Wyrok NSA, sygn. akt I SA 1394/85
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1986-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55
law: Obwieszczenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 17 lutego 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe.
Teza: Jeżeli organ administracji państwowej nie skieruje najemcy lokalu mieszkalnego, położonego w budynku podlegającym rozbiórce, do spółdzielni mieszkaniowej /art. 43 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, obowiązany jest dostarczyć mu lokal zamienny, bez względu na wysokość dochodu przypadającego na jednego członka rodziny.

TEZY

Jeżeli organ administracji państwowej nie skieruje najemcy lokalu mieszkalnego, położonego w budynku podlegającym rozbiórce, do spółdzielni mieszkaniowej /art. 43 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, obowiązany jest dostarczyć mu lokal zamienny, bez względu na wysokość dochodu przypadającego na jednego członka rodziny.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Wandy R. na decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Ostrołęce z dnia 29 sierpnia 1985 r. w przedmiocie przekwaterowania do lokalu zamiennego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 czerwca 1985 nr GKM-8174 zp/41/85 Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w O., powołując się na art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ oraz na /par. 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 marca 1981 r. w sprawie zasad i trybu przydziału lokali mieszkalnych /Dz.U. nr 9 poz. 37 ze zm./, postanowił przekwaterować Wandę R. do lokalu nr 8 w budynku nr 28 przy ul. X w O., składającego się z 2 pokoi oraz kuchni o łącznej powierzchni użytkowej 53 m2, w tym mieszkalnej 33,1 m2. Podał też, że do zajmowania przydzielonego lokalu poza najemcą uprawnieni są: Wiesław R. - syn i Danuta R. - synowa. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Wanda R. mieszka z synem i synową w budynku nr 2 przy ul. B.B. w O., w którym wybuchł pożar, niszcząc większość lokali mieszkalnych, w tym lokal Wandy R. Budynek został zakwalifikowany do rozbiórki, a rodziny w nim zamieszkałe - do wykwaterowania. W związku z tym, że Wanda R. i jej syn, Wiesław R., są pracownikami Zakładów Celulozowo-Papierniczych, zakład ten pozostawił do ich dyspozycji lokal nr 8 w budynku nr 28 przy ul. X. Wcześniej proponowano Wandzie R. dwa inne lokale, których nie przyjęła.

Od decyzji tej Wanda R. wniosła odwołanie, wywodząc, że przydzielony lokal jest nieodpowiedni dla 4 osób. Nie wzięto bowiem pod uwagę dziecka syna, urodzonego 15 kwietnia 1985 r. Chciałaby otrzymać mieszkanie samodzielne, o co ciągle prosi, lecz bezskutecznie. Przydzielone mieszkanie jest - jak podała - "przejściowe i tak samo stare /150 lat/, z obrywającymi się tynkami, jak to, w którym mieszka".

Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Ostrołęce decyzją z dnia 29 sierpnia 1985 nr GKM.IV.8171-1/77/85 zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że orzekł, iż do zajmowania przydzielonego lokalu uprawniona jest również Agnieszka R. - wnuczka, natomiast w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że Wanda R. wraz z synem, synową i nieletnim dzieckiem zamieszkuje w lokalu o powierzchni mieszkalnej 15,34 m2. Budynek, w którym znajduje się ten lokal, uległ pożarowi i został zakwalifikowany do rozbiórki. Przydzielony w związku z tym Wandzie R. lokal spełnia warunki lokalu zamiennego, określone w art. 6 prawa lokalowego. Potwierdzeniem powyższego jest wizja lokalna w dniu 20 sierpnia 1985 r. w przydzielonym lokalu, która wykazała, że przeprowadza się tam remont pomieszczeń w celu przygotowania ich do zasiedlenia. Wprawdzie decyzją o przydziale nie objęto wnuczki Wandy R., gdyż nie była ona wymieniona we wniosku, lecz mimo to przydzielony lokal zapewnia dla niej powierzchnię mieszkalną według norm zaludnienia.

Tę ostatnią decyzję Wanda R. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego z argumentacją jak w odwołaniu. Nadto podniosła, że w mieszkaniu, które się spaliło, na jedną osobę przypadało 10,5 m2 powierzchni mieszkalnej, podczas gdy w tym, które przydzielono, przypada 8,2 m2 powierzchni mieszkalnej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji państwowej wniósł o jej odrzucenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W sprawie niniejszej ma zastosowanie art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/. W decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję, błędnie powołano art. 43 ust. 3 prawa lokalowego, lecz nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jako że nawet w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 3, stosuje się przepisy ust. 1 i 2 tego artykułu.

Z przepisu art. 43 ust. 1 zdanie drugie prawa lokalowego wynika, że w przypadku, gdy lokal położony jest w budynku podlegającym rozbiórce z powodu zagrożenia, terenowy organ administracji państwowej może skierować osobę uprawnioną do jego zajmowania do spółdzielni mieszkaniowej w celu przydzielenia jej lokalu wybudowanego w ramach nakładów przekazanych przez ten organ. Skierowanie najemcy do spółdzielni mieszkaniowej pozostawione jest uznaniu organu administracji państwowej. W każdym jednak razie, gdy w takich okolicznościach organ administracji państwowej nie skieruje najemcy lokalu położonego w budynku podlegającym rozbiórce do spółdzielni mieszkaniowej /art. 43 ust. 1 zdanie drugie prawa lokalowego/, obowiązany jest dostarczyć mu lokal zamienny, bez względu na wysokość dochodu przypadającego na jednego członka rodziny. Teza ta uzasadniona jest treścią art. 43 ust. 2 prawa lokalowego, który przewiduje przekwaterowanie do pomieszczenia zastępczego lub lokalu zamiennego /zależnie od dochodu/ jedynie w razie odmowy przystąpienia do spółdzielni mieszkaniowej lub przyjęcia lokalu spółdzielczego. Ponadto wówczas, kiedy konieczność opróżnienia lokalu mieszkalnego powstaje niezależnie od najemcy i kiedy nie ma on wpływu na rozwiązanie swojej kwestii mieszkaniowej, nie powinno następować pogorszenie jego warunków mieszkaniowych, chyba że zajmuje on lokal o powierzchni większej niż mu przysługuje.

Tak więc stosownie do powyższego Wandzie R. przysługiwało uprawnienie do zamiennego lokalu mieszkalnego, jako że zachodziła konieczność opróżnienia zajmowanego przez nią uprzednio lokalu z powodu przeznaczenia do rozbiórki budynku uszkodzonego wskutek pożaru, a nie skierowano jej do spółdzielni mieszkaniowej.

Zajmowany przez skarżącą do czasu pożaru lokal nr 2 w domu nr 2 przy ul. B.B. w O. miał powierzchnię mieszkalną około 25 m2 i był bez wody, łazienki i gazu, miał zaś ogrzewanie piecowe. Natomiast przydzielony jej lokal zamienny nr 8 w domu nr 28 przy ul. X w O. ma powierzchnię mieszkalną 35,1 m2 i nie gorsze wyposażenie techniczne niż lokal dotychczas zajmowany. Lokal ten zatem spełnia warunki określone w art. 6 ust. 1 prawa lokalowego.

Organ administracji państwowej miał obowiązek dostarczyć lokal zamienny wyłącznie Wandzie R., jako że ona była najemcą lokalu mieszkalnego nr 2 w domu nr 2 przy ul. B.B. Wiesław R. i jego rodzina czerpali uprawnienia do zajmowania tego lokalu z uprawnień najemcy i brak było podstaw do przydziału tej rodzinie samodzielnego lokalu. Stąd też nie mógł być również uwzględniony wniosek Wandy R. w sprawie przydzielenia jej samodzielnego lokalu.

Zarzut skargi, że w lokalu, który uległ zniszczeniu z powodu pożaru, na jedną osobę przypadało 10,5 m2 powierzchni mieszkalnej, a w lokalu zamiennym przypada 8,2 m2 okazał się nieprawdziwy. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżąca przyznała, że powierzchnia mieszkalna lokalu zajmowanego przez nią poprzednio wynosiła około 25 m2, a więc była mniejsza od powierzchni lokalu zamiennego.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji prawa nie naruszają. Dlatego też na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Wandy R. należało oddalić.