Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1022/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2, art. 29, art. 33, art. 48, art. 52
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D. A. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 123 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia pani D. A. (dalej jako strona lub skarżąca) z dnia 04.06.2018r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej PINB) z dnia [...]05.2018r. znak: [...] G.., którym organ nakazał skarżącej przedłożyć:

1) zaświadczenie Wójta Gminy G. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) cztery egzemplarze projektu budowlanego, 3) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do dnia 30.07.2018 r.

uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r. poz. 1202 ze zm. dalej pr. bud.) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych obejmujących budowę obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą zlokalizowanego w [...] na działce nr [...] i nałożył na panią D. A. obowiązek przedłożenia: 1) decyzji Wójta Gminy G. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej ww. inwestycji, 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do dnia 20.12.2018r.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej PINB w G.) pismem z dnia 02.03.2018r. znak: [...] zawiadomił o terminie kontroli wykonania budynku gospodarczego w miejscowości J. 6 (dz. nr [...]) gm. G..

Współwłaścicielami ww. nieruchomości są: Pani B. R., Pan M. R., Pani D. A..

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 27.03.2018r. organ I instancji ustalił, że na ww. nieruchomości usytuowany jest budynek gospodarczy, który powstał w 2014r. Wykonano dwie ściany z płyt betonowych. Dach posiada konstrukcję drewnianą i jest kryty blachą. Obiekt ten został dobudowany do istniejącego już na działce nr [...] budynku gospodarczego. Podczas kontroli ustalono także, że Państwo R. pobudowali na strychu ściankę działową przedzielającą pomieszczenie strychu. W protokole z kontroli zapisano, że skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę na wykonanie budynku gospodarczego jak i też nie dokonała zgłoszenia zamiaru jego wykonania.

Następnie pismem z dnia 25.04.2018r. znak: [...] PINB w G. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą, który zlokalizowany jest w [...]

Postanowieniem z dnia 09.05.2018r. znak: [...] PINB w G. nakazał Pani D. A. przedłożyć:

1) zaświadczenie Wójta Gminy G. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) cztery egzemplarze projektu budowlanego

3) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

w terminie do dnia 30.07.2018r.

Uzasadniając stanowisko PINB wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego: roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 pr. bud.

Analizując cechy budynku organ wskazał, że nie jest to obiekt wolnostojący ponieważ dobudowany jest do budynku gospodarczego. Budynek gospodarczy wolnostojący nie ma legalnej definicji w przepisach prawa budowlanego. Charakteryzując go, należy posłużyć się definicją ze Słownika Języka Polskiego oraz orzecznictwem. Według Słownika Języka Polskiego (sjp.pwn.pl) budynek wolno stojący to budynek niestykający się z innymi budynkami. Zgodnie z orzecznictwem (por. wyrok WSA w Kielcach z dn. 06.05.2013 sygn. akt II SA/Ke 185/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.11.2010 sygn. akt II SA/Po 637/10) przez pojęcie "wolno stojący" rozumieć należy samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami. - Wyrok WSA w Bydgoszczy o sygn. akt II SA/Bd 508/17 z dn. 2017-10-25.

PINB stwierdził, że przedmiotowy obiekt nie jest wiatą. Wyraz "wiata", choć użyty m.in. w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), nie został zdefiniowany przez ustawodawcę. Taki obiekt budowlany nie stanowi w świetle art. 3 pkt 2 i 4 ustawy ani budynku, ani obiektu małej architektury. Jako cechy wiaty wymienia się posiadanie fundamentu, dachu, brak ścian oraz posadowienie budowli na słupach - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 902/17.

W wyroku z dn. 07.06.2017 r. o sygn. akt II OSK 575/17 - NSA stwierdził, że: pojęcie wiaty, którym posługuje się art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie zostało zdefiniowane na gruncie powołanej ustawy, tym niemniej należy podzielić stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać posiadanie lekkiej konstrukcji, fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach ( por. wyrok NSA z dnia 16 luty 2016r. sygn. akt II OSK. 1481/14 dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Błędny jest pogląd, że tymczasowe obiekty budowlane wymienione w art. 3 pkt 5 pr. bud. nie wymagają pozwolenia na budowę. Wyjątek stanowią tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 wyżej wymienionej ustawy, które wymagają zgłoszenia.

Przepisy prawa budowlanego regulujące postępowanie w sprawach samowolnie budowanych lub wybudowanych obiektów budowlanych lub ich części stwarzają możliwość zalegalizowania obiektu, jeśli zostaną spełnione warunki określone przepisami prawa (art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane). W związku z tym organ nakazał przedłożyć wymagane w sentencji postanowienia dokumenty.

Zażalenie na to postanowienie, pismem z dnia 04.06.2018r., złożyła Pani D. A. z zachowaniem ustawowego terminu.

W zażaleniu tym wskazano, że 6 grudnia 2013 r. państwo R. pozostawili bez dozoru czynny piec i spowodowali pożar budynku obejmującego dwa lokale stanowiące odrębne nieruchomości, który strawił konstrukcję dachu, w wyniku czego D. A. i jej rodzina pozostała bez dachu nad głową. W związku z tym państwo A. zmuszeni do zabezpieczenia swojego dobytku przed opadami dobudowali do istniejącego na działce budynku gospodarczego prowizoryczne zadaszenie z blachy trapezowej na lekkiej konstrukcji drewnianej, wykonali dwie ściany z płyt betonowych na prefabrykowanych słupkach z elementów przeznaczonych zasadniczo do budowy ogrodzeń.

PINB błędnie zakwalifikował sporny obiekt jako budynek, albowiem nie posiada on fundamentów, nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Budynek ten w ocenie skarżącej jest wiatą która powstała jako obiekt tymczasowy, a jej istnienie nie narusza żadnych przepisów prawnych.

Następnie WWINB wydał opisane we wstępie postanowienie nr [...] z dnia [...] września 2018 r.

WWINB wskazał, że analizowany w niniejszej sprawie obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą nie jest obiektem wolno stojącym ze względu na wykorzystywanie w swej konstrukcji innego obiektu poprzez posiadanie wspólnej ściany z pierwotnie istniejącym budynkiem gospodarczym na działce nr [...], co w konsekwencji powoduje ograniczenie fizyczne w przestrzeni przedmiotowego obiektu budowlanego. Zatem organ I instancji prawidłowo zakwalifikował ten obiekt jako nie będący wolno stojącym.

W związku z tym wykonanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą, zlokalizowanego na działce nr [...] wymagało uzyskania pozwolenia na budowę . Z akt sprawy wynika natomiast, że takie pozwolenie nie zostało wydane, co spowodowało konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Zdaniem WWINB przedmiotowy obiekt jest trwale z związany z gruntem (posiada fundament – wylewka betonowa), posiada przegrody budowlane oraz dach. W związku z tym jest to budynek i jednocześnie obiekt budowlany, co powoduje, że może zostać zastosowana procedura, o której stanowi art. 48 pr. bud. celem zalegalizowania przedmiotowego obiektu.

W ocenie WINB, PINB w G. prawidłowo nałożył obowiązek przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego (art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). W ocenie organu nieprawidłowy był natomiast brak precyzyjnego wskazania obowiązku dotyczącego przedłożenia dokumentu stwierdzającego zgodność wykonanego obiektu na działce nr [...] w przepisami urbanistycznymi. Z ustaleń WWINB wynika, że nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości J. w gm. G., co powoduje, że niezbędnym będzie przedłożenie decyzji Wójta Gminy G. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wybudowaniu przedmiotowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą. Nadto organ I instancji, zaskarżonym postanowieniem, nie wstrzymał prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie ww. obiektu, co jest naruszeniem art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (mimo faktu braku prowadzenia robót budowlanych).

Organ wskazał, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego "inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51". Jak wynika natomiast z akt sprawy inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego o funkcji gospodarczej na działce nr [...] jest Pani D. A.. Ponadto inwestor jest współwłaścicielem działki nr [...] (księga wieczysta nr [...]). Zatem organ I instancji prawidłowo wskazał, jako adresata nałożonego obowiązku, Panią D. A..

W niniejszej sprawie organ I instancji nakładając obowiązek zaskarżonym postanowieniem wskazał termin jego wykonania tj. do dnia 30.07.2018r. W związku jednak z faktem iż termin ten upłynął w toku postępowania przed organem II instancji, to termin ten należało zmienić w celu umożliwienia inwestorowi zrealizowania obowiązku, który został nałożony zaskarżonym postanowieniem.

W skardze do WSA pani A. zaskarżyła postanowienie PINB w części dotyczącej obowiązku przedłożenia dokumentów wymienionych w pkt 1-3 postanowienia WWINB i zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., 9 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a.

2. prawa materialnego tj. art. 28, 29, 48 pr. bud. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie.

W skardze podtrzymano stanowisko zawarte w zażaleniu, że organy błędnie zakwalifikowały sporny obiekt, podczas gdy jest to wiata do której budowy nie potrzeba pozwolenia na budowę, ani dokumentów wskazanych w postanowieniu. Zdaniem skarżącej z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. nie można wywieść, że wiaty dotyczy wymóg obiektu wolnostojącego i, że funkcja wiaty ma znaczenie dla skorzystania z możliwości zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Warunkiem skorzystania przez budowlę jaką jest wiata z takiego zwolnienia jest wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 25m2. Skarżąca podała, że wiata, nie będąc budynkiem nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 ustawy. Oznacza to, że jest ona obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Wystarczy przy tym aby przynajmniej jedna z tych przesłanek została spełniona. W ocenie strony postanowienie narusza art. 28, 29 i 48 pr. bud. albowiem błędnie przyjmuje, że na działce skarżącej znajduje się budynek gospodarczy, a nie wiata. Ponadto, w ocenie skarżącej prowadzone w sprawie postępowanie było nieprawidłowe i niekompletne. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2019r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Na początku rozważań należy wskazać, że kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczyło legalności obiektu dobudowanego do istniejącego budynku gospodarczego, który ma z nim wspólną ścianę. Obiekt powstał przez wybudowanie dwóch ścian wykonanych z płyt betonowych i dachu o konstrukcji drewnianej krytego blachą. Obiekt jest trwale związany z gruntem- posiada wylewkę betonową. Jego wymiary wynoszą ok 18 m2- 3,30 x 5,35 m2. Powyższy opis koreluje z materiałem fotograficznym zgromadzonym w aktach sprawy (k. 1-4 akt administracyjnych). Ponadto ze zdjęć wynika, że obiekt ma okno.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem – postanowieniem WWINB z dnia [...] września 2018r. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych na ww. obiekcie oraz nałożono na skarżącą- inwestorkę obowiązki przedłożenia dokumentów:

1) decyzji Wójta Gminy G. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej ww. inwestycji,

2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego,

3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Sporna w niniejszej sprawie była kwestia charakteru dobudowanego obiektu, która przedkładała się na możliwość jego legalizacji. Organy obu instancji doszły do przekonania, że opisany powyżej obiekt jest budynkiem – obiektem budowlanym, a skarżąca winna była uzyskać przed rozpoczęciem prac pozwolenie na budowę. Pani A. najpierw twierdziła, ze jest to obiekt tymczasowy, później wskazywała, że jest to wiata o czym w jej ocenie świadczy brak drzwi i fundamentów. Kwalifikacja obiektu jako wiaty zwolniłaby skarżącą z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Aby jednak pochylić się nad kwestią charakteru dobudowanego obiektu należy w pierwszej kolejności wskazać, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie art. 48 pr. bud.

Z art. 48 ust. 1 p.b. wynika, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29

ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jeżeli jednak budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie narusza przepisów, w

tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2 p.b.).

W myśl art. 48 ust. 3 p.b. w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (art. 48 ust. 4 p.b.).

Należy również wskazać, że stosownie do art. 3 pkt 1 obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 2 pr. bud. przez budynek rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Zasadnicze znaczenie, rzutujące na ocenę zastosowania przez organy nadzoru budowlanego przepisów prawa materialnego miało wyjaśnienie, czy sporny obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą stanowi budynek, czy też, jak twierdzi Skarżąca, wiatę. W prawie budowlanym brak jest definicji legalnej wiaty. Pojęcie to pojawia się w art. 29 ust. 1 pkt 2 pr. bud. wedle którego nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę dla : wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Słusznie organy przyjęły, że z uwagi na fakt, że przedmiotowy obiekt został dobudowany do istniejącego budynku gospodarczego i wykorzystuje w swej konstrukcji istniejący budynek przez posiadanie wspólnej ściany, nie może być uznany za wymieniony w tym przepisie wolno stojący parterowy budynek gospodarczy. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, z w/w przepisu nie wynika by jedyną cechą pozwalającą na zakwalifikowanie danego obiektu jako wiaty jest wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 35m2. Do analizowania kwestii powierzchni wymagane jest bowiem uprzednie ustalenie, że dany obiekt jest wiatą, co w niniejszej sprawie zostało wykluczone. Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych przyjęty został pogląd, że za podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę należy uznać posiadanie fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1481/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. II SA/Kr 973/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 800/08, , wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 973/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 628/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 800/08' http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał w wyroku z dnia 10 stycznia 2017 r.

Zdaniem Sądu wiatę od budynku odróżnia przede wszystkim to, że jest ona pozbawiona wszystkich albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem. Stąd zasadniczym kryterium zakwalifikowania danego obiektu jako wiaty jest stwierdzenie, że obiekt nie jest zamknięty, a więc nie jest obudowany ze wszystkich albo z większości stron stron. Również w języku ogólnym (potocznym) wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, Tom 4, red. prof. S. Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, str. 404). Takiemu ujęciu odpowiada wniosek, że wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że jest ona obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Wystarczy przy tym, aby przynajmniej jedna z tych przesłanek została spełniona. Takie rozumienie pojęcia wiaty nie jest odosobnione, zważywszy że właśnie tak postrzega ją prawodawca. W załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316, ze zm.) za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która "stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione". Nie bez znaczenia jest także to, że ustawodawca w art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego odróżnia "wiaty" od "parterowych budynków gospodarczych", -art. 29 ust1 ppkt 2. Nie może budzić zatem wątpliwości, że wiaty nie można traktować jako synonimu budynku gospodarczego, a więc obiektu zamkniętego (por. wyrok tut. Sądu z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Po 1151/15, CBOSA).

Analizując sporny obiekt z perspektywy przepisów powołanej ustawy – Prawo budowlane, opisanych wytycznych jak i stanowiska prezentowanego przez sądy administracyjne, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego, w świetle którego wybudowany przez skarżącą obiekt budowlany stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 pr. bud. Jego konstrukcja i wykonanie świadczą o tym, że jest budynkiem . W ocenie Sądu jest on trwale związany z gruntem. Cecha ta- jak wskazuje się w orzecznictwie- sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Jak wynika z materiału dowodowego sporny obiekt ma fundamenty zakotwiczone w wylewce betonowej, co zapewnia jego stabilność. Niewątpliwie jest trwale z gruntem związany. Budynek ten jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Obiekt posiada dach kryty blachą, posiada także okno. Ściany zostały wykonane z płyt betonowych, a więc z materiału o dużej trwałości, które spełniają funkcję nośną (nie jak w przypadku wiaty- słupy). Nie zmienia kwalifikacji obiektu także okoliczność, że obiekt nie ma drzwi/ wrót. Dla spełnienia bowiem przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron.

Wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 P.b. Kontrolowany zaś w sprawie obiekt wszystkie wymienione w art. 3 pkt 2 pr. bud. cechy posiada. Świadczą o tym jego cechy konstrukcyjne (posiadanie ścian, dachu, fundamentów), i trwałość związania z gruntem.

Tym samym nie sposób uznać, aby wykonane przez Skarżącą roboty budowlane stanowiły budowę wiaty.

Reasumując stwierdzić trzeba, że WINB prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe roboty budowlane jako dotyczące budynku, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Wybudowany obiekt nie stanowi konstrukcji będącej integralną częścią istniejącego wcześniej budynku gospodarczego, mimo dobudowania go do istniejącej ściany jest na tyle samodzielny i niezależny od wcześniej wybudowanej części, że może być rozebrany bez istotnej ingerencji w istniejący budynek, co zresztą deklarowała skarżąca podczas przeprowadzonej kontroli (k. 16 akt adm.). Zastosowanie znajdzie więc art. 48 ust. 1 p.b. a nie tryb z art. 50 i 51 p.b. Wobec ustalenia, że Skarżąca wykonała przedmiotową rozbudowę, bez uzyskania pozwolenia na budowę zastosowanie w niniejszej sprawie znajdował przepis art. 48 ust. 2 i 3 p.b. Organy postąpiły prawidłowo nakładając na skarżącą obowiązki przedłożenia dokumentów, które pozwolą zalegalizować ww. budynek (art. 33 ust. 2 pkt 1,2 i 3 pr. bud.). Słusznie również WWINB zauważył, że PINB nie wstrzymał prowadzenia robót budowlanych i prawidłowo w swoim postanowieniu zastosował art. 48 ust. 2 pr. bud. Nakładając opisane obowiązki organy skierowały je prawidłowo do skarżącej jako współwłaściciela działki i inwestora (art. 52 pr. bud.).

W świetle powyższego zarzuty skargi, jakoby sporny obiekt był wiatą okazały się chybione. Procedujące w sprawie organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i postępowania. O naruszeniu wskazanych w skardze przepisów postępowania nie świadczy inna kwalifikacja przedmiotowego budynku niż wnioskowała skarżąca. W efekcie powyższego nie było podstaw do uwzględnienia skargi, o czym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.