Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 392/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. stwierdził u M.S. chorobę zawodową – przewlekłą chorobę układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy, w postaci martwicy kości nadgarstka – wymienioną w poz. 19/8 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] celem uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie narażenia zawodowego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji w decyzji z dnia [...] orzekł o niestwierdzeniu wymienionej wyżej choroby zawodowej. W oparciu o orzeczenia lekarskie przyjęto, że u M.S. występuje co prawda martwica lewego nadgarstka, ale nie ma ona związku ze sposobem wykonywania przez nią pracy zawodowej.

Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy, podzielając w całości stanowisko I instancji.

Na skutek skargi M.S. wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r., tutejszy Sąd uchylił ostatnio wymienioną decyzję. Rozstrzygnięcie to wynikło na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., stwierdzającym niekonstytucyjność art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Nie dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd nakazał uwzględnienie, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, nowego stanu prawnego, wprowadzonego ustawą z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 825) oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869).

W następstwie powyższego wyroku organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną w dniu [...], polecając organowi I instancji rozpatrzenie sprawy na bazie nowego stanu prawnego, a także zwrócenie się do placówek orzeczniczych obu stopni o zajęcie stanowiska dotyczącego okoliczności, że w nowym rozporządzeniu nie figuruje choroba zawodowa w postaci martwicy kości nadgarstka. W nowych orzeczeniach placówki te potwierdziły, że u M.S. rozpoznano martwicę kości nadgarstka, która nie jest ujęta w aktualnym wykazie chorób zawodowych.

Kolejną decyzją z dnia [...] organ I instancji nie stwierdził choroby zawodowej w postaci martwicy kości nadgarstka. Organ ten stwierdził, że tego rodzaju schorzenie nie jest ujęte w wykazie chorób zawodowych z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r., które ma zastosowanie w sprawie stosownie do § 11 tego rozporządzenia.

W odwołaniu M.S. zarzuciła opieszałe prowadzenie postępowania, które spowodowało, że jej roszczenie nie zostało w porę uznane, a w zmienionym wykazie chorób zawodowych jej schorzenie się już nie znalazło.

Zaskarżoną decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję organu podstawowego stopnia i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne. Organ odwoławczy uznał, że wyłączenie schorzenia w postaci martwicy kości nadgarstka z wykazu chorób zawodowych, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i wskazaniami wyroku tut. Sądu z dnia 29 kwietnia 2010 r., oznacza, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia takiej choroby zawodowej stało się bezprzedmiotowe – i to już na etapie pierwszoinstancyjnym, co winno skutkować jego umorzeniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.S. zarzuciła, że o uznanie choroby zawodowej wystąpiła w czasie, gdy martwica kości nadgarstka figurowała w wykazie chorób zawodowych. Następnie skarżąca przedstawiła przebieg postępowania i wysnuła wniosek, że przewlekłe procedury są powodem odmownych decyzji. Kwestionowała też prawidłowość działania placówki medycznej drugiego stopnia. Z uwagi na stan zdrowia i trudną sytuację życiową skarżąca wyraziła poczucie krzywdy i upokorzenia.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). W pierwszej kolejności należy wypowiedzieć się odnośnie przepisów prawa, w oparciu o które sprawa była rozpatrywana przez organy administracyjne. W tym zakresie jednoznacznie wypowiedział się tut. Sąd w poprzednim wyroku z dnia 29.04.2010 r., który polecił rozpatrzenie sprawy na gruncie znowelizowanego Kodeksu pracy i rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2009 r. Stosownie do art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pogląd ten jest wiążący zarówno w dalszym postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym. Zagadnienie to nie wymaga zatem dalszego rozwijania, tym bardziej, że przepis intertemporalny z § 11 powołanego rozporządzenia wyraźnie nakazuje stosowanie jego przepisów do postępowań wszczętych od dnia 3 września 2002 r. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia tj. 3.07.2009 r. (§ 12). Tymczasem omawiane postępowanie administracyjne zostało zainicjowane w [...] r., w związku z czym stosowanie do niego nowych przepisów nie może budzić wątpliwości. Okoliczność ta ma w sprawie zasadnicze znaczenie. Skoro bowiem art. 2351 Kodeksu pracy stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, to przedmiot postępowania administracyjnego nie może wykraczać poza katalog chorób zawarty w takim wykazie. Innymi słowy mówiąc – nie można domagać się stwierdzenia w drodze decyzji administracyjnej, że daną chorobę, nie ujętą w wykazie chorób zawodowych, należy u pracownika stwierdzić jako chorobę zawodową. Tymczasem rozpoznana sprawa od początku toczyła się w przedmiocie konkretnej choroby, tj. martwicy kości nadgarstka, która co prawda znajdowała się w wykazie chorób zawodowych z rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., ale nie umieszczono jej już w wykazie będącym załącznikiem do nowego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., którego przepisy – jak już wyżej podniesiono – organy administracyjne zobowiązane były stosować. Po tej zmianie stanu prawnego postępowanie stało się więc bezprzedmiotowe, w związku z czym organ I instancji winien był je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 kpa. Ponieważ tego nie uczynił, to słusznie organ odwoławczy zweryfikował jego decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Ubocznie można zauważyć, że w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy rozminął się z rzeczywistym stanem rzeczy, co jednak nie ma wpływu na ocenę legalności samej zaskarżonej decyzji. Bez znaczenia są także zarzuty i wywody skargi dotyczące sposobu działania placówek medycznych, gdyż w istocie w swoich orzeczeniach zdiagnozowały one schorzenie, co do którego skarżąca odnosi żądanie uznania go za chorobę zawodową. W ramach kontroli decyzji umarzającej postępowanie zbędne jest przy tym odnoszenie się do zagadnień wykraczających poza poruszony problem bezprzedmiotowości tego postępowania. Nie jest też możliwe uwzględnienie skargi tylko z racji, zarzucanej w niej, długotrwałości postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.

sw