Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 690/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 16 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 59, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 1a, art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 2 i 3, art. 84, art. 85 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm.), zwanej k.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 3 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 283 ze zm.), zwanej ustawą środowiskową, utrzymało w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...]r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...]r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia o polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego [...], na działkach nr 108/10, 108/11, 108/13, 108/14 obręb [...], gmina [...].

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 27 marca 2020r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...]r. nr [...]. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Kolegium decyzją z dnia [...]r. odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji.

W dniu 1 lipca 2020r. wpłynął wniosek od Stowarzyszenia A, które brało udział w postępowaniu w I instancji, a w którego imieniu działa pełnomocnik w osobie radcy prawnego, o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...]r.

W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności przesłanka rażącego naruszenia prawa, na którą powołała się strona.

Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, a co potwierdza też treść wniosku Stowarzyszenia A, iż obwieszczeniem opublikowanym w BIP Urzędu Gminy P. w dniu [...]r. Wójt Gminy P. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania z wniosku W.D. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także o prawie do złożenia ewentualnych wniosków. Bezspornie, wyznaczony zawiadomieniem 14 - dniowy termin upływał 9 marca 2020r., a decyzja Wójta Gminy P. kończąca postępowanie w tej sprawie (nr [...]) wydana została w dniu [...]r. Oceniając podnoszone przez Stowarzyszenie zarzuty w tym zakresie, Kolegium stwierdziło, że są one pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, ponieważ organ I instancji umożliwił stronom zapoznanie się z materiałami dowodowymi i dał im prawo do złożenia ewentualnych wniosków, i tym samym nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a tym bardziej kwalifikowanego naruszenia. Naruszenia tego – zdaniem Kolegium - nie można też upatrywać w fakcie wydania decyzji następnego dnia po upływie terminu wyznaczonego stronom do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Organ – zdaniem Kolegium - wypełniając obowiązek określony w art. 10 § 1 k.p.a, nie może żądać od strony deklaracji, czy skorzysta z uprawnienia w nim określonego, czy też nie i wyczekiwać na deklaracje strony w powyższym zakresie. Po upływie terminu wyznaczonego zawiadomieniem – w ocenie Kolegium - co do zasady organ powinien niezwłocznie wydać decyzję. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, organ wydał decyzję nr [...] niezwłocznie po zrealizowaniu obowiązku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego. Kolegium podkreśliło, iż zarzut pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu może być postawiony skutecznie tylko wówczas, gdy danemu podmiotowi rzeczywiście przysługiwał status strony. Kolegium dodało przy tym, że skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a może mieć miejsce jedynie, gdy stawia go strona, wobec której nastąpiło naruszenie, i wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa też ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy.

Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że ani w dacie zawiadomienia o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie, ani nawet w dacie wydania decyzji nr [...], Stowarzyszenie A jeszcze nie istniało, nie mogło być zatem stroną postępowania przed organem I instancji. Stowarzyszenie to zostało wpisane do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, prowadzonej przez Starostę [...] z dniem 4 czerwca 2020r. Postanowieniem Kolegium z dnia 8 czerwca zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu wszczętym na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w Ł. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...]r.

Kolegium powołując się m.in. na art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy środowiskowej wskazało, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowienie nie jest wydawane. W postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...]r. nr [...] postanowienie, o którym mowa w treści art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej nie było wydane.

Kolegium wyjaśniło, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w opinii znak: [...] z dnia 19 lutego 2020r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...]" obręb [...] istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pozostałe organy opiniujące tzn. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (opinia z dnia 29 stycznia 2020r. znak: [...]) jak też Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. (opinia z. dnia 20 lutego 2020r. znak: [...]) nie stwierdziły natomiast potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania dla planowanego przedsięwzięcia. W odniesieniu do powyższego Kolegium wskazało, że opinie organów, o których mowa w treści art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, nie mają charakteru wiążącego dla organu orzekającego w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Organ ten jest uprawniony do podjęcia samodzielnej decyzji w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla danego przedsięwzięcia. Stąd zarzut, iż ocena Wójta Gminy P. w tym zakresie jest odmienna niż stanowisko jednego z organów opiniujących, w ocenie Kolegium, nie można kwalifikować w kategoriach naruszenia prawa i to w stopniu rażącym.

Zdaniem Kolegium, ocena materiału dowodowego, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia potwierdza konkluzję organu I instancji, co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium, można zarzucić organowi I instancji pewne nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym czy brak należytego uzasadnienia decyzji, to jednak nie są to naruszenia kwalifikowane, stanowiące podstawę do wzruszenia decyzji nr [...] z dnia [...]r. w trybie stwierdzenia nieważności.

W ocenie Kolegium, za bezpodstawny uznać też należy zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący naruszenia art. 80 ust. 3 ustawy środowiskowej. Dodało przy tym, że bezspornie, czego nie kwestionuje też strona, na terenie planowanej inwestycji (działki nr 108/10, 108/11, 108/13, 108/14 obręb [...]) obowiązuje uchwała z dnia [...]r. nr [...] zmieniająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy P. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...]r. poz. [...]). Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 tej uchwały plan wyznacza tereny przemysłowe, magazynów i składów handlu hurtowego oraz usług komercyjnych - 1 PHU. 2 PHU i 3 PHU jako, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod wymienioną zabudowę z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Stosownie natomiast do brzmienia § 8 ust. 2 uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granicę wyznaczonej działki, a tym samym powodować konieczność ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania. Dla sąsiadujących z projektowanymi funkcjami terenów wypoczynkowo - rekreacyjnych oraz kompleksu leśnego plan ustala dopuszczalny poziom hałasu 45 dB(A) w porze dziennej i 40 dB(A) w porze nocnej( § 8 ust.3). W treści § 8 ust.4 uchwała dopuszcza, w terenach, o których mowa w ust. w zakresie przeznaczenia uzupełniającego lokalizację:

- infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych,

- komunikacji wewnętrznej (drogi, parkingi). Obiekty lub urządzenia, o których mowa w ust. 3 można lokalizować pod warunkiem, że tereny zajęte pod te obiekty lub urządzenia stanowią łącznie nie więcej niż 30 % powierzchni danego obszaru (§ 8 ust. 5). Zdaniem Kolegium, w sprawie znajdzie jednak zastosowanie art. 80 ust. 3 ustawy środowiskowej, gdyż niewątpliwie mamy do czynienia z działalnością określoną ustawą z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze, przy tym inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin. Oznacza to - jak podkreśliło Kolegium - iż kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia nie jest zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony oraz w odrębnych przepisach. Kolegium wyjaśniło, iż posługując się kryteriami, które wywieść można z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. - Prawo geologiczne i górnicze, stwierdzić należy, iż obowiązujący dla terenu przedsięwzięcia plan nie wprowadza bezpośredniego zakazu wydobywania kopalin w odniesieniu do terenów 3PHU. Plan ten nie wprowadza też na terenie tej jednostki zakazu wznoszenia obiektów budowlanych. Kolegium podkreśliło, że wydobycie kopaliny nie spowoduje utraty funkcji tego terenu, który przeznaczony jest pod zabudowę przemysłową, magazynową i składów handlu hurtowego oraz usług komercyjnych z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Planowane przedsięwzięcie nie narusza też pozostałych ustaleń wynikających z § 8 uchwały: realizacja planowanego przedsięwzięcia nie była uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania- ust. 2, a wśród terenów sąsiadujących z terenem przedsięwzięcia, nie ma terenów, o których mowa w ust. 3. Planowane przedsięwzięcie nie narusza także postanowień § 11 obowiązującego planu, formułującego ogóle warunki zabudowy i zagospodarowania terenów objętych tym planem.

Skargę na tę decyzję złożyło Stowarzyszenie A z siedzibą w K., reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w postaci:

1. art. 10 § 1 w zw. z art. 81 oraz art. 8 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gmina P. nr [...] z [...]r., podczas gdy w decyzji tej nie odniósł się do któregokolwiek z argumentów sformułowanych przez strony w wypowiedzeniu się do materiału dowodowego z 9 marca 2020r., oraz ponieważ decyzję Wójt Gminy P. wydał pierwszego dnia po upływie wyznaczonego przez siebie terminu na wypowiedzenie się stron do materiału dowodowego, tym samym z góry uniemożliwiając sobie zapoznanie się z argumentami przynajmniej niektórych ze stron postępowania, przez co nie zapewnił tym stronom rzeczywistego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Tym samym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującego jej nieważnością;

2. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gmina P. nr [...] z [...]r., w której nie wyjaśnił dlaczego nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia, i to pomimo wskazania takiej konieczności przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., bowiem ograniczył się jedynie do autorytatywnego i nie popartego argumentami stwierdzenia, że skala przedsięwzięcia oraz zastosowane rozwiązania zapewniają dotrzymanie odpowiedniej jakości poszczególnych elementów środowiska, wobec czego uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma charakter wyłącznie fasadowy i w rzeczywistości nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. Tym samym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującego jej nieważnością;

3. art. 63 ustawy środowiskowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gmina P. nr [...] z [...]r., w której nie przenalizowano wszystkich kryteriów, od których ustawodawca uzależnił stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, podczas gdy z dużym prawdopodobieństwem będzie ono na środowisko znacznie oddziaływało. Tym samym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującego jej nieważnością;

4. art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P., która narusza przepisy prawa materialnego, w postaci art. 80 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. § 8 Uchwały nr [...] Rady Gminy P., ponieważ Wójt Gminy P. wydał decyzję pomimo tego, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje że grunty objęte działkami, no których realizowane ma być przedsięwzięcie, przeznaczone są wyłącznie dla działalności przemysłowej, magazynowej oraz tej z zakresu prowadzenia składów handlu hurtowego.

Ponadto pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. § 8 Uchwały nr [...] Rady Gminy P., ponieważ organ nie odniósł się w sposób właściwy do przytoczonego zarzutu dotyczącego faktu, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje, że grunty objęte działkami, na których realizowane ma być przedsięwzięcie, przeznaczone są wyłącznie dla działalności przemysłowej, magazynowej oraz tej z zakresu prowadzenia składów handlu hurtowego.

W oparciu o te zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych powiększonych o koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł każde.

W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 17 lutego 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) (dalej: ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 17września 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w związku z brakiem możliwości technicznych uczestnika postępowania W.D. w rozprawie zdalnej oraz z uwagi na fakt, że uczestnik postępowania Stowarzyszenie "B" nie potwierdził możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 25 października 2021 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu, organ prowadzący kontrolowane postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełnił obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że decyzja spełnia wymogi określone w art. 107 §1 k.p.a. a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego [...], na działkach nr ew. 108/10, 108/11, 108/13, 108/14 obręb [...], gmina [...].

Z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem wyłącznie ustalenie, czy kwestionowana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie można rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym. W postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Co istotne, ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ogranicza się tylko do zbadania przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem koncentruje swoje zainteresowanie przede wszystkim na poszukiwaniu wad materialnoprawnych, gdyż w postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne. Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, to może ono mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (to jest oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wymaga spełnienia łącznie trzech odrębnych elementów, to jest oczywistości naruszenia prawa, uwzględnienia charakteru przepisu oraz skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. Przy tym, jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy prawnej. Jednolite w tym względnie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawia wątpliwości, że powołanie się na rażące naruszenie prawa może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów.

Należy ponadto wskazać, że również w doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne i bezsporne (tak m.in.: B. Adamiak, J. Jendrośka, "Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym", PiP 1986, nr 1, s. 69 i n.). Należy przy tym zaakceptować stanowisko, zgodnie z którym prawo zostaje naruszone w sposób rażący, gdy określony akt administracyjny został wydany wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisach prawa, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub ich stronie w ogóle odmówiono (zob.: G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 818). W związku z tym naruszenie prawa ma cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej, a działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub łamie zakazy w nim ustanowione.

Przyjąć należy, że ewentualne naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie czy niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowy sprawy) oraz w zakresie wymogu pogłębiania (przy załatwianiu sprawy) zaufania obywateli do organów Państwa należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią bowiem "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem a tre ścią przepisu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., II GSK 534/10, LEX nr 1081576). Nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy błąd w ustaleniach faktycznych nie stanowi bowiem o kwalifikowanej wadzie decyzji. Jest to naruszenie prawa, ale nie o charakterze rażącym i może być ono usunięte przez organ odwoławczy lub zasygnalizowane przez sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję wydaną w trybie zwykłym. Jednym słowem naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie świadczy o wadliwości decyzji spełniającej wymogi z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010 r., I OSK 30/10, LEX nr 745206).

Zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Aspekty, które należy mieć na uwadze oceniając naruszenie powyższego przepisu to po pierwsze sytuacja, w której uchybienie przepisu uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej, wskazanej czynności procesowej, najczęściej w sferze postępowania dowodowego, a także wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednym z warunków uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. jest zatem wykazanie przez skarżącego, że strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i że uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2019 r., II SA/Łd 371/19, LEX nr 2724719).

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji Wójta Gminy P. stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm.) – dalej przywoływanej jako u.i.o.ś.

Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Według ust. 2 tego artykułu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi bowiem przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kolejnym krokiem w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 zdanie 1 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jednak w przypadku działalności określonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, innej niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia jest nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, oraz w odrębnych przepisach (art. 80 ust. 3 u.i.o.ś.).

W niniejszej sprawie planowana kopalnia kruszywa zlokalizowana jest na terenie objętym planem miejscowym i stanowi działalność określoną ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, gdyż ma polegać na wydobywaniu kopaliny - piasku. Tym samym nie wymaga uzyskania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wymaga natomiast koncesji na wydobywanie kopaliny ze złóż. Niezbędne zatem było dokonanie oceny, czy planowane przedsięwzięcie spowoduje naruszenie przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym.

Organ ustalił, że tereny działek przeznaczonych pod inwestycję objęte są Uchwałą Rady Gminy P. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. Na mocy § 41 przywołanej Uchwały dla części miejscowości [...] obowiązują ustalenia uchwały nr [...] z dnia [...] r., za wyjątkiem zasad dotyczących zaopatrzenia w ciepło. Teren obejmujący działki nr ew. 108/10, 108/11, 108/13 108/14 obręb [...] został wyznaczony jako teren 3 PHU. Zgodnie z §8 uchwały z dnia [...] r. są to tereny przemysłowe, magazynów i składów handlu hurtowego oraz usług komercyjnych, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Plan miejscowy dopuszcza w zakresie przeznaczenia uzupełniającego lokalizację infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych oraz komunikacji wewnętrznej (drogi, parkingi); obiekty lub urządzenia, o których mowa w ust. 3 można lokalizować pod warunkiem, że tereny zajęte pod te obiekty lub urządzenia stanowią łącznie nie więcej niż 30% powierzchni danego obszaru. Dla sąsiadujących z projektowanymi funkcjami terenów wypoczynkowo-rekreacyjnych oraz kompleksu leśnego plan ustala dopuszczalny poziom hałasu 45 dB(A) w porze dziennej i 40dB(A) w porze nocnej. Uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granicę wyznaczonej działki a tym samym powodować konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego oddziaływania. Organ ustalił ponadto, że katalog działalności zakazanych na całym obszarze obowiązywania planu określony w § 11 planu miejscowego, nie obejmuje zakazu wydobywania kopalin.

Podzielić należy stanowisko Kolegium, że dla stwierdzenia braku sprzeczności z miejscowym planem nie są konieczne ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazujące na dopuszczalność takiej działalności. Istotne jest to, że w rozpatrywanej sprawie plan nie zawiera bezpośredniego zakazu wydobycia kopalin ani zakazu wznoszenia planowanych obiektów budowlanych. Skutki planowanego wydobycia kopaliny ujawniające się na powierzchni terenu nie będą prowadziły do utraty funkcji tego terenu, tj. funkcji inwestycyjnej. Odnośnie dopuszczalnego poziomu hałasu, na podstawie Karty informacyjnej oraz ustaleń planu miejscowego przyjętego uchwałą Nr [...] odnośnie najbliższych terenów chronionych akustycznie, organ ustalił, że nie dochodzi do naruszenia dopuszczalnego poziomu hałasu, który został ustalony w § 8 uchwały nr [...] z dnia [...] r. Organ poddał analizie także kwestię emisji zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego z procesów technologicznych, uwzględniając zanieczyszczenia powstające w wyniku pracy silników pojazdów mechanicznych oraz maszyn a także rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń z pylenia wtórnego. Ustalenia organu poczynione na podstawie Karty informacyjnej przedsięwzięcia prowadzą do wniosku, że oddziaływanie przedsięwzięcia związane z pyleniem wtórnym na tereny sąsiadujące będzie niewielkie i nie będzie obejmować terenów z zabudową.

W związku z powyższym organ prawidłowo ustalił, że konkluzja zawarta w decyzji Wójta Gminy P., dotycząca nienaruszenia przez planowane przedsięwzięcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza rażąco ustaleń planu dla terenu, na którym planowana jest inwestycja ani też nie narusza art. 80 ust. 3 u.i.o.ś.

Odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko materialnoprawną podstawę decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący stanowi art. 84 u.i.o.ś. Zgodnie z treścią ust.1 przywołanego przepisu, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl art. 59 ust.1. ustawy środowiskowej przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko natomiast w przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jedynie wówczas, gdy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

W niniejszej prawie nie jest kwestionowanym, że planowane przedsięwzięcie będące przedmiotem postępowania należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma więc charakter fakultatywny, a o tym czy zachodzi taka konieczność decyduje organ administracji w formie postanowienia uwzględniając kryteria wymienione w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W przypadku stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ nie wydaje odrębnego postanowienia, a brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko stwierdza w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a u.i.o.ś. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji.

Dokonując oceny w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że kwestionowana decyzja została wydana po przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego, w ramach którego uzyskano opinie organów wymienionych w art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. W opiniach Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 29 stycznia 2020 r. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. z dnia 20 lutego 2020 r. nie stwierdza się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w opinii z dnia 19 lutego 2020 r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Za trafne należy uznać stanowisko Kolegium, że wobec niewiążącego charakteru opinii Wójt Gminy P. władny był do podjęcia samodzielnej decyzji. Kolegium zwraca także uwagę, że zostało sporządzone uzupełnienie Karty informacyjnej w postaci aneksu z dnia 10 lutego 2020 r., jednakże aneks ten nie został przedstawiony Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. Kolegium wskazuje, że jest to działanie wadliwe, jednakże nie stanowi rażącego naruszenia prawa mogącego skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Stanowisko Kolegium należy uznać za trafne w świetle stanowiska, zgodnie z którym naruszenie prawa ma cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej, a działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub łamie zakazy w nim ustanowione.

W ramach postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ zobligowany jest uwzględnić takie kryteria oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które wynikają z treści art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., do których w szczególności zalicza się: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a u.i.o.ś.), emisji i występowania innych uciążliwości (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d u.i.o.ś.), usytuowanie przedsięwzięcia uwzględniające wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. k u.i.o.ś.), rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania (art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c u.i.o.ś.). Obowiązek organu polegający na konieczności przeanalizowania w wyszczególnionych kryteriów w ramach dokonywanej oceny, ciąży na nim także w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co wynika z treści art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. Z art. 85 ust. 1 u.i.o.ś. wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, którego zakres zależy od okoliczności, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku, kiedy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, z mocy art. 85 ust. 2. pkt 2 u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepis nie wymaga zawarcia w uzasadnieniu wszystkich kryteriów wymienionych w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., a jedynie tych, które zostały uwzględnione przy stwierdzeniu braku potrzeb oddziaływania na środowisko.

Kolegium dokonując analizy materiału dowodowego, na podstawie którego podjęta została decyzja będąca przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazuje, że ocena całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza konkluzję Wójta Gminy P. co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Organ ustalił, że w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia zawarto szczegółowe dane dotyczące złoża "[...]’, opis budowy geologicznej złoża oraz charakterystykę rodzaju i ilości kopaliny. Karta informacyjna obejmuje także informacje co do pokrycia nieruchomości szatą roślinną oraz informacje dotyczące występowania gatunków prawnie chronionych. W obszarze inwestycji nie stwierdzono występowania gatunków roślin i siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, nie odnotowano gatunków roślin rzadkich, roślin z załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, siedlisk przyrodniczych ujętych w załączniku I Dyrektywy i chronionych prawem krajowym.

Sąd uznaje za uzasadnione spostrzeżenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. co do tego, że decyzji organu I instancji można zarzucić nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym oraz brak należytego uzasadnienia decyzji, jednakże nie są to naruszenia kwalifikowane, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] r.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Sąd wskazuje, że niesporne jest, iż Wójt Gminy P. obwieszczeniem opublikowanym w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy P. w dniu [...] r. zawiadomił o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o prawie składania ewentualnych wniosków wyznaczając w tym celu 14-dniowy termin, który upływał 9 marca 2020 r. natomiast decyzja kończąca postępowanie została wydana w dniu [...] r. Niespornym jest również to, że skarżący został dopuszczony do udziału w postępowaniu dopiero postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 8 czerwca 2020 r. Skarżący nie był zatem stroną postępowania przed organem I instancji. Sąd zważył, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2021 r., III OSK 4262/21, LEX nr 3248491). W niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a. dotyczy faktu wydania decyzji następnego dnia po upływie terminu na zapoznanie się przez strony z materiałem dowodowym i składanie ewentualnych wniosków. Zarzut ten został postawiony przez skarżącego, który nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu przed Wójtem Gminy P. Wobec powyższego w sposób oczywisty nie wykazał, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiało mu dokonanie konkretnych czynności ani też jego wpływu na wynik sprawy.

W związku z powyższym organ prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Nie wystąpiła także żadna z pozostałych przesłanek określonych w art. 156 §1 k.p.a. w postaci wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną, trwała niewykonalność istniejąca w dniu jej wydania, w razie jej wykonania wywoływałaby czyn zagrożony karą, bądź zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

is