Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 291/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi A sp. z o.o. we W. (obecnie z siedzibą w W.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 11 maja 2015 r. tut. Sąd odrzucił skargę strony skarżącej z powodu nieuzupełnienia braku fiskalnego skargi w terminie zakreślonym w wezwaniu. Pismem z tego samego dnia strona wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wskazała, że pracownik operatora pocztowego nie pozostawił w jej siedzibie zawiadomień (druków awiza) o pozostawieniu dla niej przesyłki sądowej z wezwaniem w urzędzie pocztowym. Powołała się w tym zakresie na informację uzyskaną od przedsiębiorstwa obsługującego recepcję w budynku biurowym stanowiącym siedzibę strony. Zgodnie z tą informacją, w budynku znajdują się dwie recepcje i nie jest możliwe, aby pracownik operatora pocztowego nie zastał w którejś z recepcji uprawnionej osoby. W budynku biurowym brak jest także skrzynek pocztowych, w których doręczyciel mógłby pozostawić druki awiza.

Strona zarzuciła także, że adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwróconej do tut. Sądu przesyłce z wezwaniem zawierają braki formalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarta w nim argumentacja nie wskazuje bowiem na okoliczności, z którymi przepisy prawa wiążą możliwość przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Tymczasem z pism procesowych strony wynika, iż stoi ona na stanowisku, że wogóle nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu od skargi, albowiem termin ten nie rozpoczął w sprawie biegu. Jego początek wyznacza bowiem dopiero prawidłowe doręczenie stronie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi. Strona jednak podnosi, że takie doręczenie w sprawie nie miało miejsca. Argumentacja strony mogłaby więc stanowić podstawę skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi. Postanowienie o odrzuceniu skargi opierało się bowiem na założeniu, iż wezwanie do uiszczenia wpisu zostało stronie skutecznie doręczone.

Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, mylne poinformowanie strony przez sąd o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia (tak Hanna Knysiak-Molczyk, komentarz LexisNexis 2012, Komentarz do art. 86 p.p.s.a.). Strona nie podnosi jednak, że któraś z wymienionych lub podobnych okoliczności uniemożliwiła jej uiszczenie wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Argumentacja strony skierowana jest na obalenie ustanowionej w art. 73 § 4 p.p.s.a. fikcji doręczenia, a w konsekwencji do przyjęcia, że w niniejszej sprawie bieg terminu wogóle nie rozpoczął biegu na skutek niedoręczenia wezwania.

W tych okolicznościach jedynie marginalnie można zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż firma zarządzająca budynkiem biurowym stanowiącym siedzibę strony (czy też recepcjami w budynku) nie jest uprawniona do przyjmowania korespondencji strony, lecz wyłącznie do przyjmowania w recepcjach budynku zawiadomień o pozostawieniu dla strony przesyłek w urzędzie pocztowym (wydruk korespondencji elektronicznej strony k. 100 akt sądowych). Skarżąca spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że doręczyciel w rzeczywistości dwukrotnie poświadczył nieprawdę na dokumencie mającym znaczenie prawne (adnotacje na zwrotnym poświadczeniu odbioru oraz przesyłce) twierdząc, że pozostawił awiza pod adresem siedziby strony i nie uprawdopodobniła, że jest to wersja bardziej prawdopodobna od zgubienia druków awiza w którejś z dwóch recepcji pośrednika, któremu skarżąca spółka zleciła odbiór druków awiza. Jak już wyjaśniono stronie w postanowieniu o odrzuceniu skargi, domniemania doręczenia nie można obalić przez proste zaprzeczenie, w niniejszej sprawie przez zaprzeczenie pośrednika, którym posłużyła się strona. Nie jest też prawdą, że operator pocztowy dopuścił się uchybień formalnych. Wbrew twierdzeniom strony tzw. parafka, skoro przepis prawa nie wymaga czytelnego podpisu, jest podpisem (patrz np. postanowienie Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 27 sierpnia 2012 r., I ACz [...]/12, OSAW 2013, nr 1, poz. 274). Nie można też czynić operatorowi pocztowemu zarzutu, iż na zwrotnym poświadczeniu odbioru zaznaczył, że druki awiza pozostawił w skrzynce pocztowej. Druki poświadczenia odbioru zawierają bowiem jedynie trzy pozycje (drzwi adresata, skrzynka lub skrytka pocztowa). W ocenie Sądu, nie można wymagać, aby doręczyciel na urzędowym druku, który nie zawiera miejsca na dodatkowe adnotacje, opisywał, że awiza z braku skrzynki pocztowej pozostawił w recepcji budynku biurowego lub w jeszcze inny sposób, który strona wybrała lub umożliwiła.

Reasumując, zważywszy, iż strona nie przedstawiła we wniosku okoliczności o braku winy w uchybieniu terminu, lecz okoliczności, które mają sugerować brak uchybienia terminu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.