Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 170/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 18/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 17 listopada 2021 r. nr SKO.41/3961/OS/2021 w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 18/22 (dalej postanowienie z 9 marca 2022 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 17 listopada 2021 r. nr SKO.41/3961/OS/2021 w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (dalej decyzja z 17 listopada 2021 r.), zaskarżonej przez J.P. (dalej skarżący, k. 13 akt sądowych).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie decyzja z z 17 listopada 2021 r.) nie ma przymiotu wykonalności. Nie stanowi aktu kwalifikującego się do wykonania, ponieważ nie wprowadza żadnych zmian w zakresie obowiązków ciążących na skarżącym na mocy wcześniej wydanych decyzji, orzekających o zadłużeniu z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie powołał postanowienie NSA z 13.6.2013 r. II GZ 270/13 (k. 13-15 akt sądowych).

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł skarżący, zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd I instancji w uzasadnieniu powołał się na postanowienie, które dotyczy innego stanu faktycznego. Egzekucja zaległych alimentów jest prowadzona w stosunku do skarżącego od 30 lat. Wskutek jej prowadzenia skarżący w celu zapewnienia minimum przeżycia korzysta z pomocy MOPR w Lublinie. Gdyby egzekucja została umorzona to nie przysługiwałoby mu świadczenie z MOPR. Skarżący wskazał, że ten sam podmiot egzekwuje zaległe alimenty i przyznaje świadczenie z pomocy społecznej. Zdaniem skarżącego, wstrzymanie wykonania decyzji z 17 listopada 2021 r. miałoby doprowadzić do przerwania sytuacji (k. 23-24 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 61 § 3 ppsa daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 ppsa, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą skarżącemu umorzenia zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie ma przymiotu wykonalności. Bez znaczenia dla zasadności zastosowania powołanego przepisu pozostaje przekonanie skarżącego, że ten sam podmiot egzekwuje zaległe alimenty oraz przyznaje świadczenie z pomocy społecznej.

Zarówno w sprawie, w której zapadło postanowienie II GZ 270/13, jak w i niniejszej sprawie, przedmiotem skargi w była decyzja odmowna, nienadająca się do wykonania.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa oddalił zażalenie.