Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 152/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie NSA Łucja Franiczek, WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant ref. Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M.-M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta R. z dnia [...] r., Nr [...] 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2002 r. I. i B. K. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta R. o wyjaśnienie sprawy budowy ogrodzenia wzdłuż ulicy A w R. przy nieruchomości należącej do L. M.. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w dniu [...] 2002 r. K. M. – M. zgłosiła zamiar wymiany istniejącego ogrodzenia działek A i B w R. przy ulicy A do Urzędu Miasta R., informując o rozpoczęciu prac w dniu [...] 2000 r. W dniu [...] 2002 r. Prezydent Miasta R. zgłosił sprzeciw w sprawie budowy tego ogrodzenia i nałożył na wnioskującą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzenia wzdłuż ulicy A w R..

W dniu [...] 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. przeprowadził oględziny ogrodzenia na wskazanych działkach w R., należących do pani K. M. – M. ( ustalenie według ewidencji gruntów Urzędu Miasta R. ), w trakcie których stwierdził, że budowę fundamentu pod ogrodzenie rozpoczęto pod koniec [...] 2002 r. przesuwając je 1 m w kierunku ulicy A. Nadto potwierdzono, że budowa ogrodzenia naruszyła dotychczasowe stosunku wodne i doprowadziła do powstania bezodpływowej niecki we wschodniej części działki C, należącej do państwa K.. W ich opinii został zasypany rów odprowadzający te wody do rzeki [...], a istniejący przepust pod ulicą A przy obfitych opadach wody nie jest w stanie odprowadzić ich na drugą stronę ulicy.

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 48 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał pani K. M.– M. wykonanie rozbiórki ogrodzenia zrealizowanego na parceli B wzdłuż ulicy A. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez inwestorkę ogrodzenia, że prace polegają tylko na remoncie istniejącego ogrodzenia. Nadto podkreślił, że prace przy ogrodzeniu rozpoczęto z naruszeniem art. 29 i 30 ustawy – Prawo budowlane, gdyż zgodnie z zapisem art. 30 – budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych nie wymaga wprawdzie uzyskania pozwolenia na budowę lecz wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Stwierdzono bowiem, że dokonane zgłoszenie z daty [...] 2002 r. faktycznie złożone zostało w urzędzie dopiero w dniu [...] 2002 r., kiedy prace przy ogrodzeniu już trwały. Dodatkowo wskazał decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., która wyrażała sprzeciw w sprawie przedmiotowej budowy ogrodzenia. Stwierdzając, że prace wykonywane były w warunkach samowoli budowlanej, na podstawie art. 48 prawa budowlanego orzekł o jego rozbiórce. Odrębnym argumentem orzeczenia rozbiórki tego ogrodzenia było potwierdzenie jego urządzenia w pasie drogowym.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. M. – M.. Wyjaśniła, że nie może zgodzić się z twierdzeniem, że prowadzi budowę nowego ogrodzenia, gdyż ogrodzenie działki już istniało, tylko z uwagi na nieestetyczny wygląd wymagało remontu, polegającego na zastąpieniu metalowych słupków z rozpiętą pomiędzy nimi siatką nowym ogrodzeniem z cegły klinkierowej i drewna. Dodała, że nieruchomość ogradzana znajduje się przy nieruchomości zabudowanej jej budynkiem mieszkalnym, zatem należy uznać, że sporne ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane związane z jej budynkiem mieszkalnym. W odniesieniu do przywołanej decyzji prezydenta Miasta R., którą nałożono na nią obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego ogrodzenia, wyraziła swoje zdziwienie, gdyż w jej opinii nie zachodzi w jej przypadku żadna z okoliczności uzasadniających zobowiązanie jej do takiego działania. Nadto dorzuciła, iż nie jest to decyzja prawomocna, gdyż złożyła odwołanie do Wojewody [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec zmiany obowiązujących przepisów i wejściu w życie w dniu 11 lipca 2003 r. nowelizacji Prawa budowlanego sprawa wymaga wyjaśnienia, czy nowe przepisy mają do niej zastosowanie, a to obliguje organy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. nakazał inwestorce K. M. – M. przedłożenie szeregu dokumentów m.in. zaświadczenia organu architektoniczno – budowlanego o zgodności budowy ogrodzenia z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwentaryzację zagospodarowania działki B zawierającą uzgodnienia i opinie w zakresie bezkolizyjności zrealizowanej inwestycji z istniejącymi sieciami ( wodociągową, gazową, telekomunikacyjną, elektryczną ) oraz dokumenty określone w art. 30 ust. 2 prawa budowlanego i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyznaczając jej termin 30 dni od doręczenia postanowienia. W obszernym uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego toku postępowania w sprawie, wyjaśnił, że zmienione przepisy prawa budowlanego przewidują w sytuacji samowolnych prac budowlanych postępowanie legalizacyjne. Dlatego też wobec potwierdzenia samowoli budowlanej, zobowiązano inwestorkę do przedstawienia niezbędnych dokumentów w celu rozważenia możliwości zalegalizowania wykonanych prac przy ogrodzeniu.

W celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z budową ogrodzenia działki B zrealizowanego wzdłuż ulicy A w R., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. przeprowadził w dniu [...] 2004 r. rozprawę administracyjną, w której uczestniczył P. M. jako pełnomocnik inwestorki K. M. – M. oraz przedstawiciele Wydziału Dróg i Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta R. a także przedstawiciel Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w R.. Rozprawa ta nie wyjaśniła jednak podstawowej wątpliwości a mianowicie bezkolizyjności ogrodzenia z sieciami infrastruktury. Z przedstawionych w sprawie dokumentów wynika jednak, że Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w R. nie uzgodniło przebiegu przedmiotowego ogrodzenia, gdyż musi ono być od kolektora usytuowane zgodnie z przepisami – tzn. należy zachować strefę ochronną ( pismo z dnia [...] 2004 r. ) i nie wyraziło zgody na przebieg ogrodzenia, który koliduje z istniejącym uzbrojeniem – kanalizacją sanitarną ( pismo z dnia [...] 2004 r. ). Wobec tak ustalonego stanu faktycznego decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. nakazał Pani K. M. – M. rozbiórkę zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej ogrodzenia na parceli nr B wzdłuż ulicy A w R.. W podstawie prawnej przywołał przepis art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wobec rozpoczęcia prac przy rozbiórce i budowie ogrodzenia pod koniec [...] 2002 r., podczas gdy zamiar wykonania tych prac został zgłoszony dopiero w dniu [...] 2002 r. ( z datą pisma [...] 2002 r.) stwierdzono, że przedmiotowe ogrodzenie wybudowane zostało w warunkach samowoli budowlanej, gdyż na podstawie art. 30 ust. 5 prawa budowlanego do wykonania robót budowlanych przystąpić można, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu. Podkreślił, że na podstawie obowiązujących przepisów przeprowadzono próbę legalizacji przedmiotowego ogrodzenia i w tym celu postanowieniem zobowiązano inwestorkę do przedstawienia niezbędnych dokumentów. Złożona przez zainteresowaną w dniu [...] 2003 r. dokumentacja nie czyniła zadość wymaganiom wynikającym z postanowienia z dnia [...] r. i pomimo zobowiązania do jej uzupełnienia, brakujące dokumenty nie zostały przedstawione, nie okazano też oryginałów dokumentów już przedłożonych. Wątpliwości nie wyjaśniła także rozprawa administracyjna z dnia [...] 2004 r., pełnomocnik inwestora zobowiązał się do przedłożenia uzgodnień z właścicielami sieci infrastruktury. Natomiast analiza zgromadzonych dokumentów wykazała istniejącą kolizję przedmiotowego ogrodzenia z siecią uzbrojenia – kanalizacją sanitarną. Dlatego też zgodnie z zapisem art. 49 b ust. 3 w związku z ust. 2 prawa budowlanego, orzeczono rozbiórkę obiektu.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. – M. wniosła o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 49 b ust. 2 prawa budowlanego, nadto zgłaszając wniosek o przesłuchanie świadka oraz ustalenie przez biegłego, czy istniejące ogrodzenie pozostaje w kolizji z siecią kanalizacyjną. W uzasadnieniu podniosła, że sprawa nie została w sposób jednoznaczny wyjaśniona, a organ orzekający wydając decyzję oparł się na wybiórczej analizie dokumentów. Stwierdziła, że wprawdzie na terenie działki B znajduje się sieć kanalizacyjna, to jednak została ona zbudowana niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w formie samowoli budowlanej, co potwierdziła decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Podkreśliła, ze na działce było już przecież ogrodzenie, które nie kolidowało wtedy z żadną siecią kanalizacyjną. Wyjaśniła także, że decyzja organu pierwszej instancji narusza przede wszystkim art. 49 b prawa budowlanego. Wymagana dokumentacja została w jej odczuciu przedłożona organowi w dniu [...] 2003 r., dlatego wydanie zaskarżonej decyzji było niezasadne. Wobec przedłożenia niezbędnych dokumentów legalizacja ogrodzenia powinna być faktem.

W piśmie do odwołania inwestorki skierowanym do organu drugiej instancji, I. K., podniosła przede wszystkim fakt, że w wyniku budowy nowego ogrodzenia doszło do naruszenia istniejących stosunków wodnych poprzez zasypanie cieku wodnego i istniejącej kanalizacji sanitarnej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej decyzji art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że inwestorka nie wykonała obowiązków nałożonych na nią postanowieniem z dnia [...] r., gdyż przedstawione przez nią dokumenty nie odpowiadały wymogom tego postanowienia. W takim przypadku wobec niespełnienia przez inwestorkę nałożonego obowiązku, zgodnie z art. 49b ust. 2 ustawy prawo budowlane organ powinien nakazać przymusową rozbiórkę obiektu budowlanego powstałego w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego też organ nie uznał za zasadne złożonych przez inwestorkę w odwołaniu wniosków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. M. – M., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77, art. 75 § 1 w związku z art. 136 oraz art. 7 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, wniosła o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że przeprowadzone postępowanie nie wyjaśniło wątpliwości podnoszonych w sprawie, organ nie przeprowadził zawnioskowanych dowodów a zatem naruszył przepisy dotyczące procedury administracyjnej. W jej odczuciu naruszony został także przepis prawa materialnego – tzn. art. 49b ust. 2 prawa budowlanego, gdyż składając wymagane dokumenty w dniu [...] 2003 r., a następnie w dniu [...] 2004 r. spełniła nałożone na nią obowiązki. Nie było zatem podstaw do stosowania sankcji w postaci nakazu rozbiórki.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że ogrodzenie powstało w warunkach samowoli budowlanej, a mając na uwadze jego legalizację inwestor zobowiązany był do wykonania nałożonych obowiązków ( na podstawie art. 49b ust. 2), a wobec ich niewykonania organ nadzoru nie mógł się uchylić od wydania nakazu przymusowej rozbiórki.

Na rozprawie w dniu 8 lutego 2006 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty wskazane w skardze, wnosząc nadto o zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że została ona wydana bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Organ prowadzący postępowanie administracyjne zobowiązany jest do przestrzegania przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie więc do zapisu art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji winien działać na podstawie przepisów prawa, po myśli art. 7 tegoż Kodeksu w toku postępowania podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a według art. 9 – organy administracyjne obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Postępowanie w niniejszej sprawie uruchomione zostało w wyniku wniosku sąsiadów skarżącej, którzy informując o wzniesionym na sąsiedniej działce ogrodzeniu wystąpili o przeprowadzenie kontroli jego legalności, podkreślając, że zostało ono wybudowane na istniejącej instalacji sanitarnej oraz zostało przesunięte w kierunku ulicy A. Organ nadzoru budowlanego po przeprowadzeniu kontroli posesji skarżącego, ustalił, że budowa ogrodzenia od strony drogi publicznej została zgłoszona do organu architektoniczno-budowlanego już w trakcie prowadzonych prac budowlanych. W świetle bowiem daty dokonania zgłoszenia – a mianowicie zgłoszenie z dnia [...] 2002 r., wpłynęło do Kancelarii Urzędu Miasta w R. w dniu [...] r., podczas gdy datę rozpoczęcia robót budowlanych ustalono na dzień [...] 2002 r., należy uznać przeprowadzone roboty za wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Warunki skutecznego zgłoszenia określa bowiem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu rozpoczęcia robót budowlanych. Analiza powyższego przepisu musi prowadzić do uznania, że warunki te nie zostały zachowane.

Trudno także zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że wykonała remont istniejącego ogrodzenia. Jak ustalono w trakcie przeprowadzonego postępowania, istniejące ogrodzenie z siatki rozciągniętej na metalowych słupkach zastąpione zostało nowym, gdzie w miejsce dawnych słupków metalowych, pojawiły się obłożone klinkierem filary na betonowym fundamencie z przęsłami wykonanymi ze sztachetek drewnianych na metalowej ramie. Działania skarżącej całkowicie zmieniły więc dotychczasowy wygląd ogrodzenia i nie można w tym przypadku mówić o remoncie istniejącego ogrodzenia, bowiem prace wykonane przez skarżącą nie polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego, lecz na wykonaniu nowego ogrodzenia, z innych niż poprzednio elementów. Zatem skarżąca miała obowiązek, wynikający z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, zgłosić zamiar budowy tego ogrodzenia właściwemu organowi i nie ulega wątpliwości, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo stwierdziły samowolę budowlaną.

Jednakże w stanie prawnym, obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. ustawodawca dopuścił możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Jest to możliwe, jeżeli budowa :

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności :

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

W takim przypadku właściwy organ w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, wstrzymując prowadzenie robót budowlanych, w postanowieniu nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie niezbędnych dokumentów, a mianowicie :

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3, czyli przede wszystkim projektu budowlanego w czterech egzemplarzach wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie do rejestru samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie powyższych obowiązków, stosuje się przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem organ orzeka rozbiórkę obiektu budowlanego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca została zobowiązana do przedłożenia wskazanych powyżej dokumentów, w tym także uzgodnień w zakresie funkcjonujących sieci uzbrojenia terenu – m.in. sanitarnej, kanalizacyjnej. Skarżąca nie przedstawiła żądanych uzgodnień. Do akt sprawy dołączone zostały pisma odmawiające uzgodnienia w tym zakresie, wobec faktu kolidowania wybudowanego ogrodzenia z istniejącym uzbrojeniem – kanalizacją sanitarną ( pisma z dnia [...] 2004 r. i z dnia [...] 2004 r.).

Dlatego też organ nadzoru budowlanego, przywołując wym. powyżej art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, orzekł o rozbiórce zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej ogrodzenia na parceli B wzdłuż ulicy A w R..

Jednakże w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wydaje się, że nie było podstaw do orzeczenia w niniejszej sprawie rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, przynajmniej na obecnym etapie postępowania taka decyzja jest przedwczesna. Mając bowiem na uwadze zgłaszane przez skarżącą okoliczności wykonania przedmiotowej kanalizacji sanitarnej w warunkach samowoli budowlanej, co zdaje się potwierdzać decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r., trudno powoływać się na brak uzgodnienia z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji z uwagi na istniejącą sieć sanitarną, podczas gdy sieć ta została także wybudowana w warunkach samowoli budowlanej. Z dostępnych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, by w sprawie tej prowadzone było jakieś postępowanie legalizacyjne, nie wiadomo więc czy zakończyło się ono zalegalizowaniem przedmiotowej sieci kanalizacyjnej. Trudno zatem uznać za powód odmowy legalizacji wybudowanego ogrodzenia brak uzgodnień w zakresie przebiegu linii kanalizacji sanitarnej, podczas gdy została ona również wybudowana w warunkach samowoli budowlanej.

Należy wskazać, że w ponownie prowadzonym postępowaniu legalizacyjnym skarżąca powinna złożyć także uzgodnienia z Zarządem Dróg, w celu wykazania, że przedmiotowe ogrodzenie nie zostało usytuowane w pasie drogowym czy liniach rozgraniczających drogi, gdyż takiego uzgodnienia w przedłożonych aktach brak.

Dokonując zatem podsumowania powyższych wywodów, stwierdzić wypada, że nie przesądzając o legalności zrealizowanego przez skarżącą ogrodzenia wzdłuż ulicy A w R., zaskarżoną decyzję rozbiórkową, w przedstawionych okolicznościach, należy potraktować jako przedwczesną.

Uwzględniając powyższe argumenty i naprowadzone okoliczności należy podkreślić, że decyzje organów obu instancji zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy do ostatecznego rozstrzygnięcia, z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę ponownie organy orzekające uzupełnią postępowanie we wskazanym kierunku, ustalą sytuację faktyczną i prawną nie tylko przedmiotowego ogrodzenia, ale także kolidującej z nim kanalizacji sanitarnej i dopiero wtedy podejmą decyzję odpowiadającą kryterium art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 cytowanej powyżej ustawy.