Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 165/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par 3, art. 157 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M.Z. na bezczynność Wojewody [...] skargę oddala


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 marca 2010 M.Z. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] – pozwolenia na budowę strzelnicy myśliwskiej położonej w miejscowości [...] w gminie [...].

Pismem z dnia 20 czerwca 2010 r. M.Z. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na nie załatwienie przez Wojewodę [...] sprawy w terminie.

Pismem z dnia 20 lipca 2010r. skierowanym do M.Z., Wojewoda [...], udzielił wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, wskazując, iż we wniosku z dnia 28 marca 2010r., M.Z. nie wskazał przepisu prawa materialnego, w wyniku którego organ nadzorczy winien wszcząć postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji stwierdzającej nieważność analizowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przesłanka jakoby strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - jest przesłanka wskazującą na art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. i może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, ale nie stwierdzenia nieważności decyzji.

Pismem z dnia 24 lipca 2010 r. skierowanym do Wojewody [...] M.Z. zwrócił się o wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż zgodnie z przepisem art. 157 § 3 k.p.a. odmowa wszczęcia takiego postępowania następuje w drodze decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyznaczenia Wojewodzie [...] dodatkowego terminu do załatwienia w/w sprawy wskazując, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy postanowienia dla informacji, że nie będzie wszczęte z urzędu postępowanie.

Skargę na bezczynność Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M.Z., wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...], podnosząc jak we wcześniejszych pismach.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że skoro organ badając sprawę nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji to winien był nadać swojemu rozstrzygnięciu formę decyzji administracyjnej zgodnie z przepisem art. 157 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, iż pismami z dnia 20 lipca 2010r. i z dnia 3 sierpnia 2010r. wyjaśnił, że w ewentualnym postępowaniu wszczętym z urzędu M.Z. niekoniecznie będzie stroną tego postępowania oraz wyjaśnił, że o ewentualnym wydaniu decyzji zostanie poinformowany odrębnym pismem, od którego nie będzie przysługiwało M.Z. wniesienie odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.\

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 37 § 1 k.p.a na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Skarżący powyższy wymóg wyczerpał. Zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a ten postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyznaczenia Wojewodzie [...] dodatkowego terminu do załatwienia w/w sprawy.

Dodatkowo należy wskazać, że terminy do wniesienia skargi do Sądu przewidziane w przepisie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można zatem wnieść, aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie. W szczególności niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 1 k.p.a. ). Niezależnie od powyższego sprawa administracyjna powinna być załatwiona najpóźniej w granicach terminów zakreślonych w art. 35 § 3 k.p.a. (o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej np. w przypadku informacji publicznej), zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział jednocześnie, iż do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

W związku z powyższym o bezczynności organu administracji publicznej możemy mówić, gdy organ w ustalonym terminie nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w stosownej formie, ale także wtedy, gdy nie dokonuje czynności, które warunkują merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Przedmiotowa skarga zarzuca organowi administracji pozostawanie w bezczynności, wobec nie rozpoznania wniosku skarżącego o wszczęcie z urzędu, przez ten organ, postępowania nieważnościowego.

Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w drodze postanowienia niezaskarżalnego por. M. Jaśkowskaw: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II., s 927). Jeśli organ takiego postępowania nie wszczyna, czyni to w formie zwykłego pisma. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy postanowienia dla informacji, że nie będzie wszczęte z urzędu postępowanie w trybie tzw. nadzoru. Brak jest również środków procesowych pozwalających stronie na zmuszenie organu do podjęcia takich działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 1998 r., II SA 408/97, Mon. Pod. 1999, nr 4, poz. 43).

W świetle powyższej argumentacji zarzut bezczynności organu jest bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).