Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 119/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 1 , 4, 16 , 14
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art 151 , 52 , 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2017r. sprawy ze skargi K.B. , S.T. i S.Z. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w N. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 22 lutego 2017 r. oddala skargę S.Z.


UZASADNIENIE

II SAB/Kr 119/17

Uzasadnienie

K. B., S. T. i S. Z. wnioskiem z 23 lutego 2017 r. (data nadania pism w urzędzie pocztowym) wystąpili do Prokuratora Okręgowego w Nowym Sączu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:

1. Ilu obecnie zatrudnionych prokuratorów Okręgu prokuratury Okręgowej w N. Sączu oraz pracowników administracji było członkami PZPR z podanie imion i nazwisk tych osób oraz aktualnych stanowisk.,

2. Ilu z obecnie zatrudnionych prokuratorów OPO w N. Sączu oraz pracowników administracji było funkcjonariuszami MO w PRL? Z podaniem aktualnie zajmowanych stanowisk,

3. Ilu z obecnie zatrudnionych pracowników administracji było członkami ORMO i Służby Więziennej w PRL? Podać ich aktualne stanowiska,

4. Ilu obecnie zatrudnionych prokuratorów Okręgu prokuratury Okręgowej w N. Sączu oraz pracowników administracji było członkami Służby Bezpieczeństwa PRL? Podać aktualnie zajmowane stanowiska.

5. Ilu obecnie zatrudnionych prokuratorów Okręgu prokuratury Okręgowej w N. Sączu było w PRL oskarżycielami w publicznych procesach p-ko opozycji politycznej (NSZZ Solidarność, KPN? Podać aktualne ich stanowiska.

6. Czy prokurator Prok. Rejonowej W N. S. W. K. był funkcjonariuszem MO? Jeżeli ta, w jakim okresie, w jakiej jednostce, jaki miał stopień, czy pobiera emeryturę i czy był objęty ustawą "dezubekizacyjną" ?

7. Kiedy W. K. i gdzie skończył studia prawnicze, ew. inne, kiedy i gdzie odbył aplikację prokuratorską, czy egzamin zdał za pierwszym razem i z jakim wynikiem?

8 Podać przebieg służby W.. K. z datami awansów, funkcji i ocen służbowych.

9. od kiedy i przez kogo W.. K. został oddelegowany do Prokuratury Okręgowej w N. Sączu, z jakiej przyczyny, czy delegacja została przedłużona, przez kogo, kiedy i z jakiej przyczyny?

10. Dlaczego W.. K., który skierował akt oskarżenia p-ko Z. M. nie był oskarżycielem publicznym przed sadem? Czy w związku z umorzeniem postępowania poniósł konsekwencje służbowe?

11. czy W. K. przed rozpoczęciem służby w Prokuraturze składał oświadczenie lustracyjne, jeżeli tak jakiej treści, czy na początku lat 90-tych był weryfikowany pod kątem współpracy ze służbami w PRL?

12. Podać imiona i nazwiska prokuratorów zatrudnionych w Okręgu PO w N. Sączu na początku lat 90-tych, którzy zostali pozytywnie zweryfikowani pod kątem współpracy ze służbami w PRL ?

13. Ilu z obecnie zatrudnionych prokuratorów w PO w N. Sączu było współpracownikami WSI? Jakie aktualnie zajmują stanowiska?

14. Którzy z obecnie zatrudnionych prokuratorów PO w N. Sączu oraz pozostałych pracowników administracji było tajnymi współpracownikami służb bezpieczeństwa PRL?

15. Którzy z obecnie zatrudnionych prokuratorów Okręgu PO w N. Sączu w okresie studiów korzystało ze stypendiów resortów siłowych PRL?

16. Czy zatrudnieni w okresie PRL prokuratorzy, aktualnie pełniący służbę okręgu nowosądeckiego byli weryfikowani po 1989 r., czy prowadzone były p-ko nim postępowania lustracyjne?

Prokurator pismem z 9 marca 20117 r. poinformował wnioskodawców, że w części żądane przez nich informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6. 09. 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2016.1764) i nie mogą być udostępnione w tym trybie (dotyczy to punktów 1,2,4,14,12,5,13,16,3), natomiast w pozostałym zakresie informacja została udzielona tj. odnośnie prokuratora W. K., jednak z wyłączeniem informacji na temat jego służby w MO, pobierania świadczeń emerytalnych z tego tytułu, podleganiu tzw. ustawie dezubekizacyjnej, składanych przez niego oświadczeniach lustracyjnych, weryfikacji jego osoby pod kątem współpracy ze służbami PRL, powodów z jakich nie występował jako oskarżyciel publiczny przed sądem w sprawie p-ko Z. M. ponieważ nie posiadają one charakteru informacji publicznej. Poinformowano też na jakich zasadach ujawniane są informacja, które nie podlegają ujawnienia w trybie żądanym we wniosku. .

W dniu 13 kwietnia 2017 r. skarżący wnieśli do WSA w Krakowie skargę na bezczynność Prokurator zarzucając mu naruszenie przepisów art. 4 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie żądanych we wniosku danych, które stanowią informacja publiczną ich ocenie. Wskazali, że żądane przez nich informacje znajdują się w aktach osobowych funkcjonariuszy publicznych, a ich nieudzielenie wymaga wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. W skardze na bezczynność Prokuratora wnieśli o zobowiązanie Prokuratora Okręgowego do udzielenia żądanej przez nich informacji i zasądzenie kosztów postepowania.

Prokurator w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalanie skargi K. B., S. T. i S. Z.. Wskazał, że żądane dane nie mieszczą się w kategorii informacji podlegającej udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie stanowią takiej informacji dane dotyczące przynależności partyjnej. Z kolei zasady i tryb dostępu do informacji dotyczącej służby lub współpracy z organami bezpieczeństwa osób wskazanych we wniosku zostały uregulowane w ustawie z 18. 10. 2006 r. o ujawnianiu informacji o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. 2013. 1388) oraz w ustawie z 18. 12. 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U 2016. 1575).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a.

Z kolei stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Zgodnie z art. 151 p.p.s.a w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części.

W stanie prawnym obowiązującym na dzień wniesienia skargi, skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musiała być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez S. Z., S. T. i K. B. jest bezczynność Prokuratora w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z dnia 23 lutego 2017 r . o udostępnienie informacji publicznej w zakresie w jakim nie została ona udzielona w piśmie organu z 9 marca 2017 r., a w którym udzielono informacji dotyczącej: kiedy i gdzie prokurator W. K. skończył studia prawnicze, kiedy i gdzie odbył aplikacje prokuratorską, kiedy złożył egzamin, przebieg jego służby w prokuraturze, kiedy został delegowany i przez kogo do pełnienia obowiązków służbowych w Prokuraturze Okręgowej w N. Sączu, na jaki okres, do kiedy i kto przedłużył mu delegację, wskazano też, że nie poniósł konsekwencji służbowych w związku z umorzeniem postępowania p-ko Z. M..

W tym miejscu należy wskazać, że na rozprawie w dniu 14 lipca 2017 r. WSA w Krakowie postanowieniem odrzucił skargę K. B. i S. T. na zasadzie 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z czym w niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega jedynie skarga S. Z..

Skarga jest niezasadna.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016. 1764, dalej w skrócie u.d.i.p.), polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W sytuacji zatem, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. A zatem jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to w ocenie sądu w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją – stanowi udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem przyjmować, że organ (względnie inny podmiot) ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (por. wyrok WSA w Warszawie z 27.04.2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 157/09). W rozpoznawanej sprawie należy także mieć na uwadze treść art. art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej. W ocenie Sądu wśród ustaw regulujących w sposób odmienny zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi są m.in. ustawa z 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2013 r. poz.1388), tzw. ustawa lustracyjna oraz ustawa z 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575), dalej określana jako "ustawa o IPN". Zgodnie z art. 1 ustawy lustracyjnej, ustawa ta określa zasady i tryb ujawniania informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa oraz treść tych dokumentów, znajdujących się w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, tryb składania oraz oceny zgodności z prawdą oświadczeń dotyczących pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. Między innymi możliwość uzyskania informacji o danych z oświadczenia lustracyjnego osób pełniących funkcje publiczne w rozumieniu art. 4 tej ustawy wynika z art. 18 ust. 5 ustawy lustracyjnej, zgodnie z którym, każdy ma prawo wystąpić z wnioskiem do Instytutu Pamięci Narodowej o udostępnienie kopii akt sprawy lustracyjnej zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. Przepis art. 22 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z przepisem art. 1 pkt 1 lit. a-c ustawy o IPN, jej przepisy regulują ewidencjonowanie, gromadzenie, przechowywanie, opracowywanie, zabezpieczenie, udostępnianie i publikowanie dokumentów organów bezpieczeństwa państwa, wytworzonych oraz gromadzonych od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r., a także organów bezpieczeństwa Trzeciej Rzeszy Niemieckiej i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczących:

a) popełnionych na osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich innych narodowości w okresie od dnia 8 listopada 1917 r. do dnia 31 lipca 1990 r.:

– zbrodni nazistowskich,

– zbrodni komunistycznych,

– innych przestępstw stanowiących zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie wojenne,

b) innych represji z motywów politycznych, jakich dopuścili się funkcjonariusze polskich organów ścigania lub wymiaru sprawiedliwości albo osoby działające na ich zlecenie, a ujawnionych w treści orzeczeń zapadłych na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1583),

c) działalności organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5.

Przepisy rozdziału 4 ww. ustawy określają na czym polega udostępnianie dokumentów pozostających w zasobach IPN oraz komu dostęp do nich przysługuje i na jakich zasadach się odbywa. Ustawa wyróżnia szereg podmiotów, które z mocy jej przepisów, mają dostęp do zasobów IPN, różnicując ten dostęp w zależności od pozycji prawnej poszczególnych kategorii podmiotów. Zgodnie z art. 30 ustawy o IPN, każdy ma prawo wystąpić z wnioskiem do Instytutu Pamięci o udostępnienie do wglądu dotyczących go dokumentów będących w zasobach Instytutu Pamięci. Skarżący jako osoba nie mająca bezpośrednio osobistego stosunku do wnioskowanych dokumentów IPN może uzyskać ten dostęp wyłącznie na podstawie art. 36. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy, dokumenty zgromadzone przez Instytut Pamięci udostępnia się w celu wykonywania zadań ustawowych, prowadzenia badań naukowych, publikacji materiału prasowego. Dokumenty, o których mowa w ust. 1, udostępnia się na pisemny wniosek, skierowany do dyrektora oddziału Instytutu Pamięci, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy. W art. 36 ust. 2, 3 i 4 ustalono określone wymogi dla tego rodzaju wniosku. W dalszych przepisach szczegółowo uregulowano postępowanie wszczęte na wniosek z art. 36, w tym, w jakich przypadkach Dyrektor Oddziału Instytutu Pamięci w drodze decyzji administracyjnej odmawia udostępnienia dokumentów oraz określono tryb odwołania się od takiej decyzji, łącznie ze skargą do sądu administracyjnego.

Ja wskazano wyżej przywołane akty prawne w sposób całkowicie odmienny od ogólnych zasad dostępu do informacji publicznej, kompleksowo i w całości regulują procedurę udostępniania informacji, w tym również takich które mają charakter informacji publicznych a objętych żądaniem skarżącego i stanowią lex specialis wobec u.d.i.p. Tym samym udostępnienie informacji na zasadach wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem skarżącego nie mogło być w całości zrealizowane, natomiast w zakresie w jakim posiadane przez Prokuratora Okręgowego informacje mają charakter informacji publicznej i jednocześnie podlegają trybowi z u.d.i.p. – zostały skarżącemu udzielone. W pozostałym zakresie wniosek z 23 lutego 2017 r. mógł być rozpoznany wyłącznie według reguł wskazanych w ustawie lustracyjnej i w ustawie o IPN.

Na koniec wyjaśnić należy, że w sytuacji, gdy przedmiotem żądania udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, na organie ciąży jedynie obowiązek poinformowania o tym wnioskodawcy, natomiast organ nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Przy tym ograniczenie prawa do informacji publicznej, które skutkować winno wydaniem decyzji o odmowie jej udzielenia, wynika z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., wedle którego, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W związku z powyższym Prokurator pismem z 9 marca 2017 r., poinformował skarżącego, że w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może zostać mu udzielona odpowiedź w zakresie wszystkich żądanych informacji gdyż zasady i tryb ujawniania tego rodzaju informacji regulują ustawa lustracyjna oraz ustawa o IPN, w pozostałym zakresie udzielając wnioskowanej informacji.

Konkludując, ponieważ organ nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, skarga podlegała oddaleniu.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku