Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2881/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART.138 PAR. 1 PKT 1 W ZW Z ART 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: ART. 19 UST. 1 PKT 1, ART. 20 UST. 1 PKT 1, ART. 89P UST. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku jako oczywiście bezzasadny oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców (dalej: Rada, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] lipca 2015 r., Nr [...] wydana na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 89p ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm., dalej: u.u.c.o.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) wydana po rozpatrzeniu odwołania G. P. (dalej: wnioskodawca, skarżący, cudzoziemiec) od decyzji Szefa Urzędy do Spraw Cudzoziemców (dalej: organ I instancji) z [...] maja 2015 r., Nr [...] w której postanowiono: 1. rozpatrzyć wniosek jako oczywiście bezzasadny; 2) odmówić nadania statusu uchodźcy; 3) odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej.

W decyzji z [...] lipca 2015 r. Rada utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W dniu 9 kwietnia 2015 r. cudzoziemiec złożył za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP). Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżący jest obywatelem [...] deklarującym narodowość [...]. Urodził się w miejscowości [...] (obwód [...]), gdzie następnie mieszkał do dnia opuszczenia kraju pochodzenia. Zadeklarował, że jest rozwiedziony, posiada wykształcenie średnie, w kraju pochodzenia nie pracował, nie odbywał także służby wojskowej, nie ma problemów ze zdrowiem. Z kraju pochodzenia wnioskodawca wyjechał w dniu 18 października 2014 r. i udał się wtedy do [...], a następnie do [...], gdzie w 2015 r. ubiegał się o status uchodźcy, jednak został on przekazany do Polski. Cudzoziemiec nie miał problemów z przekroczeniem granicy. Oświadczył, że przyjechał do Polski na podstawie paszportu i wizy typu D. W 2012 i 2013 r. wnioskodawca przez trzy miesiące przebywał w celach zarobkowych w [...]. W takim samym celu udał się także w 2014 r. do [...]. W chwili składania wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium RP legalnie. Wskazując zasadnicze okoliczności, z powodu których ubiega się o nadanie statusu uchodźcy w RP, cudzoziemiec oświadczył, że prosi o międzynarodową ochronę dlatego, że na terytorium [...] toczy się wojna i chcą go zabrać na wojnę. Skarżący wskazał, że nie służył w wojsku i nie potrafi wałczyć przeciwko swemu narodowi. Dostawał wezwania, ale ich nie podpisywał. Na terytorium [...] nie ma pracy, nie może zapewnić sobie utrzymania, ciężko skarżącemu tam żyć. Jest chrześcijaninem i nie rozumie takiego życia w [...]. Cudzoziemiec oświadczył we wniosku, że był prześladowany w kraju pochodzenia, nie poddawano go przemocy fizycznej lub psychicznej, nie brał udziału w działaniach wojennych. W kraju pochodzenia nie był nigdy zatrzymany ani aresztowany, nie prowadzono przeciwko niemu postępowania sądowego. W [...] został zatrzymany i ukarany grzywną za posługiwanie się nielegalnym dokumentem. Wnioskodawca nie zadeklarował przynależności do jakiejkolwiek organizacji o charakterze politycznym, społecznym, kulturalnym, etnicznym czy religijnym.

W dniu [...] maja 2015 r. organ prowadzący postępowanie po rozpatrzeniu wniosku z 23 kwietnia 2015 r. przesłuchał cudzoziemca w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przesłuchanie prowadzone było w językach [...], zrozumiałych dla zainteresowanego. Cudzoziemca pouczono o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań. Po odczytaniu protokołu przesłuchania, wnioskodawca własnoręcznym podpisem zaświadczył jego zgodność ze złożonymi zeznaniami. Podczas przesłuchania cudzoziemiec oświadczył, że do Polski przyjeżdża w celach zarobkowych od pięciu lat. W [...] zamieszkiwał w miejscowości [...], w obwodzie [...]. Zapytany o powody opuszczenia kraju pochodzenia, odpowiedział, że "teraz na [...] zabierają wszystkich wojować". Do skarżącego przychodzą wezwania, żeby szedł wałczyć, chociaż nie służył w armii. Cudzoziemiec wyjaśnił, że jeśli ktoś nie pójdzie walczyć, to znęcają się nad rodziną. Już dzwonili do jego mamy, grozili jej. Przychodzą wezwania. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że w [...] po prostu nie ma życia. Teraz w [...] jest bardzo ciężko przeżyć. Nie ma pracy, nie ma niczego. Wnioskujący powiedział, że wezwania cały czas przychodzą do domu jego mamy. Początkowo stwierdził, że ww. wezwania przychodzą od separatystów lub władzy w [...], jednak następnie stwierdził: to raczej separatyści. W związku z powyższym, cudzoziemiec uważa się za osobę prześladowaną.

Ponadto w [...] jest nazywany [...], ponieważ pracował kiedyś w [...]. Skarżący nie zgłaszał jednak ww. prześladowań władzom [...]. Zapytany czego obawia się po powrocie do kraju pochodzenia, skarżący oświadczył: "Że mnie wezmą do walki". Ponadto cudzoziemiec oświadczył, że chce dołączyć do akt sprawy dokument o tym, że jest w [...] poszukiwany za niestawienie się na wezwanie w wojsku, nie potrafił jednak podać terminu, w którym będzie mógł to zrobić. Na materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie składają się: 1. oświadczenia cudzoziemca zawarte we wniosku o nadanie statusu uchodźcy z 9 kwietnia 2015 r., (k. 11- 18); 2. opracowanie Ministerstwa Spraw Zagranicznych z [...] września 2014 r., Nr [...], na temat sytuacji ludności cywilnej na terenach objętych działaniami zbrojnymi we [...] oraz na terytorium [...], (k. 26-28); 3. opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2015 r., nr [...], na temat mobilizacji w [...] w 2015 r. (k. 29-30); 4. opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2015 r., nr [...], na temat sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka (k. 31-37).

W ocenie organu I instancji, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący nie należał do żadnej organizacji społecznej, etnicznej, religijnej ani partii politycznej i nie prowadził działalności opozycyjnej względem władz [...]. Cudzoziemiec nie wyraził uzasadnionych obaw przed prześladowaniem ze strony ukraińskich władz, brak jest zatem argumentów potwierdzających, że podjęłyby one względem niego jakiekolwiek działania o charakterze represyjnym. Ponadto, w związku z faktem, iż skarżący nie opuścił kraju pochodzenia będąc rzeczywiście zagrożonym prześladowaniami bądź przerywając w ten sposób już prowadzone wobec niego prześladowania, nie ma podstaw, aby przypuszczać, że w przyszłości może on być zagrożony prześladowaniami z powodów wyszczególnionych w cytowanej ustawie. Organ I instancji stwierdził ponadto, że w oświadczeniach wnioskodawcy nie pojawia się żaden logiczny lub wiarygodny wywód, który mógłby świadczyć o tym, że władze kraju, bądź inne podmioty wymienione w art 16 ust. 1 pkt 2-3 ww. ustawy, podejmowały czy też mogły podjąć wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Zdaniem organu I instancji, w niniejszym przypadku, mamy do czynienia z brakiem podmiotowym w kontekście rozpatrywania przesłanek do nadania statusu uchodźcy. Organ I instancji wskazał na treść art. 34 ust. 1 u.u.c.o. Według organu I instancji, ubiegając się o międzynarodową ochronę skarżący nie powołał się na obawę przed prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, czy też ryzyko doznania poważnej krzywdy, dlatego też na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznał jego wniosek jako oczywiście bezzasadny. W toku niniejszego postępowania organ I instancji ustalił również mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do kraju pochodzenia. Ustaleń tych Szef Urzędu dokonał na podstawie aktualnych (sporządzonych w lutym i marcu 2015 r.) opracowań Wydziału informacji o Krajach Pochodzenia oraz informacji z Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. W opinii organu I instancji, w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy w Polsce skarżący nie wykazał uzasadnionej obawy przed prześladowaniem. W ocenie organu I instancji, elementy stanu faktycznego dają podstawy do uznania, że w przypadku cudzoziemca nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w rozumieniu ustawy u.u.c.o. Z tego powodu, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy organ I instancji odmówił nadania skarżącemu statusu uchodźcy. Zdaniem organu rozstrzygającego w sprawie, skarżący po powrocie do kraju pochodzenia nie będzie narażony na doznanie poważnej krzywdy poprzez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, gdyż w [...] nie jest wymierzana i wykonywana kara śmierci. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do [...] cudzoziemiec zostanie zatrzymany i w konsekwencji będzie poddawany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Według organu I instancji, nie zostało uprawdopodobnione przez skarżącego zagrożenie samym zatrzymaniem przez funkcjonariuszy władz kraju pochodzenia, a nawet w przypadku jego wystąpienia nie można z góry zakładać, że cudzoziemiec zostanie poddany przesłuchaniu z udziałem tortur czy poniżającego traktowania albo tym bardziej, że zostanie ukarany bez podstawy prawnej.

W źródłach organ I instancji nie znalazł żadnych informacji które świadczyłyby o złej sytuacji bezpieczeństwa w obwodzie [...]. Nie toczą się tam walki zbrojne, nie dochodzi również do incydentów o poważniejszym charakterze. Sytuacja w regionie zamieszkania cudzoziemca według organu I instancji, jest stabilna gdyż całkowitą kontrolę sprawują tam władze [...].

Zdaniem organu I instancji, nie istnieje aktualnie realne ryzyko doznania poważnej krzywdy przez poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia cudzoziemca, którego podstawą miałyby być ww., działania, co w konsekwencji oznacza brak spełnienia przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej, którą statuuje przepis art. 15 pkt 3 ustawy u.u.c.o. W ocenie organu I instancji, całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że wnioskodawca mógłby być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Nie zaszły też okoliczności inne niż wyżej wymienione po wyjeździe cudzoziemca z kraju pochodzenia, które pogłębiłyby lub mogłyby być przyczyną prześladowań lub doznania przez niego poważnej krzywdy. Z uwagi na powyższe ustalenia, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej, gdyż nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

W piśmie z [...] maja 2015 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji organu I instancji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 11, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niewystarczające uzasadnienie faktyczne decyzji oraz art. 8 k.p.a. poprzez niebudzący zaufania sposób uzasadnienia decyzji, w szczególności w zakresie, w jakim organ administracji odniósł się do przesłanek udzielenia ochrony międzynarodowej oraz oceny poszczególnych dowodów w sprawie oraz ich wpływu na ocenę sprawy; 2. naruszenie art. 34 ust. 1 pkt 1 u.u.c.o. poprzez uznanie wniosku za oczywiście bezzasadny, w sytuacji w której prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do uznania wniosku za taki; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie Konwencji Genewskiej, Protokołu Nowojorskiego oraz art. 13 i 15 u.u.c.o. poprzez błędne ustalenie, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek do udzielenia żadnej z form ochrony tam przewidzianych, w sytuacji, gdy poprawnie ustalone i ocenione okoliczności sprawy ustalone przez organ I instancji prowadzą do wniosków przeciwnych. W uzasadnieniu odwołania skarżący rozwinął treść postawionych zarzutów.

W decyzji z [...] lipca 2015 r. Rada utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji odstąpił od rozstrzygania sprawy w składzie jednoosobowym właściwym, na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 5 u.u.c.o., dla rozpatrywania odwołań od wniosków uznanych za oczywiście bezzasadne i po rozpatrzeniu odwołania w pełnym składzie trzyosobowym podzieliła ustalenia organu I instancji, który uznał, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek do nadania mu statusu uchodźcy. Zdaniem organu II instancji, wnioskodawca w wystarczający sposób nie wykazał takich okoliczności, które mogłyby wskazywać na istnienie realnego zagrożenia prześladowaniem. Według organu II instancji, w oświadczeniach złożonych przez cudzoziemca w związku ze złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP i potwierdzonych następnie podczas przesłuchania statusowego, skarżący ograniczył się wyłącznie do wyrażenia obawy przed wcieleniem do armii w razie powrotu na [...] i koniecznością udziału w konflikcie zbrojnym.

Według organu odwoławczego, skarżący w trakcie przesłuchania statusowego nie był jednak w stanie określić od kogo otrzymywał wezwania, czy od władz ukraińskich czy od [...] separatystów. Zdaniem organu II instancji, z oświadczeń zawartych w złożonym wniosku wynika natomiast, że wnioskodawca nie był nigdy prześladowany w kraju pochodzenia, ani też w żaden inny sposób nie zostały naruszone jego prawa człowieka. W ocenie organu II instancji, w oświadczeniach wnioskodawcy wyraźny jest też wątek ekonomiczny - do decyzji o opuszczeniu kraju pochodzenia przyczynił się brak pracy i ogóle złe warunki ekonomiczne w [...]. W związku z tym, że ocena zasadności przyznania statusu uchodźcy, jak również ochrony uzupełniającej, następuje w oparciu o postępowanie dowodowe polegające na odniesieniu ustalonej zindywidualizowanej sytuacji, w której znalazł się wnioskodawca, do aktualnej sytuacji w kraju jego pochodzenia i dopiero na tej podstawie rozstrzyga się o występowaniu przesłanek przyznania wnioskodawczym danej formy ochrony, Rada do Spraw Uchodźców odniosła się do aktualnej sytuacji na [...]. Według Rady, sama obawa przed powołaniem do wojska nie stanowi przesłanki do nadania statusu uchodźcy, a dane państwo ma prawo ustanowić i egzekwować od swoich obywateli obowiązek służby wojskowej. Zdaniem organu II instancji, obawa przed ewentualnym poniesieniem odpowiedzialności prawnej za uchylanie się od służby wojskowej nie stanowi samoistnej przesłanki do nadania statusu uchodźcy, o ile nie jest powiązana z innymi przesłankami warunkującymi nadanie tej formy ochrony międzynarodowej. W sytuacji w jakiej znajduje się wnioskodawca, takie inne uwarunkowania nie występują. W ocenie organu II instancji, państwa mają uzasadnione prawo do utrzymywania sił zbrojnych i przyjmowania regulacji prawnych, które są niezbędne dla ich funkcjonowania, w tym sankcjonujących uchylanie się od służby wojskowej w sytuacji, gdy dana osoba jest do niej prawnie zobowiązana. Środki takie miałyby charakter prześladowania tylko wtedy, gdyby można było wykazać, że mają one charakter dyskryminujący lub nieproporcjonalny w rozumieniu art. 13 ust. 4 pkt. 2.

Według Rady, wnioskodawca nie wykazał w wiarygodny sposób, że jest w kraju pochodzenia zagrożony jest prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych łub przynależności do określonej grupy społecznej. Rada do Spraw Uchodźców podziela również ustalenia organu I instancji, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o.

Rada uważa, że w stosunku do wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki wymienione w art. 15 pkt 1-3 u.u.c.o., gdyż wnioskodawca nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; wnioskodawca nie jest także narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. W razie powrotu do kraju pochodzenia wnioskodawca nie będzie też narażony na poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej, gdyż konflikt zbrojny, który ma obecnie miejsce w [...] jest ograniczony obecnie do dwóch wschodnich obwodów ([...]), a wnioskodawcy nie grozi znalezienie się w rejonie konfliktu. Organ II instancji nie dopatrzył się też nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ I instancji, a zgromadzony materiał dowodowy uznał za wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, Rada do Spraw Uchodźców uznała, że wnioskodawca miał zapewnioną w toku całego postępowania możliwości pełnego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że zakwalifikowanie wniosku jako oczywiście bezzasadnego nie wpłynęło w żaden negatywny sposób na sytuację wnioskodawcy w postępowaniu. Rada do Spraw Uchodźców odstąpiła od rozstrzygania sprawy w składzie jednoosobowym właściwym, na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 5 u.u.c.o., dla rozpatrywania odwołań od wniosków uznanych za oczywiście bezzasadne i ponownie rozpatrzyła sprawę w pełnym składzie trzyosobowym.

W skardze skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu w sposób wadliwy postępowania wyjaśniającego przez nie zgromadzenie i nie uwzględnienie kompletnego materiału dowodowego, w sytuacji w której zebranie takiego materiału nie doprowadziłoby do uznania wniosku za oczywiście bezzasadny. Według skarżącego, naruszono także prawo udziału strony w całym postępowaniu; 2. art. 7 oraz art. 107 § 3, art. 11, art. 80 k.p.a. - polegające na niewłaściwym i niewystarczającym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, a mającym wpływ na wynik sprawy w zakresie w jakim wskazuje na wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz błędne wnioskowanie ze zgromadzonego materiału dowodowego przy ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy;

Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 13 ust. 1 oraz art. 15 u.u.c.o. poprzez błędne stwierdzenie, że nie należy się skarżącemu żądna z form ochrony przewidzianych w tych przepisach, w sytuacji w której poprawne przeprowadzenie postępowania dowodowego i poprawne ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych skutkować musiało przyznaniem jednej z form ochrony międzynarodowej.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z [...] lipca 2015 r. oraz uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy administracji w I instancji.

Skarżący wniósł także o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata ze względu na bardzo trudną sytuację majątkową, która powoduje, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów pomocy profesjonalnego pełnomocnika oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z[...] maja 2015 r. do chwili prawomocnego zakończenia niniejszej sprawy, z uwagi na to, że wydalenie skarżącego (jako skutek upływu 30-dniowego terminu od wydania decyzji organ II instancji) z terytorium Polski uniemożliwi skarżącemu skuteczną obronę jego praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął treść zarzutów oraz uzasadnił wnioski złożone w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić co następuje:

W postępowaniu o nadanie cudzoziemcowi statusu uchodźcy zastosowanie mają dwa systemy źródeł prawa (prawo międzynarodowe- materialne przesłanki) i prawo wewnętrzne (modus procedendi). Źródła prawa międzynarodowego oraz prawa wewnętrznego tworzą osnowę praw i obowiązków cudzoziemca w danym państwie, ale jednocześnie stanowią zarówno o obowiązkach cudzoziemca wobec państwa, jak też państwa wobec cudzoziemca.

W rozpoznawanej skardze wyróżniono najpierw zarzuty proceduralne, a następnie w uzasadnieniu skargi podniesiono zarzuty materialnoprawne, i tę kolejność należy zachować podczas ich rozpoznawania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a., u.u.c.o., Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów k.p.a. Według Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej: 1. rozpatrując wniosek jako oczywiście bezzasadny, 2. odmawiając nadania statusu uchodźcy, 3. odmawiając udzielenia ochrony uzupełniającej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony.

Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię zasad postępowania administracyjnego umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania w niniejszej sprawie decyzji, w której: 1. rozpatrzono wniosek jako oczywiście bezzasadny 2. odmówiono nadania statusu uchodźcy, 3. odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej.

Sąd podziela stanowisko organu II instancji, według którego w rozpoznawanej sprawie, ani postępowanie w I instancji, ani też ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie wykazały w sposób wystarczający, że skarżący może być uchodźcą w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.u.c.o. Z treści tego przepisu wynika, że nadanie wnioskodawcy statusu uchodźcy uzasadnione byłoby w razie stwierdzenia, że w kraju pochodzenia był on narażony na prześladowanie z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłby zagrożony takim prześladowaniem, w razie powrotu do kraju pochodzenia.

Stosownie do postanowień art. 1 ust. A pkt 2 powołanej wyżej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.

Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych. Art. 1 ust. A Konwencji Genewskiej zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie powinny być spełnione przez cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Podkreślenia wymaga to, że wśród tych przesłanek nie zawarto przyczyn bytowych czy ekonomicznych. Uchodźcą jest osoba, która nie ma normalnych powiązań z państwem, wynikających z legis patriae lub legis domicilii, w związku z czym kierując się szczególną motywacją opuszcza swój kraj, co w efekcie uniemożliwia jej korzystanie z ochrony tego kraju. Motywacja opuszczenia lub motywacja uniemożliwiająca powrót odróżnia uchodźcę od emigranta ekonomicznego. Osoba poszukująca ochrony w obcym państwie nie ma normalnych stosunków z państwem, którego jest obywatelem lub w którym ma domicyl, przy czym istotne znaczenie ma to, czy fakt poszukiwania ochrony w obcym państwie przed prześladowaniem jest per se rozwiązaniem de iure węzła prawnego, jaki łączy jednostkę z państwem poprzez stosunek obywatelstwa lub domicylu. Należy zatem obiektywnie stwierdzić, że dana osoba jest prześladowana albo istnieje uzasadniona obawa prześladowania z powodów, o których mowa w Konwencji. Może to być subiektywne przekonanie cudzoziemca, które podlega weryfikacji w toku postępowania o nadanie statusu uchodźcy, w efekcie którego stwierdza się istnienie przesłanek do ubiegania się o status uchodźcy albo ich brak. Zdaniem Sądu, podkreślenia wymaga, że prześladowanie, albo jego potencjalna groźba muszą być rzeczywiste i udokumentowane, a ciężar dowodu spoczywa na cudzoziemcu.

Ocena czy wniosek jest oczywiście bezzasadny należy do organu właściwego do wszczęcia postępowania. Organ kierując się pojęciami: bezpiecznego kraju pochodzenia i bezpiecznego kraju trzeciego oraz innymi znanymi faktami powinien działając w dobrej wierze ustalić czy w danym państwie możliwe są przypadki prześladowań lub zagrożenia takimi prześladowaniami, o których mowa w art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego. Ustalenie powyższe musi być jednoznaczne, nie budzące jakichkolwiek wątpliwości. Dopiero takie ustalenie skonfrontowane z motywami przytoczonymi przez cudzoziemca uprania do konkluzji o oczywistej bezzasadności wniosku.

Wskazać należy, że o skuteczności zarzutów stawianych na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem organu II instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Według Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia orzeczeń organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć dotyczących przedmiotu niniejszej sprawy. W uzasadnieniach tych znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem tych decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić co następuje:

Przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane. Zdaniem Sądu, należy przyjąć, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości).

Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy.

Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się.

Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, Genewa, styczeń 1992 r. - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Analiza wypowiedzi cudzoziemca dokonana przez organy obu instancji jest wyczerpująca i obejmuje całość jego oświadczeń. Wskazać nadto należy, że uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Stwierdzić należy, że z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca z punktu widzenia art. 13 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w niniejszej sprawie odmowa nadania statusu uchodźcy jest związana bezpośrednio z brakiem w zeznaniach skarżącego takich twierdzeń, które można by powiązać z istnieniem uzasadnionej obawy przed prześladowaniem. W literaturze podnosi się, że jeśli jakaś osoba ma zostać zakwalifikowana jako uchodźca, to konieczne jest stwierdzenie rozbratu pomiędzy nią, a władzami kraju ojczystego. Jednakże jedynie opozycja czy nie zgadzanie się z rządem sprawującym władzę nie wystarczają. Musi istnieć ryzyko poważnego uszczerbku dla tej osoby, stanowiące konsekwencję politycznych wypadków lub okoliczności. Wynika to wyraźnie z faktu przebywania za granicą z obawą prześladowania. Oznacza to, po pierwsze, że akt lub akty stanowiące prześladowanie albo muszą być podejmowane przez same władze państwowe, albo przez inne ciała lub osoby prywatne, jeśli władze państwowe nie są w stanie lub nie chcą interweniować jednostki, która jest nękana.

Po drugie, aby akt lub seria aktów zostały zakwalifikowane jako prześladowanie, muszą zostać spełnione określone warunki (zob. B. Wierzbicki, Uchodźcy w prawie międzynarodowym, Warszawa 1993, s. 31-32). Wskazać należy, że w oświadczeniach złożonych przez skarżącego w związku ze złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP i potwierdzonych następnie podczas przesłuchania statusowego, ograniczył się on wyłącznie do wyrażenia obawy przed wcieleniem do armii w razie powrotu na [...] i koniecznością udziału w konflikcie zbrojnym.

Cudzoziemiec miał otrzymywać wezwania, żeby iść walczyć. W trakcie przesłuchania statusowego skarżący nie był jednak w stanie określić od kogo otrzymywał wezwania, czy od władz ukraińskich, czy od prorosyjskich separatystów. Z oświadczeń zawartych w złożonym wniosku wynika również, że wnioskodawca nie był nigdy prześladowany w kraju pochodzenia, ani też w żaden inny sposób nie zostały naruszone jego prawa człowieka.

Podkreślić należy, że w [...] skarżący zamieszkiwał w obwodzie [...] w miejscowości [...]. Do Polski został przekazany przez władze [...] zgodnie z tzw. procedurą [...], po tym jak złożył w [...] wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Zgodzić należy się z organem II instancji, że w oświadczeniach wnioskodawcy wyraźny jest też wątek ekonomiczny. Do decyzji o opuszczeniu kraju pochodzenia przyczynił się brak pracy i ogóle złe warunki ekonomiczne na [...].

Ocena zasadności przyznania statusu uchodźcy, jak również ochrony uzupełniającej, następuje na podstawie wyników postępowania dowodowego, które odnosi się do ustalonej zindywidualizowanej sytuacji, w której znalazł się wnioskodawca, w kraju jego pochodzenia. Jest to zasadnicza podstawa rozstrzygnięcia o występowaniu przesłanek przyznania wnioskodawczym danej formy ochrony. Wskazać należy, że skarżący nie pochodzi, ani z [...], ani z obwodu [...] i w razie powrotu na [...] nie grozi mu znalezienie się w rejonie konfliktu zbrojnego. Sytuacja na pozostałym obszarze [...] pozostaje obecnie stabilna i pod kontrolą nowych władz. Sama obawa przed powołaniem do wojska nie stanowi przesłanki do nadania statusu uchodźcy. Władze publiczne [...] mają pełne prawo ustanowić i egzekwować od swoich obywateli obowiązek służby wojskowej. W niniejszej sprawie skarżący nie był w stanie określić od kogo otrzymywał rzekome wezwania do wzięcia udziału w konflikcie zbrojnym w [...]. Podnieść należy, że obawa przed ewentualnym poniesieniem odpowiedzialności prawnej za uchylanie się od służby wojskowej nie stanowi samoistnej przesłanki do nadania statusu uchodźcy, o ile nie jest powiązana z innymi przesłankami warunkującymi nadanie tej formy ochrony międzynarodowej. Zgodnie z art. 13 ust. 4 pkt 5 u.u.c.o., prześladowanie może polegać na "wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego, albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 u.u.c.o., tj. zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości w rozumieniu prawa międzynarodowego. Nic jednak nie wskazuje, ani też wnioskodawca takiego argumentu nie podnosi, że mógłby on być zmuszony - nawet w sposób pośredni do współudziału w popełnianiu tego typu czynów.

Władze publiczne wybrane w demokratycznych wyborach w danym państwie mają uzasadnione prawo do utrzymywania sił zbrojnych i przyjmowania regulacji prawnych, które są niezbędne dla ich funkcjonowania, w tym sankcjonują uchylanie się od służby wojskowej w sytuacji, gdy dana osoba jest do niej prawnie zobowiązana. Środki takie miałyby charakter prześladowania tylko wtedy, gdyby można było wykazać, że mają one charakter dyskryminujący lub nieproporcjonalny w rozumieniu art. 13 ust. 4 pkt. 2. Podnieść należy, że niechęć do odbywania służby wojskowej, obawa przed poniesieniem odpowiedzialności prawnej za uchylanie się od takiej służby, czy niezgoda na polityczną lub prawną kwalifikację danego konfliktu zbrojnego przez władze kraju pochodzenia, nie stanowią samoistnych przesłanek do nadania statusu uchodźcy, o ile nie są powiązane z innymi przesłankami warunkujące nadanie tej formy ochrony międzynarodowej. W sytuacji w jakiej znajduje się wnioskodawca takie inne uwarunkowania nie występują. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał w wiarygodny sposób, że jest w kraju pochodzenia zagrożony prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych łub przynależności do określonej grupy społecznej.

Sąd podziela również ustalenia organów orzekających w niniejszej sprawie, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 u.u.c.o., który stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w punktach 1-3, tj. przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie łub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które to ryzyko powoduje, że nie może łub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Europejska Konwencja Praw Człowieka bezwzględnie zakazuje tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, niezależnie od sposobu zachowania się ofiary. Złe traktowanie musi osiągnąć pewien minimalny poziom dolegliwości, aby można było mówić o naruszeniu norm prawa międzynarodowego i przepisów u.u.c.o. Traktowanie jest poniżające, gdy powoduje poczucie strachu i poniżenia prowadzące do upodlenia mogącego doprowadzić do załamania fizycznego i psychicznego. Poniżające traktowanie jest zachowaniem, które "ciężko poniża", powodując jednak lżejsze cierpienie niż tortura (zob. Raport Greek Case (Sprawa Grecka), 5.11.1969, Yearbook 12/186).

Należy podzielić ustalenia organów obu instancji, że w stosunku do cudzoziemca nie mają zastosowania przesłanki wymienione w art. 15 pkt 1-3 u.u.c.o., gdyż skarżący nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; wnioskodawca nie jest także narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie - w tym zakresie pełną aktualność zachowują ustalenie poczynione powyżej w kontekście statusu uchodźcy; w razie powrotu do kraju pochodzenia wnioskodawca nie będzie też narażony na poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej, gdyż konflikt zbrojny, który ma obecnie miejsce na [...] jest ograniczony obecnie do dwóch wschodnich obwodów ([...]) a wnioskodawcy nie grozi znalezienie się w rejonie konfliktu.

Należy podzielić stanowisko organu II instancji, według którego uznanie podnoszonych przez skarżącego obaw za uzasadnione byłoby możliwe, gdyby znalazły one potwierdzenie w obiektywnych źródłach informacji. Element obawy jako, subiektywny, znajduje odniesienie do elementu obiektywnego jaki jest słowo "uzasadniona". Odczucia osobiste jednostki należy porównać z sytuacją istniejącą w danym kraju, ponadto połączyć z terminem "prześladowanie". Akt lub akty stanowiące prześladowanie albo muszą być podejmowane przez same władze państwowe, albo przez inne ciała lub osy prywatne, jeśli władze państwowe nie są w stanie lub nie chcą interweniować na rzecz jednostki, która jest nękana. Po drugie, aby akt lub seria aktów zostały zakwalifikowane jako prześladowanie, muszą zostać spełnione określone warunki. Pozbawienie życia lub wolności ze względu na rasę, religię, narodowość przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne mają być traktowane jako prześladowanie w rozumieniu 1 A ust. 2 Konwencji. Przyjmuje się, że nie tylko pozbawienie życia lub wolności, ale również inne, poważne naruszenie praw człowieka mogą stanowić przyczyny prześladowania. Należy też odróżnić prześladowanie od różnych form dyskryminacji. Ustalenie, czy określone środki dyskryminacji mogą być traktowane wyjątkowo jako równoznaczne z prześladowaniem, zależy od oceny całokształtu okoliczności.

W niniejszej sprawie organ I instancji przeanalizował dostępne informacje na ten temat. Obejmują one: 1. opracowanie Ministerstwa Spraw Zagranicznych z [...] września 2014r., Nr [...], na temat sytuacji ludności cywilnej na terenach objętych działaniami zbrojnymi we Wschodniej [...] oraz na terytorium [...], (k. 26-28); 2. opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2015 r., nr [...], na temat mobilizacji na [...] w 2015 r. (k. 29-30); 3. opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2015 r., nr [...], na temat sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka (k. 31-37). Wskazać należy, że informacje o kraju pochodzenia stanowią obiektywny element lub dowód co do faktów w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy (zob. G. Gyulai, Informacje o krajach pochodzenia w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Jakość informacji jako prawny wymóg w UE, przeł. A. Foryś, Budapest 2011, s. 11).

Z treści uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że w zaskarżonej decyzji Rada do Spraw Uchodźców szeroko uwzględniła aktualną sytuację na [...]. Dodać należy, że organy rozstrzygające, w tym Rada do Spraw Uchodźców, na bieżąco monitorują rozwój sytuacji na [...] w związku z jej dynamiką i bardzo znaczącą liczbą rozstrzyganych spraw [...]. Rada dokonała też kwalifikacji prawnej konfliktu zbrojnego we wschodniej części [...] jako konfliktu zbrojnego w rozumieniu art. 15 pkt 3 u.u.c.o. Sam ten fakt nie stanowi jednak przesłanki do nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy, gdyż nie wiąże się ze zindywidualizowanym zagrożeniem prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Tylko w wyjątkowych okolicznościach można zakwalifikować dyskryminację jako prześladowanie, ponieważ pewne zróżnicowanie postępowania wobec jednostki jest rzeczą naturalną w każdym społeczeństwie.

Fakt trwania konfliktu zbrojnego we wschodniej części [...] powinien być rozpatrywany w kontekście przesłanki do udzielenia ochrony uzupełniającej, tj. zagrożenia doznaniem poważnej krzywdy przez zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie spełnia przesłanek koniecznych na podstawie art. 15 u.u.c.o. do nadania mu ochrony uzupełniającej. Tak jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w stosunku do wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki wymienione w art. 15 pkt 1-2 u.u.c.o., gdyż skarżący nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, ani też nie jest także narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Skarżący nie wykazał też zindywidualizowanych okoliczności, które wskazywałyby, że mógłby być narażony na tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie, albo karanie w związku z trwającym na wschodzie Ukrainy wewnętrznym konflikcie zbrojnym. Odnośnie do art. 15 pkt 3 u.u.c.o. Rada prawidłowo stwierdziła, że w związku z faktem, że trwający na terytorium [...] konflikt zbrojny jest ograniczony obecnie wyłącznie do wschodniej części [...] (obwód [...]; ponadto [...]), a sytuacja na pozostałym obszarze [...] była i jest - jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - stabilna i pod kontrolą władz [...], skarżącemu, który pochodzi z miejscowości [...], nie grozi znalezienie się w rejonie konfliktu. Rada do Spraw Uchodźców - wbrew zarzutowi wyartykułowanemu w skardze - nie ograniczyła się do kontroli decyzji organu I instancji, a ponownie rozpatrzyła sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. Uczyniła to w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, co uznała za w pełni wystarczające do rozpatrzenia sprawy. Wbrew zarzutom skargi, skarżący miał w toku całego postępowania możliwość wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów, oraz mógł wnosić odpowiednie żądania.

Organ II instancji celowo odstąpił od rozstrzygania sprawy w składzie jednoosobowym, właściwym na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 5 u.u.c.o., dla rozpatrzenia odwołań od wniosków uznanych za w sposób oczywiście bezzasadne i rozpatrzył sprawę w pełnym składzie trzyosobowym.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.