Wyrok NSA, sygn. akt OSK 881/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Zbigniew Rausz, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2004r. sygn. akt II SA/Kr 1492/03 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarny w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23.02.2004 r. sygn. akt II SA/Kr 1492/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 30.07.2003 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu Sąd przedstawił, co następuje:

W sprawie choroby zawodowej S.M. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie orzekał dwukrotnie, uchylając decyzje organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej obu instancji. W drugim wyroku uchylającym z dnia 3.10.2002 r. sygn. akt II SA/Kr 631/02 Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał organy, aby w toku postępowania organy służby zdrowia wypowiedziały się jednoznacznie co do tego, czy uszkodzenie słuchu, bez względu na jego wielkość, jest spowodowane hałasem, który w wielkościach ponadnormatywnych występował w pracy, czy też innymi czynnikami. W ponownym postępowaniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie - jako następcy prawnego jednostki lekarskiej orzekającej w sprawie o udzielenie odpowiedzi jak wskazał Sąd, i Ośrodek ten, po analizie dokumentacji lekarskiej, pismem z dnia 30.12.2002 r., wyjaśnił, iż zatrudnienie z narażeniem hałasu ustało w grudniu 1987 r., a pierwsze skargi na osłabienie słuchu datują się od 1995 r., zaś wiedza medyczna wskazuje, iż hałas działa uszkadzająco na narząd słuchu tylko w czasie narażenia i w krótkim okresie po zakończeniu narażenia i wobec tego osłabienie słuchu stwierdzone po 8 latach od ustania narażenia zawodowego nie ma zawodowego podłoża. Wobec tego organ stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W postępowaniu odwoławczym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu o jednoznaczną wypowiedź co do podłoża choroby, jak nakazał Sąd, a jednostka ta stwierdziła, że uszkodzenie słuchu stwierdzone po upływie wielu lat (10) od ustania narażenia z przeważającym prawdopodobieństwem nie było spowodowane nadmiernym hałasem. Wobec tego Wojewódzki Inspektor decyzję organu I instancji utrzymał w mocy, nie znajdując podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Stanowisko, że nie została spełniona przesłanka do stwierdzenia choroby zawodowej wynikająca z definicji choroby określonej w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 284 ze zm.), gdyż nie rozpoznano choroby zawodowej należy podzielić- uznał Sąd. Organy Inspekcji Sanitarnej stosownie do uregulowania § 10 tego rozporządzenia nie miały podstaw do stwierdzenia tej choroby, a postępowanie mające na celu wyjaśnienie sprawy zostało przeprowadzone wnikliwie, zgodnie z zaleceniami wyroku – podkreślił Sąd.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł S. M., reprezentowany przez adwokata, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające zasadniczy wpływ na wynik postępowania m.in. poprzez błędne ustalenie w toku sprawy, że organy administracji wykonały poprzedni wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych poprzez przyjęcie, iż tylko dwa czynniki decydują o powstaniu choroby zawodowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę już po raz trzeci nie ustalił w sposób prawidłowy stanu faktycznego czego, konsekwencją było orzeczenie niekorzystne dla skarżącego, a w szczególności, że nie można zgodzić się z oceną co do wykonania zaleceń poprzedniego wyroku, gdyż skarżący nie był badany ponownie, a pytanie organów o opinie postawione tendencyjnie. Nadto w skardze powołano się na orzecznictwo, w tym wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.07.1984 r. II PRN 9/14 (OSNCP 1985 r., z. 4, poz. 53), że jeżeli praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, istnieje dorozumienie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstania, podnosząc, iż zaskarżony wyrok odbiega od tej linii.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawy skargi kasacyjnej, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, nie można uznać za przytoczoną zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwaną dalej "ppsa". Nie wskazano bowiem jaki przepis i jakiego aktu normatywnego został naruszony. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, jak wynika z art.183 § 1 ppsa, a wobec tego nie jest uprawniony do uzupełniania skargi kasacyjnej, ani jej interpretacji poprzez domyślanie się o jakie przepisy i jakiego aktu chodziło skarżącemu. Prawidłowemu wskazaniu podstaw skargi kasacyjnej, w ramach których dokonuje się ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego, służy obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, wynikający z art.175 § 1 ppsa. Wobec nie wskazania jakie konkretne przepisy proceduralne zostały naruszone nie można uznać, że podstawa skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 ppsa została przytoczona w rozumieniu art. 176 ppsa, a co za tym idzie odnieść się do niej merytorycznie.

Natomiast nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawa materialnego, tj. § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), poprzez błędną jego interpretację, polegającą na przyjęciu, że tylko dwa czynniki decydują o powstaniu choroby zawodowej.

Stosownie do tego przepisu za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z definicji tej wynika, że musiała być rozpoznana choroba ujęta w wykazie chorób zawodowych w załączniku do rozporządzenia, w środowisku pracy musiały występować czynniki szkodliwe dla zdrowia i musiał występować związek przyczynowy między stwierdzoną chorobą, a czynnikami szkodliwymi. Brak którejkolwiek z przesłanek wykluczał stwierdzenie choroby zawodowej przez właściwe organy inspekcji sanitarnej. W niniejszej sprawie właściwa, w rozumieniu § 7 ust.1 cyt. rozporządzenia, jednostka organizacyjna do rozpoznawania chorób zawodowych, choroby zawodowej nie rozpoznała, zaś w wyniku postępowania administracyjnego, zaleconego przez sąd administracyjny, ustalono, na podstawie opinii jednostek orzeczniczych lekarskich, zatem biegłych w sprawie, że związek przyczynowy rozpoznanej u S. M. choroby, a czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy, należy wykluczyć z medycznego punktu widzenia, z uwagi na długi upływ czasu między ujawnieniem się choroby a ustaniem szkodliwego oddziaływania. Nie można zatem zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, aby jego ocena co do legalności decyzji odmawiających stwierdzenia choroby zawodowej z uwagi na nie wystąpienie przesłanek wymienionych w § 1 ust.1 rozporządzenia była błędna, w świetle materiału dowodowego sprawy.

Wobec powyższego nie można było uznać aby skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwionych podstaw i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.