Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1506/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: Sędziowie: Protokolant: NSA Józef Gach NSA Grażyna Jarmasz SO (del) Ewa Rojek (spr) Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2004r sprawy ze skargi T. G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 17 maja 2002r Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r I. uchyla zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej koszty postępowania w kwocie [...] zł ([...]).


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 maja 2002r. [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...].2002r. Nr. [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...].2002r. Nr. [...] określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2000r. w kwocie [...] zł, w tym kwotę do zwrotu wynoszącą [...] zł. kwotę do przeniesienia [...] zł, zaległość w podatku od towarów i usług za ten miesiąc w kwocie [...] zł oraz odsetek za zwłokę od powyższej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wskazała, że T. G. w 2000r. prowadził inwestycję polegającą na nadbudowie piętra na budynku stołówki z zapleczem kuchennym i magazynowym na terenie Ośrodka Wczasowego w M. .Zgodnie ze złożonym w toku kontroli Urzędu Skarbowego oświadczeniem podatnika w dotychczasowych budynkach prowadził on działalność wczasową i kolonijną i taką samą działalność zamierza prowadzić w nadbudowie. Nadto zaplecze kuchenne, jadalnia i świetlica znajdujące się na parterze budynku gospodarczego (na którym prowadzona jest nadbudowa piętra) służą zarówno do obsługi kolonii(działalność zwolniona) jak i wczasów dla dorosłych(działalność opodatkowana).Z powyższego wynika, .że wydatki inwestycyjne dotyczyły zarówno działalności opodatkowanej jak i zwolnionej nie zaś jak chce podatnik jedynie opodatkowanej.

Istotą podatku VAT jest jego konstrukcja, oparta na możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, ale wyłącznie w odniesieniu do czynności związanych z działalnością opodatkowaną. Wynika to jednoznacznie z art.20 ust.2 ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DZ.U.Nr.11 poz.50 z póź. zm.),który stanowi, że podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną. Z kolei z art.25 ust. 1 pkt. 1 ustawy wynika, że obniżenie kwoty lub

zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów lub usług służących do wytwarzania lub odsprzedaży towarów bądź świadczenia usług zwolnionych od podatku

Zdaniem Izby wydając sporną decyzję określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za grudzień 2000r. w kwocie [...] zł Urząd Skarbowy prawidłowo zastosował przepis art.21 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r., ponieważ termin złożenia deklaracji za grudzień 2000r. przypadał na dzień 25 stycznia 2001 r. kiedy to już obowiązywał znowelizowany przepis tego artykułu. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy kwota nadwyżki podatku naliczonego u podatnika dokonującego sprzedaży towarów opodatkowanych stawkami niższymi niż stawka określona art.18 ust.1 przekracza kwotę wynoszącą 22% całości obrotu opodatkowanego stawkami niższy m i, zwrotowi na rachunek bankowy podlega nadwyżka do wysokości tej kwoty. Pozostała część nadwyżki podlega rozliczeniu w trybie określonym w ust. 1 tego artykułu tj. obniża podatek należny za następne okresy. Ograniczenia tego nie stosuje się, gdy wysokość zwrotu różnicy podatku jest uzasadniona charakterem działalności podatnika, jej sezonowością lub nabyciem towarów i usług zaliczanych do środków trwałych(art.21 ust.5 ustawy).Zgodnie z orzeczeniem NSA/Wr 1546/95 sezonowość w rozumieniu tego przepisu to działalność gospodarcza, której wyniki są zależne od warunków atmosferycznych czy innych odznaczająca się określoną regularnością związaną np. z prawami przyrody. Zdaniem Izby o sezonowym prowadzeniu działalności można mówić wtedy, gdy możliwość jej wykonywania jest uzależniona od określonego czasu z uwagi na występowanie jedynie w tym okresie określonych czynników i warunków. Działalność kolonijno - wczasową można prowadzić cały rok niezależnie od warunków atmosferycznych w związku z tym brak jest warunków do zastosowania dobrodziejstwa art.21 ust.5 ustawy o VAT.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowa interpretację art.19 pkt, 20 pkt.2,4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz naruszenie art.180 pkt. 1,art.120 i 121 pkt.1 ordynacji podatkowej. Wskazał, że organy obu instancji błędnie ustaliły, że poniesione przez niego wydatki tyczyły działalności opodatkowanej i zwolnionej gdy tymczasem zamierza on w nadbudowanej części prowadzić wyłącznie działalność opodatkowaną

tj. wczasową. Nadto wskazał. że prowadzona przez niego działalność ma charakter sezonowy bo dotychczas działalność prowadził jedynie o okresie letnim co można było ustalić. Zarzucił też, że niewłaściwie zastosowano wobec niego art.21 ust.4 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2001r. podczas gdy podatek tyczy grudnia 2000r. i należało zastosować przepis obowiązujący w tym czasie.

W odpowiedzi Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podnosząc argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna o ile chodzi o zastosowanie art.21 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym.Art.21 ust.4 tejże ustawy zmieniony został nowelizacją ustawy z dnia 17.XI.2000r.Nowela ta weszła w życie z dniem 1.1.2001 r. i nie zawierała przepisów przejściowych. Nie może budzić wątpliwości, że w państwie prawa nie można stosować nowego przepisu do rozliczeń podatnika za okres przed jego wejściem w życie. Skoro tak jak w sprawie niniejszej deklaracja tyczyła miesiąca grudnia 2000r. należało ją rozliczyć według zasad obowiązujących w tej dacie w myśl zasady, że prawo nie działa wstecz. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że art.21 ust.4 w brzmieniu obowiązującym w grudniu 2000r. był dla podatników korzystniejszy co również przemawia za zastosowaniem tego przepisu mimo, że deklaracja złożona była w styczniu 2000r.Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18.lll.2003r. w sprawie NSA 2152/01 M.Podat.2003/4/2.

Nie można natomiast zgodzić się ze skargą o ile zarzuca ona naruszenie art.20 ust.2 i 21 ust 5 ustawy o VAT. Organy obu instancji zasadnie przyjęły, .że dokonane w 2000r. nakłady inwestycyjne na rozbudowę ośrodka tyczyły działalności wczasowej (opodatkowanej) i kolonijnej (nieopodatkowanej).Wbrew twierdzeniom skargi nie były to dowolne ustalenia a poczynione wprost w oparciu o wyjaśnienie złożone przez podatnika do protokołu kontroli skarbowej w dniu 27.ll.2001r. Rownież prawidłowo Urząd Skarbowy zastosował art.21 ust.5 ustawy nie przyjmując, że prowadzona inwestycja ma charakter sezonowy. Nakłady tyczyły budynku, który może być wykorzystywany cały rok a sposób i częstotliwość wykorzystania zależy tylko od

podatnika. Skoro zatem okoliczności faktyczne zostały ustalone w oparciu o wyjaśnienia podatnika nie można organom zarzucić naruszenia art.180 120 i 121 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt.1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.Nr. 153 póz. 1279).Rozpoznając sprawę oparto się na art.97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Mr.153 póz. 1271 ze zm.) stanowiący m, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.