Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1247/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 2 ust. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi R. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2012 r. R. K. zwrócił się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania otrzymanej kwoty stanowiącej wartość nakładów poczynionych przez ojca wnioskodawcy.

W uzasadnieniu wniosku strona przedstawiła następujący stan faktyczny i prawny :

Wnioskodawca nabył spadek po ojcu (zmarłym w dniu 30 września 2009 r.) w dniu 30 kwietnia 2010 roku, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego, z dobrodziejstwem inwentarza. W wykonaniu polecenia sądu komornik dokonał spisu inwentarza, w którym wystąpiły same wierzytelności (pasywa). Na prośbę wnioskodawcy uzupełnił go o informację dotyczącą niezakończonego postępowania (zawieszonego powodu śmierci ojca) z powództwa ojca przeciwko drugiej żonie, z którą był w separacji, o odzyskanie nakładów pieniężnych poniesionych na rozbudowę budynków znajdujących się na nieruchomości, której jedynym w właścicielem jest była żona zmarłego ojca. Wnioskodawca jest jedynym spadkobiercą zgodnie ze sporządzonym przez spadkodawcę testamentem.

Po uprawomocnieniu się postanowienia Sądu Rejonowego w C. o dział spadku i zniesienie współwłasności, w którym tytułem spłaty zasądzono na rzecz wnioskodawcy kwotę [...] złotych płatnej w czterech ratach, strona zgłosiła w urzędzie skarbowym – po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku – nabycie spadku.

Na tle wskazanego stanu faktycznego wnioskodawca zadał pytanie, czy otrzymane przez niego środki pieniężne, będące efektem realizacji przysługującej mu wierzytelności, stanowić będą przychód, który podlegał będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych – jako przychód z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.?

Zdaniem wnioskodawcy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie ma mowy o wspólności majątku spadkowego i nie może on zasądzonych rat doliczyć do dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw. Wskazał, że w myśl art. 211 i 212 oraz art. 1036 Kodeksu cywilnego zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzecz nie da się podzielić poprzez przyznanie jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych. W przedmiotowej sprawie był jeden właściciel nieruchomości, tj. druga żona ojca wnioskodawcy (kupiła nieruchomość z pieniędzy przedmałżeńskich), a wnioskodawca mógł jedynie odzyskać nakłady poniesione przez ojca (pieniądze przeznaczone na rozbudowę ww. nieruchomości). Zatem otrzymane przez wnioskodawcę środki finansowe z tytułu realizacji wierzytelności (przysługującej ojcu wnioskodawcy [spadkodawcy] wobec jego drugiej żony) nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż – zdaniem wnioskodawcy – nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] roku, nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Organ podatkowy stwierdził, że nabycie przez wnioskodawcę wierzytelności przysługującej spadkodawcy (ojcu wnioskodawcy) wobec jego drugiej żony, w związku z faktem, iż nabycie to podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W sytuacji takiej znajdzie bowiem zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej : u.p.d.o.f.)

Natomiast otrzymanie środków finansowych z tytułu realizacji przedmiotowej wierzytelności podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 u.p.d.o.f. Wnioskodawca bowiem nie osiąga przychodu ze zbycia części czy też całości nieruchomości, tylko z praw majątkowych.

Tym samym kwoty otrzymane przez wnioskodawcę – jako przychód z praw majątkowych podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej i powinny zostać wykazane w zeznaniu podatkowym, które należy złożyć we właściwym urzędzie skarbowym, w terminie do 30 kwietnia następnego roku podatkowego po roku, w którym otrzymano ww. świadczenie. Ponieważ świadczenie zgodnie z orzeczeniem sądu będzie wypłacane w ratach w latach 2012, 2013, 2014 i 2015 otrzymane kwoty należy wykazać w zeznaniach za poszczególne lata podatkowe w rubryce, w której wykazuje się przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 u.p.d.o.f.

Wskazał także, że kosztem uzyskania przychodu z tytułu realizacji przysługującej wierzytelności mogą być wyłącznie wydatki poniesione na doprowadzenie do zaspokojenia tej wierzytelności, czyli np. opłaty sądowe związane ze wznowionym postępowaniem wszczętym z powództwa ojca. Warunkiem jest aby takie opłaty wnioskodawca w rzeczywistości poniósł i mógł je udokumentować.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2012 roku wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W piśmie z dnia 13 września 2012 roku, nr [...] Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. K. wniósł o uchylenie przedmiotowej interpretacji w całości i "zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania".

Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 7 oraz art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż kwoty otrzymane przez wnioskodawcę, stanowiące wartość nakładów poczynionych przez jego ojca – jako przychód z praw majątkowych – podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej i powinny być wykazane w zeznaniu rocznym.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że sytuacja przedstawiona we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczy art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i zarzucił organowi interpretacyjnemu, iż ten wskazując na art. 18 u.p.d.o.f. nie wziął pod uwagę, że przepis ten dotyczy korzyści wynikających ze wzrostu wartości posiadanych praw majątkowych, a skarżący nie odsprzedał wskazanej wierzytelności osobie trzeciej z jakimkolwiek zyskiem.

Podniósł, że w związku z zasądzoną kwotą zadośćuczynił wierzycielom swojego ojca, poniósł koszty sporządzenia przez komornika protokołów – spisów inwentarza majątku po ojcu oraz koszty porad prawnych i opinii wydanej przez biegłego sądowego w postępowaniu sądowym. Wskazał także, że obecnie toczą się dwie sprawy o zachowek i to wszystko powoduje, że nie odniósł on żadnych korzyści z posiadanych (nabytych) praw.

Ponadto stwierdził, iż dziedziczy on "z dobrodziejstwem inwentarza", a to oznacza, że dziedziczone przez niego pasywa nie mogą przekroczyć aktywów, w najgorszym zaś wypadku "może wyjść na tzw. zero", a poza tym zgodnie z przepisami prawa "nie może być potraktowany finansowo gorzej niż osoby ubiegające się o zachowek".

Zwrócił także uwagę na podwójne opodatkowanie nabytego przez niego spadku, tj. 7% podatkiem od spadków i darowizn oraz 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji przez Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Ponownie podniósł, że nabycie prawa majątkowego (przedmiotowej wierzytelności przysługującej spadkodawcy) nie jest tożsame, w świetle prawa podatkowego, z realizacja tego prawa i uzyskaniem z tego tytułu przychodu. Wprawdzie takie nabycie (w drodze spadku) podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, nie wyłącza to jednak opodatkowania przychodu uzyskanego z tego prawa majątkowego (omawianej wierzytelności), niezależnie od tego, czy taki przychód powstałby z tytułu odsprzedaży tego prawa, czy – jak w opisywanym zdarzeniu przyszłym – z jego realizacji (wyegzekwowania). W obu przypadkach taki przychód (otrzymane pieniądze – czy to z tytułu zbycia prawa, czy to z tytułu jego realizacji – wyegzekwowania) pochodzić będzie z tego samego prawa majątkowego, stanowiącego odrębne źródło przychodu podatkowego od przychodu z tytułu dziedziczenia prawa majątkowego. W świetle powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że nie odniósł on żadnych korzyści wynikających z praw majątkowych, tylko dlatego, że nie odsprzedał wskazanej wierzytelności osobie trzeciej z jakimkolwiek zyskiem. Przychód bowiem powstał z realizacji prawa majątkowego jakim jest wierzytelność.

Za chybiony uznał także organ podatkowy zarzut podwójnego opodatkowania otrzymanej przez wnioskodawcę kwoty. Odnosząc się do tego zarzutu organ stwierdził, że o podwójnym opodatkowaniu można by mówić dopiero wówczas, gdyby kwota uzyskana z jednego źródła przez tę samą osobę byłą opodatkowana dwa razy, np. dwoma podatkami. Natomiast w przedstawionym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z opodatkowaniem otrzymanego spadku podatkiem od spadków i darowizn i opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych kwoty otrzymanej przez skarżącego z tytułu realizacji przedmiotowej wierzytelności otrzymanej w spadku, czyli dwoma przysporzeniami.

Za bezzasadne uznał również organ interpretacyjny pozostałe zarzuty skargi dot. nie wyjaśnienia w zaskarżonej interpretacji "w jakiej formie i w jakiej wysokości ma wpisać dochód" oraz "jakie będą koszty uzyskania tego przychodu", wskazując, że szczegółowo ustosunkował się powyższych kwestii w uzasadnieniu wydanej interpretacji.

Do pisma procesowego z dnia 29 listopada 2013 roku skarżący załączył kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] roku, nr [...] ustalającej podatek od spadków i darowizn.

W odpowiedzi na to pismo Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że przedmiotem zaskarżonej interpretacji była ocena skarżącego w zakresie opodatkowania otrzymanej kwoty, stanowiącej wartość nakładów poczynionych przez jego ojca na nieruchomość jego drugiej żony. W analizowanym zdarzeniu przyszłym nie miała natomiast miejsca sprzedaż nieruchomości nabytej w drodze spadku.

Do kolejnego pisma z dnia 2 września 2013 roku skarżący załączył kserokopię wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] roku, sygn. akt [...] z wnioskiem "o ewentualne jego wykorzystanie" w postępowaniu przed WSA w Gliwicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami), dalej ustawa p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 146 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wiosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przedmiotem zaskarżenia w sprawie pisemnych interpretacji jest więc czynność uprawnionego organu wynikająca bezpośrednio z przepisów prawnych, dla której ustawodawca nie przewidział formy decyzji (lub postanowienia).

Zgodnie z treścią art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy, a w razie jego negatywnej oceny wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy wydaje interpretację tylko wówczas, gdy uzna, iż spełnione zostały warunki opisane w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (art. 14g Ordynacji podatkowej).

W zaskarżonej indywidualnej interpretacji uznano za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, a zatem organ interpretacyjny zobowiązany był do wskazania prawidłowego stanowiska oraz do uzasadnienia prawnego tego stanowiska.

W ocenie Sądu organ w należyty sposób wywiązał się z tego obowiązku, bowiem wskazał, że wymienione we wniosku o interpretację środki finansowe, które Skarżący otrzyma z tytułu realizacji przedmiotowej wierzytelności podlegać będą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 u.p.d.o.f. – przedstawiając uzasadnienie prawne takiego stanowiska.

Wyjaśnić także należy, że zarówno interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana przez organ podatkowy, jak i ocena takiej interpretacji przez sąd, jest dokonywana na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez podatnika. W tym zakresie zarówno organ podatkowy, jak i sąd, nie dokonują własnych ustaleń faktycznych, a jedynie opierają się na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez podatnika. Przedstawionym stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) organ podatkowy jest związany, a jego rozstrzygnięcie odnosi się tylko do tego stanu faktycznego i stanowi ocenę prawną przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie, połączoną z uzasadnioną prawnie odpowiedzią na pytania i wątpliwości podatnika.

Oceniając zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku w pierwszej kolejności wskazać należy , że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są "kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majatkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c". Zgodnie natomiast z art. 18 u.p.d.o.f.: "Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.".

Stosownie jednak do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. przepisów tej ustawy nie stosuje się do "przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn" - co oznacza, że z opodatkowania podatkiem dochodowym wyłączone zostały przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn. Przychody te poddane zostały bowiem odmiennym zasadom opodatkowania, określonym przepisami ustawy z dnia 28 lipca 1983 roku o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2009 roku, nr 93, poz. 768 z późniejszymi zmianami).

Według art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatkowi temu podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.

Niesporne jest w rozpoznawanej sprawie, iż nabycie tytułem dziedziczenia prawa majątkowego w postaci wierzytelności wobec drugiej żony ojca skarżącego nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych wobec wystąpienia przesłanek określonych w zacytowanym wyżej art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., wyłączającym tak otrzymany przychód spod opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zasadnicza kwestia sporna w sprawie dotyczy natomiast klasyfikacji przychodów, jakie może otrzymać skarżący na skutek realizacji ww. prawa majątkowego.

Wskazać w tym miejscu należy, że przepisy prawa podatkowego oraz prawa cywilnego nie definiują pojęcia "prawa majątkowego". W doktrynie (por. A. Bartosiewicz, komentarz do art. 18 u.p.d.o.f., (w:) A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, Lex, 2009) podkreśla się, że "znaczną część przychodów można zakwalifikować jako przychód z prawa majątkowego. Odpłatne zbycie rzeczy lub praw stanowi w istocie przychód z przeniesienia prawa majątkowego. Wynagrodzenie za sprzedawane towary czy też świadczone usługi również w zasadzie pozostaje przychodem z prawa majątkowego (wierzytelności)". W związku z tym przychód powinien być kwalifikowany do tego źródła (praw majątkowych, w tym wierzytelności) "niejako w ostateczności, gdy nie można go zakwalifikować do innego źródła" - z tych m.in. powodów przy wskazywanej przykładowo w skardze sprzedaży domu, w razie odroczenia zapłaty ceny źródłem przychodu nie będzie prawo majątkowe (wierzytelność o zapłatę ceny), lecz zbycie (sprzedaż) nieruchomości.

Zdaniem Sądu niewątpliwie więc do tego źródła (praw majątkowych) zaliczyć należy wierzytelność (cudzą) nabytą przez podatnika odpłatnie lub nieodpłatnie.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. (określającym zasadę powszechności opodatkowania) - "opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku".

W myśl art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. "przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń".

Z brzmienia oraz art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody, a więc również wszelkie pieniądze lub środki pieniężne otrzymane przez podatnika postawione do jego dyspozycji, a nie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania. Takim wyłączonym z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych będzie więc przychód skarżącego z tytułu nabycia przedmiotowej wierzytelności.

Od takiego przychodu należy jednak odróżnić środki pieniężne otrzymane na skutek realizacji takiego prawa majątkowego (wierzytelności). Pieniądze takie – jako wprost wymienione w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. – stanowią bowiem przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy, a więc przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Prawa majątkowe są prawami podmiotowymi, realizującymi interes ekonomiczny uprawnionego i składającymi się na jego majątek. Co do zasady mają one wymiar pieniężny, jednakże służą one jedynie do realizacji interesu ekonomicznego uprawnionego, gdyż zapewniają mu możliwość domagania się konkretnego zachowania ze strony dłużnika (zobowiązanego). Samo nabycie prawa majątkowego nie oznacza więc jednoczesnego nabycia przedmiotu zobowiązania, czy też jego realizacji.

Reasumując podzielić należy pogląd organu wyrażony w odpowiedzi na skargę, że nabycie prawa majątkowego (przedmiotowej wierzytelności przysługującej wnioskodawcy) nie jest zatem tożsame, w świetle prawa podatkowego, z realizacją tego prawa i uzyskaniem z tego tytułu przychodu. Wprawdzie takie nabycie (w drodze spadku) podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, nie wyłącza to jednak opodatkowania przychodu uzyskanego z tego prawa majątkowego (omawianej wierzytelności), niezależnie też od tego, czy taki przychód powstałby z tytułu jej odsprzedaży, czy – jak w opisywanym zdarzeniu przyszłym – z jej realizacji (wyegzekwowania). W obu tych wypadkach taki przychód (otrzymane pieniądze) pochodzić będzie z tego prawa majątkowego, stanowiącego odrębne źródło przychodu podatkowego od przychodu z darowizny tego prawa majątkowego.

Podobny pogląd wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2012 roku, sygn. akt I SA/Sz 1001/11 (opublikowanym w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr 1220744) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2009 roku, sygn. akt SA/Po 1424/08 (opublikowanym w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr 516467), w którym stwierdzono (w tezie 2), że "przychód będący realizacją prawa majątkowego należy zakwalifikować do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 u.p.d.o.f., wobec czego winien on być opodatkowany wg art. 27 u.p.d.o.f.".

W konsekwencji należy stwierdzić, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie dojdzie więc do – podnoszonego w skardze – podwójnego opodatkowania, o którym można by mówić dopiero wówczas, gdyby kwota uzyskana z jednego źródła była opodatkowana dwa razy, dwoma podatkami. Nie doszło więc do zarzucanego w skardze naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. nie zasługuje na uwzględnienie, brak bowiem tożsamości pomiędzy opodatkowaniem nabycia prawa majątkowego a opodatkowaniem środków otrzymanych na skutek realizacji tego prawa.

Wskazać także należy, że stanowisko organu interpretacyjnego dotyczące pozostałych zarzutów skargi (dot. nie wyjaśnienia w zaskarżonej interpretacji kwestii kosztów uzyskania przychodów z tytułu realizacji przysługującej skarżącemu wierzytelności oraz rozliczenia przychodu z praw majątkowych w zeznaniu podatkowym) jest trafne i przedstawione zostało w sposób wyczerpujący.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona interpretacja w aspekcie materialnoprawnym odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.