Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1020/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 61 § 4 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku C. Spółki z o.o. w C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej C. Spółki z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1313/13 w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 19 sierpnia 2013 r. oddalił wniosek C. Spółki z o.o. w C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. Spółki z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] maja 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.

Sąd I instancji wskazał, że spółka w skardze z [...] czerwca 2013 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora [...] w C. z dnia [...] stycznia 2013 r., którym wymierzono spółce karę w wysokości 7.120,00 zł za zajęcie pasa drogowego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że zapłata kary może w istotny sposób wpłynąć negatywnie na funkcjonowanie spółki. W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że decyzja organu odwoławczego w rażący sposób narusza przepisy postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie strony możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu postanowienia z 19 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności,o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Sąd I instancji podniósł, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, zatem ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. Jednak to na stronie występującej z wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania wskazanych przez stronę aktów, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2060/11, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sam fakt bowiem istnienia obowiązku zapłaty kary pieniężnej nie może stanowić takiej okoliczności. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się jedynie na negatywny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na funkcjonowanie spółki nie przedstawiając żadnych danych, ani dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Nie mając informacji na temat rozmiarów prowadzonej przez spółkę działalności, Sąd nie mógł stwierdzić, że uiszczenie kwoty 7.120 zł wyrządziłoby znaczną szkodę albo spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki dla dalszego funkcjonowania przedsiębiorstwa. W związku

z powyższym, zdaniem Sądu, twierdzenia skarżącej są zbyt ogólne, aby można było ocenić wniosek pod kątem prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji podkreślił również, że zarzuty strony, co do prawidłowości prowadzenia przez organy administracji postępowania w sprawie nie mają znaczenia dla oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 23 stycznia

2014 r. oddalił skargę C. Spółki z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] maja 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego.

II

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka wniosła między innymi

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pisma ponowiła argumentację skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy zauważyć, że sprawa z wniosku skarżącej

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 19 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1313/13, którym odmówiono zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że wówczas powodem rozstrzygnięcia o takiej treści był brak przedstawienia dokumentów obrazujących całokształt sytuacji finansowej skarżącej. Ponadto Sąd I instancji podniósł, iż brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do upadłości spółki.

Stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tym samym sąd bez takich zmian, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia, nie może uchylić i zmienić wydanego uprzednio postanowienia.

Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącą ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii.

W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu

w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na przyjęty w orzecznictwie pogląd, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku skarżącej nie różnią się w zasadzie od tych, jakie były już przedmiotem oceny w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2013 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 19 sierpnia 2013 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżąca skoncentrowała się na wskazaniu i uargumentowaniu zarzutów uzasadniających uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2014 r. oddalającego jej skargę, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji traktując marginalnie. Spółka nie wskazała żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zasadzie nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie tezy

o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (vide: J. P. Tarno /w:/ J. P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 605/13).

W ocenie Sądu skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji

z [...] maja 2013 r. nie wykazała żadnych dowodów dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Brak możliwości skonfrontowania opisanych przez stronę konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji z jakimikolwiek dokumentami obrazującymi sytuację finansową i majątkową spółki uniemożliwiał pozytywną ocenę wniosku skarżącej (podobnie: postanowienie NSA z 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 485/13).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.