Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 530/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 130 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Szulc sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020r. sprawy ze skargi [...] D. D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2017 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. na rzecz [...] D. D. Sp. z o.o. w W. kwotę 15017 zł ( piętnaście tysięcy siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. dokonał spółce rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca 2017r. oraz określił zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u.") w łącznej wysokości [...] zł. Organ stwierdził, że spółka nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a wystawione przez nią faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...]. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że w sprawie ustalono, iż skarżąca w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, lecz uczestniczyła w procederze tzw. "karuzeli podatkowej", pełniąc w niej rolę tzw. "znikającego podatnika", polegającą na wystawianiu faktur VAT nie odzwierciedlających rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, tytułem dostaw towarów, którymi nie rozporządzała jak właściciel, od których nie uiszczono podatku należnego, a które posłużyły do odliczenia podatku naliczonego na kolejnych etapach fakturowania.

Organ wskazał, że za okres od kwietnia do czerwca 2017r. spółka nie złożyła informacji podsumowujących o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach. Kwota wykazana przez spółkę w deklaracji VAT-7 za II kwartał 2017r. tytułem nabyć wewnątrzwspólnotowych wynosi [...] zł, tymczasem jak ustalono na podstawie danych zawartych w polskim systemie VIES trzy podmioty z krajów Unii Europejskiej: J. , B. s.r.o. i E. GmbH, zadeklarowały na rzecz spółki wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na łączną wartość [...] zł. Tym samym wartość zadeklarowanych przez spółkę wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów ([...] zł) nie jest zbieżna z wartością wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów wykazanych na jej rzecz przez trzy podmioty unijne ([...] zł).

Organ podkreślił, że w łańcuchu kolejnych podmiotów zadaniem spółki było wyłącznie przekazywanie awizacji w charakterze rzekomego dostawcy na rzekomego odbiorcę, wystawianie faktur tytułem "rzekomych dostaw" oraz przekazywanie środków pieniężnych otrzymywanych od odbiorcy faktury. Udział spółki w tych łańcuchach, stanowiących całkowicie sztuczne konstrukcje, miał na celu z jednej strony uzyskanie niezgodnych z prawem korzyści podatkowych przez ich organizatorów, z drugiej zaś - znaczne utrudnienie lub wręcz uniemożliwienie ustalenia rzeczywistego charakteru tego procederu i udaremnienie w rezultacie wykrycia jego organizatorów. Takim działaniem spółka umożliwiła odliczanie kwot podatku od towarów i usług wykazanych na wystawionych przez siebie fakturach oraz w konsekwencji nieuprawnione obniżanie wysokości podatku należnego, który te podmioty wykazały z kolei na wystawionych przez siebie fakturach. Bezpośrednimi odbiorcami tych faktur były spółki: A. , A. T. i P. . Zebrane dowody świadczą o tym, iż wiodącą rolę w całym tym mechanizmie pełnił B. W., który w okresie od kwietnia do czerwca 2017r. formalnie pełnił funkcję prezesa zarządu w dwóch z trzech wyżej wymienionych podmiotach.

Organ wskazał, że okoliczności przemawiające za fikcyjnym charakterem transakcji zostały ustalone w szczególności w oparciu o historie rachunków bankowych, wyjaśnienia i dokumentację pozyskaną od wystawców i odbiorców faktur, informacje i dokumenty pozyskane od organów podatkowych, zeznania świadków, dane z aplikacji RemDat, VIES, KRS oraz dowody włączone do akt z innych postępowań. O pozorności działalności spółki świadczy ogół stwierdzonych okoliczności, takich jak: transport towaru do ostatecznego odbiorcy faktur, odwrócony system płatności, stosowany mechanizm "łamania ceny", brak udziału strony w weryfikacji i odbiorze towaru, brak pracowników, majątku trwałego, ksiąg podatkowych, nieponoszenie wydatków typowych dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, rozbieżności pomiędzy danymi zadeklarowanymi, a wynikającymi z pozyskanych przez organ dokumentów, krótki okres działalności, wysokie deklarowane kwoty obrotu, zaprzestanie składania deklaracji po wszczęciu kontroli celno-skarbowej, umieszczenie siedziby pod adresem "wirtualnego" biura przy jednoczesnym prowadzeniu czynności pod adresem, którego nie ujawniono w jakimkolwiek rejestrze, oraz zamknięty krąg kontrahentów kontrolowanych przez B. W..

Zdaniem organu odwoławczego, działania podmiotów biorących udział w łańcuchu miały zorganizowany charakter, zaś udział strony w tym procederze był w pełni świadomy. Spółka nie prowadziła działalności w zakresie obrotu towarami, w tym głównie biokomponentami, tylko ją pozorowała, co oznacza, że miała pełną świadomość, iż przeprowadzone transakcje są fikcyjne i dokonywane jedynie w celu uzyskania nienależnego zwrotu VAT lub zaniżenia zobowiązania podatkowego do zapłaty przez podmioty na kolejnym etapie obrotu. Ustalenie, iż w sprawie miało miejsce wystawianie tzw. "pustych" faktur oznacza, że dobra wiara ze swej istoty nie może być w ogóle rozpatrywana. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji ustalił, że wystawione przez stronę faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji sprzedaży biokomponentów na rzecz spółek: [...], [...] i [...]. Powyższe dotyczy także sprzedaży przez spółkę paneli solarnych na podstawie trzech faktur VAT wystawionych na rzecz [...] R. N..

W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji dotyczącą ustalonego w sprawie stanu faktycznego i stanął na stanowisku, że w sprawie prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisy prawa.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie:

art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") poprzez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufania do organów podatkowych;

art. 191 O.p. poprzez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów;

art. 191, art. 120, art. 121 i 210 § 4 O.p. oraz niewłaściwego zastosowania art. 108 ust 1 u.p.t.u. wobec wyrażenia przez organ odwoławczy stanowiska, że w zaskarżonej decyzji organ konsekwentnie i jednoznacznie zaprezentował ustalenia faktyczne dotyczące charakteru faktur wystawionych przez i na rzecz skarżącej, poprzez brak jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy zakwestionowane faktury były w pełni fikcyjnymi dokumentami, zarówno w sferze podmiotowej, jak i przedmiotowej, czy też wyrażały jedynie brak tożsamości podmiotowej przy rzeczywistym przepływie towaru;

art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, skutkujące błędnym uznaniem, że skarżąca uczestniczyła w obrocie "pustymi" fakturami i ponosi odpowiedzialność, pomimo braku świadomości i braku dowodów, co do przestępczego działania jej kontrahentów;

art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 O.p. poprzez niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, przejawiającej się brakiem dokonania przez organ autonomicznej analizy zebranych dowodów w ramach postępowania odwoławczego, w szczególności poprzez powielenie oceny materiału dowodowego dokonanego w pierwszej instancji i dokonanie oceny materiału wyłącznie na dowodach powoływanych w uzasadnieniu przez organ pierwszej instancji, co skutkowało błędnym uznaniem, że skarżąca spółka podejmowała świadome, sprzeczne z prawem działania, pomimo braku udowodnienia tego faktu przez organ;

art. 191 O.p. poprzez powielenie dokonanej przez organ pierwszej instancji dowolnej oceny stanu faktycznego skutkującej przyjęciem, że skarżąca uczestniczyła w rzekomym i celowym obrocie pustymi fakturami, pomimo że faktury te przedstawiały prawdziwie dokonane transakcje, dokonywane w ramach tzw. transakcji łańcuchowych;

art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego;

art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez niewyjaśnienie dlaczego organ odmówił przyjęcia, że między skarżącą spółką a jej kontrahentami istniały tzw. transakcje łańcuchowe;

art. 210 § 4 O.p. poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji różnych stanów faktycznych, w którym organ z jednej strony stwierdza, że sporne faktury VAT wystawione dla skarżącej są "puste" sensu stricto, bo spółka nie miała żadnego prawa dysponowana towarem, z drugiej strony wskazuje, że jeden kontrahent kupował od skarżącej towar nieznanego pochodzenia, trzecia wersja stanu faktycznego wynika zaś ze stwierdzenia, że zakwestionowane faktury stwierdzają rzeczywiste dostawy, które nie zostały dokonane przez wystawców faktur - bez zróżnicowania odpowiedzialności na gruncie tych różnych stanów faktycznych i bez badania dobrej wiary skarżącej;

art. 7 ust. 8 w zw. z art. 22 ust. 2 i 3 u.p.t.u. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy między skarżącą spółką a jej kontrahentami dochodziło do tzw. transakcji łańcuchowych;

art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. poprzez bezpodstawne zakwestionowanie prawa skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT;

art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 7 ust. 8 u.p.t.u.;

- art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w odniesieniu do kwestionowanych faktur skarżącej spółki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonej decyzji.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na regulację zawartą w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. W myśl tego przepisu funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby administracji skarbowej, Krajowej Informacji Skarbowej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei w myśl art. 221a § 1 O.p. w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji, o której mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, odwołanie od tej decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Z regulacji tej wynika, że odwołania od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego wydanych w opisanych wyżej dwóch przypadkach są rozpatrywane przez ten sam organ, który ma obowiązek stosować odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Sprawa zatem jest dwukrotnie rozpatrywana przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, co powoduje, że pracownik tego urzędu, który brał udział w wydaniu decyzji, której dotyczy odwołanie, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu odwoławczym i wydaniu decyzji w tym postępowaniu.

Regulacja zawarta w art. 130 § 1 O.p. wyraża zasadę bezstronności. Zasada ta stanowi europejski standard procedury administracyjnej. Zgodnie z Kartą Praw Podstawowych prawo do dobrej administracji wymaga, by sprawy indywidualne załatwiane były bezstronnie (art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej). Zasadę tę wymienia również Europejski Kodeks Dobrej Administracji. Także rekomendacja Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 20 lipca 2007 r. CM/Rec (2007) 7 - Prawo do dobrej administracji, zobowiązuje organy publiczne do bezstronności (Z. Kmieciak, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne a prawo europejskie, Warszawa 2010, s. 64 i n.).

Treść art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wskazuje, iż ustawodawca uznał za niepożądaną sytuację, w której w drugiej instancji przy rozpatrywaniu sprawy merytorycznie, w jej całokształcie będzie zaangażowany pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w niższej (pierwszej) instancji. Daje to gwarancję, że ponowne rozpatrzenie sprawy nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do bezrefleksyjnego utrzymywania w mocy zaskarżonej decyzji. Celem regulacji przewidzianej w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. było zatem uniknięcie sytuacji, gdy treść rozstrzygnięcia decyzji organu drugiej instancji mogłaby być zdeterminowania wcześniejszym udziałem tej samej osoby w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie postępowania. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. "Ratio legis" instytucji wyłączenia z art. 130 § 1 pkt 6 O.p. jest zatem ochrona prawidłowości i rzetelności postępowania oraz bezstronność orzekania, czyli jednych z najistotniejszych wartości procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 63/11).

Przez użyty w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. zwrot "brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1164/10). Wystarczy zatem udział w wydaniu decyzji, niekoniecznie natomiast decyzja musi pochodzić od urzędnika i być przez niego podpisaną. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do fazy wydania decyzji jest nieuzasadnione ze względu na tę szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różnych pracowników, którzy mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie.

Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt I GPS 2/12, w której stwierdzono, że art. 130 § 1 pkt 6 O.p. ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy. NSA w powyższej uchwale potwierdził, że przesłanka wyłączenia pracownika określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy - i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji - zaangażowany w merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na bliskość pracownika do sprawy, wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów.

W uchwale tej NSA wyjaśnił też, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" odpowiada określeniu "udział w załatwianiu sprawy". W art. 130 § 1 pkt 6 O.p. ustawodawca nie posłużył się bowiem określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi zatem o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 O.p. NSA uznał, że zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Podobny pogląd wyraził również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07, stwierdzając, że przez analizowane określenie należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

W świetle przedstawionego wyżej znaczenia analizowanego pojęcia nie może budzić wątpliwości, że podpis złożony na dokumencie potwierdzającym zrealizowanie określonej czynności dowodzi udziału w tej czynności osoby, która złożyła podpis. Podpis złożony na decyzji potwierdza więc udział składającej go osoby w procesie wydania decyzji i wpływ na jej treść. Bez znaczenia jest przy tym powód, dla którego określona osoba uczestniczy w wydaniu rozstrzygnięcia, chociażby poprzez jego akceptację, czy też zatwierdzenie (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 525/16; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt I GSK 1172/16).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że na decyzji z dnia [...] r. widnieje podpis Zastępcy Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. – D. L., oprócz tego na decyzji tej znajdują podpisy pracowników organu: eksperta skarbowego – D. E. oraz kierownika działu – J. N..

Na skutek wniesienia odwołania, w dniu [...] r. wydana została decyzja utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] r. Decyzja z dnia [...] r. została podpisana przez Zastępcę Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. – J. C., natomiast na dole decyzji podpisał się ekspert skarbowy – B. H., kierownik działu – E. K. oraz kierownik działu – J. N..

W związku z tym należy stwierdzić, że w postępowaniu wszczętym wskutek wniesionego odwołania brał udział pracownik, który uczestniczył w wydaniu pierwszej decyzji, tj. J. N.. Jest to zatem pracownik, który na mocy art. 130 § 1 pkt 6 O.p. był wyłączony od udziału w postępowaniu wywołanym złożonym przez skarżącą odwołaniem.

W konsekwencji uznać należy, że doszło do naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 O.p., dającego podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1067/04; wyrok WSA w Opolu z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Op 97/07). Z uwagi na charakter naruszenia prawa, przedwczesne byłoby odnoszenia się co do zasadności zarzutów sformułowanych w skardze.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 8 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). Skarżąca została natomiast zwolniona od uiszczenia wpisu sądowego.