Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 65/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 3, art. 58 par. 1 pkt 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., dalej "PPIS", uznał zgłoszone przez K. C. w toku postępowania egzekucyjnego zarzuty za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu postanowienia PPIS wskazał, że Wojewoda prowadzi postepowanie egzekucyjne w sprawie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, na podstawie wystawionego przez niego tytułu egzekucyjnego z dnia [...] r. nr [...]. K. C. wniosła w dniu [...] r. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej podnosząc, że brak jest wymagalności obowiązku, obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny, egzekucję prowadzi niewłaściwy organ egzekucyjny, zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, treść obowiązku została niedokładnie określona.

Organ uznał wszystkie podnoszone przez skarżącą zarzuty za nieuzasadnione szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko w sprawie.

K. C. złożyła zażalenie na postanowienie PPIS do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., dalej "ZPWIS", podnosząc tożsame zarzuty.

Postanowieniem z dnia [...] r. ZPWIS utrzymał w mocy postanowienie PPIS. Organ II instancji nie podzielił stanowiska skarżącej i wskazał, że obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947 ze zm.). Organ wywodził dalej, że niezasadny jest zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, bowiem obowiązek poddania dziecka szczepieniom jest nierozerwalnie związany z koniecznością poddania dziecka badaniu kwalifikacyjnemu, tymczasem skarżąca złożyła oświadczenie, z którego wynika, że odmówiła wykonania badania kwalifikacyjnego i nie wyraziła zgody na wykonanie szczepień ochronnych u dziecka.

Organ nie podzielił również zarzutów odnoszących się do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i braku dokładnego określenia obowiązku podlegającego egzekucji.

K. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...]r., utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia PPIS w S. jako naruszających prawo.

W uzasadnieniu skargi K. C. wywodzi, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym nie jest wymagalny, bowiem z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1086 ze zm.), jednoznacznie wynika, że na wykonanie poszczególnych szczepień zobowiązany ma wyznaczony konkretny czas, ograniczony wiekiem dziecka.

Skarżąca podniosła, że jej dziecko nie ukończyło 3 roku życia, a zatem moment wymagalności dla szczepienia przeciwko inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae typu b wystąpi dopiero w 6 roku życia, a dla pozostałych szczepień po 19 roku życia.

K. C. podniosła również zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wskazując, że w związku z brakiem aktualnego badania kwalifikacyjnego obowiązek był i jest niewykonalny i niewykonalność ta ma charakter trwały, ponieważ odmawia wykonania tego badania.

Nadto skarżąca podniosła zarzuty prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ oraz braku dokładnego określenia treści obowiązku podlegającego egzekucji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w związku ze zmianą przepisów wprowadzoną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie przepisów ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), brak jest możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:

Przedmiotem skargi K. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. jest postanowienie Wojewódzkiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., którym to postanowieniem ZPWIS utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. , w sprawie zajęcia stanowiska wobec zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wszczętej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]r. nr [...].

Dokonując oceny zasadności skargi, w pierwszej kolejności należało zbadać, czy sprawa będąca jej przedmiotem mieści się w katalogu spraw rozstrzyganych przez sądy administracyjne.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w

indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Na podstawie art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Art. 3 P.p.s.a. został znowelizowany ustawą z dnia 9 kwietna 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która spod kognicji sądów administracyjnych wyłączyła postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zmiana ustawy P.p.s.a. wprowadzona nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. ma zatem zastosowanie do spraw wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015 r.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu [...]r., a więc już po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. Zasadnie zatem organ pouczył skarżącą, iż wydane postanowienie jest ostateczne.

Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane zostało skargą K. C., złożoną w urzędzie pocztowym w dniu 18 grudnia 2015 r., w dacie gdy przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidywały już możliwości złożenia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, do której to kategorii zaskarżone postanowienie niewątpliwie się zalicza.

Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Mając zatem na uwadze okoliczność, iż skarga na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu jest niedopuszczalna, sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. skargę odrzucił.