Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1281/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4, art. 315
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1281/10

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z [...] grudnia 2009 r., którą ustalono dla P. sp. z.o.o. z siedzibą w W. wymiar kary biegnącej w wysokości 158,40 złotych za przekroczenie

0 9,6 dB dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, określonego decyzją

Prezydenta W. z [...] maja 2008 r. oraz ustalającą początkowy termin

naliczania kary biegnącej od dnia 22 września 2009 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż analiza dokumentów sprawy wykazała, iż wymiar kary biegnącej został ustalony w sposób prawidłowy. Zgodnie z art. 315 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem L Aeq D lub L Aeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub dla pory nocy. Największe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, wynoszące 9,6 dB, stwierdzono w punkcie pomiarowym Nr 2, zlokalizowanym na wysokości 4 m

i w odległości 1 m od elewacji budynku mieszkalnego przy [...].

Zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 15 października 2008r.

w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków

do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok

2009 r. (M.P. Nr 80, poz. 707) jednostkowa stawka kary za przekroczenie

dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia w przedziale od "powyżej 5 do 10 dB"

wynosi 16,50 zł, za każdy dB przekroczenia.

Zatem wymiar kary biegnącej wynosi: 9,6 dB x 16,50 zł/dB = 158,40 zł i jest zgodny z ustaleniami organu I instancji.

Odnośnie wniosku skarżącego o stwierdzenie, na postawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej organ wyjaśnił, iż rozpatrując odwołanie strony, organ odwoławczy może wydać rozstrzygnięcie jedynie na podstawie art. 138 kpa. Tryb odwoławczy postępowania zwykłego ma w przepisach kpa pierwszeństwo przed trybem nadzoru uregulowanym

IV SA/Wa 1281/10

w przepisach art. 145 i n. 154, 155, 156 i n. 161, 162, 163 kpa. Niedopuszczalne jest zatem orzekanie w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 156 kpa.

Niezasadny jest zarzut, zdaniem organu odwoławczego, że [...] WIOŚ w W. wydając zaskarżoną decyzje naruszył przepisy art. 298 ust. 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 oraz art. 315 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, administracyjne kary pieniężne wymierza w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, poziomów hałasu. Ostateczna decyzja Prezydenta W. z [...] maja 2008 r. ustala P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjno - chłodniczych zainstalowanych na terenie budynku "C." zlokalizowanego przy [...] w W., w wysokości:

1. równoważny poziom hałasu dla pory dnia (6.00 - 22.00) LAeqD - 55 dB,

1. równoważny poziom hałasu dla pory dnia (6.00 — 22.00) LAeq N - 45 dB,

Pomiary kontrolne hałasu przeprowadzone przez [...] WIOŚ

w W. w dniu 22 września 2009 r. w porze dnia bezspornie wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dnia, ustalonego ww. decyzją z [...] maja 2008 r., zatem wydanie decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej, zgodnie z przepisami art. 300 ustawy Prawo ochrony środowiska jest obligatoryjne.

Odnośnie zarzutu dotyczącego prawidłowości doręczenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r. organ odwoławczy wskazał, iż na wniosek Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 27 kwietnia 2010 r. Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] W. pismem z 11 maja 2010r. poinformował (załączając kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru), iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r. została prawidłowo doręczona P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., w dniu 26 maja 2008 r.

Odnośnie zarzutu, iż adresatem zaskarżonej decyzji nie powinna być spółka P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., gdyż powodujące hałas urządzenia, nie należą do tej spółki lecz do M. Spółka z o.o. oraz M. Spółka

IV SA/Wa 1281/10

z o.o. wyjaśniono, iż kwestia odpowiedzialności spółki P. za hałas powodowany urządzeniami obsługującymi najemców lokali w budynku należącym do P. (między innymi M. Polska Spółka z o.o. oraz M. Spółka z o.o.) została przesądzona ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2008r.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się P. sp. z.o.o. z siedzibą w W. i wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

* art. 7, art. 8, art. 80, art. 138, art. 156 § 1 pkt 2 kpa,

* art. 298 ust 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2, 4 oraz art. 315 ustawy

z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony Środowiska.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie brak było podstawy prawnej do wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., albowiem decyzja Prezydenta W. z [...] maja 2008 r. nie weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona wyłącznie stronie, tj. P. sp. z o.o. z siedzibą w W., natomiast nigdy nie została doręczona ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. W takim stanie rzeczy utrzymana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzja została wydana, w ocenie skarżącej, bez podstawy prawnej co uzasadniało wyeliminowanie jej z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska mógł wydać decyzję określającą wymiar administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska tylko w przypadku skutecznego uprzedniego wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Brak takiej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, z uwagi na jej bezskuteczność wywołaną błędami w doręczeniu, sprawia, zdaniem Spółki, że organ nie mógł w danej sprawie zastosować przepisów prawa dotyczących wymierzania administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stosując ten przepis dopuścił się wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Głównym zarzutem podnoszonym przez stronę skarżącą w odwołaniu była nieważność decyzji z [...] grudnia 2009 r., wynikająca z faktu braku podstawy prawnej

IV SA/Wa 1281/10

do jej wydania na skutek bezskuteczności decyzji Prezydenta W. z [...] maja 2008r. oraz bezskuteczności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2006 r., wynikających z naruszenia przez organy administracji art. 40 § 2 kpa w związku z art. 109 kpa.

W związku z wydaniem przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. ustalającej dla spółki dopuszczalny poziom hałasu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniesione zostały dwa odwołania, w tym jedno przez radcę prawnego R. J. oraz drugie przez P. S. Do odwołania złożonego przez P.S. dołączone zostało pełnomocnictwo na podstawie którego pełnomocnik został upoważniony do wniesienia w imieniu skarżącej odwołania od decyzji z [...] grudnia 2005 r. Natomiast do odwołania złożonego przez radcę prawnego R. J. złożone zostało pełnomocnictwo ogólne, na podstawie którego pełnomocnik upoważniony został do reprezentowania P. sp. z o.o. z siedzibą w W. w całym toku postępowania i we wszystkich instancjach. Żadnemu z ustanowionych przez stronę skarżącą pełnomocników nie została jednak doręczona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2006 r. którą uchylono decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. ustalającą dla spółki dopuszczalny poziom hałasu i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. doręczona została jedynie stronie.

Decyzja z dnia [...] maja 2008 r., wydana na skutek ponownego rozpoznania sprawy, również została doręczona tylko stronie tj. P. sp. z o.o., pomimo złożonego przez radcę prawnego R. J. pełnomocnictwa do reprezentowania P. sp. z o.o. z siedzibą w W. w całym toku postępowania i we wszystkich instancjach.

Powyższe działanie organu stanowiło więc naruszenie art. 40 § 2 kpa w związku z art. 109 kpa, co skutkowało, że doręczenie decyzji z dnia [...] maja 2008r. było bezskuteczne.

Dalej skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosząc się do wskazanych powyżej zarzutów, stanowiących istotę odwołania, Główny

IV SA/Wa 1281/10

Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził jedynie, że z wyjaśnień Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] W. wynika, że decyzja Prezydenta W. z [...] maja 2008 r. została prawidłowo doręczona stronie skarżącej w dniu 26 maja 2008 r. Jednocześnie organ zaniechał wyjaśnienia kwestii nieważności postępowania, podnosząc, że w postępowaniu odwoławczym może wydać jedynie rozstrzygniecie na podstawie art. 138 kpa a nie art. 156 kpa.

W ocenie skarżącej powyższe działanie organu administracji niewątpliwie stanowi naruszenie art, 7 i 8 kpa.

W przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska pomimo jednoznacznego potwierdzenia naruszenia wymogu art. 40 § 2 kpa (wyjaśnienia Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] W. jednoznacznie wskazują na niedopełnienie wymogu art. 40 § 2 kpa) nie tylko nie podjął niezbędnych czynności zmierzających do wyeliminowania wadliwej (nieważnej) decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w drodze jej uchylenia (art. 138 § 1 pkt 2 kpa), czy też poprzez wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie jej nieważności (art. 157 § 1 i § 2 kpa) ale sam utrzymując tak wadliwą decyzję w obrocie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Powyższe sprawia, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, jako rażąco naruszająca prawo, również dotknięta jest wadą nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa i jako taka powinna zostać wyeliminowana z obrotu.

Niezależnie od powyższego Główny Inspektor Ochrony Środowiska naruszył, w ocenie strony skarżącej, zasadę prawdy obiektywnej, albowiem pomimo jednoznacznego wniosku dowodowego strony, organ poprzestał wyłącznie na wyjaśnieniach Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] W. z dnia 11 maja 2010 r. W treści odwołania strona skarżąca wniosła bowiem o przeprowadzenie dowodów z akt postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w którym została wydana decyzja z [...] lipca 2006 r., oraz akt postępowania prowadzonego przez Prezydenta W., w którym została wydana decyzja z [...] maja 2008 r. na okoliczność braku doręczenia w/w decyzji pełnomocnikowi strony skarżącej. W tym stanie rzeczy Główny Inspektor Ochrony Środowiska, celem wyjaśnienia rzeczywistego stanu rzeczy powinien przeprowadzić dowód z wnioskowanych akt postępowania administracyjnego.

IV SA/Wa 1281/10

Postawa Głównego Inspektora Ochrony Środowiska narusza także, zdaniem skarżącej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Niewątpliwie istota postępowania odwoławczego polega na ponownym merytorycznym badaniu sprawy przez organ II instancji, który powinien wyczerpująco ustosunkować się do zgłoszonych przez stronę zarzutów i to tym bardziej, gdy podważają one główne przesłanki orzeczenia. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada zaufania obywateli do organów państwa (art 8 kpa) dotyczy tak postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i odwoławczego, i wymaga wydania rozstrzygnięcia, którego motywy, przedstawione w uzasadnieniu, będą czytelne dla strony, w szczególności w zakresie powodów, dla których organ nie podzielił jej stanowiska. Tymczasem w swojej decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska akceptując brak doręczenia dla prawidłowo ustanowionego pełnomocnika postępowania, bez szczegółowych wyjaśnień i uzasadnienia, podważył i przekreślił jednolity i ugruntowany pogląd w zakresie stosowania i znaczenia art. 40 § 2 kpa. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie w sposób sprzeczny z jednoznacznym przepisem i ugruntowanym na jego tle poglądem doktryny i orzecznictwa, bez szczegółowego wyjaśnienia motywów takiego rozstrzygnięcia, nie da się pogodzić z ta zasadą.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Uznając zarzuty skargi za bezzasadne podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i dodał, iż skoro R.J. kwestionował prawidłowość doręczenia mu decyzji Kolegium oraz decyzji Prezydenta W. z [...] maja 2008 r. winien w tej sprawie wystąpić do właściwych organów o podjęcie działań w trybie postępowań nadzwyczajnych np. wznowienia postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 14 października 2010 r, złożonym na rozprawie w dniu 18 października 2010 r., pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze. Dodał, iż w niniejszej sprawie nie ma potrzeby wznawiania postępowania administracyjnego, albowiem decyzja z [...] maja 2008r. nie jest ostateczna, co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami

IV SA/Wa 1281/10

m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2010r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materiaInoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 298 ust 1 pkt 5, art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1,2, 4 oraz art. 315 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008r., nr 25, poz. 150 ze zm.). Przepisy te obligują Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do wymierzenia kary pieniężnej, między innymi za przekroczenie określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu - poziomów hałasu.

Niekwestionowanym w sprawie jest, iż pomiary kontrolne hałasu na terenie budynku przy ul. [...] w W., którego właścicielką jest skarżąca spółka wykazały w porze nocnej przekroczenie dopuszczalnego hałasu, określonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008r. Zgodnie z przywołanymi przepisami ustalono wymiar kary biegnącej na kwotę 704,67 zł.

Okoliczność, która jest kwestionowana przez stronę skarżącą nie dotyczy sensu stricte toczącego się postępowania.

Spółka wywodzi, iż podstawą wydania rozstrzygnięcia w rozważanej sprawie jest zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, decyzja ustalająca dopuszczalny poziom hałasu. W ocenie skarżącej decyzja Prezydenta W. nie weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona jedynie spółce, a nie jej pełnomocnikowi ustanowionemu w tamtym postępowaniu.W opinii skarżącej taka sytuacja wyklucza

IV SA/Wa 1281/10

możliwość wydania decyzji dotyczącej wymiaru kary biegnącej, gdyż powoduje to obarczenie jej wadą nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji organ nie kwestionuje, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008r. została doręczona bezpośrednio skarżącej spółce. Przy czym organ stwierdza, iż doręczenie to było dokonane w sposób prawidłowy. Zauważyć należy, że kwestię tą, to jest braku doręczenia decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu pełnomocnikowi skarżącej podnoszono już w odwołaniu, wywodząc jednocześnie, że w ten sposób decyzja ta nie stała się ostateczna. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe, co czyniło zbędnym przeprowadzanie w tym zakresie postępowania dowodowego przez Sąd.

Wspomnieć również należy, że po wniesieniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w wyniku podjętych przez siebie czynności otrzymał informację z Urzędu Miasta W., iż decyzja z dnia [...] maja 2008r. ustalająca dopuszczalny poziom hałasu jest ostateczna, albowiem w ustawowym terminie nie wpłynęło od niej odwołanie. Ponadto na prośbę Głównego Inspektora Ochrony Środowiska Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] W., iż w toku postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2008r. zostało złożone pełnomocnictwo dla radcy prawnego R. J., jednakże datowane było na 20 marca 2003r. ( złożone w grudniu 2005r.) i podpisane przez poprzednich członków zarządu, a nie osoby uprawnione do reprezentacji podmiotu w dacie składania pełnomocnictwa. W skutek tego decyzja została doręczona stronie.

Zasadnie więc dysponując powyższymi dowodami organ przyjął, że decyzja Prezydenta W. jest decyzją ostateczną. Podkreślić należy, że pomimo wielości stron postępowania ustalającego dopuszczalny poziom hałasu nie zostały podjęte żadne działania prawne zmierzające do zmiany tego rozstrzygnięcia, wyeliminowania go z obrotu prawnego, bądź ustalenia że decyzja ta w obrocie prawnym nie funkcjonuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie akceptuje zapatrywania strony skarżącej, że w toczącym się obecnie postępowaniu organy administracji, a w konsekwencji i Sąd orzekający winny kontrolować prawidłowość wydania decyzji

IV SA/Wa 1281/10

z dnia [...] maja 2008r. Czynności takie winny być podjęte w toku oddzielnego, samoistnego postępowania.

Nie można podzielić zapatrywania skarżącej, iż niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącej - co w sprawie z uwagi na przytoczony powyżej stan faktyczny nie jest jednoznaczne z uwagi na brak pewności, czy pełnomocnik ten został prawidłowo umocowany - przy doręczeniu tej decyzji pozostałym stronom postępowania powoduje, że decyzja ta nie funkcjonuje w obrocie prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2009r., II OSK, iż nawet nie doręczenie decyzji jednej ze stron skutkuje wprowadzeniem jej do obiegu prawnego. W takiej sytuacji w myśl art. 16 k.p.a. zarówno organy administracji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązane są respektować zasadę trwałości decyzji administracyjnych.

Podkreślić należy, że kodeks postępowania administracyjnego nie zna instytucji nieważności decyzji z mocy prawa. Wyeliminowanie tego rodzaju rozstrzygnięcia z obrotu prawnego niezależnie od rodzaju wad i przyczyn ich powstania zawsze następuje na mocy stosownego rozstrzygnięcia właściwego organu wydanego w odpowiednim trybie ( por. wyrok NSA z 29 czerwca 1999r., IV SA 1031/97, LEX 47293, wyrok NSA z 20 kwietnia 1998r., II SA 171/98, LEX 41757).

Pamiętać przy tym należy, że funkcją ochrony trwałości decyzji ostatecznej jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, lecz także ochrona porządku prawnego ( patrz wyrok NSA z 29 marca 1996r, III SA 335/95, "Serwis podatkowy" 1997, nr 7, s. 51).

Reasumując, skoro nie zostały podjęte żadne działania zmierzające do wyeliminowania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008r. z obrotu prawnego to nie można w takiej sytuacji zarzucić organowi administracji wydającemu zaskarżoną decyzje naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a i art. 138 k.p.a.. Podjęte zaś przez organ czynności zmierzające do wyjaśnienia okoliczności, czy decyzja ustalająca wysokość poziomu hałasu jest ostateczna, świadczą o prawidłowym zastosowaniu w sprawie art. 7, 8 i 80 k.p.a.

Natomiast ustalenie, iż decyzja z dnia [...] maja 2008r. była decyzją ostateczną, wobec dokonanych pomiarów kontroli hałasu usprawniało organ do wydania decyzji zgodnie z przepisami art. 298 ust 1 pkt 5, art. 299 ust 1 pkt 1, art. 300 ust 1, 2, 4 art.

IV SA/Wa 1281/10

315 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska co czyni skargę w tym zakresie bezzasadną.

Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009r. z obrotu prawnego.

Rozstrzygnięcie oparto o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270

ze zm.).