Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 49/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. O. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie zwrotu kary pieniężnej postanawia umorzyć postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym.


UZASADNIENIE

P. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Łódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. i wniósł o nakazanie ww. organowi zwrotu nienależnie przetrzymywanych pieniędzy z tytułu uchylonej decyzji o nałożeniu na niego kary.

W uzasadnieniu skargi na bezczynność Łódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. P. O. podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2008 roku sygn. akt VI SA/Wa 2036/07 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku utrzymującą w mocy decyzję Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], stanowiącą o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. W ocenie skarżącego uchylona przez Sąd decyzja jest nieprawomocna, zatem nie podlega wykonaniu. Mając powyższe na uwadze pismem z 23 lipca 2008 roku zwrócił się do Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o zwrot 4.754 zł. W odpowiedzi na wezwanie w dniu 20 listopada 2008 roku a więc po 6 miesiącach od wydania wyroku WSA zostały mu zwrócone koszty postępowania sądowego a w pozostałym zakresie odmówiono mu zwrotu uznając, że uchylona decyzja jest w dalszym ciągu wykonalna. Kolejne wezwanie z dnia 8 grudnia 2008 roku do zwrotu nienależnie przetrzymywanych środków do dnia sporządzenia skargi pozostało bez odpowiedzi. Zgodnie zaś z treścią art. 94 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym w przypadku uchylenia albo stwierdzenia nieważności decyzji, a także uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji lub orzeczenia o zwrocie kary. W ocenie skarżącego Ł. Inspektor Transportu Drogowego swoim działaniem narusza wymieniony przepis oraz prawa jako strony postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Ł. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność Ł. Wojewódzkiego Inspektora w przedmiocie zwrotu kary pieniężnej nałożonej decyzją Nr [...] z dnia [...] z uwagi na fakt niewyczerpania przez stronę toku instancji zgodnie z regulacją art. 37 § 1 kpa tj. niezłożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi wniósł o jej oddalenie z uwagi na wykonanie czynności będącej przedmiotem skargi.

W dniu [...] ŁWITD wydał postanowienie Nr [...] stanowiące o odmowie zwrotu kary wynikającej z decyzji Nr [...] z dnia [...].

Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 28 kwietnia 2010 r. pełnomocnik organu administracji ponownie wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Oświadczył, że w dniu [...] została wydana przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzja nr [...] o odmowie zwrotu kwoty 4.754 zł wyegzekwowanej od skarżącego tytułem kary nałożonej decyzją z dnia [...]. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli; pkt 1 skarżący skutecznie cofnął skargę; pkt 2 w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; pkt 3 gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

O bezprzedmiotowości postępowania w rozpoznawanej sprawie zdecydowała okoliczność wydania przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] nr [...] o odmowie zwrotu kwoty 4.754 zł wyegzekwowanej od skarżącego tytułem kary nałożonej decyzją z dnia [...] i utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63) przepis art. 161 § 1 pkt 3 ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Wskazać zatem należy, że w przypadku ustania bezczynności w toku postępowania sądowego należy je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wobec wydania decyzji przez organ, stanowiące o bezprzedmiotowości postępowania oznacza, że organ, w wyniku wniesienia skargi przez stronę usunął stan niezgodności z prawem. (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt II GSK 23/10, LEX nr 560392).

Wobec powyższego skarga P. O. na bezczynność tego organu pozbawiona została podstaw. Skoro bowiem przedmiotem zaskarżenia był brak reakcji organu w przedmiocie zwrotu kary pieniężnej, to należało uznać, że w związku z wydaniem wskazanej wyżej decyzji sprawa sądowoadministracyjna stała się bezprzedmiotowa z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia w administracyjnym toku instancji.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdzając, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 161 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

A. B.