Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 432/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 61 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 243/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 243/17 po rozpoznaniu sprawy z wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wyjaśnił, że w skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., G. G. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie dysponuje wolnymi środkami pozwalającymi na uiszczenie kary (24.000 zł). Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji odbije się negatywnie na prowadzonej przez niego działalności gospodarczej poprzez brak możliwości inwestowania w rozwój firmy. Wpłynie także negatywnie na wywiązywanie się z ciążących na skarżącym obowiązków publicznoprawnych. Skarżący podniósł, że w okresie od stycznia do kwietnia 2016 r. odnotował stratę w wysokości 1.124,83 zł, przy przychodach w kwocie 604.869,29 zł. Do skargi dołączył kserokopie obliczenia dochodu oraz Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów za okres od stycznia do kwietnia 2016 r.

W ocenie Sądu I instancji nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. WSA wskazał, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jego wniosku. Zdaniem WSA skarżący przedstawił ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej. Złożone dokumenty nie odzwierciedlają bowiem z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym. Zdaniem Sądu I instancji w oparciu wyłącznie o te informacje nie jest możliwe stwierdzenie, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sam fakt, że wydatki związane z prowadzeniem własnej działalności gospodarczej przekraczają możliwości skarżącego do uiszczenia przedmiotowej kary pieniężnej - bez wykazania, jaka jest jego aktualnie rzeczywista sytuacja finansowa, nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącego, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności.

W ocenie WSA, stanowisko skarżącego nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku, bowiem skarżący przedstawił jedynie obawy i wskazał ogólne skutki, które mogą nastąpić. Nie uprawdopodobnił jednak, że mogą one się spełnić w przewidywalnej przyszłości, jak również, że powinny być one kwalifikowane jako spełniające przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

G. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych, mimo podniesionych przez skarżącego w złożonej skardze od ww. decyzji istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem przedmiotowej decyzji, przez co doszło do narażenia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej - na wystąpienie trudnych do odwrócenia dla niej skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy, które to warunki na dzień wniesienia niniejszego zażalenia nie straciły aktualności.

Do zażalenia skarżący dołączył kserokopie obliczenia dochodu za okres od 01.01.2017 r. do 31.01.2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zauważyć, że zgłoszony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 196 p.p.s.a. wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego nie podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z tym przepisem wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia decyduje Sąd I instancji przed przekazaniem akt sądowi kasacyjnemu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w obecnej chwili nie może odnieść zamierzonego skutku.

Przechodząc do oceny samego zażalenia, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ono niezasadne.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GZ 279/17). Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący uzasadnił w ten sposób, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę majątkową, trudne do odwrócenia skutki oraz możliwość niewywiązywania się z ciążących na nim obowiązkach płacenia danin publicznoprawnych. Na poparcie powyższych twierdzeń dołączył kserokopię obliczenia dochodu oraz Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów za okres od stycznia do kwietnia 2016 r.

W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przedstawione informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego są dość ogólne, gdyż nie odzwierciedlają z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym. Sąd I instancji dysponując wyłącznie informacjami finansowymi za rok 2016 nie mógł zatem ocenić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto podkreślić należy, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1325/16). Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącego wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16). Wobec powyższego ocena wniosku skarżącego dokonana przez WSA w Warszawie była prawidłowa.

Okoliczności tej nie zmienia również załączona do zażalenia kserokopia obliczenia dochodu za okres od 01.01.2017 r. do 31.01.2017 r., skoro została dołączona do akt sprawy na etapie wniesienia zażalenia do NSA. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w ramach przedmiotowego postępowania zażaleniowego ocenia zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia WSA, a wskazany powyżej dokument został dołączony do akt po wydaniu orzeczenia przez Sąd I instancji. W tym kontekście NSA zwraca jedynie uwagę, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.