Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 69/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 1, art. 3 pkt 1, 2 i 7, art. 29, art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 49, art. 48 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Pr.bud.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") nakazał A. L. rozbiórkę samowolnie wybudowanego przez niego budynku letniskowego o wym. [...] m x [...] m, i wys. do kalenicy [...] m, zlokalizowanego na działce nr [...], w miejscowości H..

W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu [...] r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęło pismo M. D., w którym zgłosił samowolne wybudowanie przez A. L. domu na działce [...] położonej we wsi H.. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. stwierdzono, że na kontrolowanej nieruchomości posadowiono na fundamencie z bloczków betonowych budynek letniskowy z bali drewnianych. Budynek posiada dwuspadowy dach o konstrukcji drewnianej kryty gontem na papie i wyposażony jest w instalację wodną z własnej studni, znajdującej się wewnątrz budynku, instalację c.w.u. i instalację elektryczną z agregatu prądotwórczego. Według oświadczenia A. L. złożonego do protokołu powyższy budynek wybudowano w 2002 r., w miejscu istniejącej wcześniej stodoły. Podczas kontroli A. L. nie okazał dokumentu świadczącego o legalności jego powstania.

W związku z powyższymi ustaleniami w dniu [...] r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy ww. budynku letniskowego. Następnie pismem z dnia [...] r. organ nadzoru budowlanego zwrócił się do Urzędu Miejskiego w W. o udzielenie informacji, czy wyżej opisana budowa budynku letniskowego nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy W., albo w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy uwzględniona jest w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi Urząd Miejski w W. wskazał, że zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy W. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z [...] r. stanowiącą obowiązujące prawo miejscowe działka oznaczona nr ewid. [...] zlokalizowana w obrębie wsi H., położona jest na obszarze gruntów rolnych i leśnych, wyłączonych z zabudowy budynkami. Jednocześnie wyjaśniono, że przedmiotowa działka leży w kompleksie oznaczonych złóż kopalin, w związku z czym budowa budynku letniskowego na działce o nr ewid. [...] w H. nie została uwzględniona w ustaleniach obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Następnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że budowa budynku letniskowego o wymiarach, które wynoszą: szerokość [...] m, długość [...] m, wys. do kalenicy [...] m, tj. o powierzchni zabudowy równej [...] m2, wymagała zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr.bud. uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Niewątpliwe jest także to, że A. L. takiego pozwolenia nie uzyskał. Wobec tego zasadnym stało się zastosowanie art. 48 ust. 1 Pr.bud., przy czym zdaniem organu I instancji w zebranym materiale dowodowym nie ma podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 48 ust. 2 i 3, tj. podejmującego postępowanie legalizacyjne. W sytuacji, gdy samowolnie wybudowany obiekt budowlany nie jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź narusza przepisy techniczne, niemożliwe jest doprowadzenie jej do stanu zgodnego z prawem, ponieważ byłoby to równoznaczne z usankcjonowaniem stanu niezgodnego z przepisami. Tymczasem działka nr [...] zlokalizowana w obrębie wsi H. nie została uwzględniona w ustaleniach obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż leży w kompleksie oznaczonych złóż kopalin oraz zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r., w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy W. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z [...] r. stanowiącą obowiązujące prawo miejscowe, położona jest na obszarze gruntów rolnych i leśnych, wyłączonych z zabudowy budynkami. Brak zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

W odwołaniu z dnia [...] r. A. L. podniósł, że kupił działkę, na której były fundamenty starej stodoły i postawił tam domek letniskowy. Zaznaczył, że w sąsiedztwie znajdują się trzy domki letniskowe i na wszystkich mapach geodezyjnych widnieje zarys domku.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że co prawda budynek został zakwalifikowany jak domek letniskowy, ale jest budynkiem piętrowym o powierzchni 55,195 m2, wobec czego nie mieści się w katalogu robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wymagał uzyskania takiego pozwolenia. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawowym wymogiem legalizacji samowoli budowlanej – obok spełniania odpowiednich warunków technicznych – ustawodawca uczynił zgodność obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. Zgodnie z Rysunkiem 1 stanowiącym załącznik do miejscowego planu zagospodarowania gminy W., nieruchomość znajduje się na obszarze gruntów rolnych i leśnych wyłączonych z zabudowy, a ponadto zlokalizowana jest w kompleksie oznaczonych złóż kopalin, co potwierdza zarówno pismo z Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...] r. [...], jak i rozmowa z pracownikiem wydziału planowania przestrzennego Urzędu Gminy W.. W związku z powyższym, jeżeli w dniu orzekania przez organ odwoławczy brak jest podstaw do legalizacji obiektu budowlanego, z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organ jest zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 Pr.bud. Tym samym, wobec niezgodności obiektu z przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznano, że organ pierwszej I prawidłowo uznał, że nie ma w niniejszej sytuacji podstaw do wszczęcia procedury legalizacyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] r., na opisaną wyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, A. L. wniósł o uchylenie decyzji, powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu i nadmieniając, że w jego ocenie obiekt jest małej wielkości i nie wymagał zgłoszenia budowlanego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., nr [...], który działając na podstawie art. 48 ust. 1 Pr.bud. nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego, o wym. [...] m x [...] m, i wys. do kalenicy [...] m, zlokalizowanego na działce nr [...], w miejscowości H., gm. W..

W kontekście powyższego na wstępie należy zauważyć, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. ustalono, że na działce nr [...] położonej we wsi H. posadowiono na fundamencie z bloczków betonowych budynek letniskowy wykonany z beli drewnianych, posiadający dach dwuspadowych o konstrukcji drewnianej, kryty gontem na papie, którego szerokość wynosi [...] m, długość [...] m, wysokość do kalenicy [...] m. Budynek wyposażono w instalację wodną z własnego ujęcia (studni znajdującej się wewnątrz budynku), instalację c.w.v. i elektryczną z agregatu prądotwórczego (k. 11 akt adm. organu I instancji). Z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r. wynika, że nieruchomość ta należy do B. L. oraz A. L. (k. 3 akt adm. organu I instancji), przy czym organy ustaliły, że to skarżący był inwestorem. Jednocześnie z pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] r., nr [...], wynika, że dla powyższej inwestycji nie zostało udzielone pozwolenia na budowę, ani nie dokonano zgłoszenia robót budowlanych na wymienionej nieruchomości (k. 15 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stroną postępowania. Strony nie kwestionują również, że wymieniony domek letniskowy powstał w 2002 r.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr.bud. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 Pr.bud. Jak wynika z art. 3 pkt 7 Pr.bud., przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budowa polega natomiast w świetle art. 3 pkt 6 na wykonaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także na odbudowie, rozbudowie nadbudowie oraz przebudowie obiektu budowlanego. Z kolei obiekt budowlany to w myśl art. 3 pkt 1 Pr.bud. a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 2 Pr.bud., przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Mając na uwadze charakterystykę omawianej inwestycji oraz materiał dowodowych zgromadzony w aktach sprawy (protokół z kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, dokumentacja fotograficzna – k. 11 i nast. akt adm. organu I instancji), należy stwierdzić, że iprzedmiotowa nwestycja polegała na budowie budynku, którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem budowa domku letniskowego o wymiarach wym. [...] m x [...] m, i wys. do kalenicy [...] m nie zawierała się w określonym w art. 29 Pr.bud. zamkniętym katalogu robót budowlanych, których prowadzenie nie wymaga pozwolenia na budowę, ani określonym w art. 30 Pr.bud. katalogu robót budowlanych, które zamiast pozwolenia na budowę wymagają jedynie zgłoszenia przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót. Wobec tego należy uznać, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo wszczęły postępowanie na podstawie art. 48 Pr.bud.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak wynika zarazem z art. 48 ust. 2, jeżeli budowa, o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 P.bud., (1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności (a) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo (b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu miejscowego, a przy tym (2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem – właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

W postanowieniu wydanym na mocy wymienionego przepisu ustala się w myśl art. 48 ust. 3 Pr.bud. wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie (1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, a nadto (2) dokumentów, o jakich mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz art. 33 ust. 3 Pr.bud. Natomiast stosownie do art. 48 ust. 4 Pr.bud., w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że dopóki organy nadzoru budowlanego nie będą dysponowały materiałem wskazującym na brak spełnienia choćby jednej z przesłanek dopuszczających legalizację samowoli budowlanej, o których mowa w akt. 48 ust. 2 Pr.bud., nie mogą odstąpić od wydania postanowienia zobowiązującego inwestorów do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3. Powyższe wynika z faktu, że nakaz rozbiórki jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów ustawy Prawo budowlane, powodującą zazwyczaj nieodwracalne skutki, i z tego też względu nie można stosować tej sankcji w sytuacjach, kiedy stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób jednoznaczny, co zdaniem Sądu miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Organy nadzoru budowlanego uzasadniając niemożność wdrożenia procedury legalizacyjnej w przedmiotowej sprawie argumentowały, że budowa jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji powołał się w tej mierze na treść pisma Urzędu Miejskiego w W. z dnia [...] r., nr [...], w którym wskazano, że zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy W. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z [...] r. stanowiącą obowiązujące prawo miejscowe, działka nr ewid. [...] zlokalizowana w obrębie wsi H., położona jest na obszarze gruntów rolnych i leśnych, wyłączonych z zabudowy budynkami. Jednocześnie w piśmie tym wyjaśniono, że przedmiotowa działka leży w kompleksie oznaczonych złóż kopalin, w związku z czym budowa budynku letniskowego na działce o nr ewid. [...] w H. nie została uwzględniona w ustaleniach obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 17 akt adm. organu I instancji). Z kolei organ odwoławczy powołał się na wymienione pismo oraz przeprowadzoną w dniu [...] r. rozmowę telefoniczną z pracownikiem Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miasta w W., z której wynikało, że działka objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., ale nie została ujęta w jego szczegółowych ustaleniach dla wsi H.. Znajduje się w kompleksie oznaczonych złóż kopalin na obszarze gruntów rolnych i leśnych, wyłączonych z zabudowy (k. 19 akt adm. organu odwoławczego). Organ odwoławczy powołał się również na rysunek nr [...] stanowiący załącznik graficzny do przywołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz treść § 4 ust. 2 tego planu.

W opinii Sądu przytoczone wyżej ustalenia nie są wystarczające, aby można było w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że sporna budowa jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., co wykluczałoby możliwość wszczęcia procedury legalizacyjnej w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Pr.bud. Organy nadzoru budowlanego nie przeanalizowały ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartych zarówno w części tekstowej jak i części graficznej tego planu, opierając się w głównej mierze na informacjach przekazanych z Urzędu Miasta w W.. Informacje te wskazywały, że działka nr [...] znajduje się w kompleksie oznaczonych złóż kopalin, na obszarze gruntów rolnych i leśnych, wyłączonych z zabudowy. Tymczasem należy zauważyć, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 wymienionego planu miejscowego, na całym obszarze objętym planem ustala się tereny wyłączone z zabudowy budynkami, obejmujące: a) tereny lasów oraz tereny przewidziane do zalesień, ograniczone na rysunku nr [...] granicą polno-leśną, oznaczoną graficznie, b) tereny użytków rolnych, stanowiących rolniczą przestrzeń produkcyjną, c) tereny systemów przyrodniczych, d) tereny cmentarzy zamkniętych, oznaczone na rysunkach – ZCz, e) tereny zieleni naturalnej i izolacyjnej, oznaczone na rysunkach – Z. Natomiast stosownie do § 4 ust. 2 tego planu, tereny wyłączone z zabudowy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c oznaczono na rysunkach symbolem – N. Zdaniem Sądu na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy działka nr [...] znajduje się na terenach użytków rolnych stanowiących rolniczą przestrzeń produkcyjną lub na terenach systemów przyrodniczych, wyłączonych z zabudowy budynkami (§ 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c planu), gdyż nie wynika to jednoznacznie z Rysunku nr [...], stanowiącego integralną część planu. Należy bowiem zauważyć, że teren działki nie znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem N. Działka ta nie znajduje się również na obszarze lasów, oznaczonym na Rysunku nr [...] kolorem zielonym. Z Rysunku nr [...] wynika jedynie, że działka skarżącego znajduje się na terenie złóż kopalin, niemniej jednak z części tekstowej planu nie wynika, aby tereny złóż kopalin były wyłączone z zabudowy budynkami. Organy zupełnie pominęły tę kwestię w swoich rozważaniach.

W kontekście wątpliwości, jakie budzą zapisy planu nie bez znaczenia pozostaje fakt, że z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...] wynika, że działka skarżącego ma powierzchnię 0.2270 ha, z czego 0.1688 ha stanowią pastwiska trwałe, 0.0365 stanowią nieużytki, a 0.0217 ha stanowią inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem Bi (k. 3 akt adm. organu I instancji). Stosownie do § 67 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034) użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: 1) grunty rolne; 2) grunty leśne; 3) grunty zabudowane i zurbanizowane; 4) użytki ekologiczne; 5) grunty pod wodami; 6) tereny różne oznaczone symbolem - Tr. Stosownie natomiast do § 68 ust. 3 tego rozporządzenia, grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem – B, tereny przemysłowe, oznaczone symbolem – Ba oraz inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem – Bi. Według zapisów ewidencji gruntów i budynków wymieniony fragment działki skarżącego nie jest więc gruntem ani rolnym, ani leśnym. Należy również zauważyć, że na kopii mapy ewidencyjnej na fragmencie działki nr [...] oznaczonym jako Bi widnieje obiekt budowlany, a według twierdzeń skarżącego przed postawieniem domku letniskowego na działce istniał inny obiekt, co w kontekście wątpliwości, jakie budzą zapisy planu, powinno wpłynąć na ocenę, czy na gruncie tym istnieje możliwość zabudowy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji nie dokonały rzetelnej i wyczerpującej oceny, czy budowa przez skarżącego przedmiotowego budynku letniskowego jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W.. Należy podkreślić, że organy nadzoru budowlanego nie dysponując materiałem wskazującym w sposób jednoznaczny na brak spełnienia przesłanki dopuszczającej legalizację samowoli budowlanej, o której mowa w akt. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Pr.bud., nie mogły odstąpić od wydania postanowienia zobowiązującego inwestora do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Pr.bud. W konsekwencji przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 48 ust. 2 i 3 Pr.bud. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a uchybienie powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji dokonają analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. i ustalą w sposób niebudzący wątpliwości, czy budowa jest zgodna, czy też nie z jego zapisami, a w przypadku jakichkolwiek niejasności zastosują procedurę z art. 48 ust. 3 Pr.bud., zobowiązując skarżącego do przedłożenia zaświadczenia Burmistrza Miasta W. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.