Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1123/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] nr [...] którą określono A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...], roku produkcji [...] i pojemności silnika [...] cm3.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym sprawy.

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") w dniu 25 lipca 2011 r. zakupiła na terytorium [...] opisany powyżej samochód marki [...] za kwotę [...] EUR, co potwierdza wystawiony w tym dniu przez firmę H. rachunek nr [...].

Samochód ten został przemieszczony na terytorium kraju, a w dniu 29 lipca 2011 r. poddano go na terytorium kraju badaniu technicznemu, udokumentowanemu Zaświadczeniem nr [...], w którym uprawniony diagnosta określił rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy. Do Zaświadczenia załączono dokument identyfikacyjny pojazdu, gdzie wskazano m.in., że pojazd podlegający badaniu to samochód ciężarowy, z pięcioma miejscami siedzącymi (włączając siedzenie kierowcy).

Następnie w dniu 3 sierpnia 2011 r. przedmiotowy pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany na terytorium kraju. Dnia 17 października 2014 r. pojazd został sprzedany na rzecz T. S.C. z siedzibą w S.(na podstawie faktury VAT Nr [...]), a w dniu 5 grudnia 2014 r. odsprzedany J.M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A. z siedzibą w P. (na podstawie faktury VAT [...]).

Naczelnik Urzędu Celnego w S. (dalej: "organ I instancji"), po przeprowadzeniu analizy dokumentów dotyczących nabycia wewnątrzwspólnotowego i rejestracji ww. samochodu, z uwagi na brak w informatycznym systemie finansowo-księgowym Służby Celnej ZEFIR informacji o zapłacie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tego pojazdu, postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w akcyzie powstałego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu.

W toku postępowania podatkowego, na wezwanie organu I instancji, w piśmie z dnia 26 grudnia 2015 r. Spółka podała, że przemieszczenia przedmiotowego pojazdu na terytorium kraju dokonała w dniu 25 lipca 2011 r. Z kolei, w dniu 21 stycznia 2016 r. organ celny przeprowadził oględziny pojazdu, co udokumentowano protokołem z przeprowadzonych oględzin samochodu nr [...], do którego załączono dokumentację fotograficzną.

W tym stanie sprawy, stwierdzając, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód jest samochodem osobowym, mieszczącym się w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej, oraz że w związku z jego nabyciem nie został dopełniony obowiązek wynikający z art. 106 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r. nr 108, poz. 626 ze zm.; zwanej dalej "u.p.a."), organ I instancji wydał decyzję z dnia [...], w której określił Spółce należne zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji szczegółowo przedstawił ustalone w sprawie elementy kalkulacyjne zobowiązania podatkowego w tym wysokość podstawy opodatkowania ([...] zł, tj. [...] EUR przeliczone na PLN według kursu waluty obowiązującego w dniu 25 lipca 2011 r. a stanowiącego 4,0065 zł/1 EUR) oraz właściwą stawkę podatku akcyzowego (18,6%) i w konsekwencji dokonał obliczenia kwoty należnego podatku akcyzowego w wysokości [...] zł.

Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się uchylenia tego aktu oraz umorzenia postępowania w sprawie. Spółka zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "o.p."), oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 100 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 2 i art. 100 ust. 4 u.p.a. w związku z komentarzem do pozycji CN 8703 oraz do pozycji CN 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnoty Europejskiej w związku z Przedmową do tych Not. Ponadto w treści odwołania zawarła wniosek o:

– przeprowadzenie dowodu ze zdjęć załączonych do odwołania na okoliczność zasadniczego przeznaczenia pojazdu - do przewozu towarów, nie zaś do przewozu osób,

– przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze strony J.C. na okoliczność przebiegu oględzin, a w szczególności okoliczności ustalenia wymiarów podłogi pojazdu.

Dyrektor Izby Celnej w S. (dalej: "organ odwoławczy"), postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r., odmówił Spółce przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów.

Organ I instancji, dostrzegając, że w decyzji z dnia [...] . zaistniała rozbieżność pomiędzy kwotą należnego zobowiązania wskazaną w rozstrzygnięciu a kwotą określoną w uzasadnieniu tej decyzji, w dniu [...] wydał postanowienie nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki, wskazując w rozstrzygnięciu jako właściwą - wskazaną w uzasadnieniu decyzji kwotę w [...] zł. Spółka złożyła zażalenie na to postanowienie do Dyrektora Izby Celnej w S., który postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone Spółce w dniu [...].

Następnie, w dniu [...] organ odwoławczy wydał opisaną na wstępie decyzję, w której uznał decyzję organu I instancji za prawidłową.

Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania twierdzeń Spółki, że zakupiony pojazd marki [...] był samochodem ciężarowym i jako taki nie podlegał obowiązkowi zapłaty akcyzy w związku z jego wewnątrzwspólnotowym nabyciem. Natomiast zgodził się z organem I instancji, że sporny pojazd mieści się w pozycji 8703 "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi".

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały warunki opodatkowania podatkiem akcyzowym, gdyż Spółka wykonała czynność podlegającą akcyzie (nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu niezarejestrowanego wcześniej

na terytorium kraju), a przedmiotem tej czynności był wyrób objęty takim podatkiem (samochód osobowy) i wyliczył kwotę tego podatku ([...] zł) w wysokości odpowiadającej podatkowi określonemu przez organ I instancji w decyzji z dnia [...].sprostowanej postanowieniem tego organu z dnia [...].

Spółka, pismem z dnia 18 października 2016 r., wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego, domagając się uchylenia tego aktu i poprzedzającej go decyzji organu I instancji oraz zasądzenia od organu odwoławczego na rzecz Skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

1) prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Spółkę, jak również naruszenie zasady zaufania obywateli do organów podatkowych, poprzez:

a) dowolne ustalenie, że samochód marki [...] nr nadwozia [...] , rok produkcji [...], pojemność silnika [...] cm3, powinien być zakwalifikowany jako samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób;

b) oddalenie wniosku dowodowego Spółki o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub oględzin z udziałem biegłego lub innej osoby mającej wiadomości specjalne (np. diagnosty), w sytuacji kiedy do sposobu dokonania pomiarów zostały zgłoszone przez Spółkę wątpliwości, a co więcej, po przeprowadzeniu badania technicznego wykonanego w dniu 29 lipca 2011 r. przez biegłego diagnostę, pojazd został zakwalifikowany jako samochód ciężarowy;

c) oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji zdjęciowej, mimo że ta dokumentacja była pomocna dla ustalenia cech pojazdu wskazujących na to, że jest to samochód ciężarowy;

d) dowolne ustalenie, że długość pojazdu to 152 cm, podczas gdy w toku oględzin ustalono, że długość ta wynosi 153,5 cm;

e) zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek innych dowodów celem ustalenia, w jakim stanie był pojazd w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego, a co za tym idzie, jakie było jego przeznaczenie, w tym oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie strony oraz zaniechanie zwrócenia się do producenta pojazdu, podczas gdy z zaświadczenia wydanego przez uprawniony podmiot bezpośrednio po nabyciu pojazdu wynikało, że pojazd powinien być kwalifikowany jako ciężarowy;

f) brak odniesienia się do okoliczności, że Spółka nabyła samochód na terytorium [...], jednak na terytorium kraju zostało przeprowadzone badanie przez biegłego diagnostę, który potwierdził, że samochód należy kwalifikować jako ciężarowy; Spółka nie miała żadnych powodów, aby podważać zaświadczenie wydane przez uprawniony podmiot; wszczynanie po prawie pięciu latach postępowania w zakresie podatku akcyzowego i podważenie opinii biegłego diagnosty przez organy I i II instancji, nie tylko narusza powołane wyżej przepisy o.p., ale stanowi naruszenie zasady zaufania obywatela do organów podatkowych;

2) prawa materialnego, a to art. 100 ust. 1 w związku z art. 100 ust. 2 i art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, w związku z komentarzem do poz. 8703 oraz

do poz. 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich w związku z Przedmową do tych Not oraz niezastosowanie przy ich stosowaniu treści komentarza do poz. 8703 oraz 8704 Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS), podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie tych przepisów prowadzi do wniosku, że pojazd taki jak przedmiotowa [...] spełnia kryteria zaliczenia jej do samochodów ciężarowych, a nie osobowych.

W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, nie znajdując podstaw do uznania zarzutów skargi i podtrzymując w tym zakresie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot sprawy, celem ponownego rozpatrzenia odwołania przez organ II instancji. Uzasadniając swój wniosek, organ odwoławczy wskazał, że po wydaniu zaskarżonej decyzji, którą organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], sprostowaną postanowieniem organu I instancji z dnia [...] na podstawie której określono Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego marki [...] , Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchylił, w trybie przewidzianym w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia [...] roku, którym na podstawie art. 215 § 1 o.p. sprostowano omyłkę popełnioną przez organ I instancji w decyzji z dnia [...], poprzez sprostowanie sentencji tej decyzji w części dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego z kwoty [...] zł na kwotę [...] zł.

Dokonując w ramach swoistej autokontroli uchylenia ww. postanowień w sprawie stwierdzenia oczywistej omyłki, organ odwoławczy doprowadził do zamiany stanu prawnego sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. Wskazać bowiem należy, że o ile w dniu wydania zaskarżonej decyzji, zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przez Spółkę samochodu osobowego będącego przedmiotem niniejszej sprawy określone decyzją organu I instancji w wyniku jej sprostowania wynosiło [...] zł, to w następstwie wydania ww. postanowienia z dnia [...] zobowiązanie to wynosi obecnie [...] zł. Konsekwencją powyższego jest sytuacja, w której zaskarżona decyzja organu I instancji nie odnosi się - w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego - do stanu faktycznego kształtowanego utrzymaną w mocy decyzją organu I instancji z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i może również zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w powyżej zakreślonej kognicji i stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z przyczyn innych niż wskazane w jej treści. W ocenie Sądu bowiem, organ odwoławczy dopuścił się opisanego

w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które - mimo iż Skarżąca nie wskazała na nie w treści skargi - musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], sprostowaną postanowieniem organu I instancji z dnia [...]. Dokonane tym postanowieniem, na podstawie art. 215 § 1 o.p., sprostowanie decyzji organu I instancji polegało zaś na tym, że postanowiono, iż (cyt.) "w sentencji ww. decyzji

• jest: określa zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] PLN (słownie: [...] ) z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego [...] o nr nadwozia [...] , rok produkcji - [...], pojemność silnika - [...] cm3,

• winno być: określa zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł (słownie: [...] ) z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego [...] o nr nadwozia [...] , rok produkcji - [...], pojemność silnika - [...] cm3".

Z uwagi na powyższe wskazać należy, że z brzmienia art. 215 § 1 o.p. wynika, iż organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przepis ten zatem przewiduje możliwość sprostowania błędów rachunkowych oraz oczywistych omyłek zawartych zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu wydanej decyzji. Nie określa jednak, podobnie jak inne przepisy ustawy - o.p., pojęć "błąd rachunkowy" i "oczywista omyłka". Przyjmuje się, że błędem rachunkowym w rozumieniu art. 215 o.p. jest omyłka w działaniu matematycznym, którą wprowadzono do decyzji. Natomiast za błąd taki nie można uznać wadliwych wyliczeń zawartych w dowodach, które przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych decyzji (por. J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa. Komentarz, s. 237; M. Masternak, w: B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 713). Oczywistą omyłką mogą być w szczególności różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, zły dobór słów. Natomiast ustalenia faktyczne przyjęte, jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumcja, błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb rektyfikacyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 622/01, LEX nr 137799).

Tryb określony w art. 215 § 1 o.p. przewiduje zatem jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne, niewpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji, gdyż sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści, a w szczególności gdy dotyczy to nałożenia poprzez sprostowanie zwiększonej kwoty zobowiązania pieniężnego na stronę postępowania. Pogląd ten jest powszechnie podzielany w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, np.: z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt II OSK 777/13, z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1829/10 i II FSK 1830/10 – opubl. w CBOSA).

Wskazać jeszcze raz należy, że postanowienie, jakie przewiduje art. 215 o.p., prowadzi do wyeliminowania z decyzji najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2000 r., sygn. akt III SA 761/99, LEX nr 79231). Zastosowanie powołanego przepisu nie dotyczy więc sytuacji, w której poprawienie błędu rachunkowego faktycznie powoduje zmianę sytuacji prawnej strony. W takiej sytuacji zmiana może nastąpić jedynie w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 741/13, opubl. w CBOSA).

Na niedopuszczalność zmiany wysokości ustalonych kwot zawartych w rozstrzygnięciu decyzji w drodze sprostowania wskazywały także, m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 182/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 maja 2016 r. o sygn. akt I SA/Kr 373/16, czy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I GSK 805/14 (orzeczenia opubl. w CBOSA).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy należy zwrócić uwagę, że organ I instancji, dokonując z urzędu sprostowania swojej decyzji, w istocie sprostowaniem zwiększył blisko czterokrotnie określoną pierwotnie kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym, a ponadto wbrew stanowisku organu stwierdzony błąd nie miał charakteru oczywistego. Trudno za taki bowiem uznać umieszczenie w sentencji decyzji (i to w zapisie zarówno cyfrowym, jak i słownym) kwoty zupełnie odmiennej od kwoty obliczonej w uzasadnieniu tej decyzji.

Zdaniem Sądu, takiej wady nie można zakwalifikować jako błędu rachunkowego – jak przyjęły organy obu instancji, ponieważ dotyczy ona wymiaru podatku, a więc merytorycznej treści decyzji. Dokonane przez organ I instancji sprostowanie błędu rachunkowego w sentencji decyzji podatkowej jest w istocie rozstrzygnięciem o wysokości zobowiązania podatkowego, a zatem rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, które powinno zapadać w formie decyzji. Co więcej, wskazać należy, że w myśl art. 121 o.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przedmiotowa zasada niesie w sobie nie tylko treści normatywne, ale i daleko wykracza poza ramy prawne. Oznacza ona zakaz przerzucania na podatnika błędów lub uchybień popełnionych nie tylko przez prawodawcę, ale również szczególnie przez organy podatkowe. Zastosowanie w takim przypadku art. 215 § 1 o.p. jest jego naruszeniem i to oczywiście w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skoro dokonana przez organ I instancji korekta wpłynęła na zmianę treści i znaczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, co jest niedopuszczalne w świetle art. 215 § 1 o.p., zaś organ odwoławczy - rozpoznając sprawę zainicjowaną odwołaniem Skarżącej - nie dostrzegł wskazanej wady decyzji organu I instancji i, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., rozstrzygnął o utrzymaniu w mocy sprostowanej decyzji, to decyzja organu odwoławczego musi zostać uchylona. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostać zaś musi podniesiona przez organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę, okoliczność uwzględnienia skargi Spółki na postanowienie z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki, i uchylenia obu tych rozstrzygnięć. Sąd dokonuje bowiem oceny legalności zaskarżonej decyzji podatkowej na dzień jej wydania.

W świetle powyższego, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a., przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wydając decyzję, organ zobowiązany jest uwzględnić powyższe stanowisko Sądu.

Jednocześnie Sąd zauważa, że z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania podatkowego, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji przedwczesna jest ocena pozostałych zarzutów sformułowanych w petitum skargi. Ponadto wskazania wymaga, że wobec wskazanego powyżej uwzględnienia przez organ odwoławczy skargi Spółki i uchylenia ww. postanowień organów obu instancji w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sentencji decyzji z dnia [...], nie zachodziła potrzeba skorzystania przez Sąd z uprawnienia wynikającego z art. 135 p.p.s.a., celem wyeliminowania tych postanowień z obrotu prawnego.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), w pkt. 2 sentencji Sąd zasądził od organu odwoławczego na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.