Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 177/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 10 ust. 7 pkt 2, art 2 ut. 1 pkt 2 lit. l
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur – Selwa /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. P. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] października 2016 r. [...] rozstrzygającą w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego o uchyleniu własnej decyzji znak: [...] z dnia [...]września 2013r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną od dnia 17 września 2013 r. w całości oraz rozstrzygającej o odmowie uznania J.P. ( dalej: "Skarżąca") za osobę bezrobotną od dnia 17 września 2013 r.

Jako podstawę prawną wskazano art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2016 r., poz. 645 z późn. zm., dalej: "ustawa") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z pózn. zm., dalej: "K.p.a.")

Z akt sprawy wynika, że Skarżąca dokonała rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w w dniu 17 września 2013 r. Decyzją z tego samego dnia Starosta Powiatu przyznał stronie z dniem 17 września 2013 r. status bezrobotnego, natomiast na podstawie decyzji z dnia [...] września 2013 r. przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 września 2013 r. na okres 6 miesięcy w wysokości 823,60 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy oraz 646,70 zł brutto w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Prawo do zasiłku strona utraciła z dniem 25 marca 2014 r.

W dniu 7 października 2016 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału z dnia 5 października 2016 r. z którego wynika, że Skarżąca była zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych jako osoba bezrobotna pobierająca zasiłek dla bezrobotnych m.in. w okresie od dnia 25 września 2013 r. do dnia 24 marca 2014 r., jako osoba bezrobotna niepobierająca zasiłku dla bezrobotnych m.in. w okresie od dnia 17 września 2013 r. do dnia 24 września 2013 r. i od dnia 25 marca 2014 r. do dnia 9 kwietnia 2014 r. oraz jednocześnie do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej w okresie od dnia 1 września 2013 r. do dnia 7 maja 2014 r.

W związku z powyższym, w dniu 11 października 2016 r. Starosta Powiatu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie uznania J.P. za osobę bezrobotną od dnia 17 września 2013 r. zakończonej ostateczną decyzją znak: [...]z dnia [...] września 2013 r. W wyniku wznowienia postępowania organ I instancji orzekł o uchyleniu własnej ww. decyzji w całości oraz odmówił uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 17 września 2013 r.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Starosta Powiatu orzekł o uchyleniu własnej decyzji znak: [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie uznania J.P. za osobę bezrobotną od dnia 17 września 2013 r. w całości oraz odmówił uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 17 września 2013 r.

W odwołaniu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez brak wydania orzeczenia przez Starostę o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 8 maja 2014 r. pomimo posiadania informacji, że od tego dnia strona nie była już wspólnikiem spółki jawnej J.P.. W związku z powyższym, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uznanie za osobę bezrobotną od dnia 8 maja 2014 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Podkreśliła, że w dniu 17 września 2013 r. nie był przesądzony fakt, że nie spełnia warunków do uznania za osobę bezrobotną, po podjęciu uchwały o rozwiązaniu ww. spółki, bez formalnego wykreślenia jej z rejestru KRS. Okoliczność ta została ostatecznie przesądzona dopiero w prawomocnym wyroku Sądu Apelacyjnego III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt [...]. W ocenie Skarżącej dopiero od tego momentu można było twierdzić, że nie mogła być uznana za osobę bezrobotną z dniem 17 września 2013 r. Starosta powinien zmienić zaskarżoną decyzję i uznać ją za osobę bezrobotną z dniem 8 maja 2014 r., a nie definitywnie odmówić przyznania statusu bezrobotnego. Skarżąca podkreśla, że od tego dnia spełniała już warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wojewoda nie podzielił powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 17 września 2013 r. ( Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 z późn. zm.; dalej: "u.s.u.s.") obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowym podlegały, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej były osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność. Zgodnie z przepisami ww. ustawy za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej (art. 8 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień rejestracji strony w PUP w ). Natomiast na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym na dzień 17 września 2013 r. status bezrobotnego mogła nabyć osoba, która nie podlegała, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Z akt sprawy wynikało, że w dniu 17 września 2013 r. Skarżąca pozostawała wspólnikiem spółki jawnej i z tego tytułu w myśl obowiązujących przepisów podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Skarżącej, że ww. okoliczności zaistniały dopiero po wydaniu przez Sąd Apelacyjny w [...] w dniu 12 maja 2016 r. wyroku oddalającego apelację strony w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o podleganiu ubezpieczeniom społecznym. Powyższy wyrok jedynie potwierdza, a nie ustala, że w okresie od dnia 1 września 2013 r. do dnia 7 maja 2014 r. spełniała warunki do podlegania z mocy ustawy ubezpieczeniom społecznym jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, będąc wspólnikiem J.P. Spółki jawnej. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd podkreślił, że prowadzenie pozarolniczej działalności między innymi poprzez pozostawanie wspólnikiem spółki jawnej wywołuje skutek w postaci podlegania ubezpieczeniom społecznym. Skutek ten powstaje z mocy prawa i trwa przez cały czas istnienia przesłanek określonych w ustawie systemowej, niezależnie od woli wspólników i ukształtowania przez nich stosunków wewnętrznych spółki.

W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, okoliczność podlegania przez Skarżącą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego jako wspólnika spółki jawnej od dnia 1 września 2013 r., jest istotną dla sprawy okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania przez Starostę decyzji o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 17 września 2013r., nieznaną organowi, który wydał tą decyzję, co stanowiło podstawę do wznowienia postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu nie uznania za osobą bezrobotną od dnia 8 maja 2014 r. wskazał, że celem wznowienia postępowania powinno być ponowne określenie stanu faktycznego sprawy z chwili podjęcia konkretnej decyzji, tak by stan ten w istocie uwzględniał wszystkie fakty i w pełni odpowiadał tym okolicznościom, które już wtedy istniały, ale nie były znane organowi wydającemu stosowne rozstrzygnięcie. Postępowanie Starosty Powiatu zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] września 2013 r. dotyczyło uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 17 września 2013 r. w związku z dokonaną rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy. Decydujące znaczenie dla nabycia statusu bezrobotnego ma spełnienie przez zainteresowaną osobę ustawowych przesłanek w dacie rejestracji w urzędzie pracy, którym jest dzień osobistego zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy celem dokonania rejestracji albo dzień wypełnienia wniosku o dokonanie rejestracji za pośrednictwem formularza elektronicznego. We wznowionym postępowaniu organ musi zatem jeszcze raz ocenić stan faktyczny przedmiotowej sprawy w kontekście przepisów prawa, z uwzględnieniem okoliczności, które wyszły na jaw.

W niniejszej sprawie organ stwierdził, że stan faktyczny odnosi się do dnia rejestracji J.P. w Powiatowym Urzędzie Pracy w w dniu [...] września 2013 r. i do możliwości uznania strony za osobę bezrobotną z tym dniem. Nie ma podstaw prawnych do oceny możliwości przyznania stronie statusu bezrobotnego z dniem 8 maja 2014 r., ani też w żadnym odrębnym postępowaniu administracyjnym.

W skardze do Sądu Skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania tj. art. 2 pkt 2 ustawy przez dokonanie zmiany decyzji Starosty z dnia 17 września 2013 r. i nie uznanie jej za osobę bezrobotną z dniem 8 maja 2014 r. mimo posiadania informacji, że od tego dnia nie była wspólnikiem spółki A. sp.j.

Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [....] października 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenia od Wojewody na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że wprawdzie obecnie nie budzi wątpliwości, że w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w nie mogła być uznana za osobę bezrobotną, lecz status taki mogła nabyć z dniem ustania ubezpieczenia społecznego z tytułu bycia wspólnikiem spółki jawnej, co nastąpiło w dniu 7 maja 2014 r. Od tego dnia nie posiadała już żadnego tytułu obligującego ją do podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Zarzuciła, że organ pominął fakt, że wniosek o rejestrację został złożony w związku z pozostawaniem w ubezpieczaniu społecznym do dnia 7 maja 2014 r., nadanie Skarżącej statusu bezrobotnego powinno ulec przesunięciu do dnia 8 maja 2014 r. Po tym dniu spełniała wszystkie przesłanki aby nadać jej status bezrobotnego. Zakwestionowała stanowisko organu, że strona musi otrzymać status osoby bezrobotnej z dniem, w którym złoży wniosek. Przepisy prawa nie określają jaki okres może upłynąć od dnia złożenia wniosku o rejestrację do dnia nadania statusu bezrobotnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu ponownie podał, że zgłoszenie w danym dniu w Powiatowym Urzędzie Pracy z wnioskiem o zarejestrowanie jako bezrobotny powoduje jednocześnie wszczęcie postępowania administracyjnego przed Starostą w przedmiocie przyznania statusu bezrobotnego z dniem dokonania rejestracji. W żadnym przypadku nie można przyjąć, że w związku z dokonaniem rejestracji w PUP przez daną osobę w konkretnym dniu organ może orzec o przyznaniu prawnego statusu bezrobotnego z inną datą. Przyjęcie takiego stanowiska byłoby nieracjonalne chociażby z tego powodu, że z datą dokonania rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy ustawodawca wiąże chociażby przyznanie zasiłku dla bezrobotnych i objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym. Jako przykład wskazał przepis art. 71 ust. 1 ustawy zgodnie, z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w dniu 17 września 2013 r. Skarżąca pozostawała wspólnikiem sp.j. i z tego tytułu podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Organ podkreślił, że wznowienie postępowania nie nastąpiło z powody ujawnienia nowego dowodu – wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 maja 2016 r., lecz z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydawania decyzji – faktu pozostawania wspólnikiem spółki jawnej od dnia 1 września 2013 r. do 7 maja 2014 r. Prowadzenie działalności gospodarczej, w tym poprzez pozostawanie wspólnikiem spółki jawnej wywołuje skutek w postaci podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Skutek ten powstaje z mocy prawa i trwa przez cały czas zaś istnienia przesłanek określonych w u.s.u.s., niezależnie od woli wspólników i ukształtowanych przez nich stosunków wewnętrznych spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w taki sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w trybie wznowienia postępowania. Kontrolując legalność takiej decyzji obowiązkiem Sądu było stwierdzenie, czy istniały w sprawie podstawy do wznowienia postępowania oraz czy istniały podstawy do wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, ONSA 2003, z. 3, poz. 86, to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl).

W postanowieniu z dnia [...] października 2016 r. o wznowieniu postępowania, Starosta wskazał jako podstawę wznowienia postępowania przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym podstawą wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Powołując tę podstawę wznowienia organ wskazał na ujawnioną w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 października 2016 r. informację, że J.P. w okresie od 25 września 2013 r. do 24 marca 2014 r. zgłoszona była do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowego jako osoba bezrobotna niepobierająca zasiłku dla bezrobotnych między innymi w okresie od 17 września 2013 r. do 24 września 2013 r. i od 25 marca 2014 r. do 9 kwietnia 2015 r. oraz jednocześnie do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowego jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej w okresie od 1 września 2013 r. do 7 maja 2014 r. Przytoczone okoliczności uzasadniały wznowienie postępowania.

Stwierdzone niespornie w sprawie, nieznane organowi nowe okoliczności faktyczne dotyczące istnienia nieprzerwanie od 1 września 2013 r. do 7 maja 2014 r. podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu wskazują na istnienie uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji z dnia [...] września 2013 r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną. Uzasadniało to przyjęcie, że zachodziła w sprawie podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Materialno-prawną podstawą decyzji z dnia [...] października 2016 r. o uchyleniu decyzji z dnia [...] września 2013r., uznającej J.P. z dniem 17 września 2013 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 17 września 2013r., był m.in. przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu 17 września 2013r. tj. w dniu, w którym J.P. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w jako bezrobotna. W myśl tego przepisu przez pojęcie osoby bezrobotnej w rozumieniu ustawy należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo osobę niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującą do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Na tej podstawie organy zgodnie przyjęły, że skoro na dzień 17 września 2013 r. Skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu emerytalnemu i rentowemu nie mogła zostać uznana za osobę bezrobotną, a brak przepisu przewidującego możliwość pozbawienia statusu bezrobotnego w okresie "od-do", czynił nieuzasadnionym zarzut uznania jej za osobę bezrobotną od 8 maja 2014 r.

W ocenie Sądu z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.

Organ I instancji uchylając decyzję z dnia [...] września 2013 r. nie dokonał oceny uprawnień Skarżącej za okres objęty wznowieniem. Takie rozstrzygnięcie nie może być uznane za prawidłowe, bowiem doprowadziłoby do pozbawienia Skarżącej uprawnień za cały okres, w tym także ten, w którym spełnione zostały materialnoprawne warunki do ich przyznania. Podkreślenia wymaga, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną wydaną w postępowaniu zwykłym. Uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania nie może zamykać drogi do ustalenia uprawnień z inną datą w okresie przypadającym przed datą wznowienia postępowania.

Odnosząc się do stanowiska organu, że brak jest regulacji, która dawałaby podstawę do uznania Skarżącej za osobę bezrobotną z datą wsteczną z uwagi na konieczność zachowania procedury rejestracji, wskazać należy, że wbrew stanowisku organu, taką regulacją jest art. 78 ust. 4 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Przepis ten przewiduje zatem możliwość pozbawienia statusu bezrobotnego, a co za tym idzie – również prawa zasiłku dla bezrobotnych, ale tylko za okres, za który przyznano wymienione w tym przepisie świadczenia. W niniejszej sprawie pozbawienie statusu bezrobotnego nastąpiło w związku z ustaleniem przez organ, że na dzień złożenia wniosku o rejestrację jak bezrobotna Skarżąca podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu jako wspólnik sp.j. Istotne jest również, że w dniu 31 sierpnia 2013 r. wspólnicy podjęli uchwałę o likwidacji spółki, która zgodnie z oświadczeniem Skarżącej została zarejestrowana w KRS-e w dniu 7 maja 2014 r. Na dzień złożenia wniosku o rejestrację w dniu 17 września 2013 r. , nie był przesądzony fakt, że nie spełnia ona warunków do uznania za bezrobotną. Fakt ten ostatecznie został potwierdzony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [......] z dnia 12 maja 2016 r. Przesądzono również, że z chwilą wykreślenia spółki z rejestru Skarżąca przestała podlegać z tego tytułu obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu, a co za tym idzie spełniała przesłanki do uznania jej za osobę bezrobotną.

Okoliczności takiej nie przewiduje przepis art. 78 ust. 4 ustawy. Należy jednak zauważyć, że dokonując wykładni przepisu należy mieć na względzie nie tylko jego kontekst językowy, ale także cel regulacji prawnej (ratio legis), a celem ww. unormowania było niewątpliwie umożliwienie bezrobotnemu przywrócenia przysługującego mu statusu bez konieczności ponownej rejestracji w przypadku przyznania, z mocą wsteczną, świadczeń wykluczających status osoby bezrobotnej. ( patrz wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1702/14)

Uznanie, że w przedstawionej sytuacji należy osobę, której stosunek umowny spółki ustał z datą późniejszą niż dzień rejestracji, na skutek wykreślenie spółki z KRS, pozbawić statusu osoby bezrobotnej na czas nieoznaczony i zamknąć jej drogę do ustalenia uprawnień z inną datą, byłoby sprzeczne z celem omawianego przepisu, a także z prawem do zabezpieczenia społecznego, wyrażonym w art. 67 ust. 2 Konstytucji RP i zasadą równości wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Sytuacja takiej osoby jest bowiem analogiczna do sytuacji osób, którym przyznano świadczenia wymienione wprost w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dokonując zatem wykładni funkcjonalnej ww. przepisu, nakazującej przy ustalaniu znaczenia danej regulacji prawnej uwzględniać jej cel, należy dojść do wniosku, że przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie, co organ winien mieć na względzie dokonując oceny uprawnień Skarżącej i wydając rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).