Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 823/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 124 ust. 1, ust. 1b, ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 46 ust. 3 i art. 47
journal: Dz.U. 2016 poz 1537
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.
article: art. 89 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi A z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 124 ust. 1, ust. 1b, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 6 i ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, orzekł o ograniczeniu na rzecz B S.A. w K. sposobu korzystania ze stanowiącej własność A Sp. z o.o. nieruchomości położonej w O. przy ul. C 15b, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 68/3 o powierzchni całkowitej 2,7062 ha poprzez zezwolenie na budowę kabla światłowodowego w rurociągu kablowym do stacji bazowej D S.A. na działce nr 68/3, o obszarze zajęcia 93,9 m2 zgodnie z mapą stanowiącą załącznik do pisma B S.A. w K. z dnia 29 czerwca 2016 r., stanowiącego uzupełnienie wniosku z dnia 18 marca 2016 r. Jednocześnie zobowiązano B S.A. w K. do dokonania czynności opisanych w sentencji decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przywołał czynności wskazujące, że rokowania przeprowadzone pomiędzy właścicielem nieruchomości a podmiotem ubiegającym się o zezwolenie na przeprowadzenie inwestycji nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Organ I instancji w dalszej części uzasadnienia wyjaśnił, że planowane przyłącze światłowodowe do stacji bazowej D S.A. można uznać za infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu, dla której nie jest wymagane uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono ponadto, że decyzja została wydana zgodnie z art. 124 ust. 1b u.g.n. po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej (postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r.). Mając na uwadze powyższe organ I instancji uznał, że zasadnym jest ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez wydanie pozwolenia na budowę kabla światłowodowego w rurociągu kablowym do stacji D S.A.

Odwołanie od decyzji złożyła A Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości należącej do odwołującego, art. 124 ust. 1 w zw. z art. 118 u.g.n. poprzez nieprzeprowadzenie w toku postępowania rozprawy administracyjnej oraz art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez nieprzeprowadzenie rokowań z odwołującym się. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w toku postępowania dochodziło do nieprawidłowych, a przez to nieskutecznych doręczeń pism, w tym samej decyzji. Powołując się na art. 44 K.p.a. stwierdzono, że gdy przesyłki nie można doręczyć w sposób przewidziany art. 42 i 43 K.p.a., należy ją doręczyć stosując metodę tzw. "podwójnego awizowania", które jest równoznaczne z doręczeniem przesyłki stronie. Odwołujący przywołał numery przesyłek, które w jego ocenie zostały doręczone prawidłowo przez podwójne awizowanie oraz nr przesyłki doręczonej w jego ocenie nieprawidłowo, zawierającej decyzję organu I instancji. Jednocześnie zwrócono uwagę, że C. N. pełni rolę likwidatora odwołującego, w związku z powyższym zawiadamianie go o postępowaniu jako osoby fizycznej należy uznać za pomyłkę. Niezależnie od powyższego wskazano w odwołaniu, że C. N. od początku nie wyrażał zgody na budowę kabla światłowodowego w rurociągu kablowym. W związku z tym zarzucono organowi I instancji jakoby w ogóle nie brał pod uwagę tego stanowiska, a także nie rozważono czy w tym konkretnym przypadku należy przyznać prymat interesowi publicznemu nad prywatnym interesem właściciela nieruchomości oraz jakie przemawiają za tym okoliczności. Poza tym odwołujący zaznaczył, że stosownie do treści art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta nie jest zobligowany do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, a jedynie może wydać taką decyzję. Uznaniowy charakter decyzji Starosty daje w ocenie odwołującego szersze możliwości działania i głębszego "pochylenia się" nad sprawą czego Starosta nie uczynił. W odwołaniu wskazano również, że w sprawie nie była wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która mogłaby w tym zakresie stanowić swoisty "przedsąd" polegający na tym, że organy administracji przesądziły o potrzebie realizowania interesu publicznego kosztem interesu właściciela nieruchomości. Podniesiono przy tym, że stacja bazowa firmy D S.A., do której miałby być doprowadzony kabel światłowodowy znajduje się na nieruchomości wskazanej w decyzji w oparciu o umowę dzierżawy z dnia 7 kwietnia 2015 r., która została zawarta na okres 10 lat, zaś właściciel nie ma jakiegokolwiek zamiaru dalszego przedłużania tejże umowy dzierżawy. Ponadto wskazano, że Starosta nie wyznaczył rozprawy administracyjnej do czego był zobowiązany mocą art. 118 u.g.n. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n. wskazano, że udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami między właścicielem, a osobą zamierzającą wystąpić z wnioskiem. Osobą przystępującą do rokowań nie był jednak przyszły wnioskodawca, a spółka E. Ponadto, korespondencja kierowana była do C. N. osobiście, na zupełnie inny adres niż ten wskazany w KRS odwołującego. Co więcej, korespondencja ograniczyła się do wystąpienia ze strony E Sp. z o.o. z prośbą o wyrażenie zgody na budowę, nie szła natomiast za tym jakakolwiek propozycja zadośćuczynienia za doznane w związku z tym ograniczenia.

W odpowiedzi na odwołanie organ I instancji wskazał, że korespondencja w przedmiotowej sprawie do A sp. z o.o. była kierowana pod adres wskazany w KRS. Z uwagi na to, że A sp. z o .o. od początku postępowania nie odbierała przesłanej korespondencji, dlatego dodatkowo była ona kierowana do C. N., który jest likwidatorem spółki, jak również jej wspólnikiem i przedstawicielem ustawowym pozostałych wspólników. Organ I instancji wskazał również, że w toku postępowania A Sp. z o.o. nie zgłaszała żadnych uwag do zgromadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie Starosta podniósł, że przedmiotowa decyzja dotycząca urządzenia łączności publicznej, nie wymaga wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Odnosząc się do kwestii rokowań, organ I instancji podniósł, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku ich zainicjowania, ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań. Załączone dokumenty są w ocenie Starosty wystarczające do uznania, że w przedmiotowej sprawie rokowania miały miejsce. Ponadto, organ I instancji zarzut dotyczący obowiązku przeprowadzenia rozprawy w ramach niniejszego postępowania uznał za bezzasadny, z uwagi na okoliczność, iż art. 124 u.g.n. regulujący zasady ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie wskazuje na konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej jak również nie odnosi się do stosowania art. 118 u.g.n.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że jedną z przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest brak zgody właściciela na wykonanie czynności opisanej w przepisie i przesłanka ta została spełniona. W pismach z dnia 18 września 2015 r., 8 października 2015 r. i 29 października 2015 r. C. N. będący likwidatorem, wspólnikiem i przedstawicielem ustawowym pozostałych wspólników, nie wyraził zgody na budowę kabla światłowodowego w rurociągu kablowym przez przedmiotową działkę. Przytoczone okoliczności, zdaniem organu II instancji, przesądzają, że w niniejszej sprawie rokowania miały miejsce. Zarzuty wskazujące, iż do rokowań przystąpił E Sp. z o.o. jako podwykonawca inwestycji B S.A. w K., a korespondencja była kierowana do C. N. osobiście, na zupełnie inny adres niż ten wskazany w KRS, nadto brak wskazania zadośćuczynienia za doznane w związku z inwestycją ograniczenia, nie mogą w opinii organu przynieść oczekiwanego skutku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji, że ustawodawca nie formalizuje momentu zakończenia rokowań. Mogą być one zakończone w dowolnym czasie. Wskazał także, że wystąpiono do C. N. o wyrażenie zgody na budowę, zaś korespondencja została skutecznie doręczona, skoro doczekała się odpowiedzi. Adresat wyraźnie odmówił wyrażenia zgody na budowę kabla światłowodowego, w związku z tym wnioskodawca uznał, że nie ma szans zawarcia porozumienia i wystąpił ze stosownym wnioskiem w trybie art. 124 u.g.n. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych naruszeń. Dodał, że planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nadto zgodnie z art. 124 ust. 1b u.g.n. decyzja organu I instancji zapadła w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W ocenie organu II instancji w realiach sprawy Starosta słusznie zatem przyjął, że dla rzeczonej inwestycji przepisy prawa nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja spełnia wymogi celu publicznego. Odnosząc się do kwestii nieprzeprowadzenia w postępowaniu rozprawy administracyjnej, organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że wymóg określony w art. 118 u.g.n. dotyczy jedynie postępowań w sprawie wywłaszczenia, a nie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Nie mogły też odnieść oczekiwanego skutku zarzuty odwołującego dotyczące nieprawidłowości w zakresie doręczeń. Korespondencja w ramach postępowania kierowana była pod adres A Sp. z o.o., wskazany w KRS. Jednocześnie organ I instancji, z uwagi na to, że korespondencji nie odbierano, kierował przesyłki do C. N., będącego likwidatorem spółki, ale również jej wspólnikiem, a także przedstawicielem ustawowym pozostałych wspólników. W ocenie organu odwoławczego skutecznie doręczono całą korespondencję w toku postępowania, w tym również decyzję, właścicielowi nieruchomości. Jednocześnie należy wyraźnie zaznaczyć, że po wydaniu decyzji, a przed upływem terminu do wniesienia odwołania pełnomocnikowi właściciela nieruchomości umożliwiono wgląd w akta sprawy. Również odwołanie w sprawie zostało złożone w terminie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lodzi wniosła A Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R., reprezentowana przez radcę prawnego P. A. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] w sytuacji, w której zachodziły przesłanki do jej uchylenia w całości, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie dokonanie analizy w zakresie nadmierności obciążenia oraz jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, art. 124 ust. 1 w zw. z art. 118 u.g.n. poprzez nieprzeprowadzenie w toku postępowania rozprawy administracyjnej oraz art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez wydanie decyzji mimo nieprzeprowadzenia rokowań. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do analizy w zakresie nadmierności obciążenia oraz jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, wskazał, że ograniczono sposób korzystania z nieruchomości w niezbędnym zakresie zgodnie z mapą, precyzyjnie określając powierzchnię ograniczenia i rozstrzygając sprawę po wymaganym uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiącym materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Według art. 124 ust. 1b ustawy w zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana.

Ponadto, z przepisu art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Instytucja opisana w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotycząca administracyjnego ograniczenia sposobu korzystania właściciela nieruchomości ze swego prawa własności ma charakter wyjątkowy, jak każde ograniczenie uprawnień właścicielskich. Służy ściśle określonemu celowi publicznemu, którego realizacja została przewidziana w ściśle określony sposób, a osiągnięcie którego to celu stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości.

Materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy niewątpliwie pozwala na uznanie, że spełnione zostały wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na ograniczenie sposobu korzystania przez stronę skarżącą z nieruchomości położonej w O. przy ul. C 15b, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 68/3.

Nie ulega wątpliwości, że na wyżej wymienionej nieruchomości usytuowana jest stacja bazowa telefonii mobilnej D S.A. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu realizacji budowy kabla światłowodowego w rurociągu kablowym do wspomnianej stacji bazowej mogło nastąpić w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od postaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwacyjne, bieżące remonty, czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124 "b" ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wspomniana inwestycja, jako obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej, stanowi przy tym inwestycję celu publicznego, co potwierdza treść art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 u.g.n.

Zdaniem Sądu udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzedzone zostało rokowaniami ze stroną skarżącą zmierzającymi do uzyskania zgody na poprowadzenie kabla światłowodowego. Celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, że niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r. sygn. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. II SA/Lu 301/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Akta sprawy administracyjnej wskazują, że strona skarżąca została zaproszona do rokowań pismami z dnia 1 września 2015 r., 30 września 2015 r., 26 października 2015 r., w których zwracano się o wyrażenie zgody na budowę kabla światłowodowego. W odpowiedzi na powyższe pisma strona skarżąca nie wyrażała zgody na przeprowadzenie planowanej inwestycji przez jej działkę. W konsekwencji wnioskodawca wystąpił w marcu 2016 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nr 68/3.

W świetle opisanej wyżej korespondencji wnioskodawcy z właścicielem nieruchomości niewątpliwie wynika, że podejmowane były przez inwestora próby polubownego uzyskania zgody na budowę światłowodu częściowo przez działkę strony skarżącej, które zakończyły się niepowodzeniem. Dopiero nie dostrzegając szans na zawarcie porozumienia wnioskodawca zdecydował się złożyć wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

W tym miejscu podkreślić należy, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie zawiera szczegółowych wytycznych co do formy, sposobu dokumentowania, czy też sposobu prowadzenia rokowań o uzyskanie zgody na wykonanie prac, a skoro tak, to za dopuszczalne i wypełniające dyspozycję tego przepisu należy przyjąć każde działanie inwestora ukierunkowane na polubowne załatwienie kwestii związanych z wykorzystaniem w trakcie prowadzenia inwestycji cudzej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt I OSK 1165/17, nr LEX 2404348). Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska, a rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt II SA/Po 437/17, nr LEX 2398110, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 526/16. Nr LEX 2085195).

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela również stanowisko, według którego rokowania może przerwać każdy z uczestników negocjacji niedostrzegający realnych szans na zawarcie porozumienia. Poprzez "przedłużanie" toku korespondencji niemożliwe byłoby rozpoczęcie procesu budowlanego dla każdej inwestycji liniowej celu publicznego, albowiem inwestor nie byłby w stanie uzyskać tytułu prawnego do władania nieruchomością na cele budowlane.

Uwzględniając powyższe uznać należy, wbrew zarzutom skargi, że decyzja została podjęta po przeprowadzeniu postępowania w sposób właściwy, w tym w szczególności po przeprowadzeniu rokowań oraz po wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla treści decyzji.

Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sprowadza się do ustalenia konieczności realizacji inwestycji celu publicznego objętej dyspozycją ustępu 1 art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz poprzedzenia wniosku rokowaniami prowadzonymi z właścicielem nieruchomości, niezakończonymi powodzeniem. Co już zostało wspomniane, nie podlegają w tym postępowaniu ocenie same warunki negocjacji. W samym postępowaniu nie obowiązuje też wymóg przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, którą zgodnie z art. 89 § 1 K.p.a. organ przeprowadza na wniosek lub z urzędu, gdy tego wymaga przepis prawa albo tylko wtedy, gdy zapewni to przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania. Na etapie postępowania administracyjnego strona skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy, a jak słusznie zauważyły organy administracji, ustawa o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje obowiązku przeprowadzenia rozprawy dla wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Postawienie w skardze zarzutu braku przeprowadzenia rozprawy pozostaje ponadto w sprzeczności z brakiem zainteresowania strony rokowaniami, wyrażanym kilkukrotnie przez likwidatora Spółki C. N.

Na marginesie wskazać można dodatkowo, że zaskakujące jest kwestionowanie przez stronę skarżącą prób zrealizowania przez wnioskodawcę planowanej inwestycji, w tym kwestionowanie podmiotu prowadzącego rokowania. Z załączonej do akt umowy dzierżawy zawartej między D Sp. z o.o. w W. a stroną skarżącą (art. 2 pkt 7 umowy nr [...] z dnia 7 kwietnia 2015 r.) wynika bowiem upoważnienie do przeprowadzenia na własny koszt światłowodowej linii telekomunikacyjnej lub kanalizacji kablowej do istniejącej stacji bazowej na terenie nieruchomości strony skarżącej przez D S.A. w W. lub przez inny podmiot działający na jej rzecz i w jej imieniu. Umowa ta została zawarta na okres dziesięciu lat tj. do 2025 r. Co więcej, w piśmie z dnia 30 września 2015 r. i z dnia 1 września 2015 r. podwykonawca B S.A. w K. – E Sp. z o.o. w Z., wskazała, kto jest inwestorem planowanej inwestycji (również i wnioskodawcą), a tym samym z czyjego upoważnienia prowadzi rokowania.

W dalszej kolejności wskazać należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak przeprowadzenia analizy w kwestii nadmiernego obciążenia właściciela planowaną inwestycją jest zarzutem bezzasadnym. Wbrew stanowisku strony skarżącej analiza taka została przez organy obu instancji dokonana. Jak wynika z akt sprawy, w tym mapy stanowiącej integralną część decyzji I instancji, przebieg światłowodu został zaprojektowany w niezbędnym zakresie, w sposób umożliwiający korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Przebieg światłowodu zaprojektowano w istniejącej kanalizacji kablowej, znajdującej się przy ul. C – na działce oznaczonej nr 29, następnie przez gminną działkę drogową nr ewid. 65, a przy końcu ul. F konieczne stało się przeprowadzenie kabla przez część nieruchomości strony skarżącej do stacji bazowej tam usytuowanej. Ponadto, sam skarżący nie zaproponował przeprowadzenia jej w inny, korzystniejszy dla siebie sposób.

Podkreślenia także wymaga, że w przedmiotowej sprawie realizacja planowanej inwestycji, w świetle treści powołanego już art. 124 ust. 1b ustawy, nie wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy planowane przyłącze światłowodowe stanowi infrastrukturę o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z kolei zgodnie z art. 46 ust. 3 tej ustawy w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 47 ww. ustawy nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury.

Co więcej, zgodnie z art. 124 ust. 1b ustawy decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości została wydana po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej (postanowienie z dnia [...] listopada 2016 r.).

Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Sąd uznał, że zakwestionowane w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji odpowiadają prawu, a zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

ds