Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1832/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 117 ust. 1, art. 118, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 165a § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Artur Kot (spr.), Sędzia WSA - Justyna Mazur, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w O. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca"), dokonanej w trybie uproszczonym, jest postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2013 r. (nr [...]), wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 1

w związku z art. 239 i art. 165a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm., dalej: "Op") oraz w związku z art. 8, art. 129

ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm., dalej: "ugh"), utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Finansów (dalej: "Minister" lub "MF") z [...] października 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach.

Przedmiotowe postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym.

Pismem z [...] września 2013 r. Spółka wystąpiła do Ministra o przedłużenie na 6 lat zezwolenia nr [...] z [...] czerwca 2008 r. na prowadzenie salonu gier na automatach w S. przy ul. [...]. Minister Finansów postanowieniem z [...] października 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania, powołując się na art. 165a Op w związku z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1 i art. 144 ugh.

Utrzymując w mocy powyższe postanowienie, w wyniku rozpatrzenia zażalenia Spółki, Minister w uzasadnieniu postanowienia z [...] grudnia 2013 r. wskazał, że 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o grach hazardowych i stosownie do jej art. 144, utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 68, poz. 341 ze zm.), za wyjątkiem regulacji wyraźnie w tym przepisie wskazanych. Stosownie do art. 8 ugh, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Op, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 165a § 1 Op, należy odmówić wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 Op, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Minister wywiódł, powołując się na przepisy art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ugh, że w obowiązującym stanie prawnym przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach jest niedopuszczalne. Wystąpiła zatem przesłanka do zastosowania art. 165a Op.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") Spółka wniosła o uchylenie obu postanowień Ministra Finansów, stawiając zarzuty naruszenia przepisów:

1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 oraz art. 165a Op poprzez błędne jego zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy pierwszoinstacyjnego postanowienia Ministra odmawiającego Spółce wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, gdy organ powinien zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, tj. uchylić swoje postanowienie i orzec co do istoty sprawy, tj. wszcząć postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach;

2) art. 122 i art. 187 § 1 Op poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy wejście w życie ugh, w szczególności przepisu art. 138 ugh, wywarło negatywny wpływ na sprzedaż automatów hazardowych, podczas gdy jest to okoliczność kluczowa dla ustalenia czy sporne przepisy (art. 138 ugh) wymagały notyfikacji, a zatem czy mogą być stosowane;

3) art. 36 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 ugh poprzez błędne niezastosowanie wskazanych przepisów skutkujące bezpodstawnym nieprzedłużeniem zezwolenia;

4) art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy

nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji

w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie art. 138 ust. 1 ugh, który to przepis nie obowiązuje z powodu braku jego notyfikacji (jako przepisu "technicznego"), co potwierdzają:

- uwagi Komisji Europejskiej z 5 września 2011 r.;

- wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (opublikowany w Dz. U. UE z 29 września 2012 r.; 2012 / C 295/19);

- wyroki Sądów Krajowych, w tym wyroki WSA w Gdańsku: III SA/Gd 519/12, III SA/Gd 560/12, III SA/Gd 526/12, III SA/Gd 527/12, III SA/Gd 530/12, III SA/Gd 543/12, III SA/Gd 544/12, III SA/Gd 545/12, III SA/Gd 546/12, III SA/Gd 548/12, III SA/Gd 554/12;

- wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 307/11;

5) art. 188 Op poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodu

z dokumentu, tj. pisma z 24 września 2013 r. AGI na okoliczność ustalenia faktycznego i istotnego wpływu wejścia w życie ugh na sprzedaż automatów do gier hazardowych oraz części do takich automatów na rynku polskim oraz unijnym, gdy przeprowadzenie tego dowodu mogłoby się w sposób znaczący przyczynić do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy;

6) art. 120 Op poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa;

7) art. 121 § 1 Op poprzez niezastosowanie zasady, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Skarżąca wystąpiła przy tym o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego (pism z 24 września 2013 r. i z 25 października 2013 r. dotyczących wpływu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych na sprzedaż automatów do gier hazardowych oraz części do takich automatów, celem ustalenia faktycznego i istotnego wpływu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych na sprzedaż automatów do gier hazardowych oraz części do takich automatów na rynku polskim oraz unijnym.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję/postanowienie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji/postanowienia.

Analizując sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spółka wniosła o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier

na automatach o niskich wygranych, udzielonego decyzją Ministra Finansów. Wniosek został złożony pod rządami ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r., zastępując ustawę z 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych. Zgodnie z art. 118 ugh do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, tj. przed 1 stycznia 2010 r., stosuje się przepisy tej ustawy o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 117 ust. 1 ugh, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. W myśl art. 129 ust. 1 ugh działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wniosek Spółki o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach winien zostać rozpoznany na podstawie przepisów ugh, a nie przepisów ustawy o grach losowych

i zakładach wzajemnych. Z art. art. 138 ust. 1 ugh wynika zaś wprost, że zezwolenia,

o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane.

W świetle art. 8 ugh do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 165a § 1 Op, gdy żądanie dotyczące wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W doktrynie

i orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanką odmowy wszczęcia postępowania może być sytuacja, w której brak jest w przepisach podstawy do merytorycznego rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego lub gdy wszczęciu postępowania,

a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę (por.: P. Pietrasz, Komentarz do art. 165(a) ustawy - Ordynacja podatkowa [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2013; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2012 r.; II FSK 1250; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 stycznia 2012 r., III SA/Wr 517/11; wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: "CBOSA").

W orzecznictwie wskazuje się, że "przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy

w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś

z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny

i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu" (zob. wyrok WSA

w Gliwicach z 31 stycznia 2011 r., III SA/Gl 1208/10; CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2011 r. (I FSK 1156/10; CBOSA) wyjaśnił zaś,

że bezprzedmiotowość postępowania podatkowego może mieć charakter pierwotny, gdy jej przyczyny istniały jeszcze przed wszczęciem postępowania lub charakter wtórny, gdy jej przyczyny powstają dopiero w trakcie zawisłości sprawy w I lub II instancji w trybie zwykłym lub trybach nadzwyczajnych.

Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie występuje przypadek bezprzedmiotowości o charakterze pierwotnym. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje bowiem możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych

na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto, nawet w przypadku odmowy stosowania art. 138 ust. 1 ugh, brak jest w obowiązującej aktualnie ustawie

o grach hazardowych przepisu, na podstawie którego byłoby możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku Skarżącej. Podstawą taką nie może być art. 49 ust. 6 ugh, który stanowi, że do wniosku o przedłużenie zezwolenia przepisy dotyczące udzielania zezwoleń stosuje się odpowiednio. Przepis ten, z uwagi na jego miejsce w ustawie, dotyczy wyłącznie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne oraz zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych (art. 49 ust. 2 i 5 ugh). Ustawodawca nie przewidział w ustawie o grach hazardowych innych możliwości przedłużania koncesji czy zezwoleń (zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych). Zezwolenia te nie mogły być też przedłużane na podstawie art. 51 w związku z art. 135 ust. 1 ugh, gdyż zmiana zezwolenia, o której jest tam mowa, możliwa jest tylko w enumeratywnie wymienionych przypadkach (zob. wyroki WSA w Gdańsku: z 30 stycznia 2014 r., III SA/Gd 977/13 oraz z 16 lipca 2015 r., III SA/Gd 369/15; CBOSA).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Skoro bowiem w obowiązującym stanie prawnym brak było materialnoprawnej podstawy do przedłużenia spornego zezwolenia, to Minister prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Spółki o przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie salonu gier na automatach w S.. Wydanie przez Ministra decyzji przedłużającej sporne zezwolenie należałoby zatem uznać w realiach niniejszej sprawy za działanie contra legem. To zaś oznacza, że już na pierwszym etapie postępowania należało uznać, że jest ono bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji zasadne było zastosowanie przez Ministra Finansów normy prawnej przewidzianej

w art. 165a § 1 Op. Z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy i Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do nakazywania organowi władzy publicznej kontynuowania postępowania, które nie może zakończyć się w sposób oczekiwany przez wnioskodawcę z powodu braku podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jego żądaniem.

Uchybienie Ministra, który w rozstrzygnięciu procesowym, a nie co do istoty sprawy, przedstawia w uzasadnieniu pogłębioną argumentację prawną na tle przepisów krajowych i przepisów unijnych, nie ma istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Decydujące znaczenie należy bowiem przypisać braku podstaw do kontynuowania postępowania administracyjnego i bezproduktywnego angażowania organu władzy publicznej w działania, które nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez podmiot występujący z żądaniem pozbawionym podstaw materialnoprawnych.

Zarzuty skargi Sąd uznał zatem za chybione. Minister Finansów nie miał żadnych podstaw faktycznych i prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w B., gdyż w sprawie niniejszej Spółka występowała o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w S.. W świetle art. 138 ust. 1 ugh, w dniu złożenia wniosku przez Spółkę o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach

w S. przy ulicy [...], postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe. Z uwagi na pierwotny charakter tej bezprzedmiotowości, zasadne było wydanie przez Ministra Finansów postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w S., zgodnie z art. 165a § 1 Op. Skoro należało odmówić Spółce wszczęcia postępowania z uwagi na wynikający z art. 138 ust. 1 ugh jednoznaczny zakaz przedłużania zezwoleń, o których mowa w art. 129 ust. 1 ugh, to znaczy, że Minister nie miał obowiązku podejmowania innych czynności poza tymi, które dotyczyły zastosowania art. 165a § 1 Op. W szczególności brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania wbrew przepisom ugh, stosując nieobowiązujące we wrześniu 2013 r. przepisy art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Zdaniem Sądu, przepis art. 138 ust. 1 ugh nie ma charakteru technicznego (zob. wyroki NSA: z 18 września 2015 r., II GSK 1592/15; z 21 października 2015 r., II GSK 1629/15; z 28 października 2015r., II GSK 1620/15; z 3 listopada 2015r., II GSK 2250/15 i z 5 listopada 2015r., II GSK 1690/15; CBOSA). Niezasadny jest zatem podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE. Organ w obu instancjach słusznie uznał, że analizowane przepisy (art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ugh), nie stanowią przepisów technicznych

w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Za chybione Sąd uznał tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187

§ 1, art. 188 i art. 233 § 1 pkt 1 Op, gdyż ich podstawą jest wadliwe założenie, że wbrew zakazowi wynikającemu z art. 138 ust. 1 ugh, istniały podstawy materialnoprawne

do prowadzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach.

Podsumowując należy wskazać, że aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany

z naruszeniem przepisu prawa materialnego w stopniu wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. poz. 270, dalej: "uppsa"). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji,

a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011 r., sygn. I OSK 915/11).

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi Minister nie naruszył we wskazany powyżej sposób przepisów materialnych oraz (lub) przepisów postępowania. Sporne w sprawie przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nie wymagały notyfikacji, gdyż nie miały charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Minister Finansów zasadnie zastosował zatem art. 165a § 1 Op, gdyż wniosek Spółki był bezprzedmiotowy w dniu jego złożenia.

Na marginesie warto podnieść, że w ustawie z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, w art. 1 pkt 7 znowelizowano brzmienie art. 14, która to nowelizacja - w swej istocie - nie zmienia uprzedniej regulacji objętej tym przepisem. Utrzymuje bowiem możliwość urządzania gier hazardowych wyłącznie w kasynach gry, doprecyzowując, że urządzanie takich gier dozwolone jest na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu i wynikających z przepisów ustawy. Wspomniana ustawa zmieniająca została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r. pod numerem 2014/0537/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r.

w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. nr 65, poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE (druk sejmowy nr 2927, adnotacja na tekście ustawy opublikowanym w Dz. U. 2015 r. poz. 1201). Komisja zaś nie wniosła zastrzeżeń. Nie zakwestionowała skorzystania przez Polskę z klauzuli bezpieczeństwa przewidzianych w dyrektywie 98/34/WE.

Okoliczność powyższa potwierdza zasadność prezentowanego przez Ministra Finansów i zaaprobowanego przez Sąd poglądu odnośnie braku podstaw do odmowy stosowania art. 138 ust. 1 ugh. Dodatkowo wskazać należy, że Sąd dokonywał kontroli legalności zaskarżonego postanowienia na dzień jego wydania. Jednak w przypadku uchylenia zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu wynikającym z art. 141 § 4 uppsa byłoby przedstawić wskazania co do dalszego postępowania. W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania niniejszego wyroku wciąż brak jest materialnoprawnych podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej z tym zastrzeżeniem, że zakaz przedłużania zezwoleń, o których mowa w art. 129 ust. 1 ugh, wynika z art. 135 ust. 2a ugf, w brzmieniu nadanym ustawą z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1201), która to ustawa została notyfikowana Komisji 5 listopada 2014 r., o czym mowa wyżej, a Komisja nie wniosła zastrzeżeń. Upłynął nadto w dniu [...] czerwca 2014 r. okres 6 lat, w którym skarżąca mogła legalnie prowadzić salon gier na automatach w S. przy ulicy [...]. W tej sytuacji brak byłoby podstaw materialnoprawnych do kontynuowania postępowania z wniosku Spółki o przedłużenie zezwolenia, wbrew zakazowi wynikającemu z art. 138, a obecnie z art. 135 ust. 2a ugh, tym bardziej, że zezwolenie to wygasło w czerwcu 2014 r. Czyli obowiązkiem Sądu byłoby wskazanie Ministrowi braku podstaw do kontynuowania postępowania w celu rozstrzygnięcia sprawy w sposób merytoryczny (co do istoty). Tym samym za chybiony Sąd uznał wniosek Spółki zawarty w skardze, dotyczący przeprowadzenia przez Sąd dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych

w punkcie 3 wniosków skargi, na okoliczność ustalenia faktycznego i istotnego wpływu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych na sprzedaż automatów do gier hazardowych oraz części do takich automatów na rynku polskim oraz unijnym. Sąd nie dopatrzył się bowiem wystąpienia przesłanek z art. 106 § 3 uppsa, gdyż w dniu złożenia przez Spółkę wniosku ([...] września 2013 r.) o przedłużenie na okres 6 lat zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w S. przy ulicy [...] postępowanie z wniosku Spółki było bezprzedmiotowe. Z art. 138 ust. 1 ugh wynikała bowiem wprost negatywna przesłanka wszczęcia postępowania w tej sprawie. Należało zatem zastosować art. 165a § 1 Op, na co trafnie zwrócił uwagę Minister Finansów.

Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 uppsa, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Tym samym, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli skargę oddalił.