Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1052/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska (spr.) WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi F. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia[...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego F. W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1052/20

UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku F. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2018 r., w przedmiocie nieudzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), dalej u.d.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3k.p.a..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. F. W. złożył wniosek o lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...] w [...] na rzecz dojazdu do projektowanej zabudowy o celach komercyjnych i parkingu.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nie udzielił zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego.

Organ wyjaśnił, że działka nr [...] w [...] objęta jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zgodnie z którym pozostaje w obszarze oznaczonym 3Up. Zgodnie z § 11 ust. 4 niniejszego planu dla obszaru 3Up ustala się docelową obsługę komunikacyjną z drogi dojazdowej 18KD-D, a jako rozwiązanie tymczasowe dopuszcza się obsługę komunikacyjną z drogi krajowej nr [...]za pośrednictwem jednego zjazdu usytuowanego w północno - wschodniej części terenu. Zdaniem organu, aczkolwiek w planie zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru oznaczonego 3Up dopuszczono obsługę komunikacyjną z DK [...]za pośrednictwem jednego zjazdu usytuowanego w północno - wschodniej części terenu, to jednak obszar ten jest już skomunikowany z drogą krajową za pośrednictwem dwóch zjazdów indywidualnych, które to użytkowane są jako publiczne bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi. Jeden zjazd jest na granicy działek nr [...] i [...] w [...], a drugi na granicy działek nr [...] i [...] w [...]. Skoro obszar 3Up jest skomunikowany z drogą krajową istniejącymi zjazdami, ustają przesłanki uzasadniające lokalizację zjazdu z DK [...]do działki nr [...] w [...], zgodnie z ustaleniami planu. Istniejący zjazd indywidualny na granicy działek Nr [...] i [...] może zostać przebudowany do parametrów zjazdu publicznego na odrębny wniosek stron.

Ponadto organ podniósł, że zgodnie z zarządzeniem nr 34 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 3 października 2017 r. drogę krajową Nr [...]zaliczono do klasy techniczno-użytkowej GP - droga główna ruchu przyspieszonego. Obowiązujące rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm., dalej jako "rozporządzenie") w § 9 pkt 1 określa dostępność do tej klasy drogi w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu. Ponieważ każdy zjazd z drogi stanowi dodatkowy punkt kolizji, ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu panującego na drodze klasy GP nakazuje się ograniczanie ilości i częstotliwości zjazdów. Stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu. A zatem, zdaniem organu, w wymaganiach użytkowych dla tej klasy drogi ustalono ograniczenia w wykonaniu zjazdów. Jest to szczególnie uzasadnione w sytuacji bardzo wysokiego natężenia ruchu na tym odcinku drogi krajowej wynoszącego 16815 pojazdów rzeczywistych na dobę w roku 2015. Tym samym organ nie znalazł podstaw do wydania zezwolenia na lokalizację omawianego zjazdu publicznego

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpoznaniu wniosku F. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2018 r.

Organ, przytaczając treść art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. oraz § 9 ust. 1 pkt 3, § 3 pkt 4 ww. rozporządzenia, podniósł, że powyższe przepisy służą zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jest podstawowym kryterium wyrażenia zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej. Zdaniem organu zjazd publiczny niewątpliwie wpłynąłby na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi krajowej, bowiem zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu natężenie ruchu drogowego wynosiło w 2015 r. aż 16815 poj./dobę. Dla porównania w roku 2010 natężenie to wynosiło 11765 poj./dobę, co oznacza, że tendencja wzrostowa wynosi 30%. Zdaniem organu w świetle powyższego każdy dodatkowy zjazd, tym bardziej zjazd publiczny, może wpłynąć negatywnie na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dodatkowa kumulacja pojazdów w miejscu utworzenia zjazdu publicznego do działki nr [...] miałaby istotny wpływ na pogorszenie istniejących warunków ruchu na drodze.

Nadto organ podtrzymał swoje stanowisko w zakresie możliwości skomunikowania działki nr ew. [...]z drogą publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2019r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 868/19 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 15 lutego 2019r. wskazując ,że organ dokonał nieprawidłowej wykładni § 11 ust. 4 niniejszego planu polegającej na przyjęciu, że zjazd z drogi krajowej nr [...](zapewniający tymczasową obsługę komunikacyjną) może zostać usytuowany jedynie w miejscu, w którym teren 3Up przylega do drogi krajowej nr [...], podczas gdy w planie dla wsi [...] brak jest takiego postanowienia, a nadto taka interpretacja całkowicie wykluczałaby zlokalizowanie jakiegokolwiek zjazdu z drogi krajowej nr [...], ponieważ tereny 3Up w ogóle nie graniczą z terenem 1KD(D), przez który biegnie droga krajowa nr [...], zaś graniczą z terenem oznaczonym 18KD(D). Sąd podkreślił, że wyżej przytoczony zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera kategorycznego zakazu lokalizacji drugiego zjazdu dla danego obszaru, szczególnie, że odnosi się do rozwiązania tymczasowego dotyczącego skomunikowania niniejszego obszaru z drogą krajową nr [...]. Zdaniem Sądu zasadnie podniósł także skarżący, że naruszające zapisy planu zagospodarowania przestrzennego są twierdzenia organu, że nieruchomość skarżącego zostanie skomunikowana z drogą krajową nr [...]za pomocą planowanej drogi dojazdowej klasy D wobec czego nie ma potrzeby na zezwolenie na lokalizację zajazdu publicznego, podczas gdy § 11 ust. 4 planu dopuszcza jako rozwiązanie tymczasowe obsługę komunikacyjną z drogi krajowej nr [...]za pośrednictwem zjazdu usytuowanego w północno-wschodniej części terenu. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja winna zostać wydana w oparciu o aktualny stan faktyczny i nie powinna odnosić się do zdarzeń przyszłych i niepewnych.

Sad wyjaśnił nadto, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że wskazany przez organ jako zjazd obsługujący teren 3Up (teren o przeznaczeniu usługowo-komercyjnym) tj. zjazd w km 123+340 drogi krajowej nr [...](na działce nr [...]) jest zjazdem indywidualnym, który jest wykorzystywany jako zjazd publiczny bez prawnie wymaganego pozwolenia. W ocenie Sądu skarżący co prawda może ustanowić drogę konieczną i uzyskać dostęp do zjazdu istniejącego na działce nr [...], jednakże nie posiada narzędzi prawnych, żeby nakłonić właściciela działki nr [...] do złożenia wniosku do Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K. celem przebudowy ww. zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 k.p.a., przez brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do zastosowania art. 29 ust. 4 u.d.p., bowiem nie zostały przez organ wyjaśnione w sposób należyty wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, co w konsekwencji pociąga za sobą niemożność oceny, czy sporna lokalizacja zjazdu do działki nr [...] w miejscowości [...] będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze głównej. Bezsporne jest bowiem, że droga z której lokalizacji zjazdu domaga się skarżący ma status drogi głównej ruchu przyśpieszonego (klasa GP). Jednakże nie można twierdzić, że w każdej sytuacji dodatkowy zjazd z drogi tej klasy będzie wpływał negatywnie na płynność ruchu i zwiększał niebezpieczeństwo na drodze.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z powyższym wyrokiem WSA w Warszawie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku F. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2018 r., w przedmiocie nieudzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Na wstępie organ podkreślił, że wyrażenie zgody na lokalizacje zjazdu bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego , którego granice są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu publicznego z drogi, a także obowiązujące przepisy. Podlega ono ograniczeniom wynikającym m. in. z ustawy o drogach publicznych oraz warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124, ze zm.).

Właściwym do obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki nr [...], będzie zjazd publiczny. Przy czym organ podkreślił , że kryteria udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego są bardziej rygorystyczne, niż w przypadku zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, ze względu na fakt, iż zjazd publiczny z uwagi na swój charakter i przeznaczenie przenosi z drogi i na drogę (w przeciwieństwie do zjazdu indywidualnego) znacznie większy ruch generowany przez obiekt, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Stosownie zaś do § 77 tego rozporządzenia zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych.

Zgodnie natomiast z § 113 ust. 7 w związku z § 78 ust. 1 cyt. rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności:

1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła;

2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę;

3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%;

4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie;

5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

Po dokonaniu analizy powyższego przepisu organ wskazał, że :

- na gruncie przedmiotowej sprawy nie mamy do czynienia z planowaną lokalizacją zjazdu publicznego w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła (§ 113 ust. 7 pkt),

- zgodnie z wyznaczonym trójkątem widoczności przez Naczelnika Wydziału BRD i Zarządzania Ruchem Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - mgr. inż. R. Ż., widoczność na projektowanym zjeździe publicznym jest zachowana (§ 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia),

- pochylenie niwelety wynosi od ok. 0,20% do ok. 1,00%, a na wysokości planowanego zjazdu publicznego (w km. ok. 123+200) wynosi 0,35%. W miejscu tym występuje przełamanie spadków i jest to najniższy punkt na odcinku kilkuset metrów drogi krajowej nr [...]. Zatem mając na uwadze, iż na przedmiotowym odcinku drogi nie występuje pochylenie niwelety większe niż 4%, to nie występuje przesłanka wynikająca z § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia,

- droga krajowa nr [...], w miejscu planowanej lokalizacji zjazdu publicznego, przebiega na odcinku prostym, o niewielkim spadku podłużnym bez występujących łuków pionowych (§ 113 ust. 7 pkt 4 rozporządzenia technicznego). Na odcinku tym nie występuje również dodatkowy pas ruchu, który wykluczałby możliwość lokalizacji zjazdu publicznego w tym miejscu (§ 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia).

Jednak, w ocenie organu, jedną z istotnych okoliczności dla oceny zasadności wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego, są względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, które należy poddać szczególnej weryfikacji z uwagi na miejsce usytuowania planowanego zjazdu. Zdaniem organu, planowane przez stronę wykorzystanie działki nr [...] na cele komercyjne, byłoby generatorem kumulującym w swoim rejonie dodatkowe natężenie ruchu drogowego w tym ruchu pojazdów ciężarowych, co miałoby przełożenie na wzrost ilości manewrów w ciągu doby na wnioskowanym zjeździe publicznym.

Powyższe niekorzystnie wpłynęłoby na warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze, tym bardziej, że droga krajowa nr [...]na odcinku przy którym położona jest działka nr [...], już obecnie przenosi duże natężenie ruchu, które ma tendencję wzrostową. Według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. Średni Dobowy Ruch (SDR) na odcinku drogi krajowej nr [...][...] - [...] od km 122+009 do km 124+573 wyniósł aż 16815 poj./dobę (w tym udział pojazdów ciężarowych 2326 poj./dobę, co stanowi około 14% ogólnego dobowego natężenia ruchu drogowego) i wzrósł o około 30% w porównaniu z rokiem 2010 (11765 poj./dobę). Bezsprzecznym zaś jest, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność, i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstość ich występowania - dotyczy to w szczególności zjazdów publicznych, które charakteryzują się dużą częstotliwością użytkowania. Tak duży potok pojazdów, w tym w szczególności pojazdów ciężarowych, których gabaryty oraz właściwości jezdne (droga hamowania, tonaż) wymagają jeszcze większej sprawności i skupienia przez kierujących nimi wymusza na zarządcy drogi szczególny ustawowy obowiązek dbania o bezpieczeństwo uczestników ruchu, a także nieingerowanie w warunki techniczne przedmiotowej drogi krajowej - klasy GP.

Projektowany zjazd publiczny znajdowałby się w odległościach: ok. 46 m, ok. 140 m, ok. 235 m od istniejących na drodze krajowej nr [...]zjazdów indywidualnych (km 123 + 246, km 123 + 340, km 123+435) oraz w odległościach: ok. 283 m, ok. 177 m, ok. 343 m, ok. 348 km od istniejących zjazdów publicznych (km 122+917, km 123+023, km 123+543, km 123 + 548).

Co prawda w miejscu wnioskowanego zjazdu publicznego mamy do czynienia z prostym odcinkiem drogi krajowej nr [...]o dobrej widoczności, niemniej jednak w opinii organu powyższe okoliczności "zachęcają" wielu kierowców do przekraczania maksymalnej prędkości (90 km/godz.), a tym samym do stwarzania potencjalnych zagrożeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, na analizowanym odcinku drogi. Zgodnie ze stałą organizacją ruchu ww. drogi krajowej projektowany zjazd publiczny znajdowałby się w miejscu, gdzie występuje oznakowanie podłużne, w postaci linii segregacyjnej P-4 "linia podwójna ciągła", którą zgodnie z załącznikiem nr 1 "Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych poziomych i warunki ich umieszczania na drogach" do rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2310), szczegółowych warunków technicznych dla znaków drogowych poziomych i warunków ich umieszczania na drogach, stosuje się w celu rozdzielenia przeciwnych kierunków ruchu na odcinkach jezdni, na których należy wyeliminować przejeżdżanie pojazdów na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu, niezależnie od dopuszczalnej prędkości na drodze.

Co prawda miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację zjazdu publicznego do terenu oznaczonego symbolem 3Up, który obejmuje działkę nr [...], niemniej jednak zarządca drogi dokonał analizy aktualnych uwarunkowań panujących na drodze krajowej nr [...], która wykazała, że wnioskowany zjazd publiczny stworzy zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego oraz ograniczy jego płynność.

Konkludując organ podniósł, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124, ze zm.), do których odsyła art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy zjazd z drogi miałby zostać urządzony w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. W takich sytuacjach prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł F. W., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji jej poprzedzającej z dnia [...] listopada 2018r., zarzucając organowi naruszenia:

a. art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2068; dalej: ustawa o drogach publicznych) w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016r., poz, 124; dalej: rozporządzenie) oraz § 77 rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odmówieniu wydania Skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], podczas gdy do ww. nieruchomości brak jest innej możliwości dojazdu, w szczególności zaś brak jest innego zjazdu publicznego przy wykorzystaniu, którego możliwy byłby dojazd do nieruchomości, zaś najbliższy zjazd publiczny znajduje się w odległości ok. 177 metrów;

b. § 55 ust. 1 pkt 3) w zw. z § 78 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie charakteru zjazdu, o zezwolenie na lokalizację którego wnosi Skarżący, co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, że istniejący zjazd indywidualny w km 123+340 na działce nr [...] będzie odpowiedni do obsługi działki Skarżącego o numerze [...],

c. § 55 ust. 1 pkt 3) w zw. z § 79 rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu charakteru zjazdu w km 123+340 na działce nr [...] - zjazdu indywidualnego i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że teren 3Up (na którym m.in. zlokalizowana jest nieruchomość skarżącego) jest legalnie skomunikowany, podczas gdy zjazd w km 123+340 na działce nr [...] jest zjazdem indywidulanym wykorzystywanym jako zjazd publiczny bez prawnie wymaganego zezwolenia, a tym samym należy uznać, że do terenu 3Up nie prowadzi żaden zjazd publiczny, który mógłby zapewnić zgodną z prawem komunikacyjną obsługę zabudowy usługowo-produkcyjnej;

d. § 113 ust. 7 rozporządzenia przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że lokalizacja zjazdu publicznego zgodnie z wnioskiem skarżącego wpłynęłaby na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...], podczas gdy nie zaistniała żadna przesłanka negatywna wskazana w § 113 ust.7 pkt 1-5 rozporządzenia, zaś planowany zjazd znajdowałby się na prostym odcinku drogi o dobrej widoczności;

e. § 11 ust. 4 uchwały NR [...]Rady Gminy w [...]z dnia [....]kwietnia 2007r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi [...], zmienionej uchwałą NR [...]Rady Gminy w [...]z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru wsi [...] przez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że teren 3Up może zostać skomunikowany z drogą krajową nr [...]za pomocą jednego zjazdu usytuowanego w północno-wschodniej części terenu, podczas gdy brak jest kategorycznego zakazu lokalizacji drugiego zajazdu dla tego terenu, i to o innym charakterze (zjazd publiczny);

II. naruszenie przepisów postępowania : art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego przez co stan faktyczny sprawy nie został dokładnie wyjaśniony co z kolei doprowadziło w szczególności do:

a. pominięcia okoliczność, iż uwzględnienie wniosku Skarżącego, a to wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...] w miejscowości [...], zapewni obsługę komunikacyjną nie tylko działki nr [...], ale także innych, sąsiednich działek Skarżącego (a to działek o numerach [...], [...] i [...]], a tym samym zapewni obsługę komunikacyjną znacznej części terenu przeznaczonego pod zabudowę usługowo-produkcyjna, oznaczonego w m.p.z.p. wsi [...] jako 3Up;

b. pominięcia okoliczności, że teren przeznaczony pod zabudowę usługowo-produkcyjną (teren 3Up), w tym także nieruchomości Skarżącego, na których zamierza prowadzić działalność gospodarczą, nie ma zapewnionej legalnej i odpowiedniej obsługi komunikacyjnej przez zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...]; podczas gdy obsługa komunikacyjna nieruchomości Skarżącego (jak i całego terenu 3Up) może być prowadzona wyłącznie zjazdem publicznym;

W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację dotyczącą wskazanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr [...]3, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona.

Na wstępie należy zauważyć, że

W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r.o drogach publicznych (Dz.U z 2013r., poz. 267 ze zm.) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Zgodnie z ust. 4 art. 29 przywołanej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony mając na uwadze wzgląd na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki techniczne, o których mowa zostały określone w powoływanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U Nr 43, poz. 430). Z powyższego wynika, iż organ administracyjny wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz kryteriami wyznaczonymi przez powyższe rozporządzenie.

Wyjaśnić także należy, że decyzja w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu ( przebudowę zjazdu indywidualnego na publiczny), podejmowana w oparciu o art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p., wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 roku sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. Lex Polonica nr 18780623 i z dnia 7 marca 2007 roku sygn. akt VI SA/Wa 2235/06 publ. LEX nr 329687).

Podejmowane w ramach uznania administracyjnego decyzje pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ nie przekroczył przy wydawaniu decyzji granic uznania oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie zindywidualizowanymi przesłankami. Badaniu podlega także, czy przy podjęciu decyzji został uwzględniony słuszny interes społeczny i słuszny interes strony oraz czy respektowano konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 7 k.p.a.). Sam wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego.

W kontrolowanej przez Sąd sprawie dokonana przez organ ocena materiału dowodowego budzi zastrzeżenia.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że w sprawie niniejszej orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 24 września 2019r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 868/19 uchylił decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2019r.

W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

W uzasadnieniu przywołanego prawomocnego wyroku, Sąd wskazał, że § 11 ust. 4 niniejszego planu nie może być interpretowany w ten sposób, że zjazd z drogi krajowej nr [...](zapewniający tymczasową obsługę komunikacyjną) może zostać usytuowany jedynie w miejscu, w którym teren 3Up przylega do drogi krajowej nr [...], bowiem w planie dla wsi [...] brak jest takiego postanowienia, a nadto taka interpretacja całkowicie wykluczałaby zlokalizowanie jakiegokolwiek zjazdu z drogi krajowej nr [...], ponieważ tereny 3Up w ogóle nie graniczą z terenem 1KD(D), przez który biegnie droga krajowa nr [...], zaś graniczą z terenem oznaczonym 18KD(D). Sąd nadto jednoznacznie stwierdził, że wyżej przytoczony zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera kategorycznego zakazu lokalizacji drugiego zjazdu dla danego obszaru, szczególnie, że odnosi się do rozwiązania tymczasowego dotyczącego skomunikowania niniejszego obszaru z drogą krajową nr [...].

Sąd w prawomocnym wyroku przesądził także, że naruszające zapisy planu zagospodarowania przestrzennego są twierdzenia organu, że nieruchomość skarżącego zostanie skomunikowana z drogą krajową nr [...]za pomocą planowanej drogi dojazdowej klasy D wobec czego nie ma potrzeby na zezwolenie na lokalizację zajazdu publicznego, podczas gdy § 11 ust. 4 planu dopuszcza jako rozwiązanie tymczasowe obsługę komunikacyjną z drogi krajowej nr [...]za pośrednictwem zjazdu usytuowanego w północno-wschodniej części terenu.

Jak wynika z treści wniosku skarżący ubiega się o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego w miejscowości [...] z drogi krajowej nr [...]do nieruchomości stanowiącej działkę o nr [...], umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z § 76a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U Nr 43, poz. 430) ze względu na wymagania techniczne i użytkowe zjazdy dzieli się na:

1) publiczne - określone przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym:

a) na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym,

b) na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym,

c) które stanowią lub będą stanowić dojazd do nieruchomości wymienionych w lit. a lub b.

Zgodnie z brzmieniem § 78 ust 1. rozporządzenia, zjazd publiczny ( bo o taki wnioskował skarżący) powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7.

Zjazd publiczny powinien mieć:

a) szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze,

b) nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego,

c) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m,

d) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania,

e) na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%.

Zgodnie natomiast z § 113 ust. 7 w związku z § 78 ust. 1 cyt. rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności:

- w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła;

- w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę;

- na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%;

-nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie;

- na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

Oceniając stan faktyczny i proponowaną lokalizację zjazdu publicznego sam organ uznał ,że:

- na gruncie przedmiotowej sprawy nie mamy do czynienia z planowaną lokalizacją zjazdu publicznego w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła (§ 113 ust. 7 pkt),

- zgodnie z wyznaczonym trójkątem widoczności przez Naczelnika Wydziału BRD i Zarządzania Ruchem Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - mgr. inż. R. Ż., widoczność na projektowanym zjeździe publicznym jest zachowana (§ 113 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia),

- pochylenie niwelety wynosi od ok. 0,20% do ok. 1,00%, a na wysokości planowanego zjazdu publicznego (w km. ok. 123+200) wynosi 0,35%. W miejscu tym występuje przełamanie spadków i jest to najniższy punkt na odcinku kilkuset metrów drogi krajowej nr [...]. Zatem mając na uwadze, iż na przedmiotowym odcinku drogi nie występuje pochylenie niwelety większe niż 4%, to nie występuje przesłanka wynikająca z § 113 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia,

- droga krajowa nr [...], w miejscu planowanej lokalizacji zjazdu publicznego, przebiega na odcinku prostym, o niewielkim spadku podłużnym bez występujących łuków pionowych (§ 113 ust. 7 pkt 4 rozporządzenia technicznego). Na odcinku tym nie występuje również dodatkowy pas ruchu, który wykluczałby możliwość lokalizacji zjazdu publicznego w tym miejscu (§ 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia).

Należy więc uznać, że w przedmiotowej sprawie nie występuję żadna z negatywnych przesłanek wymienionych w § 113 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego, wykluczająca możliwość udzielenia zgody na lokalizacje przedmiotowego zjazdu.

Niesporne jest, że droga krajowa nr [...]została zakwalifikowana jako droga główna ruchu przyśpieszonego klasy GP (zarządzenie Nr 34 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 3 października 2017 r. w sprawie list istniejących dróg krajowych). Tym samym zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., stosowanie zjazdów z tej drogi dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykorzystanie istniejącej drogi klasy D Lub L do obsługi przyległych nieruchomości.

Zgodzić się zatem należy z organem, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Z kolei ewentualna lokalizacja zjazdu publicznego połączonego z drogą ww. klasy musi mieć charakter wyjątkowy i nadzwyczajny, a nie stanowić reguły wynikającej wyłącznie z bliskiego sąsiedztwa działki z drogą krajową.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem faktycznym i prawnym, umożliwiającym jej prawidłową kontrolę (patrz wyrok NSA z 27 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1786/12). Granice uznania administracyjnego są określone przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi, a także obowiązujące przepisy. Podkreślić należy, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym, korzystaniu ze swojej nieruchomości (patrz Wyrok NSA z 23 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 986/04). Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie (por. wyroki NSA z 24 maja 2026 r. sygn. akt I OSK 1864/14 i z 8 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 176/11). Innymi słowy, organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, która powodowałaby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powyższe nie oznacza jednak, że organ może działać dowolnie. Kwestia ta winna być przedmiotem wnikliwego postepowania dowodowego. Organ rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu z drogi publicznej musi wnikliwie przeanalizować w postępowaniu czy i w jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a następnie uzasadnić w sposób wyczerpujący, realizujący zasady wynikające z k.p.a., w szczególności dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. O tym czy konkretny zjazd będzie negatywnie wpływał na poziom bezpieczeństwa w ruchu drogowym rozstrzygają nie tyle przepisy prawa, co okoliczności faktyczne indywidualnej sprawy i projektowane rozwiązania komunikacyjne. Nie jest wystarczające odwołanie się w uzasadnieniu decyzji odmawiającej lokalizacji zjazdu, ogólnie do zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom ruchu, bez wskazania konkretnych przyczyn wykluczających urządzenie zjazdu w konkretnym przypadku. Oczywiście GDDKiA jest wyspecjalizowanym organem, który w zakresie swoich kompetencji ma wiedzę na temat, nie tylko zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego ale i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych, jednak nie zwalnia to tego organu od przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postepowania wyjaśniającego.

Jak podaje organ, według Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015 r. Średni Dobowy Ruch (SDR) na odcinku drogi krajowej nr [...][...] - [...] od km 122+009 do km 124+573 wyniósł aż 16815 poj./dobę (w tym udział pojazdów ciężarowych 2326 poj./dobę, co stanowi około 14% ogólnego dobowego natężenia ruchu drogowego) i wzrósł o około 30% w porównaniu z rokiem 2010 (11765 poj./dobę).

Należy jednak podkreślić, że przy ocenie wpływu proponowanego zjazdu na poziom bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest wystarczające powołanie się przez organ tylko na statystyczne dane natężenia ruchu drogowego. Przełożenie natężenia ruchu drogowego na poziom bezpieczeństwa na danej drodze nie jest automatyczne. Ocena czy projektowany zjazd będzie stwarzał niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego, wymaga każdorazowo wnikliwego rozważenia przez organ w warunkach konkretnej indywidualnej sprawy, jej okoliczności faktycznych.

Organ ustalił, że projektowany zjazd publiczny znajdowałby się w odległościach: ok. 46 m, ok. 140 m, ok. 235 m od istniejących na drodze krajowej nr [...]zjazdów indywidualnych (km 123 + 246, km 123 + 340, km 123 + 435) oraz w odległościach: ok. 283 m, ok. 177 m, ok. 343 m, ok. 348 km od istniejących zjazdów publicznych (km 122 + 917, km 123 + 023, km 123 + 543, km 123 + 548).

Poprzestanie przez organ na twierdzeniu, że na powyższym odcinku występuje 14 zjazdów i wyprowadzenie z niego automatycznego wniosku o realnym zagrożeniu dla wszystkich uczestników drogi krajowej nr [...], nie jest wystarczające do przyjęcia, że planowany zjazd istotnie wpłynie na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu i ograniczenie przepustowości na tej drodze. Taka sytuacja wymaga każdorazowo dokładnej i wnikliwej analizy układu komunikacyjnego i bezpieczeństwa na odcinku drogi na którym ma powstać zjazd. Zresztą jak sam podaje organ na przedmiotowym odcinku drogi na przestrzeni ostatnich 5 lat doszło do jedynie dwóch wypadków ( bez ofiar śmiertelnych) co wskazywałoby , że pomimo wzrostu natężenia ruchu przedmiotowy odcinek drogi należałoby uznać, wbrew stanowisku organu, za raczej bezpieczny. Podkreślenia wymaga, że sam organ przyznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że " w miejscu wnioskowanego zjazdu publicznego mamy do czynienia z prostym odcinkiem drogi krajowej nr [...]o dobrej widoczności".

Istotnym wydaje się także okoliczność, że proponowana przez skarżącego lokalizacja zjazdu w km 123 + 200 ma być oddalona o 177 m metrów w jedną stronę i o 343 m w drugą stronę od najbliższych zjazdów publicznych. Przy czym organ nie uwzględnił w swoich rozważaniach, że najbliżej w stosunku do działki nr ew. [...]zjazdy publiczne położone są po przeciwnej stronie drogi krajowej nr [...].

Zgodzić należy się z poglądem organu, że właściciele nieruchomości w pierwszej kolejności powinni wykorzystać inne możliwości stworzenia dojazdu do ich nieruchomości, niż budowę zjazdu z drogi krajowej klasy "GP".

Jednak jak wynika z akt postepowania administracyjnego, wbrew stanowisku organu, działka o nr ew. [...]położona w obszarze oznaczonym w planie miejscowym 3Up-zabudowa usługowo- produkcyjna, podobnie jak cały ten obszar planu, pozbawiona jest możliwości lokalizacji zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...], a co za tym idzie dostępu do drogi publicznej, umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej na terenie planu do tego przeznaczonym.

Przy czym nie do pogodzenia w państwie prawa jest sugerowanie przez organ administracji publicznej, możliwość korzystania przez skarżącego ze zjazdu w km 123+340 drogi krajowej nr [...](na działce nr [...]) który jest zjazdem indywidualnym, wykorzystywanym jako zjazd publiczny bez prawnie wymaganego pozwolenia.

Należy także podkreślić, że WSA w wyroku z dnia 24 września 2019r. sygn.akt VII SA/Wa 868/19 jednoznacznie wskazał, że co prawda skarżący może ustanowić drogę konieczną i uzyskać dostęp do zjazdu istniejącego na działce nr [...], jednakże nie posiada narzędzi prawnych, żeby nakłonić właściciela działki nr [...] do złożenia wniosku do Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K. celem przebudowy ww. zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego.

Tak więc rację ma skarżący, że do terenu 3Up ( w tym działki nr ew.[...]) nie prowadzi żaden zgodny z prawem zjazd publiczny, który umożliwiałby obsługę komunikacyjną zabudowy usługowo- produkcyjnej. Przy czym to na organie ciąży obowiązek wykazania, że istnieje nie tylko hipotetyczna możliwość zapewnienia dostępu z działki do drogi publicznej przez ustanowienie stosownej służebności, musi być to możliwość realna.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 80 k.p.a., przez brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do zastosowania art. 29 ust. 4 ustawy drogach publicznych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Wady powyższe doprowadziły do nieprawidłowej, odmowy wyrażenia skarżącemu zgody na lokalizację zjazdu.

Ponownie rozpatrując wniosek skarżących organ winien mieć na uwadze przedstawione wyżej stanowisko Sądu oraz stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 24 września 2019r. ( VII SA/Wa 868/19) zarówno w zakresie wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i konieczność wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy, zwłaszcza w zakresie wygenerowania przez przedmiotowy zjazd niedopuszczalnego zagrożenia w ruchu drogowym, a także oceny już zebranego materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do wydania prawidłowej decyzji, oraz jej uzasadnienia uwzględniającego uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie lokalizacji zjazdu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.