Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2693/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2012 r.nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO), działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. art. 17 pkt j k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze. zm.), w związku z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania I. S.A. z siedzibą w J. od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2012r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku usługowego na lokal gastronomicznym - bar szybkiej obsługi w budynku na działce nr ew. [...] przy ul. [...] we wsi J. gm. R., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych organu.

W dniu 17.10.2011 r. K. N. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku usługowego (serwis samochodowy) na lokal gastronomicznym - bar szybkiej obsługi w budynku na działce nr ew. [...] przy ul [...], we wsi J. gm. R.

Decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...] kwietnia 2012r. Nr [...] ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Od powyższej decyzji - dochowując ustawowo określonego terminu - odwołanie złożyła I. S.A. z siedzibą w J. wnosząc o jej uchylenie i wskazując na nie uwzględnienie przez organ wszystkich okoliczności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewskazanie przesłanek jakimi kierował się organ I instancji przy wydawaniu orzeczenia oraz brak uzasadnienia oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Rozpoznając sprawę SKO uznało, że w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p, będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- teren ma dostęp do drogi publicznej;

- istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust 1;

- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi."

Odnosząc się do warunku określonego w pkt 1, organ stwierdził że ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - dalej Rozporządzenie). W § 2 pkt 2 i 3 w/w rozporządzenia podana jest definicja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz definicja cech zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast § 3 wskazuje na konieczność dokonania analizy funkcji i cech oraz sposób ich dokonania. W przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał analizy cech oraz funkcji zabudowy.

Zgodnie z § 3 ust.1 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwy organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany (w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów) i przeprowadza na nim analizę.

Organ ma za zadanie wykazania, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7.

W przedmiotowej sprawie dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia konieczne jest stwierdzenie istnienia na analizowanym terenie chociaż jednego obiektu wykorzystywanego podobnie jak ma być wykorzystywana planowana inwestycja czyli wykazanie istnienia funkcji usługowej i handlowej na działkach przy ulicy [...]. W przedmiotowej sprawie organ wytyczył obszar analizowany i wskazał, że na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej ul. [...] istnieją obiekty usługowe. Ponadto w samym budynku który ma być adaptowany na cele gastronomiczne prowadzony jest już lokal gastronomiczny jednakże o mniejszej powierzchni. Mając powyższe na uwadze analiza wykazała kontynuacje funkcji i spełnienie warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa".

Poza tym zostały spełnione pozostałe warunki o jakich mowa w art. 61 ustawy p.z.p. Obiekt ma dostęp do drogi publicznej i nie należy dokonywać zmiany przeznaczenia gruntów i wystarczające jest uzbrojenie terenu.

Ponieważ wniosek dotyczył jedynie zmiany sposobu użytkowania nie ulegną zmianie gabaryty obiektu budowlanego, co powoduje brak konieczności ustalenia parametrów dla nowej zabudowy takich jak wysokość, szerokość elewacji frontowej czy wskaźnik powierzchni zabudowy i rodzaj dachu. Analiza wykazała dopuszczalność planowanej zabudowy zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa.

Odnosząc się do zarzutu nie aktualności mapy stanowiącej załączniki do skarżonej decyzji organ wskazał, że zgodnie z pieczątką mapa opatrzona została pobrana z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej jako sporządzona na stan z dnia 10.10.2011r. Skarżący nie wykazał żeby mapa była nieaktualna, w szczególności nie wskazał w którym miejscu mapa ta nie jest zgodna ze stanem faktycznym.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła skarżąca Spółka I. S.A.z siedzibą w J.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niejednoznaczne wyznaczenie obszaru analizowanego i § 9 ust. 2 tego rozporządzenia w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U.2003.164.1589) poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie nie spełniającego kryteriów, wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nieuwzględnienie wymogów dotyczących sporządzenia części graficznej, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy;

-art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewłaściwe zastosowanie przepisów odrębnych;

oraz mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 8 K.p.a. poprzez działanie organu administracyjnego w sposób sprzeczny z zasadą prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa;

-art. 10 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich wypowiedzi i twierdzeń strony podnoszonych w trakcie postępowania;

-art. 15 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej przez organ II instancji;

-art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności koniecznych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

-art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 i 140 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów odwołania skarżącej z dnia 23.04.2012 r,aw szczególności nie ustosunkowanie się do argumentacji zawartej w odwołaniu w przedmiocie prawidłowości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji;

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c oraz art. 209 Ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].09.2012 r. oraz uchylenie obu decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na brak ustosunkowania się przez organ II instancji do wniosków, wynikających z toczącego się postępowania, a budzących wątpliwości i wskazanych w odwołaniu skarżącej z dnia 23.04.2012 r. wywodziła, że organ II instancji wskazał podstawy prawne rozstrzygnięcia organu I instancji, jednakże nie ustosunkował się do kwestii podniesionych przez skarżącą, jedynie stwierdził - w oderwaniu od prezentowanych przez skarżącą zarzutów w odwołaniu - że "inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy oraz jest zgodna z przepisami odrębnymi".

Organy obu instancji określając sposób użytkowania znajdujących się na terenie analizowanym obiektów budowlanych wskazały jedynie, że stanowią one zabudowę usługową i mieszkaniową jednorodzinną, nie precyzując w jakiej częstotliwości występują oba rodzaje zabudowy na tym terenie, jaka jest ich specyfika i dokładne położenie względem działki, na której ma zostać zrealizowana planowana inwestycja. Dopiero szczegółowa analiza obszaru znajdującego się na terenie analizowanym, w odniesieniu do wszystkich działek objętych tym obszarem, pozwoli na rzetelną ocenę o istniejącym na tym terenie ładzie przestrzennym.

W decyzji organu I i II instancji brak jest analizy cech zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym, zarówno w tekście samej analizy, jak i w jej wynikach w zawartych w załączniku nr 3 do decyzji z dnia [...].04.2012 r. Nie można uznać, że analiza obszaru wyłącznie na podstawie wybiórczych danych dotyczących pojedynczych działek przesądza o wpisaniu się przedmiotowej inwestycji w dotychczasowy układ zagospodarowania tego terenu.

W przedmiotowej sprawie dla ustalenia warunków zabudowy inwestycji, konieczne było ustalenie granic obszaru analizowanego zgodnie z §3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie nieprawidłowo wyznaczono obszar analizowany.

Organ I instancji w decyzji nr [...] (str. 4) wskazał, że szerokość frontu działki, który jest brany pod uwagę przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego, to 30 m "(AB = 30 m)". Jednakże w odniesieniu do analizy graficznej (załącznik nr 2), odległości te nie są tożsame. Przyjmując, że szerokość frontu działki to AB - o czym mowa w treści decyzji - obszar analizowany został nieprawidłowo ustalony t.j. zbyt wąsko.

Analizując załącznik nr 3 w odniesieniu do treści decyzji I instancji nie można jednoznacznie ustalić, jaki winien być obszar analizowany. Rozbieżność między decyzją a załącznikiem w konsekwencji prowadzi do trudności w określeniu, jakimi kryteriami kierował się organ wyznaczając obszar analizowany, tym samym nie wiadomo, czy wszystkie obiekty rzeczywiście zostały nią objęte. Organ odwoławczy, utrzymując decyzję organu I instancji, nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu, dotyczących wyznaczania obszaru analizowanego, a jedynie przytoczył treść Rozporządzenia.

Ponadto w zaskarżonej decyzji organ II instancji nie ustosunkował się do kwestii podniesionych przez skarżącą w odwołaniu z 23.04.2012 r., polegających na naruszeniu wymogów ustalonych w § 9 ust. 3 Rozporządzenia który stanowi, że część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządzą się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dokument określony jako załącznik nr 1 i 2 do decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został niezgodnie z powyższym przepisem. Załącznik nr 1 i 2 do decyzji został sporządzony na nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii mapy, z której ponadto nie wynika, czy została przyjęta z zasobu geodezyjnego (pieczątka skserowana - nieczytelna). Kserokopia ta posiada tylko jedną pieczęć, z której nie wynika ewentualna zgodność przedmiotowej mapy z oryginałem. Taka mapa nie może być wykorzystana w tym postępowaniu.

Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Skarżąca wskazała, że organ II instancji nie odniósł się w sposób wyczerpujący do zarzutów wskazanych w treści odwołania skarżącej z dnia 23.04.2011, całkowicie pominął zarzut naruszenia podstawowych zasad procedury administracyjnej, a mianowicie naruszenia zasady praworządności, w ramach której organ w toku postępowania winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Uzasadnienie decyzji nie zostało sporządzone w sposób umożliwiający realizację ogólnej zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. nie odnosi się do wszystkich zarzutów Skarżącej oraz nie rozwiewa jej wątpliwości.

A więc nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w treści przepisu art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 i 140 K.p.a oraz 15 k.p.a jako że organ II instancji zaniechał merytorycznego rozpoznania sprawy.

Podsumowując Skarżąca stwierdziła że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

W odpowiedzi na skargę SKO w Warszawie wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji były przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla innej niż lokalizacja inwestycji celu publicznego.

Oceniając zgodność z prawem decyzji SKO Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznościąjej uchylenia.

Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest decyzją ogólną która określa czy w danym miejscu może być prowadzona dana inwestycja. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tego rodzaju postępowania jest ocena przez wyspecjalizowany organ czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna a jeżeli tak to ustala podstawowe granice tego dopuszczenia. Organ ocena więc czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art., 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. Wydając decyzję organ działa w granicach uznania administracyjnego i tylko w sytuacji w której wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa ma obowiązek wydania decyzji negatywnej.

Z art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w razie łącznego spełnienia następujących warunków:

-co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu , w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania teren;

-teren ma dostęp do drogi publicznej;

-istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu wystarczające do planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

-teren nie wymaga dokonywania zmiany przeznaczenia gruntów; -decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Nie ulega wątpliwości w tym stanie faktycznym, że zostały spełnione wyżej wskazane warunki.

Przy podejmowaniu decyzji o sposobie zagospodarowania przestrzennego, działając zgodnie z zasadą "dobrego sąsiedztwa" należy mieć na względzie przede wszystkim to, że nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej terenu, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, linii zabudowy, jej intensywności (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 kwietnia 2012 r.,IV SA/Po 44/12, LEX nr 1139619). Służy temu dokonanie przez organ analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich (są nimi nie tylko działki przylegające bezpośrednio do działki na której planowana jest inwestycja) a następnie ustalenie parametrów nowej zabudowy, zgodnie z art. 61 ustawy o p.z.p. i Rozporządzeniem wykonawczym Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.

W tej sprawie mając na uwadze fakt, że przedmiotem inwestycji nie jest budowa budynku mieszkalnego czy usługowego ale zmiany funkcji budynku z serwisu samochodowego na lokal gastronomiczny organ dokonał analizy tej funkcji w odniesieniu do funkcji istniejących w analizowanym obszarze. Ocena przeprowadzona przez organ uzasadniała dopuszczenie na tym terenie zmiany istniejącej funkcji. Odnosząc się do przeprowadzonej przez organ analizy WSA w Warszawie stwierdził, że jest ona prawidłowa a wnioski z niej wyciągnięte nie budzą wątpliwości pod względem merytoryczny i logicznym.

Analizą został objęty obszar 90 m od granic inwestycji w tym działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Jest to 3 krotna szerokość o jakiej mowa w § 3 ust. 2 Rozporządzenia a zakres tego obszaru odzwierciedla załącznik nr. 2 z którego wynika które działki wykorzystywane są na cele usługowe a które na cele mieszkalne. Nie zrozumiały jest zarzut Skarżącego dotyczący wadliwie określonego obszaru analizowanego (powierzchni) gdyż z decyzji i załącznika tekstowego wynika, że wynosi on 90 m od frontu działki inwestycyjnej.

Na analizowanym obszarze usytuowane są zarówno budynki mieszkalne jak i biura, hurtownie, magazyny a więc istnieją działki dostępne z tej samej drogi publicznej tj. ulicy [...] na których istnieją budynki o funkcji usługowej i handlowej w tym na przyległej działce [...]. Mało tego, na działce [...] istnieje już bar gastronomiczny. Tym samym organ prawidłowo uznał, że został spełniony pierwszy z warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p.

W ocenie Sądu w tym kontekście nie trafne są zarzuty skargi dotyczące wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego oraz niezgodność treści decyzji z załącznikiem graficznym. Istotnie analizą objęto wiele działek (wyszczególnionych na załączniku graficznym) i rzeczywiście nie zostały one opisane szczegółowo w decyzji. Z drugiej jednak strony art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p. przewiduje aby co najmniej jedna z działek w analizowanym obszarze dostępna z tej samej publicznej była wykorzystywana w sposób podobny co do funkcji, co działka na której planowana jest inwestycja. To kryterium spełnia działka [...] na której znajduje się budynek restauracji [...] i działka [...] co wynika z decyzji organu I instancji w której stwierdzono, że na działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej znajduje się budynek [...] w którym prowadzona jest działalność handlowa. Organ prawidłowo zatem ustalił, analizując funkcje działek, iż co najmniej jedna z nich dostępna z tej samej drogi publiczne spełnia podobne funkcje usługowe jak działka [...], tym bardziej, że i na działce [...] jest już bar. Nie sposób zatem w takich okolicznościach przyjąć za niedopuszczalne rozbudowanie istniejącego lokalu gastronomicznego. Zmiana przeznaczenia budynku z serwisu samochodowego na lokal gastronomiczny w sytuacji gdy taki lokal już istnieje, tylko mniejszy, nie stoi w sprzeczności z funkcjami usługowo-handlowymi jakie występują na analizowanym terenie.

Jak wynika z obu decyzji organy oceniały funkcje handlowo usługowe przeważające na analizowanym obszarze i w związku z tym nie zasadny jest zarzut dotyczący braku kryteriów jakimi kierował się organ wyznaczając obszar analizowany a analizowana funkcja wykazała kontynuację dotychczasowej funkcji.

Kolejny zarzut skarżącego dotyczył posłużenia się xero mapy z której nie wynika czy została przyjęta do zasobów geodezyjnych i nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem.

Art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy o p.z.p. nakłada na inwestora obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie warunków zabudowy kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.

Jak wynika z tego przepisu ma być to kopia mapy zasadniczej ze skalą, która służy następnie do zaznaczenia na niej obszaru analizowanego i która stanowi załącznik do decyzji. Mapa ta, co jest oczywiste powinna być aktualna w chwili przeprowadzania przez organ postępowania a więc organ działając zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. ma obowiązek zweryfikowania jej aktualności, (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 stycznia 2008 r., II SA/Po 368/0, LEX nr 493250). Na dołączonej do wniosku kopii mapy widnieje pieczątka przyjęcia mapy do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Starostwa Powiatowego w P. 10 października 2011 r i posiada stosowny numer.

Skarżący w skardze nie wykazał aby mapa stanowiąca załącznik do decyzji była nieaktualna w tym sensie, że nie odzwierciedlała stanu faktycznego na gruncie a zatem Sąd uznał, że brak jest przesłanek do uznania, że nie mogła ona stanowić podstawy do wydania decyzji. Powołany wyżej art. 52 ust 2 pkt. 1 ustawy p.z.p. nie daje podstawy do przyjęcia twierdzenia iż mapa powinna być potwierdzona "za zgodność" z oryginałem skoro ustawodawca przewidział możliwość złożenia jedynie kopii tej mapy. Jedynym kryterium jest to, aby była ona aktualna. W tym wypadku Skarżący nie wykazał aby było inaczej a zatem zarzut posłużenia się ksero mapy i naruszenia § 9 st. 2 Rozporządzenia jest nie zasadny.

Sąd, badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie stwierdził także naruszeń prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak to wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (np. wyrok z 12 stycznia 2012 r I OSK 1426/11, LEX nr 1126266), możliwość uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego wymaga wykazania naruszenia przepisów prawa porcesowego w takim stopniu aby naruszenie to miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Rozumowanie jest tego rodzaju, że gdyby nie stwierdzone uchybienia najprawdopodobniej zapadła by decyzja innej treści.

W skardze Skarżący, poza powołaniem się na naruszenie zasady prawodrządności, zasady ogólnego przekonywania (art. 11 k.p.a.), zaniechanie merytorycznego odniesienia się do odwołania (art. 15 k.p.a.) i niekompletność uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.) nie wskazał na czym to naruszenie miałoby polegać. Jak się wydaje istota tych zarzutów sprowadza się przede wszystkim do nie odniesienia się do zarzutów odwołania. Zarzuty te dotyczyły materii wyżej omówionej czyli braku należytej analizy obszaru, wadliwości mapy, braku oceny materiału dowodowego, braku kryteriów przyjętych dla określenia granic obszaru analizowanego a tym samym dowolne jego wyznaczenie.

Do tych zarzutów odniósł się organ II instancji (o czym była mowa wyżej) a granice analizowanego obszaru odzwierciedlone zostały na załączniku graficznym. Organ wskazał że dla ustalenia spełnienia przesłanki podobieństwa wykorzystania wystarczy jedna działka która znajduje się w analizowanym terenie. Nie wskazał co prawda którą ma na myśli jednakże to wynika z decyzji organu I instancji, z którym organ II instancji się zgodził. Wyjaśnił także kwestie mapy, daty jej uzyskania i braku przesłanek do stwierdzenia, że jest nieaktualna.

Powyższa analiza wskazuje, że nie ma podstaw do uznania, że organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył przepisy art. 7, 8, 10,77, 80, 15 k.p.a. Fakt, że to na organie spoczywa obowiązek wszechstronnego zebrania a następnie oceny zebranego materiału dowodowego nie skutkuje uznaniem, że strona tego postępowania nie powinna swoimi, własnymi twierdzeniami potwierdzonymi dowodami wykazywać, że przyjęte przez organ ustalenia faktyczne są błędne.

Sąd nie stwierdził także aby zaskarżone uzasadnienie zostało sporządzone w sposób wadliwy tj. z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. tj. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy a niewielkie niedociągnięcia (przede wszystkim uzasadnienia) wskazane wyżej, nie miały istotnego wpływu na zgodność z prawem podjętej przez organ decyzji.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270) skargę oddalił.