Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 46/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 22
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. – Ś. R.K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. – Ś. we W. R. K. do załatwienia wniosku skarżącego J. B. z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania kserokopii umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. zasądza od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. – Ś. we W. R. K. na rzecz skarżącego J. B. kwotę 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W.-Ś. we W. R. K. Żądał zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni i zasądzenia kosztów procesu.

Uzasadniając skargę podał, że wskazany podmiot pozostaje w bezczynności w załatwieniu sprawy o udzielenie informacji publicznej na wniosek złożony przez skarżącego [...]. Wskazał, że organ uważa, że umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkodę, która może wyniknąć w związku z działalnością egzekucyjną, którą zawarł, a o której jest mowa w art. 24 ustawy o komornikach sądowych, nie stanowi informacji publicznej. W ocenie skarżącego negacja ta narusza art. 61 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 Konstytucji RP.

Do skargi zainteresowany dołączył między innymi wymieniony w skardze wniosek z dnia [...] kierowany do organu o udostępnienie informacji publicznej, w którym prosił o przesłanie kserokopii umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności, o której mowa jest w art. 24 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych.

Załączył również odpowiedź organu jaką między innymi w związku z powyższym wnioskiem otrzymał. Jest to pismo z dnia [...], w którym Komornik stwierdził, że: "Jednocześnie odnosząc się do Pana wniosku z dnia [...] o przesłanie kserokopii umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej informuję, iż przedmiot niniejszego żądania nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do zadośćuczynienia powyższemu wnioskowi".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie podał, że pismem z dnia [...] odmówił zadośćuczynienia wnioskowi z dnia [...] z uwagi na to, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Stwierdził, że powyższe stanowisko podtrzymuje wskazując iż "żądanie udzielenia informacji w przedmiocie posiadanej przez komornika polisy ubezpieczenia OC, które jak sama nazwa wskazuje jest ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej (de facto więc "prywatnej") nie może zostać spełnione, gdyż przedmiot takiego żądania nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w art. 1 oraz art. 6 powołanej na wstępie ustawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawę prawną rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwana dalej ustawą.

Statuuje ona w art. 1 prawo do informacji w sprawach publicznych przyznając je (art. 2 ustawy) każdemu, z zastrzeżeniem art. 5.

Powołany wyżej art. 5 ustawy ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na inne akty prawne chroniące wskazane w nich tajemnice.

Jak wynika z powyższego przepisu ustawowej ochronie podlegają również informacje dotyczące konkretnych indywidualnych podmiotów, osób fizycznych (osób prawnych) jeżeli ich ujawnienie mogłoby naruszać prawo do prywatności; prawo do ochrony danych osobowych lub interes gospodarczy (art. 2 ust. 5).

Konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności jest art. 47 Konstytucji RP, który stanowi ograniczenie prawa do informacji publicznej, ustanowionego w art. 61 Konstytucji RP.

Art. 16 ustawy określa w jakich przypadkach organ władzy publicznej rozpoznając wniosek o udzielenie informacji publicznej może wydać decyzję administracyjną. Następuje to w dwóch przypadkach – odmowy udostępnienia informacji publicznej i w przypadku umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy.

Orzecznictwo sądów administracyjnych przyjęło pogląd, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną oraz, że taką czynnością jest również poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot do którego skierował on żądanie nie ma informacji wskazanej we wniosku lub że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2004 r. 4 II SA/Ka 2502/05). Niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Wówczas nie mają zastosowania jej przepisy (wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2002 r., II SA 2867/02 MOP 2003, Nr 4, s. 33; wyrok z 19 grudnia 2002 r., II SA 3301/02 MOP 2003, Nr 5, s. 196).

Powyższe krótkie rozważania Sąd przeprowadził dla wykazania, iż istotna jest kwalifikacja żądania dokonana przez organ, do którego złożono wniosek o udzielenie informacji. Decyduje bowiem o formie w jakiej nastąpi odpowiedź. Istotna jest również dla dalszego postępowania zainteresowanego podmiotu. Może on zwalczać twierdzenia organu w postępowaniu administracyjnym (w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 – art. 16 ust. 2) lub przed sądem powszechnym (art. 22 ust. 1). Podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, lub statystyczna przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie informacji publicznej (art. 22 ust. 1).

Dla sądów rozpoznających sprawy na podstawie powołanej wyżej ustawy, istotna jest podstawa na jakiej odmówiono udostępnienia informacji. Taka wiedza daje również możliwość – co stwierdzono wyżej – określenia właściwości danego sądu a także oceny zasadności pozwu lub skargi.

Wracając do rozpoznawanej skargi należy zauważyć, że mając na uwadze treść pisma organu z dnia [...] oraz treść odpowiedzi na skargę powstaje wątpliwość, czy odmowa udzielenia informacji nastąpiła na wskutek oceny, że nie jest to informacja publiczna, czy też, że ze względu na prawo do prywatności.

Odpowiedź na skargę nie jest dokumentem podlegającym ocenie w zakresie stanowiska strony, wyrażonego w odpowiedzi na wniosek. Ale w tej konkretnej sprawie organ stwierdził, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] – wyjaśniając dodatkowo, że żądanie udzielenia informacji w przedmiocie posiadanej przez Komornika polisy ubezpieczenia OC jest ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej "de facto więc prywatnej".

To wyjaśnienie – nie jednoznaczne może oznaczać, że odmowa udostępnienia polisy ubezpieczeniowej OC, o której mowa w art. 24 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zm.) nastąpiła z uwagi na prymat prywatności informacji, wyłączającej udzielenie informacji publicznej.

Powstają zatem wątpliwości co do podstawy, na której odmówiono udzielenia informacji. Taka sytuacja uniemożliwia właściwe rozpoznanie sprawy. Będzie to możliwe wówczas gdy organ udzieli jednoznacznej odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] z uzasadnieniem stanowiska w sprawie (w odpowiedniej dla określonej odpowiedzi formie).

W tych okolicznościach na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.

H.B.22.11.2011 r.