Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 672/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi A. P. i M. P. na decyzję Wojewody z dnia 19 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. P. i M. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody (dalej jako Wojewoda) z dnia 19 września 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty (dalej jako Starosta) z dnia 25 lipca 2019 r. w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 10 czerwca 2019 r. M. i A. P. zgłosili Staroście zamiar prowadzenia robót budowlanych polegających budowie przydomowej oczyszczalni ścieków o przepustowości dobowej 5 m3/dobę, na działce nr [..] w miejscowości J., gmina P., obręb ewidencyjny [..], jednostka ewidencyjna [..].

Decyzją z dnia 25 lipca 2019 r. Starosta, na podstawie art. 30 ust. 5c i ust. 6 pkt 2 (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, wniósł sprzeciw do zgłaszanych robót wskazując, że zgodnie z obowiązującymi na terenie inwestycji przepisami prawa miejscowego nie ma możliwości wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków na wnioskowanej działce.

W odwołaniu skarżący podnieśli, że nie ma technicznej możliwości wykonania przyłącza do ww. sieci, ponieważ zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437 ze zm.), dalej jako u.z.z.w., przyłączem jest odcinek do granicy własnej nieruchomości. Założenie, że inwestorzy wybudują przyłącze do sieci oraz 130-metrowy odcinek sieci kanalizacyjnej, pozbawione jest podstaw prawnych, ponieważ zgodnie art. 3 pkt 1 u.z.z.w. zbiorowe odprowadzenie ścieków jest zadaniem własnym gminy, a nie właściciela nieruchomości. Zdaniem skarżących, Starosta wnosząc sprzeciw zmusza ich do przyłączenia nieruchomości do nieistniejącej sieci kanalizacji, a w przeciwnym wypadku do wyposażenia nieruchomości w bezodpływowy zbiornik na ścieki. W konsekwencji regulacje uchwały w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków są bardziej rygorystyczne niż przepisy aktu rangi ustawowej.

Decyzją z dnia 19 września 2019 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy zgodził się ze Starostą, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z uchwałą Rady Gminy nr XXXI1/178/2005 z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. Urz. Woj. z 2005 r., poz. 1814). Zgodnie z tym planem, co do zasady na działce skarżącego możliwa jest budowa indywidualnych urządzeń unieszkodliwiania ścieków, jeżeli gdy brak jest możliwości podłączenia nieruchomości do sieci publicznej, a urządzenia indywidualne gwarantować będą pełną ochronę ziemi oraz wód powierzchniowych i gruntowych (§ 37 ust. 7 w związku z § 35 ust. 8 planu). Jednakże, zgodnie z § 1 ust. 1 i 2 uchwały nr XXIII/95/2008 Rady Gminy z dnia 16 października 2008 r. w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie gminy, budowa przydomowych oczyszczalni ścieków na terenach gminy i nieobjętych siecią zbiorczej kanalizacji sanitarnej, tj. na terenie gdzie odległość od granicy działki do najbliżej położonego kolektora sanitarnego przekracza 150 m, jest zgodna z przyjętymi zasadami odprowadzania ścieków oraz polityką przestrzenną gminy. Tymczasem z dostarczonego przez inwestorów dokumentu eksploatatora sieci kanalizacji sanitarnej wynika, że odległość od granicy działki do najbliższego kolektora wynosi 130 m, co oznacza, iż nieruchomość nie spełnia wymogu, o którym mowa w § 1 ust. 2 uchwały w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie konieczna była łączna analiza zapisów planu miejscowego i uchwały w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków, bowiem o ile sam plan przewidywał możliwość realizacji indywidualnych urządzeń unieszkodliwiania ścieków, to uszczegółowienie zasad w tym zakresie znalazło się w uchwale z dnia 16 października 2008 r. Zaznaczył przy tym Wojewoda, że oba te akty stanowią akty prawa miejscowego, wydane na podstawie art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506, dalej u.s.g.), zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Tym samym gmina ma uprawnienie do stanowienia w granicach upoważnień zawartych w ustawach prawa miejscowego obowiązującego na jej terenie. Natomiast obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności zgłoszonego zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, w tym z aktami prawa miejscowego, jak uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy inne akty. Jednocześnie organy te nie są uprawnione do badania prawidłowości czy słuszności wprowadzonych w tych aktach regulacji, czy ich zgodności z innymi aktami normatywnymi. Tym samym niezasadny jest zarzut, że uchwała w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków bardziej rygorystyczna niż nadrzędna względem niej ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W skardze zarzucono, że sprzeciw Starosty oparty na uchwale Rady Gminy nr XXIII/95/2008 z dnia 16 października 2008r. w sprawie zasad realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie gminy jest w sprzeczności z art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm.), dalej jako u.c.p.g., który stanowi, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez: przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków. Jednocześnie art. 3 ust. 1 u.z.z.w. stanowi, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, a nie właścicieli nieruchomości. Z definicji art. 2 pkt. 5 i 6 tej ustawy wynika także, że przyłączem jest odcinek do granicy nieruchomości, a nie odcinek miedzy nieruchomością, a kolektorem.

Mając to na uwadze skarżący wskazali, że obecnie nie ma technicznej możliwości wykonania przyłącza do istniejącej sieci, ponieważ pozostaje do wybudowania 130-metrowy odcinek sieci, co jest w gestii gminy. Nie wiadomo jednak kiedy i czy w ogóle zostanie ona zrealizowana. W tej jednak sytuacji, dopóki sieć kanalizacyjna nie zostanie wybudowana, uprawnienie właściciela do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków nie może być ograniczane.

Ponadto skarżący zakwestionowali legalność uchwały z dnia 16 października wskazując, że jej postanowienia są bardziej rygorystyczne niż przepisy nadrzędnej u.z.z.w., a wskazane w niej podstawy prawne nie mogły stanowić upoważnienia do wydania tego typu aktu. Co więcej, skoro organ twierdzi, że uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego, to powinna zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa, co jednak nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W szczególności Wojewoda podkreślił, organ administracji architektoniczno-budowlanej w ramach sprawdzania legalności zgłoszonych robót budowlanych z przepisami prawa nie jest uprawniony do badania prawidłowości czy słuszności regulacji zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, innych uchwałach gminy, czy ich zgodność z innymi aktami normatywnymi. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności uchwały z dnia 16 października 2008 r. winno nastąpić w odrębnym postępowaniu, przed powołanym do tego organem oraz z zachowaniem właściwej procedury. Jednocześnie organ stanął na stanowisku, że powyższa kwestia nie jest zagadnieniem wstępnym i nie mogła stanowić tym samym podstawy do zawieszenia postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Sprawa będąca przedmiotem kontroli sądu dotyczy zgłoszenia przez skarżącego w dniu 10 czerwca 2019 r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków o przepustowości 5 m3/dobę na działce nr [..], obręb ewidencyjny [..], gmina P..

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Przy czym, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Z analizy treści wydanych rozstrzygnięć wynika, że Starosta skorzystał z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu w stosunku do zgłaszanych robót z uwagi na sprzeczność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętego uchwałą Rady Gminy nr XXXI1/178/2005 z dnia 10 sierpnia 2005 r. oraz uchwały Rady Gminy nr XXIII/95/2008 z dnia 16 października 2008 r. w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie gminy, co też zaakceptował Wojewoda. W ocenie sądu stanowisko to jest zasadne.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz, należy do zadań własnych gminy. Z przepisem tym koresponduje art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437 ze zm., u.z.z.w.), który stanowi, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Przy czym, z regulacji tych nie sposób wywodzić, że obowiązkiem gminy jest budowa tych urządzeń na każdej nieruchomości. Przeciwnie, to przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Natomiast budowę przyłączy do sieci, o których mowa w art. 2 pkt 5 u.z.z.w., rozumianych jako przewód łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną zakończoną studzienką w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, na odcinku od studzienki do kanalizacji, zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości (zob. uchwała SN z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SZP 2/16, publ. OSNAPiUS 2018 nr 1, poz. 10, str. 105; ZNSA 2018 nr 2, str. 123).

Dalej, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm., u.c.p.g.), właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych.

Z powyższego wynika zatem, że w zakresie systemu odprowadzania nieczystości ciekłych zasadą jest budowa sieci kanalizacyjnych, a co za tym idzie, obowiązek właścicieli przyłączenia nieruchomości do tej sieci, a dopiero w sytuacji, gdy sieć kanalizacyjna nie istnieje i jej budowa jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, właścicielowi nieruchomości przysługuje wybór między wyposażeniem nieruchomości w 1) zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych, 2) przydomową oczyszczalnię ścieków. Przy czym oba te urządzenia muszą spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych.

W związku z tym w niniejszej sprawie należało ustalić, czy w rozważanym wypadku na terenie nieruchomości objętej zgłoszeniem przepisy prawa miejscowego dopuszczają budowę indywidualnych urządzeń sanitarnych i na jakich warunkach, a także zbadać, czy na terenie tym istnieje sieć kanalizacyjna i czy właściciel nieruchomości, na której nie ma przydomowej oczyszczalni ścieków ma realną możliwość podłączenia się do tej sieci.

Jak wynika z akt sprawy działka inwestora znajduje się na terenie objętym postanowieniami opisanego wyżej miejscowego planu, który w § 37 ust. 7 przewiduje, że dla zabudowy rozproszonej poza zwartym obszarem wsi oraz czasowo dla pojedynczych budynków jednorodzinnych i drobnych usług w obrębie zwartej zabudowy wsi, dopuszcza się realizację indywidualnych urządzeń sanitarnych z uwzględnieniem ustaleń § 35 ust. 8. Ten zaś przepis stanowi, że ww. ustalenia co do budowy indywidualnych urządzeń sanitarnych obowiązują, jeżeli brak jest możliwości podłączenia nieruchomości do sieci publicznej i jeżeli urządzenia indywidualne gwarantować będą pełną ochronę ziemi oraz wód powierzchniowych i gruntowych.

Opisane ustalenia planu w zakresie budowy indywidualnych urządzeń sanitarnych nie są jednak jedynymi regulacjami w tym zakresie obowiązującymi na terenie gminy. W celu doprecyzowania postanowień planu w zakresie odprowadzania ścieków, uchwałą z dnia 16 października 2008 r., nr XXIII/95/2008, Rada Gminy uchwaliła zasady realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie gminy. Zgodnie z tym aktem budowa przydomowych oczyszczalni ścieków jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym ich realizacja możliwa jest na terenie nieobjętym siecią zbiorczą kanalizacji sanitarnej, gdzie występuje zabudowa rozproszona. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 uchwały za teren nieobjęty siecią zbiorczą kanalizacji sanitarnej uważa się teren, gdzie odległość od granicy działki do najbliżej położonego kolektora sanitarnego przekracza 150 m.

W pierwszej kolejności sąd zgadza się z organem odwoławczym, że uchwała w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków precyzuje ustalenia miejscowo planu w tym zakresie i jako taka tworzy wraz z tym planem prawo miejscowe obowiązujące na jej obszarze i wiąże podmioty zamieszkałe na terenie gminy.

W ocenie sądu orzekające w sprawie organy dokonały także prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa miejscowego. Analiza treści planu oraz zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków prowadzi do wniosku, że na terenie działki inwestora możliwe byłoby wybudowanie przydomowej oczyszczalni ścieków tylko w sytuacji, gdyby nie było możliwości podłączenia nieruchomości do sieci publicznej z tego względu, że sieć taka by nie istniała lub odległość od granicy działki do najbliżej położonego kolektora sanitarnego przekracza 150 m. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak bowiem prawidłowo ustaliły organy na podstawie informacji uzyskanych od eksploratora sieci kanalizacji, odległość od granicy działki do najbliższego kolektora wynosi 130 m. Przy czym, wbrew twierdzeniom strony ów 130-metrowy odcinek nie pozostaje do wykonania przez gminę.

Jak to już sąd wskazał, przyłączenie do sieci kanalizacji danej nieruchomości polega na wybudowaniu przyłącza, które mierzy się od pierwszej studzienki (patrząc od strony budynku) do zbiornika w ulicy, a w przypadku braku możliwości wykonania studzienki – przyłącze liczy się od granicy posesji. Zatem, gdy na nieruchomości nie ma studzienki, przyłącze kanalizacyjne rozpoczyna się za wewnętrzną instalacją kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy i kończy na granicy nieruchomości. Jeżeli jednak na terenie posesji odbiorcy jest studzienka, to zastosowanie znajduje kryterium podstawowe – granicą przyłącza kanalizacyjnego jest sieć. Przyłącze do sieci kanalizacyjnej służy bowiem przede wszystkim interesom osoby ubiegającej się o przyłączenie do sieci, gdyż umożliwia odbiór ścieków z konkretnej nieruchomości. Dopiero w dalszej kolejności przyłącza te służą interesom gminy lub przedsiębiorstwa sieciowego (które w ten sposób zyskuje klienta) oraz społeczności lokalnej (przez zapewnienie lepszego wykorzystania istniejącej infrastruktury sieciowej, czy poprawę poziomu ochrony środowiska). Skoro więc przyłącze służy przede wszystkim interesom osoby posiadającej tytuł do przyłączanej nieruchomości, to racjonalne jest założenie, zgodnie z którym to ona powinna ponieść indywidualne koszty związane z przyłączeniem należącej do niej instalacji do sieci i możliwością rozpoczęcia świadczenia usług (zob. uchwała SN z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SZP 2/16).

W konsekwencji więc, jeżeli na nieruchomości skarżącego nie ma studzienki, to w jego gestii pozostaje wybudowanie jedynie odcinka przyłącza do granicy nieruchomości, a ów 130-metrowy odcinek do kolektora wykonuje przedsiębiorstwo wodociagowo-kanalizacyjne. Przy czym kwestię warunków przyłączenia do sieci kanalizacji wykonanego przyłączenia, a także sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza, określa gmina w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków (art. 19 u.z.z.w.). Zgodnie zaś z Regulaminem dostarczania wody i odprowadzani ścieków obowiązującego na terenie Miasta, stanowiącego załącznik do uchwały Rady Miasta z dnia 7 marca 2019 r., nr IV/52/2019, przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacji odbywa się na pisemny wniosek osoby obiegającej się o przyłączenie, na zasadach określonych w warunkach przyłączenia, zaś przedsiębiorstwo wodociagowo-kanalizacyjne przyłączy Odbiorcę Usług do sieci jeśli posiada techniczne możliwości świadczenia usług (§ 10 ust. 1 i 3 oraz § 11 ust. 3 Regulaminu).

W związku z tym w rozważanej sprawie właściciel nieruchomości, która znajduje się w odległości mniejszej niż 150 m od granicy działki do najbliższego kolektora, w zależności od tego, czy na jego działce znajduje się studzienka czy też nie, w celu podłączenia się do sieci winien jest wykonać odpowiedni odcinek przyłącza, zaś przedsiębiorstwo wodociagowo-kanalizacyjne, co do zasady, jeżeli istnieją techniczne możliwości, ma obowiązek podłączenia nieruchomości do istniejącej sieci.

Mając to na uwadze sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały spełnione warunki zarówno ustawowe (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.), jak i wynikające z aktów prawa miejscowego, do budowy na działce inwestora przydomowej oczyszczalni ścieków W takim przypadku organ administracji architektoniczno-budowlanej ma podstawę do sprzeciwu wobec zgłoszenia takich robót, co też prawidłowo Starosta uczynił stosując przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi, w szczególności argumentacja kwestionująca legalność uchwały w sprawie zasad realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków. Jak już bowiem wskazano, uchwała ta prawidłowo została zakwalifikowana jako akt prawa miejscowego, skierowany do ogółu mieszkańców, a zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, nie mając kompetencji do badania legalności tych przepisów, czy prawidłowości procedowania w sprawie przyjęcia uchwały, w postępowaniach z zakresu Prawa budowlanego. Takich uprawnień w niniejszym postępowaniu nie ma również sąd, ponieważ kontrola legalności spornej uchwały pozostaje poza granicami rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Zatem wszelkie wady tej uchwały, które sąd dostrzega, w tym podnoszony w skardze brak publikacji w odpowiednim dzienniku urzędowym, mogą być poddane kontroli sądowej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506), bądź w drodze skargi Prokuratora. Dopóki przedmiotowa uchwała nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, jej przepisy są dla organów administracji wiążące.

Należy też wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego konsekwencją wydanych w sprawie orzeczeń nie jest narzucenie stronie obowiązku odprowadzania ścieków do bezodpływowego zbiornika na ścieki, bowiem tak oczyszczalnia jak i zbiornik są rozwiązaniami możliwymi jedynie, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. W przeciwnym wypadku, gdy sieć kanalizacji już istnieje i dana nieruchomość ma możliwości techniczne podłączenia, właściciela obciąża obowiązek podłączenia nieruchomości do tej sieci. Zatem w ujawnionych okolicznościach sprawy, wobec sprzeciwu do wykonania na działce przydomowej oczyszczalni ścieków i możliwości podłączenia działki do sieci, aktualizuje się obowiązek strony podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji. Przy czym należy wskazać, że w tym wypadku nie ma znaczenia kwestia ekologiczności czy ekonomiki utrzymania przydomowej oczyszczalni ścieków, gdyż statuując w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci ustawodawca nie uzależnił do od powyższych czynników. Zatem podnoszone przez stronę argumenty nie stanowią okoliczności, które mogłyby poważyć ten obowiązek.

Mając to na uwadze sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja odpowiadają prawu. W szczególności organy te przeprowadziły postępowania zgodnie z regułami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.a., zbierając materiał niezbędny do rozpoznania sprawy i wyjaśniając wszystkie istotne okoliczności, a dokonana ocena materiału nie nosi znamion dowolności (80 k.p.a.). Tak przeprowadzone postępowanie doprowadziło zaś do prawidłowych wniosków, że zgłoszone przez inwestora roboty, polegające na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków, naruszają obowiązuje na tym terenie prawo miejscowe, gdyż nie zostały spełnione warunki, od których zarówno lokalny uchwałodawca, jak i ustawodawca, uzależnił możliwość budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, zamiast obowiązku podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacji. W tym stanie rzeczy zgłoszenie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego było prawidłowe.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

W niniejszej sprawie sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, do czego uprawnia go art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż wniosek w tej sprawie zgłosili skarżący, a pozostałe strony w zakreślonym terminie nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.