Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 336/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 12 art.12 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z podatku od środków transportowych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) po rozpatrzeniu dowołania A. M. - uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] odmawiającą A. M. zwolnienia z podatku od środków transportowych pojazdów o nr rej: [...], [...], [...] i [...] i umorzyło postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosił, że Burmistrz Miasta po rozpatrzeniu wniosku A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pn. "A" w Ł. o "zwolnienie z naliczania podatku od środków transportowych" będących jego własnością, tj. samochodu ciężarowego MAN nr rej. [...], samochodu ciężarowego MAN nr rej [...], samochodu ciężarowego MAN nr rej [...] przyczepy ciężarowej [...] nr rej [...], na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - jako pojazdów specjalnych (wykorzystywanych wyłącznie do nauki jazdy) – odmówił zastosowania przedmiotowego zwolnienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji nie podzielił stanowiska podatnika co do istnienia przesłanek z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie I SA/LU 533/07 , na które powoływał się podatnik uzasadniając, iż dotyczy on indywidualnej sprawy i związany jest nim ten organ podatkowy, którego decyzja określająca wysokość zobowiązania została zaskarżona do Sądu.

Uzasadniał, że stosownie do art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają między innymi samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony oraz przyczepy i naczepy ciężarowe, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton. Właściciel środka transportowego zobowiązany jest do złożenia w terminie do dnia 15 lutego deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a w razie powstania obowiązku podatkowego w trakcie roku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek - bez wezwania - na rachunek budżetu gminy (w terminach do 15 lutego I rata i do 15 września II rata). Organ ustalił, że podatnik złożył deklaracje w wymaganym terminie, a w trakcie roku podatkowego również i deklarację na powstanie obowiązku podatkowego i uiścił w wymaganym terminie tylko I ratę podatku.

Według organu pierwszej instancji podstawowym dokumentem świadczącym o kwalifikacji pojazdu jest dowód rejestracyjny i to na podstawie danych z tego dokumentu urzędowego organ czerpie wiedzę na temat parametrów pojazdu służących do celów podatkowych. Wskazał na wyrok w sprawie SA/Gd 1411/93 i uzasadniał, że ponieważ w dowodach rejestracyjnych przedmiotowych pojazdów brak jest danych świadczących o tym, iż są to pojazdy specjalne, a w rubryce określającej rodzaj pojazdu wszystkie cztery określone są jako samochody ciężarowe, to podlegają one opodatkowaniu jako samochody ciężarowe, a nie samochody specjalne i dopóki dane te nie zostaną zmienione w odpowiednim trybie przez właściwy organ (Starostę [...]), dopóty korzystają z domniemania prawdziwości, stanowiąc podstawę opodatkowania, stosownie do art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Po rozpatrzeniu odwołania A. M., w którym zarzucił on organowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, niezależnie od argumentów odwołania uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i umorzyło postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy argumentował, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym "zwalnia się od podatku od środków transportowych środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym" wskazuje, że na jego gruncie chodzi o ogólne zwolnienie z mocy prawa, a to oznacza, iż brak jest podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji podatkowej rozstrzygającej sprawę co do istoty, a organ podatkowy jest zobowiązany załatwić sprawę w drodze decyzji tylko wtedy, gdy stanowi tak konkretny przepis prawa.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, do udzielania ulg podatkowych, umarzania, rozkładania na raty i odraczania terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, a także zwalniania z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru tych należności mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W przedmiotowej sprawie podatnik zwrócił się o "zaniechanie naliczania podatku" precyzując następnie, że wnosi o "zwolnienie z naliczania podatku od środków transportowych". Zdaniem Kolegium, oceniając treść żądania w świetle przepisów Ordynacji podatkowej należałoby przyjąć, że skarżący wnosił o zaniechanie ustalania i poboru podatku, a więc o tryb postępowania unormowany w przepisie art. 22 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem zaniechanie poboru podatków i zwolnienie niektórych grup płatników z poboru podatku może być realizowane tylko w formie aktu normatywnego w formie rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zarówno minister jak i inne organy podatkowe nie mają uprawnień do stosowania wyżej wymienionych ulg w drodze decyzji administracyjnej poza sytuacją unormowaną w art. 13c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym, z którego wprost wynika, iż w razie wystąpienia klęski żywiołowej, która spowodowała istotne szkody w budynkach, ziemiopłodach, inwentarzu żywym i martwym albo w drzewostanie, przyznaje się podatnikom ulgi w podatku rolnym przez zaniechanie jego ustalania albo poboru w całości lub w części, w wysokości zależnej od rozmiarów strat spowodowanych klęską w gospodarstwie rolnym. Przedmiotową ulgę przyznaje, zgodnie z art. 13d powyższej ustawy, na wniosek podatnika organ podatkowy (wójt, burmistrz, prezydent) w drodze decyzji, w której to decyzji orzeka o zaniechaniu ustalania lub poboru podatku rolnego w wysokości zależnej od rozmiarów strat spowodowanych klęska w gospodarstwie rolnym. Zaniechanie ustalania znajduje zastosowanie tylko w odniesieniu do podatków powstających po doręczeniu decyzji (a więc nie dotyczy podatku od środków transportowych), a zaniechanie poboru - do wszystkich bez względu na sposób ich powstania.

Zwolnienie, o jakim stanowi przepis art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma charakter zwolnienia z mocy ustawy, a zatem o ile konkretny środek transportowy odpowiadał będzie określonym w tym przepisie warunkom, to na tej podstawie korzysta ze zwolnienia w podatku od środków transportowych. W deklaracji na podatek od środków transportowych podatnik uwzględnia w części D deklaracji DT-l te pojazdy, od których obowiązany jest zapłacić podatek od środków transportowych i nie wykazuje pojazdów zwolnionych na podstawie ustawy, czy na mocy przepisów prawa miejscowego.

Organ odwoławczy podkreślał jednak w tym kontekście, że nie oznacza to, że organ pierwszej instancji nie ma prawa sprawdzić, czy istotnie podatnik w sposób zgodny z prawem zgłosił do opodatkowania wszystkie środki podlegające opodatkowaniu. Stan faktyczny może ustalić w drodze czynności sprawdzających lub w drodze postępowania podatkowego zmierzającego do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało więc, że uwzględniając wyłączenie możliwości decyzyjnego rozstrzygania przez organ podatkowy o zwolnieniu z opodatkowania środków transportowych wydanie przedmiotowej decyzji nastąpiło bez podstawy prawnej, co wypełnia przesłankę nieważności o jakiej stanowi art. 247 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Biorąc jednak pod uwagę to, że przedmiotowe postępowanie toczy się w trybie odwoławczym, mającym pierwszeństwo przed trybami nadzwyczajnymi, zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości i umorzyć postępowanie w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Umorzenie postępowania jest zakończeniem postępowania w danej instancji bez wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i zachodzi wówczas, gdy organ podatkowy nie może rozstrzygnąć sprawy co do istoty z uwagi na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego. Zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej organ prowadzący postępowanie obowiązany jest umorzyć je z urzędu, w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot postępowania. Ponieważ przedmiotem postępowania jest sprawa indywidualna załatwiana w drodze decyzji, bezprzedmiotowość następuje, gdy brak jest przedmiotu żądania, a więc sprawy administracyjnej a także gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Organ odwoławczy podnosił, że w przedmiotowej sprawie na przeszkodzie rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, a więc w drodze wydania indywidualnego aktu administracyjnego, stoi treść art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym zwolnienia w nim wymienione stosuje się z mocy prawa, a nie w drodze wydania indywidualnej decyzji podatkowej.

Z uwagi więc na procesowy charakter niniejszego rozstrzygnięcia Kolegium odstąpiło od badania sprawy pod kątem przesłanek prawa materialnego. Ubocznie wskazuje jednak, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji co do braku podstaw zwolnienia z opodatkowania pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy, zarówno z powodów wskazanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji jak i dlatego, że przystosowanie seryjnie produkowanego pojazdu na swoje potrzeby, celem wykonywania nauki jazdy, poprzez zamontowanie urządzeń z tym związanych, nie zmienia w sposób trwały podstawowych cech pojazdu wymienionych przez producenta w świadectwie homologacji. Samochód taki może być w każdej chwili użyty do celów przewidzianych przez producenta lub sprzedany. Znajduje to przede wszystkim wyraz w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, z którego nie wynika, iżby używanie pojazdu do nauki jazdy powodowało zmianę rodzaju pojazdu określonego przez właściwy do tego organ według reguł prawa o ruchu drogowym.

W skardze na ostateczną decyzję SKO z dnia [...] A.M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, decyzji tej zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegającą na przyjęciu, iż organ podatkowy (burmistrz) nie ma podstaw do wydania w tym przedmiocie decyzji podatkowej rozstrzygającej sprawę co do istoty oraz uznanie, iż pojazdy ciężarowe używane do nauki jazdy nie są pojazdami specjalnymi.

W uzasadnieniu skargi, przytaczając przebieg postępowania w sprawie skarżący argumentował, że skoro zgodnie z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej, to Kolegium nie powinno odstępować od badania sprawy pod kątem przesłanek prawa materialnego i rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty. Wywodził, iż zgodnie z argumentacją organu odwoławczego, podatnik ma możliwość zakwestionowania decyzji w przypadku nie złożenia deklaracji, bowiem wówczas organ podatkowy nałoży na niego obowiązek decyzją, która poddana zostanie kontroli pod względem prawa materialnego natomiast jest pozbawiony takiej możliwości w trakcie trwania roku podatkowego. Skarżący kwestionował również z argumentacją organu odwoławczego o braku podstaw zwolnienia z opodatkowania pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy uzasadniając, iż w myśl przepisu art. 2 pkt 36 i pkt 37 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym za pojazd specjalny uważa się pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji, zaś za pojazd używany do celów specjalnych; pojazd samochodowy przystosowany w sposób szczególny do przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczną, kontrolę skarbową, Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej, Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną. Tym samym, za wyrokiem w sprawie I SA/Lu 533/07, przytaczając jego szczegółowe uzasadnianie wskazywał, iż podstawowym kryterium pozwalającym zaliczyć dany pojazd do kategorii pojazdów specjalnych jest wykonywanie specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia. Oczywiste być zatem musi, iż nie każdy pojazd ciężarowy może być wykorzystywany do nauki jazdy, ale tylko taki, który spełnia określone wymagania techniczne.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie podtrzymało w całości stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii oceny zasadności uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu pierwszej instancji wydanej w przedmiocie odmowy zwolnienia z podatku od środków transportowych pojazdów należących do podatnika i umorzenia postępowania podatkowego w sprawie, tym samym oceny odnośnie ziszczenia się przesłanek bezprzedmiotowości postępowania.

Za punkt wyjścia dla oceny zasadności i trafności stanowiska prezentowanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznać należy normatywną treść przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Zakres przedmiotowy podatku od środków transportowych określony został w art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Na gruncie tego przepisu ustawodawca ustanowił zamknięty katalog rodzajów środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zasadniczo opodatkowaniu tym podatkiem podlegają samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy i naczepy oraz autobusy – z analizy treści przywołanego przepisu wynika, co jest istotne w sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają między innymi samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony oraz przyczepy i naczepy ciężarowe, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton. Z kolei zakres podmiotowy ustawy, w tym również kwestie powstania i wygaśnięcia obowiązku podatkowego reguluje art. 9 przywołanej ustawy. Okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z przepisu tego wynika między innymi, że właściciel środka transportowego zobowiązany jest do złożenia w terminie do dnia 15 lutego deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a w razie powstania obowiązku podatkowego w trakcie roku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek - bez wezwania - na rachunek budżetu gminy (w terminach do 15 lutego I rata i do 15 września II rata). Z art. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że podatek od środków transportowych powstaje z mocy prawa, na skutek zdarzeń określonych ustawą, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego.

We wskazanym kontekście odnoszącym się do przedmiotowego i podmiotowego zakresu podatku od środków transportowych oraz źródła powstania obowiązku podatkowego w tym podatku, z punktu widzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podkreślić należy znaczenie art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z przepisu tego bowiem jednoznacznie wynika, że ustawodawca - gdy uwzględnić konwencję językową którą operuje ("zwalnia się od podatku od środków transportowych") - na jego gruncie ustanowił katalog ustawowych zwolnień przedmiotowych w podatku od środków transportowych. Z pkt 2 ust. 1 art. 12 ustawy wynika, że zakres zwolnienia przedmiotowego w podatku od środków transportowych obejmuje środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Z analizy przywołanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdy skonfrontować ich treść, jednoznacznie wynika więc, że odnosząc konsekwencje ich obowiązywania do okoliczności stanu faktycznego sprawy, w tym zwłaszcza do treści żądania podatnika wnoszącego, jak wynika z pisma z dnia 18 listopada 2008 r. precyzującego przedmiot pierwotnego wniosku z dnia 29 października 2008 r., o zwolnienie z naliczania podatku od środków transportowych, brak jest podstaw, aby zasadnie kwestionować zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Konsekwencją obowiązywania art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest bowiem normatywny fakt ogólnego przedmiotowego zwolnienia z mocy prawa określonych tym przepisem środków transportowych w podatku od środków transportowych, tym samym, co najistotniejsze, brak podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji podatkowej rozstrzygającej sprawę co do istoty.

Konfrontując więc wskazaną wyżej treść żądania podatnika z normatywną treścią art. 12 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wyłączeniu możliwości rozstrzygania decyzją o istocie sprawy, tj. o zwolnieniu z opodatkowania środków transportowych uznać należy za uzasadnione i trafne.

Abstrahując w tym miejscu od prawnych konsekwencji wskazanego stanowiska organu odwoławczego, podzielić należy również argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnoszącą się, w kontekście stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza zaś treści żądania skarżącego, do regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, odsyłającej we wskazanym w nim zakresie do przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a w konsekwencji do trybu postępowania określonego art. 22 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem zaniechanie poboru podatków i zwolnienie niektórych grup płatników z poboru podatku może być realizowane tylko w formie aktu normatywnego w formie rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

W związku z powyższym stwierdzić więc należy, że konsekwencją w pełni zasadnego wniosku o wyłączeniu możliwości rozstrzygania przez organ podatkowy decyzją o zwolnieniu z opodatkowania środków transportowych jest i była konieczność rozpatrzenia sprawy z perspektywy art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Umorzenie postępowania kończy postępowania w danej instancji bez wydania merytorycznego rozstrzygnięcia (rozstrzygnięcia co do istoty) w sytuacji, gdy organ podatkowy nie może rozstrzygnąć sprawy co do istoty z uwagi na zaistnienie trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego. Bezprzedmiotowość postępowania jest więc konsekwencją stwierdzenia braku któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot postępowania. Ponieważ przedmiotem postępowania jest sprawa indywidualna załatwiana w drodze decyzji, bezprzedmiotowość następuje w sytuacji braku przedmiotu postępowania, którym jest właśnie konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej, w zakresie swojej właściwości i przyznanych mu kompetencji, jest władny i zobowiązany jednocześnie rozstrzygnąć na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu, a także w sytuacji, w której w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, przeszkodą rozstrzygnięcia sprawy z wniosku skarżącego, co do jej istoty, tj. w drodze wydania indywidualnego aktu administracyjnego, jest normatywna treść przepisu art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Określone nim zwolnienia przedmiotowe następują bowiem z mocy prawa, nie zaś w drodze wydania indywidualnej decyzji podatkowej. Powyższe prowadzi do wniosku, że przedmiotowe żądanie skarżącego nie dotyczyło sprawy podlegającej rozstrzygnięciu, co do jej istoty, przez organ podatkowy.

W zaistniałym stanie faktycznym, uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie było więc uzasadnione. Podkreślenia wymaga, że zważywszy na wskazane elementy stanu sprawy, zwłaszcza zaś treść żądania skarżącego konfrontowanego z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności zaś z przepisem art. 12 ust. 1 tej ustawy, umorzenie postępowania w sprawie przez organ odwoławczy miało charakter obligatoryjny. Innymi słowy, w zaistniałej sytuacji wyrażającej się w stwierdzeniu braku przedmiotu postępowania, organ odwoławczy zobowiązany był, po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, umorzyć postępowanie w sprawie.

Skarga A. M., jako niezasadna, podlegała więc oddaleniu.

Wobec powyższego, nie znajdując również żadnych innych podstaw, które w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniałyby ocenę, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 tej ustawy orzekł, jak w sentencji.