Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1714/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29 ust. 1, art. 30, art. 31 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181a
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 361/11 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 361/11, oddalił skargę W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 10 września 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług, z następującym uzasadnieniem.

W dniu 8 sierpnia 2005 r. W. S. (dalej: skarżący) dokonał zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu sprowadzonego z USA używanego samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg 3,2 V6 Tiptr., wyprodukowanego w 2004 r. Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane. Towar został zwolniony po uprzednim zaksięgowaniu kwoty należności przywozowych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym.

Następnie organy celne przystąpiły do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu towaru objętego zgłoszeniem, w wyniku której Naczelnik Urzędu Celnego Il w W. uznał, iż skarżący w zgłoszeniu celnym zadeklarował wartość celną sprowadzonego do Polski pojazdu samochodowego w nieprawidłowej wysokości, co stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w celu ustalenia elementów kalkulacyjnych dla potrzeb prawidłowego określenia podatku od towarów i usług.

Naczelnik Urzędu Celnego II w W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. określił rok produkcji sprowadzonego samochodu osobowego na 2003 r. oraz ustalił jego wartość celną oraz kwotę cła, a także orzekł o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług z tytułu importu tego pojazdu.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zasadne było zakwestionowanie zadeklarowanej przez skarżącego wartości celnej w związku z wystąpieniem uzasadnionych wątpliwości, że stanowi ona całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm., dalej: WKC) oraz odrzucenie metody wartości transakcyjnej do ustalenia wartości celnej i zastosowanie metody "ostatniej szansy" (art. 31 WKC). Ponadto organ podważył wiarygodność oceny technicznej pojazdu załączonej przez skarżącego do zgłoszenia celnego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

Dyrektor Izby Celnej uznał także za prawidłowe określenie przez Naczelnika Urzędu Celnego II w W. zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, w pełni podzielił stanowiska organów celnych, że miały one podstawę do zakwestionowania zadeklarowanej przez skarżącego wartości celnej pojazdu. Zdaniem Sądu organy słusznie oceniły, iż załączony do zgłoszenia celnego rachunek oraz ocena techniczna pojazdu w świetle pozostałego materiału dowodowego nie mogły być uznane za dokumenty wiarygodne pod względem materialnym i nie mogą być dowodem potwierdzającym niską wartość pojazdu wskazaną w zgłoszeniu celnym. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że organy celne miały obowiązek ustalić nową wartość celną oraz zasadnie zastosowały metodę tzw. "ostatniej szansy" (art. 31 WKC), a także prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko w tym zakresie.

Przytoczone przez organy celne obu instancji argumenty przemawiające za zakwestionowaniem ceny transakcyjnej wynikającej z przedłożonego dowodu zakupu nie budziły zastrzeżeń zarówno co do wskazanej podstawy prawnej, jak i faktycznej.

Sąd wskazał, że podstawę prawną do zakwestionowania deklarowanej wartości celnej stanowi art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm., dalej: RWKC), który stanowi, iż w wypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu celnego, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. WSA zgodził się z organem, że badanie wiarygodności ceny transakcyjnej zgodnie z art. 181a RWKC polega na zbadaniu faktycznych rozliczeń z dostawcą towaru (w tym innych świadczeń, które z mocy prawa podlegają uwzględnieniu w wartości celnej towaru) oraz badaniu okoliczności towarzyszących transakcji w celu ustalenia przyczyn przyjęcia ceny na danym poziomie (np. w odniesieniu do "atrakcyjnych warunków transakcji"). Sam fakt, że cena wskazana w dokumentach zakupu odbiega od cen innych towarów identycznych lub podobnych sprowadzanych na obszar celny Wspólnoty nie może być podstawą do automatycznego odrzucenia tej ceny. Jest to jednak przesłanka do przeprowadzenia postępowania i zażądania od zgłaszającego przedstawienia uzupełniających informacji, np. dlaczego cena w konkretnym przypadku odbiega od cen innych porównywalnych towarów. Skarżący przedstawił na potrzeby postępowania celnego ocenę techniczną, z której wynikało, że ze względu m.in. na uszkodzenia nadwozia, komputera sterującego pracą silnika oraz problemy ze skrzynią biegów wartość pojazdu została oceniona poniżej wartości wynikającej z jego roku produkcji. Taki dokument, jak każdy dowód w sprawie, podlega swobodnej ocenie.

Zdaniem Sądu organy celne miały podstawy do zakwestionowania wiarygodności powyższej oceny technicznej, a to w kontekście umowy komisu oraz faktury, za jaką ostatecznie pojazd sprzedano, kopii zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz rozbieżności w stanie licznika (przebiegu) pojazdu. W związku z powyższym uszkodzenia pojazdu nie mogą być dowodem potwierdzającym tak niską wartość pojazdu wskazaną w rachunku oraz ocenie technicznej pojazdu. Słusznie zatem organ ocenił, że załączony do zgłoszenia celnego rachunek oraz ocena techniczna pojazdu nie mogły być traktowane jako wiarygodne dokumenty pod względem materialnym, o czym zdecydowała niska cena importowanego auta, ponieważ wartość ustalona metodą zastępczą odbiegała istotnie od ceny zadeklarowanej przez skarżącego.

Konkludując Sąd I instancji stwierdził, że ocena dowodów dokonana przez organy celne była właściwa, bowiem organy nie przekroczyły granic określonych w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.– Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) i nie naruszyły obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego materiału dowodowego wynikającego z art. 187 Ordynacji podatkowej.

Sąd I instancji nie uwzględnił także wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu polegającego na wysłaniu zapytania do sprzedawcy Stanów Zjednoczonych Ameryki mającego na celu ustalenie całkowitej wartości transakcyjnej samochodu, uznając za nietrafny zarzut bezpodstawnego ustalenia innego roku produkcji auta, niż został wskazany przez skarżącego.

Skargą kasacyjną W. S. zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy także pod nieobecność strony.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

• art. 29 ust. 1 WKC, poprzez jego niezastosowanie i odrzucenie wartości transakcyjnej jako metody ustalenia wartości sprowadzonego samochodu;

• art. 31 ust. 1 WKC poprzez zastosowanie metody "ostatniej szansy" oraz przyjęcie, iż w sprawie brak jest możliwości ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie art. 29 i art. 30 WKC, gdy w rzeczywistości możliwość taka istniała;

• art. 181a ust. 1 i ust. 2 RWKC poprzez przyjęcie przez organy celne, iż miały one "uzasadnione wątpliwości", że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, dalej: k.p.c.), polegające na zastosowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych, a w konsekwencji nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy celne przepisów Ordynacji podatkowej tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, i przyjęcie, że organy celne działały zgodnie z przepisami prawa oraz poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie przyjęcie wadliwego ustalenia faktycznego oraz poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego i zaakceptowania wybiórczej, i dowolnej oraz niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego i niepodjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi pomimo, iż zasługiwała na uwzględnienie;

• art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) polegające na braku obligatoryjnego elementu uzasadnienia wyroku, tj. wyjaśnienia rozstrzygnięcia w zakresie wszystkich wskazanych przez skarżącego w skardze zarzutów, a przez to sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza nie tylko obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem uchybił sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu ale również uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało.

W. S. oparł skargę kasacyjną na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są one zasadne. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej uzasadniony został przez skarżącego w ten sposób, że Sąd I instancji przyjął wadliwe ustalenia organów celnych, które uznały, iż istniały uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowiła cenę faktycznie zapłaconą.

Wskazać należy, że zakres niezbędnych ustaleń faktycznych określają przepisy prawa materialnego, których subsumcja może następować we wskazanych przez prawodawcę okolicznościach. Przepisem prawa materialnego, którego zastosowanie stanowiło podstawę odstąpienia od ustalania wartości celnej przywiezionego samochodu z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej, o której mowa w art. 29 WKC, jest art. 181a ust. 1 RWKC. Zgodnie z tym przepisem organy celne nie muszą stosować metody wartości transakcyjnej jeżeli, po wyczerpaniu procedury określonej w art. 181a ust. 2 RWKC, mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.

W rozpatrywanej sprawie omawiane wątpliwości pojawiły się na po analizie dokumentów załączonych przez skarżącego do zgłoszenia celnego oraz dokumentów przesłanych przez Urząd Miejski w G. dołączonych do wniosku o rejestrację pojazdu.

Wnoszący skargę kasacyjną nie przedstawił argumentów, które mogłyby stanowić podstawę zakwestionowania przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń, z których wynikało, że w sprawie zaistniały przeciwstawne dowody w postaci pozytywnego zaświadczenia o stanie technicznym pojazdu z dnia 3 sierpnia 2005 r., oraz umowy komisu z dnia 1 października 2005 r., z której wynikało m.in., że samochód jest wolny od wad fizycznych i prawnych oraz negatywnej opinii technicznej sporządzonej w dniu 4 sierpnia 2005 r., opracowanej na podstawie oględzin pojazdu w komisie samochodowym w obecności właściciela.

Oddalając skargę Sąd I instancji zaakceptował ustalenie organu celnego, że zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym sprowadzonego pojazdu przeczy twierdzeniom, jakoby pojazd ten w dacie importu posiadał istotne uszkodzenia, jakie wymieniono w opinii technicznej. Skoro zatem pojazd uzyskał pozytywne zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, to nie mogło być wątpliwości, iż na dzień odprawy celnej samochód był sprawny i nie miał opisanych uszkodzeń. Trafnie wskazanym źródłem uzasadnionych wątpliwości organu celnego był także zapis w umowie komisu z dnia 1 października 2005 r., że samochód jest wolny od wad fizycznych i prawnych.

Uzasadnione wątpliwości pojawiły się także w toku analizy umowy sprzedaży załączonej do zgłoszenia celnego, z której wynikało, że kwotę 7.500 USD nabywca jest zobowiązany zapłacić po podpisaniu umowy, a pozostałą kwotę w dniu 25 czerwca 2005 r. lub wcześniej. Powyższe wskazuje, że zadeklarowana wartość pojazdu 7.500 USD nie była całkowitą wartością, którą kupujący był zobowiązany zapłacić sprzedawcy.

Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia zasady prawdy materialnej i zasad dotyczących gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego (art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej). Dokonane ustalenia znajdowały należyte oparcie w dowodach, spośród których największe znaczenie miały opinia techniczna, umowa komisu oraz umowa sprzedaży. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena dowodów organów celnych nie przekraczała granic swobodnej oceny, i była zgodna z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Natomiast skarżący, o czym była już mowa powyżej, nie przedstawił dowodów przeciwnych, które skutecznie obaliłyby moc dowodową pozostałych dowodów zgromadzonych przez organy celne.

W dalszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające jego zdaniem na braku obligatoryjnego elementu uzasadnienia wyroku, tj. wyjaśnienia rozstrzygnięcia w zakresie wszystkich wskazanych przez skarżącego w skardze zarzutów, a przez to sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.

Ustosunkowując się do tak postawionego zarzutu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Treść zacytowanego przepisu łączy się nierozerwalnie z zakresem kontroli legalności zaskarżonych aktów sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne, a polegającej na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sąd I instancji powinien poddać szczególnie gruntownej analizie te wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości i w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Podzielając lub negując poglądy organów administracji sąd powinien wyjaśnić, z jakich powodów uważa je za prawidłowe bądź wadliwe w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w odniesieniu do poszczególnych spornych kwestii. Ponadto wszelkie wątpliwości i elementy sporne ujawnione na etapie postępowania administracyjnego powinny być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane, a także wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami ustawowymi. Sąd I Instancji przedstawił wyczerpująco stan sprawy, postawione w skardze zarzuty, przytoczył treść przepisów mających w sprawie zastosowanie, dokonał ich wykładni oraz wyczerpująco uzasadnił motywy swojego rozstrzygnięcia.

Stwierdzić należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zmodyfikował postawiony zarzut polemizując w istocie z zaakceptowanymi przez Sąd I instancji ustaleniami faktycznymi, m.in. dotyczącymi daty produkcji sprowadzonego samochodu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena ustaleń organu celnego, bądź ich akceptacja dokonana przez Sąd I instancji nie może być traktowana jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy. W tej sytuacji należało przyjąć, że omawiany zarzut w zakresie wyżej wskazanym jest nieskuteczny.

Natomiast w odniesieniu do ostatniego zarzutu procesowego, naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. zw. z art. 233 k.p.c., przypomnieć trzeba, że co do zasady Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Jego kognicja, wynikająca z przepisu art. 1 p.u.s.a., sprowadza się bowiem do kontroli legalności zaskarżonych aktów i czynności administracyjnych, która między innymi obejmuje ocenę prawidłowości gromadzenia i analizy dowodów poprzedzających ich podjęcie. Kompetencja taka ulega wszakże przełamaniu w przywołanym wyżej przepisie, który zezwala sądowi na przeprowadzenie w ograniczonym zakresie postępowania dowodowego lecz tylko z jednego rodzaju dowodów – z dokumentu. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji dowód uzupełniający z dokumentu można przeprowadzić dopiero w sytuacji gdy dokument ten istnieje. Natomiast żądanie od sądu administracyjnego zwrócenia się z pytaniem do sprzedawcy samochodu nie mieści się w zakresie art. 106 § 3 p.p.s.a. A zatem postawiony zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia prawa materialnego również nie są zasadne.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 WKC przez jego niezastosowanie i art. 31 ust. 1 WKC przez jego zastosowanie. Istota obu zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że w stanie faktycznym sprawy istniały podstawy do uznania, ze wartością transakcyjną importowanego towaru była cena, jaka została określona w dołączonym do zgłoszenia celnego rachunku, stanowiąca cenę faktycznie zapłaconą. Tym samym, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, brak było podstaw do stosowania metody "ostatniej szansy".

Odnosząc się do tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności powołuje się na przedstawione wcześniej argumenty dotyczące istnienia uzasadnionych wątpliwości organu celnego, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC i co za tym idzie, przewidzianej w art. 181a ust. 1 RWKC możliwości odstąpienia od kierowania się wskazaną przez importera sumą mającą stanowić cenę faktycznie zapłaconą lub należną.

Wnoszący skargę kasacyjną nie przedstawił argumentacji podważającej stanowisko Sądu I instancji co do niemożności posługiwania się w przypadku importu używanego samochodu metodami określonymi sekwencyjnie w art. 30 ust. 2 WKC, stosowanymi w pierwszej kolejności w przypadkach niemożności ustalenia wartości celnej importowanego towaru na podstawie art. 29 WKC. Wobec tego nie zakwestionował skutecznie tezy, że jedyną możliwą metodą ustalenia wartości celnej była metoda "ostatniej szansy", o której mowa w art. 31 ust. 1 WKC. Sposób zastosowania metody opisanej w art. 31 ust. 1 WKC nie został podważony, zwłaszcza jeśli zważyć, że nie zarzucono naruszenia art. 31 ust. 2 WKC, którym to przepisem określono zakazy w zakresie ustalania wartości celnej, ani też przepisów wymienionych w art. 31 ust. 1 WKC, z którymi powinny być zgodne środki stosowane przy ustalaniu wartości celnej.

Natomiast zarzut naruszenia art. 181a ust. 1 i 2 RWKC uzasadniony został w skardze kasacyjnej jedynie w ten sposób, że zdaniem skarżącego nie istniały uzasadnione wątpliwości, iż podana przez importera suma stanowiła cenę faktycznie zapłaconą. Prawidłowe ustalenia organów celnych przyjęte przez Sąd I instancji wskazywały, że uzasadnione wątpliwości, przedstawione przy omówieniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, rzeczywiście istniały. Strona nie wskazała w jaki sposób – jej zdaniem – doszło do uchybienia procedurze określonej w art. 181a ust. 2 RWKC i tym samym nie wykazała, by doszło do naruszenia tego przepisu, który zresztą jest przepisem postępowania, a nie prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.