Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 700/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 05 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. j. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 2, 3, 4, 5, 6 ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. 5638) określił A Spółka Jawna z siedzibą w J., wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. w łącznej w kwocie: [...] zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2019 r. Spółka nabyła nieruchomość położoną w P. przy ulicy [...], stanowiącą działkę gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2, zabudowaną [...] budynkami o dotychczasowej funkcji koszarowo - administracyjnej o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. W deklaracji na podatek od nieruchomości na 2019 r. podatnik zadeklarował do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni [...] m2.

W związku z faktem, że w deklaracji zastosowano niewłaściwe stawki podatkowe, pismem z [...] sierpnia 2019 r. Spółka została wezwana do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2019 r., celem zadeklarowania przedmiotowej nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W dniu [...] października 2019 r. od organu wpłynęło pismo podatnika, w którym wyjaśniono, że pierwotnie zastosowane stawki podatkowe są prawidłowe. Spółka nie zgodziła się, że wobec budynku obejmującego lokale mieszkalne na sprzedaż należy zastosować stawkę w wysokości [...] zł/m2. Podkreślono, że nieruchomość stanowi majątek dewelopera, jednak nie prowadzi on swojej działalności gospodarczej w poszczególnych lokalach, gdyż bazę sprzętowo - magazynową posiada w innym miejscu, za które płaci podatek według stawek właściwych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W związku z tym, w ocenie strony, w sprawie winny być zastosowane stawki podatkowe przewidziane dla budynków mieszkalnych oraz dla gruntów pozostałych.

Zdaniem organu przedmiotowa nieruchomość spełnia wszystkie przesłanki do opodatkowania stawkami przewidzianymi dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej:

- nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy;

- budynki nie stanowią budynków mieszkalnych;

- wobec budynków nie wydano decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wydano natomiast decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą wykonanie robót budowlanych w zakresie przebudowy budynku koszarowo - administracyjnego oraz udzielono pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku na budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze;

- grunty nie są związane z budynkami mieszkalnymi;

- grunty nie stanowią gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych ani gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji.

Odnosząc się do wyjaśnień Spółki, organ zwrócił uwagę, że dopiero po zakończeniu przebudowy oraz dokonaniu stosownych zawiadomień, zgłoszeń do organu nadzoru budowlanego, nastąpi zmiana sposobu użytkowania obiektu na budynek mieszkalny wielorodzinny. W ocenie organu, w obecnym stanie faktycznym i prawnym, przedmiotowa nieruchomość nie spełnia żadnego z warunków umożliwiających opodatkowanie jej stawkami podatkowymi przewidzianymi dla budynków mieszkalnych i gruntów pozostałych. W konsekwencji organ stwierdził, że należy ją opodatkować stawkami przewidzianymi dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] kwietnia 2020 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że prawidłowo organ pierwszej instancji przyjął stawki podatku od nieruchomości jak za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności, z uwagi na fakt, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Spółka jako prowadząca działalność gospodarczą, prowadzi ją wykorzystując do niej nieruchomość w celu jej przebudowy i dalszej sprzedaży lokali mieszkalnych - w ramach prowadzonej działalności. Ponadto budynki nie stanowią budynków mieszkalnych, nadal jak i w chwili wydania zaskarżonej decyzji posiadają one funkcję koszarowo - administracyjną. Zgodnie z aktualnym i obowiązującym ustaleniem zawartym w zawiadomieniu Starosty [...] z [...] listopada 2018 r. o zmianie w rejestrze gruntów dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, przedmiotowe budynki sklasyfikowane są jako pozostałe budynki niemieszkalne. Dopiero po zakończeniu ich przebudowy oraz dokonaniu stosownych zawiadomień i zgłoszeń do organu nadzoru budowlanego - nastąpi zmiana sposobu użytkowania obiektu na budynek mieszkalny wielorodzinny.

Wobec budynków nie wydano decyzji ostatecznej nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Wydano natomiast decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą wykonanie robót budowlanych w zakresie przebudowy budynku koszarowo - administracyjnego oraz udzielono pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku na budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami. Decyzję tą, wydaną na przedsiębiorcę P. S., przeniesiono następnie decyzją z [...] lipca 2019 r. na rzecz firma A Sp. J., ze względu na zmianę inwestora. Natomiast sam grunt nie jest związany z budynkami mieszkalnymi, nie stanowi gruntu pod wodami powierzchniowymi i nie jest objęty obszarem rewitalizacji. Zdaniem Kolegium nie było możliwe uznanie przyjętego przez podatnika w złożonej deklaracji, określenie opodatkowania nieruchomości (gruntu i budynków) w decyzji wymiarowej, stawkami przewidzianymi dla budynków mieszkalnych i gruntów pozostałych. Prawidłowym było natomiast opodatkowanie stawkami przewidzianymi dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze z dnia [...] października 2020 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1). rażące naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 3 u.p.o.l.,

2). naruszenie przepisów postępowania podatkowego polegające na dopuszczeniu błędów w zebranym materiale dowodowym, tj. art. 122 i 187 § 1 O.p.

Skarżący kwestionuje zastosowaną stawkę podatkową w odniesieniu do opodatkowanych gruntów i budynków. Skoro sporne nieruchomości są przeznaczone na cele mieszkaniowe, to według skarżącej okoliczność ta powinna determinować sposób opodatkowania gruntu i budynku. Skarżąca podnosi, że nie prowadzi działalności w przedmiotowej nieruchomości, lecz na bazie tej nieruchomości, gdyż celem działalności jest sprzedaż lokali mieszkalnych.

Zdaniem skarżącej organ nie dopełnił należytej staranności w celu ustalenia stanu faktycznego. Pierwotnie sporne nieruchomości należały do P. S., który jest udziałowcem firma A i wniósł te nieruchomości do Spółki w formie aportu. Intencją zarówno P. S., jak i firma A było nabycie przedmiotowych nieruchomości do celów związanych z działalnością gospodarczą. Jest to fakt niezaprzeczalny. Logicznym zatem jest, że pierwotnie P. S., zaś później wszyscy udziałowcy firma A przy okazji sporządzania aktu notarialnego tak właśnie określili cel tego nabycia. A tym celem jest niezaprzeczalnie cel gospodarczy. Dla ustalenia stawek podatku od nieruchomości na tym etapie nie ma jednak znaczenia to, że oficjalnie właścicielami są osoby fizyczne zorganizowane w ramach określonej struktury gospodarczej i realizujące statutowy cel gospodarczy tej właśnie struktury organizacyjnej.

Zarówno z kwestionowanej przez podatnika decyzji, jak i planów przestrzennego zagospodarowania miasta P. wynika, że sporne nieruchomości są przeznaczone na cele mieszkaniowe. Co więcej, Prezydent Miasta P. uznał te nieruchomości za nieruchomości przeznaczone na cele mieszkaniowe. Dowód: wydruk strony internetowej Prezydenta Miasta P. ze wskazaniem, że Spółka A oferuje do sprzedaży wyjątkowe mieszkania.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do zasadności zastosowania przez organy podatkowe, względem nieruchomości nabytej przez skarżącą Spółkę, najwyższych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stawek podatkowych w podatku od nieruchomości. W konsekwencji zbadanie wymaga kwestia, czy posiadana przez Spółkę nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., a jeśli tak, to czy należy ją uznać za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Podkreślić należy, że przepisy ustawy o podatkach opłatach lokalnych określają jakie składniki majątku podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Aby więc zakwalifikować dany składnik majątku do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, niezbędne jest ustalenie, czy i do której kategorii przedmiotu opodatkowania taki składnik należy.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1). grunty;

2). budynki lub ich części;

3). budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 3. ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1). właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2). posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3). użytkownikami wieczystymi gruntów;

4). posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a). wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b). jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zastrzeżenie to dotyczy budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d oraz budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 i 1276) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Przyjąć zatem należy, że co do zasady wszystkie budynki lub ich części, z wyjątkiem budynków mieszkalnych – niezależnie od sposobu wykorzystania, jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą traktowane muszą być jako związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu.

Z brzmienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie także wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (art. 336 Kodeksu cywilnego), wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07 - wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Posiadanie w ujęciu tego przepisu przedstawia się jako stan faktyczny, polegający na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą (S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 1996, s. 378). Sąd Najwyższy w wyroku z 15 czerwca 1972 r., sygn. akt III CRN 121/72, wyraził pogląd, że "posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Efektywne więc w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania".

Z kolei termin "działalność gospodarcza", o jakim mowa jest w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., sprecyzowano w punkcie 4 tego ustępu. Jest to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646). Zgodnie z jej przepisem art. 3, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

Z powołanego art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika zatem warunek, jaki muszą spełniać, wymienione w art. 2 ust. 1 u.p.o.l., przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Wyrażony wyżej pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym i doktrynie, gdzie przyjmuje się jednolicie, że sam fakt posiadania budynku, budowli lub gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu tych przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (L. Etel, "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny", Podatkowe Komentarze Praktyczne, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 39).

W orzecznictwie sądowym nie nasuwa wątpliwości stanowisko, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szerszym od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por.: wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 667/09; wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 268/11; wyrok WSA w Lublinie z 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 297/10, wyrok z 27 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1099/13, wyrok z 30 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 626/19).

Do uznania, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest konieczne stwierdzenie, iż działalność gospodarcza jest faktycznie na nich prowadzona. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por.: wyrok NSA z 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07; wyrok NSA z 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07; wyrok NSA z 2 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2128/09). Z kolei w wyroku z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/12, NSA uznał, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy". Taką wykładnię zaprezentował również NSA w wyroku z 13 września 2018 r., sygn. II FSK 479/18; z 1 lutego 2019 r., sygn. II FSK 3053/18).

Ponadto podnieść należy, że nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej, a nie jest objęta podatkiem rolnym albo leśnym. Zaznaczyć przy tym należy, że ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu, ale nie jest to jedyne kryterium decydujące o takiej kwalifikacji gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek, grunt) przeznaczony na realizację osobistych celów życiowych podatnika oraz jego rodziny (por.: wyrok WSA w Olsztynie z 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 360/13).

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W tym też kierunku zmierza, sądowa wykładnia tego przepisu, w której powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej.

Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1031/09, stwierdzając, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, jako że nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych, jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą. A zatem z samego faktu, że Spółka jest przedsiębiorcą, w rozumieniu art. 1a ust. 3 i ust. 4 u.p.o.I. wynika, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Natomiast, grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.o.p.l. przewidział najwyższą, maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w uchwale rady gminy. Przedmiotowa nieruchomość położona w P. przy ul. [...], zabudowana jest budynkami o funkcji koszarowo - administracyjnej. Budynki te nie są budynkami mieszkalnymi, natomiast w ewidencji gruntów i budynków klasyfikowane są jako "pozostałe budynki niemieszkalne (109)". Grunt podatnika sklasyfikowany jest jako tereny różne (Tr). Nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, przebudowuje przedmiotowe budynki w celu dalszej sprzedaży lokali mieszkalnych. Nieruchomość związana jest zatem z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Podstawy opodatkowania gruntu i budynków są zgodne z danymi zadeklarowanymi przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2019 r. Na gruncie badanej sprawy, wbrew stanowisku skarżącej, organy zasadnie stwierdziły, że dopiero po zakończeniu przebudowy oraz dokonaniu stosownych zawiadomień, zgłoszeń do organu nadzoru budowlanego, nastąpi zmiana sposobu użytkowania obiektu na budynek mieszkalny wielorodzinny.

W wyroku z dnia 25 sierpnia 2016 r. II FSK 2575/14 NSA Sąd stwierdził, że "dopiero bowiem zakończenie adaptacji na cele mieszkaniowe uznać należy za zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku (czyli roku zakończenia prac). Właśnie od tego momentu można mówić o zmianie sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, jako zaadaptowanej na inne cele, czyli w rozpatrywanej sprawie mieszkalne".

Mając powyższe na uwadze, w obecnym stanie faktycznym i prawnym przedmiotowa nieruchomość skarżącej Spółki nie spełnia żadnego z warunków umożliwiających opodatkowanie jej stawkami podatkowymi przewidzianymi dla budynków mieszkalnych i gruntów pozostałych. Zasadnie organy stwierdziły, że przedmiotową nieruchomość należy opodatkować stawkami przewidzianymi dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Reasumując Sąd stwierdza, że zarzuty dotyczące braku należytej staranności w ustaleniu stanu fatycznego sprawy są niezasadne. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone, zgodnie z przepisami procedury podatkowej, w sposób rzetelny i kompletny, a zgromadzony materiał dowodowy został oceniony wszechstronnie. Wobec powyższego nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120 i art. 121 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.