Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2014/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Gabriela Jyż Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 czerwca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 312/11 w sprawie ze skargi A. Spółka z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 312/11, oddalił skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej, z następującym uzasadnieniem.

W dniu 21 września 2010 r. w W. poddano kontroli drogowej samochód osobowy marki Mercedes-Benz o nr rej. [...]. Kierujący pojazdem – A. K. okazał do kontroli m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wydany dla A. Sp. z o.o. (dalej: skarżąca, Spółka) oraz książkę kasy rejestrującej zarejestrowaną na Spółkę. W trakcie kontroli stwierdzono, że w kontrolowanym pojeździe zamontowana została kasa fiskalna marki V. firmy N., podłączona przewodami elektrycznymi do taksometru fiskalnego marki C. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz protokół kontroli.

W następstwie rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 18 ust. 5 lit. a/ oraz art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej: u.t.d.) w zw. z lp. 2.9 pkt 1 załącznika do u.t.d., wydał 3 listopada 2010 r. decyzję, którą nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że organy powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy, zasadnie uznały, że w dniu kontroli skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d.

Sąd wskazał, że skarżąca posiadała licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się kierowca podczas kontroli. Licencja ta nie spełniała jednak warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Aby ją uzyskać przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki. W konsekwencji tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji na przewozy okazjonalne w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Zróżnicowanie przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką skutkowało wprowadzeniem zakazów z art. 18 ust. 5 lit. a-c u.t.d.

Na tej podstawie organy miały prawo uznać, że kontrolowany pojazd skarżącej wykonywał przewóz okazjonalny osób z naruszeniem zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., tj. umieszczania i używania w pojeździe do przewozów okazjonalnych taksometru. Sąd I instancji zaakceptował pogląd, zgodnie z którym drogomierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi, co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób.

WSA stwierdził, że stroną postępowania w sprawie jest A. Sp. z o.o., zaś kierowca wykonywał jedynie na jej rzecz i zlecenie przewozy osób. Natomiast za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) uznając, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skoro w sprawie zgromadzono dowód w postaci zdjęć fotograficznych kontrolowanego pojazdu, w tym w szczególności urządzeń drogomierza oraz podłączonej do niego kasy fiskalnej, wskazujących na naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., to organy nie były zobowiązane w myśl art. 78 § 2 k.p.a. prowadzić dalszego postępowania dowodowego na tę okoliczność.

Reasumując, Sąd I instancji uznał, że organ nie naruszył art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji.

Od powyższego wyroku spółka A. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzuciła:

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 4 pkt 11 u.t.d. przez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką,

2) art. 18 ust. 5 u.t.d. przez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu,

3) art. 6 u.t.d. przez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego,

4) art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., przez zrównanie taksometru z drogomierzem-dalmierzem, a zatem urządzeniem, którego stosowanie nie narusza art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d.,

5) art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., przez uznanie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że w pojeździe był zamontowany taksometr, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzeniem zamontowanym w pojeździe był taksometr w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

1) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.), art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w samochodzie był zamontowany taksometr, oraz że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem które posiada swoją legalną definicję), a drogomierzem – dalmierzem (tj. urządzeniem niespełniającym cech taksometru), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi,

2) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 w zw. z 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, że decyzje skierowano do skarżącej Spółki zamiast do kierującego pojazdem – samodzielnego przedsiębiorcy, co mogło skutkować oddaleniem skargi,

3) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, że na skarżącą nałożono karę nieznaną ustawie, co mogło skutkować oddaleniem skargi,

4) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 68 § 1 k.p.a., art. 74 u.t.d. w zw. z 151 p.p.s.a. – przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, na podstawie sporządzonego protokołu kontroli, jako dowodzie, który został sporządzony z naruszeniem art. 68 § 1 k.p.a. oraz art. 74 u.t.d., za udowodnione okoliczności: umieszczenia i używania w pojeździe taksometru oraz zamontowania na dachu pojazdu podświetlanej lampy, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA wyczerpuje hipotezę przepisu art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. i przez to mogło spowodować oddalenie skargi,

5) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 2, art. 141 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny stanowi dowód na okoliczność zamontowania w pojeździe taksometru, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powyższe błędne ustalenie WSA wyczerpuje hipotezę przepisu art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. i przez to mogło spowodować oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności – co do zasady – wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony.

We wszystkich zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, z wyjątkiem zarzutu ujętego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. Zakwestionowane przez skarżącą przepisy są w istocie przepisami ustrojowymi, które bezpośrednio nie mogą być zaliczone do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Na skutek działania określonego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą jednak powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, z tego względu uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl natomiast § 2 kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei powołany przez skarżącą przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd I instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, bowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony.

Zarzucając naruszenie art. 141 p.p.s.a. skarżąca nie wskazała, który z wymienionych w tym przepisie paragrafów został naruszony przez Sąd I instancji. Takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej określonym w art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej i wymienionymi w niej podstawami zaskarżenia musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego i nie może z własnej inicjatywy ustalać, który przepis stanowi podstawę skargi kasacyjnej. W związku z nieprecyzyjnym powołaniem przepisu art. 141 p.p.s.a. w podstawie skargi kasacyjnej należy jedynie zauważyć, że wadliwość uzasadnienia wyroku może wówczas stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., kiedy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed prowadzącymi postępowanie organami oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując, z jakich przyczyn prawnych skarga została oddalona.

Podstawy kasacyjne odnoszące się do omawianej grupy zarzutów procesowych kwestionują prawidłowość przyjętych za podstawę wyroku, a dokonanych przez organy administracji, ustaleń stanu faktycznego. Dotyczą one w istocie prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń prowadzących do uznania, że w kontrolowanym pojeździe był zamontowany taksometr, a nie dalmierz. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej Sąd I instancji zasadnie uznał ustalenia organu w tym zakresie za prawidłowe i znajdujące potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. WSA trafnie przyjął, że w kontrolowanym pojeździe umieszczone było urządzenie równoważne taksometrowi, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. Stwierdzony w kontrolowanym pojeździe drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest bowiem urządzeniem, które służy temu samemu celowi, co taksometr, tj. obliczeniu według ustalonej taryfy należności za kurs pojazdu.

Prawidłowości zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń nie podważa podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut sporządzenia protokołu kontroli z naruszeniem art. 68 § 1 k.p.a. oraz art. 74 u.t.d. Z treści tego protokołu wynika, jakie czynności kontrolne przeprowadził inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz co w wyniku tych czynności ustalił, w zakresie stanowiącym przedmiot regulacji zawartej w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. i art. 5 ust. 1 tej ustawy. Poddany kontroli kierowca odmówił podpisania protokołu, co prawidłowo zostało w nim odnotowane. Skarżąca nie wskazała zaś, na czym konkretnie miało polegać naruszenie formy sporządzenia protokołu, zastrzeżonej dla tej czynności. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że dowód ten nie stanowił wystarczającej podstawy dla ustalenia stanu faktycznego w zakresie określonym w przepisie art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d.

Jako niezasadny należy także uznać zarzut błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny stanowi dowód potwierdzający okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. Skarżąca formułując zarzut tej treści nie wzięła pod uwagę treści art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu administracyjnym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., zatem również zdjęcia fotograficzne, jeżeli – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – mogły przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącą zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca ponadto naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż decyzję skierowano do Spółki zamiast do kierującego pojazdem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut sformułowano w sposób odpowiadający stanowisku, iż decyzję o nałożeniu kary pieniężnej powinno się adresować do kierowcy. Oznaczenie strony w decyzji dokonane zostało w sposób prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza przeprowadzenie w sprawie dowodów na potwierdzenie tezy, że to skarżąca Spółka była podmiotem wykonującym przewóz. Organy zasadnie powołały się w tym zakresie m.in. na przedłożony w czasie kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej A. Sp. z o.o. oraz książkę kasy rejestrującej zarejestrowaną na A. Sp. z o.o. Ocena prawidłowości ustaleń organów administracji publicznej w tym zakresie nie została podważona.

Za niezasadny należy również uznać zarzut, dotyczący nałożenia na skarżącą kary nieznanej ustawie (pkt 3). Po pierwsze skarżąca w żaden sposób nie uzasadnia tego zarzutu. Poza tym wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej przedmiotowa kara została nałożona w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy u.t.d., wskazane w decyzjach organów obu instancji.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wykluczało uwzględnienie skargi i uchylenie tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 5 oraz art. 6 u.t.d. wskazać należy, że zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d. enumeracja negatywna wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym niż przewidziana w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 12 ust. 1b ustawy licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Z przepisów tych wynika, że przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów od transportu drogowego taksówką. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego osób taksówką, niezależnie czy jest to osoba fizyczna, osoba prawna, czy jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej powinien legitymować się uprawnieniem w postaci licencji do wykonywania tego rodzaju działalności, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. Licencji udziela się na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 4 u.t.d.). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką w odniesieniu do zatrzymanego w toku kontroli samochodu. Zarzuty naruszenia art. 4 pkt 11, i art. 6 u.t.d. nie są więc usprawiedliwione.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 u.t.d. Przepis ten odnosi się wyłącznie do przewozów okazjonalnych innych niż wykonywane na podstawie licencji na transport drogowy taksówką, stwarzając odpowiednie ograniczenia, do których nie zastosowała się strona skarżąca, w zakresie zakazu instalowania taksometru. Krajowy drogowy transport osób, który wykonywała strona skarżąca, nie był przewozem regularnym, przewozem regularnym specjalnym ani przewozem wahadłowym. Stanowił on, zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny. W odniesieniu zaś do jego wykonywania, w przepisie art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. ustawodawca sformułował zakaz umieszczania i używania w pojeździe taksometru. Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się pojęciem "taksometr" nie definiując tego pojęcia. Nie ma więc racji strona skarżąca twierdząc, iż użyte w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. pojęcie taksometru obejmuje jedynie takie urządzenie, które odpowiada "definicji legalnej tego urządzenia". Omawiana ustawa nie zawiera takiej definicji, natomiast akt prawny, na który powołano się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z dnia 11 maja 2005 r. – Prawo o miarach (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441). Stosując wykładnię celowościową przyjąć należy, że pod pojęciem "taksometr", użytym w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. należy rozumieć takie urządzenie techniczne, które służy obliczeniu według ustalonej taryfy należności za przejazd.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybione zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się nie tylko do kwestii ustaleń faktycznych obejmujących wyposażenie kontrolowanego pojazdu w urządzenie, o którym mowa art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d., ale i do naruszenia w tym zakresie tego przepisu przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.