Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2461/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 3 i 4, art. 53 ust. 2, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Miron, Asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi R. N., W. Z, D. A. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2005 r. Rada Miejska w G. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G.

Skargę na powyższą uchwałę wnieśli M. N., A. Z., J. A., T. K. oraz D. A.

Wyrokiem z dnia 2 listopada 2006 r. (sygn. akt IV S.A./Wa 1322/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie zawiera ona bowiem załącznika zawierającego rozstrzygnięcie dotyczące rozpatrzenia uwag zgłoszonych w trakcie postępowania w przedmiocie przyjęcia studium. W motywach wyroku stwierdzono jednak, że samo uchybienie wymogowi formalnemu nie rodzi uprawnienia do skutecznego kwestionowania uchwały, jako wydanej z uchybieniem prawa, lecz jest ograniczone do przypadku, gdy uchybienie to narusza interes prawny konkretnej jednostki, co wynika z treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W przypadku skarg wniesionych przez J. A. i D. A. uchybienie wymaganiu wskazanemu w art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było równoczesne z ograniczeniem uprawnienia tych osób do rzetelnego rozpatrzenia uwag zgłaszanych w toku procedury. Jak wynika bowiem z zestawienia uwag zgłaszanych do studium, stanowiącego załącznik do protokołu z sesji Rady Miasta, w trakcie której przyjęto uchwałę o studium, uwaga D. A. nie została w całości uwzględniona w ostatecznym projekcie studium. Jednocześnie z protokołu wynika, że Rada Miasta nie głosowała kwestii nie przyjęcia uwagi. Z treści zestawienia uwag wynika również, że uwaga zgłoszona przez J. A. dotycząca ustalenia innego zakwalifikowania gruntów, dla których przypisano w projekcie studium funkcję zieleni ekologicznej, miała być uwzględniona w studium, natomiast nie miała być przyjęta druga propozycja skarżącego dotycząca kwestii zmiany przeznaczenia terenu, dla

którego przypisano funkcję AG na MN 3. Z treści protokołu z sesji Rady Miasta poświęconej rozpatrywaniu uwag wynika z kolei, iż głosowano wyłącznie kwestie przywrócenia funkcji rolnej i uwagę w tym zakresie odrzucono, dlatego też nie można uznać, aby treść uwagi zgłoszonej przez skarżącego była rzetelnie rozważona przez Radę Gminy.

W przypadku pozostałych skarżących – M. N., A. Z. i T. K. - uchybienie wymaganiom art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wiąże się z naruszeniem ich interesu prawnego, gdyż jak wynika z przedłożonej Sądowi dokumentacji, ich uwagi były rozpatrywane w toku konkretnej sesji rady gminy, a rozstrzygnięcia rady w tym zakresie znalazły wyraz w sporządzonej dokumentacji.

Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził również, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu skarżących w zakresie nie uwzględnienia ich uwag, co do kwestionowanego przeznaczenia pod funkcję AG określonego obszaru na terenie wsi T. Przyjęcie takiego rozwiązania, jak i ewentualna rezygnacja z niego mieści się w ocenie Sądu w zakresie władztwa planistycznego gminy. Ramy prawne podejmowania przesądzeń w tym zakresie wyznaczają przesłanki racjonalnego planowania określone w art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności wymagania ładu przestrzennego, w rozumieniu art. 2 pkt. 1 tej ustawy. W pojęciu tym mieści się odpowiednio harmonijne kształtowanie przestrzeni z uwzględnieniem, w uporządkowanych relacjach, uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych: społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych i kompozycyjno-estetycznych.

Odnosząc się do zarzutu skarżących jednoczesnego tworzenia tzw. "strefy buforowej" pomiędzy terenami o funkcji AG a terenami o funkcji mieszkaniowej Sąd stwierdził, że takie rozwiązanie mieści się także w normatywnym znaczeniu zapewnienia ładu przestrzennego. Umieszczenie strefy przemysłowej na terenie zurbanizowanym jest generalnie dopuszczalne, poza szczególnymi przypadkami wskazanymi w ustawach. Z kolei jak wskazuje doświadczenie życiowe, lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przemysłowych stanowi często źródło lokalnych konfliktów związanych ze specyfiką funkcjonowania obiektów przemysłowych, niezależnie od okoliczności, czy w danym przypadku są zachowane normatywne wymagania w zakresie ochrony środowiska. Dlatego też zdaniem Sądu, nawet przy wyrażonym w treści studium założeniu nie przekraczania

oddziaływania obiektów poza teren nieruchomości, gdzie jest prowadzona działalność, nie ma przeszkody dla przyjęcia, że dla zapewnienia ładu przestrzennego zasadnym jest oddzielenie terenów o funkcji przemysłowej od terenów mieszkaniowych, terenami o innych funkcjach mogących stanowić rodzaj "sfery buforowej". Taka regulacja nie stanowi niedopuszczalnej ingerencji w prawo własności, bowiem na mocy art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gminie przyznano zadania z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na jej terenie. Wykonywanie tego prawa, bez wykroczenia poza zakres władztwa planistycznego nie stanowi naruszenia przywołanego w skardze art. 6 ust. 2 ani art. 2 pkt. 7 wskazanej ustawy.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie przyjęcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Rada Miejska w G. ustosunkowała się do wytycznych zawartych w powyższym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i w dniu [...] stycznia 2007 r. podjęła uchwałę nr [...] regulującą wyżej wskazany przedmiot.

Z treści § 3 tej uchwały wynika, że tekst studium i rysunek studium stanowią załączniki do uchwały oznaczone numerami 1, 2a, 2b, natomiast rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi załącznik nr 3 tejże uchwały.

Zgodnie z pkt. 1.1.3. rozdziału IV studium, zatytułowanym "Tereny aktywności gospodarczej", rozmieszczenie terenów aktywności gospodarczej w strukturze funkcjonalno-przestrzennej gminy zostało podyktowane istniejącym zainwestowaniem przemysłowym, przeznaczeniem terenów pod funkcje przemysłowe w dotychczasowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami fizjograficznymi (ograniczenia ekologiczne, możliwości posadowienia itp.) i funkcjonalno-technicznymi (dostępność do transportu towarowego, w tym bocznice kolejowe, planowany przebieg autostrady, możliwości uzbrojenia). Tereny rozwojowe pod ewentualną rozbudowę istniejących zakładów produkcyjnych i usługowych oraz lokalizację nowych zostały przewidziane w pobliżu planowanych ciągów komunikacyjnych: autostrady i obwodnicy zachodniej miasta oraz w północnej części miasta, zajmując obszar przy linii kolejowej. Za szczególnie atrakcyjne dla nowych lokalizacji o charakterze usługowym i produkcyjnym uznano wyznaczone w studium tereny aktywności gospodarczej, na dotychczas niezagospodarowanych obszarach w rejonie wsi T., gdzie zlokalizowany ma być węzeł autostrady "[...]" oraz w rejonie wsi C. - przy planowanej obwodnicy miasta i przewidziano na nich

wprowadzenie zorganizowanej działalności inwestycyjnej, co winno ułatwić ich zagospodarowanie w sposób zapewniający dobre efekty ładu przestrzennego.

Punkt 1.2 rozdziału IV, dotyczący zaleceń do Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, pod nazwą "Tereny aktywności gospodarczej oznaczone symbolem AG" stanowi natomiast, że przedmiotowe tereny poprzez swoje położenie, warunki gruntowe i stan zagospodarowania predysponowane są do lokalizacji działalności przemysłowej, usługowej, rzemieślniczej, produkcyjnej, wytwórczej, składowo-magazynowej itp. Nie należy na tych terenach lokalizować zabudowy mieszkaniowej, za wyjątkiem mieszkań służbowych. Wysokość zabudowy administracyjnej, usługowej i biurowej nie powinna przekraczać 20 m, natomiast wysokość zabudowy produkcyjnej, wytwórczej, magazynowej, składowej i innych tego typu obiektów nie powinna być wyższa niż 20 m, za wyjątkiem przypadków uzasadnionych potrzebami technologicznymi. Zabudowa usługowa powinna stanowić nie więcej niż 30% terenu zabudowanego. Przynajmniej 30-20% całego terenu należy pozostawić jako teren biologicznie czynny. Wielkość nowych działek na tych terenach wyznaczana będzie według potrzeb inwestorów, z zachowaniem zasady oszczędnego korzystania z gruntów przeznaczonych do zabudowy. Zalecono wprowadzenie zakazu podziału na działki budowlane do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązek nasadzenia wysokiej i średniej zieleni izolacyjnej. W punkcie tym postanowiono także, że dla nowych obszarów aktywności gospodarczej należy ustalić inne niż rolnicze ich przeznaczenie, przebieg nowej drogi lub dróg publicznych obsługujących nowo zagospodarowany teren i ich połączenie z drogami istniejącymi, zasady podziału terenu na działki budowlane, lokalne warunki zabudowy, zagospodarowania i uzbrojenia technicznego.

Skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w G., po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. Z, R. N. oraz D. A., domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości.

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie art. 1 ust. 1, 2 i 9, art. 2 pkt 1 i 2, art. 3, art. 6 ust. 2, art. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 71, 72 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 140 kc.

W uzasadnieniu skargi wskazano m. in., że interes prawny skarżących wynika z naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący są właścicielami nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi, położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, który powstał niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Nieruchomości skarżących znajdowały się dotychczas w strefie oznaczonej jako tereny rolne oraz zabudowa siedliskowa, obecnie natomiast, zgodnie z treścią przyjętego studium przekształcone zostały na tereny przemysłowe. Takie przekształcenie terenu uniemożliwi w ocenie skarżących swobodne, prawidłowe, należyte, niezakłócone i zgodne z dotychczasowym przeznaczeniem korzystanie z nieruchomości stanowiących ich własność. W środku zabudowy jednorodzinnej i siedliskowej, na działce nr [...] będzie bowiem możliwe prowadzenie działalności przemysłowej, co doprowadzi do naruszenia zasad ładu przestrzennego. Zdaniem skarżących funkcja terenu musi być tak ustalona, aby nie tworzyły się konflikty przestrzenne. Skarżący podnieśli również, że zaskarżona uchwała pomija zapisy ewidencji gruntów i budynków, narusza zasadę uwzględniania interesu publicznego poprzez realizację jednostkowego interesu właściciela działki nr [...], który chce w centrum zwartej zabudowy siedliskowej i mieszkaniowej prowadzić ubojnię i masarnię oraz narusza przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż nie wyklucza lokowania w terenie zwartej zabudowy inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdzono również, że studium jest sprzeczne z założeniami i celami rozwoju gminy, która winna rozwijać budownictwo mieszkaniowe oraz inwestycje nie uciążliwe dla środowiska, a przy jego uchwalaniu nie uwzględniono dotychczasowego przeznaczenia terenu.

Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 r. oraz w piśmie z dnia 14 kwietna 2008 r. strona skarżąca podniosła także, że organ nie rozpatrzył uwagi zgłoszonej przez W. Z., dotyczącej przeznaczenia terenu działek nr [...] w K. pod zabudowę, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o jej oddalenie, oceniając zarzuty skarżący jako gołosłowne, zaś argumentację za nie mającą znaczenia dla sprawy. Stwierdzono również, iż skarga jest przedwczesna, bowiem wniesiono ją do Sądu przed upływem 60 dni od dnia wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej jednak kolejności, wobec zarzutu Rady Miejskiej w G. zawartego w odpowiedzi na skargę, koniecznym było rozważenie czy skarga nie została wniesiona przedwcześnie.

Wskazać trzeba, że art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że w przypadkach o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Podstawowa kwestia, która wymaga rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej, to odpowiedź na pytanie czy przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie do zaskarżania uchwał organów gminy w trybie przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w sytuacji, gdy art. 102a tej ustawy wyłącza stosowanie przepisów art. 52 § 3 i 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ na gruncie stosowania powyższych przepisów zaistniały rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny wątpliwości powyższe rozstrzygnął w uchwale siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/2007). NSA w powołanej uchwale stwierdził, że jakkolwiek warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego

lub uprawnienia skarżącego, to jednak skarga wniesiona przed udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania, jest skargą wniesioną po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Skoro w przedmiotowej sprawie organ postanowił nie udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa, termin 60 dni do wniesienia skargi biegł od daty wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący przed upływem tego terminu wnieśli skargę do Sądu. Skarga zatem nie może zostać uznana za przedwczesną, jak również za spóźnioną.

Wobec wypełnienia warunków formalnych skargi i braku podstaw do jej odrzucenia z tych powodów, zadaniem Sądu było ustalenie, czy skarżący mają interes prawny w kwestionowaniu uchwały organu samorządu terytorialnego, a następnie czy ów interes został naruszony. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę dopiero daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, a zatem czy naruszenie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa. Skarżący pozostają właścicielami nieruchomości sąsiadujących z terenem, dla którego studium przewiduje funkcję aktywności gospodarczej. Z tego faktu wywodzą posiadanie interesu prawnego do zaskarżenia studium, jak również twierdzą, że funkcja wyznaczona w studium pozostaje w kolizji z przeznaczeniem ich działek sąsiadujących z kwestionowanym obszarem AG.

W ocenie Sądu kwestią zasadniczą dla oceny naruszenia interesu prawnego skarżących jest rozpatrzenie i uwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 listopada 2006 r. (sygn. akt IV S.A./Wa 1322/06) uprzednio złożonej skargi na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G. Sąd poprzednio rozważył przesłanki wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i doszedł do wniosku, iż interes prawny skarżących został naruszony poprzez naruszenie przepisów dotyczących procedury przyjmowania studium. Nie dokonując oceny zasadności stanowiska przyjętego w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, brak podstaw aby w niniejszej sprawie Sąd zajął odmienny pogląd i odmówił skarżącym legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w sprawie studium w sytuacji, gdy obecnie kontrolowana uchwała zapadła wskutek wyeliminowania poprzedniej uchwały powoływanym wyrokiem. Rada Miejska zastosowała się do wytycznych Sądu i usunęła wadliwości, na które zwrócił

poprzednio uwagę Sąd. Tym samym należy uznać, że obecnie Sąd proceduje w granicach tej samej sprawy, a to aktu z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, jakim jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G., i stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w poprzednim orzeczeniu sądu.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r. III RN 130/97 (OSNP 1999/1/2) wyjaśnił, że zasada z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), w myśl której "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Wykładnia zawarta w przytoczonym orzeczeniu Sądu Najwyższego jest aktualna również na gruncie art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22.03.1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275).

W wyroku z dnia 2 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny prawnej poprzedniego studium w części przeznaczenia działki nr [...] i stwierdził, że "zaskarżona uchwała nie narusza także interesu skarżących w zakresie nie uwzględnienia ich uwag, co do kwestionowanego przeznaczenia pod funkcję AG określonego obszaru na terenie wsi T. Przyjęcie takiego rozwiązania, jak i ewentualna rezygnacja z niego, mieści się w zakresie władztwa planistycznego gminy, którego odzwierciedleniem jest odnośna uchwała jej organu uchwałodawczego (tu Rady Miasta), który ma mandat do reprezentowania interesu wspólnoty mieszkańców określonej jednostki samorządu terytorialnego. Przeznaczenie określonego obszaru pod funkcję aktywności gospodarczej (AG) jest dopuszczalne także w przypadku gdyby na tym terenie prowadzona była dotąd działalność z naruszeniem porządku prawnego (co zdaje się sugerować treść skargi)." Dalej Sąd podkreślił, że utworzenie tzw. "strefy buforowej" pomiędzy

terenami o funkcji AG a terenami o funkcji mieszkaniowej mieści się w normatywnym znaczeniu zapewnienia ładu przestrzennego. "Umieszczenie strefy przemysłowej na terenie zurbanizowanym jest generalnie dopuszczalne (poza szczególnymi przypadkami wskazanymi w ustawach np. co do lokalizowania zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii). Z kolei, jak wskazuje doświadczenie życiowe, lokalizowanie zabudowy mieszkalnej w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przemysłowych stanowi często źródło lokalnych konfliktów związanych ze specyfiką funkcjonowania obiektów przemysłowych niezależnie od okoliczności, czy w danym przypadku są zachowane normatywne wymagania w zakresie ochrony środowiska (normatywnie określone standardy itp.). Stąd, nawet przy wyrażanym w treści studium założeniu nie przekraczania oddziaływania obiektów poza teren nieruchomości, gdzie jest prowadzona działalność, nie ma przeszkody dla przyjęcia, iż dla zapewnienia ładu przestrzennego zasadnym jest oddzielnie terenów o funkcji przemysłowej od terenów mieszkaniowych terenami o innych funkcjach mogących stanowić rodzaj "strefy buforowej"."

Sąd w obecnym składzie, będąc związanym oceną zaprezentowaną w powoływanym wyroku, stwierdza, że przeznaczenie działki nr [...] pod działalność zakwalifikowaną jako aktywność gospodarcza mieści się w uprawnieniach planistycznych gminy, jakkolwiek jednocześnie narusza interes skarżących jako właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże naruszenie owo mieści się w granicach prawa.

Studium w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnia jakie powody przemawiają za tym, aby w tym rejonie wyznaczyć strefę działalności gospodarczej. Decyduje o tym bezpośrednie sąsiedztwo planowanych ciągów komunikacyjnych, tj. w rejonie wsi T. ma być zlokalizowany węzeł autostrady "[...]". Nadto warunki gruntowe i stan zagospodarowania wskazują, że tereny te nadają się pod działalność przemysłową, usługową, rzemieślniczą, produkcyjną, wytwórczą, składowo-magazynową.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że skarżący Z. zgłosił w toku procedury uchwalania studium w 2004r. uwagi do działek stanowiących jego własność i położonych w K., a uwagi te nie zostały rozpatrzone. Tymczasem z tego powodu uprzednio Sąd stwierdził nieważność uchwały w sprawie studium, bowiem te naruszenia procedury zdaniem Sądu naruszyły interes prawny ówczesnych skarżących. Nie sposób zaakceptować powyższych wywodów, bowiem

przedmiotowe uwagi zostały zgłoszone podczas procedury uchwalania studium z 2005r. Strona skarżąca nie wykazała, aby takie uwagi zostały zgłoszone przy uchwalaniu obecnie kontrolowanego aktu.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.