Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2129/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 160 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1842
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 128/17 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Rektora Politechniki Rz. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia studiów stacjonarnych 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dziekana Wydziału Budownictwa, Inżynierii Środowiska i Architektury Politechniki Rz. z dnia [...] września 2016 r.; 2. zasądza od Rektora Politechniki Rz. na rzecz K. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 128/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. K. na decyzję Rektora Politechniki Rz. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia studiów stacjonarnych.

W uzasadnieniu tego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:

Skarżący w roku akademickim 2012/2013 rozpoczął studia niestacjonarne drugiego stopnia na kierunku budownictwo, na Wydziale Budownictwa, Inżynierii Środowiska i Architektury Politechniki Rzj. Z dniem 1 października 2013 r. przeniesiono go na studia stacjonarne od semestru drugiego w roku akademickim 2013/2014. Decyzją Dziekana Wydziału z dnia [...] października 2014 r. skarżący został skreślony z listy studentów z powodu niezłożenia w obowiązującym terminie pracy dyplomowej. W dniu [...] września 2016 r. skarżący złożył wniosek o wyrażenie zgody na wznowienie studiów i dopuszczenie do obrony pracy dyplomowej na zasadach określonych w regulaminie studiów wyższych na Politechnice Rz. (stanowiącym załącznik do zarządzenia Nr [...] Rektora Politechniki Rz. im. [...] z dnia [...] maja 2012 r. – dalej zwanego regulaminem z 2012 r.). Skarżący powołał się przy tym na brzmienie § 56 ust. 2 regulaminu studiów wyższych na Politechnice Rz. (wprowadzonego uchwałą Senatu Politechniki Rz. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] - dalej zwanego regulaminem z 2015 r.) pozwalającego na stosowanie do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie dotychczasowych przepisów. Wskazał także na § 12 ust. 4 i ust. 5 umowy z dnia [...] września 2013 r. o warunkach odpłatności za świadczone usługi edukacyjne na studiach stacjonarnych w Politechnice R. (dalej zwanej umową).

Dziekan decyzją z dnia [...] września 2016 r. odmówił uwzględnienia powyższego wniosku, wskazując na brzmienie § 12 ust. 3 umowy, zgodnie z którym ulega ona rozwiązaniu w przypadku skreślenia z listy studentów.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że § 12 ust. 3 umowy, stanowi o rozwiązaniu umowy przed terminem, zaś w jego wypadku nie nastąpiło przedterminowe rozwiązanie umowy, bowiem nie został skreślony z listy studentów w trakcie nauki, lecz po zakończeniu wszystkich semestrów objętych programem studiów. Jego zdaniem, powyższa decyzja narusza postanowienia umowy, jak również wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę ochrony praw nabytych. Skarżący zwrócił uwagę, że na mocy wydanej na podstawie regulaminu z 2012 r. decyzji o skreśleniu z listy studentów, nabył on uprawnienie do wznowienia studiów, zgodnie z § 22 ust. 4 i § 12 ust. 4 regulaminu z 2012 r., zwłaszcza, że możliwość wyrażenia zgody na zastosowanie dotychczasowych przepisów przewiduje § 56 ust. 2 regulaminu z 2015 r.

Zaskarżoną decyzją Rektor utrzymał w mocy decyzję Dziekana. Zauważył, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 56 ust. 2 regulaminu z 2015 r., gdyż wszedł on w życie z dniem 1 października 2015 r., zaś wniosek skarżącego złożony został dnia [...] września 2016 r., czyli już w czasie obowiązywania nowego regulaminu. Tym samym sprawa ta nie jest sprawą "dotychczasową" w rozumieniu tego unormowania. Rektor wyjaśnił, że z treści § 12 ust. 5 umowy nie wynika, by skarżący otrzymał uprawnienie do wznowienia studiów na warunkach określonych w regulaminie z 2012 r. Regulacja ta nie stanowi bowiem w ogóle o zasadach i trybie wznawiania studiów, warunki te musi bowiem określać regulamin studiów. W ocenie Rektora, uprawnienie do wznowienia studiów nie wynika także z decyzji o skreśleniu z listy studentów, a umowa, zgodnie z treścią jej § 12 ust. 3 uległa rozwiązaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący

wskazał na niedotrzymanie warunków umowy, naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a. Jego zdaniem, za koniecznością zastosowania w sprawie regulaminu z 2012 r. przemawia umowa, odwołująca się wprost do treści tego regulaminu oraz § 56 ust. 2 regulaminu z 2015 r. Skarżący wskazał, że decyzja o skreśleniu z listy studentów ma charakter konstytutywny i z chwilą uprawomocnienia tworzy nową sytuację prawną adresata. Konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych obejmuje także ekspektatywy określonych uprawnień. Uzyskane przez skarżącego absolutorium oraz skreślenie z powodu niezłożenia pracy dyplomowej wypełniają definicję maksymalnie ukształtowanej ekspektatywy uprawnienia do wznowienia studiów celem zaliczenia modułu "praca dyplomowa" i złożenia egzaminu dyplomowego, zgodnie z zapisami regulaminu, na podstawie którego wydano decyzję o skreśleniu. Pośrednim potwierdzeniem nabycia tego uprawnienia jest treść § 12 ust. 5 umowy. Umożliwienie więc wznowienia studiów wyłącznie w oparciu o przepisy regulaminu z 2015 r. oznacza de facto likwidację ex tunc uprawnień nabytych zgodnie z poprzednim regulaminem. Stoi to w sprzeczności z zasadą pewności prawa i zasadą bezpieczeństwa prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał na podstawy prawne skreślenia skarżącego z listy studentów oraz przywołał regulacje art. 160 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.), zwanej dalej p.s.w., § 56 regulaminu z 2015 r., a także § 12 ust. 4 i 5 umowy. Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów, iż nie ma podstaw prawnych, aby na podstawie decyzji o skreśleniu skarżącego z listy studentów nabył on uprawnienia do wznowienia studiów, zgodnie z wymogami wynikającymi z regulaminu z 2012 r. Zgodził się również, że uprawnienia te nie wynikają § 12 ust. 5 umowy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, przepis ten wskazuje jedynie na brak obowiązku zawierania nowej umowy w przypadku wznowienia studiów. Inne rozumienie tego zapisu czyniło by zbędną regulację w § 56 regulaminu z 2015 r. W przypadku każdej nowej regulacji w takich sprawach mają zastosowanie tzw. przepisy przejściowe, lecz dotyczą one wyłącznie spraw, które rozpoczęły swój byt prawny przed wejściem w życie nowej regulacji. Tymczasem skarżący złożył wniosek w dniu [...] września 2016 r., a więc już w dacie obowiązywania regulaminu z 2015 r.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w sytuacji gdy Rektor dokonał szeregu naruszeń prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, których rezultatem było utrzymanie w mocy decyzji Dziekana, podczas gdy wskazana decyzja winna zostać w całości uchylona;

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie "słusznego interesu" skarżącego skutkujące uniemożliwieniem mu zaliczenia modułu "praca dyplomowa" i złożenia egzaminu dyplomowego;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Nadto, podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:

1. § 56 ust. 2 regulaminu z 2015 r. w zw. z § 12 ust. 5 umowy, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego jest sprawą nową i winien być on rozpoznawany w oparciu o ten regulamin, podczas gdy wniosek ten winien być traktowany jako "sprawa rozpoczęta a niezakończona" i rozpoznany w oparciu o regulamin z 2012 r.;

2. art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu, co doprowadziło do naruszenia praw nabytych przez skarżącego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor, wnosząc o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zaprezentował stanowisko wskazujące na brak usprawiedliwionych podstaw do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP okazał uzasadniony.

Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, natomiast istota sporu zawisłego między stronami sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy w stosunku do skarżącego zastosowanie znajdują postanowienia regulaminu z 2012 r., czy też regulaminu z 2015 r.

Na wstępie przypomnieć przyjdzie, że sądy samodzielnie mogą odmawiać zastosowania przepisu rangi podustawowej (w tej sprawie regulaminu studiów wyższych na Politechnice Rz.), w stosunku do którego stwierdzają niezgodność z normą ustawową lub z Konstytucją. Uprawnienie to wynika bezpośrednio z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi o podległości sędziów tylko Konstytucji i ustawom, a nie wszelkim innym aktom prawnym, nawet jeśli one mają charakter aktów powszechnie obowiązujących. Zasada ta, na gruncie art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, wskazującego, iż Konstytucja jest najwyższym prawem i że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, stanowi podstawę przyznania sądom kompetencji do odmowy zastosowania takiego przepisu. Dotyczy to także sądów administracyjnych, sprawujących na gruncie art. 175 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, co obejmuje nie tylko kontrolę stosowania, ale także kontrolę stanowienia prawa przez organy administracji.

Ocena sądu administracyjnego, sprowadzająca się do uznania, iż przepis regulaminu, stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia administracyjnego jest niezgodny z Konstytucją oraz oparta na tej ocenie odmowa stosowania takiego przepisu oznacza, że rozstrzygnięcie administracyjne zostało wydane z naruszeniem określonych przepisów prawa rangi konstytucyjnej lub ustawowej. Wydanie aktu administracyjnego z powołaniem się na przepis regulaminu, który jest niezgodny z Konstytucją, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów wyższej rangi. W takim wypadku w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia do sądu jest decyzja lub postanowienie, zachodzą podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa przez organ administracyjny, prowadzące do uchylenia decyzji przez sąd. Powyższe uprawnienie sądów administracyjnych jest zatem aktualne, mimo że skutki takiego orzekania w odniesieniu do uchylania decyzji administracyjnych stwarzając pewien problem funkcjonalny dla organów administracji podejmujących decyzje w sprawach innych niż ta, która podlegała kontroli sądu administracyjnego, w wyniku której uchylono decyzje administracyjną.

Przekonanie o powyższym uprawnieniu sądów administracyjnych znalazło potwierdzenie m.in. w wyroku wydanym przez skład 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, w którym Sąd stwierdził, iż "...nie jest trafny zarzut, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do oceny, czy przepis rozporządzenia jest zgodny z ustawą i Konstytucją RP, i nie może odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia z tego powodu, że przepis ten, w ocenie sądu, jest niezgodny z ustawą i Konstytucją RP. (...) w tym względzie nie ma kolizji między kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego i sądu administracyjnego. (...) Uprawnienie każdego sądu rozpoznającego sprawę do oceny, czy określone przepisy rozporządzenia są zgodne z ustawą było i jest przyjmowane w orzecznictwie zarówno Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w tym względzie najdobitniej zostało wyrażone w postanowieniu z dnia 13 stycznia 1998 r. sygn. akt U 2/97 (OTK 1998, nr 1, poz. 4), w którym Trybunał stwierdził, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną w której przepis ten może być zastosowany. Na gruncie nowej Konstytucji bowiem nie ulegała zmianie kompetencja sądów do incydentalnej kontroli tych wszystkich przepisów, które są usytuowane poniżej ustawy. (...) Wielokrotnie w tej kwestii wypowiadał się także Naczelny Sąd Administracyjny (przykładowo można wskazać na uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r., sygn. akt OPK 13/00; z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 20-22/00; z dnia 21 lutego 2000 r., sygn. akt OPS 10/99; z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 3/00)". Cytowany pogląd odnosi się do przepisów rangi rozporządzenia, a zatem tym bardziej jest adekwatny do przepisów regulaminu studiów wyższych.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić przyjdzie, że zastosowanie w niniejszej sprawie w stosunku do skarżącego przepisów regulaminu z 2015 r. godzi w konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych. Zasada ta, na co wielokrotnie wskazywał Trybunał Konstytucyjny, ma ukształtowane znaczenie. U jej podstaw znajduje się dążenie do zapewnienia jednostce bezpieczeństwa prawnego i umożliwienie jej racjonalnego planowania przyszłych działań. Odnosząc się do zasady demokratycznego państwa prawnego Trybunał wielokrotnie wskazywał, że: 1) ochrona praw nabytych dotyczy zarówno praw podmiotowych prywatnych, jak i publicznych praw podmiotowych, a także ich ekspektatyw, 2) źródłem tych praw jest ustawa, ale są one funkcjonalnie związane z prawami gwarantowanymi przez Konstytucję, gdyż stanowią realizację tych praw, 3) do naruszenia zasady ochrony praw nabytych dochodzi, gdy pozbawia się jednostkę dotychczasowego prawa podmiotowego w drodze uchylenia lub zmiany ustawy, a także przez jego ograniczenie, które naruszy istotę tego prawa; 4) zasada ochrony praw nabytych nie oznacza, że prawa te są niezmienne; ustawodawca ma pewną swobodę w zakresie kształtowania treści danego prawa. Dopuszczalne zmiany czy ograniczenia, a czasem również pozbawienie prawa podmiotowego jest możliwe z uwagi na realizację innych ważnych wartości. Może ono być dokonane jedynie w niezbędnym zakresie i pod warunkiem wyrównania praw utraconych (por. wyrok z 23 listopada 1998 r., sygn. SK 7/98, OTK ZU nr 7/1998, poz. 114; wyrok z 30 marca 2005 r., sygn. K 19/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 28).

W omawianej sprawie doszło do ingerencji w prawa nabyte skarżącego. Zgodnie z § 22 ust. 4 regulaminu z 2012 r., osoba skreślona z listy studentów z powodu niezłożenia w terminie pracy dyplomowej mogła się ubiegać o wznowienie studiów na zaliczenie modułu "praca dyplomowa" i złożenie egzaminu dyplomowego. Ponadto przepisy § 12 znajdowały odpowiednie zastosowanie. W dacie skreślenia skarżącego ze studiów ([...] października 2014 r.) obowiązywał regulamin z 2012 r. W tej dacie skarżący, zakładając świadomość podejmowanych przez niego działań i znajomość obowiązujących na uczelni regulacji prawnych, miał pełne prawo oczekiwać, że w przypadku skreślenia go z listy studentów z przyczyn, o których mowa w § 22 ust. 4 regulaminu z 2012 r., będzie mógł ubiegać się o reaktywację na zasadach określonych w tym właśnie regulaminie.

Przepisy regulaminu z 2015 r., które weszły w życie z dniem 1 października 2015 r. zniweczyły możliwość wznowienia studiów na dotychczasowych zasadach w odniesieniu do studentów skreślonych z listy pod rządami poprzednio obowiązującego regulaminu. To z kolei, w odniesieniu do osoby skarżącego, pozbawiło go ustanowionej na gruncie regulaminu z 2012 r. ekspektatywy uprawnienia do wznowienia studiów celem zaliczenia modułu "praca dyplomowa" i złożenia egzaminu dyplomowego. Taka sytuacja wypełnia znamiona utraty praw nabytych w opisanym wyżej rozumieniu, a tym samym stanowi o naruszeniu art. 2 Konstytucji RP.

Dodatkowo przyjdzie wskazać, że regulamin z 2015 r. przewiduje zasadę stosowania korzystniejszego prawa w sytuacji, gdy postanowienia dotychczasowego regulaminu są mniej korzystne dla studenta (§ 56 ust. 3 regulaminu z 2015 r.). Brak jest natomiast regulacji odnośnie odwrotnego stosowania zasady korzyści w stosunku do studentów, którzy nabyli prawa (w tym ekspektatywę prawa) na podstawie regulaminu z 2012 r., co również narusza zasadę ochrony praw nabytych.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.

W szczególności wbrew twierdzeniom skarżącego sprawa o wyrażenie zgody na wznowienie studiów i dopuszczenie do obrony pracy dyplomowej została zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia [...] września 2016 r., a zatem nie jest sprawą rozpoczętą i niezakończoną przed wejściem w życie regulaminu z 2015 r.

Z kolei zapisy umowy z dnia [...] września 2013 r., na które powołuje się skarżący, nie znajdują w sprawie zastosowania, albowiem umowa ta określa warunki pobierania opłat za świadczone usługi edukacyjne oraz wzajemne prawa i obowiązki (§ 2 ust. 2 umowy), jednakże jedynie w zakresie tych opłat. Wynika to nie tylko wprost z treści umowy, ale także z brzmienia obowiązującego w dacie jej zawarcia art. 160 ust. 3 p.s.w. Zgodnie z tym przepisem umowa zawarta między uczelnią a studentem określać miała warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne. Nie sposób zatem z jej treści wywodzić uprawnień studenta związanych z organizacją i tokiem studiów, albowiem te określał regulamin studiów (art. 160 ust. 1 p.s.w.).

Sąd pierwszej instancji nie naruszył też przepisów art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), ani art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd ten dokonał bowiem kontroli działalności administracji publicznej i zastosował środki określone w ustawie. W wyniku tej kontroli doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nie stosował zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Oba te przepisy są przepisami tzw. wynikowymi, a zastosowanie któregoś z nich jest zależne od dokonanej przez sąd oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem – tj. z konkretnymi przepisami prawa.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na nie odniesieniu się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić wypadnie, że nawet jeżeli miałoby dojść do jego naruszenia, czego nie wykazano, to naruszenie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Tymczasem jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowić może skuteczną podstawę do zaskarżenia wyroku sądu wojewódzkiego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego, organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności ustali jego aktualność i w zależności od tego ustalenia rozważy wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach oparte zostało na przepisie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się: wpis od skargi, wpis od skargi kasacyjnej, opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, koszty przejazdu do Sądu pierwszej instancji na rozprawę w dniu 7 czerwca 2017 r. i koszty stanowiące równowartość utraconego w tym dniu zarobku (zgodnie ze złożonym spisem kosztów), opłata za czynności adwokackie obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl