Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3058/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary /spr./ Sędziowie sędzia NSA Bożena Popowska sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Y.X. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 60/12 w sprawie ze skargi Y. X. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 września 2012r., sygn. akt V SA/Wa 60/12, oddalił skargę Y. X. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Wojewoda Zachodniopomorski na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach orzekł o wydaleniu Y. X. z terytorium RP w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r. W tej samej decyzji organ stwierdził wygaśnięcie decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia [...] lutego 2011 r. oraz umorzył postępowanie odwoławcze od tej decyzji.

Cudzoziemiec złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc też o przywrócenie terminu do jego wniesienia oraz o wstrzymanie wykonania nadanego decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przywrócił cudzoziemcowi termin do wniesienia odwołania. Następnie, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu opuszczenia przez cudzoziemca terytorium RP i wyznaczył nowy termin w tym zakresie – nie dłuższy niż 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż Y. X. wjechał do Polski legalnie w dniu 7 stycznia 2011 r. na podstawie wizy pobytowej krajowej wydanej w dniu 21 grudnia 2010r. przez konsula w S.. Wiza ta została wydana w celu wykonywania pracy, a termin jej ważności oznaczono od dnia 28 grudnia 2010 r. do dnia 7 listopada 2011 r., tj. na czas pobytu 315 dni. Cudzoziemiec posiadał zezwolenie na pracę wydane przez Wojewodę Łódzkiego w dniu [...] października 2010 r. na wniosek "W." Sp.j. w L. na okres od dnia 8 listopada 2010 r. do dnia 7 listopada 2011 r. Cudzoziemiec miał wykonywać pracę w "S." Sp. z o.o. w L. na stanowisku kucharza kuchni [...]. W dniach od 8 lutego 2011 r. do [...] lutego 2011 r. w trakcie przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w K. kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców oraz powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom w restauracji [...] "C." F. X. przy ul. G. [...] w K. ustalono, że cudzoziemiec wykonywał w tej restauracji pracę w charakterze pomocy w kuchni w okresie od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 8 lutego 2011r. bez wymaganego zezwolenia na pracę. W dniu [...] lutego 2011 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w K. decyzją nr [...] zobowiązał cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 2 marca 2011 r. Y. X. nie podporządkował się ww. decyzji i w dniu 31 marca 2011 r. w ramach kontroli legalności pobytu został ponownie zatrzymany w [...] restauracji "C." F. X. przy ul. G. [...] w K..

Szef Urzędu wskazał następnie, że zgodnie z art. 88 ust 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium RP, jeżeli dobrowolnie nie opuścił terytorium RP w terminie określonym w decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia tego terytorium. Organ wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium RP jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Równocześnie jednak należy zbadać, czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 89 ustawy o cudzoziemcach oraz z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r., nr 189, poz. 1472 ze zm.).

W ocenie Szefa Urzędu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uzasadniał stwierdzenia, że którakolwiek z przesłanek wymienionych w powyższym przepisie wystąpiła w przypadku Y. X.. Z materiału tego nie wynika bowiem, by w kraju pochodzenia cudzoziemca zagrożone było jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, czy też mógłby on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Cudzoziemiec nie jest również małżonkiem obywatelki polskiej, ani też cudzoziemki posiadającej zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

W odniesieniu do argumentacji odwołania organ stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem cudzoziemiec swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję z art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie natomiast z art. 90 ust. 3 tej ustawy decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, unieważnienie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

Skargą Y. X. zaskarżył powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Uzasadniając skargę skarżący stwierdził w szczególności, że decyzja o wydaleniu jest niezasadna i przedwczesna, a ustalony termin wydalenia narusza prawo skarżącego do udziału w postępowaniu odwoławczym. Podniósł, że na terytorium Polski przebywa legalnie na podstawie przedłużonej o trzy miesiące wizy krajowej. Zdaniem skarżącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji było ustalenie, że podjął zatrudnienie niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę wydanym na okres od 8 listopada 2010 r. do 7 listopada 2011 r. Skarżący podkreślił, że w dniu wydania decyzji o wydaleniu posiadał ważne zezwolenie na pracę w restauracji "C." F. X. na okres od dnia 1 marca 2011 r. do dnia 7 listopada 2011 r. Z tego względu wydanie decyzji o wydaleniu powinno być ocenione jako nadużycie prawa. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący podjął polemikę z ustaleniami poczynionymi podczas kontroli poprzedzającej wydanie decyzji o zobowiązaniu o opuszczeniu terytorium Polski.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podniósł, że użycie przez ustawodawcę w art. 88 ust 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu w oparciu o ten przepis organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Na identyczne wnioski wskazuje również jednolite orzecznictwo ukształtowane na gruncie art. 88 ust. 1, stojące na stanowisku, iż wymieniony artykuł należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru, co do treści rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, iż skarżący wypełnił dyspozycję art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach, tj. dobrowolnie nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia tego terytorium. Przypomnieć bowiem należy, że decyzja zobowiązująca Y. X. do opuszczenia terytorium RP do dnia 2 marca 2011 r. została wydana w dniu [...] lutego 2011 r. Rozstrzygnięcie to zgodnie z art. 97 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach zostało opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Cudzoziemiec nie podporządkował mu się jednak, a fakt ten został ustalony podczas kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP przeprowadzonej w dniu 31 marca 2011 r.

Istotnego wpływu na powyższą ocenę zachowania skarżącego nie mogła mieć, zdaniem Sądu, okoliczność złożenia wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. Postanowieniem Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 15 marca 2011 r. wniosek ten został bowiem rozpoznany negatywnie, a postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 marca 2011 r. Od tego dnia do dnia zatrzymania podczas kontroli (31 marca 2011 r.) skarżący miał więc sposobność do dobrowolnego opuszczenia terytorium RP, czego jednak nie uczynił. Organ wydając decyzję o wydaleniu skarżącego z terytorium RP miał na względzie – czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – przesłanki negatywne określone w art. 89 ustawy o cudzoziemcach, jak również rozważył przesłanki z art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń Szefa Urzędu w powyższym zakresie. Sam skarżący również tych ustaleń nie kwestionuje.

Zasadności wydanej decyzji nie podważa również, w ocenie Sądu, okoliczność przedłużenia cudzoziemcowi wizy krajowej oraz uzyskanie przez niego zezwolenia na pracę w restauracji "C." F. X. w K.. Zgodnie bowiem z art. 90 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, unieważnienie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

Zdaniem Sądu, wpływu na wydane rozstrzygnięcie nie mogły mieć także podnoszone w skardze okoliczności, ustalone podczas kontroli poprzedzającej wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. Chodzi tu w szczególności o słuszność bądź niesłuszność przyjętej przez kontrolujących funkcjonariuszy Straży Granicznej oceny w jakim charakterze skarżący przebywał we wskazanej powyżej restauracji. Okoliczności te były oceniane w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. zobowiązującą skarżącego do opuszczenia terytorium RP. W postępowaniu dotyczącym wydalenia skarżącego, istotne znaczenie ma zaś jedynie fakt, iż nie wykonał on dobrowolnie ww. decyzji zobowiązującej do opuszczenia terytorium RP, oraz że nie wystąpiły negatywne przesłanki do wydalenia określone w art. 89 ustawy o cudzoziemcach.

Sąd podkreślił także, że termin wydalenia ustalony w zaskarżonej decyzji nie narusza prawa skarżącego do udziału w postępowaniu odwoławczym. Skarżący mógłby bowiem brać udział w tym postępowaniu działając poprzez pełnomocnika, którego ustanowił.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdził, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Szef Urzędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie przywołał co prawda treść art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (w wersji nieobowiązującej już na dzień wydania decyzji), jednak uchybienie to, wobec niespełnienia przez skarżącego jakiejkolwiek przesłanki z tego przepisu, nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargą kasacyjną Y. X. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa procesowego, w szczególności art. 174 pkt 2 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego przez przyjęcie za prawdziwe nieprawidłowych ustaleń organu I instancji. Skarżący podniósł, że powyższe uchybienie proceduralne jest istotne i ma wpływ na prawidłowość zaskarżonego wyroku z uwagi na pominięcie dowodu z dokumentu: zezwolenia dołączonego do skargi (oryginał w aktach administracyjnych) oraz błędną subsumcję stanu faktycznego do przepisu art. 88 ustawy o cudzoziemcach, a także z uwagi na brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku;

2) prawa materialnego, w szczególności art. 88 ust. 1 pkt.7 lit. a ustawy o cudzoziemcach przez błędną subsumcję ustalonego stanu faktycznego bez uwzględnienia załączonego zezwolenia i bez uprzedniego prawomocnego zobowiązania skarżącego do opuszczenia kraju. Zdaniem skarżącego wszystkie decyzje podjęte w sprawie skarżącego Y. X. nie są prawomocne wskutek trwania postępowania sądowego i wobec braku stwierdzenia prawomocności jakiejkolwiek decyzji w sprawie stanowiącej przedmiot sporu.

Z uwagi na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie zaskarżonych decyzji dwóch instancji i przekazanie sprawy organowi I lub II instancji do ponownego rozpatrzenia, w celu rozpoznania wniosku o udzielenie Panu Y. X. zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP ze względów rodzinnych i humanitarnych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wyrok i zaskarżone decyzje są niezasadne a ustalony termin wydalenia cudzoziemca z RP do dnia 30.06.2011 r., później przesunięty na termin 14-dniowy od daty doręczenia decyzji z dnia 19.10.2011r. nie uwzględnia jego prawa do uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym i narusza konstytucyjnie zagwarantowane obywatelom polskim i cudzoziemcom prawo do obrony w ramach postępowania instancyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego oraz zgodnie z ustawą o cudzoziemcach. Skarżący podniósł też, że w czasie wydania zaskarżonej decyzji o wydaleniu był w Polsce legalnie, ponieważ posiadał przedłużoną terminowo o 3 miesiące wizę krajową i trwała procedura związana z udzieleniem mu zezwolenia na pracę wskutek której uzyskał zezwolenie na pracę w okresie poprzedzającym orzeczenie o wydaleniu tj. w dniu [...].02.2011 r. zezwolenie typ [...] nr [...] na pracę w restauracji "C." F. X. ważne w okresie od dnia 01.03.2011 r. do 07.11.2011 r.

Kwestionując zasadność zaskarżonej decyzji skarżący podniósł ponadto, że nieuzasadnione było przyjęcie przez kontrolujących za podstawę rozstrzygnięcia zeznań świadków J. W. i K. M., niezorientowanych w sytuacji Y. X., który przebywał na zapleczu restauracji, ponieważ przygotowywał posiłek dla siebie i sprzątał tylko po sobie. Cudzoziemiec składał w tym względzie wyjaśnienia, które pominięto w protokole kontroli z dnia 23.02.2011 r. Z tych względów zgłoszony został w terminie ustawowym wniosek o uzupełnienie protokołu o wyjaśnienia zainteresowanego stanowiący jednocześnie zarzuty do protokołu. Brak rozpoznania zarzutów zgłoszonych do protokołu kontroli to kolejne uchybienie organu administracji wydającego decyzję o wydaleniu cudzoziemca. Skarżący stwierdził także, że ubiór roboczy w kuchni to konieczność dla wszystkich w niej przebywających z uwagi na wymogi sanitarne, które przedsiębiorca bezwzględnie przestrzega. Przedsiębiorca F. X. stanowczo zaprzeczył ponadto by zatrudniał kogokolwiek bez wymaganego zezwolenia na pracę i by naruszał przepisy ustawy dotyczące zatrudniania cudzoziemców. Przeprowadzona kontrola legalności zatrudnienia potwierdziła działania F. X. zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania sądowego określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z tych przesłanek, co oznacza, iż Sąd zobligowany był rozpoznać skargę kasacyjną zgodnie z podniesionym zarzutem.

Dodać należy, iż związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje brak kompetencji Sądu do zmiany, uzupełniania czy też precyzowania podstaw kasacyjnych. Z uwagi na to, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej prawidłowe określenie jej podstaw ma szczególne znaczenie. Nie może być zatem uznany za prawidłowo sformułowany zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego - "w szczególności" art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czy prawa materialnego – "w szczególności" art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się jakie to inne, poza wymienionymi w skardze kasacyjnej, przepisy naruszył Sąd I instancji i tym samym rozważenie zarzutów musi być ograniczone do tych wyraźnie i jasno wskazanych jako naruszone.

Odnośnie zarzutu "naruszenia prawa procesowego, w szczególności art. 174 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego przez przyjęcie za prawdziwe nieprawidłowych ustaleń organu I instancji" wyjaśnić należy, iż Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć tego przepisu. Przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. określa podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez Sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, w ramach tej podstawy skarżący winien bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie strona w skardze kasacyjnej nie wskazała żadnych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, których naruszenia miałby dopuścić się Sąd pierwszej instancji. Samo powołanie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie czyni zadość wymogom postawienia zarzutów kasacyjnych w ramach tej podstawy kasacyjnej. Skarga kasacyjna w tym zakresie nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 p.p.s.a. i dlatego kwestie objęte tym zarzutem pozostają poza rozważaniami Naczelnego Sąd Administracyjnego a stan faktyczny sprawy, wobec jego skutecznego niezakwestionowania – uznać należy za ustalony prawidłowo.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto także na zarzucie naruszenia prawa materialnego – "w szczególności art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach przez błędną subsumcję ustalonego stanu faktycznego bez uwzględnienia załączonego zezwolenia i bez uprzedniego prawomocnego zobowiązania skarżącego do opuszczenia kraju".

W istocie więc skarga kasacyjna zarzuca oparcie zaskarżonego wyroku na wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Jednocześnie w skardze kasacyjnej nie podniesiono skutecznie zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a..

Oceniając tak określoną podstawę kasacyjną należy stwierdzić, iż jest ona nieprawidłowa. Nie można bowiem stawiać w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, uzasadniając to błędnym ustaleniem przez Sąd stanu faktycznego sprawy. Tego rodzaju uzasadnienie wskazuje, iż intencją autora skargi kasacyjnej było podważenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, a przyjętych przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Podstawa kasacyjna przedstawiona w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, polega bądź na mylnym odczytaniu określonej normy prawnej, bądź na błędnym uznaniu, że do określonego stanu faktycznego ma zastosowanie lub nie ma zastosowania hipoteza konkretnej normy prawnej (błąd w subsumcji).

Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym jakie normy postępowania naruszył Sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r. FSK 568/04, ONSA/WSA 2005, nr 4, poz. 67).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że niewskazanie w skardze kasacyjnej przepisu postępowania sądowego jaki ewentualnie został naruszony w procesie sądowej kontroli administracji publicznej, doprowadzając przez to do akceptacji przez Sąd wadliwych ustaleń poczynionych przez organy administracji, powoduje iż w tym zakresie skarga kasacyjna musi być uznana za pozbawioną uzasadnionych podstaw. Odmienna ocena dowodów w skardze kasacyjnej i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków, co do stanu faktycznego sprawy bez wskazania przepisów, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. II FSK 325/05, LEX nr 177476 i wyrok z dnia 6 kwietnia 2006 r. II GSK 31/06, LEX nr 209719).

W niniejszej sprawie zarzucając Sądowi błąd w subsumcji, skarżący nie powołał w sposób prawidłowy podstawy kasacyjnej określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. i nie wskazał przepisów procedury, jakich w ocenie skarżącego dopuścił się Sąd pierwszej instancji, przyjmując ustalony przez organ stan faktyczny.

Bez zakwestionowania przez skarżącego tych ustaleń, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny dokonywać oceny przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy.

Natomiast przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny został prawidłowo uznany za odpowiadający hipotezie powołanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego – art. 88 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.