Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2309/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Bożena Marciniak ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2016 r., Nr [...],[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W., reprezentowanej przez adwokata, od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] września 2014 r., znak: [...] o nakazaniu wykonania obowiązków - utrzymał ww. decyzję w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w Warszawie, reprezentowana przez adwokata.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Decyzją z [...] września 2014 r., znak: [...], Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...], działając na podstawie art. 26 ust 1 pkt 1 i art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz 1340), w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, opisanymi w protokole ustaleń z dokonanych czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] sierpnia 2014 r. w budynku mieszkalnym przy ul. B. w W., nakazał [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. wykonanie, w zakreślonym terminie, obowiązków polegających na wyposażeniu przedmiotowego budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych w postaci zaworu hydrantowego, zwanego "[...]", umieszczonego na pionie nawodnionym w budynku z zapewnionym odpowiednim zasilaniem.

Komendant wskazał, iż przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym 11 – kondygnacyjnym zakwalifikowanym do budynków wysokich (W) i powinien spełniać wymagania zawarte w art. 4 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz 1380) oraz § 3 ust. 1, § 20 ust 1 i 2 i § 24 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz 719).

Organ podniósł, iż brak nawodnionych pionów hydrantowych z zaworami hydrantowymi 52 umieszczonymi na każdej kondygnacji budynku uniemożliwia szybkie podjęcie akcji gaśniczej. Jednocześnie organ wskazał, że dla realizacji nałożonego obowiązku w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w uzgodnieniu z [...] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.

Decyzją z [...] października 2016 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W., [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] września 2014 r., znak: [...].

Organ odwoławczy uznał odwołanie za niezasadne. Wskazał, że organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadził prawem wymagane postępowanie kontrolno-rozpoznawcze, w trakcie którego ustalił okoliczności faktyczne opisane w protokole. Strona zapoznała się z jego treścią i nie wniosła zastrzeżeń do tych ustaleń ani też przed wydaniem decyzji nie złożyła wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do kwestionowania subsumpcji poczynionych ustaleń faktycznych pod treść obowiązków opisanych w decyzji oraz przypisanie im norm prawa obowiązującego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W., reprezentowana przez adwokata, zarzucając tej decyzji naruszenie administracyjnego prawa materialnego, a przede wszystkim:

1) § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż stanowiący własność skarżącej budynek mieszkalny położony przy ulicy B. w W. zagraża życiu ludzi, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału nie wynika jednoznacznie jaka jest rzeczywista długość dojścia ewakuacyjnego w przedmiotowym budynku wobec nieprzeprowadzenia pomiarów przez organy administracyjne I i II instancji;

2) § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie zakresu obowiązywania rozporządzenia, tj. pominięcie faktu, iż do budynków istniejących, nawet tych, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia, czyli wyłącznie przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków lub ich części, która w omawianej sprawie nie nastąpiła.

Powołując się na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] września 2014 r. nakazującą [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W., w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, opisanymi w protokole ustaleń z dokonanych czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] sierpnia 2014 r. w budynku mieszkalnym przy ul. B. w W., wykonanie w zakreślonym terminie obowiązków polegających na wyposażeniu przedmiotowego budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych w postaci zaworu hydrantowego, zwanego "[...]", umieszczonego na pionie nawodnionym w budynku z zapewnionym odpowiednim zasilaniem, bez wyposażenia w wąż pożarniczy.

W ocenie Sądu, nałożenie na skarżącą obowiązków dotyczących zainstalowania zaworów hydrantowych z zapewnieniem odpowiedniego zasilania było w pełni uzasadnione zarówno okolicznościami faktycznymi jak i prawnymi sprawy.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż budynek przy ul. B. w W., którego administratorem pozostaje skarżąca jest budynkiem mieszkalnym, składającym się z 11 kondygnacji nadziemnych co pozwala zaliczyć go do kategorii budynków wysokich (W) zgodnie z § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm.).

Nie jest również kwestionowane, iż przedmiotowy budynek nie posiada nawodnionych pionów hydrantowych z zaworami hydrantowymi [...] umieszczonymi na każdej kondygnacji wraz z odpowiednim ich zasilaniem w wodę.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1340) oraz wydane w oparciu o delegację ustawową przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719).

Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej zobowiązuje w art. 3 osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu do zabezpieczania ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem, przesądzając jednocześnie, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponoszą, właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu.

Ponadto, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice oraz przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (art. 4 ust. 1 pkt 2 i 5 powołanej ustawy).

Stosownie natomiast do § 20 ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, hydranty wewnętrzne oraz zawory [...] muszą znajdować się na każdej kondygnacji budynku, przy czym w budynkach wysokich i wysokościowych należy stosować po dwa zawory [...] na każdym pionie na kondygnacji podziemnej i na kondygnacji położonej na wysokości powyżej 25 m oraz po jednym zaworze [...] na każdym pionie na pozostałych kondygnacjach. Do zasilania w wodę instalacji wodociągowej przeciwpożarowej w budynkach wysokich i wysokościowych powinien być zapewniony zapas wody zgromadzony o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100 m3 w jednym lub kilku zbiornikach przeznaczonych wyłącznie do tego celu (§ 24 ww. rozporządzenia ).

Z treści cytowanych przepisów wynika bezwzględny wymóg wyposażenia przedmiotowego wysokiego budynku przy ul. B. w nawodnione piony hydrantowe z zaworami hydrantowymi [...] umieszczonymi na każdej kondygnacji wraz z odpowiednim ich zasilaniem w wodę.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż potwierdzony w protokole z czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] sierpnia 2014 r. brak w budynku nawodnionych pionów z zaworami hydrantowymi 52 umieszczonymi na każdej kondygnacji budynku uniemożliwia szybkie podjęcie działań gaśniczych przez ekipy straży pożarnej.

Zakwalifikowanie przedmiotowego budynku do kategorii budynków mieszkalnych wysokich (W) spowodowało konieczność pełnego dostosowania tego budynku do aktualnie obowiązujących norm przeciwpożarowych wymaganych dla tego typu obiektu.

W tej sytuacji organ zasadnie nałożył na skarżącą jako zarządcę tego obiektu, na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, decyzję nakazującą wykonanie czynności zapewniających wymaganą aktualnie obowiązującymi przepisami ochronę przeciwpożarową.

Prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogły podważyć podniesione w skardze zarzuty. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. podnieść trzeba, iż zarzut ten dotyczący zabezpieczeń przeciwpożarowych i nakładania obowiązków w zakresie prawidłowej długości dojścia ewakuacyjnego nie odnosi się do przedmiotu kontrolowanego rozstrzygnięcia jakim jest nakaz wyposażenia wszystkich kondygnacji budynku w nawodnione piony hydrantowe z zaworami hydrantowymi [...] w oparciu o wymogi określone w § 3 ust. 1, § 20 ust. 1 i 2 oraz § 24 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ustawy z dnia 7 czerwca 2010 r. W tej sytuacji powyższy zarzut uznać trzeba za bezzasadny.

Nie jest również uzasadniony zarzut błędnej wykładni § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem skarżącej, § 207 ust. 2 rozporządzenia należy stosować z uwzględnieniem § 2 ust 2. rozporządzenia, który odnosi się jedynie do sytuacji związanych z przeprowadzaniem w istniejących już budynkach zmian polegających na nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania. Wobec faktu, iż zmian takich w przedmiotowym budynku nie dokonano, organ nie był uprawiony do nałożenia na skarżącą obowiązków określonych w zaskarżonej decyzji. Stanowisko skarżącej jest błędne. Podnieść trzeba, że w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo - rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Uwzględnienie § 2 ust. 2 przy zastosowaniu § 207 ust. 2 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. polega na tym, że w odniesieniu do budynków istniejących zamiast stosowania wymagań zawartych w tym rozporządzeniu można zastosować wskazania ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Powyższe oznacza, iż przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie - z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia - także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 516/13).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak sentencji.