Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 971/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 1 pkt 1 lit.a)
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. z siedzibą w K. na interpretację Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla interpretację w zaskarżonej części, tj. w zakresie pytania pierwszego, 2) zasądza od Prezydenta Miasta S. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w K. (dalej: "skarżąca", "spółka") jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego wydana przez Prezydenta Miasta S. (dalej również: "organ") w przedmiocie zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli oraz gruntów wchodzących w skład infrastruktury kolejowej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu 15 maja 2018 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej datowany na 10 kwietnia 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

We wniosku tym, w ramach prezentacji stanu faktycznego, spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m. in. wytwarzania energii cieplnej, a czyni to za pośrednictwem kilku ciepłowni i zakładów wytwarzania. Dalej zaznaczyła, że na terenie jednego z takich zakładów, a mianowicie Zakładu A, w jego części zlokalizowanej w granicach Miasta S., znajduje się część bocznicy kolejowej normalnotorowej, odgałęziającej się w S. od toru nr [...] rozjazdem nr [...] w [...] km linii kolejowej nr [...] K. [...] –C. [...] zarządzanej przez B S.A. Skarżąca oznajmiła, że jest użytkownikiem tej bocznicy i posiada aktualne świadectwo jej bezpieczeństwa, które stanowi potwierdzenie spełnienia wymagań do wykonywania przewozów kolejowych. Wspomniała też, że zasady i organizację bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego na bocznicy określa regulamin, który został uzgodniony z B S.A., to jest z zarządcą infrastruktury kolejowej, za którego pośrednictwem bocznica ta została włączona do sieci kolejowej.

Spółka podała również, że omawiana bocznica kolejowa stanowi jeden okrąg nastawczy, a jej tory tworzą jeden układ torowy, będąc jednocześnie wyposażona w dwa punkty zdawczo-odbiorcze. W jej skład wchodzą takie elementy jak: tory kolejowe, urządzenia zabezpieczające ruch pociągów, układy torowe dla obsługi wywrotnicy czy rozjazdy. Obiekty te, będąc wyodrębnionymi środkami trwałymi spółki, stanowią infrastrukturę kolejową w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 2117 ze zm.; następnie: "u.t.k.").

Spółka wyjaśniła też, że przeznaczeniem przedmiotowej bocznicy kolejowej jest: przyjmowanie z sieci kolejowej B S.A. wszystkich rodzajów i serii wagonów próżnych i ładownych, wyprawianie na sieć kolejową B S.A. wagonów próżnych i ładownych przeznaczonych do przewozu, rozrząd i grupowanie wagonów oraz ich podstawianie na poszczególne punkty ładunkowe, rozładunek i załadunek wagonów na punktach ładunkowych, ważenie wagonów, zestawianie grup wagonów oraz przygotowanie ich do przekazania na torach zdawczo-odbiorczych oraz przemieszczanie wagonów w punktach ładunkowych. Przedmiotowa infrastruktura kolejowa, na podstawie zawartych przez spółkę umów, jest udostępniana przewoźnikom kolejowym m. in. celem wykonywania na niej opisanych czynności, a przewoźnicy kolejowi faktycznie korzystają z niej we wskazanych celach. Wśród nich są podmioty prowadzące działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu przewozów kolejowych rzeczy na liniach zarządców infrastruktury kolejowej na podstawie Licencji wydanej przez Urząd Transportu Kolejowego.

Mając powyższe na uwadze, spółka zapytała, czy począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1923, dalej: "ustawa zmieniająca"), zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") podlegać będą:

1) znajdujące się w posiadaniu spółki budowle oraz grunty wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k., która to infrastruktura jest udostępniana przewoźnikom kolejowym?

2) grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k., która to infrastruktura jest udostępniana przewoźnikom kolejowym?

Jednocześnie spółka wyraziła przekonanie, że prawidłowe w tym względzie są odpowiedzi twierdzące.

Odnośnie pierwszego pytania spółka wskazała, że zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. objęte są budynki, budowle oraz grunty, które wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz są udostępniane przewoźnikom kolejowym. Wskazała zarazem, że wymogi te w analizowanym przypadku zostały spełnione. Nie budzi bowiem wątpliwości, że opisane przez nią obiekty tworzą bocznicę kolejową i są wymienione wprost w Załączniku nr 1 do u.t.k., a zatem wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.k. Niesporne jest również to, że infrastruktura ta faktycznie jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Przy tym dla oceny spełnienia tej przesłanki nie ma znaczenia to, czy udostępnianie to następuje w sposób opisany w Rozdziale 6 u.t.k. Treść art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. nie pozostawia bowiem wątpliwości, że jedynie termin "infrastruktura kolejowa" należy wykładać przez pryzmat znaczenia, jakie temu pojęciu przydaje u.t.k. Względem udostępniania tej infrastruktury ustawodawca nie wprowadził natomiast takiego zastrzeżenia, a to oznacza, że zagadnienie to trzeba definiować z uwzględnieniem reguł wykładni języka ogólnego, co zresztą jest aprobowane zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze.

Względem pytania drugiego spółka odnotowała, że omawiane zwolnienie podatkowe przewidziano dla gruntów wchodzących w skład infrastruktury kolejowej, a w punkcie 12 Załącznika nr 1 do u.t.k. ustawodawca wskazał wprost, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej wymienione w punktach 1-11 tego załącznika. Poza tym w myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.) działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. W rezultacie, w ocenie spółki, za niewątpliwe uznać trzeba, że w obecnym stanie prawnym zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. odnieść trzeba do całych działek ewidencyjnych, na których znajduje się infrastruktura kolejowa udostępniana przewoźnikom kolejowym.

2. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej wydanej w dniu [...], nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "o.p.") oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., za prawidłowe uznał stanowisko skarżącej przedstawione w powyższym wniosku w kwestii:

1) zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości budowli oraz gruntów wchodzących w skład infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.;

2) zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów rozumianych jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.

W uzasadnieniu organ podzielił zapatrywanie spółki, zgodnie z którym poprzez grunty podlegające zwolnieniu z opodatkowania należy rozumieć całe działki ewidencyjne. Zgodził się również z twierdzeniem, że pojęcie infrastruktury kolejowej należy wykładać przez pryzmat art. 4 pkt 1 u.t.k. W kwestii odkodowania normatywnej treści terminu "udostępnianie infrastruktury kolejowej" odwołał się do brzmienia art. 29 ust. 1 u.t.k.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie powyższej interpretacji w części dotyczącej pytania pierwszego i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię terminu "udostępnianie infrastruktury kolejowej" polegającą na bezpodstawnym posiłkowaniu się brzmieniem art. 29 u.t.k. w sytuacji braku stosownego odesłania do tego przepisu i oczywistego językowego znaczenia interpretowanego pojęcia.

Wytknęła też uchybienie art. 14c § 1 w związku z art. 121 § 1 i art. 14h o.p. z uwagi na brak spójności argumentacji prawnej uzasadnienia interpretacji (w zakresie pytania pierwszego) w stosunku do jej sentencji oraz stanu faktycznego i podstawy prawnej wskazanej we wniosku przejawiający się w jednoczesnym uznaniu stanowiska skarżącej za prawidłowe i stwierdzeniu, że udostępnienie infrastruktury kolejowej należy rozumieć w sposób przewidziany w przepisach u.t.k., co doprowadziło do braku pewności co do właściwego sposobu wykładni przepisów objętych wnioskiem, a tym samym naruszyło zasadę zaufania do organów podatkowych.

W dalszej kolejności spółka raz jeszcze powtórzyła, że w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. ustawodawca nie wprowadził wszak nakazu, by sporne pojęcie udostępnienia infrastruktury kolejowej interpretować w sposób przewidziany w przepisach u.t.k., a to oznacza, że należy je wykładać z uwzględnieniem jego potocznego znaczenia. Następnie wyraziła przekonanie, że organ uznający stanowisko zaprezentowane we wniosku za prawidłowe powinien odstąpić od uzasadnienia wydanej przez siebie interpretacji, a nie czynić to i to na dodatek w sposób pozostający w sprzeczności z podjętą kwalifikacją.

4. W odpowiedzi organ stwierdził brak podstaw do zmiany swego stanowiska i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Kontroli Sądu - na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] dotycząca opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury kolejowej.

Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej domagała się potwierdzenia, że należące do niej budowle oraz grunty (rozumiane jako całe działki ewidencyjne), wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu u.t.k. udostępnianej przewoźnikom kolejowych, objęte są zwolnieniem z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. W tym celu skarżąca zadała dwa pytania, opisane w pierwszej części uzasadnienia niniejszego orzeczenia.

Organ interpretacyjny uznał stanowisko skarżącej za prawidłowe – zarówno w zakresie pytania pierwszego, jak i drugiego.

W uzasadnieniu interpretacji, organ interpretacyjny, udzielając odpowiedzi na pierwsze pytanie, stwierdził min.: "zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy o transporcie kolejowym wskazać należy, iż udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na:

1) rozpatrywaniu wniosków aplikanta o przydzielenie zdolności przepustowej;

2) przydzielaniu aplikantowi zdolności przepustowej, w tym:

a) przydzielaniu trasy pociągu,

b) przydzielaniu zdolności przepustowej dla wykonania manewrów lub postoju pojazdów kolejowych;

3) umożliwieniu przewoźnikowi kolejowemu wskazanemu przez aplikanta wykorzystania przydzielonej zdolności przepustowej;

4) umożliwieniu przewoźnikowi kolejowemu skorzystania z pozostałych usług, o których mowa w ust. 1 załącznika nr 2 do ustawy.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy udostępnienie infrastruktury kolejowej polega na przydzieleniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych (czyli zapewnienia, "zagwarantowania" przewoźnikowi, że będzie mógł - po zawarciu odpowiedniej umowy z zarządcą - korzystać z określonych tras pociągów w terminach wskazanych w rozkładzie jazdy pociągów obowiązującym w danym okresie) oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej w celu świadczenia usług z zakresu transportu kolejowego. Jednakże powyższy obowiązek aktualizuje się dopiero po złożeniu przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego wniosku o przydzielenie tras pociągów i udostępnienie infrastruktury kolejowej, zgodnie ze sporządzonym przez zarządcę regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów, o którym mowa w art. 32 cytowanej ustawy o transporcie kolejowym".

Sąd stwierdza, że organ interpretacyjny dopuścił się błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.

Istotne w niniejszej sprawie zwolnienie podatkowe statuuje art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która:

a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub

b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub

c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm.

Zacytowany przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w odniesieniu do przedstawionego przez stronę skarżącą stanu faktycznego stanowi, że składniki majątku skarżącej dla objęcia zwolnieniem z podatku od nieruchomości muszą spełniać dwie przesłanki: stanowić grunt, budynek lub budowlę wchodzącą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym i jednocześnie infrastruktura ta musi być udostępniana przewoźnikom kolejowym.

W ramach pierwszej z wymienionych przesłanek ustawodawca podatkowy odsyła do ustawy o transporcie kolejowym. Stosownie bowiem do art. 4 pkt 1 tej ustawy przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć elementy określone w załączniku nr 1 do tej ustawy.

Wbrew twierdzeniom organu interpretacyjnego, interpretacja pojęcia "udostępnianie" nie wymaga sięgnięcia do u.t.k., tak jak ma to miejsce w przypadku pierwszej przesłanki zwolnienia. Przesłankę tę należy interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Przesłankę "udostępniania infrastruktury kolejowej" należy zatem rozpatrywać zgodnie z jej dosłownym brzmieniem, uwzględniając – jak słusznie wskazano w skardze - powszechnie przyjęte w języku polskim znaczenie słowa "udostępniać". Nie może budzić wątpliwości, że podane we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego okoliczności wskazują na udostępnianie infrastruktury kolejowej w - potocznym rozumieniu wyrażenia "udostępniać" - przewoźnikom kolejowym. Zauważyć także warto, że kwestia wykładni przesłanki udostępnienia infrastruktury kolejowej została rozstrzygnięta w orzecznictwie NSA, który utożsamia ją z faktycznym udostępnianiem jej przewoźnikowi kolejowemu (por. wyroki NSA: z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2945/12; z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3154/12). Wskazane orzeczenia zostały wydane wprawdzie na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, jednakże, zdaniem Sądu, zachowują aktualność również po nowelizacji art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.

Omawiane zwolnienie podatkowe zostało określone przez ustawodawcę w ten sposób, że uwzględnienia regulacji zawartych w ustawie o transporcie kolejowym wymaga wyłącznie pierwsza z ww. przesłanek zwolnienia. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. odsyła do tej ustawy w ściśle wskazanym w tym przepisie zakresie, tj. wyłącznie dla potrzeb zdefiniowania "gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej" (zob. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 124/18; WSA w Kielcach w wyroku z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 199/18; WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1267/17 i z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 814/18 - wszystkie powoływane wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Słusznie zatem podniesiono w skardze, że organ interpretacyjny w sposób nieuzasadniony pominął językowe brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. i odwołał się do 29 u.t.k., mimo, że art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. nie odsyła w tym zakresie do przepisów u.t.k.

Na uwzględnienie zasługuje również zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego.

W myśl art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie zaś z art. 14c § 1 i § 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2010 r. (sygn. akt II FSK 1557/08) uznał, że wnioskowy charakter postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej uzasadnia przyjęcie, że organ wydający tę interpretację jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki zainteresowany zakreślił we wniosku. W wyroku podkreślono, że na podstawie przepisów działu II rozdziału 1a Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego, ani do udzielania jej w obszarze przepisów prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego.

Jak słusznie zauważył WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 7 listopada 2018 r. (sygn. akt I SA/Gl 469/18) wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób, który je właściwie konkretyzuje. Bez niego mogłaby bowiem zostać zrealizowana wyłącznie funkcja informacyjna i to w znacznym uproszczeniu, a nie funkcja gwarancyjna interpretacji indywidualnej. Użyte w art. 14b § 3 o.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1124/09). Przez użyte w tym przepisie sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego" należy rozumieć taki jego opis, który zawiera wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji. Chodzi zatem o podanie istotnych aspektów przyszłych czynności dokonywanych przez podatnika (analogicznie WSA w Warszawie w wyroku w sprawie III SA/Wa 1707/08). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 125).

Podkreślić należy, że interpretacja musi być jednoznaczna i nie może mieć charakteru warunkowego.

Skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji wskazała, na czym polega udostępnianie przez nią infrastruktury kolejowej, w tym jakim podmiotom jest udostępniana. Nie powołała się na możliwość udostępniania infrastruktury kolejowej w sposób określony w art. 29 u.t.k.

Organ interpretacyjny w uzasadnieniu wydanej interpretacji przyznał, że stanowisko skarżącej jest prawidłowe, lecz jednocześnie zastrzegł, że prawidłowość stanowiska podatnika wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji oparta jest na założeniu, że udostępnienie infrastruktury kolejowej zgodne będzie z treścią art. 29 ust. 1 u.t.k.

W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że jeżeli organ interpretacyjny uznaje, że przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny nie został opisany wyczerpująco, nie zawiera wszystkich elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny jej stanowiska, powinien w trybie art. 169 § 1 i 2 w zw. z art. 14h O.p. zażądać od skarżącej uszczegółowienia opisu w tym zakresie w celu dokonania jego prawidłowej kwalifikacji (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 469/18).

Dalej, należy przyznać rację skarżącej, że jeżeli organ interpretacyjny uważał, iż należy przeprowadzić inną wykładnię niż wskazana przez spółkę, wówczas za jedyne prawidłowe rozwiązanie winno być stwierdzenie przez organ, iż stanowisko spółki jest nieprawidłowe. Natomiast za niedopuszczalne należy uznać z jednej strony zaaprobowanie stanowiska spółki, z drugiej zaś, sporządzenia uzasadnienia, które temu stanowisku przeczy.

Z tych powodów, organ interpretacyjny, formułując de facto warunek w uzasadnieniu interpretacji, naruszył art. 14c § 1 O.p.

Tymczasem, jak stwierdził NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2616/11 wydanie interpretacji warunkowej, niezawierającej jednoznacznej oceny prawidłowości działań podatnika nie tylko nie wypełnia standardów budowy uzasadnienia z art. 14c § 1 O.p., ale także nie spełnia podstawowej funkcji indywidualnej interpretacji, czyli nie chroni podatnika. Tylko indywidualna interpretacja podatkowa, która jest jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa wypełnia funkcję informacyjną i gwarancyjną nadaną instytucji interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę w art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 14k § 1 O.p., ponieważ tylko interpretacja jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa zapewnia wyjaśnienie sprawy oraz umożliwia stronie zastosowanie się do wskazań z interpretacji i uzyskanie pewności oceny prawnej swojego postępowania.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że organ interpretacyjny naruszył art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. oraz art. 14 c O.p. i uchylił, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., interpretację w zaskarżonej części, tj. w zakresie pytania pierwszego.

Wskazania dla organu w toku ponownego rozpoznania sprawy wynikają z powyższych rozważań Sądu.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) określone w § 14 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 265) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).