Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 135/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Joanna Runge-Lissowska Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 07 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Go 211/05 w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II SA/Go 211/05 po rozpoznaniu skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...], nr [...], zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie na rzecz skarżącego kwotę 318 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] obciążył F. Sp. z o.o. karą pieniężną w wysokości 7.560,00 zł za przejazd w dniu 22 listopada 2003 r. pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Decyzja wydana została na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. nr 71, poz. 838 ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) i art. 104 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ustalenia zawarte w protokole kontroli pojazdu, z dnia 22 listopada 2003 r., nr 6631/2003. Z protokołu wynika, że kontroli poddano pojazd typu Mercedes Benz 2543 o numerze rej. [...] – o trzech osiach oraz przyczepę typu H&W HWTCAB 1878 o numerze rej. [...] – o dwóch osiach, przewoźnikiem towaru była F. Sp. z o.o. Kontrola wykazała przekroczenie nacisku drugiej osi, gdzie dopuszczalny nacisk osi na jezdnię wynosił 80 kN, natomiast stwierdzony nacisk osi na jezdnię wynosił 100,75 kN. Kierowca pojazdu – K. S. – wniósł uwagę do protokołu, o treści: "odmówiono powtórnego ważenia na wadze osiowej".

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 K.p.a. poprzez odmowę powtórnego przeprowadzenia ważenia pojazdu. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że ze względu na rodzaj przewożonego towaru tj. okna dachowe wraz z kołnierzami uszczelniającymi, uzyskany wynik ważenia wydaje się błędny, co zdaniem odwołującego się, uzasadniało przeprowadzenie powtórnego ważenia.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił procedurę przeprowadzenia kontroli pojazdów w zakresie nacisków osi na jezdnię. Odnosząc się do zarzutu strony, organ stwierdził, że brak sygnału ze strony aparatury ważącej podczas ważenia pojazdu, świadczył o tym, że nie wystąpiły nieprawidłowości podczas tego procesu, w związku z czym nie było podstaw do powtórzenia ważenia. Ponadto organ wskazał na obligatoryjny charakter wymierzonej kary.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 K.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia powtórnego ważenia pojazdu, skutkiem czego organ administracyjny naruszył obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący kwestionował ustalenia w zakresie masy ładunku, a w konsekwencji stwierdzone przekroczenie nacisku na jezdnię drugiej osi pojazdu. Zdaniem skarżącego odmowa organu przeprowadzenia powtórnego ważenia była nieuzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. stwierdził, że skarga F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Olszynie.

Sąd wskazał, iż zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10 jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4, pobiera się kary pieniężne. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik do ustawy (art. 13 ust. 2b). Art. 40b ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych upoważnia Urząd Celny do przeprowadzania kontroli w zakresie o jakim mowa w art. 64 ustawy prawo o ruchu drogowym. Dopuszczalne wymiary, masy i naciski osi pojazdu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

W postępowaniu o wymierzenie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, środkiem dowodowym o ogromnym znaczeniu jest proces ważenia pojazdu, natomiast dowodem w sprawie, na którym "zasadza się" dalszy tok postępowania, jest protokół z przeprowadzonej kontroli pojazdu.

Uznając taką moc dowodową zarówno procesu ważenia, jak i protokołu kontroli – Sąd pierwszej instancji uznał zarzuty strony za uzasadnione. Strona od początku postępowania, tj. od momentu uzyskania wyników ważenia pojazdu, wynik ten kwestionowała, domagając się jednocześnie przeprowadzenia powtórnego ważenia. Na okoliczność zasadności wniosku o powtórne ważenie, skarżący przedstawiał okoliczności, które w jego ocenie, całkowicie uzasadniały przeprowadzenie tej czynności dowodowej. Zdaniem skarżącego, stan faktyczny sprawy nie był wyjaśniony w dostatecznym stopniu, gdyż – jak twierdził – rodzaj przewożonego ładunku stał w sprzeczności z uzyskanym wynikiem ważenia pojazdu. Skarżący kwestionując wyniki kontroli, w żaden inny sposób – na tym etapie postępowania – nie mógł ich zweryfikować jak poprzez powtórne ważenie pojazdu.

Sąd I instancji podkreślił, że przepis art. 75 § 1 K.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu "wszystko" co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei art. 78 K.p.a. dotyczy kwestii związanej z inicjatywą strony w zakresie zgłaszania wniosków dowodowych. O tym, kiedy organ administracyjny może nie uwzględnić wniosku strony o przeprowadzenie dowodu, mówi art. 78 § 2 K.p.a. I tak – są to dwie sytuacje: jeżeli żądanie nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy lub jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W piśmiennictwie przyjmuje się, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wielkość nacisku osi przedmiotowego pojazdu na jezdnię był istotną okolicznością. Jednocześnie Sąd uznał, że wniosek o powtórne ważenie, strona złożyła w toku przeprowadzania dowodów, a okoliczność na którą żądany dowód miałby być przeprowadzony, ma znaczenie dla sprawy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji argumentacja organu administracji publicznej dotycząca odmowy przeprowadzenia powtórnego ważenia, zawarta w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, nie może być uznana za słuszną. Strona realizując, wynikające z art. 10 § 1 K.p.a., prawo czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, zgłosiła wniosek, który w zasadzie był jedynym sposobem obrony jej praw. Stąd też, kierując się treścią art. 75 § 1 i 78 § 2 K.p.a. oraz odpowiednimi przepisami prawa materialnego, należało wniosek ten uwzględnić.

Sąd zwrócił także uwagę, że treść art. 75 § 1 i 78 § 2 K.p.a. ma bezpośredni związek z art. 77 § 1 K.p.a. Z przepisu tego wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jeżeli postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z pogwałceniem nakazów wypływających z art. 75 § 1 i 78 § 2 K.p.a., to brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ administracyjny wykonał obowiązek wyczerpującego zebrania o rozpatrzenia całości materiału dowodowego.

Z powyższych względów Sąd uznał, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W utrwalonej linii orzeczniczej przyjęto, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, stanowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez to, że Sąd uchylił decyzje organów celnych pierwszej i drugiej instancji dopatrując się naruszenia przez te organy przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło to mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 2 K.p.a., podczas gdy w rzeczywistości do naruszenia tych przepisów w postępowaniu nie doszło, gdyż organy rozpoznawały sprawę w oparciu o pełny i należycie oceniony materiał dowodowy.

Organ wskazał, że kodeks postępowania administracyjnego reguluje zasady prowadzonego przez różne organy postępowania administracyjnego tak, aby każdemu uczestnikowi zapewnić czynny w nim udział, a w szczególności umożliwić składanie wniosków dowodowych. W pierwszej instancji postępowanie prowadzone jest bezpośrednio na przejściu granicznym. Istotą i celem tego postępowania jest ustalenie całkowitej masy oraz nacisków na poszczególne osie pojazdu, który porusza się po drodze publicznej. Ustalenie masy oraz nacisków jest możliwe tylko poprzez ważenie pojazdu na wadze dynamicznej w ruchu i wadze stacjonarnej w celu sprawdzenia masy całkowitej pojazdu, który bezpośrednio zjechał z drogi publicznej. Tak dokonany pomiar jest jedynym dowodem w sprawie i tylko do tego dowodu powinno sprowadzać się postępowanie dowodowe. Organ wskazał, że wagi typ RPT 97-132 i RPT 97-114, na których to dokonywane były pomiary posiadały aktualne świadectwa legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze.

Podczas procesu ważenia oprzyrządowanie elektroniczne wagi nie wykazało żadnych nieprawidłowości w sposobie najazdu i przejazdu przez pomost wagi. Skoro nie było żadnej sygnalizacji w czasie ważenia, że występują jakieś nieprawidłowości ważenie było wykonane prawidłowo. Prawidłowość ważenia w pełni odzwierciedlało wagę pojazdu oraz nacisk na jego osie. Po dokonaniu ważenia kierującemu został przedstawiony wynik ważenia wraz z protokołem z opisem wykonywanych czynności wynikiem pomiaru oraz wysokością wymierzonej kary, jak i podstawą prawną wszczęcia postępowania. W ocenie organu w warunkach, w jakich odbywa się ważenie pojazdów wykonujących przewozy ładunków nie można w jeszcze większym stopniu zapewnić stronie udziału w postępowaniu, ponieważ ogranicza się ono do przejazdu przez urządzenie wagowe zgodnie ze znajdującymi się tam znakami i odebrania wyniku pomiaru.

Odmawiając ponownego pomiaru organ wziął pod uwagę, że wagi na których były dokonywane pomiary posiadały aktualną legalizację, a przy wjeździe nie sygnalizowały jakichkolwiek nieprawidłowości. Ponadto wynik ważenia został skorygowany o dopuszczalny dla tej wagi margines błędu. Skoro pomiar był wykonany prawidłowo to organ nie miał żadnych podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne pomiary pojazdu.

W ocenie organu (a wbrew stanowisku Sądu) w niniejszej sprawie materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący i cały został oceniony przez organy przed wydaniem decyzji. Organ zastosował się w całości do nakazów wypływających z art. 75 § 1 i art. 78 § 2 K.p.a.

W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca wskazała, że jest świadoma, iż spełnienie jej wniosku o ponowne ważenie mogłoby utrudnić pracę organom celnym, niemniej jednak nie mogło to w żadnym wypadku zwolnić organu administracyjnego z obowiązku dokładnego i rzetelnego zebrania całego materiału dowodowego, w tym przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez stronę. W ocenie skarżącej żądanie przeprowadzenia ponownego ważenia było w pełni uzasadnione.

Jednocześnie F. Sp. z o.o. w [...] stwierdziła, że opisując sposób ważenia pojazdu, strona przeciwna nie zauważyła, że w dniu ważenia pojazdu, tj. 22 listopada 2003 r. nie obowiązywały żadne przepisy, które regulowałyby procedurę ważenia pojazdów. Z dniem 1 stycznia 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63 poz. 636). Na mocy art. 33 tej ustawy utraciła moc dotychczas obowiązująca ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. – Prawo o miarach. Tym samym z dniem 1 stycznia 2003 r. utraciły moc przepisy wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy. Nowe przepisy wykonawcze zaczęły być dopiero wydawane, co dotyczy m.in. rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. którym określono procedurę obowiązującą przy ważeniu pojazdów. W dniu ważenia samochodu nie obowiązywało także zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie sam wskazał na ustawę z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działaniach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 1800). W ustawie tej znalazły się dwa istotne dla przedmiotowej sprawy przepisy. Pierwszy, przekazujący ministrowi właściwemu do spraw gospodarki kompetencje wydania przepisów wykonawczych do ustawy Prawo o miarach z dnia 3 kwietnia 1993 r. (art. 11), a drugi stanowiący, że do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienionych niniejszą ustawą, nie dłużej jednak jak do dnia 30 czerwca 2002 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą (art. 51). Zatem minister do spraw gospodarki miał czas do dnia 30 czerwca 2002 r. aby wydać przepisy regulujące procedurę ważenia pojazdów. Ponieważ tego nie uczynił, z dniem 1 lipca 2002 r. materia te przestała być prawnie uregulowana, gdyż przestało już obowiązywać zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar. Skarżąca podniosła, że w dniu 22 listopada 2003 r. ważenie samochodu przeprowadzone przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w [...] przeprowadzone zostało w oparciu o procedury już nie obowiązujące.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami określonymi w § 2 art. 183 ustawy P.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Podstawy skargi kasacyjnej wskazane w ust. 174 pkt 1 i 2 ustawy P.p.s.a., oparte na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyznaczają zakres kontroli kasacyjnej.

Kontrola Sądu II instancji ściśle ograniczona do powołanych w skardze podstaw kasacyjnych, nie dotyczy tego co w skardze kasacyjnej nie zostało podniesione. Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do konkretyzowania, czy uzupełniania skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie oparta została wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a. przez to, że Sąd I instancji uchylił decyzje organów celnych pierwszej i drugiej instancji, dopatrując się naruszenia przez te organy przepisów art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 2 K.p.a., podczas gdy w rzeczywistości do naruszenia tych przepisów nie doszło.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jest niezasadna.

Z chwilą poddania kontroli organu celnego pojazdu stanowiącego własność F. Spółki z o.o. w [...] dokonana została czynność powodująca wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie – art. 61 § 1 K.p.a.. Zgodnie z art. 1 pkt 1 K.p.a. postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, normowane jest przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

W każdym przypadku organ administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania powinien przestrzegać zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zasady pogłębiania zaufani obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.), zasady informowania stron i innych uczestników postępowania o ich prawach i obowiązkach (art. 9 K.p.a.), a w końcu zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 K.p.a.).

Przejawem tej ostatniej jest m.in. obowiązek uwzględnienia przez organ żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie decyzja o ukaraniu F. Spółki z o.o. w [...] oparta została na jednym dowodzie jakim był protokół kontroli (ważenia pojazdu) z dnia 22 listopada 2003 r. nr 6631/2003. Z protokołu tego wynika, że dokonany w pojeździe pomiar nacisku drugiej osi przekroczył dopuszczalne normy. Stanowiło to podstawę do uznania, że poddany kontroli pojazd jest nienormatywny, a skoro nie miał na przejazd zezwolenia, do nałożenia kary pieniężnej.

Decyzja w przedmiocie ukarania została podjęta, bez uwzględnienia zgłoszonego przez kierowcę samochodu żądania o dokonanie powtórnego ważenia samochodu.

Żądanie takie, które zostało odnotowane w protokole kontroli, stanowiło wniosek dowodowy w rozumieniu art. 78 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, że zgłoszone przez kierowcę samochodu żądanie dokonania przez organ ponownego ważenia pojazdu, było jedynym sposobem obrony praw służących stronie w postępowaniu administracyjnym, sankcjonowanych podanymi wcześniej przepisami, stanowiącymi podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Nadto uwzględnienie przez organ zgłoszonego żądania niewątpliwie miało istotne znaczenie w sprawie.

Od obowiązku uwzględnienia złożonego wniosku dowodowego nie zwalniał organu fakt, że wagi na których dokonywane były pomiary posiadały aktualną legalizację, że podczas procesu ważenia oprzyrządowanie elektroniczne wagi nie wykazało nieprawidłowości, jak również i to, że kierowca został zapoznany z protokołem kontroli.

Z tych względów uznając, że skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.