Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 557/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2203
law: Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie zdalnej w dniu 14 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr SKO-4230/63/22 w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz zobowiązanie do jej zwrotu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. określił skarżącemu, prowadzącemu Przedszkole Niepubliczne "[...]" w B., wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2017-2019 w kwocie [...]zł oraz zobowiązał go do jej zwrotu do budżetu Miasta B. na wskazany rachunek bankowy, w ciągu 15 dni od daty nabycia przez decyzję przymiotu ostateczności, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia. Organ w tym zakresie podał, że przedmiotowa sprawa dotyczy dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2017-2019. Zatem pięcioletnie terminy liczone odpowiednio od końca 2017 r., 2018 r. i 2019 r., upływają z końcem 2022 r., 2023 r. i 2024 r. Oznacza to, że wydanie i doręczenie decyzji określającej kwotę dotacji przypadającą do zwrotu, powinno nastąpić przed upływem ww. terminów przedawnienia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Przywołując treść art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zobowiązania podatkowe objęte zaskarżoną decyzją nie uległy przedawnieniu przed zakończeniem postępowania podatkowego.

Przechodząc do przedmiotu sporu organ wskazał, że w świetle brzmienia art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (dalej: "u.s.o.") nie sposób przyjąć, że dotacja może być wydatkowana na każdy cel. Dotacje są przeznaczone bowiem na dofinansowanie wyłącznie zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Oznacza to, że dotację oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia realizowanego wobec uczniów, jako końcowych beneficjentów udzielonej dotacji.

Zdaniem Kolegium, Prezydent Miasta B. w zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób określił wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2017-2019 przez skarżącego. Uwzględniając przesłanki uzasadniające zwrot dotacji pobranej w nadmiernej wysokości organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie niezgodności polegały na:

- pobraniu dotacji na dziecko, które nie było już uczniem Przedszkola;

- pobraniu dotacji na wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, pomimo nieprzeprowadzenia zajęć z zakresu wczesnego wspomagania rozwoju w wymiarze co najmniej 4 godzin w miesiącu.

W odniesieniu do pierwszej sytuacji organ wskazał na pobranie nadmiernej wysokości na uczniów – J. D. i A. B.. W przypadku pierwszego z uczniów Kolegium zauważyło, że w dniu [...] r. Przedszkole wypowiedziało umowę korzystania z usług Przedszkola dotyczącą J. D., zawartą z M. D. w dniu [...] r. W związku z powyższym J. D. od dnia [...] r. nie był już uczniem Przedszkola i nie przysługiwała na niego dotacja oświatowa. Zatem dotacja pobrana w lipcu i sierpniu 2018 r. na J. D., a więc w miesiącach, kiedy nie był on już uczniem Przedszkola, w kwocie [...]x [...] zł = [...] zł, stanowi dotacją pobraną w nadmiernej wysokości w odniesieniu do tego ucznia, a więc podlega zwrotowi na rachunek Miasta B..

W przypadku A. B. stwierdzono, że w dniu [...] r. opiekun prawny A. B. wypowiedział umowę korzystania z usług Przedszkola zawartą z B. K. w dniu [...] r. W związku z powyższym A. B. od dnia [...] r. nie była już uczniem Przedszkola i nie przysługiwała na nią dotacja oświatowa. Tak więc dotacja pobrana od maja do sierpnia 2019 r. na A. B., a więc w miesiącach, kiedy nie była ona już uczniem Przedszkola, w kwocie [...]x [...] zł = [...] zł, stanowi dotacją pobraną w nadmiernej wysokości, a więc podlega zwrotowi na rachunek Miasta B..

Zatem ze względu na przypadki pobrania dotacji na dzieci, które nie były już uczniami Przedszkola, dotacja w łącznej kwocie [...]zł stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości i podlega zwrotowi do budżetu Miasta B..

W zakresie pobrania dotacji na wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, pomimo nieprzeprowadzenia zajęć z zakresu wczesnego wspomagania rozwoju w wymiarze co najmniej 4 godzin w miesiącu, organ wskazał na obowiązujące w tym zakresie przepisy art. 71b ust. 2a-3a u.s.o., § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci, art. 127 ust. 5-10 i 19 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci oraz art. 90 ust. 1a u.s.o., a także art. 15 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (dalej: "u.f.z.o."). Z przepisów tych wynika, że dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju organizowane są specjalne zajęcia w wymiarze od 4 do 8 godzin w miesiącu, prowadzone indywidualnie z dzieckiem i jego rodziną. Minimalny miesięczny wymiar zajęć z zakresu wczesnego wspomagania rozwoju, których zorganizowanie jest niezbędne wynosi więc 4 godziny w miesiącu. Przepisy dopuszczają modyfikację w tym zakresie zgodnie z potrzebami dziecka, ale niezbędne jest zachowanie ogólnego miesięcznego wymiaru trwania tych zajęć wynoszącego co najmniej 4 godziny. Można więc zwiększyć liczbę organizowanych dla dziecka zajęć, ale jednak nie można jej zmniejszyć poniżej 4 godzin w miesiącu.

Kolegium podało, że w Przedszkolu Niepublicznym "[...]" w B. w okresie objętym toczącym się postępowaniem, w ramach realizacji wczesnego wspomagania wystąpiły niezgodności skutkujące uznaniem dotacji na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju za dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Chodzi tu o sytuacje, w których nie zrealizowano z dzieckiem zajęć z zakresu wczesnego wspomagania w rozwoju w przewidzianym przez obowiązujące przepisy minimalnym wymiarze wynoszącym 4 godziny miesięcznie. Wskazane wyżej nieprawidłowości dotyczą następujących wychowanków Przedszkola: T. K.-G., K. G., J. J. i P. B.. W konsekwencji organ stwierdził, że ze względu na przypadki pobrania dotacji na dzieci posiadające opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, z którymi nie przeprowadzono zajęć w minimalnym wymiarze, dotacja w łącznej kwocie [...]zł stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości.

Reasumując organ podał, że dotacja w łącznej kwocie [...]zł, z czego: kwota [...]zł dotyczy 2017 r., kwota [...]zł dotyczy 2018 r., a kwota [...]zł dotyczy 2019 r., stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości i podlega ona zwrotowi do budżetu Miasta B..

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta B.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 7 i art. 8 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego i błędne ustalenie stanu faktycznego co do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości;

- art. 75, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. polegającym na pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, braku rozpatrzenia dowodów w sprawie poza protokołem kontroli, w konsekwencji niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

- art. 76 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. przez uznanie, że wewnętrzne dokumenty kontroli w postaci protokołu kontroli, wystąpienia pokontrolnego czy wyników kontroli, stanowią dokumenty urzędowe zgodne z treścią wskazanego przepisu, podczas gdy stanowią one jedynie normalne dokumenty, dowody w sprawie, podlegające badaniu i ocenie na równi z innymi dowodami w postępowaniu o stwierdzenie zwrotu dotacji;

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a. przez wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o protokół kontroli, bez uwzględnienia dowodów zebranych w ramach postępowania administracyjnego;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak należytego i dokładnego uzasadnienia do wydanej decyzji, brak wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych wydanej decyzji oraz ogólne braki w uzasadnieniu co do dowodów, okoliczności i podstaw dokonanych ustaleń;

- art. 90 ust. 2b u.s.o. oraz art. 17 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] r. o finansach publicznych (dalej: "u.f.p.") przez błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że dotacja została pobrana na uczniów w nadmiernej wysokości;

- art. 90 ust. 1a u.s.o. oraz art. 15 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i w zw. z art. 34 u.f.z.o. przez błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że dotacja została pobrana na uczniów posiadających opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka w nadmiernej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...] r. skarżący podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie została przeprowadzana rozprawa zdalna.

Oceniając wydaną w sprawie decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Z akt sprawy wynika, że organ określił skarżącemu, prowadzącemu Przedszkole Niepubliczne "[...]" w B., dotację pobraną w nadmiernej wysokości w latach 2017-2019 w kwocie [...]zł (z czego kwota [...]zł dotyczy 2017 r., kwota [...]zł – 2018 r., kwota [...]zł – 2019 r.) i zobowiązał beneficjenta do jej zwrotu. Z zaskarżonej decyzji wynika, że nieprawidłowości polegały na: 1) pobraniu dotacji na dzieci (J. D. oraz A. B.), które nie były już uczniami Przedszkola, z uwagi na wypowiedzenie zawartych umów, oraz 2) pobraniu dotacji na wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, pomimo nieprzeprowadzenia zajęć w wymiarze co najmniej 4 godzin w miesiącu.

Kwestionując rozstrzygnięcie organu strona podnosi, że zgodnie z zawartymi z rodzicami J. D. oraz A. B. umowami obowiązywał jednomiesięczny okres wypowiedzenia i dopiero po jego upływie dane dziecko przestaje być uczniem i dotacja nie przysługuje. Uważa też, też fakt zrealizowania mniejszej liczby godzin zajęć w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka nie skutkowało tym, że dotacja powinna przysługiwać w niepełnej wysokość, gdyż dziecko jest objęte wczesnym wspomaganiem i posiada opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

W odniesieniu do pierwszej spornej kwestii organ ustalił, że w dniu [...] r. Przedszkole wypowiedziało umowę o korzystanie z usług zawartą z D. D., z uwagi na brak uiszczania należnych opłat. Mając na uwadze fakt wypowiedzenia umowy i nieuczęszczanie J. D. do Przedszkola, organ uznał, że z dniem [...] r. nie był on już jego uczniem i dotacja pobrana w lipcu i sierpniu 2018 r. stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości. W przypadku drugiego z dzieci – A. B., jej opiekun prawny zawartą z Przedszkolem umowę wypowiedział w dniu [...] r. Z uwagi na to i nieuczęszczanie dziecka do Przedszkola, organ przyjął, że z dniem [...] r. A. B. nie była już uczniem Przedszkola i dotacja pobrana w okresie od maja do sierpnia 2019 r. była dotacją pobrana w nadmiernej wysokości.

Należy zauważyć, że w myśl art. 17 ust. 3 u.f.z.o. niepubliczne przedszkole niebędące przedszkolem specjalnym, otrzymuje na każdego ucznia dotację z budżetu gminy w wysokości równej 75% podstawowej kwoty dotacji dla przedszkoli, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na takiego ucznia niepełnosprawnego przedszkola w części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej W dalszej części tego przepisu wskazano na co konkretnie dotacje mogą być wykorzystane.

Zdaniem Sądu, brzmienie art. 35 ust. 1 u.f.z.o. przesądza o tym, że dotacja - jakkolwiek przeznaczona na określonego przedszkolaka - musi być wykorzystana na cel w nim wskazany, czyli na realizację zadań placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dofinansowanie jest zatem związane z realizacją określonych zadań, które - z przyczyn oczywistych - nie mogą być wykonywane w stosunku do dziecka, które faktycznie przestało uczęszczać do przedszkola i nie bierze udziału w jego zajęciach. Faktyczny brak przedszkolaka oznacza niemożność realizowania wobec niego procesu oświatowo-wychowawczo-opiekuńczego. Krótkotrwałe nieobecności w przedszkolu z powodu choroby, zdarzeń losowych czy ze względu na kalendarz zajęć w placówce (np. ferie, wakacje) nie powodują utraty przez dziecko przymiotu ucznia tej placówki. Jednak przymiot taki niewątpliwie nie przysługuje dziecku, które przestało uczęszczać do przedszkola, bo nastąpiło wypowiedzenie umowy o świadczenie usług przedszkolnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 34/20; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 203/21).

W świetle powyższego nie można zgodzić się ze skarżącym, że w okresie (jednomiesięcznego) wypowiedzenia umowy możliwe było pobieranie dotacji. Skoro dotacja jest przyznawana na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, to nieobecność dzieci w przedszkolu nie uzasadniała pobierania dotacji. Z przytoczonych przepisów wynika, że wielkość wyznaczającą kwotę należnej dotacji stanowi liczba dzieci uczęszczających do przedszkola. Regulacje te odnoszą się bowiem do faktycznego stanu osób przyjętych i kontynuujących naukę w danej placówce. W rezultacie organ zasadnie, weryfikując wysokość pobranej dotacji, pominął dzieci, które faktycznie do przedszkola nie uczęszczały i nie brały udziału w zajęciach. Należy też wskazać, że dotacja na wskazane wyżej dzieci była pobierana także po upływie (jednomiesięcznego) okresu wypowiedzenia umowy.

Przytoczony przez skarżącego art. 24 u.f.z.o. nie może mieć w rozpatrywanej sprawie zastosowania, gdyż odnosi się do sytuacji, gdy uczeń placówki wychowania przedszkolnego jest uczniem więcej niż jednej takiej placówki dotowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego, a nie sytuacji gdy nastąpiło wypowiedzenie umowy o korzystanie z usług przedszkola.

W odniesieniu do drugiej spornej kwestii organ ustalił, że w przypadku dzieci: T. K.-G., [...], P. B. oraz [...], liczby godzin zajęć w zakresie wczesne wspomaganie rozwoju dziecka była mniejsza niż 4 godziny w miesiącu. Szczegółowo kwestie te zostały przedstawione w decyzji organu pierwszej instancji na str. 13-42. Należy przy tym zauważyć, że organ nie zobowiązał w tym względzie beneficjenta do zwrotu całej kwoty dotacji, a jedynie jej części, tj. w zakresie zajęć, których nie przeprowadzono. Nadto w razie nieobecności dziecka, przy jednoczesnej gotowości nauczyciela do prowadzenia zajęć, jeżeli znajdowało to odzwierciedlenie w dokumentacji Przedszkola, uznawano, że zajęcia zostały zrealizowane.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 90 ust. 1a u.s.o. niepubliczne przedszkola, inne formy wychowania przedszkolnego, szkoły podstawowe, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, specjalne ośrodki wychowawcze, ośrodki rewalidacyjno-wychowawcze oraz poradnie psychologiczno-pedagogiczne, które zgodnie z art. 127 ust. 5 ustawy - Prawo oświatowe prowadzą wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, otrzymują na każde dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, niezależnie od dotacji, o których mowa w ust. 1b, 1 ba, 1c, 2a, 2b, 2ca, 2d, 2ea, 2ec, 3a, 3ab i 3ac, dotację z budżetu odpowiednio gminy lub powiatu w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na takie dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju w części oświatowej subwencji ogólnej odpowiednio dla gminy lub powiatu, pod warunkiem że osoba prowadząca niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę, ośrodek lub poradnię poda organowi właściwemu do udzielenia dotacji informację o planowanej liczbie dzieci, które mają być objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji.

Z kolei w myśl, obowiązującego od dnia [...] r., art. 15 u.f.z.o. prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz osoby fizyczne przedszkola, inne formy wychowania przedszkolnego, szkoły podstawowe, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, specjalne ośrodki wychowawcze, ośrodki rewalidacyjno-wychowawcze oraz poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne, które zgodnie z art. 127 ust. 5 ustawy - Prawo oświatowe prowadzą wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, otrzymują na każde dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, niezależnie od dotacji, o których mowa w art. 16-21, art. 25 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1 i art. 28- 30, dotację z budżetu odpowiednio gminy lub powiatu w wysokości równej kwocie przewidzianej na takie dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju w części oświatowej subwencji ogólnej odpowiednio dla gminy lub powiatu.

Z powyższych regulacji wynika, że dla otrzymania dotacji na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju niezbędne jest prowadzenia zajęć w zakresie wczesnego wspomagania, które powinny odpowiadać wymogom przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci, a od dnia [...] r. – w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci. Z przepisów tych rozporządzeń wynika, wczesne wspomaganie rozwoju ma na celu pobudzenie psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka od chwili wykrycia niepełnosprawności do czasu podjęcia przez nie nauki w szkole (§ 1). Nadto stanowi się w nich, że dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju organizowane są specjalne zajęcia w wymiarze od 4 do 8 godzin w miesiącu (§ 4 i § 6) prowadzone - indywidualnie z dzieckiem i jego rodziną - przez m.in. pedagoga, psychologa oraz logopedę. Minimalny zatem miesięczny wymiar zajęć z zakresu wczesnego wspomagania rozwoju, których zorganizowanie jest niezbędne wynosi 4 godziny. W sprawie nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do wskazanych wyżej dzieci liczba godzin zajęć w zakresie wczesne wspomaganie rozwoju dziecka była mniejsza niż 4 godziny w miesiącu. Organ zasadnie zatem uznał, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że zrealizowanie mniejszej liczby godzin zajęć w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka nie skutkowało tym, że dotacja powinna przysługiwać w niepełnej wysokość, gdyż dziecko jest objęte wczesnym wspomaganiem i posiada opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju. Podkreślenia wymaga, że dotacja ta ma służyć określonym celom, tj. pobudzeniu psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka. W przypadku gdy zajęcia trwają krócej niż wymaga liczba godzin, cele te nie są realizowane lub są realizowane w mniejszym niż to należałoby oczekiwać zakresie. Istnieje ścisły związek między dotacją a celami na jakie jest ona przeznaczona.

Nie zasługuje też na uwzględnienie stanowisko skarżącego, że "kwestia badania realizacji zajęć w zakresie wczesnego wspomagania nie dotyczy w żaden sposób kwestii pobrania dotacji". W przypadku bowiem gdy w przedszkolu nie są organizowane zajęcia w zakresie wczesnego wspomagania, nie są realizowane wskazane cele, co powoduje, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości. Wbrew również twierdzeniom zawartym w skardze kontrola w tym zakresie należy do kompetencji organu udzielającego dotacji (w tym przypadku Prezydenta Miasta B.), a nie kuratora oświaty. Strona kwestionuje także nakazanie jej zwrotu części dotacji. Należy jednak zwrócić uwagę, że zobowiązując skarżącego do zwrotu - w związku z zrealizowaniem mniejszej liczby godzin zajęć - części dotacji, a nie jej całości, organ działał na korzyść strony.

Nie jest także zasadny zarzut, że organ oparł się wyłącznie na protokole kontroli, pomijając inne przedkładane przez stronę dowody. Protokół ten jest tylko jednym z dowodów w sprawie. Organ wziął pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera odniesienie się do poszczególnych dowodów, spośród których można przykładowo wskazać: umowy o korzystanie z usług przedszkolnych, wypowiedzenia tych umów, wyciągi z systemu ODPN. W rozpatrywanej sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy. Prezydent Miasta B. odwołuje się też w decyzji do twierdzeń strony zawartych w składanych przez nią pismach. Trzeba także zauważyć, że strona, zarzucając organowi pominięcie przedkładanych przez nią dowodów, nie wskazała w skardze konkretnie jakie dowody zostały pominięte.

Nieuzasadnione są też zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Organ zgromadził wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Podniesiony przez skarżącego zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od strony oceny zgromadzonych dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwaniami skarżącego, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów państwowych. Nadto, w uzasadnieniu decyzji przytoczono zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołano się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy.

Organ nie naruszył także art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zastosował ten przepis, gdyż wykazał, że dotacje zostały pobrane w nadmiernej wysokości. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że organ naruszył art. 90 ust. 2b u.s.o., ponieważ w odniesieniu do dotacji pobranych na J. D. oraz A. B. zastosowanie miał obowiązujący w 2018 r. i w 2019 r. art. 17 ust. 3 u.f.z.o.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.