Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 25/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 42j ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1793
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1332/17 w sprawie ze skargi L.C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz L.C. 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1332/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę małoletniej [...] reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego matkę A.B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na przeprowadzenie leczenia za granicą.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. A.B. działając w imieniu małoletniej [...] złożyła do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wniosek o numerze identyfikacyjnym [...] o przeprowadzenie poza granicami kraju w P., Stany Zjednoczone Ameryki:

1) operacji obejmującej wydłużanie obydwu kości piszczelowych, założenie regulowanego komputerowo aparatu na obydwie kości piszczelowe, zdjęcie artrograficzne lewego stawu skokowego oraz tymczasową artrodezę lewego bliższego połączenia piszczelowo-strzałkowego,

2) operacji obejmującej modyfikację zewnętrznego aparatu na lewej kości piszczelowej, ostetomię kości strzałkowej oraz tymczasową artrodezę dalszego połączenia piszczelowo-strzałkowego,

3) operacji obejmującej usunięcie zewnętrznego aparatu z obydwu kości piszczelowych, usunięcie zewnętrznego aparatu z obydwu stóp, oczyszczanie miejsc przebicia drutów oraz założenie gipsu,

4) fizjoterapii.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wyjaśnił, że we wniosku wskazano, iż u małoletniej [...] rozpoznano obustronny niedorozwój kości piszczelowych (całkowity brak kości piszczelowej prawej oraz lewej), obustronnie stopę końsko-szpotawą oraz polidaktylię paluchów obu stóp. Wypełniający wniosek dr hab. med. [...] wskazał, że dotychczasowym przeprowadzonym u dziecka leczeniem była operacyjna rekonstrukcja kości piszczelowej przy użyciu kości strzałkowej, artrodeza stawu skokowego prawego, wydłużanie kości piszczelowej lewej oraz amputacja paluchów dodatkowych. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wyraził zgodę na przeprowadzenie leczenia obejmującego trójfazową operację rekonstrukcyjną kończyn dolnych, wykonanie ortez oraz rehabilitację pooperacyjną na rzecz małoletniej [...] poza granicami kraju w ww. ośrodku w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Decyzja ta została wydana po zasięgnięciu opinii prof. dr. hab. med. [...] - konsultanta krajowego w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu, który uznał wniosek za zasadny. W odpowiedzi na wezwanie o sprecyzowanie wniosku dr hab. med. [...] wskazał, że operacje będą przeprowadzane w odstępach czasowych, ale nie jest możliwe podanie dokładnego czasu wykonania każdego z nich. Ponadto poinformował, iż dziecko było konsultowane przez specjalistę ortopedę dziecięcego w Poznaniu i Krakowie, którzy sugerowali amputację przezkolanową. Lekarz wnioskujący podkreślił, że metoda dr [...] zapobiega powstaniu przykurczu i umożliwia samodzielne chodzenie przy zachowanej kończynie i zrekonstruowanych stawach - kolanowym i skokowym. Zgodnie z jego wiedzą, tej najcięższej postaci niedorozwoju kości piszczelowej inne ośrodki krajowe do tej pory nie operowały w sposób przedstawiony przez dr [...]. W związku z powyższym ww. specjalista wskazał, iż wnioskuje o leczenie w ośrodku w USA.

W toku postępowania organ zwrócił się do dr. n. med. [...] - Dyrektora Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. prof. Adama Grucy CMKP w Otwocku oraz prof. dr. hab. n. med. [...] - kierownika Kliniki Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego Szpitala Klinicznego im. W. Degi Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu o zajęcie stanowiska w sprawie wnioskowanego leczenia. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie organu prof. dr hab. med. [...] z Kliniki w Otwocku oraz prof. dr hab. med. [...] poinformowali o możliwości przeprowadzenia konsultacji małoletniej w kierowanych przez nich ośrodkach. Prof. dr hab. med. [...] wskazał, iż wnioskowane na rzecz małoletniej [...] leczenie, planowane do przeprowadzenia w szpitalu amerykańskim, jest uzasadnione terapeutycznie i rokuje na poprawę stanu zdrowia pacjentki, w tym w przyszłości również na poruszanie się w niskich ortezach. Wada wrodzona u pacjentki, tj. hemimelia piszczelowa, ma różne nasilenie w każdej z kończyn. Jego zdaniem, w przeciwieństwie do opinii dr. hab. med. [...] , występująca u dziecka w obu kończynach dolnych wada nie jest najcięższą jej postacią. Zdaniem ww. specjalisty, dobry wynik dotychczasowego leczenia pozwala przypuszczać, iż kolejne etapy leczenia jeszcze bardziej poprawią stan obu kończyn dolnych. W związku z powyższym wskazał, iż celowe wydaje się kontynuowanie terapii w ośrodku, w którym wykonano pierwszy etap leczenia dziecka. Konsultant krajowy w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu poinformował ponadto, iż istnieje możliwość przeprowadzenia leczenia małoletniej [...] w jednym z ośrodków ortopedii dziecięcej w Polsce, w tym w Klinice Ortopedii, Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej SPSK im. prof. Adama Grucy CMKP w Otwocku. W kolejnych wyjaśnieniach prof. dr hab. med. [...] poinformował, iż podtrzymuje swoją opinię o możliwości przeprowadzenia wnioskowanego na rzecz skarżącej leczenia zarówno w kierowanym przez niego ośrodku, jak również w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego Szpitala Klinicznego im. W. Degi Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu oraz w Klinice Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu. Drugi ze specjalistów prof. dr hab. med. [...] w piśmie z 3 kwietnia 2017 r. podał, że w dniu 29 marca 2017 r. odbyła się konsultacja małoletniej [...] w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego Szpitala Klinicznego im. W. Degi Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, podczas której potwierdzono obecność obustronnego niedorozwoju kości piszczelowej. Poza tym odniósł się również do opinii dr. hab. med. [...] z dnia 26 stycznia 2017 r., w której lekarz wnioskujący wskazał, iż dziecko było konsultowane przez specjalistę ortopedę dziecięcego w Poznaniu, który sugerował amputację przezkolanową. Prof. dr hab. n. med. [...] podkreślił, iż proponowana przez prof. dr. hab. [...] sugestia amputacji prawej kończyny dolnej nie miała miejsca, gdyż ww. specjalista od wielu lat nie jest pracownikiem Kliniki Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Zaproponowano natomiast leczenie rekonstrukcyjne kończyn dolnych, które jest kolejnym etapem klasycznego podejścia terapeutycznego podejmowanego w przypadkach rekonstrukcji kości. Ponadto, Prof. dr hab. n. med. [...] wskazał, iż wnioskowane leczenie na rzecz dziewczynki może być przeprowadzone w ośrodku przez niego kierowanym zgodnie z obowiązującymi standardami oraz w sposób nieodbiegający jakością od proponowanego leczenia zagranicznego.

Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] na podstawie art. 42j ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), odmówił skierowania małoletniej [...] (PESEL [...]) do przeprowadzenia:

1) operacji obejmującej wydłużanie obydwu kości piszczelowych, założenie regulowanego komputerowo aparatu na obydwie kości piszczelowe, zdjęcie artrograficzne lewego stawu skokowego oraz tymczasową artrodezę lewego bliższego połączenia piszczelowo-strzałkowego,

2) operacji obejmującej modyfikację zewnętrznego aparatu na lewej kości piszczelowej, ostetomię kości strzałkowej oraz tymczasową artrodezę dalszego połączenia piszczelowo-strzałkowego,

3) operacji obejmującej usunięcie zewnętrznego aparatu z obydwu kości piszczelowych, usunięcie zewnętrznego aparatu z obydwu stóp, oczyszczanie miejsc przebicia drutów oraz założenie gipsu,

4) fizjoterapii,

- poza granicami kraju w P., Stany Zjednoczone Ameryki.

W uzasadnieniu Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia stwierdził, że wnioskowane na rzecz małoletniej [...] leczenie może być przeprowadzone w następujących ośrodkach krajowych: Klinice Ortopedii, Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. prof. A. Grucy CMKP w Otwocku i Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Szpitala Klinicznego im. W. Degi Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Możliwość zrealizowania wnioskowanego leczenia została potwierdzona przez lekarzy specjalistów w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu pracujących w wiodących placówkach ortopedycznych specjalizujących się w leczeniu wrodzonych wad narządu ruchu u dzieci, tj. prof. dr. hab. n. med. [...] i prof. dr. hab. n. med. [...]. Mając na względzie powyższe, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie podzielił stanowiska lekarza wnioskującego, dr hab. med. [...] w zakresie oceny zasadności przeprowadzenia wnioskowanego leczenia poza granicami kraju z powodu braku możliwości jego przeprowadzenia w ośrodkach krajowych. Odnosząc się do wskazanego we wniosku przez dr. hab. med. [...] uzasadnienia konieczności przeprowadzenia wnioskowanego leczenia w podmiocie zagranicznym, tj. kontynuacji leczenia rozpoczętego w ośrodku amerykańskim oraz wyjaśnień konsultanta krajowego prof. dr hab. n. med. [...], organ podkreślił, iż kontynuacja leczenia w konkretnym ośrodku zagranicznym, w którym je rozpoczęto nie stanowi przesłanki uzasadniającej skierowanie pacjenta na leczenie poza granicami kraju. Przepis art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach nie statuuje bowiem ww. okoliczności jako przesłanki, która winna być uwzględniona przez organ przy wydawaniu decyzji w sprawie skierowania na leczenie zagraniczne. Oznacza to, że organ rozstrzygając w sprawie nie może zastosować przesłanek, które nie wynikają z odpowiednich przepisów prawa. Nawiązując do argumentu dr. hab. med. [...] uzasadniającego konieczność skierowania do ośrodka zagranicznego wskazanego we wniosku, jakim według lekarza wnioskującego jest informacja, iż ośrodek powyższy jest wiodącym ośrodkiem na świecie, jeśli nie jedynym dysponującym tak olbrzymim doświadczeniem w przypadku świadczeń, które zostały wskazane we wniosku, organ wskazał, że przy aktualnie obowiązującej konstrukcji zasad kierowania na leczenie zagraniczne, ujętej w ww. art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach, doświadczenie ośrodka nie stanowi przesłanki, która winna być uwzględniona przez organ przy wydawaniu decyzji w sprawie skierowania na leczenie lub badania diagnostyczne do ośrodka poza granice kraju. Ustalenie możliwości przeprowadzenia wnioskowanego leczenia w kraju, w ocenie organu stanowiło o braku spełnienia podstawowego warunku wynikającego z treści art. 42j ustawy o świadczeniach, pozwalającego na skierowanie wnioskodawcy na leczenie poza granicami kraju. Przesłanki wskazane w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, a brak jednej z nich wyklucza możliwość skierowania wnioskodawcy do leczenia poza granicami kraju. W odniesieniu do ostatniej przesłanki organ nie negował niezbędności przeprowadzenia leczenia, o którym mowa w rozpoznawanym wniosku, gdyż żaden ze specjalistów wyrażających swą opinię w toku procedowania wniosku nie zakwestionował zasadności i niezbędności leczenia dziecka. Wyrażenie zgody przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na sfinansowanie ze środków publicznych świadczenia, którego możliwość przeprowadzenia w Polsce została ustalona w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, w zestawieniu z obowiązującym porządkiem prawnym, zezwalającym na skierowanie na leczenie poza granice kraju wyłącznie w przypadku świadczeń niewykonywanych przez krajowe zakłady opieki zdrowotnej, stanowiłoby rażące naruszenie przez organ obowiązującego w tym zakresie prawa. Dopiero w sytuacji braku zakwalifikowania pacjenta do leczenia w kraju organ mógłby pozytywnie rozpatrzyć wniosek o przeprowadzenie leczenia poza jego granicami.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że leczenie skarżącej może być wykonane w Polsce, pomimo iż z opinii dr n. med. [...] oraz prof. dr. hab. n. med. [...] wynika, że leczenie według wnioskowanej metody operowania niedorozwoju kości piszczelowej nie jest prowadzone w Polsce;

b) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wybiórcze uwzględnienie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bądź też tylko niektórych fragmentów tych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że organ dokładnie zbadał czy zachodzą przesłanki określone w art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, od spełnienia których łącznie, możliwe jest wyrażenie zgody na leczenie małoletniej poza granicami kraju. Sąd podzielił stanowisko organu, że wnioskowane świadczenie opieki zdrowotnej może zostać wykonane w kraju, co uzasadniało wydanie decyzji odmownej w tej sprawie. W toku postępowania organ uzyskał bowiem opinię prof. [...], kierownika Kliniki Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Szpitala Klinicznego w Poznaniu, który w piśmie z dnia 28 marca 2017 r. stwierdził, że proponowane leczenie małoletniej [...] może być wykonane w kierowanym przez niego ośrodku zgodnie z obowiązującymi standardami oraz w sposób nieodbiegający jakością od proponowanego leczenia zagranicznego. Specjalista ten podkreślił, że klinika z powodzeniem przeprowadzała już podobne zakresy leczenia i uzyskiwała dobre wyniki kliniczne. Analogiczne stanowisko zajął konsultant krajowy w dziedzinie ortopedii i traumatologii narządu ruchu – prof. [...], który w piśmie z dnia 27 maja 2017 r. potwierdził, że istnieje możliwość leczenia skarżącej w kraju w klinikach ortopedii w Otwocku, Poznaniu i Wrocławiu. Obaj profesorowie przedstawili swoje opinie po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną skarżącej oraz po przeprowadzeniu osobistej konsultacji medycznej z udziałem małoletniej.

W ocenie Sądu I instancji w tym stanie rzeczy Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo uznał, że istnieje możliwość przeprowadzenia wnioskowanego leczenia na terenie kraju, tj. w Klinice Ortopedii, Ortopedii i Traumatologii i Dziecięcej SPSK w Otwocku lub w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Leczenie skarżącej nie będzie mniej efektywne niż to, jakie uzyska w ośrodku w Stanach Zjednoczonych, w którym przebyła pierwsze operacje. Jak wynika z wyjaśnień organu, ośrodki w Poznaniu i Otwocku są wiodącymi w kraju placówkami ortopedycznymi specjalizującymi się w leczeniu wad wrodzonych narządu ruchu u dzieci. Rozpoczęto w nich realizację Krajowego Programu Leczenia Wad Ubytkowych i Wydłużania Kończyn u Dzieci we współpracy z Fundacją Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Celem powyższego programu, którego koordynatorem został prof. dr hab. n. med. [...] - konsultant krajowy, jest zapewnienie powszechnej możliwości skutecznego leczenia w Polsce wad ubytkowych kończyn u dzieci, w tym m.in. hemimelii piszczelowej i strzałkowej. Specjaliści pracujący w Otwocku odbyli specjalistyczne kursy i szkolenia, m.in. w Stanach Zjednoczonych Norwegii, Wielkiej Brytanii i Austrii. Analogiczne szkolenia w Stanach Zjednoczonych przeszli lekarze z ośrodka w Poznaniu, którzy współpracują z doktorem [...], kierującym kliniką w Stanach Zjednoczonych. Dr [...] często bywa w Polsce i operuje polskie dzieci. W tym stanie rzeczy organ dysponował dostatecznym materiałem dowodowym aby uznać mimo wniosku lekarza wnioskującego dr hab. n. med. [...], że operacja małoletniej może być z powodzeniem przeprowadzona w kraju, a zatem art. 42j ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Dlatego skarga została oddalona.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o zobowiązanie organu na podstawie art. 145a § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. do wydania decyzji o skierowaniu skarżącej na leczenie poza granicami kraju, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu kryterium efektywności leczenia i przyjęciu, że dla odmowy skierowania skarżącej na leczenie poza granicami kraju wystarczające jest ustalenie, iż na terenie kraju możliwe jest wykonanie bliżej nieokreślonej procedury terapeutycznej o niedających się stwierdzić skutkach dla stanu zdrowia skarżącej, podczas gdy z naruszonego przepisu jednoznacznie wynika, że skierowanie na leczenie poza granicami kraju uzasadnione jest także w sytuacji, kiedy wprawdzie na terenie kraju przeprowadza się leczenie danej jednostki chorobowej, jednak leczenie dostępne poza granicami kraju przeprowadza się przy użyciu innych - bardziej efektywnych metod leczenia, niż te stosowane w kraju;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 września 2017 r. do twierdzeń i argumentacji strony skarżącej opartych na kryterium efektywności leczenia wynikającym z art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości, a to wobec niepodjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co przejawiło się brakiem poszukiwania przez organ odpowiedzi na podstawowe pytania niezbędne do wydania niewadliwej decyzji;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości, a to wobec przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, z uwagi na nieuwzględnienie opinii dr hab. med. [...], jak też przydanie stanowisku konsultanta krajowego - prof. dr hab. med. [...], a także prof. dr hab. med. [...] rozstrzygającej roli w ocenie obowiązującej regulacji prawnej;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości, a to wobec niewskazania przez organ dlaczego zlekceważył on moc dowodową opinii dr hab. med. [...];

e) art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie mocy dowodowej konsultacji skarżącej przeprowadzonej przez dr [...] w dniu 9 maja 2017 r., w sytuacji kiedy wobec lakoniczności opinii prof. dr hab. med. [...], a także prof. dr hab. med. [...] i niewyjaśnienia przez tych specjalistów szeregu istotnych okoliczności, przedmiotowy dowód należy uznać za mający kluczowe znaczenie dla wyjaśnienia istotnych okoliczności niniejszej sprawy;

f) art. 151 p.p.s.a. przez jego nieuzasadnione zastosowanie, mimo że w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w całości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie skierowania małoletniej [...] na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju polegającego na przeprowadzeniu: 1) operacji obejmującej wydłużanie obydwu kości piszczelowych, założenie regulowanego komputerowo aparatu na obydwie kości piszczelowe, zdjęcie artrograficzne lewego stawu skokowego oraz tymczasową artrodezę lewego bliższego połączenia piszczelowo-strzałkowego, 2) operacji obejmującej modyfikację zewnętrznego aparatu na lewej kości piszczelowej, ostetomię kości strzałkowej oraz tymczasową artrodezę dalszego połączenia piszczelowo-strzałkowego, 3) operacji obejmującej usunięcie zewnętrznego aparatu z obydwu kości piszczelowych, usunięcie zewnętrznego aparatu z obydwu stóp, oczyszczanie miejsc przebicia drutów oraz założenie gipsu i 4) fizjoterapii stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu I instancji, Prezes NFZ bez naruszenia prawa ustalił oraz ocenił, że w rozpatrywanej sprawie nie ziściły się przesłanki określone przepisem art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, albowiem wymienione leczenie może być przeprowadzone w polskich ośrodkach medycznych, a mianowicie w Klinice Ortopedii, Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej SPSK w Otwocku lub w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, skarga kasacyjna podważa prawidłowość przedstawionego stanowiska Sądu I instancji.

Przede wszystkim dlatego, że z całą pewnością za usprawiedliwiony uznać należało zarzut z pkt 2) lit. a) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do argumentacji strony skarżącej opartej na art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Trafność tego zarzutu nie pozostaje jednocześnie bez wpływu na ocenę pozostałych pozostających z nim w funkcjonalnym związku zarzutów skargi kasacyjnej, o czym dalej będzie jeszcze mowa.

Ocena zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego wymaga, aby w punkcie wyjścia przypomnieć, że z art. 141 § 4 p.p.s.a., określającego wymogi formalne uzasadnienia wyroku wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Z punktu widzenia cech sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości, w tym "weryfikacyjnego" typu stosowania prawa przez sądy administracyjne i operowania przez nie metodyką kontroli wykładni prawa - rolą sądu administracyjnego, operującego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem, który to proces obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów; kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5 - 6, s. 267 i n.) - należy podkreślić, że rezultat sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, zważywszy na wskazaną złożoność tego procesu, powinien być prawidłowo odzwierciedlony w treści uzasadnienia orzeczenia sądowego.

Obowiązek ten pozostaje w bezpośrednim związku z realizacją przez uzasadnienie orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Powinno być więc ono sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę (zaskarżonego) wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.

W tym też kontekście w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że nie jest możliwa kontrola orzeczenia, które nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. części, w zakresie odnoszącym się na przykład do pominięcia przedstawienia w nim stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10), jak również orzeczenia, którego uzasadnienie zawierając te elementy sformułowane jest jednak w sposób lakoniczny, niejasny, czy też uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie i zrekonstruowanie stanu faktycznego lub prawnego sprawy stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11).

Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie/zaniechanie organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np.: wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1985/09; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1067/11). Z uwagi na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, sąd administracyjny nie może oddalając skargę poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania - co całą mocą należy podkreślić - wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia - przy uwzględnieniu przyjmowanego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego - kontroli ich subsumcji (zastosowania) przez organ. Wadliwość uzasadnienia wyroku ujawni się również w sytuacji, gdy sąd administracyjny poprzestanie na ocenie prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ, bez odniesienia ich do elementów podstawy materialnoprawnej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Ograniczenie się więc w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego bez jednoczesnego gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy oraz przyjęty kierunek i sposób rozstrzygnięcia. Nie służy realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej ograniczenie się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji.

Zwłaszcza w sytuacji, gdy - tak jak w rozpatrywanej sprawie - dowodząc swoich racji strona skarżąca wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, co zobowiązywać powinno sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosownej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, których brak przeprowadzenia ocenić należy nie inaczej, jak tylko, jako wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyroki NSA: z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09; z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1832/09; z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09).

Przy tym, jakkolwiek faktem jest jednocześnie - jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi - że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, albowiem pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (por. np.: wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10), to jednak nie oznacza to, że nie jest zobowiązany do przedstawienia i odniesienia się do tych zarzutów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i to w zakresie, w jakim jest to konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy oraz dla oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Okoliczność zatem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, może stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które zostanie uwzględnione przez Sąd kasacyjny w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 107/09; z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08; z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I GSK 1172/09; z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 779/10; z dnia 11 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 294/10; z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 851/15; z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1084/13; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15).

Z powyższego wynika, że jakkolwiek brak odniesienia się wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi samo w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, to jednak pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie, stanowi podstawę wnioskowania o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zwłaszcza, gdy jednocześnie podkreślić, że - co nie jest bez znaczenia dla zasadności tego rodzaju wnioskowania - afirmatywny stosunek sądu administracyjnego wobec podjętych przez organ działań oraz ich rezultatu, nie zwalnia tego sądu z obowiązku przedstawienia argumentów mających przekonywać o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym zwłaszcza co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa oraz oceny przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego, lecz przeciwnie znaczenie tego obowiązku podkreśla, w sytuacji natomiast, gdy - tak jak w rozpatrywanej sprawie - dowodząc swoich racji strona skarżąca podejmując merytoryczną polemikę ze stanowiskiem wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, obowiązek ten wręcz potęguje.

W świetle powyższego, według Naczelnego Sądu Administracyjnego omawiany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać za trafny.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest bowiem wolne od żadnego ze wskazanych powyżej deficytów. Jest ono w swej treści lakoniczne, wręcz zdawkowe - o czym przekonują również zachwiane proporcje, gdy chodzi porównanie jego części analitycznej i części sprawozdawczej - i pozbawione tym samym tego istotnego obligatoryjnego elementu, którym jest obowiązek wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego w sprawie orzeczenia, którego prawidłowa realizacja - jak powyżej już to podkreślono - spotęgowana została w rozpatrywanej sprawie postawieniem w skardze wniesionej do sądu istotnych oraz bardzo konkretnych zarzutów i argumentów, do których Sąd I instancji w ogóle się nie odniósł kwitując ich ocenę stwierdzeniem, że "[...] wbrew twierdzeniom skargi organ dokładnie zbadał czy zachodzą przesłanki określone w ww. przepisie, od spełnienia których łącznie, możliwe jest wyrażenie zgody na leczenie [...] poza granicami kraju". Ze stwierdzenia tego jednak nie wynika, z jakich konkretnie powodów i dlaczego stanowisko strony skarżącej zostało uznane za niezasadne. Sąd I instancji rozbudowanej argumentacji strony skarżącej odwołującej się w spornym w sprawie zakresie do wyniku egzegezy art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz do poglądów prezentowanych na jego gruncie w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego nie przeciwstawił żadnych argumentów natury prawnej. Za takie nie sposób bowiem uznać argumentów prezentowanych na s. 8 - 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a mianowicie argumentów odwołujących się do wiodącego w kraju znaczenia wymienionych powyżej ośrodków w Poznaniu i Otwocku, rozpoczęcia realizacji Krajowego Programu Leczenia Wad Ubytkowych i Wydłużania Kończyn u Dzieci, szkoleń specjalistów, w tym przeprowadzanych przy współudziale dr [...].

Nie są to argumenty prawne, o czym jednoznacznie przekonuje treść art. 42j ust. 1 przywołanej ustawy, z którego wynika, że wskazany w nim organ może na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego, małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, osoby pozostającej we wspólnym pożyciu lub osoby upoważnionej przez wnioskodawcę, w drodze decyzji administracyjnej, skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, należących do świadczeń gwarantowanych, których aktualnie nie wykonuje się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Operując w granicach sprawy, a więc w granicach wyznaczonych przywołanym przepisem prawa, Sąd I instancji kontrolując zgodność prawem decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na skierowanie na leczenie poza granicami kraju, zobowiązany był zatem ocenić prawidłowość stanowiska organu z punktu widzenia wskazanych w tym przepisie przesłanek, wśród których wymieniona została i ta, która odwołując się do chronionych prawem wartości ochrony zdrowia i życia ma charakter podstawowej i kierunkowej dyrektywy wyboru, gdy chodzi o treść decyzji podejmowanej na podstawie przywołanego przepisu, a mianowicie przesłanka niezbędności udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy (por. również wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3386/15).

W sytuacji więc, gdy Sąd I instancji ograniczył się wyłącznie do argumentu, że w rozpatrywanej sprawie nie ziściły się przesłanki określone przepisem art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, albowiem wymienione leczenie może być przeprowadzone w polskich ośrodkach medycznych, a mianowicie w Klinice Ortopedii, Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej SPSK w Otwocku lub w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, co wynikało z przywołanych w uzasadnieniu wyroku, lecz nie poddanych analizie w relacji do innych jeszcze dowodów - o czym mowa będzie dalej - opiniach medycznych, to za uzasadniony należało uznać wniosek, że trafny jest także zarzut z pkt 1) lit. a) petitum skargi kasacyjnej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ, aby mogła być uznana za prawidłową, nie mogła bowiem pomijać pełnej treści normatywnej art. 42j ust. 1 przywołanej ustawy i ograniczać się - tak jak uczyniono to w rozpatrywanej sprawie - do podejścia, nie dość, że izolującego względem siebie określone wymienionym przepisem przesłanki podejmowania decyzji, o której w nim mowa, to również redukującego znaczenie zasadniczej przesłanki podejmowania tej decyzji, a mianowicie przesłanki nakazującej kierowanie się niezbędnością udzielenia świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

O wadliwości podejścia Sądu I instancji do kontroli legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z art. 42j ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych należy wnioskować na podstawie i tego argumentu, który w korespondencji do powyżej już przedstawionych nakazuje zwrócić uwagę na znaczenie dołączonego do skargi dowodu z konsultacji kontrolnej małoletniej pacjentki przeprowadzonej przez dr [...]. Zważywszy na przedmiot rozpatrywanej sprawy, a w tym kontekście podstawowy wzorzec kontroli zgodności z prawem wydanej w sprawie decyzji, który zobowiązany był stosować Sąd I instancji przy uwzględnieniu powyżej przedstawionego jego rozumienia, za uzasadnione należało uznać oczekiwanie przeprowadzenia i odniesienia się do wymienionego dowodu, czemu z przedstawionych względów nie sprzeciwiał się również art. 106 § 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednak, aby kwestia ta była przedmiotem jakiejkolwiek refleksji Sądu I instancji. I to w sytuacji, gdy w świetle dotychczas przedstawionych już argumentów odnoszących się do konsekwencji wynikających z normatywnej treści art. 42j ust. 1 przywołanej ustawy należało uznać ją za istotną, zwłaszcza w kontekście uwzględniającym treści wynikające z wymienionej konsultacji kontrolnej w relacji do nierozbudowanych treściowo opinii prof. [...] i prof. [...], na których wydając zaskarżoną decyzję oparł się organ administracji oraz w relacji do pierwszej opinii prof. [...] z dnia 10 marca 2017 r. i stanowiska lekarza prowadzącego małoletnią pacjentkę, którym z kolei organ, a w ślad za nim i Sąd I instancji, odmówił istotnego waloru w rozpatrywanej sprawie.

Konsekwencją wskazanego zaniechania Sądu I instancji jest to, że nie mogło pozostawać ono bez wpływu na ocenę zarzutów podniesionych w pkt 2) lit. b) – lit. f) petitum skargi kasacyjnej, które również należało uznać za trafne.

Ponownie orzekając w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie skierowania na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, Sąd I instancji będzie zobowiązany uwzględnić przedstawione argumenty i formułowane na ich podstawie oceny prawne oraz sporządzić uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku w sposób korespondujący z wymogami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185

§ 1 w związku z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.