Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 292/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22j ust. 1 pkt 3 , art. 22j ust. 1 pkt 4, art. 22 ust. 8, art. 22a-22o, art. 22c, art. 22h ust. 1 pkt 4 - art. 22d ust. 2 , art. 22h ust. 1 pkt 4 - art. 22n ust. 4 , art. 22h ust. 1, art. 22h ust. 2  pkt 1, art. 22i ust. 1, art. 22j ust. 1, art. 22j
journal: Dz.U. 2021 poz 1128
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
article: art. 14c § 1 i § 2, art. 14h, art. 120,  art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165, art. 14b § 3, art. 169, art. 14c § 1 ,  § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208,
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 11 marca 2022 r., nr 0115-KDIT3.4011.838.2021.3.AWO, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,

po rozpoznaniu wniosku K. B. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący")

z 5 października 2021 r., uzupełnionego pismami z 10 i 31 stycznia 2022 r., o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej stawki amortyzacyjnej oraz zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej, postanowił uznać stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

We wniosku oraz pismach uzupełniających przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "[...]" (NIP [...], [...]). Działając w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz żony (A. M. ) jako pełnomocnik, na podstawie aktu notarialnego

z 31 sierpnia 2021 r. Rep. A [...], nabył w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nieruchomość stanowiącą zabudowaną działkę numer [...] o powierzchni [...] ha, położoną przy ul. [...] w S., obręb ewidencyjny [...], D., KW [...] Poprzedni właściciel nabył opisaną nieruchomość na podstawie aktu notarialnego z 20 marca 2007 r. rep. A [...].

Przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem handlowo-usługowym o powierzchni [...] m2, wyposażonym w chłodnię i mroźnię wraz z w pełni działającymi instalacjami umożliwiającymi schłodzenie do 0oC (chłodnia) i zmrożenie do -20 oC (mroźnia). Zgodnie z wpisem w księdze wieczystej jako sposób użytkowania nieruchomości wskazano BI - inne tereny zabudowane, a opisany budynek jako handlowo-usługowy.

W uzupełnieniu wniosku z 10 stycznia 2022 r. Wnioskodawca wskazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza jest opodatkowana podatkiem liniowym. W małżeństwie Wnioskodawcy obowiązuje ustrój małżeńskiej wspólności majątkowej. Podkreślił, że 31 sierpnia 2021 r. nabył prawo własności do nieruchomości zabudowanej, którą uznał za środek trwały (w ewidencji środków trwałych

od 31 sierpnia 2021 r., jako grunt wraz z budynkiem handlowo-usługowym). Budynek handlowo-usługowy zakwalifikowany został jako KŚT 104; grunt - KŚT 032.

Wnioskodawca wyjaśnił, że budynek został oddany do użytkowania około 15 lat temu, wszystkie części składowe były używane przez poprzedniego właściciela przez ten okres. Żadne urządzenia i maszyny nie były uwzględniane osobno w ewidencji środków trwałych Chłodnia i mroźnia znajdują się wewnątrz budynku handlowo-usługowego w części parterowej i nie stanowią osobnych budynków. Chłodnia i mroźnia, nie są również odrębnym środkiem trwałym. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że na nieruchomości znajduje się tylko jeden budynek handlowo-usługowy.

Po nabyciu budynku nie doszło do zmiany jego przeznaczenia.

Chłodnia i mroźnia nie mają odrębnej stawki amortyzacyjnej. Zastosowano natomiast stawkę amortyzacyjną przyspieszoną dla całego budynku. Mając na uwadze, że urządzenia chłodni z uwagi na konieczność ciągłego działania w celu zapewnienia wymaganej niskiej temperatury niezbędnej do prawidłowego przechowywania towarów wymagają szczególnej sprawności technicznej oraz sposób używania (przestoje, rozmrażanie, zamrażanie), Wnioskodawca stwierdził, że wypełniona została przesłanka warunkująca możliwość skorzystania z podwyższenia stawki amortyzacyjnej

(1,4 - używanie bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych).

Natomiast w uzupełnieniu z 31 stycznia 2022 r. Wnioskodawca wskazał, że budynek handlowo-usługowy obecnie ujęty został pod symbolem KŚT 104. Wnioskodawca jednak wskazał na wątpliwości, czy właściwą klasyfikacją nie powinien być, zgodnie z zapisem aktu notarialnego (budynek handlowo-usługowy) symbol KŚT 103 Budynki handlowo-usługowe: Centra handlowe, domy towarowe, samodzielne sklepy i butiki, hale używane do targów, aukcji i wystaw, targowiska pod dachem, stacje paliw, stacje obsługi, apteki itp.).

Zdaniem Wnioskodawcy klasyfikacja przedmiotowego budynku wypełnia część treści przepisu art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2021.1128, tj. ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.). Wnioskodawca podkreślił, że ze względu na to, iż urządzenia chłodni ciągle działają w celu zapewnienia wymaganej niskiej temperatury niezbędnej do prawidłowego przechowywania towarów wymagają szczególnej sprawności technicznej

oraz sposób używania (przestoje, rozmrażanie, zamrażanie), tym samym budynek

handlowo-usługowy w którym, w części parterowej, znajdują się chłodnia i mroźnia używany jest w warunkach pogorszonych (używany jest pod ciągłym działaniem nagłych zmian temperatury powodujących przyspieszenia zużycia obiektu).

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania (pytania numer 1 i 2 zostały przez Wnioskodawcę ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):

1) Czy w stosunku do nabytego budynku Wnioskodawcy przysługuje prawo do skorzystania z indywidualnej stawki amortyzacji w wysokości 10% w skali rocznej właściwej dla budynków używanych?

2) Czy w stosunku do nabytego budynku Wnioskodawcy przysługuje prawo do skorzystania z indywidualnej stawki amortyzacji w maksymalnej wysokości do 33,33% w skali rocznej, gdzie okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata (właściwej dla budynków handlowo-usługowych, trwale związanych z gruntem,

a także kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m2 domków kempingowych i budynków zastępczych)?

3) Czy w stosunku do maszyn i urządzeń Wnioskodawcy przysługuje prawo do podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie większego niż 1,4?

Z uzupełnienia wniosku, w zakresie pytania 1 i 2 wynika, że intencją Wnioskodawcy jest uzyskanie odpowiedzi co do możliwej maksymalnej stawki amortyzacji, przy czym w jego ocenie możliwy i prawidłowy jest zarówno wybór stawki w wysokości 10% w skali rocznej (czyli przez minimalny okres 10 lat - jako budynki lub lokale inne niż niemieszkalne, uznane wcześniej za używane - podatnik może amortyzować według maksymalnej stawki 10%) lub wybór maksymalnej stawki amortyzacyjnej wynoszącej do 33,33% w skali rocznej (czyli przez minimalny okres

3 lat jako budynki handlowo-usługowe, trwale związane z gruntem, a także kioski towarowe o kubaturze poniżej 500 m2 domki kempingowe i budynki zastępcze), co uzasadniono w złożonym wniosku.

W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na oba pytania winna być pozytywna. Wnioskodawca podkreślił, że przysługuje mu prawo do skorzystania zarówno z 10% stawki amortyzacji, jak również możliwość wyboru stawki amortyzacji w maksymalnej wysokości do 33,33%. Jeśli natomiast w ocenie organu interpretacyjnego możliwy jest wybór tylko jednej z opcji (stawka wskazana w pytaniu 1 albo w pytaniu 2)

to Wnioskodawca wniósł o wskazanie właściwej stawki.

W zakresie 1 i 2 pytania, Wnioskodawca powołał się na art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., zwrócił również uwagę na zasadnicze stawki amortyzacji wynoszące 1,5% dla budynków lub lokali mieszkalnych i 2,5% dla budynków lub lokali niemieszkalnych (Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych).

Zdaniem Wnioskodawcy możliwość ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych jest jedną z trzech metod amortyzacji, którą podatnik zobowiązany jest wybrać przed rozpoczęciem dokonywania odpisów amortyzacyjnych. W przepisach, stawki indywidualne zostały zdefiniowane nie w wysokości procentowej, lecz poprzez wskazanie minimalnego okresu amortyzacji poszczególnych kategorii środków trwałych, jaki zobowiązany jest przyjąć podatnik stosujący stawki indywidualne.

Wnioskodawca odwołał się także do art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.d.o.f. W ocenie, Wnioskodawcy środek trwały może być uznany za używany, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem był wykorzystywany co najmniej przez okres 60 miesięcy. Podkreślił, że jeżeli chodzi o nadanie nieruchomości statusu "używanej", w żadnej z ustaw podatkowych nie określono sposobu udokumentowania dotychczasowego okresu używania nieruchomości. To na nabywającym ją podatniku spoczywa obowiązek zebrania stosownej dokumentacji potwierdzającej okres używania budynku, lokalu czy budowli. Wnioskodawca uznał, że w tej sytuacji należy odwołać się do zapisu art. 180 § 1 i art. 181 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540, tj. ze zm.: dalej: "O.p."). Dodatkowo powołał interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 25 lutego 2011 r., nr IBPBI/2/423-1734/10/MO).

Wnioskodawca wskazał również, że środek trwały może być uznany za ulepszony, jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. W związku z tym, że budynek handlowo-usługowy jest związany trwale z gruntem i stanowić ma środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej (rodzaj 103 KŚT), ponadto był wcześniej wykorzystywany przez poprzedniego właściciela przez okres dłuższy niż 60 miesięcy (zgodnie z aktem notarialnym został nabyty przez poprzedniego właściciela w 2007 r.), to spełniona jest przesłanka, polegająca na tym, że środek trwały musi być używany.

Następnie Wnioskodawca stwierdził, że skoro budynek wprowadzono do ewidencji środków trwałych po raz pierwszy, środek trwały jest trwale związany z gruntem innym budynkiem niemieszkalnym wymienionym w rodzaju 103 KŚT i przedmiotowy budynek handlowo-usługowy zalicza się do rodzaju 103 KŚT, to spełniony został drugi z ustawowych warunków.

W ocenie Wnioskodawcy spełniony zostanie również trzeci warunek

tj. zachowanie minimalnego okresu amortyzacji, jeżeli ustalona będzie prawidłowo indywidualna stawka amortyzacyjna. W tym zakresie Wnioskodawca podkreślił,

że w przepisach u.p.d.o.f. wskazany jest minimalny okres amortyzacji, na podstawie którego można ustalić indywidualną stawkę maksymalną. Oznacza to, że podatnik

ma prawo, w zależności od własnych potrzeb do ustalenia stawki niższej,

niż wynikająca z przepisów. Nie może jednak, w trakcie dokonywanej amortyzacji,

raz wybranej stawki indywidualnej, ani podwyższać, ani obniżać. Nie ma też prawa

do stosowania degresywnej metody amortyzacji. Dla budynków i lokali przepisy przewidują rozróżnienie w ustaleniu indywidualnej stawki, w zależności od tego,

czy budynek (lokal) jest niemieszkalnymi, czy też jest budowlą, budynkiem (lokalem) innymi niż niemieszkalny. Opierając się na przedstawionym akcie notarialnym nabycia nieruchomości Wnioskodawca wskazał, że możliwa stawka amortyzacji indywidualnej wynosi od 10% do 33%.

Zdaniem Wnioskodawcy budynek handlowo-usługowy, który wprowadzono

po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych, może być amortyzowany

według indywidualnie ustalonej stawki amortyzacji, przy czym okres amortyzacji budynku głównego nie może być jednak krótszy niż 3 lata. Odwołał się do interpretacji indywidualnych wydanych przez organy podatkowe: z 3 grudnia 2019 r., znak 0113-KDIPT2-1.4011.497.2019.1.MM oraz z 2 października 2018 r., znak 0113-KDIPT2-3.4011.473.2018.1.IS.

W zakresie pytania 3 wnioskodawca odwołał się do art. 22i ust. 2 u.p.d.o.f. i wyjaśnień dotyczących warunków używania budynków i budowli zawartych

w objaśnieniach do Wykazu stawek amortyzacyjnych. Wnioskodawca podał,

że za pogorszone warunki używania uznaje się używanie tych składników majątkowych pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektów. Za złe warunki używania uznaje się używanie budynków lub budowli pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy w budynku lub w budowli są wytwarzane lub przechowywane żrące środki chemiczne oraz w sytuacji gdy na budynek lub budowle oddziałują niszczące środki chemiczne rozproszone w atmosferze, wodzie lub wydzielające się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu. Do bardziej intensywnego używania tych składników majątku dochodzi wtedy, kiedy są one używane pod ziemią, w warunkach terenowych, w warunkach leśnych, przy pracy na trzy zmiany, mimo że nie działają ze swej istoty w ruchu ciągłym lub w innych warunkach wskazujących na bardziej intensywne zużycie albo wymagających szczególnej sprawności technicznej. Mając na uwadze, że ustawodawca nie wskazał, co należy rozumieć przez używanie bardziej intensywne w stosunku do warunków przeciętnych, wnioskodawca podkreślił, że pozostaje

to w gestii podatnika. Na potrzeby przepisów podatkowych pod pojęciem środków trwałych poddanych szybkiemu postępowi technicznemu rozumieć należy maszyny, urządzenia i aparaturę zaliczane do 4-6 i 8 grupy Klasyfikacji Środków Trwałych, w których zastosowane są układy mikroprocesorowe lub systemy komputerowe, spełniające założone funkcje dzięki wykorzystaniu w nich najnowszych zdobyczy techniki, a także pozostałą aparaturę naukowo-badawczą i doświadczalno-produkcyjną. Możliwość zastosowania współczynnika nie wyższego od 1,2 i 1,4 uzależniona

jest od warunków, w jakich wykorzystywany jest dany środek trwały. W razie wystąpienia lub ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, ulegają one podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany. Natomiast w przypadku zastosowania współczynnika nieprzekraczającego 2,0 podatnicy mogą podwyższać stawki lub rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki poddane szybkiemu postępowi technicznemu zostały wprowadzone do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. W przypadku maszyn i urządzeń konieczne jest dla zastosowania podwyższonej amortyzacji bardziej intensywnego używania lub szczególnej sprawności technicznej. Mając na uwadze, że urządzenia chłodni z uwagi na konieczność ciągłego działania

- w celu zapewnienia wymaganej niskiej temperatury niezbędnej do prawidłowego przechowywania towarów - wymagają szczególnej sprawności technicznej oraz sposób używania (przestoje, rozmrażanie, zamrażanie) - z tego też względu, w ocenie wnioskodawcy, wypełniona została przesłanka warunkująca możliwość skorzystania z podwyższenia stawki amortyzacyjnej (M).

Wnioskodawca zwrócił również uwagę na interpretację z 20 grudnia 2010 r.,

znak ITPBl/415-705a/10/PSZ i z 25 maja 2017 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.45.2017.1.JKT.

Organ interpretacyjny uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W zakresie pytania nr 1 organ interpretacyjny wrócił uwagę, że skoro budynek został oddany do użytkowania około 15 lat temu, wszystkie części składowe

były używane przez poprzedniego właściciela w okresie około 15 lat, to Wnioskodawca ma możliwość - do opisanego środka trwałego - stosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości ustalonej indywidualnie, jednakże w oparciu o regulację z art. 22j ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.

W zakresie pytania nr 2 organ interpretacyjny stwierdził, że skoro opisany budynek handlowo-usługowy, wyposażony w chłodnię i mroźnię, został wprowadzony przez Wnioskodawcę do ewidencji środków trwałych jako KŚT 104 - to w przedmiotowym przypadku nie może Wnioskodawca zastosować stawki amortyzacyjnej przewidzianej dla: trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, a więc dla nieruchomości - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.

W zakresie pytania nr 3 organ interpretacyjny uznał, że Wnioskodawca nie może zastosować "podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie większego niż 1,4", gdyż żadne z maszyn i urządzeń nie stanowi środka trwałego w działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Natomiast dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych (to znaczy - zgodnie z cytowanymi wyżej Objaśnieniami - pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu) podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2.

Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko organ interpretacyjny odwołał

się do art. 22 ust. 1, art. 22 ust. 8, art. 22a, art. 22c, art. 22h ust. 1 pkt 1, art. 22h ust. 2, art. 22i ust. 1, art. 22i ust. 2, art. 22i ust. 3, art. 22i ust. 7, art. 22j ust. 1 u.p.d.o.f.

W pierwszej kolejności organ interpretacyjny wyjaśnił, że u.p.d.o.f. nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów

(w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

W dalszej kolejności organ interpretacyjny podkreślił, że aby wydatek mógł

być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowym

z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu

lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu; być właściwie udokumentowany; nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.

Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że przedstawione przez Wnioskodawcę wątpliwości (wyrażone w pytaniach nr 1 i 2) dotyczą możliwości zastosowania

- do budynku handlowo-usługowego - stawki amortyzacyjnej ustalonej zgodnie

z art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W tym zakresie organ interpretacyjny zauważył, że kwestia ustalenia symbolu KŚT nie jest regulowana ustawami podatkowymi

i nie może stanowić przedmiotu interpretacji indywidualnej. To na podatniku ciąży obowiązek dokonania prawidłowej klasyfikacji środka trwałego do odpowiedniej grupy KŚT. Wynika to z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

z 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUSNrl, poz. 11).

Ustosunkowując się do pytania nr 2 organ interpretacyjny stwierdził, że skoro opisany budynek handlowo-usługowy, wyposażony w chłodnię i mroźnię, został wprowadzony do ewidencji środków trwałych jako KŚT 104 - to w przedmiotowym przypadku nie można zastosować stawki amortyzacyjnej przewidzianej dla trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, a więc dla nieruchomości - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata. Natomiast, w zakresie pytania

nr 1 - opierając się na dokonanej przez Wnioskodawcę klasyfikacji środka trwałego - należało wskazać, że zgodnie z Załącznikiem 1 do u.p.d.o.f. - Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych - dla środków trwałych takich jak: zbiorniki, silosy oraz magazyny podziemne, zbiorniki i komory podziemne (z wyłączeniem budynków magazynowych i naziemnych) roczna stawka amortyzacji wynosi 4,5%

Organ interpretacyjny podkreślił, że z wniosku wynika, iż budynek handlowo-usługowy obecnie ujęty został pod symbolem KŚT 104, do ewidencji środków trwałych wpisano grunt wraz z budynkiem handlowo-usługowym (budynek handlowo-usługowy - KŚT 104; grunt - KŚT 032); chłodnia i mroźnia znajdują się wewnątrz budynku handlowo-usługowego w części parterowej; nie stanowią one osobnych budynków, żadne urządzenia i maszyny nie były uwzględniane osobno w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych; chłodnia i mroźnia, nie są odrębnym środkiem trwałym.

Z tego też względu, skoro Wnioskodawca wskazał, że budynek handlowo-usługowy zaklasyfikowany został do grupy 104 KŚT, a chłodnia i mroźnia znajdują

się wewnątrz budynku handlowo-usługowego w części parterowej, to możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji (przy spełnieniu pozostałych warunków ustawowych) dla opisanego środka trwałego będzie wynikała z art. 22j ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.

Budynek handlowo-usługowy jest budynkiem niemieszkalnym, wobec tego właściwa stawka amortyzacyjna z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%. Indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynków niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, można ustalić jeżeli wskazane budynki nie były wcześniej wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, a ponadto spełniają równocześnie jeden z warunków przewidzianych w tym przepisie, czyli są używane lub ulepszone (art. 22j ust. 1 u.p.d.o.f.). Należy przy tym przyjąć, że przez używanie środka trwałego dla potrzeb tego przepisu rozumie się jego eksploatowanie (użytkowanie) przed dniem nabycia przez podatnika.

Zdaniem organu interpretacyjnego oznacza to, że aby zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynku niemieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji, podatnik musi wykazać, że budynek ten był wcześniej używany.

Tym samym, skoro budynek został oddany do użytkowania około 15 lat temu, wszystkie części składowe były używane przez poprzedniego właściciela w okresie około 15 lat, to Wnioskodawca ma możliwość - do opisanego środka trwałego - stosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości ustalonej indywidualnie, jednakże w oparciu o regulację z art. 22j ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.

Ze wskazanych wyżej względów przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko – doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.

Uzasadniając stanowisko w zakresie pytania nr 3, organ interpretacyjny wskazał, że koncentruje się ono na kwestii "maszyn i urządzeń". W tym zakresie przywołał przewidziane ustawą podatkową metody amortyzacji: "amortyzację liniową", zgodnie z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy podatkowej (art. 22i ust. 1 u.p.d.o.f.); amortyzację przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych ustalonych indywidualnie (art. 22j u.p.d.o.f.); "amortyzację metodą degresywną" (art. 22k ust. 1 u.p.d.o.f.); amortyzację przy zastosowaniu tzw. metody "jednorazowego odpisu dla małych i rozpoczynających działalność podatników"

(art. 22k ust. 7 u.p.d.o.f.).

Organ interpretacyjny zwrócił uwagę na ustawowe regulacje, tj. art. 22i ust. 1,

ust. 2, ust. 3 i ust. 7 u.p.d.o.f. Odniósł się również do Objaśnień do Załącznika nr 1 do u.p.d.o.f. (Załącznik 1 Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych). Zgodnie z punktem 1 ww. Objaśnień za pogorszone warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a, uważa się używanie tych środków trwałych pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu.

Natomiast zgodnie z punktem 2 ww. Objaśnień za złe warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b, uważa się używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

Zdaniem organu interpretacyjnego wobec przedstawionego stanu faktycznego do opisanych "maszyn i urządzeń" nie może Wnioskodawca zastosować "podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie większego niż 1,4", gdyż żadne z "maszyn i urządzeń" nie stanowi środka trwałego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Natomiast dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych

(to znaczy - zgodnie z cytowanymi wyżej Objaśnieniami - pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu) podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2.

Z wyżej wskazanych względów organ interpretacyjny stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 uznał za nieprawidłowe.

Wnioskodawca zaskarżył ww. interpretację skargą wniesioną do tutejszego sądu, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i przekazanie spraw organowi do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzucił:

1) naruszenie art 14c § 1 i § 2 O.p., poprzez błędną ocenę stanowiska Wnioskodawcy, będącą odpowiedzią na pytania przedstawione we wniosku o interpretację, i w konsekwencji uznanie, iż stanowisko wskazane przez Skarżącego jest nieprawidłowe;

2) naruszenie art 14c § 1 O.p. i art 14c § 2 O.p. w związku z art 121 § 1 O.p., art. 124 O.p. oraz art 14h O.p., poprzez sporządzenie skarżonej interpretacji w taki sposób, iż zawiera ona wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie wskazujące z jednej strony, możliwość — do opisanego środka trwałego - stosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości ustalonej indywidualnie, jednakże w oparciu o regulację z art 22j ust 1 pkt 4 u.p.d.o.f., tj. 4% (dla budynków [lokali] niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania - w sprawie 15 lat), zaś z drugiej strony, iż zgodnie z Załącznikiem 1 do u.p.d.o.f. - Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych - dla środków trwałych takich jak: zbiorniki, silosy oraz magazyny podziemne, zbiorniki i komory podziemne (z wyłączeniem budynków magazynowych i naziemnych) roczna stawka amortyzacji wynosi 4,5%. W odpowiedzi na to samo pytanie organ interpretacyjny wskazał, że prawidłowe są zatem dwie różne stawki, właściwie dla odmiennych środków trwałych: używanych budynków niemieszkalnych oraz zbiorników, silosów itp.;

3) naruszenie art. 14c § 1 O.p. i art. 14c § 2 O.p. w związku z art. 121 § 1 O.p.

oraz art. 14h O.p., poprzez brak subsumpcji przedstawionego we wniosku opisu sprawy pod normy prawne wynikające z przepisów prawa podatkowego;

4) naruszenie art. 14b § 3 i art 14c § 1 o.p. poprzez bezpodstawne przerzucenie ciężaru interpretacyjnego na Skarżącego, co sugeruje treść zaskarżonej interpretacji: "skoro opisany budynek handlowo usługowy, wyposażony w chłodnię i mroźnię, został wprowadzony do ewidencji środków trwałych jako KST104

- to w przedmiotowym przypadku nie można zastosować stawki amortyzacyjnej przewidzianej dla: trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,

a więc dla nieruchomości - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata w sytuacji gdy Skarżący ma w tym zakresie wątpliwości,

tj. w jego ocenie budynek (zgodnie z treścią aktu notarialnego nabycia) winien zostać zaklasyfikowany pod symbolem KST 103: Budynki handlowo usługowe: Centra handlowe, domy towarowe, samodzielne sklepy i butiki, hale używane do targów, aukcji i wystaw, targowiska pod dachem, stacje paliw, stacje obsługi, apteki itp.);

5) dopuszczenie się błędu wykładni i dokonanie niewłaściwej oceny

co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) u.p.d.o.f. w związku z art 14b § 3 oraz art 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez zmodyfikowanie przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, wbrew treści aktu notarialnego zakupu nieruchomości i opisowi stanu faktycznego, że przedmiotowy budynek handlowo-usługowy jest budynkiem niemieszkalnym, wobec tego właściwa stawka amortyzacyjna z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, gdy z opisu stanu faktycznego

oraz ww. aktu notarialnego wynika, że nieruchomość stanowi budynek handlowo-usługowy, który zakwalifikowany winien być do symbolu KST 103: Budynki handlowo-usługowe: Centra handlowe, domy towarowe, samodzielne sklepy i butiki, hale używane do targów, aukcji i wystaw, targowiska pod dachem, stacje paliw, stacje obsługi, apteki itp. (właściwa stawka amortyzacyjna 10% do 33,33%);

6) dopuszczenie się błędu wykładni i dokonanie niewłaściwej oceny

co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a) w związku z art. 22j ust. 1 pkt 1 lit. c) i w związku z art. 22j ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez błędne przyjęcie, że mimo, iż środek trwały był przed jego nabyciem wykorzystywany przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 60 miesięcy (przez 15 lat), Skarżący nie może skorzystać ze stawki amortyzacyjne w wysokości 10% (okres amortyzacji nie krótszy niż 60 miesięcy);

7) dopuszczenie się błędu wykładni i dokonanie niewłaściwej oceny

co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 22i ust. 2 pkt 2

w związku z art. 22a ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f poprzez przyjęcie, że Skarżący

nie może zastosować "podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie większego niż gdyż żadne z "maszyn i urządzeń" nie stanowi środka trwałego w działalności gospodarczej w sytuacji gdy urządzenia chłodni z uwagi na konieczność ciągłego działania w celu zapewnienia wymaganej niskiej temperatury niezbędnej do prawidłowego przechowywania towarów wymagają szczególnej sprawności technicznej oraz sposób używania (przestoje, rozmrażanie, zamrażanie), za zatem wypełniona jest przesłanka warunkująca możliwość skorzystania z podwyższenia stawki amortyzacyjnej (1,4).

W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 t.j.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 j.t.; dalej: "P.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych, sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawę prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a P.p.s.a. skarga

na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie o stan faktyczny wynikający z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który wiązał również organ interpretacyjny. Powyższe wiąże się z tym, że w przypadku wydawania interpretacji organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając

się do analizy okoliczności i stanowiska prawnego podanych we wniosku.

W konsekwencji kontrola interpretacji indywidualnych przez sąd administracyjny zasadniczo sprowadza się do oceny, czy podstawą udzielonej interpretacji podatkowej był stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji, czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, mające zastosowanie

do okoliczności wskazanych we wniosku oraz czy wyczerpująco uzasadnił ocenę stanowiska wnioskodawcy, zwłaszcza negatywną.

Realizując powyższe kompetencje, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje

na uwzględnienie ponieważ zajęte przez organ stanowisko w poddanej kontroli interpretacji indywidualnej nie narusza przepisów prawa ani materialnego,

ani procesowego, w tym powołanych w zarzutach skargi i ich uzasadnieniu.

Zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego

oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy

jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Zgodnie z kolei z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120,

art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165

§ 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213

w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego,

art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

Jak zaś stanowi art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno

być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z kolei

z art. 124 O.p. wynika, że organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

W tym miejscu Sąd wskazuje jednak, mając na uwadze powyższe regulacje prawne,

że zarzut w zakresie naruszenia art. 124 O.p. okazał się bezpodstawny. Sąd zauważa bowiem, że brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia naruszenia

w postępowaniu interpretacyjnym art. 124 O.p., który to przepis z mocy art. 14h O.p.

w ogóle nie znajduje nawet odpowiedniego zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Dotyczy on bowiem zasady przekonywania strony

w postępowaniu podatkowym, która ma służyć wykonaniu przez stronę decyzji, która

to nie jest wydawana w postępowaniu interpretacyjnym (por. wyrok NSA z 20 lipca

2021 r., II FSK 28/19).

Sąd wskazuje ponadto, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego charakteryzuje się tym, że organ nie czyni żadnych własnych ustaleń stanu faktycznego. Opiera się wyłącznie na opisie przedstawionym przez składającego wniosek o wydanie interpretacji. Wydający interpretację organ nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nie bada i nie szuka potwierdzenia podanych we wniosku okoliczności. Nie sprawdza też ich wiarygodności i nie gromadzi materiału dowodowego. To art. 14b § 3 O.p. nakłada na składającego wniosek obowiązek przedstawienia stanu faktycznego sprawy. Jedynym możliwym działaniem organu jest, w sytuacji uznania podanych danych za niewystarczające do zajęcia stanowiska, wezwanie do uzupełnienia wniosku, na podstawie art. 169 O.p., zgodnie z regulacją

art. 14h O.p., co też w rozpoznawanej sprawie organ uczynił dwukrotnie. W sprawach

o wydanie interpretacji indywidualnej organ jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenia czy stanowisko zajęte we wniosku jest prawidłowe (por. wyrok NSA z 27 czerwca

2019 r., II FSK 2366/17).

Sąd wskazuje również, że z istoty interpretacji wynika, że zasadniczym

jej elementem jest wyrażenie oceny co do zaprezentowanego we wniosku stanowiska wnioskodawcy (art. 14c § 1 O.p.). Postępowanie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Granice "sprawy" zakreśla

sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 O.p. obowiązany jest m.in.

do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p., nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty

we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko

i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

Celem zaś indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 O.p. jest odpowiedź na konkretne pytanie podatnika i wyjaśnienie wątpliwości dotyczących stosowania i wykładni przepisów prawa podatkowego

w zakresie przedstawionego zdarzenia. Zauważyć bowiem należy, że obowiązkiem organu, co istotne dla rozpatrywanej sprawy - związanego merytorycznie zakresem problemu prawnego przedłożonego we wniosku o interpretację - była ocena przedstawionego zdarzenia i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle zdarzenia faktycznego lub przyszłego opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi.

Przenosząc powyższe regulacje i rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności, że Skarżący zadał następujące pytania (pytania numer 1 i 2 zostały ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):

1) Czy w stosunku do nabytego budynku wnioskodawcy przysługuje prawo

do skorzystania z indywidualnej stawki amortyzacji w wysokości 10% w skali rocznej właściwej dla budynków używanych?

2) Czy w stosunku do nabytego budynku wnioskodawcy przysługuje prawo

do skorzystania z indywidualnej stawki amortyzacji w maksymalnej wysokości

do 33,33% w skali rocznej, gdzie okres amortyzacji nie może być krótszy

niż 3 lata (właściwej dla budynków handlowo-usługowych, trwale związanych

z gruntem, a także kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m2 domków kempingowych i budynków zastępczych)?

3) Czy w stosunku do maszyn i urządzeń wnioskodawcy przysługuje prawo

do podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika

nie większego niż 1,4?

Skarżący w uzupełnieniu wniosku doprecyzował stanowisko wskazując,

że "intencją Wnioskodawcy jest uzyskanie odpowiedzi co do możliwej maksymalnej stawki amortyzacji, przy czym w ocenie Strony możliwy i prawidłowy jest zarówno wybór stawki w wysokości 10% w skali rocznej (czyli przez minimalny okres 10 lat - jako budynki lub lokale inne niż niemieszkalne, uznane wcześniej za używane - podatnik może amortyzować według maksymalnej stawki 10%) lub wybór maksymalnej stawki amortyzacyjnej wynoszącej do 33,33% w skali rocznej (czyli przez minimalny okres 3 lat jako budynki handlowo-usługowe, trwale związane

z gruntem, a także kioski towarowe o kubaturze poniżej 500 m3, domki kempingowe i budynki zastępcze) co uzasadniono w złożonym wniosku. W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na oba pytania winna być pozytywna. Mianowicie Wnioskodawcy przysługuje prawo do skorzystania zarówno z 10% stawki amortyzacji, jak również możliwość wyboru stawki amortyzacji w maksymalnej wysokości do 33,33%. Jeśli natomiast w ocenie Organu możliwy jest wybór tylko jednej z opcji (stawka wskazana w pytaniu 1 albo w pytaniu 2) to poproszę o wskazanie właściwej".

Skarżący, co należy podkreślić, nie postawił ani pytania odnoszącego

się do prawidłowości oznaczenia/kwalifikacji w ewidencji poszczególnych środków trwałych, ani też pytania, co do potencjalnej amortyzacji danych składników majątkowych stanowiących maszyny i urządzenia chłodni i mroźni, tj. po wprowadzeniu do stosowanej ewidencji. Przy czym wniosek Skarżącego w powyższym zakresie należy uznać za dostatecznie sprecyzowany, albowiem organ interpretacyjny dwukrotnie wzywał Skarżącego do jego sprecyzowania, w szczególności w odniesieniu

do posiadanych środków trwałych, ich kwalifikacji i charakterystyki a Skarżący w tym zakresie udzielił szczegółowych odpowiedzi. W świetle powyższego za zasadne należało uznać stanowisko organu, który w zaskarżonej interpretacji ograniczył

się do oceny stanowiska Skarżącego w odniesieniu do odpowiedzi/stanowiska

na zawarte we wniosku pytania opierając się wyłącznie na opisie przedstawionym przez Skarżącego. Jak bowiem powyżej wskazano wydający interpretację organ nie mógł

ani badać podanych we wniosku okoliczności, ani też przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego

w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. Przy czym zasadnie zauważono w odpowiedzi

na skargę, że dla wyboru właściwej stawki amortyzacji istotne jest faktyczne ujęcie środka trwałego w danej grupie Klasyfikacji Środków Trwałych, a nie kwestia, czy dany środek trwały jest w tej grupie wymieniony. Z tego względu, analiza przepisów uzasadnia tezę, że nie może występować w tej sytuacji rozbieżność polegająca na tym, że w ewidencji środków trwałych dany środek trwały będzie zapisany pod symbolem KŚT 104, ale stawkę amortyzacji będzie miał taką jak dla KŚT 103. Klasyfikacja środków trwałych, a także Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem w sposób ewidentny i jednoznaczny wiążą określony symbol Klasyfikacji z konkretną stawką amortyzacji. Związek ten musi być zatem widoczny także w dokumentach – ewidencji środków trwałych.

Sad zauważa, że w zakresie ww. pytania numer 1 i 2 wątpliwości Skarżącego dotyczyły możliwości zastosowania - do budynku handlowo-usługowego - stawki amortyzacyjnej ustalonej zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zasadnie organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że skoro budynek został oddany

do użytkowania około 15 lat temu, wszystkie części składowe były używane

przez poprzedniego właściciela w okresie około 15 lat, to Skarżący ma możliwość

- do opisanego środka trwałego - stosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości ustalonej indywidualnie, jednakże w oparciu o regulację z art. 22j ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Przy czym zasadnie również przyjęto – zgodnie ze stanem faktycznym wniosku podanym przez Skarżącego, że wskazany we wniosku budynek został wprowadzony przez Wnioskodawcę do ewidencji środków trwałych jako KŚT 104. Wbrew zarzutom skargi organ interpretacyjny nie mógł zmodyfikować stanu faktycznego w tym zakresie

i przyjąć, że budynek ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych Skarżącego jako KŚT 103. Organ ten – w świetle powyższych rozważań prawnych

– nie posiada bowiem takiego uprawnienia dodatkowo zaś, w rozpoznawanej sprawie, to nie prawidłowość klasyfikacji przez Skarżącego tego środka trwałego była celem zaskarżonej interpretacji skoro wynikała ona wprost z jednoznacznego stanu faktycznego wskazanego we wniosku i nie była objęta pytaniami Wnioskodawcy.

Wskazać zatem należy, że prawidłowo organ wskazał, że zgodnie z pierwszym zdaniem art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem

art. 23. Definicja środków trwałych - dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych - określona została w art. 22a u.p.d.o.f. - poprzez wskazanie składników majątku, które przy spełnieniu określonych w tym przepisie warunków uznać można

za środki trwałe podlegające amortyzacji, oraz w art. 22c tej ustawy, w którym wymieniono również składniki majątku uznawane m.in. za środki trwałe, niepodlegające amortyzacji. Definicja środków trwałych została więc dla celów podatkowych ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji. Co do zasady składniki majątku, o których mowa

w art. 22a-22c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania

ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 - art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 - art. 22n ust. 4 u.p.d.o.f.

Ponadto zasadnie powołał organ interpretacyjny przepis art. 22h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. wskazując, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,

z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego

po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu),

z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono

je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z kolei z ustępem drugim art. 22h ust. 2 u.p.d.o.f. podatnicy, z zastrzeżeniem art. 221 i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem

ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. W myśl art. 22i ust. 1 u.p.d.o.f., odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Na podstawie art. 22j ust. 1 u.p.d.o.f. podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym

że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: 1) dla środków trwałych zaliczonych

do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji: a) 24 miesiące - gdy ich wartość początkowa

nie przekracza 25 000 zł, b) 36 miesięcy - gdy ich wartość początkowa jest wyższa

od 25 000 zł i nie przekracza 50 000 zł, c) 60 miesięcy - w pozostałych przypadkach;

2) dla środków transportu, w tym samochodów osobowych - 30 miesięcy;

3) dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem: a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych

w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata; 4) dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Jak z kolei stanowi art. 22j ust. 3 u.p.d.o.f., środki trwałe, o których mowa

w ust. 1 pkt 3, uznaje się za: 1) używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed

ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy,

lub 2) ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Skoro ze stanu faktycznego wniosku wynikało, że do ewidencji środków trwałych Skarżący wpisał grunt wraz z budynkiem handlowo-usługowym (budynek handlowo-usługowy - KŚT 104; grunt - KŚT 032), budynek ten jest trwale związany z gruntem

i został oddany do użytkowania około 15 lat temu zaś wszystkie jego części składowe

były używane przez poprzedniego właściciela w okresie około 15 lat, chłodnia i mroźnia jak i jej urządzenia znajdujące się we wnętrzu ww. budynku w części parterowej

nie są odrębnym środkiem trwałym, powyższe składniki zostały wprowadzone

przez Skarżącego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych po raz pierwszy - to zasadnie wskazał organ w zaskarżonej interpretacji, że w takiej sytuacji Skarżący nie może zastosować stawki amortyzacyjnej przewidzianej dla: trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem, a więc dla nieruchomości - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata. Skoro bowiem Skarżący sklasyfikował

ww. środek trwały, jak wynika z jednoznacznego stanu faktycznego, jako budynek handlowo-usługowy - KŚT 104; grunt - KŚT 032 to nie sposób twierdzić, że w takich okolicznościach faktycznych, spełniona została norma art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a.

Przy czym Sąd raz jeszcze podkreśla, że organ nie był uprawniony – wbrew twierdzeniom Skarżącego – do modyfikacji czy też badania stanu faktycznego

w tym zakresie a zatem nie mógł uznać, że ww. budynek – w okolicznościach faktycznych wniosku - zaliczyć należy do KST 103. Organ nie mógł zatem, jak twierdzi Skarżący w uzasadnieniu zarzutów skargi, samodzielnie zakwalifikować ww. środka trwałego odmiennie aniżeli dokonał tego Skarżący w stanie faktycznym wskazanym

we wniosku. Przy czym pytania Skarżącego nie dotyczyły prawidłowości kwalifikacji środków trwałych, nie sposób więc przyznać racji Skarżącemu, że organ uchylił

się od odniesienia się do stanu faktycznego wskazanego we wniosku domagając

się od Skarżącego odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie.

Odnosząc się do ww. pytania nr 1 Sąd podkreśla, że trafnie zauważono

w zaskarżonej interpretacji, że Skarżący w uzupełnieniu wniosku doprecyzował stanowisko w tym zakresie wskazując, że "intencją Wnioskodawcy jest uzyskanie odpowiedzi co do możliwej maksymalnej stawki amortyzacji, przy czym w ocenie Strony możliwy i prawidłowy jest zarówno wybór stawki w wysokości 10% w skali rocznej

(czyli przez minimalny okres 10 lat - jako budynki lub lokale inne niż niemieszkalne, uznane wcześniej za używane - podatnik może amortyzować według maksymalnej stawki 10%) lub wybór maksymalnej stawki amortyzacyjnej wynoszącej do 33,33%

w skali rocznej (czyli przez minimalny okres 3 lat jako budynki handlowo-usługowe, trwale związane z gruntem, a także kioski towarowe o kubaturze poniżej 500 m3, domki kempingowe i budynki zastępcze) co uzasadniono w złożonym wniosku. W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na oba pytania winna być pozytywna. Mianowicie Wnioskodawcy przysługuje prawo do skorzystania zarówno z 10% stawki amortyzacji, jak również możliwość wyboru stawki amortyzacji w maksymalnej wysokości

do 33,33%. Jeśli natomiast w ocenie Organu możliwy jest wybór tylko jednej z opcji (stawka wskazana w pytaniu 1 albo w pytaniu 2) to poproszę o wskazanie właściwej".

A zatem, mając na uwadze powyższe stanowisko Skarżącego uznanie

go za prawidłowe możliwe byłoby jedynie w przypadku przyjęcia, że Skarżącemu

– w stanie faktycznym wniosku - przysługuje prawo do skorzystania zarówno z 10% stawki amortyzacji, jak również możliwość wyboru stawki amortyzacji w maksymalnej wysokości do 33,33%. W rozpoznawanej sprawie organ takiego stanowiska

nie potwierdził w związku z czym uznał je za nieprawidłowe, w tym w odniesieniu

do pytania nr 1.

Zasadnie wskazał organ interpretacyjny – odnosząc się do stanu faktycznego wniosku i kwalifikacji ww. środka trwałego do KŚT – 104, że zgodnie z Załącznikiem 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych - dla środków trwałych takich jak: zbiorniki, silosy oraz magazyny podziemne, zbiorniki i komory podziemne (z wyłączeniem budynków magazynowych

i naziemnych) roczna stawka amortyzacji wynosi 4,5%. Skoro zatem z wniosku wynikało, że budynek handlowo-usługowy obecnie ujęty został pod symbolem KŚT 104, do ewidencji środków trwałych Skarżący wpisał grunt wraz z budynkiem handlowo-usługowym (budynek handlowo-usługowy - KŚT 104; grunt - KŚT 032), chłodnia

i mroźnia znajdują się wewnątrz budynku handlowo-usługowego w części parterowej

i nie stanowią osobnych budynków, żadne urządzenia i maszyny nie były uwzględniane osobno w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych, chłodnia i mroźnia,

nie są odrębnym środkiem trwałym, to tym samym zasadnie również wskazano,

że możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji (przy spełnieniu pozostałych warunków ustawowych) dla opisanego środka trwałego będzie wynikała

z powyżej przytoczonego art. 22j ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Trafnie przyjął organ w świetle stanu faktycznego wniosku, że że budynek handlowo-usługowy jest budynkiem niemieszkalnym, wobec tego właściwa stawka amortyzacyjna z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%. indywidualną stawkę amortyzacyjną

dla budynków niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% można ustalić, jeżeli wskazane budynki nie były wcześniej wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych prowadzonej przez Skarżącego, a ponadto spełniają równocześnie jeden

z warunków przewidzianych w tym przepisie, czyli są używane lub ulepszone

(art. 22j ust. 1 u.p.d.o.f.). Należy przy tym przyjąć, że przez używanie środka trwałego dla potrzeb tego przepisu rozumie się jego eksploatowanie (użytkowanie) przed dniem nabycia przez podatnika. Oznacza to, że aby zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynku niemieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna

z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, po raz pierwszy wprowadzonego

do ewidencji, podatnik musi wykazać, że budynek ten był wcześniej używany. Trafna zatem okazała się ww. konkluzja organu, że skoro budynek został oddany

do użytkowania około 15 lat temu, wszystkie części składowe były używane przez poprzedniego właściciela w okresie około 15 lat, to Skarżący ma możliwość

- do opisanego środka trwałego - stosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości ustalonej indywidualnie, jednakże w oparciu o regulację z art. 22j ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.

Odnosząc się z kolei do stanowiska organu w zakresie ww. pytania nr 3 Sąd

i w tym zakresie uznał zaskarżoną interpretację za zgodną z prawem. Przy czym Sąd podkreśla, na co zasadnie wskazał organ interpretacyjny, że z wniosku Skarżącego jednoznacznie wynika, że trzecie z pytań dotyczy podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie większego niż 1,4 w stosunku do "maszyn

i urządzeń" ("Czy w stosunku do maszyn i urządzeń wnioskodawcy przysługuje prawo do podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika

nie większego niż 1,4?). Jednocześnie z wniosku Skarżącego wynika, że żadne urządzenia i maszyny nie były uwzględniane osobno w ewidencji środków trwałych

i wartości niematerialnych Skarżącego więc nie mają odrębnej stawki amortyzacyjnej

- zastosowano stawkę amortyzacyjną przyspieszoną dla całego budynku. Ponadto

jak wynika z ww. wniosku chłodnia i mroźnia znajdują się wewnątrz budynku handlowo usługowego w części parterowej, nie stanowią osobnych budynków. Jak wskazano

we wniosku mając na uwadze, że urządzenia chłodni z uwagi na konieczność ciągłego działania w celu zapewnienia wymaganej niskiej temperatury niezbędnej

do prawidłowego przechowywania towarów wymagają szczególnej sprawności technicznej oraz sposób używania (przestoje, rozmrażanie, zamrażanie), z tego

też względu, w ocenie Skarżącego, wypełniona jest przesłanka warunkująca możliwość skorzystania z podwyższenia stawki amortyzacyjnej 1,4 - używanie bardziej intensywnie do warunków przeciętnych). Ponadto we wniosku Skarżący wskazał, że urządzenia chłodni z uwagi na konieczność ciągłego działania w celu zapewnienia wymaganej niskiej temperatury niezbędnej do prawidłowego przechowywania towarów wymagają szczególnej sprawności technicznej oraz sposób używania (przestoje rozmrażanie, zamrażanie) a zatem - w ocenie Skarżącego - budynek handlowo-usługowy w którym, w części parterowej, znajdują się chłodnia i mroźnia jest używany w warunkach pogorszonych (używany jest pod ciągłym działaniem nagłych zmian temperatury powodujące przyspieszenie zużycia obiektu).

Odnosząc się do powyższego, w ocenie Sądu, zasadnie wskazał organ,

że Skarżący nie może zastosować "podwyższenia stawki amortyzacyjnej

przy zastosowaniu współczynnika nie większego niż 1,4", gdyż żadne z maszyn

i urządzeń nie stanowi środka trwałego w działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego. Natomiast dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych (pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu) podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać

przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2.

W tym zakresie trafnie przywołano przewidziane ustawą podatkową metody amortyzacji: "amortyzację liniową", zgodnie z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy podatkowej (art. 22i ust. 1 u.p.d.o.f.); amortyzację przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych ustalonych indywidualnie (art. 22j u.p.d.o.f.); "amortyzację metodą degresywną" (art. 22k ust. 1 u.p.d.o.f.); amortyzację przy zastosowaniu tzw. metody "jednorazowego odpisu

dla małych i rozpoczynających działalność podatników" (art. 22k ust. 7 u.p.d.o.f.)

i zasadnie przywołano ustawowe regulacje, tj. art. 22i ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 7 u.p.d.o.f.

Sąd zauważa, że zgodnie z art. 22i ust. 1 u.p.d.o.f. odpisów amortyzacyjnych

od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad,

o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1. Zgodnie z kolei z art. 22i ust. 2 ww. ustawy podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać:

1) dla budynków i budowli używanych w warunkach:

a) pogorszonych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2,

b) złych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4;

2) dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej - przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4;

3) dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0.

Sąd wskazuje, że zgodnie z punktem 1 Objaśnień do Załącznika nr 1 do u.p.d.o.f. (Załącznik 1 Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych) za pogorszone warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. uprawniające do podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie wyższego niż 1,2 uważa się używanie tych środków trwałych

pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu. Natomiast zgodnie z punktem 2 ww. Objaśnień za złe warunki używania budynków

i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f. uprawniające

do podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika

nie wyższego niż 1,4 uważa się używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

Mając na uwadze powyższe regulacje prawne i ww. stan faktyczny przedstawiony we wniosku Skarżącego w zakresie maszyn i urządzeń objętych pytaniem nr 3 wniosku zasadnie zatem uznał organ interpretacyjny, że do opisanych "maszyn i urządzeń"

nie może Skarżący zastosować "podwyższenia stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie większego niż 1,4", gdyż żadne z "maszyn i urządzeń" nie stanowi środka trwałego w działalności gospodarczej Skarżącego. Natomiast

dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych w powyższym rozumieniu podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2 (art. 22i ust. 2

pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.).

Sąd wskazuje jednocześnie, że nie podzielił zarzutów skargi i ich uzasadnienia

w odniesieniu do braku istotności w rozpoznawanej sprawie (pytanie nr 3) braku wprowadzenia przez Skarżącego ww. maszyn i urządzeń do ewidencji środków trwałych jak i faktu ich amortyzacji.

Sąd zauważa bowiem, że stosowanie do treści art. 22a ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są m.in. maszyny, urządzenia i środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą

albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1. Z kolei zgodnie z art. 22n ust. 2 u.p.d.o.f. podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów są obowiązani do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Przepis ten wskazuje również niezbędne elementy ewidencji. Art. 22n ust. 6 u.p.d.o.f. stanowi, że w razie braku ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W uzupełnieniu wniosku z 10 stycznia 2022 r. Skarżący wskazał zaś, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza jest opodatkowana podatkiem liniowym.

Ponadto Sąd zauważa, że na mocy art. 22n ust. 4 u.p.d.o.f. zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., czego konsekwencją jest fakt, że odpisów amortyzacyjnych od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, nieobjętych dotychczas ewidencją, można dokonać dopiero począwszy od miesiąca następującego

po miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Konsekwencją braku ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jest - zgodnie

z art. 22n ust. 6 u.p.d.o.f. - to, że dokonywane odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów (por. wyrok WSA w Krakowie z 13 czerwca 2019 r.,

I SA/Kr 308/19)

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że aby podatnik mógł dokonywać amortyzacji środka trwałego dla celów podatkowych nie wystarczy sama obiektywna ocena majątku jako środka trwałego, lecz konieczne jest prowadzenie ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i jego ujawnienie

w tej ewidencji (por. wyroki: NSA z 27 stycznia 2012 r., II FSK 1448/10 NSA). Zatem wprowadzenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do ewidencji jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia amortyzacji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd uznał zarzuty skargi, zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego

jak i procesowego za niezasadne, bowiem podstawą udzielonej interpretacji podatkowej był stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji, organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, mające zastosowanie do okoliczności wskazanych we wniosku jak i wyczerpująco uzasadnił negatywną ocenę stanowiska Skarżącego.

Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.

Orzeczenia sądów administracyjnych wskazane w uzasadnieniu dostępne

są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.