Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2068/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Pizzeria "J." J.K. (dalej: skarżący lub strona) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON lub organ) z (...)września 2019 r. nr (...)utrzymująca w mocy decyzję własną z (...)kwietnia 2019 r. nr (...)w przedmiocie nakazania stronie zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: marzec i sierpień 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniach w dniach od 2 do 6 lipca 2018 r., PFRON przeprowadził u skarżącego kontrolę. W trakcie kontroli stwierdzono, m.in. nieterminowe opłacanie lub brak zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Wyniki powyższej kontroli ujęto w protokole kontroli z 6 lipca 2018 r. do którego, kontrolowany wniósł zastrzeżenia pismem z 12 lipca 2018 r. Po przeanalizowaniu ww. zastrzeżeń strony sporządzono protokół kontroli problemowej z 31 lipca 2018 r. W wystąpieniu pokontrolnym z 22 sierpnia 2018 r. poinformowano stronę o stwierdzonych nieprawidłowościach, które skutkują nienależnym pobraniem środków PFRON tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Pismem z 5 października 2018 r. na podstawie art. 49e ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 426 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) wezwano do zwrotu kwoty 21.198,46 zł w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zwrotu, na rachunek bankowy Funduszu wraz z odsetkami. Kwota ta stanowi nienależnie pobrane dofinansowanie za okresy sprawozdawcze: marzec i sierpień 2015 r. Ponadto wezwano stronę do przedłożenia wyciągów bankowych lub innych dokumentów potwierdzających daty wpływu na rachunek bankowy strony kwot dofinansowania przekazanych przez Fundusz za te okresy sprawozdawcze.

Następnie wobec nieuregulowania należności organ pismem z 15 stycznia 2019 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: marzec i sierpień 2015 r.

Pismem z 28 stycznia 2019 r. strona poinformowała, że opłaciła podatki z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w stosownych terminach. Podatek od wynagrodzeń pracowników za marzec i sierpień 2015 r. opłacony został zdaniem skarżącego we właściwym terminie. Strona podała, że z uwagi na upływ czasu około 4 lat, nie może szczegółowo opisać okoliczności powyższych opłat, może jedynie odesłać do przedstawionych zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach. W ocenie skarżącego organ nie ma podstawy prawnej do żądania zwrotu środków z tytułu działalności gospodarczej po upływie 4 lat oraz wbrew zaświadczeniom organu podatkowego o dokonanych opłatach. Do pisma załączono zaświadczenie z 27 grudnia 2018 r.

W odpowiedzi na pytanie PFRON Urząd Skarbowy w Ł. pismem z 26 lutego 2019 r. poinformował, że skarżący opłacił nieterminowo i w całości zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za okresy: 1) marzec 2015 r. wplata 696 zł dnia 11 maja 2015 r., 2) kwiecień 2015 r. – 1.033 zł dnia 26 maja 2015 r., 3) sierpień 2015 r. - 826 zł dnia 13 października 2015 r., 4) wrzesień 2015 r. – 741 zł dnia 22 października 2015 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z (...)marca 2019 r. Prezes PFRON nakazał stronie zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące marzec i sierpień 2015 r.

W uzasadnieniu organ przywołał treść m.in. art. 2 ust. 4 a, art. 26a ust. 1a1 pkt 3, ust. 11 pkt 1 oraz art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji i podkreślił, że z ustaleń kontrolujących wynikało, że wnioskom Wn-D za okresy marzec 2015 r. i sierpień 2015 r. odpowiada deklaracja w Urzędzie Skarbowym: za marzec 2015 r. i sierpień 2015 r. Wynika to z faktu, że wynagrodzenie płacone jest w tym samym miesiącu za miesiąc, za który pracownik pobiera wynagrodzenie. W tym zakresie organ powołał się na art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2019 r., poz. 1387 ze zm., dalej: pdof). Prezesa PFRON zauważył, że za marzec 2015 r. strona dokonała wpłaty zaliczki w dniu 11 maja 2015 r., a winna to uczynić, do 20 kwietnia 2015 r. Natomiast za sierpień 2015 r. dokonała zapłaty w dniu 13 października 2015 r., a winna to uczynić do 21 września 2015 r.

Pismem z 26 kwietnia 2019 r. strona zaskarżyła decyzję Prezesa PFRON z (...)czerwca 2019 r. i wniosła o zmianę decyzji i odstąpienie od zwrotu. Skarżący podniósł m.in., że za miesiąc marzec sierpień dokonał wypłaty wynagrodzenia do 10 następnego miesiąca, co powoduje, że zaliczki zapłacił w terminie.

Pismem z 9 maja 2019 r. organ wezwał skarżącego do przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma: list płac wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń za okres sprawozdawczy marzec 2015 r. dotyczących 7 wskazanych pracowników niepełnosprawnych oraz list płac wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń za okres sprawozdawczy sierpień 2015 r. dotyczących 6 wskazanych pracowników niepełnosprawnych.

Pismem z 23 maja 2019 r. strona stwierdziła, że żądane dokumenty, tj. listy plac wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń za marzec 2015 r. oraz sierpień 2015 r. znajdowały się w dyspozycji PFRON i urząd nie może nakładać na przedsiębiorcę nieuzasadnionych obciążeń, np. żądania dokumentów w oryginale lub potwierdzenia za zgodność znajdujących się w jego dyspozycji i od powyższego faktu uzaleiniać wydanie decyzji. Ponadto strona podniosła, że miała prawo ponieść koszty wynagrodzenia do 10 następnego miesiąca kalendarzowego.

Pismem z 30 maja 2019 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia wskazanych w wezwaniu z 9 maja 2019 r. dokumentów. Pismem z 3 lipca 2019 r. organ w nawiązaniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy poinformował stronę, że z danych zawartych w załącznikach lN-F-D do wniosków Wn-D za okresy marzec oraz sierpień 2015 r. wynika, iż wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych wskazanych we wnioskach Wn-D zostały wypłacone przez pracodawcę w tym samym miesiącu, którego dotyczy wniosek, tj. wynagrodzenie za okres sprawozdawczy w PFRON marzec 2015 r. zostało wypłacone przez pracodawcę w marcu 2015 r., a wynagrodzenia za okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2015 r. zostało wypłacone w sierpniu 2015 r. W ww. piśmie wskazano, że w przypadku nieprzedstawienia przez stronę kopii list płac wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń pracownikom niepełnosprawnym organ uzna, że wyplata wynagrodzenia za okresy sprawozdawcze marzec oraz sierpień 2015 r. nastąpiła w tym samym miesiącu za miesiąc, za który pracownik pobiera wynagrodzenie.

Strona do powyższych wezwań się nie zastosowała. W związku z powyższym decyzją z [...] września 2019 r. organ utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2019r.

Prezes Zarządu PFRON w całości podzielił dotychczasowe stanowisko i wyjaśnił, że wynagrodzenie brutto jest to wynagrodzenie całkowite, przed odliczeniem podatków oraz składek na ubezpieczenia społeczne opłacanych przez pracownika. W praktyce tym terminem określa się wysokość wynagrodzenia określonego w umowie o pracę, które przed wypłaceniem pracownikowi podlega potrąceniom wynikającym z prawa. W Polsce wynagrodzenie brutto składa się z następujących elementów: 1) wynagrodzenia netto (potocznie: "na rękę"); 2) składek na ubezpieczenia społeczne - ubezpieczenia emerytalne i rentowe (w części płaconej przez pracownika) oraz chorobowe i zdrowotne; 3) zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Powyższe wskazuje, że jeżeli pracodawca ubiegający się o wypłatę środków PFRON tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, dokona zapłaty zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń do Urzędu Skarbowego z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, traci prawo do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ten okres.

Organ podkreślił, że wnioskowi Wn-D za marzec 2015 r. odpowiada deklaracja w Urzędzie Skarbowym za marzec 2015 r., a wnioskowi Wn-D za sierpień 2015 r. odpowiada deklaracja w Urzędzie Skarbowym za sierpień 2015 r. Potwierdzeniem tego są dane zawarte w załącznikach IN-F-D dotyczące pracowników niepełnosprawnych dołączonych do wniosków Wn-D za okresy marzec 2015 r. oraz sierpień 2015 r. z których wynika, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych wskazanych we wnioskach Wn-D zostały wypłacone przez pracodawcę w tym samym miesiącu, którego dotyczy wniosek, tj. wynagrodzenie za okres sprawozdawczy w PFRON marzec 2015 r, zostało wypłacone przez pracodawcę w marcu 2015 r., a wynagrodzenia za okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2015 r. zostało wypłacone przez pracodawcę w sierpniu 2015 r.

Prezes PFRON wskazał, że wzywał stronę do nadesłania listy płac oraz dowodów wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń pracownikom niepełnosprawnych za wskazane okresy i skarżący tych dokumentów nie przedstawił. Dlatego też organ oparł się na dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym, tj. oświadczeniach strony zawartych w załącznikach IN-F-DP dotyczących pracowników niepełnosprawnych dołączonych do wniosków Wn-D za okresy marzec oraz sierpień 2015 r. Z ww. dokumentów wynika, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych wskazanych we wnioskach Wn-D zostały wypłacone przez pracodawcę w tym samym miesiącu, którego dotyczy wniosek. Podkreślił, że nie dysponował potwierdzeniami wypłat wynagrodzeń na rzecz pracowników niepełnosprawnych za okresy objęte postępowaniem, a z przesłanej przez stronę kopii protokołu kontroli wynika jedynie, że Fundusz nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie terminowości i formy wypłaty wynagrodzenia. Z ww. dokumentu nie wynikają daty wypłaty wynagrodzeń pracownikom.

Organ powołał się także na informację z Urzędu Skarbowego, z której wynika, że strona opłaciła zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń za sporne miesiące: marzec 2015 r. wpłata 696 zł dnia 11 maja 2015 r., sierpień 2015 r. wpłata 826 zł dnia 13 października 2015 r. Zdaniem Prezesa PFRON z analizy zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona dokonała wpłat tytułem zaliczki na podatek dochodowy za okres sprawozdawczy w PFRON marzec 2015 r. (co odpowiada okresowi podatkowemu w Urzędzie Skarbowym marzec 2015 r.) oraz okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2015 r. (co odpowiada okresowi podatkowemu w Urzędzie Skarbowym sierpień 2015 r.) z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów przekraczającym 14 dni.

Organ odnosząc się do przedstawionych przez stronę zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach wystawionych na dzień: 4 kwietnia 2019 r., 27 grudnia 2018 r., 5 lipca 2018 r., 27 lipca 2016 r., 27 marca 2015 r. wskazał, że ww. zaświadczenia nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Aby organ mógł uznać zaświadczenie o nie zaleganiu w podatkach jako dokument potwierdzający opłacenie zaliczki na podatek dochodowy za okresy marzec 2015 r. oraz sierpień 2015 r. w terminie wynikającym z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 winno ono być wystawione wg. stanu na dzień: za marzec 2015 r. na dzień 4 maja 2015 r., sierpień 2015 r. na dzień 5 października 2015 r.

Pismem z 21 października 2019 r. strona złożyła skargę na ww. decyzję wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania art. 73 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: kpa) poprzez pozbawienie skarżącego prawa do obrony oraz błąd w ustaleniach faktycznych, który miał kluczowy wpływ na wynik sprawy.

Ponownie skarżący podniósł, że organ wydając decyzję pominą zaświadczenia Urzędu Skarbowego o niezaleganiu w podatkach. Ponadto zauważył, że kontrola został przeprowadzona tendencyjnie. Podniósł również, że w dniu 6 lipca 2018 r. bez powodu odmówiono stronie przyjęcia zaświadczenia o niezaleganiu z 27 lipca 2016 r. Skarżący zauważył również, że 19 sierpnia 2018 r. uległ wypadkowi samochodowemu i nie mógł się skutecznie bronić. Organ bowiem odmówił stronie zapoznania się z aktami sprawy w organie samorządu terytorialnego w R..

Prezes PFRON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 24 marca 20120 r. strona potwierdziła, że wypłat wynagrodzenia dokonywała na koniec miesiąca (np. 31 sierpnia 2015 r.), na dowód czego załączyła potwierdzenie zapłaty wynagrodzenia za sierpień 2015 r. Jednakże w jego ocenie istniej prawdopodobieństwo, że faktyczna wpłata na konto pracownika miała miejsce dnia następnego, a więc w miesiącu wrześniu 2015 r. Tym samym w jego ocenie zaliczek mógł dokonywać w terminach wskazanych w danych przekazanych przez Urząd Skarbowy i domaga się w związku z tym uznania przedłożonych zaświadczeń. Strona przywołała treść art. 38 pdof i stwierdziła, że z tego przepisu wynika, iż oznaczenie przekazania zaliczki uzależnione jest od momentu jej pobrania przez pracodawcę. Zdaniem strony pobranie zaliczki przypadało na dzień wpływu wynagrodzenia na rachunek pracownika i tym samym w sprawie za wskazane miesiące było dokonane w terminie. Dodatkowo strona domaga się zastosowania wobec niej art. 10 ust. 1 i 2 Prawa przedsiębiorcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W sprawie przedmiotowej Przewodniczący Wydziału zwrócił się do stron postępowania o wskazanie czy wyrażają one zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca oraz organ wyrazili taką zgodę. W związku z powyższym i ze względu na panującą pandemię choroby COVID-19 sprawa została wyznaczona i rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga jest niezasadna.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON nie naruszył przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy prawa materialnego obowiązujące na datę złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika niepełnosprawnego w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to także treść art. 2 pkt 28 to rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U.UE L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 651/2014), że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo, w tym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12 wskazujące na taką wykładnię co do daty stosowanych przepisów oraz z dnia z 25 lutego 2015r. sygn. akt II GSK 464/14, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z 16 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3594/15.

Pomoc dotyczy zatem pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych.

W sprawie ustalono, że strona wg organu, nie opłaciła w stosunku do pracowników zaliczek na podatek dochodowy za okresy sprawozdawcze: marzec i sierpień 2015 r., zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji.

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej "miesięcznym dofinansowaniem", przysługuje w kwocie: 1) 1800 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności; 2) 1125 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; 3) 450 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014.

W myśl art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zwrotu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu (art. 49e ust. 2 ustawy o rehabilitacji).

Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Tym samym pomoc jest zgodna ze wspólnotowym rynkiem tylko w wypadku spełnienia warunków określonych przepisami. W wypadku niespełnienia takich warunków pomoc taka jest pomocą bezprawną (niedozwoloną).

Rozporządzenie 651/2014 definiuje pojęcie pracownika niepełnosprawnego w 2 pkt 3 i wg tego przepisu pracownikiem niepełnosprawnym jest każda osoba, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami.

Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną jest zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia.

Zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych.

W myśl art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Jeżeli rekrutacja takich pracowników nie powoduje wzrostu netto liczby pracowników w danym przedsiębiorstwie w porównaniu ze średnią za poprzednie 12 miesięcy, powodem zwolnienia zapełnionego w ten sposób etatu lub etatów jest dobrowolne rozwiązanie stosunku pracy, niepełnosprawność, przejście na emeryturę z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego, dobrowolne zmniejszenie wymiaru czasu pracy lub zgodne z prawem zwolnienie za naruszenie obowiązków pracowniczych, a nie redukcja etatu (art. 33 ust. 3 rozporządzenia). Z wyjątkiem przypadku zgodnego z prawem zwolnienia za naruszenie obowiązków pracowniczych, pracownik niepełnosprawny jest uprawniony do nieprzerwanego zatrudnienia przez minimalny okres zatrudnienia zgodny z przepisami krajowymi lub porozumieniami zbiorowymi prawnie wiążącymi dla przedsiębiorstw i regulującymi zawieranie umów o pracę (art. 33 ust. 4).

Mając powyższe przepisy na uwadze należy stwierdzić, że aby strona mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełniać warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Tym samy, zmiany w sytuacji podmiotu nie związane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych do pracodawcy.

W myśl art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

Art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji wskazuje, że kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014.

Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń).

W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie natomiast z art. 31 ust. 1 pdof osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

W myśl art. 38 ust. 1 w brzmieniu po 1 kwietnia 2015 r. (poprzednia wersja przepisu w zasadzie nie różni się od obecnej; zmiana polegała jedynie na zmianie redakcyjnej) płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z powołanym art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych.

Ustawa o rehabilitacji posługując się pojęciem koszty płacy odnosi je do kosztów płacy poniesionych w związku z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych a nie pracowników pełnosprawnych. Dlatego też w ocenie sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. W sprawie w takiego ustalenia organ dokonał i jednoznacznie ustalił, że za wskazane okresy strona nie poniosła kosztów płacy (zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych) w terminie wskazanym w art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Na podstawie dowodów zgromadzonych w toku kontroli oraz na podstawie informacji pochodzącej od Urzędu Skarbowego w Ł. organ ustalił, że skarżący opłacił zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za sporne miesiące: marzec 2015 r. wpłata 696 zł dnia 11 maja 2015 r., sierpień 2015 r. wpłata 826 zł dnia 13 października 2015 r. Zatem z dowodów tych jednoznacznie wynika, że strona dokonała wpłat tytułem zaliczki na podatek dochodowy za okres sprawozdawczy w PFRON marzec 2015 r. (co odpowiada okresowi podatkowemu w Urzędzie Skarbowym marzec 2015 r.) oraz okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2015 r. (co odpowiada okresowi podatkowemu w Urzędzie Skarbowym sierpień 2015 r.) z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów przekraczającym 14 dni. Termin zapłaty zaliczki na podatek dochodowy, zgodnie z art. 38 ust. 1 pdof za marzec upływał w dniu 20 kwietnia 2015 r., natomiast za sierpień upływał w dniu 21 września 2015 r. (dzień 20 sierpnia stanowił niedzielę).

W tym miejscu zgodzić się także należy z organem, który ustalił, że wnioskowi Wn-D za marzec 2015 r. odpowiada deklaracja w Urzędzie Skarbowym za marzec 2015 r., a wnioskowi Wn-D za sierpień 2015 r. odpowiada deklaracja w Urzędzie Skarbowym za sierpień 2015 r. Potwierdzeniem tego są dane zawarte w załącznikach IN-F-D dotyczące pracowników niepełnosprawnych dołączonych do wniosków Wn-D za okresy marzec 2015 r. oraz sierpień 2015 r. z których wynika, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych wskazanych we wnioskach Wn-D zostały wypłacone przez pracodawcę w tym samym miesiącu, którego dotyczy wniosek, tj. wynagrodzenie za okres sprawozdawczy w PFRON marzec 2015 r, zostało wypłacone przez pracodawcę w marcu 2015 r., a wynagrodzenia za okres sprawozdawczy w PFRON sierpień 2015 r. zostało wypłacone przez pracodawcę w sierpniu 2015 r. Potwierdzeniem powyższego są również informacje pochodzące z Urzędu Skarbowego w Ł. zawarte w piśmie z 26 lutego 2019 r., z których jednoznacznie wynika, że strona opłaciła zaliczki nieterminowo za 4 miesiące: marzec, kwiecień, sierpień i wrzesień 2015 r. Z tym, że zaliczki za kwiecień i wrzesień skarżący opłacił nieterminowo (po terminie wynikającym z art. 38 ust. 1 pdof – za kwiecień w dniu 26 maja 2015 r., za wrzesień w dniu 22 października 2015 r.) ale jednak w terminie pozwalającym na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych określonym w powołanym art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Co więcej obecnie sam skarżący w piśmie procesowym z 24 marca 2020 r. przyznał, że wypłata wynagrodzenia za dany miesiąc dokonywane była na koniec miesiąca, np. za sierpień 2015 r. wypłacane jest ostatniego dnia miesiąca, na co przedłożył dowody w postaci dwóch przelewów wynagrodzenia, z których wynika, że dwaj pracownicy strony wynagrodzenie za sierpień 2015 r. otrzymali 31 sierpnia 2015 r. (data księgowania). Strona jednak w ww. piśmie wskazuje na art. 85 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Dz.U. z 2019 r. poz. 1040 ze zm., dalej: Kodeks pracy), który stanowi, że wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Skarżący jednakże zupełnie nie zwraca uwagi, że przepisy kodeksu zakładają pewne minimalne standardy, które ma obowiązek wypełnić pracodawca. Innymi słowy termin 10 dni jest terminem maksymalnym i nieprzekraczalnym. Natomiast strony umowy o pracę mogą umówić się inaczej i ten termin ustalić na koniec danego miesiąca. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy tak właśnie wynika, że wypłata wynagrodzenia za dany miesiąc miała miejsce pod koniec tego miesiąca. Potwierdza to sam skarżący, jak i dowody pochodzące z urzędu skarbowego, wnioski WnD wraz z załącznikiem (IN-F-DP) oraz protokół z kontroli wskazujący, że strona wypłaty wynagrodzenia dokonywała w terminie. Tym samym brak jest jakiegokolwiek dowodu, który wskazywałby, że skarżący był uprawniony do wypłaty wynagrodzenia do 10 następnego miesiąca. Dowodów tych także nie przedstawił sam skarżący mimo wezwań ze strony organu. Skarżący także zdaje się nie zauważać, na co zwrócił uwagę organ, że wynagrodzenie brutto pracownika niepełnosprawnego jest to wynagrodzenie całkowite, przed odliczeniem podatków oraz składek na ubezpieczenia społeczne opłacanych przez pracownika. W praktyce tym terminem określa się wysokość wynagrodzenia określonego w umowie o pracę, które przed wypłaceniem pracownikowi podlega potrąceniom wynikającym z prawa. Wynagrodzenie to składa się z: wynagrodzenia wypłacanego dla pracownika oraz składek na ubezpieczenia społeczne - ubezpieczenia emerytalne i rentowe (w części płaconej przez pracownika) oraz chorobowe i zdrowotne i zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W związku z powyższym skoro strona, jak sama twierdzi i co też wynika z akt sprawy, wypłaca wynagrodzenie za dany miesiąc pod koniec miesiąca, to ma obowiązek zapłacić zaliczkę na podatek dochodowy do 20 dnia następnego miesiąca i składki na ubezpieczenia społeczne do 15 dnia następnego miesiąca (art. 47 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Nie ma przy tym dla tej sprawy żadnego znaczenia, że wynagrodzenie dla pracownika fizycznie wpłynie np. dnia następnego (nie stanowi to w sprawie przedmiotu sporu), tj. już w następnym miesiącu. Skoro strona miała obowiązek obliczyć i pobrać zaliczkę za dany miesiąc pod koniec miesiąca, to miała także obowiązek tę zaliczkę przekazać do właściwego urzędu skarbowego do 20 następnego miesiąca.

W sprawie, co jest niewątpliwe i co wynika z akt skarżący za cztery miesiące 2015 r. tej zaliczki nie przekazał do 20 następnego miesiąca i co jest najistotniejsze za dwa miesiące sprawozdawcze, tj. marzec i sierpień 2015 r. zaliczkę przekazał także z uchybieniem 14 dniowego terminu wynikającego z art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

Złożone do akt administracyjnych zaświadczenia Urzędu Skarbowego w Ł> z np. z 27 lipca 2016 r. (i inne z 4 kwietnia 2019 r., 27 grudnia 2018 r., 5 lipca 2018 r., 27 marca 2015 r.) w żaden sposób nie przeczą ustaleniom Prezesa PFRON. Odnośnie tych zaświadczeń należy zwrócić uwagę na daty ich wystawienia i wskazać, że na datę ich wystawienia istotnie skarżący mógł nie posiadać zaległości. Pierwsze zaświadczenie z 27 marca 2015 r. ze względu na datę wydania i terminy płatności należności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie obejmuje wskazanych w decyzji okresów rozliczeniowych, w których strona przekroczyła terminy opłacania składek (zaliczka za m-c marzec podlega zapłacie do 20 kwietnia, a za sierpień do 21 września; organ także w sprawie nie stwierdził zaległości za m-ce luty i styczeń 2015 r.). Natomiast porównując drugie zaświadczenie z 27 lipca 2016 r. oraz dane otrzymane od Urzędu Skarbowego w Ł., to należy stwierdzić, że zaświadczenie jest zbieżne z tymi danymi i wskazuje jedynie, że na datę wystawienia strona nie posiadała zadłużenia. Podkreślenia bowiem wymaga, że środki finansowe pokrywające zaliczkę za marzec 2015 r. (strona winna opłacić do 20 kwietnia 2015 r.) i sierpień 2015 r. (strona winna opłacić do 21 września 2015 r.) i ostatecznie strona zapłaciła odpowiednio 11 maja 2015 r. i 13 października 2015 r., a zatem na dzień 27 lipca 2016 r. skarżący mógł nie posiadać zaległości, gdyż strona już tę zaległość uregulował. Podobnie pozostałe zaświadczenia nie przeczą dokonanym ustaleniom. Tym samym złożone dokumenty nie mogły przyczynić się do zmiany stanowiska w sprawie.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie przyjęto, że zaliczki na podatek dochodowy za okresy rozliczeniowe marzec i sierpień 2015 r. zostały poniesione po terminie wynikającym z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. W związku z tym słusznie uznano, że strona pobrała nienależne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: marzec i sierpień 2015 r. w kwocie 21.198,46 zł.

Sąd, wbrew zarzutom skargi, nie dopatrzył się uchybień w prowadzonym przez organ administracji postępowaniu skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ zebrał dowody, z których jednoznacznie wynikają fakty, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Skarżący żadnych dowodów przeciwnych, zaprzeczających tym faktom nie przedstawił. Z kolei przedstawione dowody przez stronę, nie zaprzeczają dokonanym ustaleniom. Przeciwnie potwierdzają, że skarżący po terminie uiszczał zaliczki. Skarżący kilkakrotnie w toku postępowania administracyjnego powiadamiany był o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i nie przedstawił dowodów, które podważałyby dokonane ustalenia. Co więcej w sprawie w istocie, to nie kwestia postępowania dowodowego, jest istotna z perspektywy wydanej decyzji, a jedynie interpretacja przepisów, które to przepisy są w sposób rozbieżny interpretowane są przez strony postępowania. Dlatego też brak było potrzeby prowadzenia dalszego postępowanie wyjaśniającego w sprawie. Organ odniósł się także do dowodów przesłanych przez stronę i jednoznacznie wskazał, że dowody te nie przeczą dokonanym ustaleniom. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa, a organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których zażądał zwrotu środków Funduszu.

Przepisy ustawy o rehabilitacji, a w szczególności art. 26a ust. 1a1 nie pozostawiają organowi żadnego luzu decyzyjnego i decyzja wydawana w takim jak przedmiotowy stan faktyczny jest tzw. decyzją związaną, tj. taką, w której jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Zgodnie bowiem z art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. W myśl art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Niezasadne, z kilku powodów, są także zarzuty dotyczące niewywiązania się przez organ z obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie. Zarzut ten został wskazany w skardze. Po pierwsze organ wielokrotnie informował skarżącego o przebiegu postępowania. Wyjaśnił także skarżącemu, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów i czynności tych dokonuje się w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. W odniesieniu do wniosku strony o przekazanie akt sprawy do Oddziału PFRON w Rzeszowie w celu umożliwienia stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, słusznie organ zwrócił uwagę na wyrok NSA z 11 maja 2010 r., I OSK 693/10 wskazujący, że co do zasady art. 73 § 1 kpa nie oznacza, że na organie spoczywa obowiązek przesłania akt sprawy do miejscowości, w której mieszka strona i tam zapoznania się z nimi. Nie oznacza to jednak, że nie mogą zaistnieć sytuacje wyjątkowe, które poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami postępowania ograniczą jej czynny udział w postępowaniu. Za sytuację wyjątkową zasadnie NSA uznał sytuację, w której ze względu na brak możliwości osobistego zapoznania się z aktami sprawy, powodowany obiektywnie istniejącymi przeszkodami, strona będzie pozbawiona możliwości obrony swych praw w postępowaniu. Słusznie organ zauważył, że skarżący nie wskazał na szczególne okoliczności, w szczególności strona mogła powołać pełnomocnika do konkretnej czynności. Skarżący w żadnym z pism kierowanych do organu nie wskazywał na niemożność wyręczenia się inną osobą w dokonaniu tej czynności procesowej. W ocenie sądu wskazanie, że skarżący żądał przesłania do placówki PFRON w O., a nie w R. stanowi oczywistą omyłkę pisarską i przywołany fragment uzasadnienia w żaden sposób nie miał na celu zastraszenia strony. Dodatkowo należy także w tym miejscu zwrócić uwagę na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 zgodnie z którą: 1. niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy; 2. naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchwała ta zapadł na gruncie Ordynacji podatkowej, jednakże tezy z tej uchwały są aktualne do postępowań prowadzonych w oparciu o kpa. Innymi słowy zarzut skarżącego będzie zasadny tylko wtedy gdy strona rzeczywiście wykaże, że uchybienie organu w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona tego w żaden sposób nie wykazała. Co więcej skarżący w sprawie nie współpracował, gdyż mimo wezwań nie przedstawiał dowodów. Ponadto sąd już wyjaśnił, że w sprawie nie było potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, gdyż wszystkie okoliczności zostały wyjaśnione innymi dowodami. Tym samym strona w żaden sposób nie wykazała, że ewentualne uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Dlatego też powyższe zarzuty są zupełnie niezasadne i mają charakter zarzutów teoretycznych niewpływających na wynik sprawy.

Na zakończenie sąd wskazuje, że w decyzji Prezes PFRON z (...)kwietnia 2019 r. organ wskazał na termin zwrotu środków wynoszący 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Prezes PFRON nie podał żadnej podstawy prawnej wskazującej na 14-dniowy termin zwrotu środków. Co więcej z przepisów ustawy o rehabilitacji nie wynika, aby elementem koniecznym decyzji było wskazanie terminu zwrotu środków. Żaden bowiem z przepisów ustawy o rehabilitacji, nie wskazuje na konieczność określenia terminu zwrotu środków. Tym samym wskazany powyżej element decyzji związany z 14-dniowym terminem jest w ocenie sądu wadliwy. Jednakże wadliwość ta nie ma żadnego znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż nie wiąże się z odsetkami. Odsetki bowiem skarżący będzie miał obowiązek uiścić od dnia wskazanego w decyzji z (...)kwietnia 2019 r. Dlatego też mimo pewnej nieprawidłowości decyzja może pozostać w obiegu prawnym.

W związku z powyższym sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu, organ prowadził przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.