Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 867/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2008 r. sprawy ze skargi A. K. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia [...] Sygn. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2004 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote na rzecz adw. M. D. i wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote na rzecz adw. M.K. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz określił wobec A.K. podatek od nieruchomości za 2004 r. według stawek jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.

Wymiar podatku dotyczył nieruchomości położonej w R. Pierwotnie nieruchomość stanowiła współwłasność wspólników spółki cywilnej A tj. A.K. i J.P. oraz została wniesiona jako wkład do spółki. W 1998 r. doszło do zmiany składu osobowego spółki, kontynuowanej przez wspólników w osobie A.K. i B.P. Od dnia 31 sierpnia 2001 r. działalność spółki pozostała zawieszona aż do czasu wykreślenia jej z ewidencji działalności gospodarczej. Wobec zawieszenia działalności stan opuszczonej nieruchomości w R. ulegał systematycznemu pogorszeniu. Bezpośrednim powodem zawieszenia działalności był fakt nieuregulowania związanych z działalnością spółki spraw majątkowych. Pomimo zmiany składu osobowego i zawarcia stosownych w tym zakresie porozumień, były wspólnik spółki tj. J.P. nie wywiązał się z zobowiązania przeniesienia na nowego wspólnika tj. B.P. wynoszącego ½ udziału we współwłasności nieruchomości położonej w R. Wobec braku zawarcia umowy przenoszącej własność faktycznymi współwłaścicielami nieruchomości pozostawali więc w dalszym ciągu A.K. i J.P. co znajdowało odzwierciedlenie w urządzonej dla nieruchomości księdze wieczystej.

W wyniku podjętych przez A.K. oraz B.P. działań Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 7 maja 2004 r. sygn. akt [...] uzgodnił treść księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości w R. nakazując wykreślenie dotychczas istniejącego w dziale II księgi wpisu i wskazanie, że właścicielami nieruchomości są A.K. oraz B.P. jako wspólnicy spółki cywilnej A.

Po uregulowaniu spraw majątkowych związanych z działalnością spółki została ona wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 29 kwietnia 2005 r.

Pismem z dnia 21 października 2006 r. A.K. i B.P. wystąpiły o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] dotyczącej podatku od nieruchomości za 2004 r. Jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazano rażące naruszenie prawa polegające na naliczeniu podatku według stawek jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą pomimo tego, że nieruchomość od 2001 r. nie była, z winy nieleżącej po stronie wspólników, wykorzystywana dla celów prowadzenia tego rodzaju działalności i popadała w ruinę. Tym samym w ocenie A.K. i B.P. organ podatkowy I instancji dopuścił się rażącego naruszenia art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U 2006 Nr 121, poz. 844, ze zm.; dalej jako "u.p.o.l.") o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną interpretację.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze,, po rozpatrzeniu wniosku A.K. i B.P., działając m.in. na podstawie art. 247 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej jako "O.p.") w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza dotyczącej podatku od nieruchomości za 2004 r.

Kolegium nie stwierdziło aby wskazana przez wnioskodawców decyzja zawierała wady stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności, w tym aby była wydana przy rażącym naruszeniu prawa. Dokonana przez organ podatkowy I instancji wykładnia art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. została oceniona jako prawidłowa, ponieważ przesłanką uznania gruntów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jest sam ich fakt posiadania przez podmiot gospodarczy, a nie okoliczność ich faktycznego wykorzystywania w działalności gospodarczej. Posiadana przez przedsiębiorcę nieruchomość będzie natomiast opodatkowana według stawek jak dla gruntów pozostałych jedynie wtedy, gdy brak jest możliwości jej wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy bowiem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości. W ocenie Kolegium sytuacja taka nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie, ponieważ brak możliwości wykorzystania nieruchomości ze względu na zawieszenie działalności nie mieści się w pojęciu względów technicznych.

W skierowanym do Kolegium wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A.K. oraz B.P. wskazując na występujące w orzecznictwie rozbieżności, podtrzymały stanowisko dotyczące rażącego naruszenia art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W odwołaniu podkreślono, że fakt złego stanu technicznego nieruchomości był przez nie wielokrotnie zgłaszany odpowiednim władzom, natomiast organy nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w tej kwestii ani też nie wzięły pod uwagę, że pogarszający się stale stan techniczny nieruchomości uniemożliwiający jej wykorzystanie dla celów działalności gospodarczej wynikał ze splotu okoliczności,za który trudno przypisać winę spółce A.

Decyzją z dnia [...] sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...].

Podtrzymując w całości stanowisko, co do braku rażącego naruszenia prawa, Kolegium podkreśliło, że posiadane przez organ podatkowy I instancji dane uzasadniły opodatkowanie nieruchomości według stawki związanej z działalnością gospodarczą. W 2004 r. nieruchomość niewątpliwie znajdowała się bowiem w posiadaniu przedsiębiorcy (wykreślenia spółki z ewidencji działalności gospodarczej nastąpiło w roku 2005), a spółka nie dysponowała dowodem o braku możliwości wykorzystania nieruchomości ze względów technicznych (decyzji nadzoru budowlanego). Podatek od nieruchomości jest natomiast podatkiem typu majątkowego, co oznacza, że uiszcza się go z tytułu samego posiadania nieruchomości, bez względu na to czy nieruchomość przynosi dochody.

W skardze z dnia 3 sierpnia 2007 r., uzupełnianej kolejnymi pismami procesowymi, precyzującymi przedmiot zaskarżenia, kierowane wobec organów zarzuty oraz wnoszone żądania, A.K. oraz B.P. wystąpiły o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sygn. akt [...] oraz decyzji Burmistrza z [...].

Strona skarżąca podtrzymała stanowisko, że za uchyleniem decyzji przemawia rażące naruszenie prawa polegające na obciążeniu jej podatkiem od nieruchomości przy uwzględnieniu stawek dotyczących nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy nieruchomość w R. nie była w 2004 r. z prowadzeniem tego rodzaju działalności w ogóle związana. W ocenie strony w sprawie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 2 ust. 2 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie w sprawie brak było podstaw faktycznych i prawnych do naliczenia podatku według stawek zastosowanych przez organ. Stosownie bowiem do art. 1 a pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Skoro sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie do opodatkowania nieruchomości według niewłaściwych stawek doszło zatem w wyniku niewyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, co narusza zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.; art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.) oraz doprowadziło do złamania zasady praworządności (120 O.p.; art. 7 K.p.a) i zasady zaufania (121 O.p.; art. 8 K.p.a.). Tym samym organ naruszył art. 247 § 1 pkt 3 O.p. obligujący go stwierdzenia nieważności wydanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.")

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Wbrew przekonaniu strony skarżącej stan faktyczny sprawy jest poza sporem. W 2004 r. nieruchomość w R. znajdowała się w posiadaniu wspólników spółki A. jako współwłaścicieli. We wskazanym okresie wspólnicy spółki cywilnej, posiadali niewątpliwie także status przedsiębiorcy – prowadzona przez nich działalność nie została bowiem zlikwidowana, a zawieszona. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza ponadto, że w okresie obejmującym lata 2001 – 2005 tj. od chwili zawieszenia działalności do jej likwidacji nieruchomość nie była faktycznie wykorzystywana do celów działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że niezależnie od przekonania strony skarżącej, organy odwoławcze nie kwestionowały, że stan techniczny nieruchomości jest zły i wszystkie znajdujące się na nim obiekty wymagają renowacji i remontu. Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut nie wyjaśnienia przez organy podatkowe wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy i należy go jednoznacznie ocenić jako wyczerpujący. W tym też zakresie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy pełnej realizacji zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie koncentruje się natomiast wokół ustalenia czy mając na uwadze ww. stan faktyczny, organy podatkowe dopuściły się rażącego naruszenia przepisów ustawy u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że nieruchomość w R. była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Oprócz rozstrzygnięcia sporu, co do interpretacji pojęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, kolejnym zagadnieniem stanowiącym przedmiot rozważań Sądu pozostaje ponadto kwestia interpretacji pojęcia względów technicznych, które uniemożliwiają wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia tej działalności. Poczynienie powyższych ustaleń pozwoli natomiast na rozstrzygnięcie zasadniczej kwestii tj, tego, czy organy miały podstawę do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, czy też winny stwierdzić nieważność decyzji wymiarowej z uwagi na rażące, a więc oczywiste naruszenie przepisów ustawy u.p.o.l.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Wobec powyższego podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest więc samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotnym jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym organy podatkowe zasadnie wskazały, że o tym czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Tym samym także przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Okolicznością taką nie jest więc także decyzja przedsiębiorcy, który zachowując swój status, decyduje się na zawieszenie prowadzenia działalności.

Jako zasadę ogólną można więc przyjąć, że znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego prowadzącego działalność gospodarczą podmiotu nieruchomości są z tą działalnością związane. Analiza treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje jednocześnie, że zasada ta podlega istotnym ograniczeniom. Z zakresu pojęcia nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą z mocy prawa zostały bowiem wyłączone znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą:

1. budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami

2. grunty określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy tj. grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych

3. grunty, budynki i budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W ocenie Sądu położonej w R. nieruchomości nie można jednak zaliczyć do żadnej z powyżej wskazanych kategorii.

Nie budzi wątpliwości, że znajdujących się na terenie ww. nieruchomości budynków nie można uznać za budynki mieszkalne, ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie przesądza o tym, że była ona objęta w posiadanie i wykorzystywana przez wspólników spółki wyłącznie w celach gospodarczych, co potwierdzają przede wszystkim wyjaśnienia i oświadczenia samych skarżących.

Problemy związane z uporządkowaniem spraw majątkowych spółki, w tym z koniecznością wyegzekwowania zobowiązań ciążących na byłym wspólniku spółki, spowodowały konieczność zaprzestania działalności gospodarczej poprzez zgłoszenie zawieszenia działalności. Nie będąc wykorzystywana do celów działalności gospodarczej, nieruchomość w R. popadała natomiast w coraz większą dewastację.

Odnosząc się do kolejnego, zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyłączenia, stawce właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie będą podlegały również te nieruchomości, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia stanu technicznego. Zgodnie jednak z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, przyjąć należy, iż ratio legis wprowadzenia ww. przepisu wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą w pełni wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych, z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 77/06 opubl. Lex nr 339937). Innymi słowy analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, uniemożliwiających wykorzystanie konkretnego przedmiotu opodatkowania do celów konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym powyższe wyłączenie nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Wskazuje na to przede wszystkim użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie sformułowanie: "nie są i nie mogą być wykorzystywane". Wobec powyższego organ odwoławczy słusznie przyjął, że ww. wyłączenie nie ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Sąd nie kwestionuje, że nieruchomość nie mogła być w 2004 r. wykorzystywana przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie dotychczasowo produkowanych przez nią towarów. Nie kwestionuje także, że w tym czasie nie mogła być ona wykorzystana również do prowadzenia innych, niż wskazany wyżej rodzajów działalności. Wskazana niemożność nie wynikała jednak z niedających się usunąć przyczyn technicznych, całkowicie wyłączających na przyszłość możliwość prowadzenia działalności w ww. obiekcie. Nieruchomość mogła być objęta remontem czy modernizacją, natomiast jej posiadanie obligowało właściciela do utrzymania jej w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Natomiast w przedmiotowej sprawie wskazane obowiązki niewątpliwie zostały zaniedbane przez spółkę. Stan techniczny nieruchomości pozwalał na dokonanie remontów i przystosowania jej do prowadzenia na jej terenie określonego rodzaju działalności gospodarczej. Tym samym jedynie od podjętej w tym zakresie przez skarżącą spółkę decyzji i posiadanych przez nią środków zależało to, czy, a jeżeli tak, to w jakim czasie, przedmiotowa nieruchomość będzie mogła być przez nią wykorzystana dla tych celów gospodarczych, dla realizacji których została objęta w posiadanie. W tym miejscu ponownego podkreślenia wymaga, że brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie podziela tym samym stanowiska strony skarżącej, co do braku jej winy w takim pogorszeniu stanu technicznego nieruchomości, który uniemożliwił jej wykorzystanie dla celów działalności gospodarczej. Niewątpliwie strona skarżąca nie miała wpływu na działania byłego wspólnika, mając jednak na uwadze, że do zmiany składu osobowego doszło już w 1998 r. niewątpliwie mogła dochodzić swoich praw w zakresie zobowiązania do przeniesienia własności części nieruchomości znacznie wcześniej, niż miało to miejsce w ustalonym stanie faktycznym. Brak dbałości o własne interesy pośrednio przyczynił się do niekorzystnej sytuacji kontynuujących spółkę wspólników.

Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ dokonana przez organ podatkowy wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a przepis ten został zastosowany przy wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.