Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1499/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o nałożeniu na A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] lipca 2013 r. na drodze powiatowej nr [...] (ul. [...]) w miejscowości L. został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował M. B. Kierowca wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy działającego pod nazwą E. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...],[...]. Pojazdem wykonywany był krajowy przewóz drogowy materiału sypkiego - piasku z kopalni w miejscowości O. na budowę drogi [...] w okolice miejscowości [...]. Powyższe dane ustalono na podstawie protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka oraz okazanego do kontroli dokumentu przewozowego WZ nr [...].

Z uwagi na uzasadnione podejrzenie, iż masa przewożonego ładunku powoduje przekroczenie normy w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisków na osie przewidziane dla zatrzymanego pojazdu w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. Nr 951) pojazd poddano ważeniu na stanowisku ważenia pojazdów znajdującym się przy ul. [...] w L. u - nr drogi [...]. Dla ww. stanowiska ważenia pojazdów został sporządzony protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów, z którego jednoznacznie wynika, iż pomierzony spadek podłużny na ww. punkcie kontrolnym wynosi 0,14 %, przy dopuszczalnym spadku na poziomie 1 %, a pomierzony spadek poprzeczny wynosi 0,02 % przy dopuszczalnym spadku na poziomie 2%.

Do pomiaru wykorzystano wagi nieautomatyczne do ważenia pojazdów znak fabryczny SAW 10C o numerach fabrycznych [...], [...] posiadające świadectwa legalizacji ponownej przeprowadzonej przez Dyrektora Obwodowego Urzędu Miar w [...] wydane w dniu [...] sierpnia 2011 r., ważne do [...] lipca 2013 r.

Załadowcą przewożonego towaru był Pan A. O. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r.

Wyniki kontroli spowodowały wszczęcie postępowania administracyjnego wobec załadowcy towaru, które zakończyło się wydaniem w dniu [...] sierpnia 2014 r. decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] nakładającej na A. O. karę pieniężną w wysokości 15000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Stwierdzono bowiem przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej czteroosiowego pojazdu samochodowego o wartość 12,15 tony (37,96 % w stosunku do normy wynoszącej 32 tony) a także przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej o 7,80 tony (41,05 % w stosunku do normy wynoszącej 19 ton).

Decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. została wysłana na wskazany przez skarżącego adres i została doręczona w trybie art. 44 k.p.a.

Pismem z [...] lutego 2015 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. a następnie po przeprowadzeniu postępowania wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r., którą uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej na A. O. za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach i nałożył na A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. karę pieniężną w wysokości 15000 złotych za naruszenie przepisu art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c prd za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. zapadła w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez pełnomocnika spółki, który w złożonym odwołaniu zarzucił jej naruszenie:

I. przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a) art. 107 oraz art. 109 k.p.a. poprzez wydanie i doręczenie decyzji A. Sp. z o.o., która nie jest stroną niniejszą postępowania, co skutkuje nieważnością niniejszej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.;

b) art. 80 k.p.a. w konsekwencji naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcia, że A. O. miał wpływ i godził się na powstanie stwierdzonych naruszeń;

II. przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 64 w zw. z art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nałożeniu kary pieniężnej na A. Sp. z o.o., podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że A. O. miał wpływ i godził się na powstanie stwierdzonych naruszeń;

b) art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w konsekwencji jego niezastosowania i nieumorzenia postępowania podczas gdy z okoliczności sprawy oraz zebranego materiału dowodowego wynika, że strona nie dokonała załadunku kontrolowanego pojazdu.

W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że organ I instancji błędnie skierował zaskarżoną decyzję do A. Sp. z o.o. oraz podkreślił on, że podmiot ten posiada odrębną od Pana A. O. osobowość prawną i w związku z tym powinien zostać zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik wskazał nadto, że zgodnie z umową zawartą pomiędzy I. Sp. z o.o., a D. S.A., to sprzedawca był zobowiązany na swój koszt oraz ryzyko dokonać załadunku i zważenia towaru. Odnosząc się ponadto do zlecenia nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., wskazał on, że nie zostało ono podpisane przez A. O.. Zdaniem skarżącego, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu I instancji, że A. O. był jedynym podmiotem dokonującym załadunku pojazdów na terenie kopalni O., bowiem w tym czasie załadunku dokonywał także podmiot A. Sp. z o.o. Podkreślił on także, że pojazdy ładowane przez A. O. miały poruszać się tylko po terenie kopalni O.. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na wstępie uzasadnienia wskazał na treść art. 64, 140aa ust. 1 i 3 prd. Przywołał też definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a prd, zgodnie z którą pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w prd. Organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż zatrzymany w dniu [...] lipca 2013 r. w L. u na ul. [...] (droga powiatowa nr [...]), czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] został załadowany przez Pana A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O.. Powyższe wynika przede wszystkim z przesłanego przez Pana P. G. zlecenia Nr: [...] z dnia [...] maja 2013 r., zgodnie z którym I. Sp. z o.o. zleciło podmiotowi - A. A. O.: "wykonanie załadunku piasku na samochody na terenie kopalni O. w ilości około 100 000 ton w cenie [...] netto tona przy wydobyciu spod wody oraz [...] zł netto tona przy wydobyciu ponad wodę oraz ewentualnie załadunku z hałdy". Co znamienne w niniejszej sprawie w przedmiotowym zleceniu zawarto postanowienie, że: "Jakakolwiek zmiana postanowień Zlecenia, w tym zmiana przedmiotu Zlecenia wymaga uprzedniej i pisemnej zgody Zamawiającego, wyrażonej w formie pisemnej pod rygorem nieważności". Z powyższego zlecenia, podpisanego w imieniu I. Sp. z o.o. przez Pana P. G., zdaniem organu odwoławczego, wynika, że do obowiązków A. O. należało m.in. załadowanie pojazdów wydobytym przez niego piaskiem.

Organ podkreślił też, że procedurę wydobycia i załadunku piasku na kopalni O. precyzyjnie opisał przesłuchany dnia [...] lipca 2015 r. w charakterze świadka Pan P. G., który wskazał, iż zlecenie Nr [...] znajdujące się w aktach sprawy dotyczyło załadunku piasku na terenie kopalni O.. Według tego zlecenia do Pana O. należało wydobycie piasku z nad lustra wody oraz spod lustra wody a następnie wsypanie go na hałdę w celu odsączenia, hałda która powstała w wyniku wydobycia była usypywana bezpośrednio w miejscu wydobycia nie było konieczności przewożenia wydobytego piasku po terenie kopalni. Piasek na hałdzie podlegał naturalnemu odsączaniu a następnie był ładowany za pomocą koparki należącej do Firmy A. i przez operatora koparki zatrudnionego w tej firmie na samochody podstawione przez firmę D.".

W tym zakresie zeznania Pana P. G. znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach Pana M. B. (kontrolowalnego kierowcy), który zeznał: "Wiozłem piasek na terenie kopalni znajdującej się w miejscowości O. do budowy drogi [...] tj. okolice miejscowości [...] (...). Na terenie kopalni gdzie byłem załadowany nie ma żadnej wagi. Pojazd ważony jest przed rozładunkiem na terenie budowy drogi [...] (..). Cały ładunek został załadowany na terenie kopalni O. Nikt nie sprawdzał żadnych parametrów przez załadunkiem (...).

Według oceny Głównego Inspektora Transportu Drogowego okoliczność, że to Pan A. O. załadował kontrolowany pojazd piaskiem potwierdzają także złożone przez pełnomocnika strony, w odpowiedzi na wezwanie organu do przesłania dokumentów dotyczących przejazdu kontrolowanego pojazdu, faktury VAT nr [...], [...], [...], a w szczególności faktura nr [...] z [...] lipca 2013 r., dokument - wydobycie i załadunek na kopalni O. m-c lipiec 2013 r.

Zgodnie z ww. fakturą Vat nr [...] została ona wystawiona za: "Załadunek samochodów piaskiem przy wydobyciu spod lustra wody". Z załączonego do tej faktury dokumentu - Wydobycie i załadunek na kopalni O. m-c lipiec 2013 r., wynika zaś, że w dniu [...] lipca 2013 r., Pan A. O. dokonał załadunku 113,28 tony piasku. Ponadto organ podał, że przesłuchany w charakterze świadka, Pan W. K. (prezes zarządu I. Sp. z o.o.) wskazał, że przedmiotowa faktura VAT nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. dotyczy wydobycia i załadunku pojazdu.

W sprzeczności z ww. dowodami pozostają zaś zeznania Pana A. O., który wskazał: "[...] miałem za zadanie w ramach ustnego zlecenia od firmy I. Sp. z o.o. wydobycie z wody i przygotowanie do produkcji bądź późniejszego załadunku kruszywa naturalnego w postaci piasku. Umowa była tylko ustna, zawarłem ja z P. G., ja wystawiłem faktury na podstawie obmiaru i zestawienia ze strony zamawiającego. Ja umówiłem się z zamawiającym, iż moim zadaniem było wydobycie materiału z wody i przygotowanie do obróbki i przemieszczenie po terenie kopalni". Zeznania te, w ocenie organu odwoławczego, jako mające na celu jedynie uniknięcie przez stronę odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, należy uznać za niewiarygodne.

Organ odwoławczy wskazał także, że w dniu [...] listopada 2013 r., wpisano do Krajowego Rejestru Sądowego podmiot - "A." Sp. z o.o. Spółka ta powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy Pana A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O., wpisanego do Ewidencji Działalności Gospodarczej pod nr REGON [...], w spółkę kapitałową - jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, na podstawie oświadczenia o przekształceniu [...] O. zwartego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2013 r., sporządzonym przed notariuszem P. W., notariusz w [...], Repetytorium A nr [...]. Następnie w dniu [...] grudnia 2014 r., z Krajowego Rejestru Sądowego wykreślono A. [...] Sp. z o.o. i wpisano A. Sp. z o.o. Wpis ten dokonany został na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] października 2014 r., repetytorium A nr [...], zmienionego aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2014 r., repetytorium A nr [...]. Należy zatem przyjąć, że podmiot A. Sp. z o.o. stanowi następcę prawnego Pana A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O..

W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo określił stronę niniejszego postępowania. Strona ta była ponadto prawidłowo informowana o podejmowanych czynnościach administracyjnych.

W dalszej części uzasadnienia Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 2 ustawy o drogach publicznych znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061).

Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone ww. rozporządzeniu), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W związku z powyższym ul. [...] (droga powiatowa nr [...]), stanowi drogę po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi wynoszącym do 8 t.

W myśl § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nacisk podwójnej osi napędowej, przy odległości (d) między osiami składowymi pomiędzy 1,3 m a 1,8 m (1,3 ≤ d < 1,8) nie może przekraczać - 18 ton albo 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.

Stosownie z kolei do § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi - 32 tony, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.

Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2012 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. z przewidzianymi terminami ważności do dnia 31 lipca 2013 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany, o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., który kierowca podpisał bez uwag.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu - 26,80 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 w górę) - przekroczenie o 7,80 t (ok. 41,05 % dopuszczalnej wartości);

- masa całkowita pojazdu - 44,15 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę dla każdej osi) - przekroczenie dmc o 12,15 t (ok. 37,96 % dopuszczalnej wartości);

- podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu.

Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c prd w wysokości 15000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormalnego bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną także na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. W związku z powyższym ustawodawca uznał, iż nie tylko przewoźnicy poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej. W procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów; co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania transportu drogowego, odgrywają zwykle właśnie załadowcy wydający ładunek do przewozu. Nie sposób zatem przyjąć, iż tylko jeden z elementów łańcucha załadowca (sprzedawca) - przewoźnik - odbiorca ładunku ma być odpowiedzialny za powstałe w wyniku określonej transakcji handlowej naruszenia norm dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu poruszającego się po drogach publicznych. Wszak to nie przewoźnik ustala warunki transakcji - ile, i jaki rodzaj towaru ma być sprzedany/kupiony- o tym decydują przecież strony transakcji.

Organ podkreślił, że art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, będący podstawą do nałożenia kary pieniężnej na załadowcę, jako przesłanki warunkujące odpowiedzialność załadowcy za przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu wskazuje jedynie jego wpływ lub zgodę na powstanie naruszenia.

W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że załadowca towaru miał wpływ oraz godził się na powstanie stwierdzonych naruszeń.

Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalny nacisk podwójnej osi napędowej kontrolowanego pojazdu wynosił 19 ton, a jego dopuszczalna masa całkowita równa była 32 ton. W trakcie kontroli stwierdzono natomiast, że nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wynosił 26,80 t, a jego masa całkowita równa była 44,15 t. Zdaniem organu II instancji ta okoliczność jednoznacznie dowodzi, że strona miała wpływ, w dodatku znaczący, na powstanie naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu. W ten sposób załadowca pośrednio miał swój wkład w pogorszenie się nie tylko stanu technicznego dróg, ale też przyczynił się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zdaniem organu odwoławczego załadowanie przez załadowcę, zbyt dużej ilości towaru było warunkiem koniecznym i wystarczającym do powstania naruszeń. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że załadowca przed wypuszczeniem pojazdu na drogi publiczne nie zważył go a zatem godził się na powstanie stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń.

Mając z kolei na uwadze zarzut pełnomocnika strony dotyczący nieważności zaskarżonej decyzji, organ II instancji wskazał, że w związku z wniesieniem od przedmiotowej decyzji odwołania, w niniejszej sprawie należało zastosować tryb odwoławczy, czyli wydać decyzję organu II instancji w oparciu o przepisy rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji gdy strona wnosi odwołanie od decyzji obarczonej wadą nieważności, wniosek taki (w trybie art. 156 § 1 Kpa) winien być rozpatrzony w ramach postępowania odwoławczego oraz załatwiony w ramach uprawnień wynikających z art. 138 Kpa, który nie przewiduje stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb odwoławczy ma w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru obejmującym m.in. stwierdzenie nieważności decyzji.

Odnosząc się natomiast do znajdującej się w aktach niniejszej sprawy, umowy zawartej pomiędzy Powiatem L., a I. Sp. z o.o. organ odwoławczy podał, że zgodnie z jej § 9 ust. 1 zd. 2, pojazdy wykonawcy muszą spełniać wymogi przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o drogach publicznych, szczególnie w zakresie dopuszczalnych obciążeń na oś pojazdu. Tym samym przedmiotowa umowa nie wprowadziła żadnych odstępstw w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdów. Ponadto w ustalonym stanie faktycznym, z uwagi na rodzaj przewożonego ładunku (ładunek podzielny), jak i parametry kontrolowanego pojazdu, żadne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym nie uprawniało do zgodnego z prawem przejazdu tym pojazdem. W przypadku ładunku podzielnego należy bowiem go podzielić i przewieźć "na raty". Organ II instancji wskazał, że przedmiotowa umowa nie jest tożsama z zezwoleniem w rozumieniu art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W treści odwołania pełnomocnik strony wskazał, że Pan A. O. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O. nie był jedynym podmiotem dokonującym załadunku piasku w kopalni O.. Na potwierdzenie powyższego w załączeniu do odwołania, przesłał on poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię dokumentu WZ z dnia [...] lipca 2013 r., w którym jako załadowcę wskazano A. Sp. z o.o. Organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzone za zgodność z oryginałem zlecenie nr [...], fakturę VAT nr [...] i dokument - Wydobycie i załadunek na kopalni O. m-c lipiec 2013 r. Tym samym sama strona pośrednio przyznała, że dokonała ona załadunku kontrolowanego pojazdu. Późniejsze wyjaśnienia strony, negujące tą okoliczność, należy uznać zatem za mające jedynie na celu uniknięcie przez nią odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Za nieuzasadniony organ II instancji uznał także zarzut pełnomocnika strony, że zgodnie z umową ustną zawartą z I. Sp. z o.o., pojazdy ładowane przez A. O. miały poruszać się tylko po terenie kopalni O.. Argument ten pozostaje bowiem w sprzeczności z wiarygodnymi wyjaśnieniami Pana P. G. oraz z treścią zlecenia Nr [...].

Według oceny Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 p.p.s.a. albowiem przeprowadził wnikliwie postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, do ustalonego stanu faktycznego w sprawie zastosował właściwe przepisy prawa materialnego a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnił.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. spółka A. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a. naruszenie art. 107 k.p.a. oraz 109 k.p.a. poprzez wydanie i doręczenie decyzji w stosunku do spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w L., która nie jest stroną niniejszego postępowania, co skutkuje nieważnością niniejszej decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4,

b. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów i ustalenie wbrew zebranemu materiału dowodowemu oraz zasadom logiki, że A. O. miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia polegającym na przejeździe po drogach publicznych pojazdów normatywnych bez zezwolenia.

2. przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a. naruszenia art. 64 w związku z art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o nałożeniu na A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł podczas gdy z okoliczności oraz dowodów zgromadzonych w toku niniejszego postępowania nie wynika aby A. O. miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia polegającym na przejeździe po drogach publicznych pojazdów normatywnych bez zezwolenia.

b. naruszenia art. 140 aa ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie przedmiotowego postępowania podczas gdy z okoliczności sprawy oraz zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że to nie strona dokonywała załadunku nienormatywnego pojazdu i nie miała wpływu na powstanie wskazanego naruszenia wobec czego postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać umorzone.

W związku z powyższym skarżąca:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2. na podstawie art. 135 p.p.s.a. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], ewentualnie o jej uchylenie w całości,

3. na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, powiększonych o koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności bądź też ich uchylenie.

Sąd nie podzielił słuszności zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca, że decyzje zostały wydane i doręczone spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. a więc podmiotowi nie będącemu stroną niniejszego postępowania, co skutkuje ich nieważnością stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem strony za błędny należy uznać pogląd organu, że skoro spółka A. Sp. z o.o. powstała w wyniku przekształcenia działalności gospodarczej A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." to jest jego następcą prawnym i winna brać udział w sprawie za A. O.. Skarżąca podkreśliła, że wszystkie prawa i obowiązki A. O. nabyła z dniem przekształcenia tj. z dniem [...] listopada 2013 r. natomiast zdarzenie, będące przedmiotem sprawy nastąpiło w dniu [...] lipca 2013 r., a więc jeszcze przed datą przekształcenia A. O. w spółkę kapitałową. Do dnia dzisiejszego po stronie A. O. nie powstał żaden obowiązek, który na mocy art. 5842 § 1 kh przeszedłby na spółkę A. Sp. z o.o. Postępowanie dotyczy nałożenia kary pieniężnej w kwocie 15000, obowiązek zapłaty tej kwoty powstaje dopiero, gdy decyzja o nałożeniu kary staje się ostateczna.

Skarżąca podkreśliła również, że powstała w wyniku przekształcenia spółka A. Sp. z o.o. jest osobą prawną posiadającą odrębną od A. O. osobowość prawną. Jej zdaniem organy powinny najpierw ustalić obowiązek A. O. a następnie wszcząć postępowanie w tym przedmiocie wobec spółki, czego nie uczyniły. Z tego względu spółka nie stała się stroną postępowania i skierowanie do niej niniejszej decyzji a nie do A. O. jest błędne i na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi przyczynę nieważności zaskarżonej decyzji.

Stanowisko to, zdaniem Sądu, należy uznać za niezasadne.

Z ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego w sprawie wynika, że w dniu [...] listopada 2013 r. wpisano do Krajowego Rejestru Sądowego podmiot - "A." Sp. z o.o. Spółka ta powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy Pana A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O., wpisanego do Ewidencji Działalności Gospodarczej pod nr REGON [...], w spółkę kapitałową - jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, na podstawie oświadczenia o przekształceniu [...] O. zawartego w akcie notarialnym z dnia [...] lipca 2013 r., sporządzonym przed notariuszem P. W., notariusz w [...], Repetytorium A nr [...]. Następnie w dniu [...] grudnia 2014 r., z Krajowego Rejestru Sądowego wykreślono A. [...] Sp. z o.o. i wpisano A. Sp. z o.o. Wpis ten dokonany został na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] października 2014 r., repetytorium A nr [...], zmienionego aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2014 r., repetytorium A nr [...]. Należy zatem przyjąć, że podmiot A. Sp. z o.o. stanowi następcę prawnego Pana A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O..

Przepis art. 551 § 5 ksh dopuszcza możliwość przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową. Z kolei z przepisu art. 5842 § 1 ksh wynika, że spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego. A zatem zachodzi tu następstwo generalne albowiem nowo utworzona spółka wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z tego względu organy obu instancji prawidłowo skierowały decyzje w stosunku do skarżącej jako podmiotu, będącego następcą prawnym A. O.. W dacie wydania decyzji istniał tylko podmiot gospodarczy w postaci spółki.

W tym stanie rzeczy podniesiony przez skarżącą zarzut nieważności decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi tj. błędnej oceny materiału dowodowego przez organy obu instancji jakoby załadowcą piasku był A. O. a nie figurująca w dokumencie WZ nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Spółka A. sp. z o.o. Sąd stwierdza, że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia jaki podmiot dokonywał załadunku piasku w dniu [...] lipca 2013 r. na terenie kopalni O. była przedmiotem badania przez organ I instancji. Początkowo postępowanie zostało wszczęte wobec A. Sp. z o.o. z siedzibą w L., gdyż spółka ta figurowała w dokumencie WZ nr [...] z [...] lipca 2013 r. podpisanego jedynie przez operatora koparki [...]. Po uzyskaniu stanowiska pełnomocnika tejże spółki oraz dokumentów od firmy I. Sp. z o.o. organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2014 r. umorzył postępowanie wobec A. Sp. z o.o. i zawiadomieniem z dnia [...] marca 2014 r. poinformował o wszczęciu postępowania przeciwko "A." A. O..

Sąd podzielił stanowisko organu, że zatrzymany w dniu [...] lipca 2013 r. w L. u na ul. [...] (droga powiatowa nr [...]) czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] został załadowany przez A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." A. O.. Ustalenie co do osoby załadowcy organ poczynił w oparciu o zeznania świadka G., który dodatkowo przesłał organowi zlecenie nr [...] zgodnie z którym I. Sp. z o.o. zleciła A. O. wykonanie załadunku piasku na samochody na terenie kopalni O. w ilości około 100000 ton w cenie [...] zł netto tona przy wydobyciu spod wody oraz [...] zł netto przy wydobyciu ponad wodą oraz ewentualnie załadunku z hałdy.

Jak trafnie zauważył organ, okoliczność, że to A. O. załadował kontrolowany pojazd piaskiem potwierdzają także złożone przez pełnomocnika strony w odpowiedzi na wezwanie organu faktury VAT nr [...], [...], [...] w szczególności faktura nr [...] z [...] lipca 2013 r. Z załączonego do tej faktury dokumentu – Wydobycie i załadunek na kopalni O. m-c lipiec 2013 wynika, że w dniu [...] lipca 2013 r. A. O. dokonał załadunku 113,28 tony piasku. Poza tym przesłuchany w charakterze świadka Prezes zarządu I. sp. z o.o. W. K. wskazał, że przedmiotowa faktura VAT nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. dotyczyła wydobycia i załadunku pojazdu.

W tym stanie rzeczy ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ należy uznać za prawidłową.

Za niezasadne należy uznać wywody skargi, że skarżąca niesłusznie została obciążona karą pieniężną albowiem z okoliczności i z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika aby A. O. miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia polegającego na przejeździe po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego jak bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Zgodnie z art. 140aa ust. 3 prd karę pieniężną nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd,

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia opisanego w ust. 1 tego artykułu.

Warunkiem odpowiedzialności A. O. jako załadowcy było ustalenie, czy miał on wpływ bądź godził się na powstanie naruszenia.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie wykazały, że w okolicznościach danej sprawy przesłanka ta została spełniona.

Z zeznań świadka M. B. (kontrolowanego kierowcy) wynika, że po załadowaniu piasku na terenie kopalni O. samochód nie był ważony. Ważenie pojazdu miało miejsce przed załadunkiem na terenie budowy drogi [...]. Z tymi zeznaniami świadka koresponduje treść dokumentu WZ nr [...] nr rej. sam. [...] z dnia [...] lipca 2013 r. podpisanego przez operatora koparki [...], w którym nie została wskazana waga załadowanego piasku. W tym stanie rzeczy oczywiste jest, że A. O. co najmniej godził się na powstanie naruszeń (przekroczenie dmc pojazdu a także przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej). Nie podjął bowiem żadnych czynności mających na celu sprawdzenie normatywności pojazdu przed jego wyruszeniem w drogę. Dopuszczalne parametry pojazdów wynikają z przepisów udp, prd i wydanych na ich podstawie przepisów. Załadowca winien zatem sprawdzić, że po załadunku normy te nie zostaną przekroczone. Nie uczynił tego, bowiem nie zważył pojazdu a więc jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie jest ewidentne.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza prawa a zatem skargę należało oddalić stosownie do art. 151 p.p.s.a.