Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 516/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Wr 516/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITWJ POLSKIEJ Dnia 29 marca2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Asesor WSA Protokolant Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Julia Szczygielska Anna Siedlecka/ sprawozdawca/ Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz A. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących rozbudowy budynku warsztatowego dla stacji obsługi samochodów przy ul. K. we W., działka nr [...], AM-40,obręb P. oddala skargę


UZASADNIENIE

i

Sygn. akt II SA/Wr 516/2001 2

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. ustalił dla A. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku warsztatowego stacji obsługi samochodów o garaż na dwa stanowiska oraz część biurową na nieruchomości położonej we W. przy ul. K. [...], działka nr [...], AM-40, obręb P .

W decyzji zawarto warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. uchwalonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr XXI/104/88 z dnia 10.06.1988 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wrocławskiego Nr 11/88, poz. 165 z dnia 30.06.1988 r.

Zgodnie z planem działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem PP. Przeznaczenie podstawowe to: przemysł, składy, magazyn, bazy budowlane, zakłady produkcyjno-usługowe. Jako przeznaczenie uzupełniające plan wymienia urządzenia elektroenergetyczne, energetyki cieplnej i gazowej, zaplecze gospodarki komunalnej, urządzenia komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, parkingi usługi rzemiosła bez mieszkań, urządzenia usługowe: handel, gastronomia itp..

W zawartych w decyzji warunkach wynikających z przepisów szczególnych wskazane zostało, że :

a) projekt budowlany winien spełniać wymogi rozporządzenia MSWiA z dnia 20.11.1998 r. ( Dz.U. Nr 140, poz. 906) oraz rozporządzenia MGPiB z dnia 14.12.1994 r.(Dz.U. Nr 15 ),

b) inwestycja wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z ustawą z dnia 7.07.1994r. prawo budowlane ( Dz.U. Nr 89, poz.414 ze zm.) i przepisami wykonawczymi do ustawy,

c) projekt budowlany oraz plan zagospodarowania terenu należy uzgodnić z rzeczoznawcami p.- poż, bhp,

d) przemieszczanie lub usuwanie mas ziemnych prowadzić zgodnie z ustawą o odpadach z dn. 27.06.1997 r.(Dz.U. Nr 96, poz. 592),

e) na etapie projektu budowlanego należy rozwiązać dojazd do projektowanej inwestycji oraz miejsca parkingowe na terenie działki nr [...], AM-40

Linie zabudowy ( rozgraniczające teren zabudowy) wyznaczone zostały w załączniku graficznym do decyzji.

Wskazano również sposób ustalenia warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej.

Sygn. akt II SA/Wr 516/2001

3

Od decyzji tej odwołała się B. L., właścicielka nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym przy ul. K. [...], sąsiadująca bezpośrednio z terenem przyszłej inwestycji. W odwołaniu podniosła szereg zarzutów, które odnoszą się przede wszystkim do już istniejącej zabudowy na działce A. K . Odwołująca zarzuca nadmierną uciążliwość działalności gospodarczej prowadzonej przez inwestora oraz to, że budowa co najmniej niektórych obiektów - zwłaszcza tych usytuowanych bezpośrednio przy granicy obu posesji - realizowana była w warunkach samowoli lub też z naruszeniem przepisów budowlanych.

W odniesieniu do obecnie planowanej rozbudowy odwołująca zakwestionowała jedynie potrzebę jej wykonania, skoro inwestor posiada już garaże ( w piwnicach pod warsztatem) oraz biuro, stwierdzając dodatkowo, że na realizację nowych obiektów brak już miejsca na działce.

B. L. zarzuca również zaskarżonej decyzji, iż jest ona przedwczesna. Organ I instancji zasygnalizował bowiem Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego samowolę budowlaną jakiej dopuścił się A. K. na swojej posesji, zatem rozstrzygnięcie tej sprawy winno mieć znaczenie decydujące i wiążące dla niniejszej sprawy lokalizacyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazane zostało, że przedstawiona w odwołaniu argumentacja nie podważa zasadności rozstrzygnięcia decyzji pierwszoinstancyjnej. Wszystkie zarzuty dotyczące prawidłowości budowy już istniejących obiektów na działce inwestora przekraczają ramy prowadzonego postępowania odwoławczego. Jego przedmiotem jest bowiem wyłącznie weryfikacja poprawności zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...].

Kolegium wskazuje, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze, który we wspomnianym planie oznaczony został symbolem PP, co oznacza że lokalizacja opisanej inwestycji w świetle zapisów zawartych w planie pod tym symbolem nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W., a tylko w takiej sytuacji -zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - organ decyzyjny mógłby odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji.

Zarzut odwołującej o braku miejsca na działce nr [...] na wybudowanie garaży i biura jest "gołosłowny" a przy tym niezgodny z treścią załącznika graficznego do zakwestionowanej decyzji, na którym zakreślono teren projektowanej rozbudowy, określając przy tym linie zabudowy. Z załącznika

Sygn. akt II SA/Wr 516/2001

4

wynika bowiem, że inwestycja miałaby być realizowana od strony ul. K., na terenie częściowo niezabudowanym. Ponadto nałożone w decyzji na inwestora i projektanta warunki, zgodnie z art. 47 ustawy wiążą również organ wydający pozwolenie na budowę, który powinien nadzorować na dalszych etapach przygotowania i realizacji inwestycji ich przestrzeganie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję B. L. zarzuca :

1) wydanie decyzji z naruszeniem prawa, w tym praw osób trzecich, bowiem inwestycja ograniczy dostęp do posesji skarżącej , tym bardziej, że już teraz klienci inwestora blokują dostęp do jej posesji,

2) bezpodstawne ustalenie, że zarzuty skarżącej nie mają związku z przedmiotem toczącego się postępowania i przekraczają jego ramy,

3) niezgodne ze stanem rzeczywistym ustalenie, że dalsza zamierzona rozbudowa działki będzie prowadzona na terenie częściowo niezabudowanym,

4) sprzeczność zamierzonej inwestycji z wcześniejszymi zamierzeniami, bowiem w planie zakres rozbudowy działki został istotnie ograniczony,

5) sprzeczność zaskarżonej decyzji z ustaleniami wcześniejszej decyzji SKO z [...] r. Nr [...].

W związku z powyższym, wnosi o uchylenie decyzji obu instancji administracyjnych.

Ponadto sprawa niniejsza nie powinna być rozpatrywana w oderwaniu od toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego poczynionych przez A. K. na swojej działce samowoli budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że wywody skargi nie podważają zasadności kwestionowanego rozstrzygnięcia, w związku z czym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art.l ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ), Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej pod względem

Sygn. akt II SA/Wr 516/2001

5

ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz czy organy orzekające przestrzegały przepisy proceduralne w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. ). Zgodnie z art. 43 ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust 1.

Dopuszczalność wznoszenia na określonym terenie obiektów budowlanych, a także charakter tych obiektów zależy wyłącznie, jak z powyższego wynika, od treści planu zagospodarowania przestrzennego. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu konkretnej nieruchomości organ bierze pod uwagę w zasadzie wyłącznie treść planu, a treścią takiej decyzji jest orzeczenie, czy nieruchomość może być zagospodarowana w sposób określony przez przyszłego inwestora.

W niniejszej sprawie z treści obowiązującego planu zagospodarowania wynika, iż sporna nieruchomość przewidziana jest pod przemysł, składy, magazyny, bazy budowlane, zakłady produkcyjno-usługowe - jako działalność podstawowa. Uzupełniająco zaś, m.in. pod urządzenia komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, parkingi, usługi rzemiosła.

Według tego planu rozbudowa, na wskazanej działce nr [...], istniejącego budynku warsztatowego stacji obsługi samochodów o garaż na dwa stanowiska oraz część biurową jest możliwa, bowiem nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu , co oznacza, że zapadłe w tym względzie decyzje są uzasadnione prawnie.

Należy wskazać, że większość zamierzeń inwestycyjnych w tym rejonie Wrocławia wiąże się z różnym stopniem utrudnienia i uciążliwości dla mieszkańców z uwagi na przeznaczenie w planie. Nie może to jednak prowadzić do żądania zaprzestania inwestowania, ze względu na ochronę indywidualnego faktycznego interesu skarżącej. Ustawodawca bowiem w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nakazał wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego ( art. 43 ).

Plan przewiduje jakie można posadowić obiekty na danym terenie. Skoro w w/w planie przewiduje się na przedmiotowej działce lokalizację m.in. obiektów służących przemysłowi, pod składy, magazyny, zakłady produkcyjno

Sygn. akt II SA/Wr 516/2001 6

- usługowe, urządzenia komunikacji samochodowej i zaplecza technicznego motoryzacji, parkingi, usługi rzemiosła, to lokalizacja spornej inwestycji nie stoi w sprzeczności z ustaleniami tego planu, tym bardziej że jest to rozbudowa już istniejącego warsztatu.

Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego wskazujące, że poczynione przez inwestora na działce nr [...] samowole budowlane, co do których zostało wszczęte postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, nie mają związku z przedmiotem toczącego się postępowania w sprawie lokalizacji planowanego zamierzenia i fakt ten nie może wpłynąć na zaniechanie wydawania przez właściwy organ decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki.

Również obawy skarżącej co do braku miejsca na działce inwestora dla planowanej rozbudowy są przedwczesne, gdyż z decyzji organu I instancji, którą utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wynika, że inwestor i projektant obowiązani są uwzględnić zalecenia zawarte w decyzji pierwszooinstancyjnej, w szczególności warunki wynikające z przepisów szczególnych. W punkcie 3 tej decyzji organ zobowiązuje wyraźnie, że na etapie projektu budowlanego należy rozwiązać dojazd do projektowanej inwestycji oraz miejsca parkingowe na terenie działki nr [...].

Zatem warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane będą przedmiotem ustaleń i kontroli przez właściwy organ w postępowaniu następnym, jakim jest postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Wyrażone przez skarżącą obawy, o ile okażą się słuszne, będą mogły być uwzględnione dopiero w tym postępowaniu, na etapie opracowania i zatwierdzania projektu budowlanego, w ramach zagwarantowania ochrony interesów osób trzecich ( art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi B. L. z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ).