Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 303/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92a ust. 1, 3, art. 92 ust. 1 i 6, art. 4 pkt 22 ppkt a i h
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13, art. 15 ust. 2, 3 i 8, art. 8 ust. 1, 6, 7, 8 i 8, art. 4 pkt h, i
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), Ip. 6.1.4, Ip. 6.2.1, Ip. 5.4, Ip. 5.3, Ip. 5.2, Ip. 5.1, Ip. 5.6, Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006r.), art. 13, lit. f rozdziału I załącznika IB, pkt 248 rozdziału V załącznika IB, art. 14, art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011r.,nr K(2011)3759 w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, uchylił w całości decyzję Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] o nałożeniu na A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kary pieniężnej w wysokości 17 150 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego i nałożył karę pieniężną w wysokości 15 050 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. W toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy podczas wykonywania zarobkowego transportu drogowego rzeczy naruszył przepisy o transporcie drogowym, tj.

1. wykonywał przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,

2. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

3. skrócił tygodniowy czas odpoczynku,

4. skrócił dzienny czasu odpoczynku,

5. przekroczył maksymalny czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

6. przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni,

7. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu,

8. nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu -za każdy dzień.

Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...]r.

Decyzją z dnia [...] r. Ł. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wymierzył A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 17 150,00 zł.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym podniosła, że ze swojej strony dopełniła wszelkich obowiązków w zakresie wykresówek wystawionych na rzecz kierowcy – D. P. Strona skarżąca podała, że zeskanowała wykresówki kierowcy – D. P. za okres od 23 października 2012 r. do dnia 7 listopada 2012 r. i przekazała powyższe wykresówki kierowcy, który wyjeżdżał w trasę. Podczas kontroli przedstawiono pliki ze skanami tarczek, ponieważ wykresówki nie zostały zwrócone do firmy. Spółka podniosła, że przeszukała całe archiwum w firmie w którym są przechowywane dokumenty kierowców włącznie z wykresówkami. Przedstawione skany wykresówek były bardzo czytelne i można było odczytać aktywność kierowcy. Spółka wniosła o przesłuchanie K. D., która również była w posiadaniu zaginionych wykresówek i jest odpowiedzialna w firmie za przechowywanie wykresówek.

Strona podniosła również, że kierowca – K. C., przyznał, że bez wiedzy pracodawcy sam wyjął kartę kierowcy i zjechał na bazę, natomiast organ I instancji nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie ww. kierowcy. Spółka wniosła o przesłuchanie ww. kierowcy w celu potwierdzenia wyjaśnień zawartych w odwołaniu.

W ocenie strony skarżącej przeważająca część nałożonej na spółkę kary pieniężnej nie jest wynikiem niedopatrzenia ze strony pracodawcy, lecz jest konsekwencją działań i zaniechań kierowców oraz ich bezmyślności.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylając zaskarżoną decyzję w całości i wymierzając karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 15 050 zł wskazał, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 3 cyt. ustawy, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1)15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Odnosząc do pierwszego stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, organ wskazał, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Zgodnie z lit. f rozdziału I załącznika IB rozporządzenia 3821/85 "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości, w stosownych przypadkach, bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów); Aktualizację lub potwierdzenie jedynie czasu UTC uważa się za regulację czasu, a nie za kalibrację, pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z wymaganiem 256. Do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa. Zgodnie z pkt 248 rozdziału V załącznika IB rozporządzenia 3821/85 następnym krokiem po instalacji jest kalibracja. Podczas pierwszej kalibracji wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu (VRN) nie jest konieczne, jeżeli nie jest on znany uprawnionemu warsztatowi mającemu przeprowadzić kalibrację. W tej sytuacji, i tylko wtedy, właściciel pojazdu może wprowadzić VRN, używając swojej karty firmowej przed rozpoczęciem korzystania z pojazdu w zakresie objętym rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 (np. używając poleceń poprzez odpowiednie menu interfejsu człowiek-maszyna przyrządu rejestrującego)(l). Każda aktualizacja lub potwierdzenie tego wprowadzenia są możliwe jedynie przy użyciu karty warsztatowej.

Konsekwencją powyższego jest naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, raportu danych tachografu, zapisów karty kierowcy D. P. wykazała wykonywanie przez stronę przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji. D. P. prowadził pojazd w dniu 27 listopada 2012r., podczas gdy kalibrację urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] polegającą na aktualizacji numeru rejestracyjnego pojazdu dokonano w dniu 8 grudnia 2012r. W związku z powyższym stwierdzono brak aktualizacji parametrów pojazdu w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu (VRN). Strona w piśmie z dnia [...]r. wyjaśniła, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] zakupiła w dniu 30 września 2012r., a pierwszą trasę po zakupie auta wykonał D. P. w okresie od [...] r. do dnia [...] r. Strona wskazała, że aktywność kierowcy w powyższym okresie została zarejestrowana pod danymi auta [...], a błąd wynika z braku legalizacji tachografu po zakupie samochodu. Strona wyjaśniła, że błąd ten wynikał z niewiedzy, że po zakupie pojazdu i po jego przerejestrowaniu należy wykonać legalizację.

W związku z powyższym, w ocenie organu zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych z tytułu naruszenia Ip. 6.1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do drugiego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 kierowcy: zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

a) pod symbolem : czas prowadzenia pojazdu;

b) "inna praca" oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz. Urz. WE L102 z dnia 11.04.2006), a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim są one rejestrowane pod symbolem;

c) "okresy gotowości" zdefiniowane w art. 3 lit.b) dyrektywy 2002/15/WE są rejestrowane pod symbolem

d) pod symbolem P=P: przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku.

Konsekwencją przyjętego rozwiązania jest treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 5000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, , danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego i wyjaśnień strony wykazała, że kierowca K. C. w dniu [...] r. pomiędzy godziną 18:38 a godziną 19:03 prowadził pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie rejestrując na karcie zapisów aktywności kierowcy. Kierowca ww wskazanym dniu prowadząc pojazd nie rejestrował na karcie zapisów prędkości, przebiegu drogi, aktywności kierowcy. Podczas kontroli drogowej ustalono, że ww. okresie przedsiębiorca prowadził pojazd bez umieszczenia w tachografie karty kierowcy. Strona w piśmie z dnia [...]r. złożyła wyjaśnienia wskazując, że [...] w dniu [...]r. podczas wykonywania na rzecz strony przewozu drogowego sam dobrowolnie usunął kartę z tachografu cyfrowego, co spowodowało brak rejestracji danych aktywności kierowcy w okresie od godz. 18:38 do godz. 19:03. Strona wyjaśniła również, iż karta kierowcy została usunięta z tachografu przez K. C. podczas powrotu na bazę transportową w odległości 14 kilometrów od bazy, co również strona potwierdza w złożonym odwołaniu.

W związku z powyższym, zdaniem organu zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych z tytułu naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę wskazano, że stosownie do art. 4 lit. h i i rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:

- dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub

- jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych, za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 złotych.

Analiza zapisów karty kierowcy K. C. wykazała, że kierowca do godziny 19:27 dnia 7 października 2012r. wykonał regularny odpoczynek tygodniowy trwający co najmniej 45 godzin. Licząc następne sześć okresów 24-godzinnych od zakończenia odpoczynku tygodniowego następny odpoczynek tygodniowy powinien rozpocząć się najpóźniej o godzinie 19:27 dnia 13 października 2012r. i powinien wynosić co najmniej 24 godziny. W tym okresie stwierdzono, że najdłuższy okres odpoczynku zawarł się pomiędzy godziną 13:57 w dniu 10 października 2012r. a godziną 08:00 w dniu 11 października 2012 r. i trwał 18 godzin i 3 minuty. Wobec powyższego skrócono odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 57 minut, który powinien wynosić min. 24 godziny. W związku z powyższym zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych. Organ I instancji nieprawidłowo wskazał, że w powyższym okresie kierowca zobowiązany był odebrać odpoczynek w wymiarze 45 godzin i nieprawidłowo nałożył w powyższym stanie faktycznym karę pieniężną w wysokości 2 650 zł. Zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych z tytułu naruszenia Ip. 5.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, a za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych.

Analiza zapisów kierowcy K. C. z dnia 15 i 16 października 2012r. wykazała, że w dniu 15 października 2012r. o godzinie 05:13 kierowca rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek dzielony w wysokości 3 godzin i następny w wysokości 8 godzin i 11 minut (od godziny 21:02 dnia 15.10.2012 r. do godziny 05:13 dnia 16.10.2012 r.). Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut z wymaganego 9 godzinnego dziennego czasu odpoczynku. Strona okazała opisany wydruk z urządzenia rejestrującego z którego wynika, że przekroczono czas pracy o 50 minut, rozładunek Firmy B, wyjazd na parking art. 12/561/2006/WE. Powyższy zapis nie daje podstaw do odstąpienia od stwierdzonego naruszenia. Opis ten po pierwsze nie został podpisany. Ponadto wskazana w powyższym zapisie przyczyna odstąpienia od norm czasu pracy kierowcy nie daje podstaw do zastosowania wyłączenia z rozporządzenia 561/2006. Kwestie organizacyjne związane z rozładunkiem towaru nie mogą bowiem być usprawiedliwieniem dla braku przestrzegania przepisów z zakresu czasu pracy kierowcy. Powyższy zapis nie wskazuje aby zaistniała przyczyna dla której kierowca musiałby odstąpić od przepisów z czasu pracy kierowcy w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W związku z powyższym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Przepis art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi bowiem, że pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut organ wskazał, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 złotych, a za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 złotych.

Analiza zapisów karty kierowcy – P. W. z dnia 11 października 2012r. wykazała, że w okresie od godziny 09:16 do godziny 14:41 w dniu 11 października 2012r. kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 56 minut nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 4,5 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 26 minut. Strona nie okazała wydruków dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 złotych.

Odnosząc się do kolejnego stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę organ podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym która sankcjonuje przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin karą pieniężną w wysokości 100 złotych, a za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 150 złotych.

Analiza danych z karty kierowcy M. M. wykazała, że w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym zawartym od dnia 1 października 2012 r. do 14 października 2012r. kierowca prowadził pojazd przez 96 godzin i 40 minut. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 6 godzin i 40 minut. Mając powyższe na uwadze zasadnym było więc nałożenie kary pieniężnej w wysokości 550 złotych z tytułu naruszenia Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę organ odwołując się do treści art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wskazał, że dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie zaś do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, a za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 złotych.

Analiza zapisów karty kierowcy M. M. wykazała, że kierowca o godzinie 05:15 w dniu 10 października 2012r. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu 10 października 2012r. o godzinie 18:34. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 21 minut. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 10 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 21 minut. Strona okazała opisany wydruk z urządzenia rejestrującego z którego wynika, że przekroczono czas jazdy o 21 minut ze względu na brak parkingu. Powyższy zapis nie daje podstaw do odstąpienia od stwierdzonego naruszenia. Kwestie organizacyjne związane z prawidłowym zaplanowaniem miejsca odpoczynku nie mogą bowiem być usprawiedliwieniem dla braku przestrzegania przepisów z zakresu czasu pracy kierowcy. Powyższy zapis nie wskazuje aby zaistniała przyczyna dla której kierowca musiałby odstąpić od przepisów regulujących czas pracy kierowcy w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. W związku z powyższym zasadnym było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Analiza zapisów wykresówki kierowcy – D. P. wykazała z kolei, że kierowca o godzinie 05:50 w dniu 17 października 2012r. rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu, który zakończył się w dniu 17 października 2012r. o godzinie 17:28. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin. Powyższe oznacza, że kierowca przekroczył 9 godzinny dzienny okres prowadzenia pojazdu o 1 godzinę. Na rewersie wykresówki nie stwierdzono zapisów dających podstawę do zastosowania rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 złotych.

Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień organ wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Stosownie do art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1. zapisów na wykresówkach,

2. wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,

3. plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,

4. innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności,

5.rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust.1, pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek i przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Konsekwencją powyższej regulacji jest Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień, karą pieniężną w wysokości 500 złotych.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, kserokopii wykresówek kierowcy D. P. i protokołu przesłuchania kierowcy D. P. wykazał, że strona nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek kierowcy D. P. za dzień 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31 października 2012r. oraz za dzień 1, 2, 2 , 4, 5, 6 i 7 listopada 2012r., tj. łącznie za okres 16 dni. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca D. P. nie posiadał wiedzy, gdzie znajdują się w chwili obecnej wykresówki. Zeznał, że szukał wykresówek w kierowanych przez niego pojazdach lecz nie mógł ich znaleźć. Podał, że przechowuje wykresówki w opakowaniach po płytach CD w pojeździe na dolnej półce. (...). Nie był stanie wyjaśnić, kto przyczynił się do zaginięcia wykresówek, nie pamiętał, czy wykresówki za ww. okres po dniu 23 listopada 2012r. zdał do firmy, czy też nie." Organ I instancji nałożył karę pieniężną za brak wykresówek za okres 15 dni. Organ odwoławczy mając na uwadze dyspozycję art. 139 K.p.a. nałożył karę pieniężną z tytułu stwierdzonego naruszenia, tj. Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 7500 zł.

Odnosząc się do zarzutów i wniosków dowodowych postawionych w odwołaniu organ odwoławcze wskazał, że wniosek o przesłuchanie K. D., która była w posiadaniu zaginionych wykresówek i jest odpowiedzialna w firmie za przechowywanie wykresówek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona była zobowiązana do okazania wykresówek za dni wskazane w zaskarżonej decyzji, których nie okazała. Spółka nie może zwolnić się z odpowiedzialności za nieokazanie wykresówek poprzez próbę wykazania, że inne osoby nie dopełniły prawidłowego zabezpieczenia wykresówek. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Wobec powyższego to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowego zabezpieczenia dokumentacji. Strona nie może zwolnić się z odpowiedzialności za uchybienie powyższemu obowiązku poprzez wykazanie, że to inna osoba nie dopełniała obowiązku zabezpieczenia wykresówek. Również w przypadku kierowcy strona zobowiązana jest pobierać od kierowcy wykresówki, tak aby dochować obowiązkowi prawidłowego zabezpieczenia wykresówek. Nie wystarczy bierna postawa względem kierowcy. Sposób pobierania wykresówek, ich zabezpieczenia należy do przedsiębiorcy. Przepisy nie określają sposobu zabezpieczenia wykresówek. Jednak w przypadku braku okazania wykresówek na żądanie uprawnionego organu kontroli, ustawodawca przewidział sankcję administracyjną. Przesłuchany natomiast w charakterze świadka kierowca – D. P. zeznał, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że nie posiada wiedzy gdzie znajdują się w chwili obecnej wykresówki. Nie był w stanie wyjaśnić, kto przyczynił się do zaginięcia wykresówek, nie pamiętał, czy wykresówki za ww. okres po dniu 23 listopada 2012r. zdał do firmy, czy też nie." Powyższe zeznania nie zawierają sprzeczności i są spójne. Sugestie natomiast strony skarżącej, że kierowca zeznał nieprawdę nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym.

Odnosząc się do wniosku strony o przesłuchanie kierowcy K. C. organ wskazał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony jednoznacznie Strona nie kwestionowała faktu, że kierowca prowadził pojazd bez włożonej karty kierowcy, co oznacza, że przesłuchanie kierowcy na okoliczność braku wiedzy przedsiębiorcy o usunięciu karty z tachografu jest bez znaczenia dla sprawy. To na przedsiębiorcy bowiem spoczywa obowiązek zapewnienia kierowcy prawidłowej organizacji zadania przewozowego. Zapewnienie prawidłowej organizacji pracy, w tym zabezpieczenie kierowcy wystarczającego czasu na dojazd do miejsca docelowego, czy też powrót z tego miejsca do przedsiębiorstwa należy do obowiązku przedsiębiorcy. Wypełnienie powyższego obowiązku i jego bieżąca kontrola nie dają podstaw kierowcy do naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, w tym usunięcia karty kierowcy z tachografu i braku rejestracji aktywności kierowcy w postaci prowadzenia pojazdu. Przesłuchana w dniu [...] r. K. D. zeznała, że jej bezpośredni podwładny – K. C. zatrudniony na stanowisku kierowcy w firmie oświadczył, że to on sam kierując pojazdem o numerach rej. [...] w dniu 23 listopada 2012 r. pomiędzy godziną 18:38 a 19:03 wyjął kartę kierowcy z tachografu i dojechał do bazy firmy tj. do D., nie rejestrując swojej aktywności na karcie kierowcy, ponieważ kontynuowanie dalszej jazdy skutkowałoby naruszeniem norm czasu pracy." Powyższe okoliczności wskazują zdaniem organu na przyczynę dla której kierowca wyjął kartę z tachografu i nie rejestrował na niej aktywności prowadzenia pojazdu. Jak już powyżej wskazano to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek właściwego zaplanowania zadania przewozowego tak aby kierowca mógł przestrzegać przepisy z zakresu czasu pracy kierowcy.

Okazane przez stronę kserokopie (skany) nie są oryginałami wykresówek, jak również nie zawierają pełnego obrazu poszczególnych wykresówek. Przedsiębiorca zobowiązany jest do przechowywania wykresówek a nie ich skanów czy kserokopii. Zobowiązany jest okazać wykresówki, na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, a nie kserokopie, czy też ich skany. Wykresówka zawiera awers i rewers. W związku z powyższym stwierdzono w niniejszej sprawie naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.

1. art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez oddalenie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania w charakterze świadków – K. D. oraz K. C., na okoliczności mające kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, tj. odnoszących się do sposobu dokumentowania wykresówek, przyczyn nie posiadania ich w oryginale, okoliczności w jakich doszło do utraty oryginalnych wykresówek i przyczyn dla których doszło do usunięcia karty kierowcy z czytnika w dniu 23 listopada 2012r., a zatem okoliczności mających kluczowe znaczenie dla wysokości wymierzonej grzywny, w sytuacji gdy nie było to uzasadnione okolicznościami niniejszej sprawy;

2. art. 77 ust. 6 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie przedmiotowej kontroli z naruszeniem przepisów ustalających limity czasowe trwania kontroli, a także oparcie ustaleń faktycznych w oparciu o materiał dowodowy zebrany z naruszeniem powyższych przepisów;

3. art. 14 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1-2 i 6 rozporządzenia nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. (Dz.U.UE.L. 1985.370.8), poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do uznania, że bezwzględnym obowiązkiem prowadzącego transport drogowy jest przechowywanie wykresówek w ich oryginalnej postaci, a w przypadku braku wykresówek niedopuszczalne jest zastępowanie ich innym dowodem i archiwizowanie w formie elektronicznej za pomocą dedykowanego do tego celu systemu informatycznego;

4. art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 w zw. z art. 5 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 poprzez uznanie, że przedstawienie kontrolującym kopii wykresówek w postaci ich skanów, w sytuacji gdy są one wystarczające do precyzyjnego ustalenia czasu pracy kierowców, nie czyni zadość obowiązkom określonym w powyższych przepisach i w efekcie stanowi podstawę do nałożenia grzywny;

5. art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nie odstąpienie od nałożenia kary za brak rejestrowania aktywności kierowcy na podstawie powyższego przepisu, mimo że okoliczności sprawy uzasadniały jego zastosowanie.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazując na uchybienia natury formalnej podała, że z protokołu kontroli z dnia [...] r. wynika, że kontrola trwała od dnia [...] r. do dnia [...] r, tj. aż 43 dni (w tym 31 dni roboczych) i była przeprowadzona w oparciu o przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać: 1) w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców -12 dni roboczych; 2) w odniesieniu do małych przedsiębiorców -18 dni roboczych; 3) w odniesieniu do średnich przedsiębiorców - 24 dni roboczych; 4) w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców - 48 dni roboczych.

Jednocześnie zgodnie z art. 105 w/w ustawy za małego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych: 1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz 2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 10 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 10 milionów euro.

W niniejszej sprawie w protokole kontroli podano, że czas trwania kontroli wynosił 3 dni i nie wyjaśniono do jakiej kategorii przedsiębiorców należy skarżący w kontekście treści art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ nie wyjaśnił powyższej kwestii ani w pierwotnej, ani w zaskarżonej decyzji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny, zdaniem strony skarżącej wskazuje, że w odniesieniu do sposobu dokumentowania i archiwizowania wykresówek nie dopuściła się jakichkolwiek zaniedbań. Wręcz przeciwnie - poczyniła znaczne nakłady na zakup specjalistycznego oprogramowania, które ma na celu zapewnienie integralności i trwałości zebranej dokumentacji, co miało zabezpieczyć stronę przed negatywnymi skutkami zagubienia lub zniszczenia dokumentów oryginalnych. Odnosząc się natomiast do stwierdzonego naruszenia obowiązku rejestrowania na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie aktywności kierowcy i przebytej drogi, strona zaakcentowała, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało w sposób jednoznaczny, że do jedynej stwierdzonej nieprawidłowości doszło na skutek oczywistego błędu kierowcy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art.92a.) ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz.1265 z późn. zm.) dalej u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zgodnie z treścią art.4 pkt.22 ppkt.a.) i h.) wymienionej ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca została ukarana za osiem następujących naruszeń przepisów w zakresie transportu drogowego:

1. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji

2. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi

3. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę

4. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny

5. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenie pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut

6. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę.

7. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do 1 godziny

8. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu

Ad 1)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. UE L nr 370 poz.8 ze zm).

Zgodnie z treścią art.13 wymienionego rozporządzenia pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

W myśl punktu 1 rozdziału VI załącznika 1 do wymienionego rozporządzenia każde urządzenie, zarówno nowe jak i naprawione, podlega poświadczeniu w zakresie poprawności swojego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III lit. f) pkt 1, za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V pkt 4 lit. f).

Zgodnie z treścią punktu f.) rozdziału I załącznika I B do rozporządzenia kalibracja oznacza aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, l, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości (w stosownych przypadkach), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów);

W myśl punktu 248 rozdziału V załącznika I B do rozporządzenia następnym krokiem po instalacji jest kalibracja. Podczas pierwszej kalibracji wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu (VRN) nie jest konieczne, jeżeli nie jest on znany uprawnionemu warsztatowi mającemu przeprowadzić kalibrację. W tej sytuacji, i tylko wtedy, właściciel pojazdu może wprowadzić VRN, używając swojej karty firmowej przed rozpoczęciem korzystania z pojazdu w zakresie objętym rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 (np. używając poleceń poprzez odpowiednie menu interfejsu człowiek-maszyna przyrządu rejestrującego)(1). Każda aktualizacja lub potwierdzenie tego wprowadzenia są możliwe jedynie przy użyciu karty warsztatowej«.

W rozpoznawanej sprawie tachograf cyfrowy zainstalowany w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] nie został poddany kalibracji. W dniu 27 listopada 2012r. pojazd ten prowadził D. P. podczas gdy kalibracji tachografu dokonano dopiero w dniu 8 grudnia 2012r. Oznacza to, że przewóz drogowy był wykonany z tachografem w którym nie dokonano aktualizacji parametrów pojazdu w zakresie numeru rejestracyjnego (VRN) oraz właściciela.

Strona skarżąca nie kwestionowała tego naruszenia. Wyjaśniła, że wymieniony pojazd zakupiła w dniu 30 września 2012r. zaś pierwszą trasę po zakupie auta wykonał D. P. w dniach 27 listopada – 7 grudnia 2012r. Kalibracji tachografu dokonano dopiero w dniu 8 grudnia 2012r. a jako przyczynę podano niewiedzę, że po zakupie pojazdu i po jego przerejestrowaniu należy jeszcze dokonać aktualizacji tachografu.

Organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w wysokości 1000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganej kalibracji (l.p. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Ad 2)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowiły przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85

Zgodnie z treścią art.15 ust.2 wymienionego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.

W myśl art.15 ust.3 wymienionego rozporządzenia kierowcy:

– zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu,

– obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:

a) pod symbolem czas prowadzenia pojazdu;

b) inna praca oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego(9), a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; są one rejestrowane pod symbolem

c) okresy gotowości zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE są rejestrowane pod symbolem

Zgodnie z treścią art.15 ust.8 rozporządzenia zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że kierowca K.C. w dniu 23 listopada 2012r. pomiędzy godziną 1838 a 1905 prowadził pojazd o numerze rejestracyjnym [...] nie rejestrując na karcie kierowcy zapisów swojej aktywności. Na karcie kierowcy w tym okresie brak jest zapisów dotyczących prędkości, przebiegu drogi i pozostałych danych aktywności kierowcy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że K. C. sam usunął kartę kierowcy z tachometru w odległości 14 km od bazy i przez 25 minut prowadził pojazd bez rejestracji swojej aktywności. Wskazuje na to analiza spornej karty kierowcy, karty rozliczeniowej K. C. oraz wyjaśnienia strony skarżącej, z której wynika, że K. C. przyznał się w firmie, że sam usunął kartę kierowcy z tachografu. Potwierdziła to również K. D. w swoich zeznaniach, której K.C. wyjaśnił, że wyjął kartę kierowcy aby nie było śladu naruszenia przez niego norm czasu pracy (k.521).

Oznacza to, że w dniu 23 listopada od godz. 1839 do 1903 prze 14 km przewóz drogowy był wykonywany bez rejestracji za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 5000 zł (l.p. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, że karą za to naruszenie nie powinno być obciążona spółka tylko K. C. gdyż samowolnie usunął on kartę kierowcy z tachografu.

Należy zaznaczyć, że to na przedsiębiorstwie transportowym spoczywa obowiązek takiego organizowania pracy kierowców aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Obowiązek taki wynika między innymi z art.10 ust.2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. zgodnie z którym przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie zaś z treścią art.10 ust.3 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko przedsiębiorstwo ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Pracodawca jest odpowiedzialny za właściwy dobór pracowników, działania zatrudnionych przez siebie kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r. w spr. II GSK 716/10).

Celem kar pieniężnych za naruszenie przepisów z zakresu transportu drogowego jest wymuszenie na przewoźniku takiej organizacji pracy, która zapewni przestrzeganie przez kierowców przepisów prawnych. Przewoźnik jest zobowiązany nie tylko do prawidłowego zorganizowania pracy kierowców ale także do sprawowania nad nimi należytego nadzoru. Posiada on instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców. Jest rzeczą zrozumiałą, że kierowca samodzielnie prowadzi pojazd gdzie trudno o osobisty nadzór pracodawcy. Przewoźnik może jednak kontrolować pracę kierowców na trasie pozostają z nim chociażby w kontakcie telefonicznym.

Strona skarżąc a była zatem zobowiązana do sprawowania odpowiedniego nadzoru nad pracą kierowców w tym także nad pracą K. C. Miała z nim kontakt telefoniczny i mogła skontrolować długość jego czasu pracy oraz przebieg drogi i nie dopuścić do naruszenia obowiązujących przepisów. Należy zaznaczyć, że przewoźnik ma obowiązek wczytywania danych z urządzenia rejestrującego co 90 dni a z karty kierowcy co 28 dni i systematycznie kontrolować zapisy aktywności zatrudnionych kierowców. W przypadku K. C. spółka takiej kontroli nie wykonywała. Usunięcie karty kierowcy przez K.C. miało bowiem miejsce w dniu 23 listopada 2012r. zaś fakt tego naruszenia został ujawniony dopiero w czasie kontroli przeprowadzonej w okresie od [...] do [...] r. Oznacza to, że przez okres prawie czterech miesięcy spółka nie dokonywała analizy zapisów aktywności pracy K. C. i nie ujawniła faktu naruszenia przez niego przepisów ani nie nałożyła na niego karty dyscyplinarnej. Świadczy to o nieprawidłowej organizacji pracy w spółce i braku należytego nadzoru nad pracą K. C. Wobec tego, że strona skarżąca nie zapewniła właściwej organizacji pracy kierowców ani nie wykonywała należytego nadzoru na ich pracą brak jest podstaw do uznania, że kara pieniężna za usunięcie karty kierowcy winna być nałożona na K. C. a nie na spółkę.

Ad 3)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowiły przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L. nr 102 poz.1 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art.4 pkt h.) i i) wymienionego rozporządzenia "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku":

– "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin,

– "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin;

"Tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę;

W myśl art.8 ust.1,6,7,8 i 9 wymienionego rozporządzenia kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:

– dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub

– jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.

Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że K. C. do dnia 7 października 2012r. do godz. 1927 wykonywał regularny odpoczynek tygodniowy trwający co najmniej 45 godzin. Licząc następnie sześć okresów 24-godzinnych od zakończenia odpoczynku tygodniowego następny odpoczynek tygodniowy winien rozpocząć się najpóźniej o godz. 1927 dnia 13 października 2012r. i powinien on wynosić co najmniej 24 godziny. Natomiast najdłuższy okres odpoczynku wynosił 18 godzin i 3 minuty (od godz.1357 10 października 2012r. do godz. 800 11 października 2012r.). Odpoczynek winien wynieść co najmniej 24 godziny a więc był krótszy o 5 godzin i 57 minut.

Strona skarżąca nie kwestionowała tego naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Organ odwoławczy prawidłowo wymierzył karę pieniężną w wysokości 550 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku (50zł + 100 zł + 100 zł + 100 zł + 100 zł + 100 zł – l.p. 5.4.1 załącznika do ustawy z 6 września 2001r.).

Ad 4)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił przepis art.8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Zgodnie z treścią art.8 ust.1-4 wymienionego rozporządzenia kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

W myśl art.8 ust.8 wymienionego rozporządzenia jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że K. C. w dniu 15 października 2012r. o godz. 513 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego winien odebrać nieprzerwanie odpoczynek dzienny w dwóch częściach: co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. K. C. odebrał odpoczynek w wysokości 3 godzin a następny w wysokości 8 godzin i 11 minut (od godz.2102 dnia 15 października 2012r. do godz. 513 dnia 16 października 2012r.). Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 49 minut z wymaganego 9-godzinnego czasu odpoczynku.

Jako przyczynę skrócenia czasu odpoczynku strona skarżąca okazała wydruk z urządzenia rejestrującego z adnotacją "rozładunek Firmy B, wyjazd na parking, art.12/561/2006/WE". Organy administracji słusznie uznały, że zapis ten nie uzasadnia odstąpienia od wymaganego dziennego czasu odpoczynku. Zapis ten nie został bowiem podpisany a więc nie wiadomo kto go sporządził. Nadto kwestie organizacyjne związane z rozładunkiem towaru nie mogą usprawiedliwiać braku przestrzegania przepisów z zakresu pracy kierowców. Spółka nie wykazała aby w tym przypadku spełniona została dyspozycja przepisu art.12 rozporządzenia nr 561/2006.

Strona skarżąca nie kwestionowała wymienionego naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Organy administracji trafnie nałożyły karę pieniężną w wysokości 100 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do 1 godziny (l.p. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Ad 5)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie był przepis art.7 rozporządzenia nr 561/2006 zgodnie z którym po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 11 października 2012r. P. W. prowadził pojazd przez 4 godziny i 56 minut (od godz.916 do godz.1441). W tym czasie odebrał tylko jedną przerwę – 19 minut. Nie odebrał natomiast drugiej przerwy (30 minut). Przekroczył zatem maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 26 minut.

Spółka nie kwestionowała wymienionego naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Organy administracji słusznie wymierzyły karę pieniężną 150 zł za przekroczenie o 26 minut maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (l.p. 5.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Ad 6)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił przepis art.6 ust.3 rozporządzenia nr 561/2006 zgodnie z którym łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że M. M. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym (od 1 października 2012r. do 14 października 2012r.) prowadził pojazd przez 96 godzin i 40 minut. Przekroczył zatem 90-godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 6 godzin i 40 minut.

Strona skarżąca nie kwestionowała wymienionego naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w wysokości 550 zł za przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 6 godzin i 40 minut (100zł + 150 zł + 150 zł + 150 zł – l.p. 5.6.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Ad 7)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art.6 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie z treścią tego przepisu dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu miało miejsce w dwóch przypadkach:

Pierwszy przypadek dotyczy kierowcy M. M., który w dniu 10 października 2012r. prowadził pojazd przez 10 godzin i 21 minut (od godz.515 do godz.1834). W tym przypadku dopuszczalne było prowadzenie pojazdu w wymiarze 10 godzin. M. M. przekroczył zatem maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 21 minut.

Z karty kierowcy wynika, że przyczyną przekroczenia czasu pracy był brak parkingu, dojazd do granicy. Organy administracji słusznie uznały, że zapis ten nie uzasadniał odstąpienie od przepisu określającego maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu. Przedsiębiorstwo transportowe jest zobowiązane w sposób prawidłowy zorganizować przewóz drogowy. Winno zatem zaplanować miejsce odpoczynku tak aby nie naruszać obowiązujących w tym zakresie przepisów. Strona skarżąca tego nie uczyniła. W ocenie sądu wymieniony zapis na karcie kierowcy nie usprawiedliwiał naruszenia art.6 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006. Organy administracji trafnie przyjęły, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art.12 wymienionego rozporządzenia.

Drugi przypadek dotyczy kierowcy D. P., który w dniu 17 października 2012r. prowadził pojazd przez 10 godzin (od godz.550 do godz.1728). Dzienny maksymalny czas prowadzenia pojazdu wynosił 9 godzin a więc został przekroczony o 1 godzinę.

Strona skarżąca nie kwestionowała wymienionego naruszenia przepisu o dopuszczalnym maksymalnym dziennym czasie prowadzenia pojazdu. W związku z czym uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 200 zł (100 zł + 100 zł – l.p. 5.1.1. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Ad 8)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowiły przepisy rozporządzenia nr 3821/85, przepisy rozporządzenia nr 561/2006 oraz przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012r. poz.1155).

Zgodnie z treścią art.14 ust.2 rozporządzenia nr 3821/85 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

W myśl art.10 ust.5 a.) rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i)zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z treścią art.25 ust.1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca:

1) udostępnia kierowcy na jego wniosek;

2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona skarżąca nie okazała wykresówek kierowcy D. P. za 16 dni w okresie od 23 października do 7 listopada 2012r. Okoliczność ta jest niesporna. Przedsiębiorstwo transportowe jest zobowiązane do przechowywania wykresówek przez okres co najmniej roku po ich użyciu co wynika wprost z art.14 ust.2 rozporządzenia nr 3821/85. Nie jest istotne w jaki sposób przewoźnik winien zabezpieczyć wykresówki gdyż leży to w jego gestii. Zasadnicze znaczenie ma jedynie to aby wykresówki znajdowały się u przewoźnika przez okres co najmniej roku po ich użyciu oraz żeby zostały udostępnione w czasie kontroli. Strona skarżąca nie zabezpieczyła jednak 16 wykresówek i nie udostępniła ich w czasie kontroli.

W postępowaniu administracyjnym spółka przedłożyła kserokopie 16 wykresówek D. P. za okres od 23 października do 7 listopada 2012r., określonych przez stronę jako skany (k.296-313) W ocenie sądu udokumentowanie pracy kierowcy jest dopuszczalne także kserokopiami wykresówek o ile są one czytelne i nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. W przekonaniu sądu takimi kserokopiami można dokumentować aktywność kierowcy mimo braku oryginałów wykresówek. W niniejszej sprawie organy administracji słusznie jednak uznały, że przedłożone skany wykresówek nie stanowią wypełnienia obowiązku okazania wykresówek podczas kontroli.

Przede wszystkim należy podnieść, że wykresówka posiada dwie strony (awers i rewers). Na awersie jest odnotowywana aktywność kierowcy zaś na rewersie kierowca odnotowuje wszelkie uwagi dotyczące przebiegu jego pracy. Skany 16 wykresówek D. P. posiadają jedynie awers. Brak jest natomiast rewersu a więc ważnego elementu dokumentującego przebieg aktywności kierowcy. Wszystkie skany wykresówek są obcięte z czterech stron. W części skanów obcięto znaczną część wykresówek a część została zasłonięta fragmentem innej wykresówki. W znacznej części wykresówek obcięto fragmenty najistotniejszej jego części a mianowicie zapisu tachografu a niektóre skany nie zawierają w ogóle takiego zapisu (być może zapis znajdował się na obciętej części). Nadto w części skanów nieczytelne są jego zapisy gdyż słabo zostały odbite. Analiza złożonych skanów wskazuje, że nie sposób z nich odczytać pełnego przebiegu aktywności kierowcy. Ogólnie rzecz ujmując złożone skany nie zawierają części wykresówek i są nieczytelne. Zostały one wykonane niestarannie. Organy administracji słusznie nie uwzględniły tych dowodów.

Nie ma znaczenia okoliczność podnoszona w skardze, że skany zostały wykonane za pomocą profesjonalnego systemu informatycznego przeznaczonego dla przedsiębiorstw transportowych. Być może strona skarżąca korzystała z profesjonalnego programu informatycznego lecz nie zmienia to faktu, że na skanach wykresówki zostały obcięte z czterech stron, skany są nieczytelne a ponadto zeskanowano jedynie awers wykresówki a brak jest rewersu. W ocenie sądu przedłożone skany nie nadają się do udokumentowania pracy D. P. w okresie od 23 października do 7 listopada 2012r.

Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej, że karą pieniężną za brak wykresówek nie powinna być obciążona spółka tylko D. P., który nie oddał wykresówek po powrocie z trasy.

Z zeznań D. P. wynika, że po jego powrocie do bazy w dniu 7 listopada 2012r. oddal on K. D. 16 wykresówek za okres od 23 października do 7 listopada 2012r. i za kilka dni je odebrał gdyż udawał się ponownie w trasę zaś do bazy powrócił 23 listopada 2012r. i nie pamiętał czy wówczas zwrócił czy też nie zwrócił wykresówek za wymieniony okres.

Z zastrzeżeń do protokołu kontroli sporządzonej przez K. D. oraz z treści odwołania wynika natomiast, że D. P. po powrocie do bazy w dniu 23 listopada 2012r. nie oddal wykresówek za okres od 23 października do 7 listopada 2012r.

Istnieje zatem spór co do tego w jakich okolicznościach doszło do zagubienia wykresówek a mianowicie czy nastąpiło to z winy D. P. czy też K. D.. W ocenie sadu to w jakich okolicznościach i z czyjej winy doszło do zaginięcia wykresówek nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Należy zaznaczyć, że to na przedsiębiorstwie transportowym spoczywa obowiązek przechowywania wykresówek przez okres 1 roku po ich użyciu. Przewoźnik jest zatem zobowiązany do takiego zorganizowania pracy aby zabezpieczyć wykresówki przez wymieniony okres. Strona skarżąca tego nie uczyniła i nie ma znaczenia czy do zagubienia wykresówek doszło z winy K. D. czy D. P. O złej organizacji pracy w spółce świadczy fakt, że zagubione wykresówki dotyczyły okresu od 23 października do 7 listopada 2012r. zaś okoliczność ich zagubienia ujawniona została dopiero w czasie kontroli, która miała miejsce od [...] do [...] r. Dopiero zatem w czasie wykonywania czynności kontrolnych zaczęto poszukiwać wykresówek i okazało się, że ich nie ma. Przez okres prawie czterech miesięcy w spółce nie przeprowadzono żadnego postępowania wyjaśniającego jak doszło do zagubienia wykresówek oraz nie zastosowano środków dyscyplinarnych wobec pracownika z winy którego doszło do zaginięcia tych dokumentów. Dodać również należy, że zdanie wykresówek przez kierowcę K.D. oraz ponowne wydanie ich wydanie kierowcy odbywało się bez żadnego pokwitowania. Powyższe okoliczności świadczą o złej organizacji pracy w spółce i brak jest podstaw do zwolnienia strony skarżącej z odpowiedzialności za nieokazanie wykresówek w czasie kontroli. Pogląd, że w sytuacji gdy kierowca nie zwrócił wykresówek przewoźnikowi to świadczy to o złej organizacji pracy w firmie i nie zwalnia od odpowiedzialności przewoźnika wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2014r. w sprawie II GSK 297/13 o podobnym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionym orzeczeniu.

Organy administracji trafnie nałożyły karę pieniężną w wysokości 7500 zł za nieokazanie w czasie kontroli 16 wykresówek za okres od 23 października do 7 listopada 2012r. (l.p. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.).

Należy zaznaczyć, że nie zostało okazane 16 wykresówek za 16 dni zaś kara za każdy dzień wynosi 500 zł. W sumie zatem kara winna wynieść 8000 zł. Organ pierwszej instancji natomiast wymierzył karę w wysokości 7500 zł czyli niższą od prawidłowej. Z uwagi na obowiązujący zakaz reformationis in peius (art.139 K.p.a.) organ odwoławczy nie mógł zatem, wymierzyć kary w prawidłowej wysokości.

Niezasadny jest zarzut skargi, że zgromadzony materiał dowodowy nie mógł stanowić podstawy do jakichkolwiek ustaleń faktycznych gdyż przekroczony został czas trwania kontroli określony w art.83 ust.1 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013r. poz. 672 z późn. zm.) dalej u.s.d.g. Strona skarżąca powołała się na treść art.77 ust.6 wymienionej ustawy z którego wynika, że dowody przeprowadzone w toku kontroli z naruszeniem prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z treścią art.83 ust.1 ustawy z 2 lipca 2004r. czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać:

1) w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców - 12 dni roboczych;

2) w odniesieniu do małych przedsiębiorców - 18 dni roboczych;

3) w odniesieniu do średnich przedsiębiorców - 24 dni roboczych;

4) w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców - 48 dni roboczych.

W myśl art.105 wymienionej ustawy za małego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nieprzekraczający równowartości w złotych 10 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych 10 milionów euro.

Zgodnie z treścią art.77 ust.6 u.s.d.g. dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola w spółce rozpoczęła się w dniu [...]r. zaś protokół kontroli sporządzono w dniu [...]r.

Przede wszystkim należy podnieść, że wadliwy jest pogląd organu wyrażony w odpowiedzi na skargę, że kontrola trwała tylko 3 dni gdyż przez tyle dni wykonywano czynności kontrolne w siedzibie spółki zaś pozostałe czynności były wykonywane w siedzibie organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że kontrola rozpoczyna się z dniem okazania podmiotowi kontrolowanemu legitymacji służbowej kontrolującego i upoważnienia do jej przeprowadzenia wraz z podjęciem pierwszej czynności kontrolnej. Z kolei zakończenie kontroli następuje w dacie sporządzenia protokołu kontroli jako ostatniej czynności kontrolnej (por. wyroki NSA z 16 grudnia 2011r. w spr. II GSK 1344/10 i z 20 listopada 2012r. w spr. II GSK 1593/11).

Nie ma więc znaczenia okoliczność ile dni wykonywano czynności kontrolne w siedzibie spółki a ile w siedzibie organu kontrolującego. Istotne znaczenie ma jedynie data podjęcia pierwszej czynności kontrolnej oraz data sporządzenia protokołu kontroli. Oznacza to, że czas kontroli u strony skarżącej wynosił 31 dni robocze (od [...] do [...] r.).

Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że w czasie kontroli spółka zatrudniała 25 pracowników na podstawie umowy o pracę w tym 19 kierowców. Z treści bilansu spółki wynika, że roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nie przekraczał równowartości w złotych 10 milinów euro. Strona skarżąca jest zatem "małym przedsiębiorstwem" w rozumieniu art.105 u.sd.g. i czas kontroli nie powinien przekroczyć 18 dni roboczych. Faktyczny czas kontroli (31 dni) przekroczył zatem dopuszczalny czas jej trwania (18 dni).

Analiza przepisu art.77 ust.6 u.s.d.g. wskazuje, że naruszenie przepisów prawa w zakresie kontroli przedsiębiorcy dezawuuje wyniki kontroli tylko wówczas gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik kontroli. Innymi słowy istnieje obowiązek wykazania wpływu stwierdzonych naruszeń prawa na wynik kontroli przy czym obowiązek wykazania takiego wpływu spoczywa na przedsiębiorcy. Samo naruszenie czasu trwania kontroli, choćby miało charakter rażący, nie może automatycznie dezawuować jej wyników i czynić je bezskutecznymi z uwagi na treść art.77 ust.6 u.s.d.g. Przedsiębiorca jest zatem zobowiązany do wykazania, że przekroczenie czasu trwania kontroli miało wpływ na jej wynik. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 listopada 2012r. w spr. II GSK 1593/11 i Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 7 listopada 2013r. w spr. I SA/Ol 605/13. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że naruszenie czasu trwania kontroli miało wpływ na jej wynik. W skardze brak jest rozważań a tym zakresie. Samo przekroczenie czasu trwania kontroli nie dyskwalifikuje automatycznie jej wyników lecz konieczne jest wykazanie wpływu tego naruszenia na końcowy wynik kontroli. Spółka takiego wpływu nie wykazała. Błędny jest pogląd wyrażony w skardze, że to organy administracji winny wykazać, iż przekroczenie czasu kontroli nie miało wpływu na jej wyniki. To na spółce a nie na organie spoczywał obowiązek wykazania, że przekroczenie czasu trwania kontroli wpłynęło na jej wynik a okoliczność to nie została wykazana prze stronę skarżącą. W związku z czym zarzut spółki w tym zakresie nie jest zasadny.

Niezasadny jest zarzut skargi, że organy oddaliły wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków K. C. i K. D.

Odnośnie K. C. to został on zgłoszony w charakterze świadka na okoliczność usunięcia z tachografu karty kierowcy. W dniu [...] r. K. C. został przesłuchany na tę okoliczność i w swoich zeznaniach zaprzeczył aby w dniu 23 listopada 2012r. w godzinach od 1838 do 1903 prowadził pojazd po uprzednim wyjęciu karty kierowcy (k.518). Zarzut oddalenia wniosku o jego przesłuchanie nie jest zatem zasadny.

Jeżeli chodzi o K. D. to początkowo została ona zgłoszona w charakterze świadka na okoliczność usunięcia z tachografu karty kierowcy przez K. C. i na tę okoliczność została ona przesłuchana w dniu [...] r. (k.521). W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zgłoszono ją nadto na okoliczność zaginięcia 16 wykresówek. W ocenie sądu przesłuchanie K. D. na wymienioną okoliczność nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach okoliczność z winy którego pracownika, K. D. czy D. P., doszło do zaginięcia wykresówek nie ma wpływu na wymierzenie kary pieniężnej na stronę skarżącą. Zaginięcie wykresówek, bez względu na to z winy jakiego pracownika to nastąpiło, świadczy o złej organizacji pracy w spółce co zostało omówione we wcześniejszej części rozważań. W związku z czym nieprzesłuchanie K. D. na okoliczność zginięcia 16 wykresówek nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 14 ust.2 w związku z art.15 ust.102 i 6 rozporządzenia nr 3821/85 przez nieuwzględnienie skanów 16 wykresówek za okres od 23 października do 7 listopada 2012r. O tym dlaczego wymienione skany nie mogły zostać uwzględnione przez organy administracji była mowa we wcześniejszej części rozważań. Zarzut ten nie jest uzasadniony.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.92b ust.1 ustawy z 6 września 2001r. poprzez nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej podczas gdy spółka nie dopuściła się żadnych zaniedbań.

Przede wszystkim należy podnieść, że wymieniony przepis uprawnia do odstąpienia od wymierzenia kary tylko w przypadku naruszenia trzech rodzajów przepisów a mianowicie o czasie prowadzenia pojazdu, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Wynika to z treści art.92b ust.1 u.t.d. Przepis ten nie uzasadnia natomiast odstąpienie od ukarania w przypadku naruszenia innych przepisów. Oznacza to, że wymieniony przepis miałby zastosowanie jedynie do naruszeń przepisów określonych w punktach 2 – 7 a nie ma zastosowania do naruszeń opisanych w punktach 1 i 8.

Należy zaznaczyć, że ciężar wykazania okoliczności wymienionych w art.92 b ust.1 u.t.d spoczywa na stronie skarżącej. To przewoźnik musi wykazać, że spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie a więc, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą przy przewozach drogowych oraz pozostałe przesłanki wymienione w tym przepisie.

W niniejsze sprawie spółka nie wykazała żadnej okoliczności, o której mowa w art.92b ust.1 u.t.d. Zarówno w zastrzeżeniach do protokołu kontroli jak również w odwołaniu i innych pismach składanych w postępowaniu administracyjnym a także w skardze nie podniesiono żadnych okoliczności wskazujących na zapewnienie przez spółkę właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Nie przedstawiono jakie działania spółka podjęła w tym zakresie a w szczególności dotyczy to przeprowadzenia szkoleń kierowców, systemu kontroli aktywności kierowców, sposobu sprawowania nadzoru nad ich pracą, ujawniania nieprawidłowości w ich pracy czy wyciągania konsekwencji dyscyplinarnych wobec kierowców naruszających przepisy. Zebrany materiał dowodowy wskazuje na tezę przeciwną w stosunku do twierdzeń zawartych w skardze a mianowicie, że spółka nie zapewniła takiej organizacji pracy aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Świadczy o tym fakt ujawnienia w czasie kontroli aż ośmiu przypadków różnych naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego. Strona skarżąca nie kontrolowała w sposób właściwy przebiegu pracy kierowców w zakresie przestrzegania przez nich czasu prowadzenia pojazdów, czasów odpoczynku czy okresów przerw. Winna to czynić zarówno w czasie aktywności kierowców (np. telefonicznie) jak również na podstawie dokumentacji składanej przez kierowców po powrocie do bazy. Spółka do czasu kontroli sama nie ujawniła żadnego przypadku naruszenia przepisów przez kierowców ani nie zastosowała wobec żadnego kierowcy środka dyscyplinarnego. Dodać również należy, że obieg dokumentów u strony skarżącej był także wadliwy. Tak istotne dokumenty jak wykresówki czy karty kierowcy bez żadnego pokwitowania były zdawane przez kierowców K. D. a następnie ponownie wydawane przez nią kierowcom. Przy takiej procedurze obiegu dokumentów obowiązującej w spółce nie sposób obecnie ustalić jak doszło do zaginięcia 16 wykresówek. Wymienione okoliczności wskazują, że w spółce istniała wadliwa organizacja pracy. W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała spełnienia żadnej z przesłanek określonych w art.92 b ust.1 ustawy z 6 września 2001r. Zarzut skargi naruszenia wymienionego przepisu nie jest zasadny.

W skardze nie został podniesiony zarzut naruszenia art.92 c ust.1 u.t.d. W związku z czym sąd odstąpił od szerszych rozważań dotyczących tego przepisu.

Wspomnieć tylko należy, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa transportowego jest zbliżona do odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Przewoźnik bowiem organizuje pracę kierowców, wydaje im polecenia, nadzoruje ich pracę i kontroluje i powinien to czynić tak aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Przewoźnik posiada instrumenty prawne i faktyczne dla zapewnienia należytego wykonywania obowiązków przez kierowców tak aby nie naruszali oni prawa. Ponosi on odpowiedzialność za naruszenie przepisów przez pracowników zaś zwolnienie się od tej odpowiedzialności następuje tylko w przypadkach enumeratywnie określonych w art.92 c ust.1 u.t.d. Wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że miał miejsce przypadek określony w art.92 c ust.1 u.t.d. Przedsiębiorstwo transportowe jest zatem zobowiązane do wykazania, że dołożyło należytej staranności organizując pracę i nie miało wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Przez należytą staranność należy natomiast rozumieć uczynienie wszystkiego czego można rozsądnie wymagać od przewoźnika organizującego przewóz a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.(por. wyroki NSA z 9 listopada 2011r. w spr. II GSK 1117/10, z 17 listopada 2010r. w spr. II GSK 976/09, z 6 kwietnia 2011r. w spr. II GSK 404/10, z 6 lipca 2011r. w spr. II GSK 716/10 i z 17 kwietnia 2013r. w spr. II GSK 137/12, wyrok WSA w Gliwicach z 4 września 2013r. w spr. II SA/Gl 806/13 oraz wyroki WSA w Olsztynie z 18 grudnia 2012r. w spr. II SA/Ol 1328/12 i z 31 października 2013r. w spr. II SA/Ol 669/13).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała żadnej z okoliczności, o której mowa w art.92 c ust.1 u.t.d. W szczególności nie zostało wykazane, że spółka dołożyła należytej staranności wymaganej przy organizowaniu przewozów zaś do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń. W skardze brak jest rozważań w tym zakresie. W związku z czym sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie art.92 c ust.1 ustawy z 6 września 2001r.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w ośmiu przypadkach doszło do naruszeń przepisów prawa z zakresu transportu drogowego i organy administracji trafnie wymierzyły kary pieniężne za te naruszenia. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę.

ab