Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1382/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 b ust.2 pkt. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 2 pkt. 12
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Darmoń SWSA Magda Froncisz SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku S. S., reprezentowanego przez W. M., odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej tj: "o zgodności zamierzenia budowlanego w postaci podpiwniczonego budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb [...] w K." z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]"

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2018 r., znak: [...], po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta K., orzekło o utrzymaniu w całości w mocy zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wydania zaświadczenia, o którym jest mowa w przepisie art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). Przepis ten wymaga wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia nałożył właściwy organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 49 ust. 2 ostatnio wskazanej ustawy. S. S. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzenia budowlanego w postaci podpiwniczonego budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb [...] w K." z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Do podania tego załączył kserokopię postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. (dalej jako "PINB") z dnia 14.02.2018 r., znak: [...] o nałożeniu na S. S. jako inwestora zamierzenia przy ul. [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], obowiązku przedłożenia w PINB m.in. zaświadczenia Prezydenta Miasta K. o zgodności robót budowlanych polegających na budowie podpiwniczonego budynku gospodarczego na ww. działce realizowanych bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w przedmiotowej sprawie bezspornie zachodzi podstawa do wydania zaświadczenia w oparciu o przepis art. 217 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017., poz.1257.jt).

Kolegium rozważyło natomiast, czy istotnie brak jest możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę. Wskazało, że w przedmiotowej sprawie Żalący ubiega się o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonania robót budowlanych - polegających na realizacji podpiwniczonego budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb [...] w K." z ustaleniami planu miejscowego. Działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie Zachód", zatwierdzonego uchwałą Nr XCII/2413/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 10.01.2018 r. W oparciu o wydruk z Internetowego Systemu Danych Przestrzennych organ I instancji trafnie ustalił, że działka ta znajduje się na obszarze o funkcji terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu na rysunku planu [...] Zgodnie z zapisem § 20 ust. 1 planu tereny te mają podstawowe przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną, a w ust. 2 jako przeznaczenie uzupełniające ustalono możliwość lokalizacji budynków usługowych w strefie zwiększonego udziału funkcji usługowej, oznaczonej na rysunku planu. Działka nr [...] znajduje się w tej właśnie strefie, co wynika z załącznika graficznego do planu miejscowego.

Należy też odnotować, że zgodnie z definicjami ujętymi w § 4 ust. 1 pkt 2-4 uchwałodawca nakazuje pod pojęciem przeznaczenia terenu rozumieć sposób użytkowania lub zagospodarowania, który został ustalony planem dla wyznaczonego terenu; pod terminem przeznaczenie podstawowe kryje się rodzaj przeznaczenia terenu, które zostało ustalone planem jako jedyne lub przeważające na danym terenie, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi; a pojęcie przeznaczenie uzupełniające należy rozumieć jako rodzaj przeznaczenia terenu, który uzupełnia przeznaczenie podstawowe w sposób ustalony planem. Z przywołanych definicji wynika jednoznacznie, że nie można domniemywać rodzaju przeznaczenia terenu i dla danego terenu obowiązuje jedynie tylko takie przeznaczenie, które zostało ustalone jako przeznaczenie podstawowe lub uzupełniające. Oznacza to, że dla przedmiotowej działki zostało ustalone przeznaczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i uzupełniająco możliwość lokalizacji budynków usługowych.

Następnie Kolegium wskazało na zapis § 4 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego, który stanowi, że zabudowa jednorodzinna to "zabudowa jednorodzinna" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Z kolei zapis § 4 ust. 2 planu nakazuje rozumieć pozostałe określenia użyte w uchwale zgodnie z ich definicjami określonymi w przepisach odrębnych.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, który stwierdził, iż z § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia wynika, że zabudowa jednorodzinna to jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Z kolei przepis § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia zawarta jest definicja "budynku gospodarczego", pod którym to zwrotem należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Z przywołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że budynki gospodarcze i garażowe wchodzą w zakres pojęcia "zabudowa jednorodzinna" jedynie wówczas, gdy będą służyć i towarzyszyć budynkowi jednorodzinnemu lub ich zespołowi. Rację ma Żalący, że przepisy te nie determinują kolejności realizacji tych budynków, czego zresztą nie twierdził organ I instancji, jednak w przedmiotowej sprawie Kolegium w pełni zaaprobowało stanowisko organu I instancji, że powierzchnia działki nr [...] (124 m2), wskaźniki wyznaczone planem miejscowym dla zabudowy jednorodzinnej na terenie o symbolu [...]: minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego (60%), wskaźnik intensywności zabudowy (0,15 - 0,9). maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy (30%) oraz wysokość (do 6 m) oraz parametry zamierzenia inwestycyjnego, którego realizacja jest w toku, wynikające z opinii technicznej dołączonej do wniosku Żalącego (powierzchnia budynku gospodarczego 26 m2) wykluczają możliwość wzniesienia na przedmiotowej nieruchomości zarówno budynku gospodarczego, jak i budynku jednorodzinnego. Wskazać należy, że dopuszczony maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 30%, czyli przy takiej powierzchni działki nr [...] jest to 37,2 m2, a sam budynek gospodarczy ma mieć 26 m2. Co ważne, Żalący nie zanegował tych twierdzeń badanego postanowienia, a jedynie podjął próbę wykazania, że nie musi wszystkich budów realizować w ramach jednej działki ewidencyjnej. Taka teza nie zasługuje na uwzględnienie w kontekście definicji działki budowlanej ujętej w § 4 ust. 1 pkt 8 planu miejscowego w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073). Zresztą Żalący nie wskazał jako terenu inwestycji kilku działek ewidencyjnych, a jedynie działkę nr [...]. Nietrafna jest tym samym uwaga Żalącego o błędnej wykładni zapisu § 20 uchwały XCII/2413/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 10.01.2018 r. w związku z przepisami § 3 pkt 2 rozporządzenia.

Kolegium stwierdziło, że realizacja budynku gospodarczego na przedmiotowej działce bez budynku jednorodzinnego nie jest objęta pojęciem zabudowy jednorodzinnej. Stanowisko to nie dowodzi zawężającej i błędnej interpretacji zastosowanych przepisów — przeciwnie, tylko takie rozumienie § 3 pkt 2 i pkt 8 rozporządzenia pozostaje w zgodzie z intencją ustawodawcy i prawodawcy lokalnego - Rady Miasta Krakowa, który dla terenu [...] przewidział zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Kolegium wyjaśniło także, że nie jest przewidziana ani dopuszczona w ramach przeznaczenia uzupełniającego na terenach o symbolu w planie miejscowym [...] realizacja budynków gospodarczych. Prawodawca lokalny w przedmiotowym planie miejscowym wyraźnie i wprost określił te tereny, w których budowa budynków gospodarczych jest możliwa, np. w zapisie § 22 ust. 2 dla terenów zabudowy mieszkaniowo - usługowej, oznaczonych symbolami: [...] - [...] i w zapisie § 24 ust. 2 dla terenów zabudowy usługowej, oznaczonych symbolami: U.1 i U.2. Tym samym, gdyby Rada Miasta Krakowa chciała ustalić dla terenów [...] możliwość wznoszenia budynków gospodarczych niezależnie od budynków jednorodzinnych, to taką możliwość wprowadziłaby w planie miejscowym wprost, tak jak dla innych terenów. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji który twierdził, że w zapisie § 6 ust. 2 planu, w rozdziale obejmującym zasady zagospodarowania terenów obowiązujące na całym obszarze planu, w tym zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazano, że ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszcza się realizację jedynie obiektów i urządzeń budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu oraz prowadzenia robót budowlanych przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników. Skoro budowa samodzielnego budynku gospodarczego nie została przewidziana w terenie [...] ani też nie mieści się w zakresie pojęciowym "zabudowy jednorodzinnej", to jego realizacja nie będzie zgodna z zapisami przedmiotowego planu miejscowego.

Konkludując, Kolegium wskazało na prawidłowość ustalenia organu I instancji, że wykonanie robót budowlanych - polegających na realizacji podpiwniczonego budynku gospodarczego na działce nr [...] obręb [...] w K. nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie Zachód".

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. S., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającego wpływ na rozstrzygnięcie poprzez:

- błędną wykładnię § 20 uchwały NRXCI1/2413/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 10 stycznia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie-Zachód" (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 24 stycznia 2018 r., poz. 747) [w dalszej części jako "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego"] w związku z przepisami § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, iż za budynek gospodarczy w ramach zabudowy jednorodzinnej można uznać wyłącznie budynek gospodarczy realizowany wraz z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i budynkiem garażowym;

- naruszenie art. 7a K.p.a. w zw. z § 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wyinterpretowanie ograniczeń co do możliwości realizacji budynków gospodarczych na obszarze [...] które to ograniczenia nie wynikają z literalnej wykładni przepisu aktu prawa miejscowego ani z innych aktów powszechnie obowiązującego prawa;

- naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu na przepis art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako logicznego tłumaczenia dla zarzutu, iż żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie nakłada na inwestora realizacji inwestycji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem garażowym i gospodarczym na tej samej działce ewidencyjnej, ani realizacji tych obiektów w konkretnej kolejności lub też bezpośredniego sąsiadowania działek, na których taka inwestycja miałaby miejsce, czy też legitymowaniem się przez inwestora budynku gospodarczego uzyskaniem pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego;

- naruszenie art. 110 § 2 K.p.a. w zw. z art. 8 § 2 K.p.a poprzez pominięcie przez organy obu instancji faktu, iż Prezydent Miasta Krakowa zaświadczeniem z dnia 07.07.2016 znak [...] potwierdził, iż nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszenia S. S. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 26 m2 zlokalizowanego przy ul. [...] w K., teren inwestycji działki nr [...] obr. [...] w K..

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy z uwagi na szereg błędów proceduralnych oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego w przedmiotowej sprawie zasadne było uchylenie postanowienia organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez niezastosowanie i pominięcie przy wydawaniu decyzji aktualnie obowiązujących przepisów prawa to jest: art 7a, art. 79a oraz art. 81a K.p.a.

- naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy i przekroczenie granic uznania administracyjnego.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenia postanowienia organu I instancji oraz zawarcia w orzeczeniu stosownego zobowiązania organu do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, ewentualnie pouczenia o prawidłowym sposobie wykładni przepisów na zasadzie art. 145a §1 p.p.s.a. lub art. 153 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku lub zgody strony.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu drugiej instancji w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest więc ustalenie, czy organy administracji zasadnie odmówiły wnioskodawcy wydania zaświadczenia wymaganego przez przepis art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), czyli zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymagało oceny, czy inwestycja w postaci podpiwniczonego budynku gospodarczego na działce nr [...], zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Tonie – Zachód"(uchwała nr XCII/2413/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 10 stycznia 2018r., dalej: m.p.z.p.)

Z dokumentów załączonych przez Skarżącego do wniosku o wydanie zaświadczenia wynika, że będący w trakcie realizacji obiekt budowlany – podpiwniczony budynek gospodarczy - jest realizowany na działce o powierzchni 124 m2, powierzchnia jego zabudowy to 26 m2 (4m x 6,5m), powierzchnia biologicznie czynna to 72 %, powierzchnia zabudowy to 28%, intensywność zabudowy 0,56; a wysokość zabudowy to 6m.

Teren inwestycji położony jest w terenach oznaczonych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego symbolem MN19 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z przeznaczeniem podstawowym pod zabudową jednorodzinną. Jako przeznaczenie uzupełniające ustalono możliwość lokalizacji budynków usługowych w strefie zwiększonego udziału funkcji usługowej. M.p.z.p. ustala minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na 60%, wskaźnik intensywności zabudowy na 0,15-0,9; maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy na 30%, maksymalną wysokość zabudowy gospodarczej i garaży na 6m (§ 20 m.p.z.p.).

Te okoliczności są w sprawie niekwestionowane.

Spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przy ustalonym w planie miejscowym przeznaczeniu terenu: "zabudowa jednorodzinna", możliwe jest stwierdzenie, że budowa samodzielnego budynku gospodarczego, który prawie w całości wyczerpuje dopuszczalny planem wskaźnik powierzchni zabudowy, czyniąc niemożliwym wybudowanie na tej nieruchomości domu jednorodzinnego – jest zgodna z przeznaczeniem terenu ustalonym w planie. Innymi słowy, czy budowa samodzielnego budynku gospodarczego, bez możliwości następczego wybudowania domu jednorodzinnego jest "zabudową jednorodzinną".

Zdaniem Sądu rację mają organy, że w niniejszej sprawie nie ma zgodności realizowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., a samodzielny budynek gospodarczy nie jest "zabudową jednorodzinną".

Jak słusznie wskazuje organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, m.p.z.p. w § 4 ust. 1 pkt. 5 definiuje zabudowę jednorodzinną poprzez odesłanie do definicji zawartej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.). Zgodnie z § 3 pkt. 2 rozporządzenia, zabudowa jednorodzinna to jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Natomiast budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt. 8 rozporządzenia).

Definicja budynku gospodarczego wskazuje zatem, iż jest to budynek zasadniczo przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania różnego rodzaju sprzętów, przy czym pełni on co do zasady funkcję służebną wobec budynku mieszkalnego, a właściwie dla mieszkańców tego budynku.

Oczywiście prawidłowo organy wskazały, że nie ma żadnych reguł ustawowych, co do tego w jakiej kolejności realizowana ma być zabudowa jednorodzinna – czy inwestor powinien realizować najpierw budynek mieszkalny a potem gospodarczy, czy odwrotnie, względnie czy powinien czynić to jednocześnie. Rzecz jednak w tym, że w niniejszym stanie faktycznym możliwe działania inwestora zdeterminowane są powierzchnią terenu inwestycji (działki [...]) z jednej strony i dopuszczalnymi parametrami nowej zabudowy, ustalonymi przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 2 pkt. 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.

Jak wskazano wyżej teren inwestycji stanowi działka o powierzchni 124 m2, przy czym realizowana zabudowa zajmuje 26 m2, co stanowi 21% terenu działki przy dopuszczalnym planem parametrze powierzchni zabudowy 30 % i nakazanym do zachowania terenie biologicznie czynnym w wielkości minimalnej 60%. Pozostaje zatem możliwość zwiększenia powierzchni zabudowy o 16 m2, co stanowczo nie wystarczy dla wzniesienia najskromniejszego domu jednorodzinnego. Wszystko to oznacza, że jedyną zabudową na działce nr [...] pozostawałby budynek gospodarczy.

Dokonując interpretacji zapisów planu miejscowego Kolegium odniosło się do jego pełnej treści, nie koncentrując się jedynie na brzmieniu § 20. Słusznie wskazano, że są w obszarze objętym planem inne tereny, a to: zabudowy mieszkaniowo-usługowej (MN/U.1 - [...]), gdzie - odmiennie od postanowień § 20 - jednoznacznie jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji budynków gospodarczych i garaży realizowanych dla obsługi budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub usługowych (§ 22) oraz tereny zabudowy usługowej (U.1 i U.2) o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi i uzupełniającej możliwość lokalizacji budynków gospodarczych i garaży (§ 24). Tym samym trudno uznać, że lokalny uchwałodawca - Rada Miasta Krakowa nieświadomie czy przypadkowo nie ustaliła dla terenów [...] możliwości wznoszenia samodzielnych budynków gospodarczych.

Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty skargi w zakresie błędnej wykładni postanowień planu.

Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po przeprowadzeniu przez organ postępowania wyjaśniającego, polegającego na zbadaniu stanu przedmiotowej zabudowy oraz ustaleniu treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu także uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Lektura uzasadnienia zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że Kolegium, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy, a okoliczność, że nie spotkały się one z aprobatą skarżącego, nie świadczy o zasadności jego zarzutów w tym zakresie.

Nie jest uzasadniony zarzut skargi zmierzający do wykazania ze zaskarżone postanowienie narusza prawo własności skarżącego, preferując swobodę planistyczną gminy. Z samej Konstytucji (art. 64 ust.3 ) wynika, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i legalnie może doznawać różnorakich ograniczeń. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest klasycznym przykładem legalnej ingerencji w prawo własności, przy czym ingerencja ta prawo to z reguły ogranicza. Nie jest tak jak chciałby skarżący, że postanowienia planu miejscowego muszą być tak interpretowane, aby wynik wykładni doprowadził każdorazowo do wniosku, że każda zabudowa realizowana przez właściciela nieruchomości, częściowo lub całkowicie samowolnie, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tak rozumiana "ochrona" prawa własności, której jedynym celem miałaby być zakończona powodzeniem procedura naprawcza lub legalizacyjna, nie wynika z Konstytucji ani żadnego innego przepisu prawa.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 110 § 2 K.p.a. w zw. z art. 8 § 2 K.p.a poprzez pominięcie przez organy obu instancji faktu, iż Prezydent Miasta Krakowa zaświadczeniem z dnia 07.07.2016 znak [...] potwierdził, iż nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszenia S. S. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wolnostojącego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 26 m2. Wskazać należy przede wszystkim, że kwestia ta nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (wydania zaświadczenia o żądanej treści) żadnego znaczenia. Jest to okoliczność, która ewentualnie może mieć znaczenie w toczącym się przed PINB postępowaniu legalizacyjnym. Na marginesie można tylko wskazać, że z porównania daty zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu, wydanego przez Prezydenta Miasta Krakowa oraz daty uchwalenia planu miejscowego obszaru Tonie – Zachód wynika, że plan ten w dacie zgłoszenia budowy oraz wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu nie obowiązywał, i nie w oparciu o jego postanowienia odbywała się lokalizacja nowej zabudowy. Jednak kwestie te, w tym ich prawne znaczenie winny być wyjaśniane w toku postępowania legalizacyjnego.

Sąd nie dostrzegł także uchybień w zakresie realizacji zasady praworządności wynikającej z art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie i pominięcie jak wskazał skarżący "przy wydawaniu decyzji" aktualnie obowiązujących przepisów prawa to jest: art 7a, art. 79a oraz art. 81a K.p.a.

Po pierwsze nie było w sprawie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego (art. 79a Kpa). Po wtóre, postępowanie "zaświadczeniowe" nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, a w szczególności postępowaniem którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, w którym to postępowaniu mogłyby pozostawać wątpliwości co do treści normy prawnej (art.7a Kpa). Wskazać też należy, że na korzyść strony rozstrzygane są wątpliwości co do znaczenia przepisu prawnego, przepis ten nie nakazuje natomiast rozstrzygania sprawy na korzyść strony. Z zakresu zastosowania zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony wyłączone są sprawy administracyjne, których przedmiotem nie jest "nałożenie na stronę obowiązku" albo "ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia". O przedmiotowym zakresie tej zasady nie przesądza potencjalny wynik postępowania administracyjnego, lecz charakter sprawy administracyjnej ocenianej w świetle prawa administracyjnego materialnego stanowiącego podstawę prawną lub prawny kontekst decyzji administracyjnej. (Wróbel, Andrzej. Art. 7(a). W: Komentarz aktualizowany Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2018.) W niniejszym postępowaniu nie nałożono na skarżącego żadnych ograniczeń, ani też nie odebrano mu uprawnień, a jedynie odmówiono wydania zaświadczenia o określonej treści.

Mając powyższe na uwadze, skarga jako bezzasadna została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.