Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2307/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 6 ust 1 pkt 4, art 5 pkt 28
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2014 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości Z., gmina G., w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie następującego stanu faktycznego.

Pismem z 2 czerwca 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy G. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości Z., gmina G., na których planuje się realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej, w związku z lokalizacją przedmiotowej działki w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]".

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2014 r., nr [...], odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż realizacja przedmiotowej inwestycji narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] maja 2006 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], z późn. zm., dalej: "rozporządzenie") stanowiący, iż na rzeczonym obszarze chronionym zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji wskazał nadto, iż nie jest możliwym w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu, określonych w ww. rozporządzeniu.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła A. L. (dalej: "skarżąca"), wnosząc o jego uchylenie w całości. Do zażalenia załączyła: kopię rysunku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G., kopię wyrysu z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 obejmującej przedmiotową działkę oraz kopię decyzji Starosty G. z [...] marca 2014 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości Z., gmina G.

Skarżąca podniosła, iż w ww. postanowieniu powołano się na "internetowe bazy danych", zaś - w jej ocenie - przed wydaniem rozstrzygnięcia należało dokonać wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego. Ponadto zarzuciła, iż organ I instancji błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania odstępstwo, o którym mowa w § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Wskazała przy tym, iż Burmistrz Miasta i Gminy G. w piśmie z [...] czerwca 2014 r. jednoznacznie stwierdził, iż sporne działki położone są w zwartej zabudowie wsi Z. W ocenie skarżącej o fakcie występowania zwartej zabudowy na przedmiotowym terenie świadczą również następujące okoliczności: istnienie na spornej działce budynku mieszkalnego, istnienie zabudowy (budynków mieszkalnych i gospodarczych) na bezpośrednio przyległych działkach oraz "istnienie klasycznej, zwartej, wiejskiej zabudowy na działkach położonych wzdłuż ul. D. (od przedniej strony działki, zaraz przed rzeką [...]), ul. S. (od tylnej strony działki, zaraz za rzeką [...])". Ponadto podniosła, iż w spornym postanowieniu "mylnie interpretowane jest bezpośrednie połączenie zwartej zabudowy ze studium" bowiem z § 3 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia wynika następująca zależność: "najpierw istnienie zdartej zabudowy wsi (...) a później szukanie odzwierciedlenia zgodności zabudowy ze studium lecz wyłącznie w zakresie określenia w tym studium czy planowana zabudowa jest z nim zgodna". Wskazując na powyższe, skarżąca stwierdziła, iż przesłanki do zastosowania przedmiotowego odstępstwa zostały spełnione, bowiem "obszar zwartej zabudowy istnieje, a w studium określono dopuszczenie zabudowy zaś "warunek wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów spełniony zostanie poprzez jej wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy". Dodatkowo podniosła, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2014 r., znak: [...], uzgodnił przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy.

W zażaleniu argumentowała, iż nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, iż budynek mieszkalny nie jest konieczny do prowadzenia gospodarstwa rolnego, bowiem przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazują wprost, iż "grunty pod budynkami rolnika również są gruntami rolnymi" oraz, że powyższe stwierdzenie prowadzi do wniosku, iż "żaden rolnik nie musi posiadać budynku mieszkalnego, by móc prowadzić gospodarstwo rolne".

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej, tj. na działkach już zabudowanych. Zaznaczył, że podniesiony przez skarżącą fakt, iż "w miejscu planowanej inwestycji istniała zabudowa mieszkalna, która jednak z uwagi na katastrofalny stan techniczny, poddana postała rozbiórce" nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), pod pojęciem budowy rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Odbudowa budynku gospodarczego stanowi zatem - zgodnie z ww. definicją - budowę, a więc powstanie (umiejscowienie) nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu.

Podał, że analiza akt sprawy (m.in. załączników graficznych przedłożonego projektu decyzji oraz stanowiska Burmistrza Miasta i Gminy G. przedstawionego w piśmie z [...] czerwca 2014 r.) wykazała, iż działka, na której planuje się realizację spornej inwestycji położona jest w całości w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegowej rzeki [...]. Informacje te znajdują również potwierdzenie na zdjęciach satelitarnych umieszczonych na portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl). Wskazując na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji słusznie uznał, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego wiąże się bezsprzecznie z naruszeniem zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w niniejszej sprawie nie jest możliwe zastosowanie odstępstwa od ww. zakazu, dopuszczającego lokalizację w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Planowanego budynku gospodarczego nie można zaliczyć także do obiektów służących prowadzeniu gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, bowiem w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie wskazano, by planowany do realizacji budynek gospodarczy był związany w jakikolwiek sposób z jedną z ww. działalności, a tylko jednoznaczne określenie funkcji budynku jako obiektu przeznaczonego do prowadzenia gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej byłoby podstawą do rozważenia, czy przedmiotowy budynek gospodarczy we wskazanej lokalizacji stanowi obiekt służący racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej.

Zwrócił także uwagę, że niewątpliwie inwestycja ta nie stanowi również uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego w ramach siedliska rolniczego, a zatem nie ma odstępstwa, o którym mowa w § 3 ust. 4 pkt 2. Zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przedmiotowa działka obecnie stanowi teren niezabudowany, bowiem istniejące budynki (tj. budynek mieszkalny i budynek gospodarczy) - z uwagi na zły stan techniczny - zostały wyburzone. Wywodził, że powyższe oznacza, iż nie może być mowy o uzupełnianiu jakiejkolwiek zabudowy. Organ podał, że nie kwestionuje przy tym stanowiska skarżącej, iż budynek mieszkalny jest obiektem budowlanym koniecznym do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Jednakże, w jego ocenie, rzeczone odstępstwo dotyczy wyłącznie uzupełniania istniejącej już zabudowy siedliskowej o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż na zabudowę siedliskową, stanowiącą tzw. siedlisko, zagrodę rolną, składają się: budynek mieszkalny oraz budynek/budynki gospodarcze służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Zatem uzupełnieniem takowej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego będzie budowa kolejnych budynków gospodarczych, nie zaś budowa budynku mieszkalnego, bo ten - w sytuacji uzupełniania istniejącej zabudowy na działce siedliskowej - już istnieje. Uzupełnienie takowej zabudowy (w przypadku istniejącej zabudowy siedliskowej na spornej działce) mógłby stanowić planowany do realizacji budynek gospodarczy, ale wyłącznie w przypadku, gdyby w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie wskazano, iż pełni on funkcje związane z konkretną działalnością rolniczą.

Ponadto zwrócił uwagę, iż z informacji zawartych w piśmie Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] czerwca 2014 r., wynika, że w dniu wejścia w życie rozporządzenia nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący sporną działkę, jak również dla omawianego terenu nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązujących w dniu wejścia w życie ww. rozporządzenia. Wobec powyższego w przedmiotowym przypadku również odstępstwo, o którym mowa w § 3 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, nie ma zastosowania.

Odnośnie do odmowy zastosowania przez organ I instancji § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie ww. przepis istotnie nie mógł znaleźć zastosowania. Powyższe odstępstwo ma zastosowanie bowiem w przypadku lokalizacji planowanego do realizacji obiektu budowlanego w granicach obszarów zwartej zabudowy określonych w studiach, miejscowych planach i decyzjach lokalizacyjnych. Podkreślił, iż organy administracyjne w toku prowadzonych postępowań orzekają na podstawie aktualnego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny w zakresie istotnym dla badania rzeczonego odstępstwa uległ zmianie. W dniu wydania zaskarżonego postanowienia na terenie gminy G. obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. zatwierdzone uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] października 1996 r., natomiast w toku postępowania odwoławczego weszła w życie uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] sierpnia 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G.. Zatem w niniejszym postępowaniu należało ustalić, czy sporna działka położona jest na obszarze zwartej zabudowy wsi określonym w aktualnie obowiązującym studium. Tym samym argumenty skarżącej odnoszące się do ustaleń zawartych w nieaktualnym już studium nie mają znaczenia w sprawie.

Przechodząc do analizy ww. studium, organ odwoławczy wskazał, iż z jego załączników: tekstowego i graficznego (rysunku studium) jednoznacznie wynika, iż działki, na których planuje się realizację spornej inwestycji są zlokalizowane poza granicami wyznaczonych stref obejmujących tereny zwartej zabudowy. W załączniku tekstowym studium w sposób niebudzący wątpliwości wskazano, iż: "w związku z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior itd., wynikającym z rozporządzeń w sprawie obszarów chronionego krajobrazu ,[...]" i "[...]" na rysunku studium wyznaczono teren zwartej zabudowy". Z analizy rysunku studium wynika, iż obszary zwartej zabudowy, o których mowa powyżej, zostały wyznaczone na terenach czterech miejscowości: O., L., K. i C. Nie ulega zatem wątpliwości, iż sporna działka o nr ew. [...], położona w miejscowości Z. nie znajduje się na obszarze zwartej zabudowy wsi określonym w aktualnie obowiązującym studium. W analizowanym studium dokonano zróżnicowania zabudowy, tj. wyodrębniono zwartą zabudowę i wyznaczono ją na konkretnych terenach na rysunku studium. Tym samym uznanie, iż zgodnie ze studium tereny zwartej zabudowy stanowią również inne, niż określone w ten sposób, tereny zabudowane, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że sporna inwestycja nie spełnia przesłanki od zastosowania ww. odstępstwa od zakazu.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowym przypadku bez znaczenia jest okoliczność, iż działki przyległe do spornej nieruchomości są zabudowane, co umożliwiło wyznaczenie na jej terenie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powyższe nie umożliwia bowiem zastosowania analizowanego odstępstwa. Wynika to z faktu, iż, do jego zastosowania kluczowe są ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G., zgodnie z którymi sporna działka położona jest poza granicami obszarów zwartej zabudowy wsi.

Nadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych w art. 24 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627, ze zm.), stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w § 3 ust. 1 rozporządzenia nie dotyczą: wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym oraz realizacji inwestycji celu publicznego, co wynika wprost z samego już charakteru planowanej do realizacji inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w spornym postanowieniu powołano się na "internetowe bazy danych", zaś - w ich ocenie - przed wydaniem rozstrzygnięcia należało dokonać wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał go za pozbawiony zasadności. Wyjaśnił, iż informacje zawarte w serwisach internetowych, tj. np. Geoportal - ogólnodostępny portal internetowy Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (www.geoportal. gov.pl), mają charakter wyłącznie poglądowy, o ile zatem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] mógł się nimi posłużyć posiłkowo, to zgromadzone tam mapy i zdjęcia satelitarne nie mogą stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia, na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca. Jednakże organ I instancji rzeczonymi danymi internetowymi posłużył się jedynie we wstępnej ocenie dotyczącej odległości planowanej inwestycji od rzeki [...], zaś szczegółowych ustaleń dokonał prawidłowo na późniejszym etapie postępowania na podstawie całości materiału dowodowego, w tym na podstawie dodatkowych wyjaśnień przedstawionych przez Burmistrza Miasta i Gminy G. w piśmie z [...] czerwca 2014 r. Organ odwoławczy podzielił natomiast pogląd skarżącej co do faktu, iż powołując się na jakiekolwiek dodatkowe informacje organ I instancji winien dokładnie wskazać źródło ich pochodzenia bowiem samo określenie źródła informacji w uzasadnieniu spornego rozstrzygnięcia jako "dostępnych internetowych baz danych" jest niewystarczające. Powyższe uchybienie nie wymaga jednakże wyeliminowania spornego postanowienia z obrotu prawnego, bowiem jednoznacznych ustaleń co do stanu faktycznego w zakresie odległości terenu, na którym planuje się realizację kwestionowanej inwestycji, od rzeki [...] dokonano na podstawie innych materiałów zgromadzonych w sprawie. Zaznaczył, iż w toku postępowania odwoławczego organ dokonał ustaleń stanu faktycznego w przedmiotowym zakresie i doszedł do takich samych wniosków, co organ I instancji.

Odnosząc się do argumentu podniesionego w zażaleniu, iż Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2014 r., uzgodnił przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy, organ odwoławczy stwierdził, iż nie ma on znaczenia w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] wymagane było na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.). W związku z powyższym analiza jakichkolwiek innych zagadnień (w tym kwestii związanych z rozstrzygnięciami podejmowanymi w sprawie spornej inwestycji przez inne organy administracyjne) wykracza poza właściwość rzeczową organów wydających rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie (tj. organu I instancji i organu odwoławczego), o której mowa w przepisie art. 19 kpa.

Końcowo podniósł, że zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, wprowadzony § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w zakresie obowiązywania w stosunku do wszystkich planowanych obiektów budowlanych, a w szczególności tych planowanych na terenach już zabudowanych, nie odzwierciedla potrzeb i celów ochrony Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Jednakże organy administracji publicznej, przestrzegając zasady praworządności, nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją. Ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być natomiast w pełni dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis został zastosowany, co wynika m.in. art. 178 ust. 1 Konstytucji. Tym samym, w razie stwierdzenia we własnym zakresie niezgodności takiego aktu z Konstytucją, jedynie sąd może odmówić jego zastosowania i na tej podstawie rozstrzygnąć sprawę.

Skarżąca na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] września 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

- niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w zw. z art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody i przyjęcie w konsekwencji, iż planowane przez skarżącą zamierzenie inwestycyjne narusza powołaną regulację pomimo tego, iż takie ograniczenie swobody obywateli ingeruje w ich prawa ponad miarę wynikającą z rzeczywistych potrzeb ochrony Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], a zatem narusza art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, co powoduje konieczność odmowy jego zastosowania w niniejszej sprawie,

- niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 23 ust. 2 i art. 24 ust 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody w konsekwencji uznania, iż budynek mieszkalny zlokalizowany na działce siedliskowej rolnika nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej,

- niezastosowanie § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w zw. z art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody w wyniku mylnego uznania, iż inwestycja nie jest realizowana na obszarze zwartej zabudowy wsi Z. w granicach określonych w studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G.,

- niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie § 3 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody wskutek stwierdzenia, że inwestycja nie polega na uzupełnieniu istniejącej zabudowy o obiekt niezbędny do prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W uzasadnieniu skargi zwróciła uwagę, iż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2012 r., sygn. akt II OSK 217/12, zakazy formułowane w aktach prawa miejscowego, tworzących obszary chronionego krajobrazu, których ustawową podstawą jest art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, ograniczają prawo własności nieruchomości i podlegają one ocenie m.in. pod kątem zgodności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym stanowi się, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Jej istotnym elementem jest ważenie praw konstytucyjnie chronionych oraz wartości, w celu ochrony których prawa te są ograniczane, w związku z czym zasadne jest danie priorytetu przepisom Konstytucji, stosowanej bezpośrednio z mocy jej art. 8 ust. 2 i pominięcie normy § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody jako niekonstytucyjnej, a zatem nieobowiązującej. W konsekwencji takiego przekonania nie stanowi on już przeszkody dla uwzględnienia skargi i uzgodnienia warunków zabudowy.

Następnie wskazała, że stanowisko organu w zakresie wykładni pojęć "obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej" (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) i "obiektu niezbędnego do prowadzenia gospodarstwa rolnego" (§ 3 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia) uznać należy za przesadnie rygorystyczne. Prowadzi ono bowiem do uznania zbędności budynku mieszkalnego do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Jasne jest bowiem, iż budynek mieszkalny jest częścią siedliska gospodarstwa rolnego a zamieszkiwanie w pobliżu, w centrum samego gospodarstwa pozwala rolnikowi na sprawniejsze i szybsze realizowanie obowiązków związanych z prowadzeniem gospodarstwa. Weryfikacja zatem tego poglądu i uznanie, iż budynek mieszkalny stanowi element infrastruktury, umożliwiającej racjonalne prowadzenie gospodarki rolnej i w tym sensie do prowadzenia gospodarstwa niezbędnej, skutkować musi przyjęciem istnienia wyjątków od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w odległości 100 m od rzeki, skodyfikowanych w § 3 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia.

W przekonaniu skarżącej istnieją również podstawy do przyjęcia, iż inwestycja jest realizowana na obszarze zwartej zabudowy wsi Z. Podała, że argumenty w tym zakresie podzielić można na odnoszące się do stanu faktycznego (stanu zabudowy wsi) i treści obowiązującego studium zagospodarowania przestrzennego Gminy G. W tym pierwszym zakresie słuszność stanowiska skarżącej potwierdza już pismo Burmistrza Miasta G. z [...] czerwca 2014 r., jak i załączone pismo Wojewody [...] z [...] sierpnia 2014 r. Natomiast z zapisów aktualnego studium można wyinterpretować istnienie przesłanek zastosowania § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Zapisy studium, na które powołuje się organ, wskazują na załącznik graficzny i zapis w części tekstowej o wyznaczeniu na nim terenu zwartej zabudowy, co rzeczywiście wyrysowano jedynie dla wsi K., L., C. i O. Wcześniej jednak wskazano w tekście, iż "zabudowa wsi jest zwarta". Sformułowanie to odnosi się w sposób czytelny także do miejscowości Z. Wzmianka w tekście studium pozwala uznać za spełniony wymóg określenia w studium obszarów zwartej zabudowy, co czyni zasadnym zarzut w omawianym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Organ odwoławczy odnosząc się ponadto do załączonych do skargi dowodów, na które powołała się skarżąca w celu wykazania, tj.: kopii pisma Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] czerwca 2014 r. oraz kopii dwóch pism Wojewody [...] z [...] sierpnia 2014 r. wskazał, iż nie mają one znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż informacje w nich zawarte nie były istotne dla jej rozstrzygnięcia. Podniósł, iż w powyższym piśmie Burmistrza Miasta i Gminy G. powołano się na nieobowiązujące (nieaktualne) w chwili wydania zaskarżonego postanowienia dokumenty planistyczne (tj. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego), zaś Wojewoda [...] w dniu wydania wyżej oznaczonych stanowisk nie posiadał kompetencji w zakresie wyznaczania obszarów chronionego krajobrazu, jak również w zakresie wiążących interpretacji przepisów rozporządzenia w sprawie obszarów chronionego krajobrazu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8, w związku z art. 60 ust. 1, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.).

Nie jest sporne, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], będącego jedną z form ochrony przyrody. Do form ochrony przyrody, stosownie do treści art. 6 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627, ze zm.) zalicza się obszary chronionego krajobrazu.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody - stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 627, ze zm.) - zalicza się m. in. obszary chronionego krajobrazu.

Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych, niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Uzgodnienia następują w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., wskazywanej dalej jako "Kpa").

W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zabudowa nieruchomości skarżącej nie jest dopuszczalna z uwagi na zakaz obowiązujący na obszarze chronionego krajobrazu, określony w powoływanym wyżej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z [...] maja 2006 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], z późn. zm., dalej: "rozporządzenie") stanowiący, iż na rzeczonym obszarze chronionym zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji wskazał nadto, iż nie jest możliwym w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu, określonych w ww. rozporządzeniu.

Zauważyć można, że zakazy te są tożsame z zakazami określonymi w ustawie o ochronie przyrody. Przepisy te w pkt 8 określają zakaz lokalizowania na obszarze chronionego krajobrazu obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu ustawodawca powierzył pierwotnie wojewodom (art. 23 ust. 2). Z dniem 1 sierpnia 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U Nr 92, poz. 753, ze zm.), która przeniosła to zadanie na sejmik województwa (art. 21 pkt 3 ustawy zmieniającej). Przy czym zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy nowelizującej do czasu wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc dotychczasowe akty prawa miejscowego. Powołane rozporządzenie nadal funkcjonuje, realizując delegację ustawową z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody i bezwzględnie wiąże na całym wskazanym obszarze wszystkich potencjalnych jej adresatów, w szczególności osoby zamieszkałe lub przebywające na tym terenie, jak również organy administracji publicznej, które obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP).

Orzekające w sprawie organy stwierdziły, że realizacja inwestycji naruszy powyższy zakaz, ponieważ planowany budynek ma zostać zlokalizowany na działce, w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej, tj. już zabudowanej, znajdującej się w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki [...], a okoliczność ta nie jest sporna między stronami.

Ze względu na zakaz wynikający z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia budowa przedmiotowego budynku byłaby możliwa, gdyby w sprawie doszło do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki wyłączające zakaz. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organu uznającego brak podstaw do zastosowania przepisów rozporządzenia znoszących ów zakaz.

Po pierwsze wskazany w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wyjątek, odnoszący się do gospodarki rolnej nie dotyczy, jak trafnie podkreślono, wszelkiego rodzaju gospodarki rolnej ale tylko takiej, która jest racjonalna. Za racjonalną gospodarkę w rozumieniu przepisów ochronie przyrody, należy uznać gospodarkę prowadzoną zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazują art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Jest to zatem gospodarka uwzględniająca wymagania ochrony przyrody oraz prowadzona w sposób ograniczający powstawanie zagrożeń z nią związanych dla obszaru podlegającego ochronie. Pojęcie obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej dotyczy zatem takich obiektów, które umożliwiają uwzględnienie wymagań ochrony przyrody w działalności gospodarczej w zakresie rolnictwa.

W rozpoznawanej sprawie chodzi o prawidłowe odkodowanie znaczenia pojęcia użytego przez prawodawcę, dla potrzeb oceny, czy jest możliwa realizacja określonego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem zakazu szerokiej wykładni wyjątków. Wyjątków od zasady nie można interpretować rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 3069/12 (dostępny na stronie www.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wskazywanej dalej jako CBOSA).

Przyjmując takie założenie interpretacyjne należy wskazać, że odstępstwo uzasadnione racjonalną gospodarką rolną obejmuje sytuacje, gdy właśnie względy owej racjonalnej gospodarki przemawiają za zlokalizowaniem danego przedsięwzięcia z naruszeniem konkretnego zakazu. Inaczej mówiąc z punktu widzenia racjonalnej gospodarki realizacja obiektu w innym miejscu nie byłaby zasadna. Chodzi o ścisłe interpretowanie wyjątków od zakazu zabudowy w odległości mniejszej niż 100 m od jeziora, a nie sposób przyjąć, jakoby wolą prawodawcy było umożliwienie realizacji wszelkiego rodzaju obiektów, które mogą służyć generalnie osiągnięciu określonego celu. Nie można zatem w zasadnie wywodzić, że realizacja każdego obiektu, który może potencjalnie służyć rolnikowi będzie uznana za prowadzenie racjonalnej gospodarki. Przepis ten odnosi się jedynie do tych obiektów, które dla osiągnięcia konkretnego celu gospodarczego są konieczne. Odmienna interpretacja skutkowałaby uznaniem, że w obszarach, gdzie generalnie istnieją przesłanki do ograniczenia zabudowy, zawsze możliwa jest realizacja dowolnych obiektów, które mogą mieć jakikolwiek związek z rolnictwem.

Biorąc pod uwagę powyższe racje, Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że ustawodawca, używając pojęcia racjonalna gospodarka, ograniczył zakres dopuszczalnych odstępstw od generalnego zakazu (wyjątki) do przypadków, gdy podjęcie określonego działania inwestycyjnego pozostaje w bezpośrednim związku z osiągnięciem przez wnioskodawcę konkretnego, możliwego do obiektywnej oceny, celu gospodarczego, w granicach racjonalnego działania (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 673/14, CBOSA).

W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, bowiem skarżąca nie uzasadniła potrzeby sytuowania planowanego budynku właśnie w pasie 100 metrów od granic rzeki, nie wykazała dlaczego budowa planowanego obiektu w innym miejscu nie byłaby możliwa i nie wskazała, czy rozważała budowę budynku na innym terenie niż strefa 100 m od rzeki. Tym samym przedmiotowe odstępstwo nie wyłącza zakazu ujętego w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Sąd nie podzielił zarzutów zawartych w skardze, co do tego, że rozporządzenie ogranicza w sposób nieuprawniony – biorąc pod uwagę wzorzec konstytucyjny - prawo własności. Jak prawidłowo przywołuje skarżąca zasada proporcjonalności, wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a zgodnie art. 64 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności. W ocenie Sądu przedmiotowe rozporządzenie nie narusza wymienionych zasad. Po pierwsze należy wszak zwrócić uwagę, że podstawy ograniczenia prawa własności należy poszukiwać nie w przepisach rozporządzenia, lecz ustawy o ochronie przyrody.

Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje jakie zakazy mogą być wprowadzone w obszarze chronionego krajobrazu. Art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody przewiduje, że w obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakaz ten został powtórzony w § 3 ust. 1 pkt 2 powoływanego na wstępie rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 8 maja 2006 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, dla realizacji ratio legis ustawy o ochronie przyrody, o czym świadczy przepis § 2 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. z którego wynika, że celem ustanowienia m.in. obszaru chronionego krajobrazu [...] jest czynna ochrona ekosystemów leśnych, lądowych i wodnych.

Po drugie zakaz ten ogranicza prawo własności, lecz skutki tego zakazu łagodzą przewidziane odstępstwa od niego, zatem nie godzi on w istotę prawa własności i nie może być postrzegany jako niedozwolona ingerencja w prawo własności. W związku z tym Sąd nie powziął wątpliwości, które stanowiłyby podstawę do wystąpienia z pytaniem prawnym co do zgodności ustawowej regulacji z Konstytucją RP, co umożliwia art. 193 P.p.s.a.

Jak zasadnie wykazały organy nie jest także możliwe zastosowanie w niniejszej sprawie innych odstępstw od ww. zakazu, określonych w § 3 ust. 4 pkt 1-3 ww. rozporządzenia.

Zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studiach uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, planach miejscowych i decyzjach lokalizacyjnych, gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów, zgodnie z linią występującą na przyległych działkach. Pozytywna przesłanka do zniesienia zakazu zakłada więc możliwość uzupełnienia istniejącej już zabudowy, przy założeniu, że muszą być zabudowane przynajmniej obydwie przyległe działki oraz istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią występującą na działkach przyległych, tj. bezpośrednio graniczących. Zasadne jest stanowisko, że oba warunki musząc być spełnione łącznie, o czym świadczy spójnik "oraz". Na aprobatę zasługuje również merytoryczna ocena organu co do braku podstaw do zastosowania przedmiotowego wyjątku. Organ ustalił, że Rada Miejska w G. w dniu [...] sierpnia 2014 r. przyjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G. Uchwała weszła w życie z dniem jej podjęcia (§ 5). Ze studium wynika, że w granicach gminy położone są fragmenty dwóch obszarów chronionego krajobrazu, w tym Obszar chronionego krajobrazu [...], obejmujący całą południową część gminy(granica przebiega na linii miejscowości D. – Z. – Z.). Na obszarach tych obowiązują przepisy ustawy o ochronie przyrody wraz z rozporządzeniami wykonawczymi. W związku z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od linii brzegów rzek, jezior itd., wynikającym z rozporządzeń w sprawie obszarów chronionego krajobrazu "[...]" i "[...]", na rysunku studium wyznaczono tereny zwartej zabudowy.

Słusznie organ wywodził, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia na terenie gminy G. obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. zatwierdzone uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] października 1996 r., natomiast w toku postępowania odwoławczego weszła w życie uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] sierpnia 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G., a organ zażaleniowy powinien orzekać na podstawie aktualnego stanu z dnia orzekania, argumenty skarżącej odnoszące się do ustaleń zawartych w nieaktualnym już studium nie mogły odnieść zamierzonego skutku w sprawie.

Organ, dokonując analizy obowiązującego w dniu wydania postanowienia studium, stwierdził, iż na rysunku studium wyznaczono teren zwartej zabudowy, a sporna działka o nr ew. [...], położona w miejscowości Z. nie znajduje się na obszarze zwartej zabudowy wsi określonym w analizowanym studium dokonano zróżnicowania zabudowy, tj. wyodrębniono zwartą zabudowę i wyznaczono ją na konkretnych terenach na rysunku studium. Tym samym na aprobatę zasługuje wnioskowanie organu, iż niedopuszczalne jest uznanie, że zgodnie ze studium tereny zwartej zabudowy stanowią również inne, niż określone w ten sposób, tereny zabudowane.

Zasadnie organ uznał, że brak jest podstaw do zastosowania odstępstwa przewidzianego w § 3 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów, rzek jezior i innych zbiorników wodnych nie dotyczy działek siedliskowych – w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Przesłanka ta dotyczy uzupełnienia istniejącej już zabudowy, czyli realizuje cel skupienia zabudowy (jak ma to miejsce w przypadku zwartej zabudowy). Na przedmiotowej działce w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego znajdował się budynek mieszkalny przeznaczony do rozbiórki, przy jednoczesnym braku użytkowanych obiektów pozwalających na uzupełnienie istniejącej zabudowy. Ponadto dla zastosowania tego wyjątku konieczne jest wykazanie, że uzupełnienie istniejącej zabudowy o planowane obiekty, usytuowane właśnie w linii 100 metrów od jeziora, a nie w innym miejscu jest niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, czego jednak w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie uczyniła.

W zażaleniu złożonym od postanowienia organu I instancji mowa jest jedynie o tym, że zdaniem skarżącej spełnione są warunki wynikające z § 3 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, zaś w skardze skarżąca poinformowała, że planowany budynek jest niezbędny do prowadzenia działalności rolniczej ("bowiem stanowi element infrastruktury, umożliwiającej racjonalne prowadzenie gospodarki rolnej i w tym sensie do prowadzenia gospodarstwa niezbędnej"), a poza tym ogólnikowym stwierdzeniem nie zawarto argumentacji wyjaśniającej kwestię dlaczego usytuowanie planowanego budynku w pasie 100 metrów od jeziora jest niezbędne dla prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób pełny zebrały cały materiał dowodowy, nie naruszając przepisów procesowych. Sąd z urzędu nie dostrzegł również innego naruszenia przepisów. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ w sposób przekonujący wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, co w konsekwencji odpowiada także wymogom art. 7, 77 Kpa oraz art. 126, w zw. z art. 124 i art. 107 § 3, i w zw. z art. 11 Kpa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.