Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1131/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 119 pkt 3, art. 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Joanna Dargas (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Ministra spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 1988 r. W. S. wystąpił do Urzędu Dzielnicowego [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w m. [...], przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] przekazał ww. wniosek Wojewodzie [...] zgodnie z właściwością.

Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 1988 r., sygn. akt [...] Sąd Wojewódzki w [...] ustalił, że spadkobiercy J. S., tj. W. S., J. S., H. S. i B. S. pozostawili zabudowaną nieruchomość w m. [...] przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia [...] października 1988 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Cywilny w pkt 1 dokonał działu spadku po J. S., w ten sposób, że wyznaczył W. S. jako uprawnionego do występowania z roszczeniem przeciwko Skarbowi Państwa o zaliczenie wartości mienia pozostawionego przez J. S. w [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 1988 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Cywilny stwierdził, że spadek po H. S. zmarłej w dniu [...] maja 1955 r. w [...], na podstawie ustawy nabyli: W. S., J. S. i B. S., każdy po 1/3 części.

Postanowieniem z dnia [...] maja 1988 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Cywilny uznał, że spadek po B. S. zmarłym w dniu [...] lutego 1970 r. w [...], na podstawie ustawy nabyli: J. S. i W. S. każdy po 1/2 części.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1991 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Cywilny stwierdził, że spadek po W. S. zmarłym w dniu [...] lutego 1990 r. w [...], na podstawie testamentu nabył wnuk - P. D. w całości.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. (data wpływu) P. D. wystąpił do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] potwierdził P. D. prawo do 1/2 części rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 609/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższe decyzje, a wyrokiem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3320/15 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa oddalił skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości w m. [...] przy ul. [...], pow. [...], woj. [...].

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. P. D. wystąpił do organu wojewódzkiego o podjęcie zawieszonego postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił podjęcia zawieszonego postępowania do czasu przedłożenia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia po J. S.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. D..

Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.: "Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Podstawą zawieszenia przedmiotowego postępowania była śmierć strony, tj. J. S. oraz brak wykazania następstwa prawnego po nim.

Minister podkreślił, iż okoliczność dziedziczenia potwierdza prawomocne postanowienie sądu w przedmiocie nabycia spadku lub notarialny akt poświadczenia dziedziczenia - dlatego też nie jest możliwe, aby organ administracji dokonywał samodzielnie ustaleń w tej kwestii na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów lub informacji udzielanych przez stronę. Organy administracji nie mają zaś interesu w ustaleniu prawa do spadku, co wyklucza wszczęcie przez nie samodzielnie postępowania na rzecz strony, która z racji posiadania tego interesu jest jedynym uprawnionym do wszczęcia postępowania spadkowego.

Minister podkreślił, iż zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony, tj. po uzyskaniu prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia po J. S..

Z powyższego wynika, że w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe ustalenie spadkobierców strony na podstawie pisemnej informacji. Byłoby to również niezgodne z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., który wskazuje, że w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej do wniosku należy dołączyć postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo o dziale spadku.

Wojewoda [...] przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy wziął pod uwagę wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3320/15 cyt.: Jednocześnie zaznaczyć należy, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt I OPS 3/17 (CBOSA), przyjęto, iż złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez osobę uprawnioną w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego również w stosunku do wszystkich pozostałych uprawnionych w rozumieniu art. 3 tej ustawy. Jak zauważono w uzasadnieniu tej uchwały, wymienione w art. 8 ust. 1 tej ustawy elementy decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 3, wskazują na celowość załatwienia sprawy o potwierdzenie prawa do rekompensaty jednym rozstrzygnięciem. Mając na uwadze powyższe, uchylenie wydanych w sprawie decyzji usprawiedliwia okoliczność, że postępowanie w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty powinno być prowadzone przy udziale współuprawnionych spadkobierców. W tym zakresie uwzględnieniu podlegać będą złożone w przypisanej formie oświadczenia o przeniesieniu swoich praw na pozostałych spadkobierców, które - co ważne - nie są ograniczone datą 31 grudnia 2008 r. Rolą organów będzie zatem, w ponownie prowadzonym postępowaniu, ustalić wszystkie strony postępowania i zapewnić im, stosownie do art 10 k.p.a., udział w postępowaniu, a następnie orzec o całości uprawnienia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a., Minister zauważył, że Wojewoda [...] umożliwił P. D. czynny udział na każdym etapie postępowania od chwili jego wszczęcia, zapewniając mu wpływ na ustalenie stanu faktycznego. Strona miała również możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań. Ponadto organ wojewódzki działał w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. D. zarzucając mu naruszenie :

1) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i nieustalenie osób, które powinny występować w sprawie w charakterze strony;

2) art. 12 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady szybkości postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sytuacji gdy stan sprawy nie uzasadnia takiej decyzji, a nadto niepodjęcie z urzędu kroków zmierzających do usunięcia przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania;

3) art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. i 30 § 5 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niewezwaniu spadkobierców J. S. do udziału w sprawie, a w przypadku powzięcia wątpliwości co do kręgu spadkobierców niepodjęcie kroków zmierzających do powołania kuratora spadku, ewentualnie zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.

4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy ustalenie kręgu spadkobierców po J. S. nie stanowi zagadnienia wstępnego, od treści którego zależy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji.

5) art. 153 p.p.s.a. - poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszących się do konieczności ustalenia przez organ wszystkich stron będących stronami i zapewnienie im udziału w postępowaniu i przerzucenie tego ciężaru na stronę postępowania.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów, Sąd uznał skargę za niezasadną.

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP.

W myśl art. 97 § 2 k.p.a. gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których mowa w § 1 pkt 1-4, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Z kolei stosownie do postanowień art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.

Z wykładni powyższych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jednoznacznie zatem wynika, że postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania winno być wydane przez organ wtedy, gdy ustali on bez cienia wątpliwości w tym zakresie, iż nie ustąpiły przyczyny uzasadniające uprzednie zawieszenie tego postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w sytuacji zawieszenia postępowania z uwagi na zagadnienie wstępne, a w niniejszym przypadku to było właśnie przyczyną uprzedniego zawieszenia postępowania, przyczyna uzasadniająca zawieszenie ustępuje w chwili, gdy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd uzyskuje charakter trwały, tj. staje się odpowiednio ostateczne, prawomocne, wykonalne bądź skuteczne.

Podnieść należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania organ nie może ponownie badać przesłanek samego zawieszenia i oceniać zasadności postanowienia w tym przedmiocie (por. m. in postanowienie NSA z 11 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1704/10; LEX nr 1149220). W ramach postępowania dotyczącego podjęcia zawieszonego postępowania należy przede wszystkim ocenić czy istnieją nadal przyczyny zawieszenia (uzasadniające trwanie "stanu zawieszenia"). "Nie jest to kwestia wzruszenia prawomocnego postanowienia o zawieszeniu postępowania, lecz jedyne wyciągnięcie wniosku z tego, że sytuacja, która uzasadniała zawieszenie, nie istnieje."(por. wyrok WA w Rzeszowie z 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 404/18, LEX nr 2523795).

W rozpoznawanej sprawie podstawę zawieszenia postępowania stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W tym miejscu należy zauważyć, że przyczyną uzasadniającą zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie o rekompensatę za pozostawione przez J. S. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości jest konieczność ustalenia następców prawnych po nim.

Postanowienie o zawieszeniu postępowania wydane zostało po powzięciu przez organ I instancji , że jedna ze stron postępowania – J. S. zmarł [...] czerwca 1989 r.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie wypowiadał się już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3320/15 wprawdzie oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od wyroku WSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 609/15, jednak uznał odmiennie od sądu I instancji, że złożony przez P. D. wniosek mógł zostać rozpoznany jedynie jako pochodzący od spadkobiercy współwłaściciela nieruchomości.

Jednocześnie Sąd zaznaczył, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt I OPS 3/17 (CBOSA), przyjęto, iż złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez osobę uprawnioną w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego również w stosunku do wszystkich pozostałych uprawnionych w rozumieniu art. 3 tej ustawy. Jak zauważono w uzasadnieniu tej uchwały, wymienione w art. 8 ust. 1 tej ustawy elementy decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 3, wskazują na celowość załatwienia sprawy o potwierdzenie prawa do rekompensaty jednym rozstrzygnięciem. Mając na uwadze powyższe, uchylenie wydanych w sprawie decyzji usprawiedliwia okoliczność, że postępowanie w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty powinno być prowadzone przy udziale współuprawnionych spadkobierców. W tym zakresie uwzględnieniu podlegać będą złożone w przepisanej formie oświadczenia o przeniesieniu swoich praw na pozostałych spadkobierców, które – co ważne – nie są ograniczone datą 31 grudnia 2008 r. Rolą organów będzie zatem, w ponownie prowadzonym postępowaniu, ustalić wszystkie strony postępowania i zapewnić im, stosownie do art. 10 k.p.a., udział w postępowaniu, a następnie orzec o całości uprawnienia.

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisu tego (w zw. z art. 153 i 190 p.p.s.a.) wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badane. Prawomocne orzeczenia korzystają z domniemania prawidłowości i mogą zostać wzruszone jedynie w przypadkach nadzwyczajnych, określonych ustawą.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest właśnie konsekwencją dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni, z której wynika, że w postępowaniu w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty muszą brać udział wszyscy spadkobiercy właściciela pozostawionej nieruchomości.

Jak wskazano w powołanej przez NSA uchwale z dnia 9 października 2017 r., sygn. I OPS 3/17 w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty toczy się jedno postępowanie, a jego stronami są wszyscy spadkobiercy właściciela pozostawionej nieruchomości. Złożenie wniosku przez osobę uprawnioną w terminie skutkuje wszczęciem postępowania również w stosunku do wszystkich uprawnionych. Prawo do rekompensaty z punktu widzenia przedmiotowego jest jednym uprawnieniem z jednego tytułu prawno-faktycznego. Wielość podmiotów uprawnionych nie skutkuje wielością uprawnień, wielu uprawnionym przysługuje jedno prawo do rekompensaty, zachodzi zatem przypadek współuczestnictwa materialnego. Jego konsekwencje procesowe powinny być ustalane z uwzględnieniem stosunku administracyjnoprawnego, norm prawa materialnego i przepisów procesowych. Wszystkie przedstawione w uzasadnieniu uchwały argumenty prowadzą do wniosku, który orzekający w niniejszej sprawie skład podziela, że jeden ze spadkobierców, składając wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty, powoduje wszczęcie postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty przysługującego wszystkim współspadkobiercom (vide: NSA w wyroku z 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2037/16).

Z uwagi na fakt, że prawo spadkobierców do rekompensaty wywodzone jest z prawa nieżyjącego właściciela pozostawionego mienia, udziały poszczególnych spadkobierców w tym prawie są uwarunkowane wielkością przynależnych im udziałów spadkowych. Artykuł 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., nie stanowi wymogu wykazania ciągłości dziedziczenia prawa do rekompensaty, ale tylko następstwa prawnego - tu spadkobrania, jeśli chodzi o osoby wskazujące uprawnionego do rekompensaty. Prawo do rekompensaty jest kategorią prawa administracyjnego, które ustalane jest w postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia zatem wymaga to, że w tym postępowaniu to podmiot ubiegający się ma wykazać, że spełnia przesłanki materialne prawa (wyrok NSA z 23.8.2013 r. I OSK 593/12; wyrok WSA w Warszawie z 4.4.2014 r. I SA/Wa 1837/13, Lex 1464969). Wykazanie przesłanek materialnych prawa wymaga złożenia dokumentów o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zatem skarżący był zobowiązany do aktywnej współpracy z organami administracyjnymi oraz wskazania wszystkich następców prawnych po J. S. i udokumentowania tego, a nie tylko swojego następstwa prawnego. Przy czym należy się zgodzić ze stanowiskiem NSA zaprezentowanym w wyroku z 14 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 68/16, iż nie jest możliwe, by organ samodzielnie ustalił spadkobierców właściciela nieruchomości, nawet gdyby dysponował danymi potencjalnych spadkobierców, ponieważ dowodem istnienia następstwa prawnego nieżyjących osób fizycznych może być jedynie postanowienie właściwego sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub sporządzony przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia. Domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą (art. 1025 § 2 kc). Spadkobierca może udowodnić swoje prawa wynikające z dziedziczenia względem osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku z tytułu dziedziczenia, tylko stwierdzeniem nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia (art. 1027 kc). Mimo deklaratoryjnego charakteru powyższych aktów, niedopuszczalne jest przyjmowanie domniemania posiadania interesu prawnego w sprawie przy braku dokumentu stwierdzającego nabycie spadku (prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia przez notariusza), ponieważ ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie może samodzielnie orzekać w materii należącej do kognicji sądów powszechnych. Dopiero wykazanie następstwa prawnego prawomocnym postanowieniem sądu cywilnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktem poświadczenia dziedziczenia przez notariusza jest podstawą dla przyjęcia istnienia legitymacji do bycia stroną postępowania administracyjnego (wyroki NSA z: 25.11.2016 r. II OSK 458/15; 22.6.2017 r. I OSK 2933/16).

W związku z bezsporną okolicznością, że skarżący nie przedstawił prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po J. S. lub aktu poświadczenia dziedziczenia, zasadna była odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Przyczyna zawieszenia postępowania bowiem nie ustała.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące niezapewnienia przez organ czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom, ich nieustaleniu i nie podjęciu z urzędu działań zmierzających do usunięcia przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania, co w konsekwencji zdaniem skarżącego oznacza niezastosowanie się przez organy orzekające do oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie konieczności ustalenia przez organ wszystkich stron postępowania. Jak wskazano bowiem wyżej to stronę inicjującą postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty obciąża obowiązek współpracy z organami administracyjnymi oraz wskazania wszystkich następców prawnych po J. S. i udokumentowania tego, a nie tylko swojego następstwa prawnego. Jak wskazano również wyżej nie jest możliwe by organ samodzielnie ustalił spadkobierców właściciela nieruchomości.

Również bezzasadny jest zarzut dotyczący możliwości zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na to, że przepis ten obliguje organ do zawieszenia postępowania w przypadku śmierci strony w trakcie postępowania. W niniejszej sprawie śmierć J. S. nastąpiła w dniu [...] czerwca 1989 r., a niniejsze postępowanie prowadzone jest z wniosku P. D. z dnia [...] grudnia 2008 r. Ponadto jak wskazano wyżej, na etapie rozpoznawania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania organ nie może ponownie badać przesłanek samego zawieszenia i oceniać zasadności postanowienia w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnym orzekł jak w sentencji.