Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2227/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt. 1 i 2, art. 176
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 166/17 w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 166/17 oddalił skargę Ł. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Ł. K. zwrócił się o unieważnienie operatu przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 22 sierpnia 2013 r. oznaczonego numerem [...], dotyczącego położenia punktów granicznych wspólnych dla działek [...] i [...] położonych w obrębie [...] gminy Brzeziny oraz przywrócenie kształtu linii granicznej działki [...], od jej strony wschodniej, w kształcie z dnia zakupu – zgodnie z aktem  notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 24 kwietnia 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta Brzeziński zobowiązał stronę do dostarczenia wymaganych prawem dokumentów mogących stanowić podstawę zmiany położenia punktów granicznych wspólnych dla działek [...] i [...]. Takie dokumenty nie wpłynęły.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Starosta Brzeziński odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla ww. działki nr [...], polegającej na ujawnieniu linii granicznych według stanu sprzed 22 sierpnia 2013 r., tj. daty przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pracy geodezyjnej określonej numerem [...].

Od powyższej decyzji Ł. K. złożył odwołanie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skoro obecnie wschodnia granica działki nr [...] jest uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu [...] i jest to operat najbardziej aktualny, zaś wnioskodawca nie przedstawił innej dokumentacji mogącej stanowić podstawę zmiany położenia punktów granicznych wspólnych dla działek nr [...] i nr [...], żądanie nie może być spełnione.

Skargę na ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. wniósł Ł. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. III SA/Łd 68/15 uwzględnił skargę wskazując, że organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczące przebiegu granic, w tym granic działki nr [...], mimo że powołał się na pracę geodezyjną nr [...].

W ocenie Sądu protokół z czynności przyjęcia przebiegu granic nie mógł stanowić podstawy wprowadzenia zmian, gdyż geodeta zmienił położenie punktów granicznych w stosunku do uprzedniego ustalenia, a ponadto protokół z tych czynności nie został podpisany przez wszystkie strony, których ustalenie przebiegu granic dotyczyło.

WSA w Łodzi podkreślił ponadto, że istotą wznowienia znaków granicznych jest ich fizyczne odtworzenie, a więc przywrócenie stanu, jaki istniał przed ich przesunięciem, uszkodzeniem lub zniszczeniem, w sytuacji gdy niesporny jest przebieg granicy i potrzeba zabezpieczenia ich przed zatarciem, to w rozpoznawanej sprawie w trakcie czynności geodety przeprowadzanych w dniu 4 czerwca 2013 r., z uwagi na spór co do przebiegu granic, nie mogło nastąpić wznowienie punktów granicznych poprzez ustalenie nowej linii granicznej pomiędzy działkami nr [...] i nr [...].

Sąd podkreślił, że w piśmie z dnia 16 maja 2014 r. Starosta Brzeziński wskazał, że przebieg linii granicznej przyjęto według ostatniego spokojnego stanu posiadania, ponieważ brak jest jakichkolwiek dokumentów pozwalających na wyznaczenie z wymaganą dokładnością innego przebiegu granicy w myśl § 39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego z urzędu zaktualizowano operat ewidencji gruntów w zakresie współrzędnych punktów granicznych przedmiotowych działek, tj. nr [...] i nr [...]. W tym samym piśmie wskazano też, że linia graniczna pomiędzy działkami nr [...] i [...] do dnia 22 sierpnia 2013 r. ujawniona była na podstawie digitalizacji mapy ewidencyjnej w skali 1:5000.

Sąd zauważył, że powyższe nie zostało powtórzone przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014 r. Jednocześnie organ nie wyjaśnił, skoro dokonał aktualizacji, jaki był dotychczasowy przebieg granicy ujawniony w operacie ewidencji gruntów i budynków, dlaczego nie wziął pod uwagę dokumentacji źródłowej załączonej przez skarżącego, tj. map według których zdaniem skarżącego wschodnia linia graniczna działki nr [...] przebiega tak jak z dnia jej zakupu, tj. z dnia 24 kwietnia 2008 r., a przedmiotowa działka zgodnie z aktem notarialnym ma powierzchnię [...]ha, oraz dlaczego geodeta przyjął, że brak jest jakichkolwiek dokumentów pozwalających na wyznaczenie z wymaganą dokładnością innego przebiegu granicy, skoro skarżący twierdzi, że takie dokumenty są. Znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia (art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne).

Powyższe, zdaniem Sądu, wskazuje na wadliwość sporządzonego operatu technicznego, stanowiącego podstawę orzekania przez organ I instancji. Co prawda przywołana dokumentacja geodezyjna została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...], jednak przyjęcie dokumentacji do państwowego zasobu, nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego mającego stanowić podstawy wprowadzenia zmiany. Organ prowadzący ewidencję obowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument geodezyjno-kartograficzny - przyjęty do zasobu - jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia zmian z uwagi na ich przedmiot.

Tymczasem w przypadku ustalenia granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] wskazany przez geodetę przebieg nie został porównany z żadnym dokumentem, ponadto ma charakter sporny (właściciel działki nie zgadza się z zaproponowanym przebiegiem linii granicznej). Powyższe prowadzi do wniosku, że wprowadzając zmiany do operatu Starosta Brzeziński ustalił nowy stan prawny nieruchomości, bowiem na nowo ustalił granice działki, co jest możliwe jedynie w toku postępowania o rozgraniczenie – gdy, tak jak w tym przypadku, granice są sporne.

Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Starosta Brzeziński orzekł  o odmowie aktualizacji współrzędnych punktów granicznych wspólnych dla działek [...] i [...] oraz o oznaczeniu odcinka granicy pomiędzy ww. działkami jako granicy spornej.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu niewystarczającego wyjaśnienia sprawy.

Następnie Starosta Brzeziński decyzją z dnia [...] września 2016 r. orzekł o aktualizacji  danych ewidencji gruntów i budynków, polegającej na usunięciu z bazy danych ewidencji  gruntów i budynków rezultatów pracy geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 22 sierpnia 2013 r. oznaczonej numerem [...], dotyczącej położenia punktów granicznych wspólnych dla działek [...] i [...] położonych w obrębie [...] gminy Brzeziny, oraz o oznaczeniu odcinka granicy pomiędzy działkami [...] i [...] jako granicy spornej. Tym samym Starosta Brzeziński dokonał czynności, o którą wnioskował skarżący we wniosku z dnia 16 czerwca 2014 r. - o przywrócenie kształtu działki [...] od strony wschodniej w kształcie z dnia jej zakupu.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że skarżący złożył pismem z dnia 18 marca 2014 r. skargę do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na czynności geodety uprawnionego P. K., który przeprowadzał czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych na gruncie - opisane następnie w dokumentacji nr [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wszczął postępowanie wyjaśniające. Przeprowadzona w ramach postępowania kontrola operatu technicznego nr [...] zaowocowała stwierdzeniem naruszenia przepisów prawa, co stanowiło podstawę do skierowania wniosku z dnia 2 czerwca 2014 r. do Głównego Geodety Kraju. Postępowanie przed Głównym Geodetą Kraju zostało zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie której nałożono karę dyscyplinarną na geodetę uprawnionego - przeprowadzającego czynności w terenie opisane w dokumentacji technicznej nr [...]. Starosta Brzeziński informację o ww. decyzji powziął na podstawie pisma ŁWINGiK z dnia 12 lutego 2016 r. Główny Geodeta Kraju w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że wykonane przez geodetę uprawnionego czynności związane z określeniem położenia punktów granicznych, bez zachowania odpowiedniego trybu powoduje, że czynności te nie mogą wywoływać skutków prawnych. Następstwem tego są negatywne konsekwencje dla zleceniodawcy, gdyż powstała w wyniku takiej pracy dokumentacja nie może stanowić podstawy do jakichkolwiek działań np. wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków, opracowania projektu podziału, czy uznania, że został wyznaczony punkt graniczny.

Organ I instancji wyjaśnił, że linia graniczna pomiędzy działką [...] i [...] obrębu [...] gminy Brzeziny oraz działkami [...] i [...] obrębu [...] Gminy Dmosin ujawniona była w bazie danych ewidencji gruntów do dnia 22 sierpnia 2013 r. na podstawie digitalizacji mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 (operat [...]). Mapa ta powstała w 1965 r. poprzez przetwarzanie fotomechaniczne zdjęć lotniczych w skali przybliżonej 1:5000. Założenie ewidencji gruntów nastąpiło na podstawie operatu z dnia 7 listopada 1966 r., który wykonano bez ustalania przebiegu granic działek na gruncie, oraz geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych punktów granicznych. Zdjęcia lotnicze dla całego powiatu, oraz powstałe na ich podstawie zarysy granic dostępne są do wglądu i stanowią część państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Organ, powołując się na § 61 ust. 1 oraz § 82 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów zwrócił uwagę, że w 2003 r. nastąpiła konwersja papierowej mapy ewidencji gruntów do postaci elektronicznej.

Wskazano także, że dane ewidencyjne określające położenie punktów granicznych wspólnych dla działek [...] i [...] nie spełniają wymagań określonych w § 60-62, § 86 rozporządzenia oraz obowiązujących standardów technicznych. Zrealizowany został zatem podstawowy warunek wymieniony w § 37 rozporządzenia, otwierający możliwość pozyskania danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w drodze terenowych pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie.

W dniu 11 września 2015 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego przeprowadzono rozprawę administracyjną w obecności pełnomocnika skarżącego oraz przedstawicieli gminy Brzeziny. Stronom postępowania wyjaśniono, że skoro podczas czynności na gruncie nie doszło do zgodnych oświadczeń stron, co do przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami - zgodnie z § 39 rozporządzenia, a później jedna ze stron zgłosiła sprzeciw co do położenia punktów granicznych - to jest to stan sporu o przebieg granicy, który może być rozwiązany w postępowaniu rozgraniczeniowym, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W toku rozprawy przedstawiciel Gminy stwierdził, że nie ma podstaw sądzić, aby droga asfaltowa usytuowana na działce [...] wchodziła swoim przebiegiem na działki sąsiednie zaś pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko, że jezdnia asfaltowa na odcinku około 400m częściowo znajduje się w działce [...]. Podczas rozprawy ustalono również, że w dniu 24 kwietnia 2008 r., w chwili zakupu działki [...] przez Ł. K., jezdnia asfaltowa była wykonana w dzisiejszym kształcie.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Ł. K. oraz Gmina Brzeziny.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty Brzezińskiego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że działka [...] powstała z podziału działki [...], zgodnie z operatem [...] wykonanym w 2007 r. W ramach tego opracowania,  pomiarowi i ustaleniu podlegały tylko granice wydzielanej działki [...], natomiast granice nowopowstałej działki [...] nie były mierzone, jak również granica z działką [...] stanowiącą drogę.

Aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 24 kwietnia 2008 r. skarżący kupił działkę [...]. W ewidencji gruntów i budynków granica wschodnia działki [...], a wcześniej działki [...], ujawniona była na podstawie digitalizacji mapy ewidencyjnej w skali 1:5000, która powstała w 1965 r. poprzez przetwarzanie fotomechaniczne zdjęć lotniczych w tej samej skali (operat [...] z dnia 7 listopada 1966 r.). Błąd położenia punktów tak pozyskanych może dochodzić do 3m. Zgodnie z rejestrem zgłoszonych prac geodezyjnych prowadzonym przez Starostę Brzezińskiego, jedyną zarejestrowaną pracą geodezyjną zawierającą wznowienie znaków granicznych, wyznaczenie  punktów granicznych lub ustalenie przebiegu linii granicznych (art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) jest operat [...] - jedyna praca dotycząca granicy pomiędzy działkami [...] i [...]. Został on skontrolowany przez starostę i przyjęty do zasobu, a na jego podstawie zaktualizowano operat ewidencji gruntów i budynków w dniu 22 sierpnia 2013 r. przyjmując granice tam wyznaczone.

Organ zwrócił uwagę, że na skutek skargi Ł. K. na czynności geodezyjne dokonane przez geodetę uprawnionego P. K. wszczęte zostało postępowanie wyjaśniające (odrębne od niniejszego) poprzez wykonanie kontroli doraźnej sporządzonego przez geodetę operatu technicznego, przyjętego w dniu 22 sierpnia 2013 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stwierdzone w wyniku kontroli naruszenia przepisów prawa były podstawą wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 46 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne  i kartograficzne do Głównego Geodety Kraju (wniosek z dnia 2 czerwca 2014 r.).

Postępowanie przed Głównym Geodetą Kraju zostało zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., w której organ nałożył na geodetę uprawnionego karę poprzez zawieszenie możliwości wykonywania uprawnień zawodowych na okres 1 roku. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji Główny Geodeta Kraju stwierdził, że powstała  w wyniku tej pracy geodezyjnej (nr ew[...] zgłoszenie KREG [...]) dokumentacja nie może stanowić podstawy dla jakichkolwiek działań, np. wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, opracowania projektu podziału, czy też uznania, że został wyznaczony punkt graniczny.

Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 29 września 2015 r. ŁWINGiK wystąpił do Starosty Brzezińskiego o rozważenie możliwości wyłączenia tego operatu (nr ew. [...]) z zasobu, z czego Starosta częściowo skorzystał wydając zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że otwartą pozostaje kwestia pozostałych ustaleń poczynionych w efekcie tej roboty. Mając na uwadze treść art. 1 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrywana sprawa dotyczy tylko wniosku Ł. K. w stosunku do granicy pomiędzy działkami [...] i [...]. Dlatego usunięcie rezultatów pracy geodezyjnej nr ew. [...] w stosunku do innych nieruchomości może być dokonane tylko odrębną decyzją lub decyzjami, które będą dotyczyły ich właścicieli.

Odnosząc się do zarzutu, że granica ta nie jest granicą sporną, organ wyjaśnił, że stan sporu występuje kiedy dwie strony nie zgadzają się co do jej przebiegu. W tym przypadku zarówno Ł. K. (właściciel działki [...]) jak i gmina Brzeziny (właściciel działki [...]) wskazują odmienny jej przebieg, więc jest to granica sporna.

ŁWINGiK zaznaczył, że ww. granica nie posiada punktów granicznych oznaczonych z odpowiednią dokładnością (do 0,30m), a wręcz błąd ich położenia może sięgać nawet 3m. Dlatego w celu jednoznacznego uregulowania jej przebiegu należy przeprowadzić postępowanie rozgraniczeniowe, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W skardze Ł. K. odwołał się do wyroku WSA w Łodzi sygn. III SA/Łd 68/15 oraz decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] kwietnia 2015 r. i wskazał, że mówi się w nich wyraźnie o naruszeniu prawa geodezyjnego przez geodetę K. w pracy geodezyjnej nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę podkreślił, że uwzględniono wniosek skarżącego w zakresie unieważnienia operatu przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 22 sierpnia 2013 r., dotyczącego położenia punktów granicznych wspólnych dla działek [...] i [...]. Skarżący ubiegając się natomiast o przywrócenie, jak twierdzi, granicy z dnia zakupu wskazuje jednocześnie, że zmiana granic spowodowała zmniejszenie powierzchni jego działki, która w dniu zakupu zgodnie z aktem notarialnym wynosiła [...]ha.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń Sąd wskazał, że przed zawarciem aktu notarialnego nie dokonano zmierzenia granic działek [...] i [...]. Jak wynika z wyjaśnień organów, działka [...] w obrębie [...] gminy Brzeziny powstała z podziału działki [...], zgodnie z operatem [...] wykonanym w 2007 r. W ramach tego opracowania, pomiarowi i ustaleniu podlegały tylko granice wydzielanej działki [...], natomiast granice nowopowstałej działki [...] (zakupionej przez skarżącego) nie były mierzone, jak również granica z działką [...] stanowiącą drogę. Również jak wynika z akt sprawy – wypowiedzi podczas rozprawy administracyjnej – droga asfaltowa, która zdaniem skarżącego zajmuje część jego działki przebiegała już w aktualnym (spornym) kształcie w momencie zakupu nieruchomości [...] przez skarżącego. Z treści protokołu z tej rozprawy wynika, że kwestia ułożenia asfaltu na aktualnej działce [...] budziła już wątpliwości poprzednich właścicieli tej działki. Jednocześnie w ocenie Gminy droga, z którą graniczy działka [...] przebiega w granicach działki [...].

Sąd podkreślił, że poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Deklaratoryjny charakter wpisu oznacza, że nie kształtuje on nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości wynikający z dokumentów. Przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanymi z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Zdaniem Sądu organy dokonały poprawnej oceny dowodów stanowiących podstawę do dokonania aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków. W obliczu prawidłowych wyjaśnień orzekających organów, co do charakteru postępowania aktualizacyjnego i jakimi rządzi się ono prawami, zawartej ocenie wyników postępowania, znajdującej odzwierciedlenie w sentencji zaskarżonych decyzji, nie można zarzucić, że została dokonana z naruszeniem przepisów prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Ł. K., zarzucając naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 45 ust. 1, § 35 i 36 w zw. z § 45 ust. 2 i § 37-39 w zw. z § 45 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034).

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że w bazie danych ewidencji gruntów powinny być ujawnione tylko dane przewidziane w przepisach regulujących prowadzenie tej ewidencji ale jedynie takie dane, które zostały pozyskane w wyniku postępowania określonego w tych przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pomijając to, że postępowanie prowadzone w sprawie o aktualizację danych w rejestrze gruntów nie doprowadziło do tej aktualizacji, a więc jego wynik nie dawał podstawy do wpisania jakichkolwiek danych w bazie danych ewidencyjnych, z naruszeniem przepisów regulujących aktualizację operatu ewidencyjnego, uznał za uzasadnione oznaczenie w tej bazie granicy pomiędzy działkami [...] i [...] jako granicy spornej.

W oparciu o powyższe zarzuty Ł. K. wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w części w części oddalającej skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Starosty Brzezińskiego z dnia [...] września 2016 r. w zakresie oznaczenia odcinka granicy pomiędzy działkami [...] i [...] jako granicy spornej oraz o uchylenie decyzji organów I i II instancji w części dotyczącej oznaczenia odcinka granicy pomiędzy działkami [...] i [...] jako granicy spornej;

2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego;

Jednocześnie skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 182 § 1 i § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Z art. 183 § 1, art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tej skargi, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone lub ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej, skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny.

Art. 174 p.p.s.a. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej został podniesiony jeden zarzut, który został określony jako zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 45 ust. 1, § 35 i § 36 w zw. z § 45 ust. 2 i § 37-39 w zw. z § 45 ust. 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy przede wszystkim rozważyć, czy zostały spełnione wymogi formalne dotyczące poprawności określenia podstawy kasacyjnej. Podniesienie wyłącznie zarzutu naruszenia prawa materialnego oznacza, że w sprawie nie został zakwestionowany ustalony stan faktyczny. Jest bowiem rzeczą niesporną w orzecznictwie i literaturze, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Tym samym co do zasady nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Ponadto w zarzucie skargi kasacyjnej wskazano kilka przepisów rozporządzenia, które zostały naruszone nie precyzując, która część powołanego przepisu została naruszona podczas gdy powołany § 35 składa się z siedmiu punktów, § 36 z ośmiu punktów, § 37 z dwóch ustępów, § 38 z czterech ustępów, a § 39 z 8 ustępów. Natomiast przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Tym samym sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie spełnia powyższych wymogów.

Nadto wśród wymienionych w art. 176 p.p.s.a. wymogów skargi kasacyjnej szczególnie istotne miejsce przypisać należy warunkowi zamieszczenia uzasadnienia zarzutów kasacyjnych. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zasadniczo zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jakiegokolwiek odniesienia się do sformułowanych zarzutów. Skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi przywołuje jedynie § 39 ust. 8 rozporządzenia zgodnie z którym, informacje o spornych odcinkach granic działek ewidencyjnych ujawnia się w bazie danych ewidencyjnych oraz na wyrysach z mapy ewidencyjnej. Jak podnoszono wyżej zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu materialnoprawnego musiałby być poprzedzony zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, za pomocą których można by skutecznie podważyć ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, a taki zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie został sformułowany. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak odniesienia się do pozostałych przepisów, wskazanych w zarzucie skargi kasacyjnej. Tym samym uzasadnienie skargi kasacyjnej nie koresponduje ze sformułowanym zarzutem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sformułowany zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny i dlatego na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.