Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1804/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na pismo Wojewody [...] w przedmiocie odpowiedzi na skargę postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] dotyczące stwierdzenia nieważności zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta G. z dnia [...] maja 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując jednocześnie, że odmowa wydania przez wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kpa. Nadto podał, że nie jest również żadną inną forma działalności organu administracji publicznej, na którą przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z mocy art. 3 § 3 w/w ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.

Przedmiotem wniesionej skargi jest pismo odmawiające podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wyraźnie wskazuje, że skardze podlegają wyłącznie akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego. Brak jest zatem możliwości zaskarżenia odmowy wydania takiego aktu. Podkreślić ponadto należy, że stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) - uprawnionym do złożenia skargi na akt nadzoru (w przedmiotowej sprawie aktu takiego nie wydano) są jedynie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania sprawy z skargi na pism odmawiające podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego.

Trafnie zatem akcentuje się w orzecznictwie sądowym, iż osoba fizyczna nie może inicjować postępowania nadzorczego Wojewody. Nie można domagać się wydania przez Wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego. Ocena, czy uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego wymaga wzruszenia jest wyłączną domeną tegoż organu, zaś postępowanie w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2004 r. w sprawie OSK 629/04). A zatem nakazanie Wojewodzie wykonania czynności stanowiących element postępowania nadzorczego nie mieści się w przepisach regulujących właściwość rzeczową sądów administracyjnych.

W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie jest wbrew, twierdzeniom skarżącego, decyzją. Decyzja jako forma rozstrzygnięcia, które kończy postępowanie administracyjne w sprawie jest wydawana w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie nadzorcze prowadzone przez Wojewodę nie jest postępowaniem administracyjnym ogólnym, do którego stosujemy przepisy k.p.a, i w stosunku do niego znajdują zastosowanie inne regulacje prawne w tym zawarte w ustawie o samorządzie gminnym.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, zmierza bowiem do weryfikacji treści zaskarżonego pisma informacyjnego o odmowie wydania przez wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego, co wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia