Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 71/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w S. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego kwotę 100 zł. (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w S. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] sierpnia 2012 r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie falochronów i toru podejściowego do przystani jachtowej w N..

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że decyzja organu odwoławczego w sprawie została wydana. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. przesłał akt w odniesieniu do którego pozostawał w bezczynności, tj. postanowienie z [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]).wydane po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Stowarzyszenie [...] z dnia 20 sierpnia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, skoro organ przestał tkwić w bezczynności co do załatwienia zażalenia skarżącego na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 8 sierpnia 2012 r. Zachodziła zatem podstawa do umorzenia postępowania sądowego.

Wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wydał decyzję (postanowienie), bezczynność ustaje. Wydanie przez organ rozstrzygnięcia w sprawie po wniesieniu skargi na bezczynność należało potraktować jako uwzględnienie skargi w całości w trybie autokontroli, przewidzianej w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Z akt sprawy wynika, że wniesienie do Sądu skargi z dnia 11 marca 2013 r. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, "zmotywowało" ten organ do rozpatrzenia zażalenia skarżącego na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Sąd, dysponując wiedzą o wydaniu tego postanowienia, to jest rozpoznaniu zażalenia skarżącego z dnia 20 sierpnia 2012 r., uznał, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie pozostaje już w bezczynności polegającej na nierozpoznaniu zażalenia z dnia 20 sierpnia 2012 r. Skoro bowiem zażalenie skarżącego zostało "załatwione" wspominanym postanowieniem, wydanym po wniesieniu skargi do sądu na bezczynność organu to rozpoznanie niniejszej skargi jest bezprzedmiotowe.

Również w literaturze przedmiotu wyrażany jest pogląd, że w takiej, jak rozpoznawana sytuacji, przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna, polegająca na ustaleniu, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności. Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest bowiem zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 149 p.p.s.a.). Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2010 r., s. 351 i 383).

Omawiany problem był też przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale składu 7 sędziów z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 wyraził pogląd prawny, zgodnie z którym art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p..p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Orzekając w pkt 2 sentencji postanowienia Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach autokontroli uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy zasądzono na rzecz Skarżącego koszty postępowania, na które składał się wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.