Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2275/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Wojciech Jakimowicz del. WSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1294/15 w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1294/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2015 r., Nr [...], w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że wnioskiem z dnia 23 lutego 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wystąpił do Prezydenta Wrocławia o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego z uwagi na przekroczenie łącznie 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. We wniosku wskazano, że Skarżący w okresie od 10 marca 2014 r. do 17 lutego 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy prawa drogowego w ten sposób, że:

- dnia [...] marca 2014 r. na ul. [...] we Wrocławiu, kierując samochodem osobowym przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h (4 punkty),

- dnia [...] maja 2014 w [...], na obszarze wiejskim, samochodem osobowym wyprzedzał na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi, nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" (15 punktów),

- dnia [...] lutego 2015 r. w [...], na obszarze wiejskim kierując samochodem osobowym przekroczył prędkość od 41 do 50 km/h (8 punktów).

Pismem z dnia 30 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania, wskazując, że załatwienie sprawy zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. W dniu 2 kwietnia 2015 r. skarżący wystąpił bowiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez dokonanie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zmiany liczby punktów zaewidencjonowanych skarżącemu, jako wpis ostateczny z 15 na 10 za wykroczenie z art. 92 § 1 kodeksu wykroczeń i inne z dnia 7 maja 2014 r., co do którego w prawomocnie zakończonym postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Wieluniu (sygn. akt [...]) ustalono, że strona nie dopuściła się naruszenia skutkującego wpisem 15 punktów, a tylko naruszenia skutkującego wpisem 10 punktów. Postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r., zawieszono postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. B prawa jazdy. Pismem z dnia 20 maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu poinformował, że zasady dokonywania wpisów w ewidencji kierowców za poszczególne naruszenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) i że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do anulowania punktów przypisanych za czyny podlegające rejestracji. Liczbę punktów przypisywanych w ewidencji za poszczególne naruszenia określa wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i punktów odpowiadającym tym naruszeniom, będący załącznikiem nr 1 do powołanego rozporządzenia. W wyniku przeprowadzonego sprawdzenia stwierdzono, że w okresie od 10 marca 2014 r. do 17 lutego 2015 r. skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, a ogólna liczba punktów przypisanych tytułem sprawstwa przekroczyła dopuszczalny limit 24 punktów i wyniosła 27 punktów. Z treści wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu (sygn. akt [...]) wynika, że uznano skarżącego winnym tego, że: "w dniu [...] maja 2014 r. o godz. [...] w miejscowości [...], gm. [...] na drodze [...] kierując pojazdem osobowym marki [...] nr rej. [...], nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i wyprzedzał na przejściu dla pieszych kolumnę dwóch pojazdów, tj. o czyn z art. 92 §1 kw w zw. z § 86 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaków z sygnałów drogowych i art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym". Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił również, że zgodnie § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5-9. Zgodnie z § 2 ust. 7 rozporządzenia, jeżeli w związku z wyprzedzaniem tego samego pojazdu kierowca dopuścił się naruszeń określonych w załączniku nr 1 kodami B02 (wyprzedzanie na przejściu dla pieszych lub bezpośrednio przed mini) i Cl 1 (niezastosowanie się do znaku P-4 "podwójna ciągła"), do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisuje się tylko jedno naruszenie, tj. to któremu przypisano największą liczbę punktów. Skarżący dopuścił się naruszeń określonych w załączniku nr 1 kodami B02 (wyprzedzanie na przejściu dla pieszych lub bezpośrednio przez nim) i Cl 1 (niezastosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła") w związku z wyprzedzaniem dwóch pojazdów, dlatego też zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisano 15 punktów (kod B02 - 10 pkt i kod Cl 1 - 5 pkt.). W piśmie podkreślono, że wniosek o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych zamieszczonych w ewidencji (§ 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Wystąpienie do organu z przedmiotowymi wnioskami nastąpiło po zarejestrowaniu w ewidencji faktu wydania przez sąd przywołanego wyżej wyroku. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie, a w dniu 23 lipca 2015 r. wydał decyzję Nr [...], na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151, ze zm.) w sprawie skierowania G.S., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania G.S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, że decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami jest decyzją związaną przy wydawaniu której organ administracji publicznej zobligowany jest przepisami prawa do określonego sposobu załatwienia danej sprawy i podjęcia decyzji o określonej treści. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji wynikało bowiem, że w okresie pomiędzy 10 marca 2014 r. a 17 lutego 2015 r. skarżący otrzymał 27 punktów karnych, co zostało potwierdzone w piśmie Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu z dnia 20 maja 2015 r. Przekroczenie przez kierowcę 24 punktów w przedstawionym okresie, nie dłuższym niż rok, obligowało starostę do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Okoliczności, na które powołuje się skarżący w złożonym odwołaniu nie mają wpływu na zasadność rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego starosta nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy za naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego, bowiem uprawnionym w tym zakresie organem jest komendant wojewódzki policji.

Oddalając skargę G.S. na decyzję organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że decyzja o skierowaniu kierowcy, który przekroczył w ciągu roku liczbę 24 punktów karnych, na badania psychologiczne, należy to tzw. decyzji związanych. Oznacza to, że organ orzekający w tej sprawie nie ma żadnej swobody decydowania co do sposobu załatwienia sprawy, ponieważ jego rozstrzygnięcie jest zdeterminowanie przepisami prawa i jego rolą jest jedynie sprawdzenie istnienia przesłanek do wydania decyzji określonej treści. Potwierdza to art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, w którym ustawodawca posługuje się sformułowaniem "starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu (...) jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów". Organ orzekający o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne nie ma zarazem kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To ostatnie uprawnienie leży po stronie komendanta wojewódzkiego Policji, którego działanie może być poddane kontroli jedynie sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Kompetencja starosty sprowadza się w tym przypadku jedynie do sprawdzenia, w oparciu o wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi i czy liczba punktów przekracza 24. Jeżeli zatem punkty naliczone kierowcy w związku z naruszeniami przepisów prawa drogowego nie zostały usunięte z ewidencji - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - organ, wobec związania wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji, nie prowadzi w tym zakresie odrębnego postępowania. Przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie należy bowiem do wyłącznej kompetencji Policji. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę, jako organ administracji publicznej, ani też przez samorządowe kolegium odwoławcze.

Argumenty dotyczące nieprawidłowości przy naliczeniu skarżącemu punktów karnych, w tym także w świetle powołanego przez niego wyroku i postanowienia Sądu Rejonowego w Wieluniu o sygn. akt [...], mogły co najwyżej stanowić podstawę do żądania zmiany wpisu ostatecznego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. Nie mogą one jednak być przedmiotem postępowania wyjaśniającego na etapie wydawania przez starostę decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Skarżący wniósł do Sądu skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu - wpisu ostatecznego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego liczby punktów 15 za wykroczenie z art. 92 § 1 kw i inne z dnia 7 maja 2014 r., ujawnione w tym samym dniu przez funkcjonariuszy KP Biała, a objętego prawomocnie zakończonym postępowaniem wykroczeniowym sygn. akt [...], żądając stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o uznanie uprawnienia dokonania wpisu 10 punktów. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wskazując, że w powołanym przez skarżącego wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 19 listopada 2014 r., Sąd uznał skarżącego: "za winnego w ramach zarzucanego mu czynu tego, że w dniu [...] maja 2014 r. o godz. [...] w [...] gm. [...], woj. łódzkiego, na [...] kierując samochodem m-ki [...], nr rej. [...] nie stosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i wyprzedzał na przejściu dla pieszych". Sąd Rejonowy w Wieluniu wskazał również, że skarżący - przekraczając podwójną linię ciągłą - dokonał wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych, co potwierdza także dokument dostarczony przez skarżącego (płyta CD). Sąd uznał, że z powyższych ustaleń wynikało, iż najpierw skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego, poprzez przekroczenie podwójnej linii ciągłej (rozpoczął wyprzedzanie od przekroczenia tej linii), następnie dokonując tego wjechał na przejście dla pieszych. Manewr wyprzedzania pojazdu samochodowego został rozpoczęty nieprawidłowo, od naruszenia określonego w załączniku nr 1 kodem C 11. Ustalenia w zakresie prawidłowości naliczenia skarżącemu punktów karnych były zatem przedmiotem postępowania przez organami Policji oraz kontroli ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 402/15, w wyniku której potwierdzono poprawność działań Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. Te same okoliczności nie mogły natomiast podlegać badaniu przez starostę w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, bowiem organ ten nie miał kompetencji do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Nie było także w związku z tym podstaw do dopuszczenia dowodu z nagrania wideorejestratora policyjnego (dowód ten był dopuszczony przez Sąd w postępowaniu dotyczącym skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu). Jedynymi okolicznościami, jakie podlegały ze strony organów badaniu w tym postępowaniu było bowiem ustalenie przekroczenia przez skarżącego liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, czego należało dokonać (i dokonano) na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu.

W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1294/15, G.S. zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, podczas gdy skarżący nie przekroczył wskazanej liczby punktów, albowiem zaewidencjonowane mu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji 15 punktów (jako wpis ostateczny) za wykroczenie z dnia 7 maja 2014 r. zostało w prawomocnie zakończonym przed Sądem Rejonowym w Wieluniu, w sprawie sygn. akt [...], opisane w warunkach nakazujących zaewidencjonowanie 10 punktów, skierowanie zatem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy zostało dokonane z naruszeniem norm regulujących administracyjne postępowanie dowodowe,

- naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie, że przepis ten statuuje związanie organu decydującego o skierowaniu na badania psychologiczne rozstrzygnięciem o wpisie co do ilości punktów za naruszenie przepisów prawa ruchu drogowego, podczas gdy z treści tego przepisu wynika, że starosta kieruje na badana psychologiczne wówczas, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów, wobec czego nie można wywodzić z treści tego przepisu związania organu rozstrzygnięciem innego organu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w sprawie mamy do czynienia z dowodami w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Wieluniu (który wcześniej wyrokiem orzekał w sprawie wykroczenia) oraz z policyjnego nagrania video wykroczenia (które było przedmiotem sprawy przed Sądem Rejonowym w Wieluniu i za które skarżący został skazany). Na dowody te powołuje się Sąd pierwszej instancji, jednak nie poddaje je jakiemukolwiek oglądowi, a tylko zaznacza, że czynność policyjnego wpisu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wiąże organ wydający decyzję administracyjną. Odrzucając takie rozumowanie co do istnienia związania decyzji czynnością wpisu ostatecznego, należy zwrócić uwagę na okoliczność istnienia związania sądu administracyjnego - po myśli art. 11 ppsa - wyrokiem skazującym sądu karnego. Treść tego wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu, jasno wskazuje, że skarżący nie przekroczył zakreślonej przez ustawodawcę liczby 24 punktów. Stąd też w pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostaje związany wyrokiem sądu karnego, nie zaś czynnością faktyczną komendanta wojewódzkiego policji - zwłaszcza, że wskazany wyrok pozostaje w kolizji ze wskazaną czynnością. Wychodzi więc na to, że Sąd pierwszej instancji selektywnie traktuje instytucję związania, dostrzega ją bowiem w jednych wypadkach, w drugich zaś nie. Jakkolwiek prawdziwe jest generalne twierdzenie, że w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji czy na badania psychologiczne organ jest związany ustaleniami w zakresie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (choć nijak nie wynika ono z art. 99 ustawy o kierujących pojazdami), niemniej jednak niniejsza sprawa dostarcza argumentów na rzecz absurdalności konsekwencji płynących z takiego związania organu ustaleniami poczynionymi w innym postępowaniu. W postępowaniu administracyjnym przedłożono dowody na rzecz braku przekroczenia liczby 24 punktów: sądowe postanowienie, gdzie wyraźnie jest mowa o tym, że skarżący został skazany za inne wykroczenie niż to, które mu zarzucono, oraz nagranie wideo tego wykroczenia. Oba dowody jasno zaświadczają o tym, że skarżący nie wyprzedzał kolumny dwóch pojazdów, a wyprzedzał tylko jeden pojazd. Znajduje to swoje przełożenie w liczbie zasadnych do przypisania skarżącemu punktów, gdyż zamiast przypisanych mu 15 pkt powinien otrzymać 10 pkt, skutkiem czego zamiast 27 punktów wskazanych przez Policję i ustalonych przez odwoławczy skarżący powinien otrzymać 22 punkty. W ten sposób nie doszło do ziszczenia się przesłanki skierowania go na badania psychologiczne. Okazuje się zatem, że ewidentna pomyłka organu pierwszej instancji (Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu) stała się przyczyną związania organu odwoławczego (Samorządowego Kolegium Odwoławczego), wydania decyzji obarczonej naruszeniem procesowym i w konsekwencji wyroku zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną. W takim układzie faktycznym, gdzie mamy do czynienia z dowodami negującymi policyjne ustalenia co do stanu faktycznego w zakresie liczby należnych skarżącemu punktów, związanie organu nie może wchodzić w rachubę. Sąd pierwszej instancji milcząco uznał swoje związanie ustaleniami z pisma Policji o liczbie 27 punktów, z drugiej zaś strony nie uznał się związany ustaleniami Sądu Rejonowego w Wieluniu co do kształtu jednego z wykroczeń drogowych, stanowiącego podstawę wpisu ostatecznego liczby 15 punktów. Okoliczność ta stanowi o naruszeniu nakazu wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego z art. 7 kpa z jednoczesnym naruszeniem reguły z art. 77 § 1 kpa nakazującej zebrać i rozpatrzyć w całości zebrany materiał dowodowy, art. 78 § 1 kpa poprzez niezastosowanie się do wniosku dowodowego skarżącego oraz art. 80 § 1 kpa poprzez orzeczenie z pominięciem oceny całokształtu materiału dowodowego. W rzeczywistości ocena ta została oparta na częściowym materiale dowodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (o treści obowiązującej w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy), starosta wydawał decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem, na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja ta wydawana była z urzędu na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Użycie przez ustawodawcę słowa "wydaje" w art. 99 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie pozostawania żadnych wątpliwości, że decyzja wydawana przez starostę na podstawie tych przepisów nie była wynikiem jakiegokolwiek uznania administracyjnego, lecz konsekwencją złożenia stosownego wniosku m.in. przez organ kontroli drogowej. Oznacza to zatem związanie organu administracji wnioskiem organu kontroli drogowej.

W rozpatrywanej sprawie stosowny wniosek złożył Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, będący organem kontroli drogowej, przyjmując za podstawę ustalenia liczby punktów ostateczny wpis w centralnej ewidencji kierowców, według którego skarżący kasacyjnie przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, posiadał bowiem 27 punktów. Liczba posiadanych przez skarżącego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy - nie uległa zmianie, w szczególności nie została zmniejszona. O ile bowiem Sąd Rejonowy w Wieluniu prawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt [...], uznał skarżącego kasacyjnie za winnego w ramach zarzucanego mu czynu - zmieniając opis tego czynu i przypisując go w innym zakresie - to z treści tego wyroku nie wynika jednak jakiekolwiek rozstrzygnięcie dotyczące konkretnie oznaczonej liczby punktów należnych skarżącemu kasacyjnie za stwierdzone przez Sąd wykroczenie. W ewidencji kierowców nadal więc pozostawało przypisanych skarżącemu 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, dlatego powołany wyrok nie mógł wyłączyć związania organu administracji wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne, zwłaszcza że wniosek ten (z dnia 23 lutego 2015 r.) został złożony dopiero po wydaniu powołanego wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 19 listopada 2014 r.

Skarżący kasacyjnie podjął działania w odrębnym postępowaniu służące zweryfikowaniu poprawności przypisania mu 15 punktów za jedno z wykroczeń drogowych, jednakże do dnia wydania - kontrolowanej w niniejszym postępowaniu - decyzji organu odwoławczego, w ewidencji kierowców nadal pozostawał ostateczny wpis na łączną liczbę 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji nie naruszył zarzuconego w skardze kasacyjnej art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami prawidłowo przyjmując, że organ wydający decyzję o skierowaniu skarżącego kasacyjnie na badania psychologiczne był związany wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2015 r., ze względu na brak okoliczności, do dnia zakończenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, wyłączających to związanie.

Powyższe przemawia również za uznaniem braku naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zarzuconych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego i przepisu procedury sądowoadministracyjnej, skoro Sąd - w ramach ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego - nie miał podstaw do jego zakwestionowania, ponieważ okoliczności tego stanu nie uległy zmianie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.