Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1799/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2 art. 141 par 4 art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2 art. 107 art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 lutego 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 176/13 w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 05 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 176/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Prezydent Miasta Poznania postanowieniem z [...] lipca 2011r. na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków jednorodzinnych, wielorodzinnych i wielorodzinnych z usługami, przewidzianej do realizacji na działkach nr 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10, oraz części dz. nr 11 ark. 38, obręb Junikowo, położonej przy ul. S. w Poznaniu. W uzasadnieniu organ wskazał, że powyżej opisana inwestycja przewidziana w głębi kwartału za zabudową jednorodzinną położoną wzdłuż ul. S. Teren objęty inwestycją obejmuje ok. 1,5 ha. Przewidziano budynki dwu, trzy i pięciokondygnacyjne o wysokości od 9 do 21 m na zapleczu dwukondygnacyjnych budynków jednorodzinnych, łącznie w skład inwestycji zgodnie z załącznikiem graficznym wchodzi 7 budynków. W toku postępowania ustalono, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze objętym Uchwałą Nr XLIXI638N/2009 Rady Miasta Poznania z dnia 10.02.2009r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Junikowo Południe". W piśmie z dnia 12.05.2011r. Miejska Pracownia Urbanistyczna poinformowała, iż na obecnym etapie nie może aktualnie określić przeznaczenia działek ani parametrów w planie. Jednak w sąsiedztwie przedmiotowych działek zlokalizowana jest wyłącznie zabudowa jednorodzinna. Z analizy struktury zabudowy wynika, że planowana zabudowa wielorodzinna nie wpisywałaby się w istniejący układ urbanistyczny. Przeciwwskazaniem dla planowanej inwestycji jest również utrudniona obsługa komunikacyjna tego terenu - ulica S. jest na tym odcinku jednokierunkowa i bardzo wąska. Ruch generowany przez zabudowę wielorodzinną będzie zbyt duży dla układu komunikacyjnego przebiegającego przez osiedle mieszkaniowe jednorodzinne. W sprawie uwzględniono także orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...].04.2010 r., w którym stwierdzono, iż zasadą jest, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu winno następować w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ww. ustawy). Decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu winny być traktowane jako wyjątek do tej zasady. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 ustawy, mogą być wydawane tylko w przypadku braku panu miejscowego. Analiza przytoczonego artykułu wskazuje równocześnie na to, że inny jest zakres planów miejscowych, a inny decyzji ustawiających warunki zabudowy. W pierwszych dokonuje się ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. W drugich ustala się tylko sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy. Decyzje o warunkach zabudowy nie mogą zatem zastępować planów miejscowych. Zakres decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy, został doprecyzowany w art. 59 ust. 1 ustawy, w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Co do zasady, decyzje o warunkach zabudowy winny być zatem wydawane dla pojedynczych obiektów budowlanych, stanowiących uzupełniająca zabudowę na obszarach już zagospodarowanych. W orzecznictwie i doktrynie dopuszcza się w niektórych przypadkach wydanie decyzji dla więcej niż jednego obiektu, ale wówczas konieczne jest ustalenie warunków zabudowy osobno dla każdego z nich. W świetle przedstawionych przepisów organ podkreślił, że decyzje o warunkach zabudowy mogą dotyczyć obszarów zagospodarowanych. Winny być wydawane dla zabudowy uzupełniającej. Tylko w przypadku takich obszarów można ustalić parametry nowej zabudowy, które będą stanowiły kontynuację funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu I instancji decyzje te nie nadają się dla zagospodarowania terenów wolnych od zabudowy. Takie tereny winny być zagospodarowane w oparciu o plany miejscowe. Tylko plany takim terenom zapewnią ich zagospodarowanie z zachowaniem ładu przestrzennego. Wobec powyżej opisanych uwarunkowań przestrzennych i prawnych, gdy inwestor zamierza w środkowej części kwartału o powierzchni wynoszącej około 1,5 ha realizować 7 budynków o wysokości od 9 do 21m na zapleczu niskiej, wolnostojącej zabudowy jednorodzinnej - niezgodnie z opracowywanym dla przedmiotowego terenu miejscowym planem, postanowiono skorzystać z przysługującego prawa i zawiesić postępowanie (zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p.) na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy tj. do dnia 07 stycznia 2012r. Bowiem wyłącznie w drodze ustaleń miejscowego planu możliwe jest dla przedmiotowego terenu rozstrzygnięcie zagadnień przestrzennych związanych z kształtowaniem ładu przestrzennego na tym terenie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B.P. Skarżący podniósł, że organ I instancji wydał postanowienie z naruszeniem art. 6 ust. 2 i art. 62 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z [...] grudnia 2011r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w świetle art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uwzględniono przede wszystkim, czy zostały podjęte prace nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. Zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy może nastąpić w każdym czasie i na każdym etapie postępowania. Konstrukcja prawna zawieszenia przewidzianego w tym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie podstawę prawną fakultatywnego jego zawieszenia z urzędu nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Przepis ten nie uzależnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania od przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie ma znaczenia czy taka uchwała została podjęta czy powstał dopiero taki zamiar. Przy tak określonej podstawie możliwość zawieszenia nie zależy zatem od okoliczności czy prowadzone są prace nad sporządzeniem planu czy też od możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wydanie warunków zabudowy. W niniejszym przypadku organ działa w ramach tzw. uznania administracyjnego, tak więc wzruszenie postanowienia mogłoby nastąpić w istocie jedynie ze względu na brak uzasadnienia lub niedostateczne uzasadnienie swojego stanowiska przez organ. W rozpatrywanej sprawie podjęto prace nad sporządzeniem planu miejscowego dla terenu inwestycyjnego (uchwała Rady Miasta Poznania nr XLIX/638/V/2009 z dnia 10.02.2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Junikowo Południe"). Tym samym jest to okoliczność wystarczająca dla prawidłowego zawieszenia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy. Kolegium argumentowało, że przepis art. 62 ust. 1 ustawy służyć ma zabezpieczeniu realizacji władztwa planistycznego. Ma on na celu ochronę interesu publicznego poprzez zapewnienie organowi planistycznemu możliwości zawieszenia konkretnych postępowań administracyjnych do czasu kompleksowej regulacji wykorzystania przestrzeni za pomocą planu miejscowego. Instrumentem ochrony interesów inwestora jest jedynie limit 9 miesięcy na jaki zawieszenie można orzec. Dostrzeżenie przez organ prowadzący postępowanie o wydanie warunków zabudowy, ewentualności konfliktu między sposobem zagospodarowania terenu inwestycji zamierzonym przez wnioskodawcę, a wizją planistyczną, uprawnia organ do skorzystania z możliwości wstrzymania toku postępowania. Miejscowy plan jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni. Organ gminy prowadzący postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest jednocześnie autorem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym ma dojść do szczegółowego określenia warunków realizacji przedsięwzięć na danym terenie. Zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest uzasadnione prymatem planu miejscowego jako środka kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. Wobec powyższego przyjąć należy, że zarzuty Skarżącego są nieuzasadnione a organ I instancji był uprawniony do wydania postanowienia zawieszającego postępowanie na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy, które to uprawnienie dodatkowo uzasadnia fakt przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu.

Skargę na postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M.K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 2 u.p.z.p. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 i art. 124 k.p.a. Zdaniem skarżącego wniosek złożony przez inwestora dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Nadto skarżący wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zostało podpisane przez przewodniczącego składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.G. (kserokopia doręczonego postanowienia w załączeniu). W przypadku stwierdzenia wskazanego wyżej uchybienia uznać należy, iż zawarty w art. 107 § 1 k.p.a. wymóg podpisania decyzji przez organ upoważniony do jej wydania nie został spełniony i tego rodzaju naruszenie przepisów prawa ma charakter rażący i stanowi podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r. stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia prawa. Sąd I instancji przywołując treść art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnił, iż z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest więc już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sadów administracyjnych konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy daje organowi prowadzącemu postępowanie o warunki zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, jednocześnie nie zezwalając na podważenie tegoż uprawnienia organu. Władztwo planistyczne zastrzeżone zostało radzie gminy, która ma kompetencje do stanowienia planów zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni. Przepis wyraża zasadę pierwszeństwa planowego gospodarowania przestrzenią nad formami gospodarki bezplanowej. Zawieszenie postępowania o warunki zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych, jest bowiem uzasadnione prymatem planu miejscowego, będącego instrumentem kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. W sprawie bezspornym jest, że inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez siebie inwestycji w dniu 7 kwietnia 2011r., gdy od 10 lutego 2009 r. w obrocie prawnym znajdowała się uchwała Rady Miasta Poznania o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Junikowo Południe". Wobec powyższego od momentu podjęcia uchwały Rady Miejskiej na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. organ miał prawo do zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy na czas 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku w tym przedmiocie. Sąd zaznaczył, iż takie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest tym bardziej uzasadnione w niniejszej sprawie, że z dotychczas sporządzonej analizy urbanistycznej wynika, że realizacja zespołu budynków jednorodzinnych, wielorodzinnych i wielorodzinnych z usługami na wskazanych przez inwestora działkach o łącznym obszarze około 1,5 ha stworzy intensywną zabudowę mieszkaniową wielorodzinną odbiegającą od istniejącej w terenie analizowanym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i szeregowej. Nowoprojektowane budynki winny tymczasem tworzyć integralną całość z obszarem sąsiadującym pod względem funkcjonalnym i przestrzennym. Celowym było więc zawieszenie postępowania bowiem w takiej sytuacji decyzja o warunkach zabudowy nie może rozstrzygać o przeznaczeniu terenu pod przyszłą zabudowę, gdy inwestor zamierza realizować na obszarze 1,5 ha 7 budynków o wysokości od 9 m do 21 m na zapleczu niskiej, wolnostojącej zabudowy jednorodzinnej i szeregowej. Dopiero uchwalony plan może kompleksowo rozwiązać możliwość zabudowy dla terenu planowanej inwestycji. Sąd zaznaczył, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy opiera na uznaniu organu w zakresie władztwa planistycznego, tak więc wzruszenie tego postanowienia może nastąpić w istocie ze względu na brak uzasadnienia lub niedostateczne uzasadnienie, czy inne uchybienia formalne. Tego rodzaju wad w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dostrzegł. Nadto Sąd zauważył, że zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania (tj. do dnia 7 stycznia 2012r.) nie uchwalono planu miejscowego, Prezydent Miasta winien podjąć postępowanie i wydać decyzję w sprawie. Odnosząc się do drugiego zarzutu skarżącego dotyczącego braku podpisu pod uzasadnieniem decyzji organu II instancji, Sąd I instancji stwierdził, że takie uchybienie nie nastąpiło. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że oryginał decyzji organu II instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym podpis wszystkich orzekających w sprawie członków składu Kolegium zarówno pod rozstrzygnięciem, jak i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył, że czym innym jest oznaczenie podpisów składu orzekającego wskazane na odpisie decyzji doręczonej skarżącemu, które nie musi zawierać oryginalnych podpisów składu orzekającego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") Sąd I instancji oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.K. reprezentowany przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126, art. 124 oraz art. 109 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011 r. (nr [...]) obarczonego naruszeniem przepisów postępowania tj. brakiem podpisów wszystkich członków składu orzekającego;

- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126, art. 124 oraz art. 109 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011 r. (nr [...]) obarczonego rażącym naruszeniem prawa tj. brakiem podpisów wszystkich członków składu orzekającego;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na całkowitym braku oceny prawnej podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 i art. 124 i art. 109 k.p.a., a w szczególności braku zamieszczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym zakresie oraz jej wyjaśnienia.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych w myśl art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zawartą w powyższych zarzutach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Przedstawiony w podstawie kasacyjnej zarzut dotyczy jedynie naruszenia prawa procesowego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy brak podpisu pod uzasadnieniem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2011 r. stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie mając na uwadze stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie można przyjąć, iż takie uchybienie należy traktować w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. zawiera podpisy wszystkich członków składu orzekającego zarówno pod rozstrzygnięciem jak i uzasadnieniem postanowienia, także nie można twierdzić, iż postanowienie to posiada jakiekolwiek wady w zakresie niespełnienia warunków określonych w art. 107 k.p.a. Natomiast należy rozstrzygnąć jak potraktować brak podpisu pod uzasadnieniem Przewodniczącego składu orzekającego na postanowieniu doręczonemu skarżącemu kasacyjnie. Należy zauważyć, iż skarżący kasacyjnie wyczerpał cała przysługującą mu drogę odwoławczą przed sądami administracyjnymi na skutek tak doręczonego postanowienia. Uwzględniając powyższe zaakceptować należałoby stanowisko, że dla bytu prawnego postanowienia wydanego przez organ kolegialny, konieczne jest, aby co najmniej jeden egzemplarz postanowienia zaopatrzony był w wymagane podpisy, natomiast od okoliczności konkretnej sprawy zależeć będzie, czy skuteczne będzie pozostawienie oryginału w aktach sprawy, czy też taki oryginalny egzemplarz postanowienia będzie doręczony stronie. Nie można również wykluczyć rozwiązania, że organ kolegialny zaopatrzy w wymagany podpis większą ilość egzemplarzy postanowienia, celem doręczenia stronom oraz pozostawienia w aktach sprawy. Można ewentualnie w takim przypadku zdaniem składu orzekającego skutki braku wymaganych podpisów wiązać z faktem, czy wadliwość dotyczy wszystkich egzemplarzy decyzji, czy też jedynie jednego, bądź kilku egzemplarzy. W pierwszym wypadku decyzja w ogóle nie wchodzi do obrotu prawnego, a w drugiej sytuacji mamy do czynienia z brakiem doręczenia decyzji, czyli pozbawieniem strony udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co z kolei stanowi przesłankę wznowieniową. W niniejszej sprawie jak wspomniano wyżej skarżący kasacyjnie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Z tych względów należało uznać, że sam brak jednego podpisu pod uzasadnieniem postanowienia organu kolegialnego doręczonego stronie nie jest wystarczający do stwierdzenia nieważności tegoż postanowienia. Podobne stanowisko wynika z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 1012/11 i z dnia 13 września 2013 r. sygn. akt I OSK 2932/12 (publikowanych w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Natomiast co do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. to faktycznie w wyżej wymienionej kwestii można mieć zastrzeżenia do uzasadnienia Sądu I instancji, jednakże nie jest to uchybienie, które by mogło być przyczyną uchylenia zaskarżonego wyroku z uwagi na argumentację jaka została przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym uzasadnieniu.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi kasacyjnej co do zasady za bezpodstawne na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, gdyż zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.