Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 3/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2 i 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 63, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

II SA/KE 3/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. z siedzibą we W. na postanowienie Burmistrza Gminy W. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy W. po zasięgnięciu opinii regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 123 i 124 kpa, w związku z art. 63 ust. 2, art. 65 ust. 1 i 3 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Stowarzyszenie A.

z siedzibą we W. wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z obwieszczeniem organu z dnia 7 września 2011 r. na przedmiotowe postanowienie nie służyło zażalenie, zatem Stowarzyszenie wezwało organ do usunięcia naruszenia prawa. Na wezwanie to do chwili obecnej nie otrzymało odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego oraz, że skarga została wniesiona po terminie, ewentualnie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.)

Będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie zostało wydane w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.08.199.1227), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei art. 63 ust. 2 ustawy stanowi, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 wydaje się po zasięgnięciu opinii właściwych organów (art. 64 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 65 ust. 2 ustawy na postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy przysługuje zażalenie.

Z powyższej regulacji zatem wynika, że ustawodawca przewidział możliwość kwestionowania w formie zażalenia jedynie postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W konsekwencji na postanowienia o treści negatywnej dotyczące niestwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to jest takie jakie zostało wydane w niniejszej sprawie, zażalenie nie przysługuje. Istnieje jednak w obu przypadkach obowiązek uzasadnienia postanowienia (art. 65 ust. 3 ustawy).

Skoro zatem na omawiane postanowienie nie służy zażalenie, nie kończy ono, ani nie rozstrzyga co do istoty sprawy będącej przedmiotem postępowania, to nie przysługuje na nie także skarga do sądu administracyjnego, bowiem nie można go zaliczyć do żadnej z trzech kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Jeżeli postanowienie nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionej w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to obejściem tego przepisu jest, tak jak zrobiło to skarżące Stowarzyszenie zaskarżenie go do sądu administracyjnego poprzez wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W tym miejscu podkreślić należy, że brak podstaw do złożenia zażalenia na postanowienie o treści negatywnej nie oznacza, że jest ono pozbawione jakiejkolwiek kontroli, gdyż kontrola ta odbywa się przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a uzasadnienie postanowienia

o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia, pozwala organowi wyższej instancji na poznanie argumentów przemawiających za rezygnacją z przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku wniesienia skargi na decyzję środowiskową mogą też być poddane kontroli sądowoadministracyjnej.

Mając to wszystko na uwadze, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Ubocznie należy również zauważyć, że skarga wniesiona została po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skoro bowiem skarżące stowarzyszenie, jak to samo przyznało w skardze, nie uzyskało odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone w dniu 20 września 2011 r., to powinno wnieść skargę w terminie 60 dni od daty tego wezwania. Tymczasem skarga została złożona dopiero w dniu 2 grudnia 2011 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Nawet więc w razie uznania dopuszczalności skargi podlegałaby ona odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).