Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1790/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust 1 pkt 8a i pkt 9
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1790/14 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 r., sprawy ze skargi L.W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 17 września 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 3 czerwca 2014r., nr [...] określił skarżącemu L.W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. na kwotę 257.677 zł. Natomiast według zeznania skarżącego osiągnięty w tym roku dochód nie spowodował powstania zobowiązania podatkowego.

W swoim rozstrzygnięciu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w oparciu o uregulowania art. 11 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) stwierdził, że skarżący, nie dokonał we właściwej wysokości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w złożonym za 2010r. zeznaniu PIT- 37, bowiem nie wykazał do opodatkowania osiągniętego przychodu w wysokości 1.500.000 zł oraz związanych z tym przychodem kosztów jego uzyskania w wysokości 658.000 zł.

Powyższe zostało wywiedzione przez organ pierwszej instancji z ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wynika z niego, że w latach 90 XX wieku zawiązana została spółka cywilna, przekształcona następnie w spółkę jawną działającą pod firmą P. spółka jawna, wspólnikami, której byli małżonkowie U.S. i W.S. oraz małżonkowie E. W. i L. W.. Skarżący prowadził również działalność gospodarczą będąc wspólnikiem spółki cywilnej "A". E. W., L. W..

Aktem notarialnym z dnia 11 czerwca 2003r. Rep. A nr [...] małżonkowie E. W. i L. W. zawarli umowę majątkową małżeńską, wyłączającą wspólność ustawową małżeńską odnośnie majątku nabytego przez małżonków z jakiegokolwiek tytułu.

W dniu 20 grudnia 1990r. skarżący i W. Ś. nabyli za łączną cenę 200.000.000 zł (starych złotych polskich, przed denominacją z 1995r.) nieruchomość położoną przy ul. P. w W., składającą się z działki nr 600 o powierzchni 352 m2, oraz z działki nr 598/4 o powierzchni 480 m2, za cenę odpowiednio 95.000.000 zł oraz 105.000.000 zł. Wspólnicy nabyli udziały we współwłasności ww. nieruchomości w wysokości po 50% każdy. Nieruchomość ta zabudowana jest budynkiem tzw. "S", który został wpisany do rejestru zabytków województwa małopolskiego.

Przedmiotowa nieruchomość użytkowana była przez U. i W. Ś. oraz E. i L. W. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie zawieranych z W. Ś. i skarżącym w różnych okresach umów najmu, umów użyczenia lub bezumownie.

W 2005r. małżeństwo Ś. wystąpili ze spółki P. Spółka jawna E. i L. W. U. i W. Ś, jednakże spółka ta dalej prowadziła działalność handlową w budynku "S." w W. pod firmą P. Spółka jawna E. W., L. W.. Kolejno w 2006r. W. Ś. i skarżący wystąpili do sądu z wzajemnymi powództwami o zniesienie współwłasności nieruchomości w W. przy ul. P.. Spór związany ze zniesieniem doprowadził do wydania orzeczenia przez Sąd Okręgowy w K., który postanowieniem z dnia 1 lipca 2009r. sygn. akt II Ca 1688/08 stwierdził, iż prawo własności przedmiotowej nieruchomości przysługuje W.Ś. i U. Ś. w 1/2 części na prawach małżeńskiej ustawowej wspólności majątkowej oraz skarżącemu w 1/4 części i E. W. w 1/4 części. Dokonano również częściowego zniesienia współwłasności w ten sposób, że przyznano je na współwłasność w udziałach po ½ części skarżącego i E. W.. Sąd Okręgowy w K. zasądził również tytułem spłat udziałów od skarżącego i od E. W. kwoty po 658.000 zł, na rzecz W. Ś. i Pani U. Ś. jako wierzycieli solidarnych. W dniu 28 lipca 2009r. skarżący wraz z małżonką dokonali na rzecz U. Ś. oraz W. Ś. spłat po 658.000 zł

Na podstawie ww. postanowienia Sądu Okręgowego w K. E. W. i skarżący uzyskali wpis do ksiąg wieczystych obejmujących przedmiotową nieruchomość i zostali ujawnieni jako współwłaściciele po ½ części.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010r., sygn. akt III CSK 336/09 Sąd Najwyższy, uchylił ww. orzeczenie Sądu Okręgowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 21 października 2010r., pomimo wydanego już postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2010r., E. W. działając w imieniu własnym oraz w imieniu męża L. W. zawarła umowę sprzedaży z Firmą Handlową T. Spółka jawna M. T. J.T. z siedzibą w G., na podstawie której sprzedała ww. nieruchomość za cenę w łącznej kwocie 6.000.000 zł. Od transakcji sprzedaży nie naliczano należnego podatku od towarów i usług.

Spółka T. uregulowała należność z tytułu zakupu nieruchomości w następujący sposób:

- na rachunek bankowy E. W. dokonano wpłat: w dniu 22 października 2010r. w kwocie 2.000.000 zł, w dniu 10 listopada 2010r. w kwocie 300.000 zł, w dniu 12 listopada 2010 r. w kwocie 2.698 471 zł,

- na rachunek bankowy P. Spółka jawna E. W. L. W. w dniu 10 listopada 2010r. dokonano wpłaty w kwocie 1.001.529 zł, która to wpłata została zaliczona na spłatę kredytu M0002786.

E. W., po otrzymaniu płatności z tytułu rozliczenia sprzedaży nieruchomości w W. od spółki T. dokonała następujących wypłat bezpośrednio na konto bankowe skarżącego: dnia 19 listopada 2010r. kwoty 158.000 zł oraz dnia 8 listopada 2010r. kwoty 600.000 zł

Nadto E. W. w dniach od 24 października do 15 listopada dokonała wpłat ze swojego rachunku bankowego na rachunek bankowy P. E. W., L. W. spółka jawna na łączną kwotę 1 074 000 zł.

W dniu w dniu 9 listopada 2010r. dokonano wpisu w działach II ksiąg wieczystych nr [...] i nr [...] - jako właściciela nieruchomości ujawniono T.Spółka jawna M.T., J. T.. W. Ś. dowiedziawszy się o nabyciu przedmiotowej nieruchomości przez ww. spółkę poinformował nabywców, że kwestia własności nieruchomości nie jest w dalszym ciągu uregulowana, a sprawa zniesienia współwłasności nieruchomości jest w toku.

Następnie przedmiotowy wpis w księgach wieczystych został uchylony w dniu 29 grudnia 2010r., [...], na skutek rozpoznania skargi na dokonany wpis.

Na skutek pozwu T. Sp.j. M. T. i J. T. z siedzibą w G. o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w treści ksiąg wieczystych o nr [...] i [...] z rzeczywistym stanem prawnym poprzez wpisanie ich w działach II, w miejsce dotychczasowych właścicieli Firmy Handlowej T. Spj. M.T. i J.T., Sąd Rejonowy w W. w postanowieniu z dnia 30 listopada 2012r. sygn. akt I Ns 547/10 stwierdził, iż na korzyść Firmy Handlowej "T" M. T. i .J. T. spółka jawna przemawia domniemanie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Organ pierwszej instancji ocenił, że konsekwencją ww. postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 listopada 2012r. jest uznanie skutków umowy sprzedaży z dnia 21 października 2010r. dla nabywcy nieruchomości tj. T. spółka jawna M.T. J. T., chociaż Sąd Rejonowy w W. stwierdził, że w umowie z dnia 21 października 2010r. E. W. i skarżący w części dokonali rozporządzenia nie swoim mieniem.

Zdaniem organu pierwszej instancji nie jest z prawdą twierdzenie, że skarżący nabył w dniu 20 grudnia 1990r. udział wynoszący 1/2 we współwłasności nieruchomości i ten udział sprzedał w dniu 21 października 2010r., bowiem faktycznie nabył 1/4 udziału we współwłasności nieruchomości.

Stwierdzono też, że przedstawiony sposób rozdysponowania pieniędzy całkowicie przeczy twierdzeniom odwołania jakoby skarżący faktycznie otrzymał z transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości tylko kwoty 158.000 zł i 600.000 zł. Podkreślono wymaga, że skarżący miał pełny dostęp i prawo dysponowania środkami jakie wpływały na rachunki bankowe P. spółki jawnej, której był współwłaścicielem. Stwierdzono, że wobec udzielenia pełnomocnictwa E. W. do sprzedaży nieruchomości w W. na rzecz T. Spółka jawna M.T. J.T. skarżący co najmniej godził się na ustalony w umowie sposób zapłaty 6 000 000 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił:

dokonanie błędnego ustalenia jakoby ewentualne przychody z umowy sprzedaży nieruchomości zawartej w dniu 21 października 2010r. nie stanowiły w całości przychodów ze sprzedaży nieruchomości, a miały stanowić w części przychód z innych źródeł,

dokonanie błędnego ustalenia jakoby skarżący uzyskał przychód w wysokości uzasadniającej dokonanie ustalenia o powstaniu dochodu po jego stronie.

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2014r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwalifikując przychody osiągnięte przez skarżącego z transakcji zbycia nieruchomości z dnia 21 października 2010r., akt notarialny Rep. A nr [...] Firmie Handlowej T. Spółka jawna M.T. J. T. z siedzibą w G. w części do przychodów ze zbycia udziału w nieruchomości, a w części do przychodów z innych źródeł. E. W. i skarżący uzyskali z tej transakcji przychód w kwocie łącznie 6.000.000 zł fałszywie oświadczając, że sprzedają przysługujące im po 1/2 - całe udziały w opisanych wyżej działkach. Kwota ta jedynie w połowie tj. 3.000.000,00 zł stanowiła przychody ze źródła przychodów jakim jest przychód ze sprzedaży nieruchomości, gdyż w dniu 20 grudnia 1990r. skarżący i W. Ś. nabyli udziały we współwłasności przedmiotowej nieruchomości w wysokości po 50% każdy, jednakże ze względu na fakt, że nabyli ją z majątków dorobkowych ze swoimi małżonkami udział skarżącego i E. W. na dzień sprzedaży wynosił po 25% udziału w nieruchomości. Pozostałe 50 % udziału w nieruchomości należało do Państwa Ś., z którymi Państwo W. byli w sporze.

Zatem przyjęto, że skarżący uzyskał przychód na transakcji z dnia 21 października 2010r. w wysokości 3.000.000 zł, z czego 1.500.000 zł to przychód ze sprzedaży nieruchomości. Natomiast fakt, że udział we współwłasności nieruchomości położonych w W., przy ul. P. został nabyty przez skarżącego w 1990r., a sprzedaż tego udziału nastąpiła w 2010r. sprawia, że dochód uzyskany z tego źródła nie podlega opodatkowaniu, z uwagi na upływ pięcioletniego okresu, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy).

Organ odwoławczy doszedł do przekonania, że pozostałą kwotę w wysokości 1.500.000 zł (kwota którą skarżący uzyskał, ze sprzedaży majątku, do rozporządzenia którego nie miał prawa) należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy) według skali podatkowej stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił:

- błędne zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przyjęcie iż w skutek zwarcia w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 21 października 2010 r. skarżący uzyskał przychód z innych źródeł,

- naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak ustalenia przedmiotu sprzedaży objętego umową w zakresie, w którym organy podatkowe przyjęły, że przedmiotem tym nie była sprzedaż nieruchomości (udziału w nieruchomości wynoszącego ¼).

W uzasadnieniu skargi skarżący stanął na stanowisku, że przedmiotem umowy z dnia 21 października 2010 r. i źródłem przychodu była wyłącznie sprzedaż nieruchomości.

Zdaniem skarżącego otrzymał on jedynie kwotę 158 000 zł oraz 600 000 zł natomiast beneficjentem istotnej części ceny sprzedaży było P. E. W., L. W. spółka jawna. Odmienne rozumowanie organu jest zdaniem skarżącego błędne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z: naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy też innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej twierdzeniom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była w zasadniczej mierze kwestia zakwalifikowania części przychodów osiągniętych przez skarżącego z transakcji zbycia nieruchomości z dnia 21 października 2010r., akt notarialny Rep. [...] nr [...] Firmie Handlowej T. Spółka jawna M. T. J. T. z siedzibą w G. do przychodów ze zbycia udziału w nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a w części do przychodów z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W ocenie Sądu organy podatkowe oby instancji słusznie przyjęły, że w części, w jakiej skarżący nie był uprawniony do odpłatnego zbycia nieruchomości będącej przedmiotem transakcji z dnia 21 października 2010r. dochodu uzyskanego z tego tytułu nie można było zakwalifikować z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że katalog źródeł przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych został wymieniony w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ze względu na okoliczność, że enumeratywne wyszczególnienie wszystkich podlegających opodatkowaniu rodzajów przychodów (dochodów) nie jest możliwe, ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy jako odrębną kategorię przychodów wskazał przychody z innych źródeł. Jednocześnie w myśl zasady powszechności opodatkowania, każde przysporzenie majątkowe nie wymienione w katalogu przychodów zwolnionych stanowi przychód podatkowy. W przypadku posiadania więcej niż jednego źródła przychodu, na dochód podlegający opodatkowaniu składa się suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów. Każde ze źródeł przychodu jest traktowane oddzielnie, a przypisanie przychodu do konkretnego źródła przychodu jest kluczowe dla dokonania poprawnego wymiaru podatku. Jednocześnie przepis art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy ma zastosowanie wówczas, gdy dany przychód nie może zostać zakwalifikowany do żadnego z przychodów wymienionych we wcześniejszych punktach art. 10 ust. 1

I tak stosownie do uregulowań art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2010r. źródłami przychodów są między innymi odpłatne zbycie z zastrzeżeniem ust. 2 nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany, a także inne źródła fart. 10 ust. 1 pkt 9).

W niniejszej sprawie bezsporny był stan faktyczny sprawy w zakresie w jakim ustalono, że skarżący w dniu 21 października 2010r. zbył na rzecz spółki T. oznaczone wyżej nieruchomości fałszywie oświadczając, że wraz z E. W. sprzedaje przysługujące im po ½ udziały w całości nieruchomości. Skarżącemu oraz E. W. przysługiwało bowiem jedynie 50% udziałów we własności tychże nieruchomości, a drugie 50% przysługiwało małżonkom Ś., z którymi skarżący wraz z E. W. byli w sporze. Zatem na podstawie tejże transakcji skarżący rozporządził mieniem nieruchomym, do którego w połowie nie był uprawniony.

Zgodnie z zasadą nemo plus iuris in alium transfere potest quam ipse habet skarżący wraz z E. W. nie mogli przenieść na nabywców więcej praw niż posiadali. A zatem uzyskanych przez skarżącego i małżonkę wartości materialnych na podstawie przedmiotowej transakcji w zakresie w jakim rozporządzili mieniem, do którego nie byli uprawnieni nie można było zakwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8a. W konsekwencji organy obu instancji słusznie zakwalifikowały uzyskany z tego tytułu przychód do innych źródeł, bo w części w której skarżący nie był właścicielem nie mógł sprzedać przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji uzyskać przychodu ze sprzedaży nieruchomości.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że znana mu jest treść art. 5 ustawy o hipotece i księgach wieczystych, zgodnie z którym w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe. Istotą tej regulacji jest wyłączenie zasady nemo plus iuris transfere potest, quam ipse habet (nikt nie może przenieść więcej praw, niż sam posiada). I tak w stanie faktycznym niniejszej sprawy na podstawie cyt. przepisu spółka T. skutecznie nabyła udziały w przedmiotowej nieruchomości, w części w jakiej skarżący nie był uprawniony do ich rozporządzenia (co zostało potwierdzone przez orzeczenie Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 listopada 2012r. sygn. akt I Ns 547/10). Nie mniej jednak z uwagi na autonomię prawa podatkowego, w ocenie Sądu, organy podatkowe miały prawo wywieść skutki podatkowe z dokonanej transakcji, bowiem wiązał się z nią uzyskany przychód i na tej podstawie dokonać kwalifikacji uzyskanego przychodu do "innych źródeł".

Jednocześnie niewątpliwie skarżący uzyskał przychód z tytułu rozporządzenia mieniem nieruchomym, do którego to rozporządzenia skarżący nie był uprawniony.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 - 15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Skoro zatem przychód uzyskany z ww. tytułu nie można było zakwalifikować jako źródło określone w art. 10 ust. 1 pkt 8a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani też jako żadne inne źródło wymienione w tym artykule to w ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji prawidłowo zakwalifikowały ww. przychód jako "inne źródła", określony w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowany według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że skarżący z przedmiotowej transakcji otrzymał jedynie kwoty 158 000 zł i 600 000 zł natomiast duża część należności przypadła spółce jawnej P. E. W., L. W., która jest odrębnym bytem i ma prawo do samodzielnego nabywania praw i zaciągania zobowiązań, Sąd podzielił w pełni stanowisko organów podatkowych.

Jakkolwiek trudno kwestionować, fakt, że spółka jawna jest bytem prawnym zdolnym do zaciągania zobowiązań i nabywania praw to istotnym jest, że spółka osobowa nie posiada osobowości prawnej. Z treści art. 22 i następne Kodeksu spółek handlowych wynika, że każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, z uwzględnieniem art. 31, który stanowi o subsydiarnej odpowiedzialności wspólnika za zobowiązania spółki. Tak więc za zobowiązania spółki wspólnicy mimo, że odpowiadają subsydiarnie to jednak odpowiedzialność ta jest osobista i nieograniczona. Jednocześnie w stosunkach zewnętrznych nie można ograniczyć tej odpowiedzialności i każdy wspólnik odpowiada z pozostałymi wspólnikami i spółką za całość długów.

Skoro zatem skarżący był wspólnikiem spółki jawnej P. (50% udziałów), a środki z przedmiotowej transakcji przekazane na konto spółki przeznaczono w części na spłatę zobowiązań zaciągniętych w ramach spółki jawnej przez oboje wspólników tj. na spłatę kredytu zaciągniętego w Bank Zachodni WBK SA, część tych środków pozostawała na rachunku spółki jawnej prowadzonym przez Bank Spółdzielczy dla P., a część środków przekazana została nadto na rachunki osobiste skarżącego, to słusznie uznano, że skarżący faktycznie otrzymał z przedmiotowej transakcji nie tylko kwoty 158.000 zł i 600.000 zł, ale również należny mu udział kwoty przekazanej na konto spółki P.. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie zauważył też, że skarżący miał pełny dostęp i prawo dysponowania środkami jakie wpływały na rachunki bankowe P. spółki jawnej.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak ustalenia przedmiotu sprzedaży objętego umową w zakresie, w którym organy podatkowe przyjęły, że przedmiotem tym nie była sprzedaż nieruchomości (udziału w nieruchomości wynoszącego ¼).

Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd stwierdza, że organy słusznie ustaliły, iż w zakresie w jakim własność sprzedawanych nieruchomości przysługiwała małżonkom Ś., skarżący odpłatnie rozporządził mieniem, do którego nie był uprawniony i nie ma wątpliwości, że przedmiotem tego rozporządzenia były oznaczone wyżej nieruchomości. Ponadto zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji spełniają wymogi określone w art. 210 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na obszernym materiale dowodowym, który stanowił wystarczającą podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie do rozpatrzenia zarzutów sprecyzowanych w odwołaniu oraz zweryfikowania prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego zaskarżoną decyzją. Materiał dowodowy został rzetelnie zgromadzony i wnikliwie przeanalizowany, a ocena materiału dowodowego dokonana przez organy nie przeczy zasadom logiki.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, organy podatkowe właściwie zakwalifikowały przychód uzyskany przez skarżącego z tytułu sprzedaży udziału we własności nieruchomości, do dysponowania którym nie był uprawniony, jako źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przyjmując jednocześnie kwotę spłaty poczynioną na rzecz małżonków Ś. w wysokości 658 000 zł, jako koszt uzyskania tego przychodu.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.