Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 650/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi B.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty O. z dnia [...]kwietnia 2018 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o uznaniu B. W. za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2015 r.

Następnie decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o przyznaniu B. W. prawa do stypendium od dnia

[...] marca 2016 r. w okresie odbywania stażu.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez B. W. prawa do stypendium z dniem

[...] września 2016 r. Kolejną decyzją z dnia [...] września 2016 r.

nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2016 r.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 33 ust. 4 pkt. 1, art. 33 ust. 4 ca, art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz.U. z 2016r. poz. 645 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia") uchylił decyzje: z dnia [...] marca 2016. nr [...]

o przyznaniu prawa do stypendium od dnia [...] marca 2016 r. w okresie odbywania stażu, z dnia [...] września 2016 r. nr [...] o utracie prawa do stypendium z dniem [...] września 2016 r. z powodu zakończenia stażu, z dnia [...] września 2016 r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2016 r. z powodu podjęcia pracy oraz orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2015 r. z powodu podjęcia pracy. Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Starosta [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniami z dnia [...] stycznia 2017 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2016 r.

z powodu podjęcia pracy, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2016 r. orzekającej o utracie prawa do stypendium z dniem [...] września 2016 r. z powodu zakończenia stażu oraz wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji orzekającej o przyznaniu prawa do stypendium od dnia [...] marca 2016 r.

Po wznowieniu postępowania Starosta [...] decyzją dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5,

art. 151 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2,

art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia orzekł o uchyleniu decyzji

z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o przyznaniu prawa do stypendium od dnia [...] marca 2016 r. w okresie odbywania stażu, z dnia [...] września 2016 r. nr [...] o utracie prawa do stypendium z dniem

[...] września 2016 r. z powodu zakończenia stażu, z dnia [...] września 2016 r.

nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem

[...] września 2016 r. z powodu podjęcia pracy, oraz orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2015 r. z powodu podjęcia pracy. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 24 marca

2017 r. nr [...]

Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 416/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ww. decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]

Sąd zauważył, że zawarta przez Skarżącą umowa o pracę była faktycznie umową jednodniową, za którą Skarżąca otrzymała wynagrodzenie [...] zł. brutto. Należało zatem ocenić czy wykonywanie usług w ramach takiej umowy, a co za tym idzie pracy zarobkowej w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, gdy Skarżąca wykonywała pracę jedynie przez jeden dzień, winno prowadzić do utraty przez nią statusu osoby bezrobotnej i utraty dodatku stażowego. Każda z tych kwestii winna być przy tym rozważana oddzielenie. Sąd zauważył ponadto, że z pouczenia przedstawionego Skarżącej w dniu [...] lutego 2016 r.

w informacji o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej kierowanej do odbycia stażu, nie wynika aby Skarżącą poinformowano, co należy do jej obowiązków. Uchybienie to Sąd ocenił jako istotne.

Sąd uznał, że organy nie oceniły czy faktycznie kilkugodzinne wykonywanie czynności na podstawie podpisanej umowy stanowi, iż Skarżąca pozostawała

w zatrudnieniu. Poza tym organy nie rozważyły, czy zastosowana w tej sprawie sankcja w postaci utraty prawa do stypendium, z tytułu odbywania stażu nie narusza konstytucyjnych zasad subsydiarności i proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Rozpoznając ponownie sprawę organy powinny mieć na uwadze znaczenie pojęcia bezrobotnego i świadczenia pracy na podstawie podpisanej umowy i tak rozumiane pojęcie odnieść do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Organy powinny ustalić, czy Skarżąca spełniała przesłankę zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, której istnienia nie rozważały. Badając istnienie tej przesłanki organy powinny brać pod uwagę rzeczywiste obciążenie Skarżącej obowiązkami wynikającymi z zawartej umowy o pracę tymczasową oraz czy umowa ta

w rzeczywistości nie została faktycznie rozwiązana po negatywnym wyniku próby wykonywania przez Skarżącą obowiązków z niej wynikających.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r.

nr [...] Starosta [...] orzekł o uchyleniu decyzji z dnia

[...] marca 2016 r. nr [...] o przyznaniu prawa do stypendium od dnia [...] marca 2016 r. w okresie odbywania stażu, z dnia [...] września 2016 r.

nr [...] o utracie prawa do stypendium z dniem [...] września 2016 r. z powodu zakończenia stażu, z dnia [...] września 2016 r.

nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem

[...] września 2016 r. z powodu podjęcia pracy oraz orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2015 r. z powodu podjęcia pracy. Decyzja powyższa została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia [...] marca 2018 r.

nr [...]

Kolejną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...] września 2016 r.

nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem

[...] września 2016 r. z powodu podjęcia pracy, oraz orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2015 r. z powodu podjęcia pracy.

W odwołaniu od ww. decyzji B. W. zarzuciła decyzji Starosty naruszenie:

- art. art. 33 ust. 4 i art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, polegające na błędnym ustaleniu, iż odwołująca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, podczas gdy z ustalonego, niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, iż odwołująca była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na pominięciu ustaleń w zakresie objętym postępowaniem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), poprzez jego niezastosowanie.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z przepisem zawartym w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż pojęcie bezrobotnego oznacza osobę, "o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - g lub i, j, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...)".

Z uwagi na fakt podjęcia zatrudnienia przez B. W. w Firmie A. sp. z o.o. w okresie od dnia [...] sierpnia 2015 r., do dnia [...] sierpnia 2015 r.,

a co za tym idzie o podleganiu w powyższym okresie ubezpieczeniom społecznym

i ubezpieczeniu zdrowotnemu, co zostało potwierdzone przez dokument raportu ZUS U4, zasadnym było orzec o uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia

[...] września 2016 r. nr [...] oraz o utracie przez B. W. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] sierpnia 2015 r., z powodu podjęcia pracy. B. W. w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna potwierdziła, że została pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, również m. in. o konieczności powiadomienia PUP w [...] o fakcie podjęcia zatrudnienia, sygnując powyższe własnoręcznym podpisem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. B. W. powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Skarżąca zaznaczyła, że warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze właściwe pouczenie bezrobotnego o przesłankach warunkujących zachowanie (odpowiednio: skutkujących utratą) tego statusu. W niniejszej sprawie trudno przyjąć, iż pouczenia dotyczące poinformowania Skarżącej jako bezrobotnej o przyczynach powodujących pozbawienie jej statutu bezrobotnej były na tyle precyzyjne, że obejmowały również taką sytuację, z jaką organy wiążą utratę w tej sprawie przez Skarżącą tego statusu. Skarżąca w żadnym przypadku nie miała świadomości, iż wykonywanie czynności zarobkowych przez okres jednego dnia będzie skutkowało pozbawieniem statusu bezrobotnej .

Zdaniem Skarżącej nawet gdyby przyjąć, że umowa z A.

sp. z o.o. została rzeczywiście zawarta, to nie sposób pominąć i tego, że jej wykonywanie przez okres jednego dnia nie skutkowało utratą gotowości Skarżącej do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy będącym następstwem wykonywania takiej umowy. Zastosowana wobec Skarżącej sankcja, polegająca na pozbawieniu jej statusu bezrobotnej w sytuacji, w której tylko przez jeden dzień świadczyła pracę na podstawie umowy i uzyskany dochód wynosił kilkadziesiąt złotych, jest nieadekwatna do celu, jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku wydania decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżąca podkreśliła, iż realizacja przez osobę bezrobotną przez kilka godzin czynności

w ramach umowy o pracę tymczasową w żaden sposób nie sprzeciwia się gotowości do podjęcia zatrudnienia. Incydentalne wykonywanie takiej umowy nie może też być traktowane jako wykonywanie innej pracy zarobkowej.

Zdaniem Skarżącej organ II instancji nie zastosował się do wskazań Sądu zawartych wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r. Pomimo wyraźnych wskazań organ

II instancji nie ustosunkował się do ustaleń poczynionych w oparciu o zgromadzony, niekwestionowany materiał dowodowy, iż Skarżąca świadczyła na podstawie umowy o pracę tymczasową pracę przez jeden dzień i osiągnęła za ten okres wynagrodzenie w kwocie [...]zł. Tymczasem Sąd w wyroku wprost wskazał iż należy ocenić czy wykonywanie usług w ramach przedstawionej umowy (...) , w której Skarżąca wykonywała pracę jedynie przez jeden dzień, winno prowadzić do utraty przez nią statusu osoby bezrobotnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody należało mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie został wydany już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2017 r. Uwaga ta ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa",

gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych,

ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" – stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej – dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, uw. 2, 4 i 9 do art. 153).

Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie był zatem związany w powyższym zakresie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2017 r. Przypomnieć należy, że w orzeczeniu tym Sąd zwrócił uwagę, iż rozważenia przez organy administracji publicznej wymagało czy wykonywanie usług w ramach przedstawionej umowy, a co za tym idzie pracy zarobkowej w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, w której Skarżąca wykonywała pracę jedynie przez jeden dzień, winno prowadzić do utraty przez nią statusu osoby bezrobotnej i utraty dodatku stażowego. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organy nie oceniły czy faktycznie kilkugodzinne wykonywanie czynności na podstawie podpisanej umowy stanowi,

iż Skarżąca pozostawała w zatrudnieniu. Organy zobowiązane zostały, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zbadać, czy faktyczne wykonywanie pracy przez jeden dzień mieści się w zakresie zawartej umowy o pracę i pozwala na uznanie,

iż Skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę. Ponadto organy miały mieć na uwadze znaczenie pojęcia bezrobotnego i świadczenia pracy na podstawie podpisanej umowy i tak rozumiane pojęcie odnieść do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Organy powinny również ustalić, czy Skarżąca spełniała przesłankę zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, której istnienia nie rozważały.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie uznał, że okoliczności te w dalszym ciągu nie zostały w sposób wszechstronny rozważone przez organy administracji publicznej prowadzące postępowanie.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, za osobę bezrobotną uznaje się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

Sformułowana w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia definicja osoby bezrobotnej jest skonstruowana z dwóch części. W pierwszej z nich, wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część, zawiera zespół przesłanek negatywnych, w więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika,

że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za osobę bezrobotną. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co niewątpliwie oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie omawianego statusu osoby bezrobotnej. Bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostającą w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej w rozumieniu przywołanego art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej

w dalszym ciągu nie oceniły w sposób wyczerpujący, czy faktycznie kilkugodzinne wykonywanie czynności na podstawie podpisanej umowy stanowi, iż Skarżąca pozostawała w zatrudnieniu. Organy nie odniosły znaczenia pojęcia bezrobotnego

do stanu faktycznego jaki wystąpił w rozpoznawanej sprawie. Organy nie ustaliły również czy faktycznie kilkugodzinne wykonywanie czynności na podstawie podpisanej umowy miało wpływ na spełnienie lub też nie, przesłanki zdolności

i gotowości do podjęcia zatrudnienia. Zaniechanie rozważenia tych okoliczności świadczy o słuszności podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., bowiem do dokonania ustaleń w powyższym zakresie organy były zobowiązane na mocy wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r. Zwrócić należy uwagę, iż w wyroku z dnia

10 sierpnia 2017 r. Sąd jednoznacznie przesądził, że w sprawie nie było podstaw do pozbawienia Skarżącej prawa do stypendium, zaznaczając jednocześnie, że nie kwestionuje prawa organu do pozbawienia Skarżącej statusu osoby bezrobotnej.

Na uwadze należy jednak mieć, że Sąd w wyroku nie przesadził, iż przesłanki takie wystąpiły. Zobowiązał on bowiem organ do oceny, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawie Skarżąca przestała spełniać przesłankę zdolności gotowości do podjęcia zatrudnienia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organy ograniczyły się do wyrażenia stanowiska, że każde podjęcie zatrudnienia, skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej, przy czym organ I instancji stwierdził,

że dla tej oceny bez znaczenia pozostaje ilość przepracowanych dni. Stanowisko to nie zostało jednak uzasadnione.

Zdaniem Sądu w tej jednak sprawie, aż tak rygorystyczne postępowanie organów administracji nie zasługuje na uwzględnienie. Pamiętać bowiem należy,

że każda sprawa ma charakter indywidualny i zawsze należy stosować przepisy obowiązującego prawa w realiach konkretnego, zindywidualizowanego stanu faktycznego.

Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 547/17 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) organy administracji orzekając o pozbawieniu osoby statusu osoby bezrobotnej powinny dokonywać wykładni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, mając na uwadze nie tylko ich literalne brzmienie, ale również wykładnię celowościową i funkcjonalną, a także zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Celem ustawy

o promocji zatrudnienia jest zwiększenie zatrudnienia i zahamowanie wzrostu bezrobocia, w tym rozwiązywanie problemów społecznych, zwłaszcza takich jak bezrobocie, ubóstwo i wykluczenie społeczne. Celem wynikającym z art. 2 ust. 1

pkt 2 tej ustawy było uznanie za bezrobotną osoby, która jest niezatrudniona

i nie wykonuje innej pracy zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Jednodniowa praca nie zmieniła na tyle materialnie położenia strony

i jej pozycji społecznej, iż powinna przestać być bezrobotną. Takie zachowanie może uzasadniać co najwyżej ograniczenie w dostępie do świadczeń zasiłkowych, ale nie wyklucza ono pomocy adresowanej do bezrobotnych. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 1020/18, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakwie w wyroku z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt III Sa/Kr 517/16 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 10 maja 2017 r. sygn akt IV SA/Po 161/17. Stanowisko to podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.

Mając powyższe na uwadze organ ponownie prowadząc postępowanie powinien wszechstronnie rozważyć, czy faktyczne wykonywanie pracy przez okres jednego dnia mogło skutkować utratą statusu osoby bezrobotnej. Organ powinien również ocenić czy zastosowania w stosunku Skarżącej sankcja, w sytuacji gdy faktycznie jeden dzień świadczyła pracę, jest adekwatna do celu jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku podjęcia decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Dokonując takiej oceny organ powinien rozważyć, czy w specyficznym stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, z uwagi na słuszny interes strony w postępowaniu (Skarżącej), nie należało orzec co najwyżej o utracie statusu bezrobotnego jedynie na okres w którym stwierdzono objęcie ubezpieczeniem społecznym.

Brak oceny stanu faktycznego sprawy w wyżej wskazanym aspekcie oznacza, że organy dopuściły się naruszenia art. 153 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.