Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 662/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 ust.1,2,4, art. 11, art. 59, art. 109 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. J. i Wspólnicy spółka jawna [...] z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257- dalej: "k.p.a."), art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953), art. 4, art. 11, art. 13 ust. 1, art. 59 oraz art. 107 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm., dalej jako "ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych"), przepisów: 1.1.3.6, 1.4.1.1, 1.4.2.1.1, 1.4.2.2.1, 5.4.1.1.1, 8.1.5.1, 8.1.5.2 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1119) oraz lp. 1.1 pkt 2 i lp. 3.2 pkt 2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, po rozpatrzeniu odwołania M. J. i Wspólnicy Spółka jawna [...] z siedzibą w [...] (dalej: "przedsiębiorca ", "skarżący", "strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] marca 2017 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

W dniu 16 lutego 2017 r. na autostradzie A4 (MOP [...]) inspektorzy inspekcji transportu drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki Mercedes-Benz o nr rej. [...], którym kierował O. M.. Pojazdem tym przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy towaru niebezpiecznego UN 1965, w sztukach przesyłki, w łącznie ilości 1364 kg, na podstawie zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Strona była jednocześnie nadawcą przewożonych towarów niebezpiecznych. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z [...] lutego 2017 r.

Decyzją z [...] marca 2017 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 107 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych oraz lp. 1.1 pkt 2 i lp. 3.2 pkt 2 załącznika do ww. ustawy nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

- sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie są zawarte: numer UN, grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego - kara pieniężna w kwocie [...] zł;

- niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane wyposażenie ochronne określone w ADR lub ADN - tj. brak wyposażenia w postaci jednego stojącego znaku ostrzegawczego, kamizelki ostrzegawczej oraz przenośnego urządzenia oświetleniowego - kara pieniężna w łącznej kwocie [...] zł.

Pismem z 3 kwietnia 2014 r. skarżący odwołał się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Wniósł o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu 16 lutego 2017 r. kierowca posiadał w prowadzonym przez siebie pojeździe wszystkie wymagane przez prawo elementy jego wyposażenia, jednakże ze względu na zdenerwowanie nie potrafił w krótkim okresie czasu na żądanie osób kontrolujących odnaleźć ww. rzeczy w pojeździe w celu okazania ich kontrolującym inspektorom. Podniósł, że po powrocie z trasy nie stwierdzono żadnych braków wyposażenia przedmiotowego pojazdu. Również zarzut nieprawidłowego sporządzenia dokumentu przewozowego nie może obciążać skarżącego przedsiębiorcy, gdyż pomyłki te wynikły wyłącznie ze słabej znajomości języka polskiego przez kierowcę, który jest obywatelem Ukrainy od niedawna przebywającym na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. W związku z powyższym, w oparciu o dyspozycję art. 109 ust.1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy umorzyć postępowanie administracyjne zmierzające do wymierzenia kary administracyjnej skarżącemu przedsiębiorcy. Decyzja organu I instancji narusza słuszny interes prawny skarżącego przedsiębiorcy.

Organ odwoławczy decyzją z [...] lipca 2017 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Uzasadniając GITD przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 4, art. 11, art. 13 ust.1, art. 59 oraz art. 107 ust. 1-2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Nadto wskazał na treść przepisu 1.4.1.1, 1.4.2.2.1 oraz 1.4.2.1.1. umowy ADR. Wyjaśnił, że ze względu na rodzaj kategorii transportowej przewożonych towarów niebezpiecznych, określonej rubryką 15 Tabeli A znajdującej się w dziale 3.2 umowy ADR oraz łączną ilość przewożonych towarów niebezpiecznych dla danej kategorii transportowej w jednostce transportowej, kontrolowany przewóz nie podlegał wyłączeniom określonym w przepisie 1.1.3.6 umowy ADR. W myśl bowiem przepisu 1.1.3.6.3 umowy ADR, maksymalna ilości całkowita towarów niebezpiecznych przypadających na jednostkę transportową, należących do drugiej kategorii transportowej (UN 1965), nie powinna przekraczać 333.

Odnosząc się do naruszeń lp. 1.1 pkt 2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, GITD wskazał na treść przepisu 5.4.1.1.1. umowy ADR. Podniósł, że w trakcie przeprowadzonej kontroli kierowca okazał dokument przewozowy, który nie zawierał: numeru UN poprzedzonego literami "UN", prawidłowej nazwy przewozowej, numerów wzorów nalepek, całkowitej ilości towaru niebezpiecznego, nazwy i adresu odbiorcy (odbiorców). Stosownie zaś do lp. 1.1 pkt 2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie są zawarte: numer UN, grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] złotych.

GITD wskazał, że z uwagi na okoliczność, iż organ I instancji w trakcie kontroli stwierdził, że w okazanym dokumencie przewozowym brak było także: numerów wzorów nalepek, całkowitej ilości towaru niebezpiecznego oraz nazwy i adresu odbiorcy (odbiorców), na stronę powinna zostać nałożona również kara pieniężna w wysokości [...] złotych za sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie jest zawarta inna wymagana informacja - lp. 1.1 pkt 3 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Mając jednak na uwadze treść art. 139 k.p.a., GITD utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Odnosząc się z kolei do naruszenia, o którym mowa w lp. 3.2 pkt 2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, organ odwoławczy przywołał brzmienie przepisu 8.1.5.1 oraz 8.1.5.2 załącznika B do umowy ADR. Podniósł, że kierowca w trakcie kontroli nie posiadał następujących elementów wyposażenia: jednego stojącego znaku ostrzegawczego, kamizelki ostrzegawczej oraz przenośnego urządzenia oświetleniowego.

Stosownie zaś do przepisu lp. 3.2 pkt 2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane wyposażenie ochronne określone odpowiednio w ADR lub ADN, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 złotych - za każdy brakujący element. GITD uznał, że prawidłowo organ I instancji obliczył karą pieniężną w wysokości [...] złotych za brak trzech elementów wyposażenia ochronnego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że wyjaśnienia skarżącego, jakoby kierowca był zestresowany i nie potrafił odnaleźć wymaganych elementów wyposażenia, mają na celu jedynie uniknięcie przez stronę odpowiedzialności za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia. GITD podkreślił, że faktycznie, kontrola drogowa jest sytuacją stresującą. Niemniej jednak równie stresujące mogą okazać się zdarzenia drogowe, w trakcie których konieczne będzie niezwłoczne użycie elementów wyposażenia, tj. stojącego znaku ostrzegawczego, kamizelki ostrzegawczej, czy przenośnego urządzenia oświetleniowego. Tym samym kierowca musi wiedzieć, gdzie w pojeździe, te elementy wyposażenia się znajdują.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. GITD wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że strona w ustalonym stanie faktycznym, pełniła jednocześnie rolę przewoźnika i nadawcy towarów niebezpiecznych. Stosownie zatem do treści przepisów 1.4.2.1.1 lit. (b) i 1.4.2.2.1 lit. (b) umowy ADR, zobowiązana ona była nie tylko do zaopatrzenia kierowcy, w wymagane dokumenty przewozowe, ale również do sprawdzenia, czy w jednostce transportowej te dokumenty się znajdują. To strona ponosi zatem także odpowiedzialność za niedopełnienie tych obowiązków. W ocenie GITD bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że kierowca nie znał w dostatecznym stopniu języka polskiego. Fakt powierzenia przez przedsiębiorcę, kierowcy, który nie znał w stopniu dostatecznym języka polskiego, obowiązku sporządzenia dokumentu przewozowego, świadczy jedynie o tym, że nie dochował on należytej staranności wymaganej przy przewozie towarów niebezpiecznych.

GITD wyjaśnił również, że za okoliczność uzasadniającą zastosowanie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, nie można uznać faktu, że każdy należący do niego pojazd posiada kartę wyposażenia, na której to, kierowca potwierdza stan jego wyposażenia. Stosownie do treści przepisu 1.4.2.2.1 lit. (c) umowy ADR, to do obowiązków przewoźnika, a nie jego kierowcy, należy wzrokowe upewnienie się, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp. W związku z tym on także, a nie jego kierowca ponosi odpowiedzialność za niedopełnienie tego obowiązku.

Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z [...] lipca 2017 r. nie zgodził się skarżący. Pismem z 25 lipca 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył m.in., że podczas kontroli drogowej w dniu 16 lutego 2017r. kierowca posiadał w prowadzonym przez siebie pojeździe wszystkie wymagane przez prawo elementy jego wyposażenia, jednakże ze względu na zdenerwowanie nie potrafił w krótkim okresie czasu na żądanie osób kontrolujących odnaleźć ww. rzeczy w pojeździe w celu okazania ich kontrolującym inspektorom. Skarżący podniósł, że nie stwierdzono po powrocie z trasy żadnych braków wyposażenia. Nadto, w ocenie skarżącego, zarzut nieprawidłowego sporządzenia dokumentu przewozowego nie może obciążać skarżącego przedsiębiorcy, gdyż pomyłki te wynikły wyłącznie ze słabej znajomości języka polskiego przez kierowcę, który jest obywatelem Ukrainy od niedawna przebywającym na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.

Konkludując wskazał, że w oparciu o dyspozycję art. 109 ust.1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy umorzyć postępowanie administracyjne zmierzające do wymierzenia kary administracyjnej skarżącemu przedsiębiorcy. Z przyczyn opisanych powyżej zaskarżona decyzja administracyjna narusza słuszny interes prawny skarżącego przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organy administracji w sposób prawidłowy, zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu.

Zgodnie z brzmieniem art. 107 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł, z zastrzeżeniem art. 113. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ww. ustawy. Kary pieniężne nakłada w drodze decyzji administracyjnej wojewódzki inspektor transportu drogowego.

Zgodnie z treścią lp. 1.1 pkt 2 załącznika do ww. ustawy, karą pieniężną w wysokości 500 zł jest sankcjonowane sporządzenie dokumentu przewozowego, w którym nie są zawarte: numer UN, grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego.

Z kolei zgodnie z przepisem lp. 3.2. pkt 2 niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane wyposażenie ochronne określone w ADR lub ADN polega karze pieniężnej w wysokości 200 zł za każdy brakujący element.

W świetle art. 11 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy. Zgodnie zaś z art. 13 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wyposażyć osobę wykonującą przewóz towarów w wymagane dokumenty, o których mowa w ustawie, oraz odpowiednio w ADR, RID lub ADN.

Natomiast przepis art. 59 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych stanowi, że środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z przepisem 1.4.1.1. umowy ADR uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury

i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym wypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR. Stosownie do treści przepisu 1.4.2.2.1. umowy ADR, odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1. strona jako przewoźnik powinien w szczególności:

(a) upewnić się, że towary niebezpieczne przeznaczone do przewozu są dopuszczone do przewozu zgodnie z ADR;

(b) upewnić się, że wszystkie informacje wymagane w ADR, dotyczące towarów niebezpiecznych przeznaczonych do przewozu, zostały przed jego rozpoczęciem dostarczone przez nadawcę, że wymagana dokumentacja znajduje się w jednostce transportowej, a w przypadku użycia zamiast dokumentacji papierowej technik elektronicznego przetwarzania danych (EDP) lub elektronicznej wymiany danych (EDI), że zapewniona jest dostępność do tych danych podczas przewozu w stopniu co najmniej równoważnym dokumentacji papierowej;

(c) upewnić się wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp.;

(e) sprawdzić, czy pojazdy nie są nadmiernie załadowane;

(f) upewnić się, że na pojazdach umieszczone zostały wymagane nalepki ostrzegawcze, znaki i tablice barwy pomarańczowej, wskazane w dziale 5.3;

(g) upewnić się, że w jednostce transportowej znajduje się wyposażenie wymagane w ADR dla jednostki transportowej, załogi pojazdu i określonych nalepek ostrzegawczych.

Zgodnie zaś z przepisem 1.4.2.1.1.(b) umowy ADR nadawca towarów niebezpiecznych jest zobowiązany dostarczyć do przewozu tylko takie przesyłki, które spełniają wymagania ADR. W zakresie podanym pod 1.4.1, powinien on w szczególności zaopatrzyć przewoźnika w informacje i dane w formie możliwej do odczytania oraz, jeżeli to konieczne, w wymagane dokumenty przewozowe oraz dokumenty towarzyszące (zezwolenia, dopuszczenia, powiadomienia, świadectwa itd.), uwzględniając w szczególności wymagania podane w dziale 5.4 oraz w tabeli w części 3.

Zgodnie z 8.1.2.1 umowy ADR poza dokumentami wymaganymi na podstawie innych przepisów, w jednostce transportowej powinny być przewożone następujące dokumenty:

(a) dokumenty przewozowe określone pod 5.4.1, obejmujące wszystkie przewożone towary niebezpieczne oraz, jeżeli jest to wymagane, certyfikat pakowania dużego kontenera lub pojazdu, określony pod 5.4.2;

(b) instrukcje pisemne określone pod 5.4.3;

(c) (Zarezerwowane);

(d) dokumenty tożsamości wszystkich członków załogi pojazdu, zawierające ich fotografie, zgodnie z 1.10.1.4.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w dniu 16 lutego 2017 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej.

[...], którym kierował O. M.. Pojazdem tym przedsiębiorca wykonywał krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne rzeczy, na podstawie zaświadczenia nr 0291041. W dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał przewóz 124 sztuk butli stalowych z towarem niebezpiecznym UN1965, w łącznej ilości 1364 kg. Jak ustalono w trakcie kontroli, dokument, który okazał kierowca nie zawierał, stosownie do przepisu 5.4.1.1.1. umowy ADR, następujących informacji, tj. numeru UN poprzedzonego literami "UN", prawidłowej nazwy przewozowej, numerów wzorów nalepek, całkowitej ilości towaru niebezpiecznego, nazwy i adresu odbiorcy (odbiorców). Powyższe stanowiło naruszenie lp. 1.1. pkt 2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych sankcjonowane prawidłowo nałożoną karą pieniężną w kwocie 500 zł.

Ponadto kierowca, stosownie do przepisu 8.1.5.2. umowy ADR, nie posiadał wymaganego wyposażenia: jednego stojącego znaku ostrzegawczego, kamizelki ostrzegawczej, przenośnego urządzenia oświetleniowego, co stanowi naruszenie o którym mowa w lp. 3.2. pkt 2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Prawidłowo zatem organy orzekające nałożyły na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za brak trzech elementów wyposażenia ochronnego. Suma kar z tytułu stwierdzonych naruszeń w kontrolowanej sprawie wyniosła [...] złotych.

W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Zgodnie z tym przepisem nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec.

Skarżący pełniący jednocześnie rolę przewoźnika i nadawcę towarów niebezpiecznych, stosownie do treści przepisów 1.4.2.1.1 lit. (b) i 1.4.2.2.1 lit. (b) umowy ADR, zobowiązany był nie tylko do zaopatrzenia kierowcy, w wymagane dokumenty przewozowe, ale również do sprawdzenia, czy w jednostce transportowej te dokumenty się znajdują. To skarżący ponowi odpowiedzialność za niedopełnienie tych obowiązków. Bez znaczenia w kontrolowanej sprawie pozostaje zatem okoliczność, że kierowca nie znał w dostatecznym stopniu języka polskiego. Nadto, stosownie do treści ww. przepisu 1.4.2.2.1 lit. (c) umowy ADR, to do obowiązków przewoźnika, a nie jego kierowcy, należy wzrokowe upewnienie się, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad oraz czy nie występują wycieki lub nieszczelności, braki w wyposażeniu, itp. W związku z tym to przedsiębiorca, a nie jego kierowca ponosi odpowiedzialność za niedopełnienie tego obowiązku.

W ocenie Sądu, wyjaśnienia skarżącego, że w dniu kontroli wymagane wyposażenie znajdowało się w pojeździe, lecz kierowca "był bardzo zdenerwowany" i nie potrafił na żądanie osób kontrolujących go odnaleźć, nie zasługują na wiarę, w świetle oświadczenia kierowcy, iż nie posiada przedmiotowego wyposażenia. Prowadzenie przewozu, bez zaopatrzenia pojazdu w wymagane wyposażenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa musiało skutkować nałożeniem kary, której wysokość została określona w załączniku do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Za bezzasadny uznać zatem należy zarzut naruszenia art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Ujawnione w trakcie kontroli nieprawidłowości są oczywiste, a wysokość nałożonych na skarżącego kar jest sztywno określona w załączniku do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Sąd zauważa, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, jako działalność profesjonalną, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Przedsiębiorca jako profesjonalista ma obowiązek i powinność zadbać o należyte wykonanie ciążących na nim obowiązków ujętych w przepisach regulujących daną sferę prowadzonej działalności gospodarczej. W przeciwnym zaś razie, powinien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca za naruszenia przepisów.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Brak jest usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd orzekł jak w wyroku.