Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 735/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Małgorzata Borowiec, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2005r. sygn. akt 4 II SA/Wr 770/02 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego 1/ oddala skargę kasacyjną, 2/ odstępuje od zasadzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od J. B. na rzecz Wojewody Dolnośląskiego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16.03.2005 r. sygn. akt 4 II SA/Wr 770/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego od dnia 7.12.2001 r. Organy stwierdziły, iż J. B. udokumentował okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wynoszący 28 lat i 12 dni, w tym 20 lat, 3 miesiące i 1 dzień w warunkach szczególnych, podczas gdy art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) wymagał dla mężczyzn 30 lat posiadania okresu uprawniającego do zasiłku. Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd wskazał, że w sprawie jest bezsporne, iż skarżący przepracował 20 lat w szczególnych warunkach i w dacie orzekania przez organy był bezrobotnym bez prawa do zasiłku, natomiast istota sporu sprowadza się do tego, czy w czasie pobierania ostatniego zasiłku dla bezrobotnych – 1.06.1998 r. – 7.05.1999 r. – posiadał okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat 21 dni, na który składają się wszystkie okresu zatrudnienia i pobierania zasiłku dla bezrobotnych, podczas gdy organy stwierdziły, iż posiada wyżej wskazany okres 28 lat i 21 dni, do którego brak jest podstaw do doliczenia okresu ostatnio pobieranego zasiłku dla bezrobotnych, który nawet doliczony i tak nie czyniłby sumy 30 lat.

Po przeprowadzeniu analizy przepisów mających w sprawie zastosowanie, tj. art. 37j ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 23, art. 24 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 ww. ustawy Sąd uznał, że organy zasadnie uznały, iż J. B. nie posiada okresu wymaganego art. 37j ust. 1 pkt 2, bowiem do tego okresu nie wlicza się okresów pobierania zasiłków dla bezrobotnych, gdyż dopiero w 2001 r., a więc w czasie gdy skarżący utracił już prawo do tego zasiłku (7.05.1999 r.), a złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego (6.12.2001 r.), zaliczało się okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, ale tylko aktualnie pobieranego, a nie wszystkich.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył J. B., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i wskazując naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 37j w zw. z art. 37 l i art. 24 ust. 2 cyt. wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, polegającą na przyjęciu, iż przez posiadanie wymaganego art. 37j okresu uprawniającego do zasiłku, należy rozumieć wyłącznie okresy wymienione w art. 24 ust. 2 i brak zastosowania art. 5 ust. 1, 2,4 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 69, poz. 973) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, bowiem wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze kasacyjnej.

Jak zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, że skarżący J. B. uważa, że do okresu lat uprawniającego do nabycia zasiłku przedemerytalnego, o którym mowa w art. 37j ust. 1, a w jego przypadku pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) zalicza się okresy pracy i wszystkie okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zaś organy - co Sąd ten uznał za słuszne - że w przypadku J. B. zaliczeniu podlega tylko okres pracy.

Zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem i z oceną przedstawioną w zaskarżonym wyroku co do zaliczalności tylko lat pracy. Art. 37 l ust. 1 tej ustawy przewidywał, że do okresu zalicza się okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, ale tylko aktualnie pobieranego, nie zaś wszystkich. Jednakże w roku 2001 tj. w dacie złożenia przez J. B. wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, nie pobierał on już zasiłku dla bezrobotnych, bowiem dnia 7.05.1999 r. skończył się okres pobierania przez niego tego zasiłku. Jeśli idzie o art. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu mi przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 89, poz. 973), którego brak zastosowania w sprawie zarzucono Sądowi w skardze kasacyjnej, to na jego podstawie, do zasiłku przedemerytalnego zaliczono okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, ale tylko od dnia 1.01.2001 r. do dnia ogłoszenia tej ustawy. W okresie tym J. B. zasiłku dla bezrobotnych nie pobierał. Tak więc organy nie miały podstaw do zaliczenia okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych do okresu 30 lat wymaganych art. 37j ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu, a tym samym Wojewódzki Sąd do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc zaś pod uwagę charakter i przedmiot sprawy odstąpiono na podstawie art. 207 § 2 tej ustawy od zasądzenia kosztów postępowania na rzecz Wojewody Śląskiego, o co wnosił w odpowiedzi na skargę.