Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 991/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 3 i 5
journal: Dz.U. 2005 nr 267 poz 2259
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2013 r., sprecyzowanym pismem z dnia 11 lipca 2013 r., B. O. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. o przyznanie zasiłków celowych na zakup: artykułów żywnościowych, środków czystości i higieny osobistej, odzieży, obuwia, biletów na przejazdy MPK, lekarstw, zakup okularów oraz na pokrycie wydatków związanych z opłatami mieszkaniowymi i innymi bieżącymi potrzebami rodziny.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]), wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Kierownika Działu Świadczeń Społecznych MOPR w B., przyznano B. O. świadczenie pieniężne na zakup artykułów żywnościowych w kwocie 150 zł. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 3, art. 5 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 z późn. zm.) - dalej: ustawa w związku z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.), dalej: u.p.s.

W trakcie postępowania ustalono (m.in. na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego), że rodzina wnioskodawcy znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, jej łączny dochód wynosi 899,28 zł, a dochód na osobę w rodzinie wynosi 449, 64 zł i nie przekracza kwoty kryterium dochodowego 684 zł (150 % z kwoty 456 zł). Organ stwierdził także występowanie w rodzinie skarżącego przesłanek uzasadniających przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup żywności, gdyż wnioskodawca nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić tej potrzeby z braku środków finansowych. Nadto wskazano, że żądane świadczenie jest finansowane z budżetu gminy jako zadanie własne. Z uwagi na ograniczone możliwości budżetowe finansowane są w pierwszej kolejności świadczenia o charakterze obowiązkowym, tj. finansowanie obiadów dzieciom w szkole, usługi opiekuńcze, zasiłki okresowe, zaś dopiero w dalszej kolejności świadczenia fakultatywne, w tym zasiłki celowe. Dlatego oceniając złożone wnioski organ analizuje sytuację życiową wnioskodawcy oraz ma na względzie środki, którymi dysponuje Ośrodek. Nie jest w stanie zaspokoić potrzeb wszystkich oczekujących. Wskazano, że średnia wysokość pomocy na zakup żywności przypadająca na jedną osobę wynosi około 50 zł miesięcznie.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył B. O. kwestionując ustalone przez organ kryterium dochodowe rodziny oraz podważając znaczenie dokumentów, na podstawie których został ustalony dochód jego rodziny. Wskazał, że organ orzekł na podstawie wewnętrznych wytycznych i nieprawidłowo nie odliczył od kwoty uzyskiwanego dochodu wysokości egzekwowanych od niego przez komornika alimentów, spłacanych regularnie od stycznia 2011 r. Zarzucił prowadzenie postępowania przez nieuprawnione osoby, nieprawdziwe twierdzenia o świadczeniu przez Ośrodek wobec niego stałej pomocy, bezpodstawne zaliczenie do dochodu rodziny (a więc również i dochodu jego jako strony) kwoty 350 zł alimentów świadczonych na rzecz jego syna przez matkę, podczas gdy kwota ta powinna być uwzględniana wyłącznie indywidualnie wobec syna oraz zarzucił bezpodstawne wliczenie do dochodu rodziny kwoty stypendium studenckiego pobieranego przez syna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. przyznającą świadczenie pieniężne w kwocie 150 zł na zakup artykułów żywnościowych.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca spełnia kryterium dochodowości ustanowione w art. 5 ust. 1 ustawy, bowiem dochód na osobę w jego rodzinie nie przekracza 150 % kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie wynikającego z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Zdaniem Kolegium prawidłowo wyliczono ten dochód, w tym zasadnie nie pomniejszono go o kwoty spłacane przez skarżącego na Fundusz Alimentacyjny, gdyż nie są one kwotami alimentów bieżących. Kolegium podkreśliło, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych ma charakter decyzji uznaniowej, tak jak w przypadku zasiłku celowego z art. 39 u.p.s. Uznaniowość dotyczy tak przyznania, jak i wysokości przyznanej pomocy, zatem spełnienie kryterium dochodowego nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia. Rozważane są jeszcze okoliczności związane z niezbędnymi potrzebami rodziny i wielkością środków pozostających w dyspozycji organu z przeznaczeniem na tę formę pomocy. Wskazano, że mając to na uwadze oraz sytuację wnioskodawcy, przyznana pomoc nie przekracza granic uznania administracyjnego. Zdaniem SKO fakt brania udziału w sprawie przez pracowników MOPR nie oznacza automatycznego ich wyłączenia, bowiem do tego konieczne jest istnienie ustawowych podstaw. W ocenie SKO decyzja organu I instancji jest również prawidłowa pod względem formalnym, w tym nie narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł B. O. Zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. poprzez błędną wykładnię wynikającą z zastosowania w sprawie dokumentu urzędowego MOPR w B., zawierającego wytyczne odnośnie niepomniejszania dochodu o spłacane należności alimentacyjne (z dnia 8 lutego 2011 r., nr [...]), który to dokument zawiera "urzędnicze poświadczenie nieprawdy". Także zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 1 u.p.s. - polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego tj. z naruszeniem prawa art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz naruszenie jego interesu prawnego (art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, art. 179 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym) poprzez nieuwzględnienie charakteru i znaczenia prawnego kwot przychodów syna (alimentów od matki i stypendium socjalnego z uczelni) i uznanie ich za środki utrzymania rodziny (mimo że dotyczą tylko określonej osoby). Wskazał, że w jego ocenie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie wskazano norm prawnych określających sposób wyliczenia dochodu rodziny, w tym normy art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s., pomimo iż stan faktyczny sprawy wskazuje na konieczność jej zastosowania, czego nie uczyniono. Natomiast zastosowano przedmiotowe wytyczne MOPR, które są aktem prawa wewnętrznego. W pozostałym zakresie obszerna skarga (16 stron) zawiera argumenty wskazane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zakwestionowane decyzje nie naruszają prawa, w tym norm wskazanych w skardze, jak również zostały wydane w granicach uznania administracyjnego.

Przedmiotem sporu jest zgodność z prawem przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "c" ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", w ramach programu realizowane są działania dotyczące w szczególności: zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 u.p.s., w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności, albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Z treści art. 5 ustawy wynika, że pomoc może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s.

Stosownie zaś do § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 25, poz. 186), świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności realizowane jest w postaci zasiłku celowego.

Dodać należy, że zgodnie z art. 7 ustawy, do udzielania pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6 "a", mają zastosowanie odpowiednio przepisy u.p.s. dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej.

Powyższe oznacza, że decyzja w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych (wydawana na podstawie przepisów ustawy), podobnie jak decyzja w przedmiocie zasiłku celowego, ma charakter uznaniowy. Uzyskanie tego świadczenia nie zależy wyłącznie od spełnienia obowiązkowego, ustawowo wymaganego kryterium dochodowości wynikającego z art. 5 ust. 1 ustawy. Świadczenie pieniężne jako nieobligatoryjne może bowiem nie zostać przyznane, jeśli np. organ oceni, że istnieją okoliczności (po stronie wnioskodawcy lub organu) uniemożliwiające uwzględnienie wniosku o tę formę pomocy. Oznacza to, że uzasadnienie decyzji uznaniowej w przedmiocie świadczenia pieniężnego powinno zawierać wyczerpującą, staranną i rzetelną analizę okoliczności mających wpływ na wydanie rozstrzygnięcia, w tym wskazanie i analizę okoliczności, które powodują że wnioskowana pomoc nie może zostać przyznana (art. 7 ustawy w związku z art. 107 § 3 k.p.a.).

W przypadku decyzji uznaniowych wydawanych na podstawie przepisów ustawy, z uwagi na odpowiednie zastosowanie norm u.p.s., szczególne znaczenie mają również określone w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. warunki przyznawania pomocy społecznej. Z przepisów tych wynika, że pomoc społeczna ma na celu umożliwiać osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Wskazana pomoc nie powinna wyręczać strony w zaspokajaniu jej potrzeb życiowych, stanowić jej głównego i stałego źródła dochodów, lecz jedynie wspierać jej wysiłki zmierzające do tego zaspokojenia. Podkreślić trzeba, że ustawodawca wprost wskazuje na konieczność uwzględniania potrzeb osób i rodzin – jeśli odpowiadają one celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). Także w art. 2 pkt 3 i 4 ustawy wskazano, że celem programu jest upowszechnianie zdrowego stylu żywienia oraz poprawa poziomu życia osób i rodzin o niskich dochodach, a nie stałe zapewnienie środków na zakup żywności.

Powyższe założenia ustawodawcy podsumował WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie I SA/Wa 2371/12, wskazując że spełnienie przez osobę kryteriów przyznania zasiłku celowego (a więc także świadczenia pieniężnego z ustawy) nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w kwocie, która w jej ocenie byłaby wystarczająca na zaspokojenie tej potrzeby, jeżeli organ wskazał, że dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela to stanowisko.

Bezsporne jest, że rodzina skarżącego spełniła kryterium dochodowe, które zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy na osobę w rodzinie wynosi 684 zł (150 % z 456 zł wynikającej z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s.). Wspólny dochód skarżącego i jego syna wyniósł bowiem 899, 28 zł (350 zł alimenty, 300 zł stypendium syna, 219, 28 zł dodatek mieszkaniowy, 30 zł zasiłek stały), co w przeliczeniu na osobę w rodzinie daje kwotę 449, 64 zł. Nadto skarżący jest osobą schorowaną, niepracującą, nieposiadajacą przyznanych świadczeń emerytalnych lub rentowych, zamieszkuje razem z synem.

Organy wykazały jednak, że mimo to żądane świadczenie w wysokości zaspokajającej pełne żywieniowe potrzeby rodziny skarżącego nie może zostać przyznane, bowiem pozostające w dyspozycji organu środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są niewystarczające na zaspokojenie wszystkich potrzeb osób uprawnionych. Stąd też były zobowiązane skonfrontować ilość tych środków i liczbę podmiotów kwalifikujących się do przyznania pomocy oraz uwzględnić indywidualną sytuację wnioskujących o pomoc - aby dokonać stosownego rozdziału środków tzn. by skorzystała z niej jak największa liczba podopiecznych i by pomoc dotarła w możliwym do przyznania zakresie do osób najbardziej potrzebujących.

Zdaniem składu orzekającego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący, rzetelny i przekonujący uargumentowano, że organ był w stanie przyznać skarżącemu jedynie kwotę 150 zł na zakup artykułów żywnościowych. Wskazano na niewystarczające możliwości finansowe organu, jak i uwzględniono sytuację materialną i rodzinną strony. Rozważania w tym zakresie nie budzą wątpliwości sądu. Podkreślić należy, na co zwracał uwagę organ, że skarżący od kilku lat otrzymuje świadczenia z pomocy społecznej, jest stałym podopiecznym MOPR i większość wydanych wobec niego decyzji w przedmiocie przyznania świadczeń była pozytywna. Przykładowo na skutek wniosku z dnia 28 czerwca 2013 r. (rozpoznawanego w sprawie niniejszej w części) wydano kilka decyzji na podstawie których przyznano skarżącemu pomoc w kwocie łącznej 330 zł.

Powyższe postępowanie organu nie narusza wymagania sprawiedliwości społecznej oraz jest zgodne z zasadą wspierania, a nie zastępowania potrzebujących w poszukiwaniu wyjścia z trudnej sytuacji (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Nadto wszechstronna analiza okoliczności faktycznych i zebranego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ, przedstawienie jej wyników w uzasadnieniach wydanych decyzji (wskazanie czym organ kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia) nie uzasadniają oceny, iż przekroczono granice uznania administracyjnego. Skład orzekający podziela w szczególności wniosek, iż w sytuacji posiadania ograniczonych środków finansowych powinny one trafiać do jak największej liczby osób potrzebujących, co wymaga przestrzegania dyscypliny w dysponowaniu nimi. Stąd też potrzebujący muszą liczyć się z tym, że nie uzyskają zaspokojenia swoich potrzeb w pełnym zakresie.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz że jest uzasadniona w sposób odpowiadający wymaganiom ustawowym (art. 107 § 3 k.p.a.) powoduje konieczność oceny zarzutów skarżącego jako bezzasadnych.

Przede wszystkim nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. (stosowanego w sprawie do obliczania dochodu na podstawie art. 7 ustawy), które to naruszenie polegać ma na niepomniejszeniu dochodu rodziny skarżącego o kwotę comiesięcznych spłat na rzecz Funduszu Alimentacyjnego, co – w ocenie skarżącego - skutkowało także naruszeniem szeregu przepisów k.p.a., w tym art. 107 k.p.a. oraz naruszeniem jego interesu prawnego wywodzonego z art. 128, 135 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i art. 179 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. dochód (sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku) pomniejsza się o kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości interpretację tego przepisu zastosowaną przez organy, a sformułowaną m.in. przez NSA w wyrokach w sprawach I OSK 957/12 i I OSK 1433/11 (dostępnych w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA), zgodnie z którą dochód można na tej podstawie pomniejszyć wyłącznie o kwoty alimentów rzeczywiście wypłaconych w miesiącu, z którego dochód się wylicza i w związku z istniejącym w tym miesiącu obowiązkiem alimentacyjnym. Brak jest podstaw do pomniejszenia dochodu o uiszczane zaległości wobec Funduszu Alimentacyjnego. W sprawie niniejszej skarżący domaga się odliczenia od dochodu takich właśnie ostatnio wskazanych kwot, którymi spłaca na rzecz Funduszu Alimentacyjnego zobowiązania powstałe w wyniku wyłożenia przez ten Fundusz alimentów na rzecz córki. Nie są to zatem alimenty świadczone na rzecz innych osób w rozumieniu art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. i nie mogły pomniejszyć dochodu rodziny z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku.

Bezpodstawny jest także zarzut nieprawidłowego wliczenia do dochodu rodziny skarżącego alimentów otrzymywanych przez syna i otrzymywanego przez niego stypendium. Zdaniem strony są to indywidualne dochody jego syna, a nie dochody rodziny. Należy jednak wskazać, że sposób wyliczania dochodu rodziny na potrzeby ustalania praw do świadczeń z pomocy społecznej został ustalony w art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s., także poprzez wskazanie kwot i świadczeń, które należy od dochodu odjąć (ust. 3) lub których nie można do dochodu wliczać (ust. 4). W przepisach tych nie wymieniono jako niepodlegającej wliczeniu kwoty alimentów uzyskiwanych przez członka rodziny od jego wstępnego, natomiast nakazano odliczać od dochodu pomoc materialną mającą charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawaną na podstawie przepisów o systemie oświaty. Tymczasem z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego wynika, że syn skarżącego jest studentem I roku studiów magisterskich na kierunku stosunki międzynarodowe. Nie dotyczą go zatem przepisy o systemie oświaty obejmujące funkcjonowanie placówek wymienionych w art. 2 pkt 1 – 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), wśród których nie wymieniono uczelni wyższych. Syn skarżącego uzyskuje bowiem pomoc stypendialną na podstawie przepisów regulujących kształcenie wyższe, objęte innym niż system oświaty aktem prawnym (ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.). Pomocy uzyskiwanej na podstawie tej ostatnio wskazanej ustawy prawodawca w art. 8 ust. 4 u.p.s. nie nakazuje jednak odliczać od dochodu ustalanego na potrzeby spraw o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.

Na marginesie wskazać należy, że ustawa o systemie oświaty dotyczy sposobu wykonywania obowiązku szkolnego. Zgodnie bowiem z art. 70 ust. 1 Konstytucji RP nauka jest obowiązkowa do 18 roku życia. Natomiast nauka pobierana po ukończeniu wskazanego wieku ma charakter dobrowolny i odbywa się na zasadach, które sformułowane zostały m.in. w prawie o szkolnictwie wyższym. Zatem czym innym jest pomoc socjalna otrzymywana na podstawie przepisów o systemie oświaty, a czym innym taka pomoc otrzymywana na podstawie przepisów regulujących kształcenie na podstawie przepisów prawa o szkolnictwie wyższym.

W tych okolicznościach nie mogły również odnieść skutku zarzuty naruszenia interesu prawnego skarżącego wynikającego z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz z prawa o szkolnictwie wyższym. Przepisy dotyczące uprawnienia do alimentacji oraz do pomocy materialnej dla studentów mają inny przedmiot regulacji niż przepisy u.p.s. i nie mogą być źródłem interesu prawnego prowadzącego do interpretacji art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s. sprzecznej z jego literalnym brzmieniem.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący oparcia kwestionowanych rozstrzygnięć o treść wytycznych MOPR "Zespół Pracowników Socjalnych 1-8, 11; Korekta do wcześniejszych wytycznych pomniejszania dochodu o należności alimentacyjne." Pierwszym i podstawowym punktem odniesienia dla organów powinny być przepisy ustawowe lub przepisy aktów wykonawczych wydanych na ich podstawie. W sprawie niniejszej oznaczało to obowiązek ustalania dochodu według zasad wynikających z art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s. i tak też został on ustalony. Z rozstrzygnięć nie wynika, aby organy za podstawę prawną swych rozstrzygnięć przyjmowały dokumenty wewnętrzne w postaci wskazanych wytycznych, a w szczególności nie wynika, by – powołując się na wytyczne – orzekały niezgodnie z obowiązującym prawem lub w sposób nieuprawniony interpretowały przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięć. Stąd też brak było podstaw do dopuszczenia wytycznych jako dowodu w sprawie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Nawet jeśli przedmiotowe wytyczne zawierają wskazanie określonej interpretacji przepisów prawa sprzecznej z obowiązującą wykładnią wypracowaną przez orzecznictwo sądów, co zarzuca skarżący (np. s. 6 skargi), to rozstrzygnięcia jakie wydano w sprawie niniejszej tej okoliczności nie dowodzą. Stanowią bowiem wynik prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów u.p.s.a., co prowadziło do oddalenia skargi.

Podkreślić natomiast należy, że nieodliczenie od dochodu – co zarzuca skarżący – kwot wpłacanych na rzecz Funduszu Alimentacyjnego, a także uwzględnienie w dochodzie rodziny kwoty otrzymywanych przez syna alimentów oraz stypendium nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wysokość dochodu wyliczonego przez organ (nawet wbrew stanowisku skarżącego) kwalifikowała go do uzyskania zasiłku celowego. Natomiast powody odmowy jego przyznania były niezależne od spełnienia tej przesłanki, a wynikały z wyważenia takich okoliczności jako możliwości finansowe organu, ilość potrzebujących oraz fakt uzyskania przez skarżącego innych świadczeń przyznanych decyzji rozpoznającymi pozostałe żądania wniosku z dnia 28 czerwca 2013 r.

Odnośnie zarzutu niewykazania przez organ faktycznego braku środków, niemożności ich przeznaczenia na pomoc danego rodzaju, nieprecyzyjnego wskazania średnich wysokości przyznawanych pomocy (s. 14 verte skargi) wskazać należy, że w orzecznictwie NSA wskazuje się, iż nie zachodzi potrzeba precyzyjnego wykazania, w uzasadnieniu każdej decyzji mającej za przedmiot zasiłki z pomocy społecznej, możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Obowiązek taki nie wynika z art. 3 ust. 4 i art. 39 ust 1 i 2 u.p.s., ani z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., ani z przepisów ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego pomocy państwa w zakresie dożywiania. To samo odnosi się do ilości środków finansowych pozostających w dyspozycji organu pomocy społecznej w skali miesiąca na potrzeby związane z przyznawaniem zasiłków, średniej wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego, ilości osób korzystających w danym miesiącu z tej formy pomocy oraz celu, na jaki tym osobom przyznano zasiłki. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej nie może sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej, gdyż byłaby sprzeczna z podstawowym kryterium sprawowania kontroli przez sądy administracyjne tj. wyłącznie zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r., I OSK 1353/09, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., I OSK 116/10 oraz wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., I OSK 107/11, CBOSA).

Jeszcze raz należy podkreślić, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się zasadami legalizmu, prawdy obiektywnej, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również zobowiązują do odzwierciedlenia poczynionych ustaleń i przedstawienia argumentacji w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem składu orzekającego kontrolowane postępowanie oraz wydane rozstrzygnięcia uwzględniają powyższe wymagania, bowiem wskazano dowody, na podstawie których dokonano ustaleń, wyjaśniono warunki i zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego oraz przedstawiono argumentację przemawiającą za wydanym rozstrzygnięciem. Ocenie materiału dowodowego nie można postawić zarzutu dowolności, a uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia wątpliwości co do jego zgodności z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.