Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1156/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. W. i A. W. na uchwałę Rady Gminy w Koszęcinie z dnia 17 czerwca 2008 r. nr 223/XXV/2008 w przedmiocie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 1 sierpnia 2014 r. B. W. i A. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Gminy w Koszęcinie z dnia 17 czerwca 2008 r., nr 223/XXV/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, domagając się jej unieważnienia.

W uzasadnieniu skargi wskazano przede wszystkim, że w odpowiedzi na wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, Rada Gminy nie wskazała konkretnej przyczyny naruszenia prawa własności, nie wyjaśniła także dlaczego przez działkę skarżących ma przebiegać szlak "przejścia pieszych".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie, podnosząc, że skarżący nie wezwali Rady Gminy Koszęcin do usunięcia naruszenia prawa, składając wyłącznie wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej ustawą, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z treści art. 101 ust. 1 ustawy wynika, że warunkiem koniecznym dla dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie bezskuteczne wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia. Wezwanie takie może być wniesione w każdym czasie, ale dopiero jego dokonanie otwiera drogę do kontroli sądu administracyjnego nad zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd jako niedopuszczalnej, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m.in. Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 481).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący nie wyczerpali trybu wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy, bowiem nie wnieśli do właściwego organu samorządu gminnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Za takie wezwanie nie można w szczególności uznać pisma skarżących z dnia 12 maja 2014 r. zatytułowanego "wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" skierowanego do Wójta Gminy Koszęcin. W orzecznictwie sądowym przyjęto wprawdzie, że każde pismo w postępowaniu sądowym, niezależnie od tego, jaką nazwę nada mu strona, powinno być rozpoznane w takim trybie, który w najpełniejszym stopniu umożliwia uczynienie zadość zamieszczonemu wnioskowi strony (por. postanowienie SN z 13 grudnia 1965 r., III PR 64/65, LexPolonica nr 322983 oraz z 18 października 1972 r., I CZ 124/72, LexPolonica nr 322194), zaś o charakterze pisma procesowego decyduje jego treść, a nie nazwa, a mylne oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do nadania mu właściwego biegu (por. postanowienie SN z 27 lutego 1997 r., I PKN 40/96, OSNAP 1998, nr 4,poz. 138 oraz wyrok SN z 4 lutego 1972 r., I PR 408/71, LexPolonica nr 322320), jednakże nie można pominąć faktu, że ww. pismo skarżących z dnia 12 maja 2014 r. zostało skierowane do Wójta Gminy Koszęcin. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego powinno zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostać skierowane do organu uprawnionego i kompetentnego do udzielenia odpowiedzi, a zatem do organu gminy, który podjął uchwałę, która w ocenie strony narusza jej interes prawny lub uprawnienie.

Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy w Koszęcinie z dnia 17 czerwca 2008 r., nr 223/XXV/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem to ten organ gminy winien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa, a nie Wójt Gminy. Skierowanie zatem wezwania do usunięcia naruszenia tylko do tego organu nie wyczerpuje zdaniem Sądu wymogów z art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym.

W sytuacji jeżeliby natomiast potraktować ww. pismo skarżących jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to skarga podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jako wniesiona z uchybieniem terminu. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. uchwałę NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wezwali natomiast organ do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to zostało doręczone organowi w dniu 13 maja 2014 r. Wobec braku odpowiedzi organu na powyższe wezwanie, termin do złożenia skargi do sądu na uchwałę wynosił sześćdziesiąt dni i upłynął bezskutecznie w dniu 14 lipca 2014 r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 1 sierpnia 2014 r., a zatem wniesiono ją z uchybieniem terminu. Wskazać w tym miejscu należy, że pismo Przewodniczącego Rady Gminy z dnia 1 lipca 2014 r. nie może być uznane za odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nie pochodzi ono od właściwego organu. Ustalenie podmiotu upoważnionego do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa wymaga odwołania się do przepisów ustawy o samorządzie gminnym. W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy gmina(miasto) ma osobowość prawną, zaś jego organem są: rada gminy (miasta) i wójt lub burmistrz, prezydent miasta (art. 11a ust. 1). Pierwszy z wymienionych organów, posiadający kompetencje stanowiące wymienione w art. 18 u.s.g realizuje je poprzez podejmowanie uchwał. Rada stosownie do art. 19 ust. 1 u.s.g. wybiera ze swego grona przewodniczącego i jednego lub trzech wiceprzewodniczących. Zadania przewodniczącego są ściśle określone przez ustawę i ograniczają się wyłącznie do organizowania pracy rady oraz prowadzenia obrad rady (art. 19 ust. 2 u.s.g.). Nie ma on zatem uprawnienia do reprezentowania gminy, ani rady gminy (miasta), a tylko w takim razie mógłby udzielić odpowiedzi na wezwanie do naruszenia. Z akt nie wynika także, aby rada podjęła uchwałę upoważniającą przewodniczącego rady do tej czynności. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd uznał, że ww. pismo Przewodniczącego Rady Gminy nie było odpowiedzią organu Rady Gminy. Uznając zatem, że w rozpoznawanej sprawie organ właściwy nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, stwierdzić należy, że skarżący mieli prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie sześćdziesięciu dni od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego, traktując pismo skarżących z dnia 12 maja 2014 r. za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to wniesienie skargi w dniu 1 sierpnia 2014 r. należałoby uznać za spóźnione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.