Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1500/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1500/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.), WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r., sprawy ze skargi M.M., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 czerwca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r., znak [...],

na podstawie art. 35 § 1 w zw. z art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.Dz.U. z 2012 r. poz.1015 ze zm.) Prezydent Miasta K. orzekł o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego M.M. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] z dnia 17 stycznia 2014 r. , a to wobec zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów.

W zażaleniu od tego postanowienia M.M. zarzucił, że "...Urząd w dalszym ciągu naruszając ustawę z dnia 13 października 1998 r.-Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. Nr 133 poz.872) do której Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok TK I P 5/99, w którym wyznaczył ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115 poz. 741).Trybunał zaznaczył , że niedostosowanie się do tych ustaw jest naruszeniem Art. 21 ust. 2 Konstytucji. Urząd Miasta nie wykonując ustaw wyznaczonych w wyroku Trybunału dopuścił się naruszenia Art. 21 ust.2...". Następnie żalący się obszernie przedstawił na czym , jego zdaniem, te naruszenia , polegają.

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymano w mocy powyższe postanowienie Prezydenta Miasta K., wskazując , że wniesienie przez zobowiązanego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym obliguje w oparciu o dyspozycje art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do zawieszenia tego postępowania. Nin. postanowienie zawierało pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W dniu 14 maja 2014 r. M.M. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym wskazał, że stanowi ono odwołanie od postanowienia z dnia 25 kwietnia 2014 r. i ponownie przedstawił swoje stanowisko w sprawie, przywołując argumenty zawarte w zażaleniu od postanowienia z dnia 27 lutego 2014 r.

W piśmie z dnia 3 czerwca 2014 r. SKO wezwało M.M. o sprecyzowanie czy złożone w dniu 14 maja 2014 r. stanowi zażalenie na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2014 r. , też skargę na to postanowienie, do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W zakreślonym terminie M.M. oświadczył, że wycofuje "... żądanie dotyczące odwołania od postanowienia SKO z dnia 25 kwietnia 2014 r. ....". Równocześnie wskazał, że domaga się wznowienia w ramach art. 145a Kpa oraz art. 145 Kpa postępowania dotyczącego wykonania ustawy z dnia 13 października 1998 r., art. 73 ust.1-5, do którego odnosi się wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000 r., z uwagi na niewykonanie przez Prezydenta ustaw wyznaczonych tymże wyrokiem, a szczególnie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., art. 97, art. 103 oraz decyzji SKO z dnia 16 czerwca 2005 r.

Pismem z dnia 18 lipca 2014 r. SKO na podstawie art. 66 § 1 Kpa zawiadomiło M.M., że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego przejęcia nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną należy złozyć do Wojewody M., jako organu właściwego w tej sprawie.

Nadto postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r., nr [...] na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013 r. poz. 267 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Kolegium z dnia 25 kwietnia 2014 r. , wskazując, że z przyczyn przedmiotowych wniesienie takiego zażalenia nie jest dopuszczalne. Kolegium podkreśliło, że postępowanie administracyjne, zgodnie z treścią art. 15 Kpa jest dwuinstancyjne, że przedmiotowe postanowienie jest rozstrzygnięciem wydanym w drugiej instancji i od postanowienia tego przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W omawianym przypadku przepisy nie przewidują możliwości złożenia kolejnego zażalenia w sprawie - a zatem niedopuszczalne było jego wniesienie w piśmie z dnia 13 maja 2014 r.

W skardze od powyższego postanowienia złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.M. wskazał, że przedmiotem skargi jest niewykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000r.,który został wydany do art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Skarżący przytoczył raz jeszcze wywody uprzednio zawarte w zażaleniu na postanowienie z dnia 27 lutego 2014 r. oraz w piśmie z dnia 13 maja 2014 r. zatytułowanym "zażalenie", które odnosiły się do zaistniałych jego zdaniem nieprawidłowości w postępowaniu, w którym nastąpiło przejęcie nieruchomości zajętych pod drogi publiczne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i przytoczyło argumenty uprzednio zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargę jako bezzasadną należało oddalić.

W pierwszym rzędzie należy wskazać , iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.- dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.ps.a.). Zatem każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze .

Kontrolując zaskarżone postanowienie w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, co skutkowało oddaleniem skargi.

Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U . z 2013r. poz.267 ze zm.- dalej Kpa) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka zaskarżenia czy też wyczerpanie przysługujących środków. Do drugiej grupy zaliczyć zaś trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią),bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Stosownie do treści art.15 Kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 kwietnia 2014 r., [...] jest rozstrzygnięciem wydanym w drugiej instancji, bowiem Kolegium rozpoznawało zażalenie skarżącego na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 27 lutego 2014 r., znak [...]. Zatem od zaskarżonego postanowienia zażalenie nie przysługiwało, natomiast od tego postanowienia można było złożyć skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie w związku z powyższym zachodziła niedopuszczalność wniesienia zażalenia z przyczyn przedmiotowych, bowiem przepisy nie przewidują możliwości złożenia kolejnego zażalenia w sprawie. W tej zaś sytuacji niedopuszczalne było wniesienie kolejnego zażalenia w piśmie z dnia 13 maja 2014 r. , o czym prawidłowo orzekło Kolegium w zaskarżonym postanowieniu. Zd. Sądu takie działanie organu było właściwe nawet po formalnym cofnięciu zażalenia przez skarżącego w piśmie z dnia 11 czerwca 2014 r., bowiem umorzenie postępowania zażaleniowego, co jest z reguły następstwem cofnięcia zażalenia przez stronę, możliwe byłoby dopiero wobec skutecznego zaskarżenia postanowienia, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Równocześnie należy wskazać, że przytoczone na wstępie tych rozważań reguły kontroli sądowej orzeczeń administracyjnych spowodowały , że Sąd uprawniony był jedynie do rozstrzygnięcia objętej zaskarżonym postanowieniem kwestii natury procesowej. Nie mógł natomiast, bo nie miał takich uprawnień, ani rozważyć ani ocenić kwestii podnoszonych przez skarżącego , a odnoszących się do zaistniałych jego zdaniem, nieprawidłowości w postępowaniu, w którym nastąpiło przejęcie nieruchomości, zajętych pod drogi publiczne, czy też odnoszących się do wymiaru podatku od nieruchomości. Stanowiłoby to orzekanie ponad granicami sprawy.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.