Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 2699/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik - (spr.) Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant : sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U nr 65, poz. 294 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 Kpa orzekł, iż nie stwierdza istnienia choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu u M. K.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż M. K. zatrudniony był ostatnio tj od 1 maja 1992r do 31 sierpnia 2002r,. w Zakładach A S.A. w K. na stanowisku stokażowego wydziału amoniaku. W okresie od 1961r. do 10.07.17.1986r. M. K. zatrudniony był również w w/w zakładach na stanowiskach aparatowych, stokażowego oraz kierowcy, zaś do 10 maja 1991 r. świadczył pracę w innych zakładach pracy na stanowiskach przede wszystkim kierowcy i mechanika. W dniu 15 maja 1991 r. wnioskodawca zatrudniony został ponownie w Zakładach A na stanowisku operatora urządzeń chłodniczych. Zakład pracy wnioskodawcy nie posiadał wyników pomiaru hałasu na stanowisku kierowcy, na którym w latach 1975-1986 pracował M. K. i stąd też porównawcze wartości natężenia dźwięku mierzone w kabinie kierowcy na tych samych typach samochodów oznaczonych w innych zakładach pracy uzyskano z dokumentacji archiwalnej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. oraz z Wojewódzkiej Sanitarno-Epidemiologicznej w O. Z tych danych wynika, że na tym stanowisku pracy poziom ekspozycji na hałas w odniesieniu do ośmiogodzinnego dnia pracy mieści się w granicach obowiązującej normy i nie przekraczał 85 dB. Wartości zmierzonego hałasu w zależności od typu samochodu oraz wielkości obrotów silnika wynosiły od 67 dB do 88 dB. Instytut Medycyny Pracy w S. stwierdził, iż brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż występujący u M. K. obustronny odbiorczy niedosłuch typu odbiorczego o średnich ubytkach stwierdzono 5 lat po zakończeniu pracy w hałasie przekraczającym normy, zaś wykonany w 1991r. audiogram wykazujący niedosłuch ucha lewego - 34 dB i tzw. audiometryczny niedosłuch ucha prawego na poziomie 21 dB nie spełnia kryterium jego zawodowego pochodzenia. Organ argumentował nadto, w ślad za wnioskami zawartymi w opinii, iż fakt, że pogłębienie się ubytku słuchu nastąpiło po okresie zatrudnienia dowodzi pozazawodowej jego etiologii i może wynikać z innych poza zawodowych czynników.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. K., wnosząc w nim o uchylenie decyzji i wydanie orzeczenia stwierdzającego u strony skarżącej istnienie choroby zawodowej uszkodzenia słuchu. W odwołaniu podniósł, że orzeczenie jest sprzeczne z istniejącym w sprawie materiałem dowodowym, a mianowicie, iż czas pracy poszkodowanego na stanowisku stokażowego w bezpośrednim kontakcie z hałasem wynosił 1-2 godziny, gdyż w rzeczywistości będąc zatrudnionym w latach 1965-1974 na Wydziale Syntezy w Zakładach A w K. narażony był na znaczny hałas przez 5-7 godzin dziennie, co potwierdzają zeznania świadków. Praca w dużym hałasie spowodowała ubytek słuchu, a zapadłe orzeczenia w sprawie mają chronić zakład pracy, w którym ten niedosłuch powstał.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. działając na podstawie art. 138 § 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że rozpoznania stanu zdrowia odwołującego dokonała Poradnia Chorób Zawodowych w K. wystawiając dnia 29 sierpnia 2002r. orzeczenie z którego wynika, że u M. K. występuje obustronny odbiorczy ubytek słuchu, ale nie wniosła o stwierdzenie choroby zawodowej ze względu na brak udokumentowanego długotrwałego zatrudnienia w narażeniu na hałas. Odwołujący nie zgodził się z tym orzeczeniem i stąd też poddany został badaniu w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy w S., gdzie także rozpoznano obustronny niedosłuch typu odbiorczego, jednakże stwierdzono brak podstaw rozpoznania choroby zawodowej z powodu udokumentowanego narażenia na hałas w środowisku pracy. Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny uzupełnił postępowanie dowodowe o ocenę narażenia strony na hałas z oszacowaniem hałasu występującego w samochodach obsługiwanych przez zainteresowanego i powtórnie przedstawił biegłym komplet zebranej dokumentacji z prośbą o opinię. Biegli podtrzymali swoją opinię stwierdzając, iż tak ocenione narażenie na hałas nie zmienia ich wcześniejszej opinii. Argumentował jednocześnie organ, iż chronometraż na stanowiskach pracy odwołującego był ustalany w całych Zakładach A przez 5-osobowy zespół i jest identyczny dla wszystkich pracowników i trudno zatem przyjąć, iż tylko dla odwołującego sporządzono fałszywe dokumenty. Reasumując organ stwierdził, iż uszkodzenie słuchu spowodowane długotrwałym hałasem nie pogłębia się po zaprzestaniu narażenia na hałas, nie występują szumy uszne, zaburzenia równowagi, ani zawroty głowy, co wyklucza hałas jako przyczynę uszkodzenia słuchu.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się M. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej. W złożonej skardze wskazywał, iż decyzja jest rażąco krzywdząca i pomija zawnioskowanych świadków, co jest jaskrawym naruszeniem zasady bezstronności i obiektywizmu w postępowaniu dowodowym. Zawnioskowani świadkowi mieli udowodnić, iż skarżący pracował dziennie 5-8 godzin w warunkach szkodliwych na hałas w znacznym natężeniu, a nie 1-2 godziny jak wykazuje organ I instancji. Skarżący wskazywał, iż nie można pominąć dowodu korzystnego dla strony, zwłaszcza, iż do uszkodzenia słuchu doszło u skarżącego w pierwszym okresie pracy w zakładzie. Zwrócił także uwagę skarżący, iż sam Instytut Medycyny Pracy w S. w opinii stwierdził, iż stwierdzone u niego uszkodzenie słuchu spowodowane długotrwałym hałasem nie pogłębia się po zaprzestaniu narażenia na hałas. Powyższe oznacza, iż istnieje związek przyczynowy pomiędzy hałasem, w którym pracował skarżący, a utratą słuchu.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ podniósł, iż warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej przez inspektora sanitarnego jest rozpoznanie uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, zaś w przypadku skarżącego taka okoliczność nie zaistniała. Subiektywna ocena narażenia na hałas nie może wzruszać dowodów w postaci pomiarów i dokumentacji czasu kontaktu z hałasem sporządzonym komisyjnie czasie, kiedy zdarzenia te miały miejsca, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu będącego następstwem działania czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Skarga M. K. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 - LEX nr 37180).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialno-prawnym.

Przedmiotem oceny jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], Nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 Kpa utrzymano w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], Nr [...], stwierdzającą brak podstaw do ustalenia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

Pojęcie choroby zawodowej w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji określał § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawach chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz.294 ze zm.). Stosownie więc do tego przepisu, chorobą zawodową jest choroba, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

Rozpoznane u skarżącego schorzenie narządu słuchu jest wymienione w wyżej powołanym wykazie chorób zawodowych pod poz. 15 jako uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu występującym w środowisku pracy. Zatem schorzenie to może być uznane, w świetle powołanych przepisów, za chorobę zawodową o ile zostało spowodowane czynnikiem hałasu występującym w środowisku pracy. Organ rozpoznający sprawę winien, zatem ustalić wystąpienie łącznie dwóch przesłanek materialnoprawnych, a to czy dana choroba ujęta jest w załączniku do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. oraz czy dana choroba spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Samo jednak stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w wykazie nie skutkuje automatycznym uznaniem, iż ma ona charakter choroby zawodowej. Podkreślić należy bowiem, iż istotne znaczenie ma ustalenie, czy związana jest ona z warunkami pracy i narażeniem zawodowym.

Zgodnie, z § 1 ust. 2 omawianego rozporządzenia, przy ocenie czynnika szkodliwego uwzględnia się rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, a także sposób wykonywania pracy. Z § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia nie sposób wyprowadzić wymogu pozwalającego na stwierdzenie zaistnienia choroby zawodowej tylko i wyłącznie wówczas, gdy warunki szkodliwe dla zdrowia w środowisku pracy oddziaływują na pracownika przez 8-godzin dziennie. Godzi się także podnieść, iż przepisy rozporządzenia regulują także tryb postępowania w zakresie ustalania choroby zawodowej (§ 7-9). Powyższe uregulowania nie oznaczają jednakże, iż organy zwolnione są z obowiązku stosowania przepisów prawa procesowego, a szczególności art. 7Kpa.

Wskazać należy także, iż w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się konstrukcję domniemania związku schorzenia z warunkami pracy w razie zaistnienia przesłanek z § 1 ust. 1 rozporządzenia, na co wskazywał organ już NSA w wyroku z dnia 21.06.2001 r. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1999r., nr III RN 110/98 zajęto stanowisko, iż "w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie". W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982r., nr II SA 372/82 (ONSA z 1982r, nr 1, poz. 33) zawarto pogląd (nadal aktualny), że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy ustalenie, że choroba ta mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Oznacza to, iż wystarczy zatem samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie danej choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to natomiast możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na dana chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, jednakże nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika, zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową. W wyroku NSA z dnia 4 lipca 2001 r., nr I SA 2244/00 (System Informacji Prawnej - LEX nr 53801) przyjęto wprost, że "Wykonywanie pracy przez 18 lat w warunkach ponadnormatywnego hałasu, stanowi dostateczną przesłankę do uznania związku przyczynowego pomiędzy utratą słuchu, a tymi warunkami (pracą)"

Podnieść należy także, iż organy orzekające w sprawach o ustalenie istnienia choroby zawodowej nie są bezwzględnie związane treścią orzeczeń właściwych jednostek organizacyjnych do rozpoznania chorób zawodowych - poradni chorób zawodowych, klinik chorób zawodowych, oddziałów chorób zawodowych, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych, lecz ich obowiązkiem jest krytyczna i wnikliwa analiza sporządzonych przez te jednostki opinii. W toku postępowania dotyczącego ustalenia choroby zawodowej obowiązują, bowiem wszystkie podstawowe zasady postępowania administracyjnego, na co wskazywano już powyżej.

Organ administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 §1 KPA, w toku postępowania administracyjnego, zobowiązany jest pojąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to zatem, iż to organ administracji publicznej, a nie strona postępowania ma obowiązek podjąć kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto to właśnie organ administracji publicznej jako podmiot kierujący postępowaniem, a nie strona postępowania, obowiązany jest, zgodnie z art. 77 KPA, w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy, (por wyrok WSA w Warszawie z 09.04.2004r., II SA 1631/03; podobnie wyrok NSA z 23.04. 2002r.. syg. I SA 274/02; wyrok NSA z 01.04.2002r, syg. V SA 115/01) Pod pojęciem materiał dowodowy rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone dopóki organ nie ustali czy stan faktyczny przewidziany w normie prawnej wystąpił czy też nie w rozpoznawanej sprawie, w tym także w niniejszej sprawie okoliczności, konkretnych dotyczących warunków pracy skarżącego, przekroczenia w jego miejscu pracy dopuszczalnych norm hałasu nie tylko w ostatnim okresie zatrudnienia, ale także w okresie poprzedzającym 1991r. to jest moment wykonania audiogramu, w którym stwierdzono niedosłuch ucha lewego na poziomie 34 dB i jednoznacznego wyjaśnienia dlaczego poziomu hałasu 88dB -96 dB w kabinie kierowcy nie uznano za pracę w warunkach przekraczających dopuszczalne normy hałasu.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności opinia biegłych winna w sposób wyczerpujący i jednoznaczny odnosić się do tego zagadnienia, jak również do kwestii, czy narażenie na ponadnormatywny hałas w latach 1971- 1974 w odniesieniu do dniówki roboczej skarżącego mogło spowodować zawodowe uszkodzenie słuchu, a jeśli nie to dlaczego. Instytut Medycyny Pracy dysponując całością materiału dowodowego winien dokonać ponownej jego analizy i oceny i wydać opinię uzupełniającą zawierającą wszystkie wymagane prawem elementy, w tym w sposób jednoznaczny wypowiedzieć się, dlaczego stwierdzony w 1991r. ubytek słuchu w postaci niedosłuch typu odbiorczego nie spełniał warunku choroby zawodowej, jakie przyczyny i okoliczności uzasadniają takie stwierdzenie. Wielkość ubytku słuchu nie może decydować bowiem o rozpoznaniu choroby zawodowej, lecz decyduje o tym tylko i wyłącznie wystąpienie przesłanek określonych w w/w przepisach. Opinia winna także zawierać odpowiedź na pytanie, czy pogłębiające się ubytki słuchu mogą być następstwem tego ówczesnego uszkodzenia.

Identyfikując się z treścią wyroku NSA z dnia 11 maja 1998r., nr I S.A. 1200/98 - LEX nr 458333 uznano, iż orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1Kpa. Bez tej opinii bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłych w granicach wskazanych w art. 80 Kpa. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. Dodać należy przy tym, iż z faktu, że opinia palcówki w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej jest jednym ze środków dowodowych w rozumieniu art. 75 Kpa i art. 84Kpa, który podlega ocenie przez organ, wynika bezwzględny obowiązek kontrolowania, czy wydana opinia wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy wymagające wiedzy specjalistycznej oraz czy jest rzeczowo i przekonywująco uzasadniona

Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga, aby w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest jednak, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Niezależnie od powyższego należy podnieść, iż zgodnie z art. 107 § 3 Kpa prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno spełniać szereg wymogów odnośnie treści i formy. W zakresie uzasadnienia faktycznego winno znaleźć się wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ustaleniach stanu faktycznego mieścić się będzie także wyjaśnienie zmierzające do ustalenia faktów i ich znaczenia, a więc również odniesienie się do warunków pracy w jakich świadczył pracę M. K. przez cały okres zatrudnienia i jednoznaczne wskazanie, czy praca ta była wykonywana przez niego w warunkach narażających na ponadnormatywny hałas, w jakim okresie i czy, a jeśli tak to w którym okresie spowodowała powstanie u niego ubytku słuchu typu odbiorczego. Nadto uzasadnienie decyzji winno wskazywać konkretne dowody, na których oparta została wydana decyzja oraz zawierać wyjaśnienie dlaczego inne dowody zgromadzone w sprawie nie mogły zostać uwzględnione, a w szczególności z jakich względów i w oparciu o jaką podstawę prawną organ odmówił przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez stronę. Niezbędnym jest także ustosunkowanie się do zapisów zawartych w kartach badań okresowych skarżącego, wobec stwierdzenia, że już w 1991 r., badania wykazują ponad wszelką wątpliwość uszkodzenie słuchu,

Stwierdzone uchybienia uniemożliwiają Sądowi dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co w konsekwencji powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu...(Dz. U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt 2 oparto na dyspozycji art. 152 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi