Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 1891/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Iwona Cichocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 października 2004 r. sprawy ze skargi S.C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2003 r. wydana została z up. Prezydenta. W. decyzja orzekająca o wymeldowaniu S.C. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Od decyzji tej złożył odwołanie S.C..

W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że warunek, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.) został w niniejszej sprawie spełniony. S.C. nie zamieszkuje bowiem w przedmiotowym lokalu od 1998 r.

W ocenie Wojewody [...], S.C. opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w W. dobrowolnie. Okoliczność tę organ ustalił w oparciu o wyjaśnienia przesłuchanej w charakterze strony J. C.. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom S. C., podkreślił, iż nie podejmował on żadnych kroków zmierzających do umożliwienia mu powrotu do mieszkania i swobodnego korzystania z niego a w szczególności nie domagał się na drodze cywilno-prawnej przywrócenia naruszonego posiadania.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.C.. W skardze podniesiono, iż opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego, skarżący po powrocie z sanatorium nie mógł dostać się do mieszkania, gdyż J.C. zmieniła zamki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Po orzeczeniu przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K20/01, o niekonstytucyjności przepisu art. 9 ust. 2 przywołanej ustawy, do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego w trybie pierwszej części – art. 15 ust. 2 ustawy, niezbędne jest spełnienie wyłącznie jednej z dwóch przesłanek określonych w tym artykule, a mianowicie przesłanki faktycznego opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania się.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie potwierdza, iż S. C. opuścił miejsce pobytu stałego, gdyż od kilku lat nie zamieszkuje w spornym lokalu. Wyjaśnienia stron są w tej kwestii zgodne, a nadto potwierdzają je zeznania przesłuchanych w charakterze świadka: C. B. (k-9), A. B. (k-17) i M.P. (k-31) oraz ustalenia poczynione przez Komisariat Policji W. (k-19).

Rozważając kwestię okoliczności, w jakich nastąpiło opuszczenie przez S. C. przedmiotowego lokalu Wojewoda [...], zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w przepisie art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Organ II instancji słusznie podnosi, iż skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających podjęcie przez niego kroków umożliwiających mu powrót do spornego mieszkania. Przesłuchany w charakterze strony S. C.wyjaśnia zresztą, iż nosi się z zamiarem powrotu do mieszkania z chwilą rozpatrzenia przez sąd sprawy o rozwód i ustalenia sposobu korzystania z mieszkania (k-45).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (wyrok NSA z 12 kwietnia 2001 r., V SA 3078/00, LEX nr 78937).

W świetle powyższego uznać należy, iż opuszczenie przez S. C. spornego lokalu miało charakter trwały i spełniało warunek, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Świadczą o tym nie tylko wyjaśnienia J. C. i zeznania świadków, lecz także okoliczności faktyczne sprawy, takie jak: zabranie przez skarżącego z lokalu swych rzeczy, oddanie kluczy do mieszkania, długotrwałe zamieszkiwanie w innym miejscu.

Ponadto sam skarżący wyjaśnia, iż nie może mieszkać ze swą żoną, ze względu na jej charakter i napięte wzajemne relacje (k-30, k-45).

Funkcją ewidencji ludności – co podkreślił w wydanym w dniu 27 maja 2002 r. orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny – jest wyłącznie rejestracja danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracja stanu faktycznego.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a, należało skargę oddalić jako nieuzasadnioną.