Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 71/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 3 pkt 3, 47 ust. 2, 48, 53 ust. 4 pkt 10 i 10 a, art. 64 ust. 1, 67
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Wojewody Podkarpackiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wojewodą Podkarpackim a Marszałkiem Województwa Podkarpackiego w przedmiocie wskazania właściwego organu do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy postanawia: wskazać Marszałka Województwa Podkarpackiego jako organ właściwy do uzgodnienia decyzji wskazanej we wniosku Wójta Gminy Czudec z dnia 12 maja 2009 r.


UZASADNIENIE

We wniosku z 18 września 2009 r. Wojewoda Podkarpacki wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie Marszałka Województwa Podkarpackiego jako organu właściwego do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisów art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 111 z późn. zm.) w stosunku do terenów przeznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, które straciły moc obowiązującą na podstawie przepisów art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod drogi krajowe będące od 1998 r. drogami wojewódzkimi.

W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono, że pismem z 12 maja 2009 r., Wójt Gminy Czudec wystąpił do Marszałka Województwa Podkarpackiego o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn.: "przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku Kościoła Rzymsko-Katolickiego pw. [...] na działce nr ewid. [...] położonej w Z.", na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie swojej właściwości. Wójt poinformował, że w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Czudec uchwalonym Uchwałą Nr XI/47/91 Rady Gminy Czudec z dnia 5 czerwca 1991 r., który stracił moc obowiązującą na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na fragmencie terenu wnioskowanej inwestycji przewidywano realizację poszerzenia drogi wojewódzkiej. W projekcie decyzji przewidziano uzgodnienie jej w tym zakresie z Marszałkiem Województwa.

Marszałek Województwa Podkarpackiego uznał, iż nie jest właściwy w sprawie rozpoznania wniosku i 24 czerwca 2009 r. postanowieniem znak RR.VI.KM.7323/3/71/09 przekazał Wojewodzie Podkarpackiemu ww. wniosek do uzgodnienia w zakresie zadań rządowych, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 ww. ustawy. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że Wójt Gmina Czudec wystąpił o uzgodnienie w zakresie zadań rządowych, które to uzgodnienie w aktualnym stanie prawnym należy do Wojewody.

Zdaniem Wojewody Podkarpackiego, powyższy wniosek dotyczy uzgodnienia lokalizacji inwestycji na działce, na części której w nieobowiązującym miejscowym planie ogólnym w/w gminy projektowane było poszerzenie istniejącej wówczas drogi krajowej. Na podstawie ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 z późn, zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 r. Nr 160 poz. 1071) przedmiotowa droga została wskazana jako droga wojewódzka. Sformułowanie odnoszące się do drogi krajowej pozostało więc w planie wyłącznie z powodu niesporządzenia zmiany tego planu przez gminę w celu dostosowania go do aktualnych Przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Podkarpacki stoi na stanowisku, iż już w czasie obowiązywania planu miejscowego, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedmiotowy teren nie był przeznaczony pod realizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, w związku z powyższym nie jest organem właściwym do uzgodnienia przekazanych projektów decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowym zakresie.

W odpowiedzi na ten wniosek Marszałek Województwa Podkarpackiego wniósł o wskazanie Wojewoda Podkarpackiego jako organu właściwego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd rozstrzygając spór kompetencyjny, czyni to w oparciu o ściśle określony stan prawny i stan faktyczny, wynikające z akt danej konkretnej sprawy, w której wpłynął wniosek o rozstrzygnięcie sporu. Tak więc orzeczenia rozstrzygającego spór kompetencyjny, nie można traktować jako orzeczenia abstrakcyjnego, ustalającego obowiązującą wykładnię określonego przepisu prawa. Nie wyklucza to jednak sytuacji, w których konkretne orzeczenie Sądu rozstrzygające spór kompetencyjny, może stać się wskazówką, wzorem, przykładem dla innych organów administracji publicznej, które znajdą się w podobnej sytuacji.

Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 39 ust. 3 pkt. 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm.). Dokonując wykładni przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy zatem wziąć pod uwagę również przepisy art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 tej ustawy. Przy czym zauważyć trzeba, iż z dyspozycji art. 53 ust. 4 pkt. 10 wynika, że uzgodnienie z zakresu zadań rządowych, o których mowa w art. 48 ustawy należy do wojewody, natomiast uzgodnienie w zakresie zadań rządowych albo samorządowych w zakresie art. 39 ust. 3 pkt. 3 ustawy należy do marszałka województwa.

Przepis art. 39 ust. 3 pkt. 3 ustawy stanowi, iż w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Zatem przy uwzględnieniu tej normy właściwość samorządu województwa reprezentowanego przez marszałka do dokonywania przedmiotowego uzgodnienia ma miejsce wówczas, gdy w planach zagospodarowania na tym szczeblu są zamieszczone inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Natomiast w przepisie art. 48 omawianej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszącym się do zadań rządowych służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych o znaczeniu krajowym wskazano, że ministrowie i centralne organy administracji rządowej w zakresie swojej właściwości rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym (w ust 1). Programy podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw (ust. 2). Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia programy, uwzględniając w szczególności cele i kierunki, o których mowa w art. 47 ust. 2. Programy rządowe, o jakich mowa w w/w przepisie znajdują swój finalny wyraz w rozporządzeniach Rady Ministrów i z chwilą wydania rozporządzenia program rozpoczyna funkcjonować w obrocie planistycznym. Staje się w tym obrocie aktem wewnętrznie wiążącym i jako taki wpisywany jest do rejestru programów zawierających zadania rządowe służące realizacji inwestycji celu publicznego znaczeniu krajowym. Zatem wojewoda właściwy byłby w tej sprawie do dokonania przedmiotowego uzgodnienia w odniesieniu do zadań ujętych w wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozporządzeniu.

Niespornym pozostaje w rozpoznawanej sprawie, iż w uchylonym, nieobowiązującym miejscowym planie ogólnym Gminy Czudec projektowane było poszerzenie istniejącej wówczas drogi krajowej. Aktualnie jednak, w obecnie obowiązujących przepisach prawa, wskazanych we wniosku o rozpoznanie sporu kompetencyjnego, przedmiotowa droga została wskazana jako droga wojewódzka.

Rozstrzygając spór kompetencyjny Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z tych względów należało na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazać Marszałka Województwa Podkarpackiego, jako organ właściwy.