Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 456/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 24, art. 25, art. 18
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 i  art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

K. K. (dalej jako skarżący) w skardze skierowanej do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej jako GIODO), wniósł o dokonanie kontroli przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w zakresie miejsca zatrudnienia, w tym udostępniania ich osobom trzecim, tj. J. C., D. C. i A. C..

Skarżący poinformował GIODO, że funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w [...] pozyskali jego dane osobowe w związku ze zgłoszeniem przez niego popełnienia przestępstwa polegającego na zniszczeniu pola w miejscowości [...] w gminie [...] poprzez wyoranie głębokich rowów uniemożliwiających pracę urządzeń agrotechnicznych. Wskazał, że nie przekazał funkcjonariuszom Komendy Powiatowej Policji w [...] danych w zakresie swojego miejsca zatrudnienia, jednakże wyraził przekonanie, że to Komendant Komendy Powiatowej Policji w [...] udostępnił informacje o miejscu jego pracy J. C., D. C. i A. C., w wyniku czego wyżej wymienieni wykorzystali pozyskaną informację składając skargę na naganne zachowanie skarżącego jego pracodawcy - Ministrowi [...].

Skarżący podniósł, że postępowanie Komendanta Komendy Powiatowej Policji w [...] narusza jego dobra osobiste: prawo do prywatności i do poszanowania jego dobrego imienia.

W toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że [...] sierpnia 2012 r. skarżący zgłosił w Komendzie Powiatowej Policji w [...] zawiadomienie o przestępstwie oraz był przesłuchiwany w charakterze świadka. Komendant Powiatowy Policji w [...] wyjaśnił, że podczas sporządzania protokołu przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie oraz protokołu przesłuchania w charakterze świadka były przetwarzane dane osobowe skarżącego zgodnie z art. 191 § 1 i art. 143 § 1, art. 148 § 1 Kodeksu postępowania karnego, natomiast Policja nie przetwarzała danych osobowych skarżącego w zakresie adresu zatrudnienia i nie udostępniła ich D. C., J. C. i A. C..

Organ wskazał, że podczas sporządzania ww. protokołu skarżący - na pytanie dotyczące rodzaju wykonywanej pracy - odpowiedział, że jest prawnikiem.

Ponadto Komendant Powiatowy Policji w [...] wskazała, że akta sprawy z utrwalonymi danymi osobowymi skarżącego wraz z ww. protokołem znajdują się w Prokuraturze Rejonowej w [...], zarejestrowane pod nr sprawy [...].

Decyzją z [...] maja 2013 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), odmówił uwzględnienia powyższego wniosku.

W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych brak jest dowodów, aby dane osobowe, obejmujące informacje o miejscu pracy i pracodawcy skarżącego, były przetwarzane przez Komendę Powiatową Policji w [...]. Dodatkowo organ ustalił, że J. C., D. C. i A. C. nie kierowali do Komendy Powiatowej Policji w [...] wniosków o udostępnienie danych osobowych skarżącego i udostępnienie takie nie miało miejsca.

Ponadto organ wyjaśnił, iż kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, jako kompetencja ustawowa, jest przeprowadzana z urzędu, a nie na wniosek zainteresowanego, czy skarżącego. GIODO samodzielnie bowiem decyduje o sposobie realizacji własnych uprawnień.

Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił, że GIODO całkowicie pominął w uzasadnieniu decyzji okoliczność, że J. C., D. C. i A. C. [...] sierpnia 2012 r. złożyli oświadczenie na piśmie wskazując, że dane o zatrudnieniu skarżącego uzyskali od Komendanta Powiatowego Policji w [...].

Skarżący zarzucił ponadto, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie jego skargi nastąpiło z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. Zdaniem skarżącego organ nie podjął żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy, ograniczając się wyłącznie do przedstawienia stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Skarżący podniósł, że GIODO nie ustalił, czy Komenda Powiatowa Policji w [...] pozyskała informację o jego zatrudnieniu z baz danych innych podmiotów np. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego.

Ponadto stwierdził, że zaskarżona decyzja oparta jest na błędnych ustaleniach faktycznych, w sposób naruszający art. 80 i 81 K.p.a., gdyż nie zapewniono mu możliwości wypowiedzenia się w stosunku do dowodów zebranych w sprawie.

Po rozpoznaniu powyższego wniosku Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją z [...] grudnia 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że brak jest przesłanek dla poparcia twierdzeń skarżącego, aby Komenda Powiatowa Policji w [...] pozyskała i przetwarzała jego dane osobowe w zakresie obejmującym informacje o jego miejscu pracy i aby miało miejsce udostępnienie przez funkcjonariuszy Policji w [...] tych danych na rzecz J. C., D. C. i A. C..

Za bezzasadny organ uznał zarzut pominięcia dowodu jakim jest oświadczenie, złożone [...] sierpnia 2012 r. przez J. C., D. C. i A. C., w którym wskazali, iż informacje o miejscu i adresie zatrudnienia skarżącego pozyskali od Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Wskazał, że skarżący dotychczas nie powoływał się i nie przedstawiał jako dowodu w sprawie ww. oświadczenia. Taki dokument do akt sprawy nie został złożony, natomiast z wyjaśnień złożonych przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] jednoznacznie wynika, że podmiot ten nie przetwarza danych osobowych skarżącego w zakresie informacji o miejscu jego zatrudnienia. Organ stwierdził, iż analiza materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu nie potwierdziła zarzuconego przez skarżącego udostępnienia przez Komendę Powiatową Policji w [...] jego danych osobowych J. C., D. C. i A. C.. Organ nie dysponuje bowiem żadnymi dowodami na potwierdzenie okoliczności przedstawionych w skardze.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieustalenia przez organ czy Komenda Powiatowa Policji w [...] pozyskała informację o jego zatrudnieniu z baz danych innych podmiotów np. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego, GIODO stwierdził, że w analizowanej sprawie nie zachodzą okoliczności, które nakazywałyby uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu na powyższe okoliczności. Komendant Powiatowy Policji w [...] jednoznacznie wskazał, że nie pozyskał danych osobowych skarżącego w zakresie miejsca jego zatrudnienia, co czyni bezzasadnym ustalanie źródła pozyskiwania tych kategorii danych skarżącego. Uwzględnienie przedmiotowego wniosku byłoby zatem zbędne dla prawidłowej oceny analizowanej sprawy i stanowiłoby niepotrzebne przedłużenie niniejszego postępowania.

Ponadto organ podał, że [...] lutego 2012 r. wysłano do stron postępowania pisma informujące, że zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie, w wyniku którego zgromadzony został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej. [...] lutego 2013 r. umocowana przez skarżącego A. B., skorzystała z przysługującego stronie prawa wglądu do akt postępowania administracyjnego. Skarżący był zatem informowany o ustaleniach poczynionych w toku postępowania i na każdym jego etapie mógł wnosić dodatkowe dowody. W związku z powyższym za bezzasadny uznał zarzut nieodniesienia się i pominięcia w postępowaniu przedstawionych dokumentów.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego niepodjęcia przez organ kontroli w sprawie, wskazał, iż kompleksowa kontrola w siedzibie administratora to autonomiczna decyzja organu, natomiast GIODO nie uchylił się od rozpatrzenia skargi w zakresie oceny legalności przetwarzania jego danych osobowych i w tym zakresie wydał decyzję administracyjną. W związku z powyższym zarzut dotyczący niepodjęcia działań w sprawie jest bezzasadny.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, że jeżeli w ocenie skarżącego doszło do naruszenia jego dóbr osobistych przez działanie Komendy Powiatowej Policji w [...] to przysługuje mu prawo wniesienia powództwa cywilnego do właściwego miejscowo sądu powszechnego o zadośćuczynienie za doznane krzywdy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w tym zakresie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. nr 43 poz. 296 z późn. zm).

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. K. wnosząc o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7 i art. 8 K.p.a., polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy i niepodjęciu przez GIODO żadnych działań zmierzających do jej wyjaśnienia oraz ograniczeniu postępowania wyłącznie do przedstawienia stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...],

2. art. 78 K.p.a., polegające na oddaleniu wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie postępowania w kierunku ustalenia czy Komenda Powiatowa Policji w [...] weszła w posiadanie danych dotyczących miejsca zatrudnienia skarżącego za pośrednictwem bazy danych [...], pomimo że miał on istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

3. naruszenie art. 80 K.p.a. polegające na pominięciu w rozstrzygnięciu dowodu ze skargi J., D. i A. C. z [...] sierpnia 2012 r., skierowanej do Ministra [...] pomimo, że została ona dołączona do wniosku skarżącego.

W uzasadnieniu podniósł, że już w skardze inicjującej postępowanie wskazał, że [...] sierpnia 2012 r. do jego pracodawcy Ministra [...] wpłynęła skarga J., D. i A. C., zawierająca ich oświadczenie, że dane o miejscu zatrudnienia uzyskali od Komedy Powiatowej Policji w [...]. Skarżący podniósł, że organ wielokrotnie był informowany o tej okoliczności w toku postępowania, w tym także we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Mimo to nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania.

Jednocześnie stwierdził, że skoro J. C., A. C. i D. C. nie składali wniosku o udostępnienie jego danych osobowych, dotyczących miejsca pracy, to obowiązkiem organu było ustalenie w trybie kontroli czy doszło do uchybień w zakresie przekazania danych osobowych bez stosownego wniosku osobom nieuprawnionym. Natomiast postępowanie GIODO ograniczyło się wyłącznie do informacji Komendanta Powiatowego Policji w [...], który w tej sprawie nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego.

Powyższe, zdaniem skarżącego świadczy o tym, że postępowanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w niniejszej sprawie było prowadzone w sposób naruszający art. 7 i 8 K.p.a.

Skarżący stwierdził, że organ ograniczając postępowanie do minimum de facto uchylił się od rozpoznania sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawiera bowiem wyjaśnienia na jakiej podstawie organ uznał, że dane osobowe skarżącego były prawidłowo przetwarzane przez Komendę Powiatową Policji w [...], skoro J. C., A. C. i D. C. w oświadczeniu wskazali, że dane te otrzymali od dysponenta danych Komendanta Powiatowego Policji w [...], a w sprawie nie było wniosku o udostępnienie im tych danych.

Skarżący zarzucił także, że organ ograniczył inicjatywę dowodową strony poprzez oddalenie jego wniosku o przeprowadzenie dowodu z informacji ZUS i Urzędu Skarbowego czy Komenda Powiatowa Policji w [...] pozyskała jego dane z bazy tych podmiotów i bazy danych [...]. W ocenie skarżącego dowód ten, wbrew twierdzeniom organu, miał istotne znaczenie dla sprawy, gdyż zmierzał do wyjaśnienia w jaki sposób Komenda Powiatowa Policji w [...] weszła w posiadanie danych osobowych K. K. i ustalenia czy przetwarzanie było zgodne z przepisami prawa.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegania przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organ administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Przy stwierdzeniu, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zasadności skargi K. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych, do zadań Generalnego Inspektora w szczególności należy:

1. kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych;

2. wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych;

3. prowadzenie rejestru zbiorów danych oraz udzielanie informacji o zarejestrowanych zbiorach;

4. opiniowanie projektów ustaw i rozporządzeń dotyczących ochrony danych osobowych;

5. inicjowanie i podejmowanie przedsięwzięć w zakresie doskonalenia ochrony danych osobowych;

6. uczestniczenie w pracach międzynarodowych organizacji i instytucji zajmujących się problematyką ochrony danych osobowych.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż skarga, o której mowa w art. 12 pkt 2 powołanej ustawy, może dotyczyć np. niedopełnienia przez organ przetwarzający dane obowiązków informacyjnych wskazanych w art. 24 i 25 ustawy o ochronie danych osobowych, braku dbałości administratora o merytoryczną poprawność przetwarzanych danych, przetwarzania tych danych w innym celu niż ten, dla którego zostały zebrane, bezpodstawnego nieudostępniania danych, jak też bezprawnego udostępniania danych ze zbioru innym osobom, utrudnienia sprawowania kontroli, o której mowa w art. 32 powołanej ustawy, niewłaściwego (niedostatecznego) zabezpieczenia danych, itp. (por. Janusz Barta, Komentarz do art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych, publik. LEX/el). Jeżeli zatem określona osoba zgłasza organowi ochrony danych osobowych nieprawidłowości w zakresie przetwarzania danych osobowych, organ ten jest władny i zobligowany do wszczęcia postępowania wyjaśniającego, którego zadaniem jest ustalenie, czy dane osobowe skarżącego są w istocie przetwarzane, jeżeli tak, to w jakim celu i czy następuje to z poszanowaniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Organ ochrony danych osobowych wszczyna zatem i prowadzi postępowanie na wniosek strony według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 22 powołanej ustawy) i rozstrzyga sprawę indywidualną strony w zakresie objętym jej wnioskiem. Natomiast sygnalizowanie przez stronę nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych w zakresie szerszym, niż zbadanie poprawności przetwarzania danych osobowych wnioskodawcy, prowadzić może do wszczęcia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania z urzędu. Inaczej mówiąc, kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych w znaczeniu szerszym nie odbywa się w trybie wnioskowym, stronie nie przysługuje roszczenie o jej wszczęcie.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane skargą skarżącego dotyczącą przetwarzania jego danych osobowych w zakresie miejsca zatrudnienia, w tym ich udostępnienia osobom trzecim, tj. J., D. i A. C. przez Komendanta Powiatowego Policji w [...].

Treść powyższego wniosku wyznaczyła przedmiot postępowania. Oznacza to, że postępowanie przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych zostało zainicjowane na wniosek, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności:

1. usunięcie uchybień;

2. uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnianie danych osobowych;

3. zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe;

4. wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego;

5. zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom;

6. usunięcie danych osobowych.

Treścią decyzji wydanej na podstawie cytowanego przepisu powinien być nakaz przywrócenia stanu zgodnego z prawem, który może dotyczyć konkretnego (określonego w pkt 1-6) działania lub zaniechania. Generalny Inspektor powinien stosować konkretne nakazy z uwzględnieniem charakteru stwierdzonego naruszenia,

tj. adekwatne do stopnia naruszenia i zagrożenia praw osoby, której dane dotyczą. Stwierdzony przez organ stan naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych powinien istnieć w dacie wydania decyzji (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, Zakamycze 2004).

Stosownie do art. 22 ustawy postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Jako, że ustawa nie reguluje kwestii postępowania dowodowego i powinności organu związanych z czynieniem ustaleń faktycznych, zastosowanie w tym zakresie znajdują reguły i zasady określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, co do wszystkich istotnych okoliczności, spoczywa na organie i nie może być przerzucany na stronę. Zakres niezbędnych ustaleń, a co się z tym wiąże także zakres postępowania dowodowego, wynika z normy prawnej, która powinna być w sprawie zastosowana. Kierując się normą prawa materialnego organ ocenia zatem jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla ich udowodnienia są potrzebne. Dowody muszą mieć znaczenie prawotwórcze na tle obowiązującego stanu prawnego. Inaczej mówiąc ustalenie stanu faktycznego w sprawie zawsze jest zagadnieniem kardynalnym, lecz pod warunkiem, że zmierza do poznania okoliczności mogących mieć znaczenie z punktu widzenia podstawy materialno – prawnej sprawy. Tylko w tym wymiarze ustalenie stanu faktycznego wyprzedza stosowanie prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie organ przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia. Postępowanie prowadzone przez organ miało charakter kontrolny w tym znaczeniu, że organ badał czy dane skarżącego były przetwarzane przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], a jeżeli tak to czy w procesie przetwarzania nie doszło do uchybień, których stwierdzenie obligowałoby Generalnego Inspektora do wydania stosownego nakazu zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy.

Postulat przeprowadzenia kontroli przetwarzania danych osobowych formułowany przez skarżącego został zrealizowany, choć nie w ramach zadania tego organu, o którym mowa w art. 12 pkt 1 ustawy, czyli kontroli przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych, gdyż tego typu kontrole nie dotyczą spraw indywidualnych. Była to kontrola przybierająca postać postępowania wyjaśniającego, dokonana w ramach realizacji zadania organu określonego w art. 12 pkt 2 ustawy.

Ustalenia faktyczne jakich dokonał organ pozwoliły na wyprowadzenie wniosku, który Sąd ocenia jako prawidłowy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, nie było zatem podstaw do zastosowania nakazów przewidzianych art. 18 ust. 1 ustawy.

Przetwarzanie danych osobowych może być uznane za zgodne z prawem jedynie wówczas, gdy administrator danych wykaże spełnienie co najmniej jednej z materialnych przesłanek przetwarzania danych osobowych, określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o ochronie danych osobowych. Każda z przesłanek przetwarzania danych osobowych ustanowionych w art. 23 ust. 1 ustawy ma charakter autonomiczny i niezależny, a zatem przesłanki te co do zasady są równoprawne. Dlatego też spełnienie co najmniej jednej z nich stanowi o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych.

W rozpoznawanej sprawie przesłankę legalizującą przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Policję stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie bowiem z konstytucyjnie uregulowaną zasadą legalizmu, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ramy działania Policji określają przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.) oraz innych aktów szczegółowo odnoszących się do przetwarzania danych osobowych osób uczestniczących w wypadkach i kolizjach drogowych.

Organ Policji dysponował danymi osobowymi skarżącego w związku z przyjęciem od niego [...] sierpnia 2012 r. zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, co nastąpiło w formie protokołu przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie, a następnie przesłuchaniem w charakterze świadka, które zostało utrwalone w formie protokołu. Nie ulega zatem wątpliwości, i nie jest to kwestionowane przez skarżącego, że przetwarzanie danych skarżącego było niezbędne dla spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa i znajdowało oparcie w art. 191 § 1, art. 143 § 1 i art. 148 § 1 K.p.k.

W dacie rozpatrywania sprawy przez Generalnego Inspektora Danych Osobowych akta sprawy zawierające dane osobowe skarżącego znajdowały się w Prokuraturze Rejonowej w [...] (sygn. akt [...]), co oznacza, że Komendant Powiatowy Policji w [...] danych skarżącego nie przetwarzał.

Ale w przedmiotowej sprawie najistotniejsza jest inna kwestia. Pierwsza z nich to zarzuty sformułowane przez skarżącego w jego skardze do organu. Skarżący zarzucił mianowicie Komendantowi Powiatowemu Policji w [...], iż nieprawidłowo przetwarzał jego dane osobowe w zakresie miejsca zatrudnienia, gdyż dane te udostępnił J., D. i A. C.. Tymczasem jak ustalił organ skarżący nie wskazał organowi swojego miejsca zatrudnienia. Na pytanie dotyczące rodzaju wykonywanej pracy podał jedynie, że jest prawnikiem. I co w sprawie zasługuje na podkreślenie, skarżący w toku postępowania nie twierdził, że wskazał Policji dane odnoszące się do miejsca jego zatrudnienia. Organ nie mógł zatem przetwarzać danych skarżącego w powyższym zakresie, a tym samym dopuścić się w tym procesie nieprawidłowości.

W toku postępowania przed GIODO skarżący wnioskował, aby organ przeprowadził ustalenia czy Komendant Powiatowy Policji w [...] nie uzyskał danych dotyczących jego zatrudnienia od innych podmiotów np. ZUS i Urzędów Skarbowych.

Organ rozpoznając sprawę w wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w decyzji z [...] grudnia 2013 r. odniósł się do tych wniosków. Niewątpliwie powinien uczynić to w decyzji z [...] maja 2013 r., ale uchybienie to pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik. W sprawie nie zachodziła bowiem konieczność czynienia ustaleń w kierunku wskazanym przez skarżącego. Po pierwsze Komendant Powiatowy Policji w [...] w sposób kategoryczny i jednoznaczny wskazał, że nie pozyskał danych osobowych skarżącego w zakresie miejsca jego zatrudnienia. Twierdzenie to nie zostało przez skarżącego skutecznie zakwestionowane, więc GIODO nie miał podstaw rozstrzygając w sprawie aby pominąć jej lub kwestionować, odmawiając mu mocy dowodowej. Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem mogą być zatem także oświadczenia organu.

Ubocznie zwrócić można uwagę, że ani z okoliczności sprawy nie wynika, ani nie wykazał tego skarżący – w jakim celu organu Policji miałyby zwracać się do innych podmiotów w celu uzyskania informacji o miejscu zatrudnienia skarżącego.

Wyjaśnić przy tym należy skarżącemu, że postępowanie wyjaśniające przed Generalnym Inspektorem Ochrona Danych Osobowych w przeważającym zakresie odbywa się poprzez składanie oświadczeń czy też wyjaśnień w odpowiedzi na pytania organu przez podmioty, których dotyczą zarzuty co do przetwarzania danych osobowych, czy też przez podmioty w jakikolwiek sposób z tym procesem związane. Oznacza to, że postępowanie przeprowadzone w sprawie niniejszej zostało przeprowadzone zgodnie z przyjętym przez organ sposobem procedowania.

Skarżący swoje twierdzenia o przekazaniu przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] danych o jego zatrudnieniu osobom nieuprawnionym opiera na oświadczeniu J., A., i D. C., zawartym w piśmie z [...] sierpnia 2012 r., iż dane o miejscu zatrudnienia skarżącego uzyskali z Komendy Powiatowej Policji w [...].

Pismo, na które powołuje się skarżący to kierowane do Ministra [...] zawiadomienie o udziale K. K., pracownika M[...] w W. w bezprawnych zachowaniach we wsi [...], w gminie [...] [...] i [...] sierpnia 2012 r.

Organ treści powyższego pisma nie poddał ocenie. Przesłane Sądowi akta administracyjne nie ujawniały zalegania w nich tego pisma. Zostało ono przedłożone wraz ze skargą kierowaną do Sądu. Nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący na treść tego pisma powoływał się w trakcie postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu, wynikającym z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., było wezwanie skarżącego do złożenia pisma i ocena jego treści, zwłaszcza w kontekście zgłaszanych przez skarżącego wniosków dowodowych. Nie czyniąc tego organ dopuścił się naruszenia powyższych przepisów, które jednak nie może zostać zakwalifikowane jako mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Lektura rzeczonego zawiadomienia nie potwierdza bowiem twierdzeń skarżącego. W piśmie z [...] sierpnia 2012 r. brak jest jakiegokolwiek oświadczenia jego autorów, z którego wynikałoby, że informację o zatrudnieniu skarżącego w Ministerstwie [...] uzyskali w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. I co równie istotne, przy braku tego oświadczenia wprost, treść tego pisma nawet w sposób pośredni nie wskazuje, aby J., A., i D. C. pozyskali dane odnoszące się do zatrudnienia skarżącego od Policji.

Uwzględniając powyższe uznać należy, że w sytuacji, gdyby organ ocenił treść pisma z [...] sierpnia 2012 r. jako jednego z dowodów w sprawie, to nie miałoby to wpływu na podejmowane w toku postępowania czynności, jak i na wydane rozstrzygnięcie. Pismo to nie zawiera bowiem treści istotnych z punktu widzenia sprawy w przedmiocie ochrony danych osobowych.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd nie podzielił sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia art. 8 i 78, 80 K.p.a. Organ wyjaśnił sprawę w istotnych jej elementach mających znaczenia z punktu widzenia norm materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie. Stwierdził natomiast, że doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., ale naruszenie tych przepisów, ze względów wskazanych powyżej pozostawało bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Dlatego też Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.