Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2052/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007 r. sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2005 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżących: P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwoty po 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (zwany dalej Prezesem URTiP), po rozpatrzeniu wniosków z dnia [...] lipca 2005 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa URTiP decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego na rezerwację dla jednego podmiotu, częstotliwości z przeznaczeniem do wykorzystania w ruchomej publicznej sieci telefonicznej o strukturze komórkowej trzeciej generacji (3G), zgodnie ze standardem UMTS, na obszarze całego kraju, w służbie radiokomunikacyjnej lądowej, dla: 1) bloku o łącznej szerokości 2 x [...] MHz, składającego się z trzech dupleksowych kanałów radiowych, obejmującego zakres częstotliwości [...] – [...] MHz oraz stowarzyszony z nim zakres [...] – [...] MHz, przeznaczony do pracy w trybie FDD, 2) bloku o szerokości [...] MHz stanowiącego jeden kanał radiowy, obejmującego zakres częstotliwości [...] – [...] MHz, przeznaczonego do pracy w trybie TDD na okres do dnia [...] grudnia 2022 r. - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] lipca 2005 r.

Z akt sprawy wynika, iż w związku z brakiem dostatecznych zasobów częstotliwości, działając na podstawie art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.), cytowanej dalej p.t., w dniu [...] stycznia 2005 r. Prezes URTiP wszczął postępowanie konsultacyjne w sprawie postępowania przetargowego. Postępowanie konsultacyjne zostało zakończone w dniu [...] lutego 2005 r.

W dniu [...] lutego 2005 r. działając zgodnie z dyspozycją art. 116 ust. 4 p.t. oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 267, poz. 2659) Prezes URTiP ogłosił postępowanie przetargowe w ww. zakresie, na okres do dnia [...] grudnia 2022 r.

W odpowiedzi na ww. ogłoszenie Prezesa URTiP o postępowaniu przetargowym na rezerwację częstotliwości w ww. zakresie, oferty złożyły:

1. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zwana dalej P. Sp. z o.o.,

2. P. z siedzibą w W.,

3. N. Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

4. Q. Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

5. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zwana dalej P. Sp. z o.o.

W dniu [...] maja 2005 r. Prezes URTiP ogłosił wyniki postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS, zgodnie z którymi podmiotem wyłonionym w postępowaniu przetargowym została N. Sp. z o.o.

P. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r., P. SA wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r. oraz P. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r. wniosły o unieważnienie postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS ogłoszonego w dniu [...] lutego 2005 r.

P. Sp. z o.o. w swoim wniosku dnia [...] maja 2005 r. zarzuciła Prezesowi URTiP, iż ten przeprowadzając postępowanie przetargowe na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS rażąco naruszył interesy P. Sp. z o.o., jako uczestnika postępowania przetargowego oraz przepisy prawa, a w szczególności art. 118 w zw. z art. 206 p.t. poprzez nieprawidłowe ukształtowanie postępowania przetargowego; art. 16 ust 1 p.t. oraz art. 8 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), cytowanej dalej jako k.p.a., poprzez brak uzasadnienia przyjętych kryteriów oceny; art. 116 ust 5 p.t. poprzez arbitralne sformułowanie kryteriów ocen ofert w postępowaniu przetargowym, oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 i 32 Konstytucji PR z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz.483), cytowana dalej jako Konstytucja, czego skutkiem jest rażące naruszenie interesów wnioskodawczyni.

P. Sp. z o.o. w swoim wniosku dnia [...] maja 2005 r. zarzuciła Prezesowi URTiP, iż ten przeprowadzając postępowanie przetargowe na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS rażąco naruszył interesy P. Sp. z o.o., jako uczestnika postępowania przetargowego oraz przepisy prawa, a w szczególności art. 8 ust 2 oraz art. 32 Konstytucji, art. 6 ust 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), cytowana dalej jako d.g., art. 49 Traktatu o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej ("TWE"), art. 7 dyrektywy 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usługi łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z 24 kwietnia 2002 r.), art. 8, 9 i 13 dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z 24 kwietnia 2002 r.), art. 4 dyrektywy 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 249 z 17 września 2002 r.), art. 222 ust 1 p.t., § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych oraz art. 97 § 1 ust 4 k.p.a.

Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Prezes URTiP zawiadomił uczestników postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS, że w związku z ww. wnioskami, na podstawie art. 118 ust. 8 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. wszczęte zostało postępowanie mające za przedmiot zbadanie przesłanek uzasadniających wydanie decyzji w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS dla jednego podmiotu.

W wyniku rozpatrzenia przedmiotowych wniosków i zbadaniu przesłanek uzasadniających wydanie decyzji w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego, Prezes URTiP – działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 118 ust. 8 w związku z art. 206 ust. 1 p.t., decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. umorzył postępowanie w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego na rezerwację dla jednego podmiotu, częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS. W uzasadnieniu decyzji Prezes URTiP, ustosunkowując się merytorycznie do zarzutów P.Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o. - stwierdził, iż w postępowaniu przetargowym nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa ani też interesów uczestników tego postępowania, a zatem brak jest przesłanek do unieważnienia postępowania przetargowego, co – zdaniem organu – powoduje, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Prezes URTiP, powołując się na dyspozycję przepisu art. 105 § 1 k.p.a., uznał, iż bezprzedmiotowość postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego wynika z faktu, iż w ramach przedmiotowego postępowania nie stwierdzono zaistnienia przesłanek unieważnienia postępowania przetargowego, określonych w art. 116 ust. 8 ustawy p.t., tj. rażącego naruszenia przepisów prawa lub interesów uczestników postępowania.

Wobec umorzenia przez Prezesa URTiP postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego P. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...] lipca 2005 r., P. SA wnioskiem z dnia [...] lipca 2005 r. oraz P. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...] lipca 2005 r. wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Prezesa URTiP z dnia [...] lipca 2005 r.

Prezes URTiP postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] stwierdził, że P. Sp. z o.o. uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, składając go osobiście w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty w dniu [...] lipca 2005 r., tj. jeden dzień po upływie czternastodniowego terminu do jego wniesienia.

W wyniku zaś rozpoznania wniosków P. Sp. z o.o. i P. SA z dnia [...] lipca 2005 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, Prezes URTiP wydał w dniu [...] sierpnia 2005 r., decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] lipca 2005 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego na rezerwację dla jednego podmiotu częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS. W uzasadnieniu decyzji organ, podobnie, jak w decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. ustosunkował się merytorycznie do poszczególnych zarzutów stron.

Prezes URTiP stwierdził m.in., iż zarzut, że skarżona decyzja stanowi jedynie polemikę z twierdzeniami stron, a organ nie dopuszcza możliwości popełnienia przez Komisję Przetargową innych naruszeń niż wskazane przez strony, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podniósł, że gdyby powziął wątpliwości, co do zaistnienia przesłanek do unieważnienia postępowania przetargowego to wszcząłby postępowanie w sprawie unieważnienia tego postępowania z urzędu, zanim strony złożyły wnioski w tej sprawie. Ponadto organ wskazał, że zarówno przed wydaniem decyzji dnia [...] lipca 2005 r., jak i decyzji dnia [...] sierpnia 2005 r. rozważył wszystkie okoliczności faktyczne i prawne postępowania przetargowego, i nie dopatrzył się naruszeń prawa ani interesów uczestników tego postępowania.

Organ ustosunkowując się zaś do zarzutu, że przy wydaniu decyzji dnia [...] lipca 2005 r. naruszył przepis art. 7 k.p.a., poprzez niedokonanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przyznał, iż w istocie brak jest w ww. decyzji szczegółowego stanu faktycznego, będącego podstawą wydania tej decyzji, ale została ona podjęta w oparciu o dokumenty, które był znane stronom postępowania, bowiem jak wynika z akt sprawy, strony przeglądały akta postępowania, więc znany był im stan faktyczny.

Organ nie zgodził się również z zarzutami dyskryminacyjnego charakteru przetargu i kryteriów wyboru ofert oraz nieuzasadnionej preferencji w przetargu, niektórych podmiotów biorących w nim udział. Zdaniem organu brak jest podstaw do takich twierdzeń a ponadto do zarzutu, że warunki przeprowadzonego postępowania przetargowego faworyzowały jakiekolwiek podmioty. Organ wskazał, iż wszyscy uczestnicy byli traktowani w jednakowy sposób, zgodnie z przepisami prawa i złożoną dokumentacją przetargową, znajdującą się w aktach sprawy.

Z powyższych względów Prezes URTiP nie podzielił także zasadności zarzutu ciężkiego naruszenia przez niego zasady równości.

W kwestii zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronom, co do nielicznych dowodów, Prezes URTiP wskazał, że strony zostały poinformowane o możliwości przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, a także o tym, że mogą w każdym stadium postępowania uczestniczyć w nim. Ponadto stwierdził, że każdorazowo strony były informowane, w jakim terminie organ zakończy postępowanie dowodowe. Organ wskazał także, że naprawił uchybienie, które strony słusznie podniosły we wnioskach o ponowne rozpoznanie sprawy, doręczając im przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] "Analizę możliwości rozwoju cyfrowej telekomunikacji komórkowej w Polsce na tle innych krajów Europy" sporządzoną przez Z. w sierpniu 2004 r.

Prezes URTiP odnosząc się do zarzutu dotyczącego opinii Prezesa UOKiK podkreślił, że jej treść nie podlega badaniu w postępowaniu przetargowym i nie było podstaw do tego, by w postępowaniu przetargowym ukształtować ocenę konkurencyjności w inny sposób, niż to zostało określone w opinii Prezesa UOKiK.

W ocenie organu nie zasadny jest również zarzut, że postępowanie przetargowe przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów k.p.a., a w szczególności art. 7, 64 czy 97. Według organu strony błędnie przyjęły, że postępowanie przetargowe jest elementem postępowania administracyjnego, bowiem postępowanie przetargowe nie może być traktowane, jako fragment postępowania administracyjnego w sprawie rezerwacji częstotliwości. Stanowisko takie znajduje – w przekonaniu Prezesa URTiP – potwierdzenie w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydanych w sprawach sygn. akt: VI SA/Wa 1025/05 i VI SA/Wa 1026/05.

Organ ustosunkował się również merytorycznie do zarzutu uniemożliwienia stronom poprawy oczywistych omyłek znajdujących się w ofertach przetargowych w trybie art. 64 k.p.a.. Prezes UTRiP wskazał, iż brak jest przepisów przewidujących tzw. postępowanie naprawcze w ramach postępowania przetargowego, zatem wskazany tryb z art. 64 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony.

Organ nie zgodził się także z twierdzeniami stron, że w postępowaniu przetargowym zostały naruszone przepisy:

▪ art. 222 ust 1 p.t. – wskazując na uzasadnienie wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 2273/04 tutejszego Sądu,

▪ art. 92 ust 1 Konstytucji – wskazując na przepisy art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a., stanowiące że organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Prezes URTiP podniósł, że w chwili przeprowadzania postępowania przetargowego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r. było obowiązujące, zatem nie mógł nie oprzeć się na rozwiązaniu w nim przewidzianym.

Podobnie organ nie uznał za zasadne zarzuty stron, że przetarg nie powinien być rozstrzygnięty przed wydaniem przez Prezesa UOKiK opinii w sprawie indywidualnej pomocy dla zwycięzcy przetargu, oraz że warunki rozwoju sieci stawiane podmiotowi, który uzyska częstotliwość w wyniku przetargu różnią się na korzyść tego podmiotu, w stosunku do warunków stawianych podmiotom w przetargu wcześniejszym, tj. w 2000 r. w systemie telefonii ruchomej UMTS.

Prezes URTiP nie podzielił także zdania stron, że postępowanie w sprawie rezerwacji częstotliwości na rzecz N. Sp. z o.o. winno być zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sądy administracyjne skarg operatorów na decyzje Prezesa URTiP wydane w 2004 r. o odmowie dokonania rezerwacji częstotliwości, a także zbadania przez Trybunał Konstytucyjny zgodności niektórych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r. z ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

Prezes URTiP odnosząc się zaś do zarzutu, że w treści protokołu z prac komisji przetargowej znalazł się wadliwy zapis, wskazał, że był on omyłką powstałą podczas elektronicznej edycji tekstu i został on już sprostowany.

Organ odnosząc się do zarzutu, że zmiana projektu dokumentacji przetargowej w wyniku konsultacji wymaga ponownego uzgodnienia w trybie art. 16 t.p., podniósł, że obowiązując przepisy nie stanowią w takim przypadku obowiązku ponownego przeprowadzania postępowania konsultacyjnego.

Nawiązując do zarzutu rozdysponowania dostępnego zasobu częstotliwości na rzecz jednego podmiotu, Prezes URTiP stwierdził, iż przedmiotem przetargu było właśnie wyłonienie jednego podmiotu, na rzecz którego zostanie dokonana rezerwacja na okres do [...] grudnia 2022 r. na terenie całego kraju, trzech dupleksowych kanałów z zakresu częstotliwości [...] - [...] MHz i [...] - [...] MHz oraz jednego kanału z zakresu [...] - [...] MHz.

W konkluzji Prezes URTiP stwierdził, iż na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., mając na uwadze przepis art. 118 ust. 8 p.t., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, należało orzec o utrzymaniu w mocy wcześniejszej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., albowiem w przedmiotowym postępowaniu przetargowym nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa, ani też interesów uczestników postępowania przetargowego, a zatem brak jest przesłanek do unieważnienia postępowania przetargowego.

Pismami z dnia [...] września 2005 r. pełnomocnicy: P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o., działając za pośrednictwem organu wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2005 r.

P. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a., i o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła organowi:

1. naruszenie przepisu art. 104 k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz przepisu art. 105 § 1 k.p.a. przez błędne jego zastosowanie skutkujące umorzeniem postępowania w sprawie postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości, jako postępowania bezprzedmiotowego, co stanowi rażące naruszenie prawa;

2. naruszenie przepisów art. 118 ust. 8 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. poprzez brak stwierdzenia przez Prezesa URTiP zaistnienia przesłanek w nim określonych i przyjęcie, że nie doszło do:

a. rażącego naruszenia przepisu art. 118 i art. 116 ust. 6 w zw. z art. 206 p.t. poprzez nieprawidłowe ukształtowanie postępowania przetargowego a w szczególności brak zastosowania przez organ przepisów k.p.a.;

b. rażącego naruszenia przepisu art. 116 ust 5 p.t. oraz art. 32 Konstytucji poprzez arbitralne i dyskryminacyjne sformułowanie kryteriów ocen ofert w postępowaniu przetargowym, czego skutkiem jest rażące naruszenie interesów skarżącej;

c. rażącego naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. oraz art. 32 Konstytucji poprzez nieuwzględnienie przez Prezesa URTiP zasady ochrony interesów w toku, czego skutkiem jest rażące naruszenie interesów skarżącej;

d. rażącego naruszenia przepisu art. 116 ust. 1 p.t. oraz art. 8 i 11 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia przyjętych kryteriów oceny.

W uzasadnieniu skargi P. Sp. z o.o. wskazała, że Prezes URTiP wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym obowiązany był w przypadku stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki unieważnienia postępowania określone w art. 118 ust. 8 p.t. rozpoznać sprawę merytorycznie i wydać decyzję odmawiającą unieważnienia przetargu. Na poparcie tego spółka powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 944/97, w którym Sąd stwierdził, że zgodnie z przepisami k.p.a. nieuzasadnionym jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, kończącej formalnie postępowanie w sprawie, w której strona jest zainteresowana uzyskaniem decyzji merytorycznej.

P. Sp. z o.o. podkreśliła również, że konsekwentnie stoi na stanowisku, iż postępowanie przetargowe jest etapem, częścią postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia rezerwacji częstotliwości, wobec czego zarzuca organowi wadliwe ukształtowanie postępowania przetargowego, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że stroną w postępowaniu w sprawie rezerwacji częstotliwości jest jedynie podmiot wyłoniony w wyniku przetargu, tj. N. Sp. z o.o.

P. Sp. z o.o. stwierdziła także, że Prezes URTiP w trakcie postępowania przetargowego naruszył przepis art. 116 ust. 5 p.t., stanowiący, że decydującym kryterium oceny ofert jest zachowanie warunków konkurencji oraz wysokości kwoty zadeklarowanej przez podmiot wnioskujący o dokonanie rezerwacji częstotliwości, a tym samym ograniczający możliwość swobodnego formułowania przez organ warunków przetargowych. W ocenie strony organ jest ograniczony także zasadą proporcjonalności – zasadą wynikającą z nadrzędnej zasady prawnej, nakazującej w razie kolizji interesu indywidualnego i ogólnego dokładne ważenie obu dóbr bez przyznania a priori jednemu z nich preferencji. Zatem zgodnie z ww. zasadą przyznanie kryterium "zachowania warunków konkurencji" większego znaczenia niż kryterium "wysokości kwoty zadeklarowanej przez podmiot wnioskujący o dokonanie rezerwacji częstotliwości" możliwe jest jedynie wówczas, gdy występuje zagrożenie tej konkurencji, a stopień tego zagrożenia jest proporcjonalny do poziomu preferencji przyznanego temu kryterium.

Strona podniosła ponadto, że organ w żaden sposób nie uzasadnił do tej pory zachowania omawianej zasady w postępowaniu przetargowym, co byłoby wskazane z uwagi na to, że przyjęte przez organ kryterium "zachowania warunków konkurencji" doprowadziło w konsekwencji do wyeliminowania dotychczasowych operatorów z postępowania przetargowego, a to stanowi z kolei naruszenie praw P. Sp. z o.o., zagwarantowanych w Konstytucji (art. 32) i w dyrektywach Wspólnot Europejskich.

P. Sp. z o.o. dowodząc, że organ bez uzasadnienia przeprowadził postępowanie przetargowe w sposób dyskryminujący i naruszający zasadę równości, wskazała, że podmioty, aby uzyskać częstotliwość przewidzianą w przetargu zmuszone były do zadeklarowania sumy ponad trzykrotnie większej od tej, którą mógł zadeklarować podmiot nowy na rynku, aby uzyskać tą samą ilość punktów, co w wyeliminowało de facto P. Sp. z o.o. z postępowania przetargowego.

P. Sp. z o.o. zarzuciła Prezesowi URTiP także, że pomimo, iż jest on przekonany o oligopolistycznej strukturze rynku nie przedstawił żadnych dowodów, które dowodziłyby istnienie praktyki paralelizmu cenowego lub uzgadniania zachowań innego typu pomiędzy dotychczasowymi operatorami działającymi na rynku telefonii ruchomej.

Strona podniosła również, że organ w postępowaniu przetargowym naruszył przepisy art. 16 ust. 1 p.t. oraz art. 8 i 11 k.p.a. poprzez (wskazane powyżej) nie uzasadnienie przyjętych kryteriów oceny. Ponadto P. Sp. z o.o. podkreśla, że zamieszczone w dokumentacji przetargowej uzasadnienie rozstrzygnięcia nie odpowiada przyjętym na gruncie art. 107 k.p.a. standardom uzasadniania decyzji administracyjnej, bowiem nie zawiera ono umotywowania oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Skarżąca wskazała, że stanowisko organu w tym zakresie jest lakoniczne i nie wskazuje na związek pomiędzy przepisami p.t. a warunkami przetargu.

W ocenie P. Sp. z o.o. powyższe naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, wobec czego skarga jest uzasadniona, tym bardziej, że Prezes URTiP w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zarzutów mu przedstawionych, pomijając je w całości, czym naruszył przepisy art. 7 i 77 k.p.a.

P. Sp. z o.o. w swojej skardze wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła organowi:

1. naruszenie przepisu art. 118 ust 8 p.t., poprzez umorzenie postępowania w sprawie unieważnienia przetargu, mimo iż w przetargu tym doszło do rażącego naruszenia następujących przepisów prawa:

a. art. 222 ust 1 p.t. poprzez prowadzenie postępowania przetargowego na podstawie przepisów p.t. z 2004 r., zamiast na podstawie p.t. z 2000 r. (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.),

b. art. 7 i 92 Konstytucji oraz art. 120 p.t., poprzez przeprowadzenie przetargu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r., który to akt wydany został z przekroczeniem upoważnienia ustawowego,

c. art. 32 Konstytucji i art. 6 ust 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 7 dyrektywy 2002/20/WE, art. 8 i 9 dyrektywy 2002/21/WE, art. 4 dyrektywy 2002/77/WE, poprzez sformułowanie warunków przetargu w sposób dyskryminacyjny, nieproporcjonalny i nieprzejrzysty,

d. § 7 i § 13 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie przetargu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych, art. 64 § 2 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., poprzez odrzucenie oferty P. Sp. z o.o. jedynie z powodu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w jej treści,

e. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust 1 p.t. oraz art. 88 ust 3 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poprzez prowadzenie postępowania przetargowego pomimo, iż zachodziły przesłanki jego obligatoryjnego zawieszenia oraz poprzez nie zgłoszenie projektu udzielenia pomocy publicznej do Komisji Europejskiej,

f. art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez wykorzystywanie w postępowaniu dowodowym "Analizy [...]" sporządzonej przez Z. w sierpniu 2004 r., pomimo tego, że Analiza ta nie spełniała wymogów opinii biegłego, a także nie została podpisana oraz nie są znani jej autorzy, a zatem nie spełnia wymogów właściwych dla dokumentu,

2. art. 118 ust 8 p.t., poprzez umorzenie postępowania w sprawie unieważnienia przetargu, mimo że w przetargu tym doszło do rażącego naruszenia interesów P. Sp. z o.o., jako uczestnika postępowania, w związku z niezakwalifikowaniem jej oferty do II etapu postępowania przetargowego jedynie z uwagi na oczywistą omyłkę pisarską w treści tej oferty zawartą.

W uzasadnieniu skargi P. Sp. z o.o. wskazała, że Prezes URTiP wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 222 ust 1 p.t., bowiem rozstrzygnięcie to oparł na nowych przepisach p.t. z 2004 r., a nie na przepisach p.t. z 2000 r., pod rządami których spółka złożyła wniosek o rezerwacje przedmiotowych częstotliwości w trybie bezprzetargowym. Wobec braku dostatecznych zasobów częstotliwości organ odmówił ich rezerwacji we wnioskowanym trybie i ogłosił postępowanie przetargowe. W ocenie strony wszczęte postępowanie przetargowe było konsekwencją ww. wniosku, a zatem przetarg pozostawał w ścisłym związku z wcześniejszą decyzją odmowną i winien być prowadzony w oparciu o przepisy p.t. z 2000 r.

W świetle powyższego P. Sp. z o.o. uznała, że Prezes URTiP naruszył przepisy art. 7 i 92 Konstytucji.

Ponadto na poparcie zarzutu naruszenia ww. przepisów Konstytucji oraz art. 120 p.t. strona podniosła, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r., które zostało wydane bez upoważnienia ustawowego, przez co stoi ono w sprzeczności z Konstytucją. P. Sp. z o.o. przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 lipca 2004 r. sygn. U16/02, w którym Trybunał wypowiedział się na temat warunków konstytucyjności rozporządzeń. W ocenie strony Minister Infrastruktury nie został ustawowo uprawniony do określenia kryteriów wyboru oferty i sposobu jej oceny, a jedynie do wydania przepisów wykonawczych dotyczących kwestii związanych z warunkami i trybem przeprowadzania postępowania przetargowego. Spółka P. przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2000 r. sygn. U2/00, w którym Trybunał wyjaśnił terminy: "tryb", "warunek" i odniosła je bezpośrednio do delegacji zawartej w art. 120 p.t. P. Sp. z o.o. wskazała również, że w art. 116 ust 5 p.t. znalazła się regulacja kryteriów wyboru oferty. Zatem w opinii strony doszło do przekroczenia granic upoważnienia ustawowego przez Ministra Infrastruktury, który w żadnym z przepisów p.t. nie został uprawniony do określenia kryteriów wyboru oferty i sposobu jej oceny.

W zakresie naruszenia art. 32 Konstytucji, art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 7 dyrektywy 2002/20/WE, art. 8 i 9 dyrektywy 2002/21/WE oraz art. 4 dyrektywy 2002/77/WE PTC Sp. z o.o. podniosła, że niezależnie od wadliwości podstawy prawnej przeprowadzenia i rozstrzygnięcia przetargu, samo postępowanie przetargowe było dotknięte wadami. Według prawa wspólnotowego postępowanie przetargowe winno być oparte o kryteria selekcyjne, które muszą być obiektywne, przejrzyste, jawne, niedyskryminujące oraz proporcjonalne. W ocenie strony przedmiotowe postępowanie przetargowe nie zapewniało realizacji powyższych wartości bowiem miało charakter subiektywny, dyskryminujący i nieproporcjonalny. Subiektywność kryteriów oceny wynika według spółki z tego, że jedynie dwa spośród kryteriów oceny ofert, tzn. zachowanie warunków konkurencji i wysokości zadeklarowanej kwoty oparte zostały na odpowiednich wzorach matematycznych. Odnośnie pozostałych kryteriów zaś nie sformułowano żadnych kwantyfikowalnych mechanizmów oceny ich spełnienia. Dowodząc dyskryminacyjny charakter omawianych kryteriów P. Sp. z o.o. wskazała na nieuzasadnione przyznanie preferencji dla podmiotów z niskim udziałem rynkowym oraz nieobecnych dotychczas na rynku polskim.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ § 7 i § 13 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r., art. 64 § 2 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 206 ust 1 p.t. P. Sp. z o.o. podniosła, że omyłkowe wskazanie w jej ofercie przetargowej w zakresie częstotliwości - zamiast liczby [...] wpisano liczbę [...] - nie mogło stanowić podstawy odrzucenia oferty, co uczynił organ. Według strony takie stanowisko Prezesa URTiP było wyrazem najdalej posuniętego formalizmu, nie dającego się uzasadnić żadną z zasługujących na ochronę wartości istotnych w warunkach państwa prawa. Odrzucenie oferty na wskazanej powyżej podstawie, nie dającej się uzasadnić ochroną interesu publicznego, czy też interesów innych uczestników postępowania, stanowi zatem - w ocenie spółki - rażące naruszenie prawa i interesów P. Sp. z o.o.

Odnosząc się do wskazanych naruszeń art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust 1 p.t. oraz art. 88 ust 3 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską strona wskazała, że Prezes URTiP z urzędu obowiązany był – czego nie uczynił - zawiesić postępowanie przetargowe do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z Konstytucją – wniosek w tym zakresie został złożony przez P. w dniu [...] kwietnia 2005 r. Ponadto organ obowiązany był także do zawieszenia przedmiotowego postępowania przetargowego, ze względu na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie ze skargi P. Sp. z o.o. na decyzję Prezesa URTiP, w której organ odmówił P. Sp. z o.o. rezerwacji przedmiotowej częstotliwości w trybie bezprzetargowym. Strona podniosła również, że obowiązkiem Prezesa URTiP działającego we współpracy z Prezesem UOKiK było uprzednie dokonanie zgłoszenia do Komisji Europejskiej projektu P. Sp. z o.o. w sprawie pomocy indywidualnej dla zwycięzcy przedmiotowego przetargu. Organ nie dopełnił tego obowiązku – nie dokonał zgłoszenia, a tym samym nie zawiesił postępowania na czas trwania procedury przed ww. Komisją, czym naruszył art. 88 ust 3 traktatu.

Prezes URTiP naruszył w ocenie P. Sp. z o.o. również przepisy art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., bowiem włączył do materiału dowodowego postępowania przetargowego "Analizę [...]" sporządzoną przez Z. w sierpniu 2004 r. Analiza ta według strony nie spełniała wymogów opinii biegłego, a także nie została podpisana oraz nie są znani jej autorzy, a zatem nie spełniała wymogów właściwych dla dokumentu. W ocenie strony nie może ww. dokument stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym, a jego dopuszczenie przez organ powoduje uchybienia proceduralne, skutkujące koniecznością unieważnienia postępowania przetargowego.

W odpowiedziach na powyższe skargi P. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o. Prezes URTiP, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. wniósł o oddalenie skarg, wskazując na niezasadność zarzutów, na jakich zostały oparte.

Organ odnosząc się do zarzutów skargi P. Sp. z o.o. w zakresie naruszenia przepisu art. art. 104 k.p.a. przez jego niezastosowanie oraz przepisu art. 105 § 1 k.p.a. przez błędne jego zastosowanie, wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego wynikała z faktu, iż w ramach tego postępowania nie stwierdzono zaistnienia przesłanek unieważnienia postępowania przetargowego, określonych w art. 118 ust. 8 nowego p.t., a zatem organ stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. wydał decyzję o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego.

Organ nie podzielił twierdzenia strony, że postępowanie przetargowe jest częścią - fazą postępowania administracyjnego. Prezes URTiP podkreślił, że ustawa nie przewiduje formy decyzji administracyjnej dla rozstrzygnięcia przetargu, co dowodzi słuszności poglądu, że postępowanie przetargowe jest postępowaniem odrębnym, którego celem jest wyłonienie podmiotu, będącego uprawnionym do ubiegania się o rezerwację częstotliwości.

W ocenie organu zarzut P. Sp. z o.o., co do arbitralności i dyskryminacyjnego sformułowania kryteriów oceny ofert w postępowaniu przetargowym nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem kryteria te zostały przedstawione w dokumentacji przetargowej w sposób jasny i przejrzysty, a zastosowana procedura przyznania częstotliwości był obiektywna, proporcjonalna, niedyskryminująca i nie naruszała przepisów, w tym przepisów wspólnotowych.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 118 ust. 8 w zw. z art. 206 nowego p.t. oraz art. 8 k.p.a. i art. 32 Konstytucji RP organ podniósł, że ukształtowanie reguł przetargu w zakresie wysokości jednorazowej opłaty za dokonanie rezerwacji częstotliwości nie narusza obowiązujących przepisów prawa, ani nie dyskryminuje żadnego z przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2002 r. uzyskali koncesje na świadczenie usług telefonii ruchomej w systemie UMTS wydane przez Ministra Łączności. Prezes URTiP wskazał, że zarówno pod rządami starego p.t., jak i nowego p.t. nie miał on możliwości arbitralnego ustalenia wysokości tych opłat, bowiem takiego określenia dokonuje sam podmiot, na rzecz którego ma być dokonana rezerwacja częstotliwości.

Prezes URTiP nie podzielił także zarzutu P. Sp. z o.o., iż w postępowaniu przetargowym nie zostały uzasadnione kryteria oceny, tzn. że dopuścił się naruszenia art. 118 ust. 8 w zw. z art. 206 oraz art. 16 ust. 1 p.t. i art. 8 i 11 k.p.a.

Organ odnosząc się do zarzutów skargi P. Sp. z o.o. stwierdził, iż zarzut spółki, że w postępowaniu przetargowym doszło do naruszenia art. 222 ust 1 p.t. poprzez prowadzenie postępowania przetargowego na podstawie przepisów p.t. z 2004 r., zamiast na podstawie p.t. z 2000 r. jest bezzasadny. Organ podniósł, że zgodnie z regulacją zawartą ww. przepisie do spraw wszczętych i niezakończonych – i tylko takich - stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy starego p.t. W świetle powyższego Prezes URTiP stwierdził, że nie było możliwości zastosowania do przedmiotowego postępowania przetargowego przepisów starego p.t., z uwagi na fakt, że sprawy z wniosków o dokonanie rezerwacji częstotliwości w trybie bezprzetargowym zostały zakończone decyzjami ostatecznymi.

W zakresie naruszenia art. 7 i 92 Konstytucji RP oraz art. 120 p.t. Prezes URTiP podniósł, że jako organ administracji publicznej miał ex lege obowiązek oprzeć swoje działania na i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Stwierdził, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r. było i jest do dziś prawem powszechnie obowiązującym, a zatem on - jako organ administracji - obowiązany był postępowanie przetargowe prowadzić oraz wydać rozstrzygnięcie według stanu prawnego obowiązującego w dniu orzekania. Organ wskazał nadto, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony, jakoby ww. rozporządzenie było niekonstytucyjne.

Organ ustosunkowując się do zarzutu strony, że warunki postępowania przetargowego oraz kryteria oceny ofert były sformułowane w sposób subiektywny, dyskryminujący i nieproporcjonalny przywołał argumentację zwartą w ww. odpowiedzi na skargę P. Sp. z o.o. Wskazał, że w postępowaniu przetargowym nie były faworyzowane żadne podmioty, a zastosowana procedura przyznania częstotliwości była obiektywna, przejrzysta, proporcjonalna i nie naruszała przepisów wspólnotowych. Ponadto organ podniósł, że zasady punktacji znane były podmiotom przed przystąpieniem do przetargu.

Prezes URTiP nie podzielił także stanowiska P. Sp. z o.o., jakoby w postępowaniu przetargowym zostały naruszone przepisy § 7 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r. Odpowiadając na ten zarzut organ wskazał, że prawo nie przewiduje możliwości poprawiania lub uzupełniania ofert przetargowych po upływie terminu do ich składania, a wskazany przez stronę tryb z art. 64 k.p.a. w ocenie organu nie może być uznany za trafny. Zatem wobec błędnego oznaczenia przez P. Sp. z o.o. w swojej ofercie zakresu częstotliwości objętych ofertą należało odrzucić tą ofertę w I etapie.

Wobec twierdzenia P. Sp. z o.o., że naruszony został przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ wskazał, że postępowanie przetargowe nie mogło być zawieszone ponieważ postępowanie to nie kończy się wydaniem decyzji, a przepis stanowi wyraźnie, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wobec tego w ocenie organu zarzut ten nie może zasługiwać na uwzględnienie.

Organ odnosząc się do zarzutu, że w kontekście powołania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na "Analizę [...]" sporządzonej przez Z. w sierpniu 2004 r. uwidocznił się dyskryminacyjny sposób ukształtowania warunków postępowania przetargowego, wskazał, że została ona załączona do materiału dowodowego w celu umożliwienia stronom postępowania zapoznania się z tym opracowaniem, które nie było powszechnie dostępne. Prezes URTiP podniósł, że Analiza została przywołana przez niego w celach poglądowych i nie stanowiła dowodu na okoliczności związane z przedmiotem prowadzonego postępowania, tj. ustaleniem czy w trakcie postępowania przetargowego doszło do naruszenia prawa lub interesów uczestników.

Dnia [...] marca 2006 r. zostało złożone pismo procesowe przez P. Sp. z o.o., w którym uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi P. Sp. z o.o. Uzasadniając takie stanowisko spółka P. odniosła się kolejno do zarzutów P. Sp. z o.o. zawartych w skardze i stwierdziła, że nie zasługują one na uwzględnienie z uwagi na ich niezasadność. Ponadto wskazała, że aby mówić o przesłankach unieważnienia postępowania przetargowego należy stwierdzić naruszenie przepisów prawa lub interesów uczestników postępowania przetargowego, a naruszenie to musi nosić znamiona rażącego naruszenia.

Dnia [...] października 2006 r. wpłynęły wnioski K. o dopuszczenie do udziału w postępowaniach w charakterze uczestnika. Izba uzasadniając swój wniosek powołała się na przepis art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cytowana dalej jako p.p.s.a. i przywołała postanowienia Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt: II GSK 14/06, II GSK 20/06, II GSK 19/06, II GSK 44/06 oraz II GSK 58/06, a także postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach o sygn. akt: VISA/Wa 636/06, VISA/Wa 654/06, VISA/Wa 2108/05, VISA/Wa 2023/05, VISA/Wa 2392/05 i VISA/Wa 2024/05, gdzie została dopuszczona do postępowań w charakterze uczestnika.

Dnia [...] października 2006 r. zostało złożone pismo procesowe P. Sp. z o.o., w którym spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. względnie o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Spółka na poparcie żądania stwierdzenia nieważności zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

▪ art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., poprzez umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego, mimo iż obowiązkiem organu było merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej złożeniem wniosków o unieważnienie postępowania przetargowego,

▪ art. 118 ust. 8 p.t., poprzez umorzenie postępowania w sprawie unieważnienia przetargu, mimo iż w przetargu tym doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa, a to: art. 222 ust. 1 p.t, art. 7 i 92 Konstytucji RP oraz art. 120 p.t., art. 32 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1, art. 7 dyrektywy 2002/20/WE, art. 8 i 9 dyrektywy 2002/21/WE, art. 4 dyrektywy 2002/77/WE, § 7 i § 13 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2004 r., art. 64 § 2 k.p.a. i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 206 ust 1 p.t., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 206 ust 1 p.t., art. 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu ww. pisma skarżąca spółka przywołała argumentacje zawartą w ww. skardze i wskazała ponadto, że stanowisko Prezesa URTiP w kwestii bezprzedmiotowości postępowania przetargowego jest błędne. W ocenie spółki z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytucyjnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była kwestia ważności postępowania przetargowego. Ustawodawca w sposób wyraźny przekazał tę sprawę na drogę postępowania administracyjnego, wskazując w art. 118 ust. 8 p.t., iż unieważnienie postępowania przetargowego następuje w drodze decyzji. Ponadto żadna ze stron postępowania nie utraciła przymiotu strony, a także nie doszło w trakcie postępowania do zmiany stanu prawnego, który uzasadniałby umorzenie postępowania. Wobec powyższego spółka stoi na stanowisku, że przedmiotowe postępowanie przetargowe nie stało się z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowe, zatem Prezes URTiP obowiązany był merytorycznie rozpoznać żądania stron i ewentualnie wydać decyzje odmowną, nie zaś umarzającą postępowanie, jako bezprzedmiotowe.

Dnia [...] października 2006 r. wpłynęło pismo procesowe uczestnika postępowania – P. Sp. z o.o., w którym strona wnosząc o oddalenie skargi P. Sp. z o.o. wskazała, że aby mówić o przesłankach unieważnienia postępowania przetargowego należy stwierdzić naruszenie przepisów prawa lub interesów uczestników postępowania przetargowego, i naruszenie to musi nosić znamiona rażącego naruszenia. P. Sp. z o.o. w piśmie tym odniosła się kolejno do zarzutów P. Sp. z o.o. zawartych w skardze i stwierdziła, że nie zasługują one na uwzględnienie z uwagi na ich niezasadność.

Postanowieniami z dnia 18 października 2006 r. (w sprawie VISA/Wa 2052/05) i z dnia 24 października 2006 r. (w sprawie VI SA/Wa 2071/05) Sąd dopuścił K. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika.

W kolejnych pismach uczestnika postępowania P. Sp. z o.o. Spółka wskazała, że od dnia przyznania rezerwacji częstotliwości poniosła istotne koszty związane z realizacją działalności gospodarczej, m.in., stworzyła 360 miejsc pracy, poniosła koszty opłaty za rezerwację częstotliwości w kwocie 345 mln. złotych, inwestycyjne wydatki to około 70 mln. złotych, koszty operacyjne związane z działalnością gospodarczą przekroczyły 60 mln. złotych, czy podjęte zobowiązania w stosunku do innych podmiotów na kwotę 900 mln. złotych. Spółka wskazała nadto, że rozstrzygnięcie podjęte w postępowaniu administracyjnym, jakim jest zaskarżona decyzja niesie za sobą realne ryzyko uznania takiej decyzji za nieważną. Jednakże sytuacja taka pozbawi P. Sp. z o.o. możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, do której spółka została powołana i w związku z tym spowoduje konieczność wstrzymania działalności operacyjnej oraz docelowo likwidację przedsiębiorstwa. Uczestnik podniósł także, że sam fakt ogłoszenia w 2004 r. przez Prezesa URTiP konsultacji w sprawie warunków przetargu na rezerwacje częstotliwości UMTS, którego celem było wprowadzenie na polski rynek czwartego operatora sieci komórkowej spowodował ponad 40 % spadek cen detalicznych na przestrzeni niespełna 12 miesięcy. Rozstrzygnięcie zaś postępowania przetargowego na rzecz P. Sp. z o.o. spowodowało obniżenie cen połączeń. Na poparcie ww. twierdzeń spółka załączyła do pisma diagramowe opracowanie Urzędu Komunikacji Elektronicznej (były URTiP) dotyczące cen brutto za minutę połączenia w P. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o. oraz "P." Sp. z o.o.

P. Sp. z o.o. odniosła się również do kwestii uznania, że rezerwacja częstotliwości w trybie przetargowym opiera się na modelu sprzężonych ze sobą funkcjonalnie wielu postępowań. W tym zakresie spółka podzieliła argumentację Prezesa URTiP i powołała się na uzasadnienie do projektu Komisji Infrastruktury ustawy o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne (druk nr 1016, pierwsze czytanie odbyło się 26 października 2006 r.), który to projekt zawiera zmiany warunków gospodarowania częstotliwości i określenia zakresu stosowania do opłat telekomunikacyjnych przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa. Uczestnik postępowania dodatkowo wskazał także na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w jego ocenie przemawia za słusznością przyjęcia przez Prezesa URTiP w toku postępowania w sprawie rezerwacji częstotliwości UMTS koncepcji wielości postępowań.

Pismami z dnia [...] grudnia 2006 r. S. (zwane dalej jako S.) złożyło wnioski o dopuszczenie go do udziału w postępowaniach sądowoadministracyjnych w charakterze uczestnika. S. uzasadniając swoje wnioski powołało się na przepis art. 33 § 2 w zw. z art. 25 § 4 p.p.s.a., podnosząc, że ww. sprawy dotyczą zakresu jego statutowej działalności.

Dnia 19 grudnia 2006 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawach VISA/Wa 2052/05 i VISA/Wa 2071/05 zostały rozpoznane ww. wnioski S. o dopuszczenie do udziału w postępowaniach w charakterze uczestnika. Sąd postanowił dopuścić S. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika.

Pismami z dnia [...] stycznia 2007 r. S. przedstawił swoje stanowisko podnosząc, że istotnym jest, aby przetargi na rezerwację częstotliwości nie były kwestionowane tylko i wyłącznie z przyczyn formalnych, które nie powodują istotnych naruszeń praw uczestników takich postępowań i nie wpływają zasadniczo na wybór podmiotu, który podjął działalność gospodarczą i inwestycyjną m.in. w oparciu o dokonane w tych postępowaniach rezerwacje częstotliwości. W opinii uczestnika każde opóźnienie postępowań w tym zakresie wpływa bardzo negatywnie, na i tak bardzo niskie tempo rozwoju usług szerokopasmowych oraz na oczekiwania społeczne dotyczące powszechnego dostępu do zasobów informacyjnych w sieciach telekomunikacyjnych, a także na warunki wykonywania działalności przez firmy telekomunikacyjne.

Dnia [...] lutego 2007 r. do tutejszego Sądu w sprawie VISA/Wa 2052/05 wpłynęło pismo procesowe K. z dnia [...] lutego 2007 r., w którym uczestnik postępowania wniósł o odrzucenie przedmiotowej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego, w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, tj. nienadesłanie czterech odpisów skargi.

Dnia [...] lutego 2007 r. do sprawy o sygn. akt VISA/Wa 2071/05 wpłynęło pismo K., w którym strona wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 221 p.p.s.a., z uwagi na nieuiszczenie od niej stałego wpisu, w terminie przewidzianym do jej złożenia, bowiem skargę tą sporządził i wniósł do Sądu profesjonalny pełnomocnik. Uzasadniając powyższe żądanie uczestnik postępowania przywołał orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, w którym stwierdzono, że § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze. zm.) został uznany za niezgodny z art. 221 p.p.s.a. K. zauważył, że w orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, że sąd administracyjny może odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia, jeżeli przepis ten w ocenie sądu jest niezgodny z ustawą lub Konstytucją RP. W tym zakresie K. powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r. (I OSP 4/05). Podniósł także, że w orzecznictwie powszechnie przyjęta jest zasada, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wywołują skutek ex tunc (wsteczny), a zatem zakwestionowanych przez Trybunał przepisów nie stosuje się także do stanów faktycznych sprzed dnia wydania orzeczenia (uchwała Sadu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r. III ZP 30/00).

Dnia 14 lutego 2007 r. na rozprawie, do spraw o sygn. akt VISA/Wa 2052/05 oraz VISA/Wa 2071/05 K. złożyła pisma, w których podtrzymała wniosek o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a ponadto wskazała, że zarzut skargi naruszenia przez zaskarżoną decyzję:

▪ art. 105 k.p.a. prowadzi, w jej ocenie do konieczności orzeczenia w niniejszej sprawie, jak w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 2108/05, w której tutejszy Sąd uchylił decyzje obu instancji,

▪ art. 118, 116 ust. 6 i art. 206 p.t. poprzez nieprawidłowe ukształtowanie postępowania przetargowego, w szczególności przez brak zastosowania przepisów k.p.a., w ocenie K. jest niezasadny, bowiem orzecznictwo i doktryna stoi na stanowisku, że postępowanie przetargowe jest postępowaniem odrębnym, a zatem prawidłowo niezastosowano do niego przepisów k.p.a. Zatem odrębność postępowania przetargowego od postępowania administracyjnego oraz to, że nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale ogłoszeniem wyników, przesądza o braku stosowania przepisów k.p.a. i tym samym stanowi, że nie został naruszony przepis art. 206 p.t., gdyż przepis ten dotyczy tylko jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, a nie każdego postępowania. Ponadto w opinii Izby nie zostały naruszone przepisy art. 118 i 116 ust. 6 p.t.

▪ art. 116 ust. 5 p.t. oraz art. 32 Konstytucji RP jest niezasadny, gdyż kryteria zastosowane przez Prezesa URTiP były obiektywne, przejrzyste, niedyskryminujące i proporcjonalne. A zatem nie można mówić o rażącym naruszeniu przez organ art. 32 Konstytucji RP.

▪ art. 8 k.p.a. i art. 32 Konstytucji RP, nie jest zasadny, gdyż Minister Łączności nie mógł zaciągnąć zobowiązania, że Prezes URTiP nie dokona przedmiotowej rezerwacji, w sytuacji gdy opłaty będą niższe niż deklarowane przez operatorów w 2000 r. Powyższe prowadziłoby, w ocenie Izby do naruszenia uczciwej konkurencji oraz wolności działalności gospodarczej.

▪ art. 16 ust. 1 p.t. oraz art. 8 i 11 p.t. nie może być uzasadniony, bowiem wobec ww. stanowisk przepisy k.p.a. nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. Także zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 p.t. nie zachodzi, bo przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu przetargowym.

Na rozprawie do sprawy o sygn. akt VISA/Wa 2071/05 pełnomocnik P. Sp. z o.o. złożył pismo, w którym wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, względnie o uchylenie ww. decyzji w całości. Jednocześnie strona uzupełniła zarzuty zawarte w skardze rozszerzając podstawy skargi o rażące naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. oraz art. 118 ust. 8 p.t. Uzasadniając powyższy zarzut strona wskazała, że skoro – zdaniem organu – nie zaistniały ustawowe przesłanki skutkujące unieważnieniem postępowania, to organ był zobowiązany merytorycznie rozpatrzeć żądanie stron i ewentualnie wydać decyzję odmowną. Ponadto strona przywoła na poparcie zarzutu naruszenia art. 222 ust. 1 p.t. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2006 r. (sygn. akt II GSK 20/06).

Na rozprawie do protokołu VISA/Wa 2052/05 został zgłoszony wniosek P. Sp. z o.o. o odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż skarżąca P. Sp. z o.o. spóźniła się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, a zatem nie była uprawniona do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję. Do powyższego wniosku przyłączył się organ oraz K., a P. Sp. z o.o. pozostawił go do uznania Sądu.

14 lutego 2007 r. na rozprawie Sąd postanowił w pkt. 2 uchylić pkt 1 postanowienia Sądu z dnia 18 października 2006 r. i w pkt 3 na zasadzie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączyć sprawę VISA/Wa 2052/05 ze sprawą VISA/Wa 2071/05, celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt VISA/Wa 2052/05.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności, przed przedstawieniem merytorycznych przesłanek wydanego rozstrzygnięcia, odnieść należy się do wniosków o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz art. 221 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.). Wnioski te nie zostały uwzględnione jako niezasadne.

Analizując pierwszy z nich, który dotyczył odrzucenia skargi w sprawie VI SA/Wa 2052/05 z powodu uzupełnienia po terminie braków formalnych, wskazać należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa i poglądami doktryny braki formalne skargi muszą być istotne, tzn. takie, których nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 i powołane tam orzeczenie NSA z 14 sierpnia 2001 r., I SAB 84/01 (niepubl.)).

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż zarządzenie z dnia 19 czerwca 2006 r. wzywające stronę skarżącą do złożenia odpisów skargi zostało wydane w sytuacji gdy skardze został już nadany bieg a Sąd podejmował czynności procesowe. W tak ukształtowanym stanie faktycznym wskazany do wykonania zarządzenia 7 dniowy termin był terminem instrukcyjnym. W konsekwencji ze wskazania niewłaściwego rygoru w przypadku niewykonania zarządzenia sędziego nie mogą zostać wyciągnięte dla strony negatywne skutki prawne tj. skarga nie mogła zostać odrzucona na tym etapie postępowania.

Kolejny wniosek o odrzucenie skargi w sprawie VI SA/Wa 2071/05 związany był z nieopłaceniem przez pełnomocnika skarżącego przy wnoszeniu skargi wpisu stałego i opłaceniem go na wezwanie sądu. Odnosząc się do tego wniosku wskazać należy, iż skarga została wniesiona do organu dnia [...] września 2005 r. natomiast wezwanie do opłacenia wpisu nosi datę [...] listopada 2005 r. W tym czasie obowiązywał przepis § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający, iż § 5 ust. 2 rozporządzenia jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. został wydany dnia 7 marca 2006 r. W postanowieniu z dnia 7 października 2004 r., GZ 33/04 (ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 7) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż powyższy przepis dotyczy wyłącznie skargi wnoszonej do sądu administracyjnego pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia NSA podniósł, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 221 p.p.s.a., a rozwiązanie to uzasadnione jest trybem wnoszenia skarg za pośrednictwem organów administracji publicznej. Ponieważ zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia przy dokonywaniu wpłaty trzeba podać w szczególności sygnaturę akt sądowych, przeto spełnienie tego wymogu nie byłoby możliwe w okresie, gdy akta znajdują się w organie administracji, który wydał decyzję.

Wzywając do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł nie stwierdzono, aby powołany przepis rozporządzenia był niezgodny z ustawą i z takiego stanowiska, znajdującego oparcie w obowiązujących przepisach prawa, na obecnym etapie postępowania nie mogą dla strony wynikać negatywne konsekwencje prawne w postaci odrzucenia skargi.

Wniosek o odrzucenie skargi sformułowany przez uczestnika postępowania P. Sp. z o.o. odnosił się do sprawy VI SA/Wa 2052/05 i dotyczył niewyczerpania przez P. Sp. z o.o. środków zaskarżenia.

Przyjęte jest w literaturze przedmiotu, jak również przesądzone w orzecznictwie, że środki zaskarżenia zostały wyczerpane, gdy którakolwiek ze stron postępowania administracyjnego złożyła środek zaskarżenia i organ drugiej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie (por. wyrok z 4 grudnia 1984 r., sygn. akt SA/Lu 566/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 116). Zwrot zawarty w art. 52 § 1 p.p.s.a., iż "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia", nie może być bowiem rozumiany w ten sposób, że tylko ten podmiot, który wniósł środek zaskarżenia, ma prawo do złożenia skargi. Przeciwko takiej wykładni przemawia przede wszystkim wykładnia celowościowa tej przesłanki dopuszczalności skargi. Często dopiero rozstrzygnięcie organu odwoławczego rodzi potrzebę uruchomienia nadzwyczajnej drogi kontroli takiego rozstrzygnięcia. Ponadto przez wniesienie środka zaskarżenia przez którykolwiek z uprawnionych podmiotów i uruchomienie postępowania kontrolnego wewnątrzadministracyjnego osiągnięty został cel, jaki zakłada regulacja zawarta w art. 52 § 1 p.p.s.a., a mianowicie niepomijanie żadnego z etapów wewnątrzadministracyjnego procesu podejmowania rozstrzygnięć (tak w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005).

W przedmiotowej sprawie skarżąca P. Sp. z o.o. uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednakże postępowanie kontrolne dotyczące decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. zostało zainicjowane wnioskami P.Sp. z o.o. P. Sp. z o.o. Został zatem osiągnięty cel wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. i decyzja była poddana kontroli w toku postępowania administracyjnego. Nie zachodzą więc przesłanki do uznania, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia i w konsekwencji do odrzucenia skargi.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie może natomiast wypowiadać się na temat celowości lub słuszności rozwiązań zawartych w decyzji, a także kierować się przyszłymi faktycznymi lub ekonomicznymi skutkami własnego rozstrzygnięcia.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skarg oraz powołaną w nich podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] sierpnia 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2005 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS - naruszają prawo.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Prezes URTiP wydając zaskarżone decyzje dopuścił się, mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a.

Należy zauważyć, iż powołując się w podstawie prawnej wydanej przez siebie w dniu [...] lipca 2005 r. decyzji na przepis art. 105 § 1 k.p.a., Prezes URTiP stwierdził, iż bezprzedmiotowość postępowania w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego wynika z faktu, iż w ramach przedmiotowego postępowania nie stwierdzono zaistnienia przesłanek unieważnienia postępowania przetargowego, określonych w art. 116 ust. 8 p.t., tj. rażącego naruszenia przepisów prawa lub interesów uczestników postępowania.

Jak stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Zgodnie z utrwalonym w doktrynie stanowiskiem bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego występuje w przypadku, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania (tak m.in. R. Kędziora /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 273). Umorzenie postępowania I instancji może nastąpić tyko wtedy, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe. Jeśli jednak istnieje stan faktyczny, podlegający uregulowaniu przez organ administracji państwowej, na wniosek strony, bądź z urzędu, postępowanie I instancji nie może być uznane za bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80). W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r. (sygn. akt III ARN 50/95, OSNAPiUS 1996, nr 11, poz. 150) sformułowano fundamentalną tezę, że art. 105 § 1 k.p.a. przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nie może być interpretowany rozszerzająco. Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania.

Od bezprzedmiotowości postępowania należy odróżnić przypadek bezzasadności żądania strony.

Brak ustawowej przesłanki do uwzględnienia żądania strony zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony (vide: G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005, s. 37 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 1989 r., sygn. akt SA/Wr 957/88, ONSA 1989, nr 1, poz. 22; podobnie: A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Zakamycze, 2005, s. 626 i cyt. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 1992 r., sygn. akt SA 1289/91, ONSA z 1992 r., nr 1, poz. 17). W wyroku z dnia 10 stycznia 1989 r. sygn. akt SA/Wr 957/88, (ONSA 1989, nr 1, poz. 22) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony".

Mając powyższe na względzie należy uznać, iż o bezzasadności żądania strony Prezes URTiP powinien władczo orzec w decyzji administracyjnej, będącej efektem rozpatrzenia sprawy co do jej istoty. Umorzenie postępowania administracyjnego w takich okolicznościach, z powołaniem się na przepis art. 105 § 1 k.p.a. powinno być uznane za niezgodne z prawem rozstrzygnięcie zgłoszonych żądań. Stanowi bowiem niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli – zdaniem organu – rzeczywiście brak było podstaw do unieważnienia postępowania przetargowego na rezerwację częstotliwości w systemie telefonii ruchomej UMTS, to należało wydać stosowną decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty.

W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego brak jest podstaw do dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceny prawnej w zakresie pozostałych merytorycznych zarzutów stron skarżących, albowiem analizowanie zastrzeżeń, co do treści decyzji jest w rzeczywistości przedwczesne. Dopiero gdy rozstrzygnięcie nastąpi w prawidłowej formie prawnej i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, możliwe będzie uznanie, że mieszczące się w treści decyzji rozstrzygnięcia organu administracji publicznej są skuteczne prawnie i wiążą strony, a w konsekwencji możliwa będzie całościowa kontrola takiej decyzji przez Sąd.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skargi zasługują na uwzględnienie i z tej przyczyny zaskarżone decyzje Prezesa URTiP z dnia [...] sierpnia 2005 r. i z dnia [...] lipca 2005 r. podlegają uchyleniu, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Stwierdzając, że uchylone decyzje Prezesa URTiP nie podlegają wykonaniu, Sąd oparł się na normie prawa wyrażonej w art. 152 p.p.s.a.

Orzekając o zwrocie kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).