Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1009/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat B. P., Kancelaria Adwokacka w Ł. ul. A 3, wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) zł powiększone o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 49 b ust. 1 w związku z art. 49 b ust. 3 ustawy Prawo Budowlane z dnia 7 lipca 1994 r (Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z 2003 r. z zm.) oraz art.104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071 z 2000r. z zm.), nakazał J. S. rozbiórkę kontenera blaszanego zlokalizowanego na terenie nieruchomości w Ł., przy ulicy A 81.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż prowadząc postępowanie legalizacyjne dotyczące samowolnie wybudowanego kontenera postanowieniem nr [...] z dnia [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał skarżącej, przedłożenie w ustawowym terminie 30 dni od daty jego otrzymania, zaświadczenia Prezydenta Miasta Ł. o zgodności tej budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, dla tego obiektu.

J. S. nie przedłożyła dokumentów, do których złożenia została zobowiązana w ustawowym terminie, wobec czego na podstawie art. 49 b ust. 3 ustawy Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę kontenera.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o pozostawienie przedmiotowego kontenera warunkowo do czasu wyjaśnienia sprawy własności nieruchomości przy ul. A 81. Podniosła, iż ustawienie blaszanego kontenera nietrwale związanego z gruntem jest niczym innym jak formą protestu przeciwko bezprawiu i niesprawiedliwości.

Decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podniesiono, powołując się na treść art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, iż postawienie przedmiotowego kontenera jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale wymaga dokonania stosownego zgłoszenia.

Wskazano, iż wzywając do uzupełniania dokumentów organ I instancji umożliwił skarżącej legalizację kontenera. W świetle faktu, iż zobowiązana nie wykonała w całości nałożonego obowiązku, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżone rozstrzygniecie jest prawidłowe, nie narusza prawa i nie może tym samym zostać uchylone, ponieważ zaistniały ustawowe przesłanki upoważniające organ do wydania nakazu rozbiórki.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdzono, iż są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, J. S. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu zwróciła uwagę na tymczasowość i brak trwałego połączenia z gruntem blaszanego kontenera. Ponownie podniosła, iż błędnie potratowano ją jako inwestora, ponieważ postawienie kontenera było potrzebą chwili wynikającą ze skrajnie trudnych warunków życiowych, a nie planowaną inwestycją. Skarżąca stwierdziła, iż stosowanie wobec niej przepisów Prawa budowlanego w świetle jej dramatycznej sytuacji jest naruszeniem zasad współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ).

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

W rozpatrywanej sprawie ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonane przez organy nadzoru budowlanego są bezsporne. Faktu istnienia na gruncie kontenera blaszanego o wymiarach 2,00 x 3,00 m i wysokości 2, 10 m, ustawionego w 2005 r., nie kwestionuje sama skarżąca.

Na wstępie należy stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż w związku z tym, że powierzchnia zabudowy spornego kontenera nie przekracza 25 m² oraz łączna ilość takich obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m² działki, to zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dla tego rodzaju obiektu nie jest wymagane uzyskania pozwolenia na budowę. Zachodziła natomiast konieczność dokonania przez skarżącą zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru jego postawienia. Wymogu powyższego skarżąca nie dopełniła.

Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej, która twierdzi, że tego typu obiekt, jak kontener blaszany, niezwiązany trwale z gruntem, nie wymaga zgłoszenia. Według utrwalonego poglądu orzecznictwa fakt trwałego związania obiektu z gruntem bądź brak takiego trwałego połączenia obiektu z gruntem nie przesądza o tym, czy wymagane jest zgłoszenie, czy też nie (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2004 r. sygn. akt IV SA 1535/03, LEX 160751). O tym, czy wymagane jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi, przesądza brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z wymienionego wyżej przepisu nie wynika, że tego typu kontener (niezależnie od tego, czy jest połączony trwale z gruntem, czy też nie) zwolniony jest z obowiązku zgłoszenia. Do obowiązków inwestora należy więc zastosowanie się do postanowienia art. 30 Prawa budowlanego, bowiem w przeciwnym razie grozi mu sankcja określona w przepisie art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego, którego zastosowanie w konkretnej sprawie nie zależy od uznania organów nadzoru budowlanego.

Stosownie do treści art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórką obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zgodnie zaś z ust.2 tego przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:

1. dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4,

2. projektu zagospodarowania działki lub terenu,

3. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Działając w tym trybie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. umożliwił skarżącej legalizację przedmiotowego obiektu wydając w dniu [...] postanowienie nakładające określone obowiązki. Skarżąca obowiązków tych jednak nie wykonała.

Na marginesie warto zauważyć, iż jednym z warunków prawidłowego zgłoszenia budowy jest wymóg złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast z akt sprawy wynika, iż skarżąca nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości położonej przy ulicy A 81. Postanowieniem z dnia 3 lipca 1997 r. (k. 21) Sąd Wojewódzki w Łodzi zniósł współwłasność w/w nieruchomości w ten sposób, iż przyznał ją w całości na własność Cz. P..

Inne okoliczności, szeroko opisywane w odwołaniu i w skardze, a zwłaszcza trudna sytuacja życiowa skarżącej i zasady współżycia społecznego, nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu tej sprawy, gdyż przepisy Prawa budowlanego takiej możliwości nie przewidują.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza, brak więc było podstaw do uwzględnienia skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

Pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie w wysokości określonej w § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 roku, nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w związku z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.