Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2164/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej spółki za zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2001-2003 oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spółki za zaległości w podatku od nieruchomości za 2004 i 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej spółki za zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2001-2003 oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spółki za zaległości w podatku od nieruchomości za 2004 i 2005 r.

Skarżąca w ww. skardze zawarła także wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. W ocenie Skarżącej istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż organy skierują egzekucję do majątku Skarżącej i wyegzekwują należność wynikającą z zaskarżonej decyzji. Ze względu na wysokość zobowiązania, istnieje realna obawa utraty przez Skarżącą płynności finansowej, a tym samym wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.

Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wskazała, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż organy skierują egzekucję do majątku Skarżącej i wyegzekwują należność wynikającą z zaskarżonej decyzji. Ze względu na wysokość zobowiązania, istnieje realna obawa utraty przez Skarżącą płynności finansowej, a tym samym wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody.

Zdaniem Sądu, przywołane przez Skarżącą w skardze, zawierającej także przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, twierdzenia są nie tylko ogólnikowe, ale nawet nie uprawdopodobniają jej sytuacji majątkowej, która wskazywałaby na wystąpienie okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślenia wymaga, że Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie załączyła do wniosku jakichkolwiek dokumentów i nie przedstawiła związanych z tym dowodów i okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie ocen zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. I tak, do wniosku nie załączono chociażby zestawienia posiadanych składników majątkowych, deklaracji podatkowych za ostatnie lata podatkowe czy też wyciągów z rachunków bankowych.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody nie zostało uprawdopodobnione. W świetle powyższego Sąd uznał zatem, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Końcowo podkreślić także należy, iż przymusowe egzekwowanie zaległości podatkowych, powodujące ze swej istoty dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, nie jest jednakże pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inaczej mówiąc nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.