Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 52/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja NSA Izabela Dobosz (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Wojewody z dnia 31 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K.M. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...].04.2008 r., znak: [...], Prezydent Miasta na podstawie art. 28, art.. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 25.02.2008 r. zatwierdził projekty budowlane i udzielił A. K. i P. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przebudową i rozbudową oficyny - na terenach położonych w T. przy ul. [...], nr ewid. gruntów: działki nr 1, 2 obręb [...].

Decyzję tę organ wydał po wcześniejszym postanowieniu o nałożeniu na inwestorów obowiązku usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie, a następnie uzupełnieniu i skorygowaniu projektu przez wnioskujących.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł K. M., domagając się jej uchylenia i zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawy Prawo drogowe.

W uzasadnieniu odwołania K. M. wskazał, że jest właścicielem zabudowanej działki nr 3, sąsiadującej z terenem inwestycji i znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Zamierzona inwestycja jest realizowana w zabudowie śródmiejskiej w centrum "starego", zabytkowego T., a ciasna zabudowa i wąskie ulice powinny uwzględnione przy projektowaniu nowych obiektów.

Przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji nie zachowano ustawowej odległości od granicy pasa drogowego do budynku i nie uwzględniono faktycznego zagospodarowania tej części terenu. Projektowany budynek mieszkalno-usługowy jest usytuowany bezpośrednio przy chodniku i posiada [...] drzwi wyjściowych otwierających się na ten chodnik. Osoby wychodzące z budynku uniemożliwią płynne przechodzenie pieszych przez chodnik.

Ponadto skarżący twierdzi, że obiekt zagraża bezpieczeństwu ludzi i nie spełnia kryterium ustalonego w § 291 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zaprojektowany wjazd na działkę nr 1 jest zbyt wąski dla samochodów np. służb komunalnych czy pożarowych. K. M. zarzucił również niespełnienie innych wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej (§ 207 i 272 powołanego rozporządzenia) ani elewacji od strony południowej.

Dodatkowo projektowany budynek przylega do niezabudowanej części działki skarżącego, którą zamierza wykorzystać pod inwestycję. Na inwestora nie został ponadto nałożony obowiązek zaprojektowania właściwego zabezpieczenia fundamentów i ścian budynku stanowiącego własność skarżącego, mimo składanych przez skarżącego zastrzeżeń.

Decyzją z dnia [...].07.2008 r., znak [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane oraz na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Swoją decyzję organ odwoławczy uzasadnił tym, że mimo usunięcia nieprawidłowości w postępowaniu przed organem I instancji, projekt budowlany nadal jest niekompletny i nie odpowiada obowiązującym przepisom prawa, w tym przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W szczególności w projekcie brak jest rzutu więźby dachowej budynku głównego zlokalizowanego wzdłuż wschodniej pierzei ul. [...] oraz widoku dachu całego zamierzenia inwestycyjnego. W rysunku przekroju C-C w części architektonicznej projektu pominięto garaż podziemny, który jest obecny na rysunku A-A w części konstrukcyjnej. W części architektonicznej pominięto rozwiązania rzutu fundamentów całego obiektu, pominięto niezbędny rysunek elewacji południowej budynku od strony nieruchomości K. M. W części rysunkowej projektu przebudowy i rozbudowy oficyny nie wyróżniono graficznie stanu istniejącego. Projekt budowlany powinien także zawierać inwentaryzację stanu istniejącego, która jednoznacznie przedstawi elementy obiektu przeznaczone do dalszego wykorzystania.

Ponadto w projekcie nie przedstawiono rozwiązań konstrukcyjnych zabezpieczenia istniejących fundamentów i ścian konstrukcyjnych sąsiedniego budynku, a wniosek K. M. w tej sprawie został zignorowany przez organ I instancji. Organ powołał się tutaj na przepis § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnośnie do zarzutu dotyczącego szerokości użytkowej chodnika, organ stwierdził że zasługuje on na rozważenie, a kwestia ta jest uregulowana w § 293 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewoda uznał, że organ I instancji działał z uchybieniem przytoczonych przepisów prawa materialnego oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. Dlatego konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. K. i P. K. z dnia 25.02.2008 r. o wydanie pozwolenia na budowę i wezwaniu inwestorów do usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym budynku, Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...].09.2008 r. nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. K. i P. K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego, obejmującego budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przebudową i rozbudową oficyny - na terenach położonych w T. przy ul. [...], nr ewid. gruntów: działki nr. 1, 2 obręb [...].

Od decyzji organu I instancji odwołał się K. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawy Prawo drogowe.

Odwołujący nadal stwierdza, że organ wydając decyzję niewłaściwie ocenił przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany, wydając decyzję bez uwzględnienia treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powtarza on formułowane w poprzednim odwołaniu zarzuty niezachowania ustawowej odległości budynku od granicy pasa drogowego i zlokalizowania go z pominięciem istniejącej zabudowy śródmiejskiej. Dodatkowo podnosi on, że budynek powinien być znacznie odsunięty od ulicy [...] i od chodnika, analogicznie do obowiązku nałożonego na niego w 1998 r.

Zdaniem skarżącego w trakcie użytkowania obiektu zagrożone będzie bezpieczeństwo ludzi, gdyż zaopatrzenie lokali handlowych odbywać się będzie bezpośrednio z ulicy [...], a nie z terenu działki, ponieważ wjazd na nią jest zbyt wąski dla samochodów dostawczych. Ponadto w projekcie nie przewidziano właściwych zabezpieczeń przeciwpożarowych, błędnie wyliczono ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości zaplanowanych lokali użytkowych i mieszkalnych oraz nie przedstawiono ekspertyzy oceniającej bezpieczeństwo istniejącego budynku w związku z projektowaną dobudową.

Podniósł także, że przedłożone pozwolenie konserwatorskie było wydane dla poprzedniej koncepcji.

Wojewoda decyzją z dnia 31.10.2008 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane i art. 138 § 1pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że została ona wydana zgodnie z obowiązującym prawem.

Wojewoda podkreślił, że wszystkie nieprawidłowości, na które zwrócił uwagę w swojej poprzedniej decyzji z dnia 8.07.2008 r. zostały usunięte. Projekt budowlany uzupełniono, a rozwiązania drzwi wejściowych do budynku z chodnika ul. [...] dostosowano do zgodności z przepisem § 293 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jak powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Lokalizacja budynku wynikająca z projektu budowlanego odpowiada warunkom ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...].05.2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przebudową i rozbudową oficyny - na terenach położonych w T. przy ul. [...], nr ewid. gruntów: działki nr 1, 2 obręb [...]. Organ odwoławczy zauważył także, że okoliczności odrębnego postępowania z 1998 r. nie mogą go wiązać w niniejszej indywidualnej sprawie.

Strony miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a K. M. został o tym zawiadomiony. Ponadto zobowiązano inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, co poprzedzi kontrola organu nadzoru budowlanego co do zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczno-budowlanym.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył K. M. Stwierdził on, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: art. 35 ust. 1 i 3 w zw. z art. 32 ust. 4, art. 34 i art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Skarżący podnosi, że zaakceptowane projekty obejmują budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z przebudową i rozbudową oficyny, podczas gdy z projektu wynika, że cały istniejący budynek i 99% oficyny mają być rozburzone. Wskutek tego oficyna po jej wyburzeniu nie będzie przebudowana zgodnie z definicją (art. 3 pkt 7a prawa budowlanego), lecz wszystkie budynki będą budowane od podstaw. Dlatego według skarżącego nie ma przeszkód, aby zaprojektować je z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa i zgodnie z prawem budowlanym.

K. M. podtrzymał argumentację zawartą w swoich poprzednich odwołaniach do organu II instancji. Ponownie powołuje on zarzut, że budynek nie został odsunięty od chodnika odległość wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy. Według skarżącego budynek miał być usytuowany w linii zabudowy "w pierzei ul. [...] - wyznaczonej przez istniejące budynki". Powołuje się również na obowiązek, nałożony na niego w 1998 r. w analogicznej sytuacji. Rozwiązania drzwi wejściowych zakłócą według skarżącego komunikację pieszych, a dodatkowo nie rozwiązana jest sprawa odwodnień zadaszeń tych drzwi (balkony na I piętrze). Zbyt wąski jest też wjazd na teren obiektu - nie wjadą tam duże samochody dostawcze, wóz strażacki czy sanitarny.

Podtrzymuje on także zarzut, że takie zaprojektowanie obiektu zagraża bezpieczeństwu ludzi i nie spełnia kryterium ustalanego w § 14, § 61 i § 291 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakie powinny spełniać budynki ich usytuowanie.

Podniósł on również, że organ II instancji nie odniósł się do jego zarzutów dotyczących braku aktualnych uzgodnień z konserwatorem zabytków, braku miejsc parkingowych w ilości wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy oraz braku w projekcie opracowania kolorystyki od strony dz. 3.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ administracji wywodzi, że skoro projekt budowy został wyłącznie uzupełniony, a nie sporządzony od podstaw, to nie wymaga on ponownych uzgodnień. Pozostałe zarzuty skarżącego związane z funkcjonowaniem projektowanego obiektu, rozmieszczeniem wejść, zakłóceniami w komunikacji itp. uciążliwościami dla osób korzystających z chodnika, dotyczą interesu faktycznego, a nie prawnego skarżącego, wobec nie wskazania naruszenia konkretnych przepisów, a ponadto dotyczą użytkowania obiektu, a nie jego realizacji, a zaistnienie sytuacji opisywanych przez stronę skarżącą pozostaje w sferze hipotez.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sądowa kontrola wykazała naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzających obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli pozwolenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] "na realizację projektu zagospodarowania działek 1 i 2 obręb [...] w T. przy ul. [...], projektu budowlanego i alternatywnego projektu kolorystyki elewacji autorstwa mgr inż. Arch. U. P. opracowanych w lipcu 2007 r.". Integralną część tej decyzji stanowił projekt zagospodarowania działki.

W trakcie postępowania dwukrotnie zobowiązywano inwestorów - na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego - do usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym (postanowienia Prezydenta Miasta T. z [...] kwietnia 2008 r. i z dnia 17 lipca 2008 r.). Zmiany, do których zobowiązani zostali inwestorzy, dotyczyły również projektu zagospodarowania nieruchomości. Mimo to załącznikiem do decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...].02.2008 r. o pozwoleniu na budowę jest projekt zagospodarowania działki opieczętowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jako załącznik do decyzji z dnia [...].07.2007 r.

Zdaniem Wojewody "projekt budowlany został wyłącznie uzupełniony, a nie sporządzony od podstaw, zatem nie wymaga on ponownych uzgodnień". Poglądu tego nie można podzielić. Konieczność ponownego uzyskania stanowiska innych organów administracji zależy od zakresu zmian wprowadzonych do projektu w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę. "Ponownych uzgodnień", czy też - jak w tym wypadku - ponownego pozwolenia konserwatorskiego wymagają takie zmiany w projekcie, które dotyczą zagadnień leżących w kompetencji organu uzgadniającego. Gdyby uzupełnienie projektu budowlanego polegało wyłącznie na np. umieszczeniu na stronie tytułowej projektu budowlanego imion i nazwisk osób opracowujących projekt oraz osób sprawdzających (por. postanowienie z dnia [...].07.2008 r.), nie byłoby potrzeby "ponownych uzgodnień", bowiem tego rodzaju zmiana nie wpływa na merytoryczną treść projektu. Skoro jednak zmiany dotyczyły sposobu zagospodarowania działki, który - jak wskazano wyżej - stanowił załącznik do pozwolenia konserwatorskiego, należało zażądać od inwestorów pozwolenia konserwatorskiego obejmującego nowy, zmieniony projekt zagospodarowania działki.

Kolejne uchybienie dotyczy stwierdzenia, że w ponownym postępowaniu projekt budowlany został uzupełniony zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego. Stwierdzenie takie nie jest zgodne z prawdą.

Uchylając pierwszą decyzję Prezydenta Miasta T. wydaną w tej sprawie Wojewoda zwrócił uwagę, że w ekspertyzie technicznej przebudowy oficyny oraz dobudowy budynku mieszkalno-usługowego, z uwagi na posadowienie budynku w bliskim sąsiedztwie istniejących, zalecono wykonanie podbicia ławy budynku istniejącego sąsiada zlokalizowanego w granicy działki. Nie przedstawiono jednak szczegółowych rozwiązań konstrukcyjnych zabezpieczenia istniejących fundamentów i ścian sąsiedniego budynku, a zwłaszcza nie przedstawiono projektu podbicia ławy fundamentu budynku istniejącego sąsiada, uwzględniającego stateczność pozostawionej do zachowania ściany granicznej budynku oficyny, oznaczonej w projekcie kolorem żółtym. K. M. wnosił o takie zabezpieczenie z uwagi na bezpieczeństwo jego nieruchomości, lecz jego wniosek został przez organ pierwszej instancji zignorowany. W myśl § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych... wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Wojewoda zalecił, by w ponownym postępowaniu organ I instancji zadbał o wypełnienie tego przepisu.

Prezydent Miasta T. uwzględnił to zalecenie w postanowieniu z dnia [...].07.2008 r., zobowiązując inwestora do uzupełnienia części konstrukcyjnej projektu budowlanego o rozwiązania konstrukcyjno-budowlane projektowanego obiektu budowlanego i jego powiązania z podłożem oraz przyległymi obiektami budowlanym na działce nr 3 obr. [...] oraz działce nr 4 obr. [...] (§ 12 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego). Wskazał również, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powinno być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku (§ 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), natomiast przebudowa i rozbudowa obiektu powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego (§ 206 ust. 2 tego rozporządzenia).

W aktach sprawy na k. 30 znajduje się pismo inwestorów z dnia 18.08.2008 r. informujące o uzupełnieniu objętych wymienionym postanowieniem dokumentów. Ani w tym piśmie, ani w całych aktach administracyjnych nie zostało jednak wyszczególnione, jakie konkretnie dokumenty dołączono wówczas do akt. Znacznie utrudnia to skontrolowanie, czy wymienione postanowienie faktycznie zostało w całości wykonane. Podkreślenia wymaga, że zmiany dokonywane w projekcie budowlanym w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę powinny być wprowadzone w sposób czytelny (np. innym kolorem) z podaną datą wprowadzenia zmiany i z autoryzacją projektanta. Jeżeli konieczne jest wykonanie zamiennego rysunku lub zamiennej części opisu do projektu, to należy pozostawić w materiale dowodowym poprzednią wersję części projektu ze stosowną adnotacją. Uzupełnienie dokumentacji nie może podlegać na "podmienieniu" wersji pierwotnej na wersję poprawioną, gdyż wówczas nie da się jednoznacznie ocenić, czy zauważone wcześniej uchybienia zostały usunięte.

Odnosząc się do opisanej wyżej kwestii koniecznego zabezpieczenia budynku należącego do K. M. należy zwrócić uwagę na następującą kwestię. Część konstrukcyjna projektu budowlanego, znajdująca się w aktach sprawy, zawiera dwa dokumenty pt. "Ekspertyza konstrukcyjna rozbudowy i przebudowy oficyny oraz dobudowy budynku mieszkalno-usługowego na działce nr 1, 2 obręb [...]" - obydwa sporządzone przez mgr inż. R. K.. Jeden z nich nosi datę "czerwiec 2008 r.", co oznacza, że został wykonany po wydaniu przez Prezydenta Miasta T. pozwolenia na budowę (tj. po 29.04.2008 r.), lecz przed rozpoznaniem przez Wojewodę odwołania od tej decyzji w dniu 8.07.2008 r. Drugi dokument o tym samym tytule nosi datę "maj 2006". Dokumenty te mają identyczną treść, za wyjątkiem pkt 6 - określenie stanu technicznego i pkt 7 - zalecenia wykonawcze.

W ekspertyzie z 2008 r. w pkt 6 wskazano, że podlegający przebudowie i rozbudowie budynek inwestora "posadowiony jest w bliskim sąsiedztwie budynków istniejących w związku z czym należy wykonać wszelkie zabezpieczenia istniejących ścian oraz wykopów dla zachowania bezpieczeństwa". Ekspertyza z 2006 r. zawiera zaś w pkt 6 stwierdzenie: "budynek posadowiony jest w bliskim sąsiedztwie budynków istniejących w związku z czym należy wykonać wszystkie niezbędne zabezpieczenia wykopów, podbicia ław istniejących oraz niezbędnych zezwoleń na wykonanie w/w prac budowlanych".

W pkt 7 ekspertyzy z 2008 r. stwierdza w podpunkcie 1: "Istniejącą ścianę w granicy należy rozebrać do poziomu dachu budynku sąsiedniego, następnie zabezpieczyć (podpierając konstrukcją nośną zapewniającą stateczność oraz poprzez etapowe wykonanie robót budowlanych)". Pozostałe podpunkty (2 - 4) mają identyczne brzmienie jak podpunkty 3 - 5 ekspertyzy z 2006 r. Różnica dotyczy zaleceń zawartych w podpunktach 1 i 2 ekspertyzy wcześniejszej, o brzmieniu: "1. Sprawdzić poziom posadowienia ławy istniejącej, wykonując miejscowe odkrywki przy budynku sąsiednim (nie dopuszcza się sadowienia budynku niż poziom posadowienia ławy budynku na działce sąsiada), 2. Należy wykonać podbicie ławy budynku istniejącego sąsiada (zlokalizowanego w granicy działki)".

Na podstawie akt administracyjnych nie sposób ustalić, na którym etapie postępowania dołączono do akt ekspertyzę z czerwca 2008 r., skoro została ona sporządzona przed rozpoznaniem pierwszego odwołania K. M. i przed wydaniem przez Wojewodę stosownych zaleceń odnośnie uzupełnienia projektu. Uzupełnienie miało między innymi dotyczyć szczegółowych rozwiązań konstrukcyjnych zabezpieczenia istniejących fundamentów i ścian sąsiedniego budynku. W szczególności chodziło o przedstawienie projektu podbicia ławy fundamentu istniejącego budynku sąsiada. Tymczasem w nowej wersji ekspertyzy całkowicie usunięto wszelkie uwagi dotyczące ław fundamentowych budynku skarżącego. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska organów I i II instancji, iż uwagi dotyczące konieczności uzupełniania projektu budowlanego zostały przez inwestorów wykonane. Wręcz przeciwnie, nowa wersja ekspertyzy zamiast konkretyzować treść poprzedniej, znacznie ją zubożyła. Dodatkowo należy podkreślić, że cała teczka zawierająca część konstrukcyjną projektu budowlanego, w tym obie ekspertyzy, opieczętowana jest jako załącznik do decyzji [...] z dnia [...].09.2008 r. znak [...]. Biorąc pod uwagę opisane wyżej różnice pomiędzy ekspertyzami nie sposób ustalić, które zalecenia faktycznie zostały zatwierdzone przez organ administracji architektoniczno - budowlanej i które mają być realizowane. Powyższa kwestia wymaga dokładnego wyjaśnienia zgodnie z zalecenia zawartymi w decyzji Wojewody z dnia [...].07.2008 r.

Również w odniesieniu do pozostałych wskazań Wojewody zawartych w decyzji z dnia [...].07.2008 r. należy szczegółowo wyjaśnić czy i w jaki sposób zostały wykonane, ze wskazaniem konkretnych numerów stron poszczególnych części projektu budowlanego. W szczególności dotyczy to zalecenia sporządzenia inwentaryzacji stanu istniejącego, która jednoznacznie przedstawi elementy obiektu przeznaczone do dalszego wykorzystania.

Kolejne uchybienie związane jest z decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...].08.2007 r. znak [...] o pozwoleniu na rozbiórkę budynku usługowego i części oficyny położonych w T. przy ul. [...], nr ewid. gruntów: obręb [...] działki nr 2, 1. Decyzja ta została przywołana w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...].09.2008 r. w kontekście stwierdzenia, że przed przystąpieniem do robót budowlanych związanych z pozwoleniem na budowę należy dokonać rozbiórki zgodnie z powołaną decyzją. Budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania usytuowany jest na miejscu obiektów podlegających rozbiórce, a zatem pomiędzy tymi dwoma decyzjami zachodzi ścisły związek.

W decyzji z [...].08.2007 r. o pozwoleniu na rozbiórkę stwierdzono, że "do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę inwestor dołączył stosowne dokumenty, zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w tym decyzje zezwalające ze stanowiska konserwatorskiego na rozbiórkę obiektów (decyzje Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. - Delegatura w T.: znak: [...] z dnia [...].10.2006 r. oraz znak: [...] z dnia 1.02.2007 r.)".

Stwierdzenie to budzi poważne zastrzeżenia. Decyzja Konserwatora Zabytków z dnia 1.02.2007 r. zawiera zezwolenie ze stanowiska konserwatorskiego na "rozbiórkę budynku położonego na działce nr 2 przy ul. [...] w T.". W uzasadnieniu tej decyzji stwierdza się, że "wymieniony budynek nie jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, usytuowany jest natomiast na obszarze układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków decyzja nr [...] z dnia [...].04.1976 r.". Z opinii konserwatorskiej z dnia [...].07.2006 r. (k. 14 akt rozbiórkowych) oraz z pisma Konserwatora z dnia 28.07.2006 r. (k. 15 tych samych akt) wynika jednak, że budynek przy ul. [...] jest obiektem zabytkowym. W tej sytuacji zachodzi wątpliwość, czy pozwolenie Konserwatora z dnia [...].02.2007 r. faktycznie dotyczy obiektu budowlanego zaznaczonego na graficznej części pozwolenia na rozbiórkę nr 5, czy też może jakiegoś innego budynku usytuowanego na działce nr 2.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organy I i II instancji nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i przedwcześnie wydały pozwolenie na budowę, naruszając w ten sposób art. 7 i 77 k.p.a. Obie te decyzje podlegały więc uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami).

W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.