Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1313/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 79 ust. 2, art. 101 ust. 2, art. 99 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w S. sprawy ze skargi G. K. reprezentowanego przez kuratora M. M.-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata M. M. kwotę [...]([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia

[...] r., nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(t.j. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), zwanej dalej: "u.o.k.p." po rozpoznaniu odwołania G. K., reprezentowanego przez kuratora B. K. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii [...] i nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S. skierował G. K. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii [...]. Decyzję doręczono kuratorowi częściowo ubezwłasnowolnionego G. K. - B. K. w dniu 15 listopada 2017 r. W pouczeniu decyzji wskazano, że na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy zgłosić się w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu zaś orzeczenie lekarskie, należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Decyzja stała się ostateczna.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta S. orzekł zatrzymać G. K. prawo jazdy kategorii [...] o numerze [...] serii "S" [...] oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawą wydania decyzji był art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, gdyż zobowiązany kierowca nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Kwestionując wskazaną decyzję, kurator G. K. wniósł od niej odwołanie, wskazując, że warunek podany w piśmie organu [...] nie mógł zostać spełniony, gdyż G. K. przebywa w zakładzie karnym i podejmowanie decyzji w tej sytuacji jest bezprzedmiotowe.

Po rozpoznaniu złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia

w tym art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.o.k.p. zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie zaświadczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. skierował G. K. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Mając na względzie, że G. K. nie odwołał się od decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, zatem stała się ona ostateczna, co oznacza, że rozpoczął bieg termin przewidziany w art. 101 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.o.k.p., tj. miesiąca od doręczenia decyzji na poddanie się badaniu, oraz trzech miesięcy na przedstawienie organowi odpowiedniego orzeczenia lekarskiego od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, o których strona pouczona została w decyzji organu I instancji.

Skoro decyzja o skierowaniu G. K. na badania lekarskie

w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami doręczona została kuratorowi Strony w dniu 15 listopada 2017 r., zatem termin na poddanie się badaniu lekarskiemu upłynął 15 grudnia 2017 r., zaś termin na przedstawienie orzeczenia organowi kierującemu upłynął w dniu 15 lutego 2018 r.

Mimo upływu terminów na dokonanie czynności do organu nie wpłynęło orzeczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia kierującego.

Zdaniem organu odwoławczego kurator Strony nie kwestionuje faktu niepoddania się przez kierującego badaniom lekarskim, oraz braku przedstawienia orzeczenia lekarskiego, w rezultacie okoliczności te uznał za bezsporne w sprawie.

Mając na uwadze treść art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.o.k.p, który nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wobec upływu trzymiesięcznego terminu od daty doręczenia stronie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, organ zobowiązany był wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, która ma charakter związany.

Kolegium odnosząc się do treści odwołania uznało, że fakt osadzenia Skarżącego w zakładzie karnym nie miał wpływu na możliwość wypełnienia obowiązku poddania się przez kierującego badaniom lekarskim oraz przedłożenia organowi I instancji uzyskanego orzeczenia lekarskiego. Powołując się na swoje ustalenia organ odwoławczy wskazał, że Skarżący został zatrzymany w dniu [...] r. i doprowadzony do Aresztu Śledczego w S., gdzie przebywał do [...] r. Ponownie zatrzymany został w dniu [...] r. do odbycia kary pozbawienia wolności. W świetle powyższych ustaleń w dacie doręczenia decyzji organu I instancji o skierowaniu Strony na badania lekarskie, jak i w okresie miesiąca na poddanie się badaniom, a także trzech miesięcy na dostarczenie organowi orzeczenia lekarskiego kierujący przebywał na wolności. Miał więc sposobność poddania się badaniom, na które został skierowany, jak również możliwość przedłożenia uzyskanego orzeczenia. Osadzenie Strony w dniu [...] r. nastąpiło już po upływie zakreślonych terminów. W tych okolicznościach zdaniem Kolegium osadzenie nie stanowiło przeszkody w wypełnieniu nałożonych obowiązków.

G. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wskazaną decyzję Kolegium z dnia [...] r., w której zakwestionował stanowisko organu. Podał, że kilka lat temu otrzymał prawo jazdy, zaś jego błędem było podjęcie zajęcia taksówkarza, gdyż wówczas doszło do kilku kolizji.

Końcowo Skarżący podniósł, że niezwłocznie po opuszczeniu Zakładu Karnego stawi się do "Wojewódzkiego Ośrodka Badań Kierowców".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 27 marca 2019 r. kurator Skarżącego oświadczył, że podtrzymuje skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 j.t. ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli stała się decyzja orzekająca o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Przepis ten stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Z przepisu tego wynika, że wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest obligatoryjne dla starosty w przypadku ziszczenia się przesłanki nieprzedstawienia przez osobę posiadającą prawo jazdy w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Aby uznać, że po stronie starosty wystąpił obowiązek wydania decyzji w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy, należy również ustalić, czy osoba posiadająca prawo jazdy została uprzednio skierowana na odpowiednie badania lekarskie i zobowiązana do przedłożenia orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji oraz czy termin ten już upłynął.

Z akt administracyjnych wynika, że decyzja o skierowaniu Skarżącego na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami została wydana przez Prezydenta Miasta S. w dniu [...] r. i doręczona jego kuratorowi w dniu 15 listopada 2017 r. W decyzji tej zamieszczono pouczenie o konieczności zgłoszenia się w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz przedstawienia organowi kierującemu na badania, orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Obowiązek ten wynika wprost z art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, m.in., że osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do:

1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji

o skierowaniu;

2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, że Skarżący do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zgłosił się na powyższe badanie w wyznaczonym terminie oraz nie przedstawił wymaganego orzeczenia lekarskiego.

Zgodzić się należy z Kolegium, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.o.k.p. nie ma charakteru fakultatywnego, lecz obligatoryjny co oznacza, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi

w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (por. wyroki w sprawach: sygn. akt I OSK 778/15 z 7 lutego 2017 r. oraz sygn. akt IV SA/Po 674/17 z 15 listopada 2017 r. dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W powołanych okolicznościach za niemający wpływu na treść orzeczenia należy uznać argument Skarżącego, że niezwłocznie po opuszczeniu Zakładu Karnego stawi się na badanie do "Wojewódzkiego Ośrodka Badań Kierowców", bowiem jak zostało to wykazane wyżej terminy zobowiązujące Skarżącego do podjęcia wskazanych działań już upłynęły.

Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a jej wydanie poprzedziło prawidłowo przeprowadzone postępowanie, w wyniku którego ustalono istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i dokonano prawidłowej ich oceny.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na mocy art. 250 § 1 ww. ustawy.