwarzania odpadów, wskazanej w § 8 ust. 2 pkt 2 Regulaminu dla selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Brak jest uzasadnienia dla dublowania pojemników w przypadku selektywnej zbiórki odpadów, gdyż w ujęciu globalnym ilość wytwarzanych odpadów komunalnych nie ulega podwojeniu ze względu na sam wybór selektywnej zbiórki odpadów.

Trafnie podnosi skarżąca, że przyjęty przez organ sposób ustalania pojemności pojemników stawia właściciela prowadzącego selektywną zbiórkę odpadów w znacznie gorszej sytuacji niż właściciela prowadzącego zbiórkę nieselektywną. Ten ostatni byłby bowiem zobowiązany do zastosowania znacznie

mniejszej liczby pojemników, co w konsekwencji skutkowałoby niższą opłatą niż w przypadku selektywnej zbiórki odpadów. Prezentowany przez organ sposób rozumienia postanowień Regulaminu stoi zatem w sprzeczności z zasadą preferencji selektywnej zbiórki odpadów. Powyższe sprzeczne jest z celem i istotą Regulaminu oraz istotą selektywnej zbiórki odpadów. Ponadto określając odrębnie minimalną pojemność pojemników na odpady surowcowe odnieść się należy do norm wytwarzania tychże odpadów.

Zatem, w ocenie Sądu, pojemność pojemników na odpady została ustalona przez organ w sposób wadliwy, co skutkuje zawyżeniem naliczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stwierdzone naruszenia należy w ponownie prowadzonym postępowaniu usunąć.

Bezspornym jest, że A w L. jako właściciel złożyła deklaracje za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...], a w konsekwencji była stroną postępowania wymiarowego i winna być adresatem decyzji określającej wysokość opłat, co będzie miał na uwadze organ podatkowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), uchylił zaskarżoną decyzję.