Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 474/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 122 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. cofnął A.W. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii [...] określone w dokumencie prawa jazdy numer [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyżej wymieniony nie poddał się w wyznaczonym terminie badaniom lekarskim, na które został skierowany decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że nie może zgłosić się na badania z uwagi na to, iż przebywa w Areszcie Śledczym w G., a koniec kary przypada na rok [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5, czyli m.in. w przypadku nasuwającym zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem (pkt 4). Następnie organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła wyżej wymieniona przesłanka cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii [...]. Wskazał, że skarżący, pomimo skierowania na badania lekarskie decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. Nr [...], uzasadnioną zastrzeżeniami co do jego stanu zdrowia, nie wykonał nałożonego obowiązku w wyznaczonym terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W związku z tym organ odwoławczy podniósł, że spełniona została wskazana wyżej przesłanka cofnięcia uprawnień i organ administracyjny był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia. Podkreślił, że rozstrzygnięcie w tej sprawie ma charakter aktu związanego, tzn. w określonym stanie faktycznym organ musi wydać decyzję o określonej treści. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2010 r., a pozbawienie wolności zastosowano wobec skarżącego dopiero w dniu [...] lipca 2010 r. Nie istniały zatem jakiekolwiek obiektywne przeszkody w wykonania wyżej wymienionego obowiązku poddania się badaniom lekarskim.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.W. ponownie wskazał, że nie może poddać się badaniom lekarskim z uwagi na to, iż odbywa karę pozbawienia wolności do [...] r. Podniósł, że nie otrzymał pisma z grudnia 2009 r., wymienionego w decyzji organu I instancji i dodał, że od 2003 r. jest pozbawiony wolności i tylko przez pół roku, a następnie przez rok był na wolności i wobec tego nie był w stanie otrzymać takiego pisma.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 19 grudnia 2011 r. skarżący wniósł "o przywrócenie mu prawa jazdy kategorii [...]" i wskazał, że został uznany za niepoczytalnego w związku z dokonaniem w [...], jednak według opinii zakładu karnego w Ł. jest poczytalny i wobec tego wnosi o ponowne skierowanie na badania lekarskie. Podkreślił, że ma prawo jazdy kategorii [...] od [...] r. i nie spowodował żadnego poważnego wypadku, nigdy nie zostało mu zatrzymane prawo jazdy za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, a jedynie miał zatrzymane prawo jazdy z powodu przekroczenia ilości punktów karnych. Następnie pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. skarżący dołączył postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r. o podjęciu zawieszonego postępowania wykonawczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi - stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też nie zostały naruszone przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii [...] z powodu niepoddania się badaniom lekarskim.

Podkreślenia zatem wymagało, że według art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 nr 108, poz. 908 ze zm.), badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją właściwego organu administracji w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Natomiast zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b cytowanej ustawy, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje organ w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 – 5 tej ustawy.

Wobec treści powyższych przepisów, trafnie zatem organ I instancji stwierdził, iż niepoddanie się przez skarżącego badaniom lekarskim w wyznaczonym terminie stanowiło podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień i podkreślił, że wymienione rozstrzygnięcie było obligatoryjne.

W konsekwencji prawidłowe były również wnioski organu odwoławczego, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji. Ustalenia stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, zostały dokonane w oparciu o prawidłową analizę zebranego w sposób kompletny materiału dowodowego. Uwzględnione zostały istotne okoliczności sprawy, a więc zostały przeprowadzone ustalenia w zakresie tego, czy wystąpiły podstawy wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania wyżej wymienionymi pojazdami.

W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zasadnie wskazał ponadto, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie - w związku z odmową przyjęcia pisma - została uznana za doręczoną w dniu 28 grudnia 2009 r.

Odnośnie powyższej kwestii podkreślenia bowiem wymagało, że akta administracyjne zawierają zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, z adnotacją, iż adresat odmówił przyjęcia pisma.

Chybione były zatem argumenty podniesione w uzasadnieniu skargi, według których skarżący nie mógł otrzymać przedmiotowej decyzji z powodu odbywania kary pozbawienia wolności.

Natomiast odnośnie zawartego w skardze stwierdzenia, że skarżący nie może poddać się badaniom lekarskim z tego powodu, iż odbywa karę pozbawienia wolności, podkreślenia wymagało, że według art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ administracji wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 – 5 tej ustawy - niezależnie od przyczyn niepoddania się temu badaniu.

Na marginesie dodać należało - odnośnie powyższego zarzutu skargi, że – jak podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia – decyzja o skierowaniu na badania lekarskie stała się ostateczna w dniu [...] stycznia 2010 r. i w tym okresie skarżący nie był pozbawiony wolności.

Ponadto – jak trafnie podkreślił organ I instancji – zgodnie z art. 140 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy, organ administracji wydaje decyzję o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie (z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 1 pkt 3, dotyczącego przekroczenia określonej liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego).

W wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że przy jej wydaniu - podobnie jak i decyzji organu I instancji - nie doszło do naruszenia norm postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego tj. cytowanego wyżej art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając zatem na uwadze przytoczone na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), skargę powyższą należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.