Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1291/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 68  ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 162  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu prawa do dodatku za rozłąkę oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1291/10

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] r. decyzji nr [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] r. ustalającej ppłk A. Ł. prawo do dodatku za rozłąkę. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 kpa oraz art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że z dniem 1 stycznia 2010 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 z późn. zm.), które spowodowały zmiany zasad ustalania prawa do dodatku za rozłąkę. Od dnia 1 stycznia 2010 r. dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w związku małżeńskim lub posiadającemu dzieci pozostające na jego utrzymaniu, który w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) w brzmieniu na dzień 1 stycznia 2010 r. korzysta z zakwaterowania tymczasowego bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny. Stosownie do art. 1a pkt. 10 cytowanej ustawy zakwaterowaniem tymczasowym jest zamieszkiwanie w internacie, kwaterze internatowej lub kwaterze zastępczej. Z poświadczenia zameldowania wydanego przez Urząd m.st. [...], Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich w [...] z dnia [...] r. wynika, iż ppłk A. Ł. jest zameldowany w miejscu pełnienia służby tj. w [...] przy ulicy [...]. Na podstawie zaświadczenia z Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, Oddziału Regionalnego w [...] z dnia [...] r. wynika, że ppłk A. Ł. nie korzysta z zakwaterowania tymczasowego stanowiącego zasób w/w Oddziału.

Od powyższej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie, w którym domagał się wypłacenia należności za okres luty- czerwiec 2010 r.

Odwołujący się zarzucił, że zwracał się do organu o zakwaterowanie, o którym mowa w art. 68 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych- zakwaterowanie zbiorowe w internacie lub kwaterze internatowej. Zakwestionował też prawidłowość powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia - przepisów ustawy o zakwaterowania Sił Zbrojnych RP oraz nieuwzględnienie w przeprowadzonym postępowaniu opinii Departamentu Spraw Socjalnych MON, że wypłata dodatku za rozłąkę powinna nastąpić na podstawie decyzji administracyjnych, które stały się ostateczne przed 1 stycznia 2010 r. oraz, że dotychczasowe są nadal wiążące do momentu ich uchylenia i wydania decyzji na podstawie rozporządzenia z 30 kwietnia 2010 r. Wadliwie też określono organ wydający decyzję - zamiast Szefa WSW napisano Wojewódzki Sztab Wojskowy, a także określając adresata decyzji pominięto jego adres zamieszkania, błędnie przywołano datę wcześniejszego rozstrzygnięcia powołanego w uzasadnieniu decyzji, pominięto ocenę skarżącego dotyczącą zgromadzonego materiału dowodowego.

Decyzją Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z [...] r. nr [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 68 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy, z którego wynika, że prawo do należności z tytułu rozłąki przysługuje żołnierzowi, który korzysta z zakwaterowania tymczasowego bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny, w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej w rozumieniu ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zainteresowany zameldowany jest na pobyt czasowy w lokalu przy ul. [...] i nie korzysta z zakwaterowania tymczasowego stanowiącego zasób internatowy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział w [...].

Organ zwrócił też uwagę, że dotychczasowe rozwiązania prawne w zakresie należności za rozłąkę były regulowane aktem rangi rozporządzenia, natomiast aktualnie – ustawą. Zakres przedmiotowy i podmiotowy nowej regulacji odbiega od dotychczasowych rozwiązań prawnych, zatem zasadnym było zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Odnosi się to do zmiany kręgu adresatów normy prawnej wynikającej z art. 68 ust. 1 ustawy pragmatycznej.

W skardze do sądu zainteresowany zarzucił nieuzasadnione pozbawienie praw nabytych za okres od 1 stycznia do 31 maja 2010 r. wynikające z nieuwzględnienia luki prawnej - braku stosownego rozporządzenia, wypełnionej przez przepis przejściowy – art. 9 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zarzucił też naruszenie art. 6, 7, 77, 104, 8, 35 § 1 -3, 80, 81, 107 § 3, 136, 138 i 162 ust. 1 kpa ograniczając się do częściowej kontroli decyzji organu I instancji.

Do 31 grudnia 2009 r. podstawę wypłaty dodatku za rozłąkę stanowiło rozporządzenie MON z 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), które było wydane na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm.).

Nowa regulacja weszła w życie od 1 stycznia 2010 r., gdzie w art. 68 ust. 1 i 3 określono warunki otrzymywania dodatku za rozłąkę a w art. 8 i 9 upoważniono Ministra Obrony Narodowej do wydania stosownego rozporządzenia. W art. 9 ust. 2 ustawy określono losy dotychczasowych przepisów wykonawczych do 30 czerwca 2010 r. Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 16 grudnia 2009 r. z zapisem o utracie mocy obowiązywania dotychczasowego rozporządzenia z dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia. Zdaniem skarżącego narusza to § 132 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Stworzyła się też luka prawna w zakresie dodatku za rozłąkę, którą w resorcie próbowano wypełnić przez modyfikacje projektu rozporządzenia i sugerowanie przyjęcia od 1 stycznia 2010 r. rozwiązań zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON z [...] r., zapominając o przepisie zawartym w art. 9 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o służbie wojskowej. Organ nie uwzględnił też zmiany ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z 1 lipca 2010 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 143), która zmieniła treść art. 68 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Według skarżącego organ nie ustalił jaka norma obowiązywała na danym etapie postępowania i dokonał błędnej interpretacji decyzji organu I instancji. W efekcie doszło do naruszenia pozostałych przepisów procedury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 162 § 1 pkt 1 i 3 kpa w związku z art. 68 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (dalej zwaną ustawą o s.w.ż.z) w brzmieniu uwzględniającym zmiany zawarte w ustawie z 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669).

Zgodnie z art. 162 § 1 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że w związku z nowelizacją ustawy o s.w.ż.z. skarżący przestał spełniać przesłanki do posiadania prawa do wypłaty należności z tytułu rozłąki. Uzasadnia to uznanie, że dotychczasowa decyzja przyznająca to prawo stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym.

W ocenie Sądu ustanie podstaw do przyznania prawa stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przyznającej takie prawo, gdyż pozostawienie w obrocie prawnym dotychczasowej decyzji przyznającej uprawnienie, prowadzi do nierówności praw innych podmiotów.

W tym znaczeniu uznanie, że wygaśnięcie decyzji leży w interesie społecznym nie budzi sprzeciwu.

W brzmieniu ustawy o s.w.ż.z. na dzień 1 stycznia 2010 r. żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w związku małżeńskim lub posiadającemu dzieci pozostające na jego utrzymaniu, który w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej (Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398, z późn. zm.) korzysta z zakwaterowania tymczasowego bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny, przysługuje dodatek za rozłąkę.

Poprzednia regulacja przyznawała w art. 86 ustawy o s.w.ż.z. prawo do należności za przeniesienia i podróże służbowe. Konkretne należności wymieniono w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487). Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 86 ust. 2 ustawy o s.w.ż.z. Minister Obrony Narodowej został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz trybu przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe. Określając rodzaj należności można się zastanawiać czy Minister Obrony Narodowej nie przekroczył granic upoważnienia ustawowego wydając cytowane rozporządzenie, w którym ustalił dodatkowo rodzaj i charakter należności. Jednym z nich był dodatek za rozłąkę - § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Warunkiem przyznania prawa do dodatku za rozłąkę według rozporządzenia było posiadanie członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia (małżonek i dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 20 ustawy o s.w.ż.z.), w przypadku gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Rozporządzenie obowiązywało do 1 stycznia 2010 r. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o s.w.ż.z. oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 79, poz. 669) dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie m.in. art. 86 ust. 2 ustawy s.w.ż.z. zachowały moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie m.in. art. 68 ust. 8 znowelizowanej ustawy o s.w.ż.z., nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W świetle powyższej regulacji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że przepisy poprzedniego rozporządzenia obowiązywały do 30 czerwca 2010 r. i wejście w życie nowego rozporządzenia z dniem 1 stycznia 2010 r. (rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 16 grudnia 2009 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia, podróże służbowe (Dz. U. Nr 221, poz. 1744) narusza zasady techniki prawodawczej. Znowelizowana ustawa o s.w.ż.z., weszła w życie 1 stycznia 2010 r. i z tą datą weszło w życie nowe rozporządzenie. Zatem tak jak zapisano w art. 9 ust. 2 ustawy zamieniającej utraciło moc poprzednie rozporządzenie 30 grudnia 2009 r. Najistotniejsze jest jednak to, że w istocie dotychczasowe uprawnienie do przyznania należności za rozłąkę opierało się na poprzednim akcie wykonawczym. Dopiero znowelizowana ustawa o s.w.ż.z. przyznała prawo do tej należności aktem rangi ustawowej. W nowej ustawie warunkiem przyznania prawa do należności za rozłąkę jest korzystanie z zakwaterowania tymczasowego bez prawa zamieszkiwania z członkami rodziny (regulacja ustawą o zmianie ustawy o s.w.ż.z od 1 stycznia 2010 r. Dz. U. z 2009 r., Nr 79, poz. 699). Od 1 lipca 2010 r. na mocy kolejnej zamiany ustawy pragmatycznej (Dz. U. z 2010 r., Nr 28, poz. 143) dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi korzystającemu z zakwaterowania zbiorowego, polegającego na przydzieleniu miejsca w internacie lub kwaterze internatowej. Definicja zakwaterowania tymczasowego określona jest w ustawie z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 ze zm.) w dotychczasowym brzmieniu – (do 1 lipca 2010 r., tj. do zmiany określonej w ustawie o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 28, poz. 143). Stosownie do art. 1a pkt 10 ustawy o zakwaterowaniu..., zakwaterowaniem tymczasowym jest zamieszkiwanie w internacie, kwaterze internatowej lub kwaterze zastępczej. Lokal, w którym zameldowany jest skarżący nie pełni wymienionej funkcji. Skarżący zameldowany jest w miejscu pełnienia służby i nie korzysta z zakwaterowania tymczasowego stanowiącego zasób Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W tych okolicznościach nie spełnia on przesłanek do posiadania prawa do należności za rozłąkę.

Wobec powyższego należy uznać, że decyzja jest prawidłowa. W ocenie Sądu organ trafnie zastosował obowiązujące przepisy prawa i w konsekwencji zarzuty dotyczące podstawy prawnej rozstrzygnięcia jak i prawidłowości prowadzonego postępowania nie zasługują na uwzględnienie (skarżący zwracał uwagę, że niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania).

Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.