Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 480/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 171
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminnej Spółki Wodnej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 357/18 w sprawie ze skargi Gminnej Spółki Wodnej w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości i rodzaju świadczeń za odnoszenie korzyści z urządzeń melioracji wodnych szczegółowych I. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...], II. zasądza od Samorządowego kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Gminnej Spółki Wodnej w O. kwotę 1390 (jeden tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 357/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminnej Spółki

Wodnej w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 listopada 2017 r. nr KOA/2738/Wo/17 utrzymującą w mocy decyzję Starosty Warszawskiego Zachodniego z dnia 29 czerwca 2017 r. znak OŚ.6343.1.7.2015.LŁ, którą ustalono dla M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wysokość i rodzaj świadczeń za odnoszenie korzyści z urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, tj. rowu melioracyjnego 0-6 z tytułu wprowadzania do niego ścieków opadowych na rzecz wskazanej Gminnej Spółki Wodnej w O. na rok 2017 w kwocie [...] zł.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawę materialną prowadzonego postępowania stanowił art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 18

lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 z późn. zm.) zgodnie z

którym jeżeli osoby fizyczne lub osoby prawne niebędące członkami spółki wodnej oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej odnoszą korzyści z urządzeń spółki lub przyczyniają się do zanieczyszczenia wody, dla której ochrony spółka została utworzona, obowiązane są do ponoszenia świadczeń na rzecz spółki. Wysokość i rodzaj tych świadczeń ustala, w drodze decyzji, starosta (art. 171 ust. 2 Prawa wodnego).

W przedmiotowej sprawie ustalono, że M. sp. z o.o. z siedzibą w W., niebędąca członkiem Gminnej Spółki Wodnej w O. (zwanej dalej także Spółką wodną), odnosi korzyści z urządzeń melioracji wodnych szczegółowych tj. rowu 0-6, gdyż wprowadza do niego ścieki opadowe. Spółka wodna odprowadzała i zamierza odprowadzać w roku 2017 ścieki opadowe do rowu melioracyjnego 0-6 w ilości nieprzekraczającej 50 l/s. Utrzymaniem i konserwacją rowu melioracyjnego 0-6 zajmuje się Gminna Spółka Wodna w O.

Wobec powyższych okoliczności w zaskarżonej decyzji słusznie zdaniem

Sądu przyjęto, że wniosek Spółki wodnej o ustalenie świadczenia pieniężnego w zakresie rodzaju świadczenia zasługiwał na uwzględnienie. Starosta w sposób prawidłowy oszacował wysokość tego świadczenia, mając na uwadze udział

M. sp. z o.o. w bezpośrednich kosztach utrzymania rowu 0-6, odpowiednio do udziału ścieków pochodzących z zakładu do ogólnej ilości ścieków odprowadzanych do tego rowu przez wszystkich jego użytkowników. Organ pierwszej instancji wymienił w szczególności zakres prac niezbędnych do wykonania na rowie

0-6 w roku 2017, których szacunkowy koszt ustalono na podstawie zapytań skierowanych do dwóch potencjalnych wykonawców owych prac, parametry rowu

zaś na podstawie danych Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Inspektorat w G., dokumentacji pt. "Analiza możliwości i warunków przyjęcia przez Kanał O. ścieków sanitarnych i deszczowych Miasta i Gminy O." oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Wysokość należnego świadczenia ustalono jako iloczyn kosztów ww. zakresów prac konserwacyjnych na rowie i procentowego udziału wielkości zrzutu ścieków z zakładu M. sp. z o.o. w przepływie rowu. Do określenia wysokości świadczenia organ przyjął sumę kosztów: koszt prac konserwacyjnych na odcinku rowu od wylotu kanalizacji deszczowej z zakładu M. sp. z o.o. do wylotu kanalizacji deszczowej z zakładu P. sp. z o.o. w wysokości [...] zł i koszt prac konserwacyjnych na odcinku rowu od wylotu kanalizacji deszczowej z zakładu P. sp. z o.o. do ujścia do Kanału O. w wysokości [...] zł (łącznie [...] zł) oraz procentowy udział wielkości zrzutu ścieków z zakładu M. sp. z o.o. w przepływie rowu wynoszący 4,47%. Z tych względów zarzut naruszenia art. 171 ust. 1 Prawa wodnego poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na spółkę kary

rażąco niskiej Sąd uznał za niezasadny.

Jako nietrafne oceniono również zarzuty naruszenia art. 15 w związku z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) zwanej dalej w skrócie K.p.a. oraz art. 84 § 1 w związku z art. 136 K.p.a., bowiem sprawa została należycie wyjaśniona i nie wymagała

przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania

dowodowego np. dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny robót melioracyjnych koniecznych w celu prawidłowej konserwacji rowu melioracyjnego 0-6. Wręcz przeciwnie taka czynność organu godziłaby w zasadę dwuinstancyjności.

Kontrola zaskarżonej decyzji nie dała także podstaw do uznania za słuszne zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę dowodów, nierozpoznanie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., oddalił ją.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gminna Spółka Wodna w O., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez brak wszechstronnej analizy postępowania organu administracji przy wydaniu decyzji, w szczególności brak odniesienia w treści orzeczenia do podnoszonych w skardze zarzutów, w kontekście naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 171 ust 1 i ust. 2 Prawa wodnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wysokość i rodzaj świadczeń na rzecz Spółki wodnej została ustalona prawidłowo podczas gdy wysokość

świadczenia na rzecz spółki wodnej została rażąco zaniżona.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz strony kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę

jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione

przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej

instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Uzasadnionym jest zarzut kasacyjny w zakresie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art.

80 i art. 84 § 1 K.p.a. jak i naruszenia art. 151 P.p.s.a. z powodu oddalenia skargi. Strona skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenie ww. przepisów poprzez brak wszechstronnej analizy postępowania organu administracji przy wydaniu decyzji, w szczególności brak odniesienia w treści orzeczenia do podnoszonych w skardze zarzutów, w tym brak wyjaśnienia zmiany okresu, za który naliczono opłatę.

Jak wynika z akt sprawy organy administracyjne na podstawie art. 171 Prawa wodnego ustaliły dla Spółki M. sp. z o.o. na rok 2017 kwotę

[...] zł stanowiącą wysokość świadczenia za odnoszenie korzyści z korzystania urządzenia melioracji wodnej szczegółowej obejmującej rów melioracyjny 0-6 z tytułu wprowadzenia do niego ścieków opadowych.

Zgodnie z art. 171 ust. 2 Prawa wodnego o wysokości i rodzaju świadczeń, o których stanowi art. 171 ust. 1 tejże ustawy starosta rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Z treści zaś art. 171 ust. 1 Prawa wodnego jednoznacznie wynika, że jeżeli osoby fizyczne lub osoby prawne nawet niebędące członkami spółki wodnej czy też jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, odnoszą

korzyści z urządzeń spółki wodnej lub przyczyniają się do zanieczyszczenia wody,

dla której ochrony spółka wodna została utworzona, obowiązane są do ponoszenia świadczeń na rzecz tej spółki.

Jak wynika z wniosku Gminnej Spółki Wodnej w O. z

dnia 7 grudnia 2015 r., Spółka ta wniosła o określenie na rok 2015 wysokości opłaty za korzyści odnoszone ze zrzutu ścieków opadowych do rowu melioracyjnego 0-6 w wysokości stanowiącej iloczyn kwoty 500 zł i ilości ścieków objętych pozwoleniem wodnoprawnym (akta administracyjne sprawy, karta nr 2). Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. zwrócił się do Spółki wodnej z prośbą o zajęcie stanowiska co do ustalania ww. opłaty za 2015 r. czy też

za 2016 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 39) i w odpowiedzi na to pismo

strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że domaga się ustalenia opłaty za 2016 r.

(akta administracyjne sprawy, karta nr 40).

Tym samym o ile można stwierdzić, że sama strona skarżąca kasacyjnie pismem z dnia 22 października 2016 r. zmodyfikowała swoje żądanie ustalenia przez organ wysokości i rodzaju świadczeń za 2016 r., to z akt sprawy nie wynika, aby wnioskodawca zmodyfikował swój wniosek domagając się ustalenia opłaty za rok 2017.

Skutkiem tego zaistniała sytuacja, w której organy obu instancji prowadziły postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości świadczeń za taki okres, który nie wynikał ze zmodyfikowanego wniosku strony. Taki zarzut trafnie został zawarty w skardze do Sądu pierwszej instancji, który oddalając skargę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do niego się nie ustosunkował. Żaden przepis Prawa wodnego nie ograniczał prawa do ustalania wysokości i rodzaju świadczeń na rzecz spółki wodnej z tytułu korzyści odnoszonych przez podmioty nie będące członkami takiej spółki.

W doktrynie zajęto prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym świadczenia ustalane na podstawie art. 171 Prawa wodnego mogą dotyczyć takich faktów, które już zaistniały, a nie zdarzeń przyszłych (por. M. Kałużny, Prawo wodne. Komentarz, wyd. II, WK 2016, teza nr 3 do art. 171). Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje a to oznacza, że w pełni uzasadnionym jest ustalanie wysokości i rodzaju świadczeń za okres wcześniejszy.

Także w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi najmniejszej wątpliwości dopuszczalność wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości świadczeń na podstawie art. 171 Prawa wodnego przez np. organy odwoławcze po upływie tego roku, za który organ pierwszej instancji ustalił świadczenie.

Nie można uznać, że strona składając wniosek o ustalenie wysokości świadczenia za dany rok zostaje w istocie pozbawiona tego prawa tylko dlatego, że organ nie zakończył postępowania w danym roku. Prowadziłoby to do pozbawienia realnej ochrony spółki wodnej do domagania się ustalenia świadczenia za czynności wykonywane na korzyść innego podmiotu.

Zasadnym są również te zarzuty skargi kasacyjnej, które wskazują na błędną ocenę Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości ustalenia samej kwoty

świadczeń. Już podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność ustalenia świadczenia za rok 2017 mimo zakresu prac wykonanych w 2016 r. wskazuje na wadliwość, której Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł. Ponadto z uzasadnienia decyzji obu organów nie wynika, w jaki sposób koszty te zostały ustalone. Wprawdzie decyzja organu pierwszej instancji zawiera sumarycznie wskazane koszty, ale z akt

administracyjnych nie wynika w jaki sposób koszty te zostały określone. Złożone

przez dwóch przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie prac obejmujących gruntowną konserwację rowu melioracyjnego 0-6 z przepustami o łącznej długości 2390 metrów, w toku postępowania administracyjnego oferty było odręcznie poprawiane (akta administracyjne sprawy, karty nr 75-77), przy czym poprawki te dotyczyły kwot za poszczególne czynności. Z akt nie wynika, kto i dlaczego nanosił te poprawki. Ponadto na karcie nr 78 akt administracyjnych znajduje się obliczenie wielkości spływu ze zlewni rowu melioracyjnego 0-6, które zawiera końcowe

wyliczenie kosztów i także ono zawiera ręcznie naniesione poprawki co do wysokości kwot. Dodatkowo należy wskazać, że z akt nie wynika kto dokonał w tej sprawie obliczeń, ani też kto nanosił poprawki do tych obliczeń.

Taki sposób ustalania wysokości świadczenia nie pozwala na jego

weryfikację. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zaś, że w zasadzie Sąd pierwszej instancji przyjął za własne ustalenia w tym zakresie organu pierwszej instancji nie dokonując własnej oceny.

Nie budzi również wątpliwości, że decyzja wydawana na podstawie art. 171 ust. 1 i 2 Prawa wodnego powinna zawierać precyzyjnie ustalony stan faktyczny sprawy z którego wynikałoby, jakie korzyści odniosła Spółka M. sp. z o.o. w związku z korzystaniem z rowu 0-6, a tym samym jakie wydatki zostały poniesione przez Spółkę wodną odpowiadające tym korzyściom.

Niewątpliwie także aktywny udział samej Spółki wodnej w toku postępowania administracyjnego polegający w szczególności na precyzyjnym wskazaniu, jakie czynności poniosła ta Spółka przy utrzymywaniu danego urządzenia melioracji szczegółowej w związku z odprowadzaniem do niego ścieków przez Spółkę M. sp. z o.o. ułatwiłby organom należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. i pozwoliłby na dokonanie ustaleń okoliczności faktycznych zgodnie z art. 80 K.p.a.

Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c

P.p.s.a. w związku z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego jest, na podstawie zgromadzonych akt sprawy przedwczesny, a tym samym nie jest zasadny. Dowód z opinii biegłego tylko wówczas powinien być przeprowadzony, jeżeli dla ustalenia jakiejś istotnej w sprawie okoliczności

niezbędne są wiadomości specjalne. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego nie można stwierdzić, że warunkiem poprawności ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie jest sporządzenie opinii przez biegłego. Być może taka potrzeba pojawi się przy ponownym ustalaniu okoliczności faktycznych, ale na podstawie akt administracyjnych dotychczas zgromadzonych takiego wniosku nie można wysnuć.

Nie można także pominąć i tego, że w tej sprawie sama Spółka wodna wskazała na koszty ponoszone przez członków tej Spółki, które powinny stanowić

podstawę do ustalenia świadczenia ponoszonego przez Spółkę M. sp. z o.o. i Sąd pierwszej instancji przyjmując, że wprawdzie świadczenie w

tej sprawie powinno także uwzględniać koszty ściśle związane z realizacją przez Spółkę zadań statutowych, to jednak w żaden sposób nie odniósł się do kwoty zaproponowanej przez Spółkę wodną. Nie uczyniły tego organy administracyjne i to pomimo tego, że – jak podnosi sama Spółka wodna – w latach poprzednich tak wskazywane koszty były przez organy uwzględniane. W orzecznictwie sądowym wyraźnie wskazano, że zaskarżona decyzja wydawana na podstawie art. 171 Prawa wodnego powinna zawierać motywy, którymi kierował się organ, jeżeli nie podzielił

on stanowiska spółki wodnej, które zmierzało do obciążania także podmioty

niebędące członkami tej spółki w takim samym wymiarze, jak jej członków według stawek przyjętych w uchwale jej organu (por wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2674/15, opubl. w LEX nr 2328728).

Mając powyższe należy stwierdzić, że trafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 171 ust. 1 Prawa wodnego w zakresie dotyczącym prawidłowego ustalenia kwoty świadczenia pieniężnego za 2017 r. na rzecz Gminnej Spółki Wodnej w O. z tytułu odnoszonych korzyści z urządzenia melioracji wodnych.

Zarzut naruszenia art. 171 ust. 2 Prawa wodnego jest natomiast niezasadny, ponieważ przepis ten określa jedynie organ posiadający kompetencję do wydania decyzji i z akt sprawy wynika, że właściwym organem w tej sprawie był organ

pierwszej instancji - Starosta W.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej są zasadne. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę i utrzymując w mocy wydane w sprawie decyzje nie dostrzegł naruszenia prawa w zakresie niewłaściwego zastosowania art. 171 ust. 1 Prawa wodnego polegającego na ustaleniu wysokości świadczenia za okres nie objęty wnioskiem i na podstawie materiału dowodowego nie pozwalającego na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Organy administracyjne przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i wbrew treści art. 7 K.p.a. nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę i uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. oraz 193 P.p.s.a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W.

Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę, będąc związany przedstawioną wyżej wykładnią przepisów - na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 153 P.p.s.a. - zobowiązany jest jeszcze raz

przeprowadzić postępowanie w tej sprawie w szczególności ustalając prawidłowo

stan faktyczny sprawy i w sposób nie budzący wątpliwości ustalić wysokość i rodzaj świadczeń na rzecz Spółki wodnej.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zasądzić na rzecz Gminnej Spółki Wodnej w O. kwotę 1390 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania sądowego. Koszty te obejmują zwrot wpisu od skargi i skargi kasacyjnej, zwrot opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem Spółki wodnej obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).