Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1361/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7 i pkt 8 a, art. 18 ust 1 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska, Sędziowie NSA Anna Lech – spr., Joanna Banasiewicz, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 7/06 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Kujawsko - [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. nr [...] 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. B. kwotę 1675 (jeden tysiąc sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 7/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan sprawy: w dniu 10 grudnia 2004r. przy Centrum Handlowym A. przeprowadzono kontrolę autobusu marki [...] o nr rejestracyjnym CIN [...], prowadzonego przez P. W. Kierowca zeznał, że świadczy usługi kierowania pojazdem na rzecz M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHU "P". Pojazd będący własnością kierowcy, został wynajęty przedsiębiorcy na podstawie umowy najmu zawartej na czas nieokreślony w dniu 21 grudnia 2001r. przez kierowcę i M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHU "P". Natomiast w dniu 23 listopada 2004r. pomiędzy E Sp. z o.o. – wydawcą dziennika [...] a M. B. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą PHU "P", została zawarta umowa, w której skarżący zobowiązał się do świadczenia usług przewozowych polegających na nieodpłatnym dowozie pasażerów do [...] centrów handlowych. Przewozy wykonywane były w piątki oraz soboty, tą samą trasą na określonych liniach. Odjazdy miały miejsce co pół godziny, rozpoczynając od godziny 14.00. Inspektorzy powtórnie zatrzymali wskazany pojazd podczas przejazdu w ramach przedstawionej wyżej akcji promocyjnej w dniu 18 grudnia 2004r.

W toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący wyjaśnił, iż w jego ocenie przedmiotowe przewozy mogą odbywać się na podstawie posiadanej przez niego licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób i nie jest konieczne uzyskiwanie dodatkowych zezwoleń. Strona wyjaśniła ponadto, że przewozy odbywały się z wyznaczonego miejsca początkowego i kończyły w wyznaczonym przez wynajmującego miejscu i godzinie.

Decyzją z dnia [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92 ust 1, art. 92 ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r.,Nr 204, poz.2088) i l.p.1.2.1. załącznika do tej ustawy, nałożył na M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHU "P", karę pieniężną w wysokości 6.000 złotych za wykonywanie transportu bez wymaganego zezwolenia.

Od tej decyzji M. B. złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, że nie wykonywał transportu regularnego, a jedynie wynajął autobus wraz z kierowcą na rzecz E Sp. z o.o. Podniósł, że nie podawał rozkładu jazdy do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenia wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, jak również nie pobierał opłaty za przejazd.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust.1, art. 87 ust.1, art. 92 ust.1 powołanej ustawy o transporcie drogowym oraz l.p.1.2.1.załącznika do tej ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc, że przewóz realizowany w momencie kontroli przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 2004r. był przewozem regularnym publicznym. Organ wskazał, że rozkłady jazdy podane były do publicznej wiadomości przez ogłoszenia w gazecie, a za przejazd "P" pobrało opłatę od E Sp. z o.o. zgodnie z § 4 umowy.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], M. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PHU "P", złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, wnosząc o uchylenie tej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 4, art. 18, art. 19a ust.1, art. 87 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym. Strona ponowiła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i zaakcentowała, że wykonywane przewozy miały charakter, co najwyżej przewozów okazjonalnych, na co nie jest potrzebne zezwolenie. Podniesiono ponadto, że tym samym pojazdem na całej trasie przewożono tę samą liczbę osób i dowożone one były do miejsca początkowego. Ponadto podkreślono, że nie stwierdzono, iż pojazd zatrzymywał się na przystankach pośrednich ani też, że przewoził innych pasażerów niż biorących udział w akcji promocyjnej.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 7/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] uznając, że prawidłowe jest stanowisko organu, iż w rozpoznawanej sprawie wykonywany był przewóz regularny, o którym mowa w art.4 pkt 7 powołanej ustawy o transporcie drogowym, na wykonywanie którego przedsiębiorca powinien posiadać zezwolenie zgodnie z art. 18 ust.1 tej ustawy.

Zdaniem Sądu, dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia w dosłownym rozumieniu tego słowa – wszystkich przesłanek określonych w art. 4 pkt 7 powołanej ustawy o transporcie drogowym. Przesłanka podania przez przewoźnika rozkładu jazdy do publicznej wiadomości, co najmniej poprzez ogłoszenia wywieszone na przystankach też nie może być rozumiana dosłownie (vide: wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006r. w sprawie I OSK 344/05 niepubl). W ocenie Sądu, będzie ona spełniona również w przypadku, gdy ogłoszenia takie zamieszczone będą – tak jak w rozpatrywanej sprawie – w ogólnodostępnej gazecie, gdzie wyszczególniono nie tylko godziny odjazdów, ale także miejsca gdzie będzie zatrzymywał się pojazd zabierający pasażerów. Miejsca te spełniają w istocie rolę przystanków, bowiem sugerują potencjalnemu pasażerowi, że jest przystanek autobusowy, z którego może on udać się w zamierzoną przez siebie podróż.

Sąd podzielił stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że przewóz do centrów handlowych nawet wykonywany w ramach akcji promocyjnej jest ogólnie dostępny, a zatem jest przewozem publicznym. Sąd podkreślił ponadto, że należność za przejazd została ustalona dla pasażerów w wysokości zero złotych, choć w istocie przejazd nie był nieodpłatny, ponieważ skarżący pobrał opłatę od E Sp. z o.o. zgodnie z § 4 umowy.

W związku z tym, że w dniu kontroli był wykonywany przewóz regularny, skarżący winien legitymować się zezwoleniem wydanym przez właściwy organ na podstawie art. 18 ust.1 powołanej ustawy o transporcie drogowym. Błędne jest zatem stanowisko M. B., który uważa, że posiadana przez niego licencja na wykonywanie transportu drogowego osób była wystarczającym dokumentem uprawniającym skarżącego do wykonywania spornego przewozu.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik M. B., adwokat M. K., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r., Nr 204,poz. 2088 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wykonywany transport osób był transportem regularnym, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że wykonywany transport osób spełniał jedynie przesłanki transportu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym, nie wymagającego zezwolenia,

naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust 1 pkt 1 i ust 3 oraz art. 92 ust 1 i 2 pkt 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.2.1. załącznika do wskazanej ustawy poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozów regularnych osób bez wymaganego zezwolenia,

naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie w stosunku do skarżącego art. 18 ust 1 pkt 1 oraz art. 92 ust 1 i 2 pkt 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.2.1. załącznika do wskazanej ustawy w sytuacji, gdy skarżącego i E Sp. z o.o. łączyła umowa najmu pojazdów mechanicznych wraz z obsługą, co z kolei nie nakładało na niego obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej interpretacji ówcześnie obowiązujących definicji legalnych przewozów regularnych i okazjonalnych, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie strony skarżącej Sąd pierwszej instancji w sposób niedopuszczalny stworzył swój własny katalog przesłanek sine qua non potrzebnych do uznania przewozu za regularny, wbrew przesłankom wynikającym z definicji legalnej

Wskazano, że zgodnie z art. 4 pkt 7 powołanej ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i bagażu, a z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że nie każdy miał prawo skorzystać z przewozu, ale tylko i wyłącznie uczestnik akcji promocyjnej, a więc czytelnik [...] i jednocześnie klient hipermarketu. Natomiast przewóz regularny musi być wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych.

Wskazano, że zarówno z art. 2 ust 2 i 3 ustawy z dnia z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000r. Nr 50 poz. 601 ze zm.) oraz § 2 ust 1 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 grudnia 2003r. w sprawie treści, sposobu i terminów ogłaszania rozkładów jazdy oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych (Dz. U. Nr 232, poz.2332) wynika, że przewoźnik może "ponadto" podać rozkład jazdy do publicznej wiadomości w inny sposób zwyczajowo przyjęty.

Podniesiono także, iż w niniejszej sprawie to nie skarżący jako przewoźnik i nie na jego zlecenie podawano rozkład jazdy w regionalnej gazecie.

Wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wykreował też samodzielnie definicję "przystanku", którym jego zdaniem jest "miejsce gdzie będzie zatrzymywał się pojazd zabierający pasażerów". W ocenie strony skarżącej jest to tylko jeden z elementów definicji legalnej przystanku wyrażonej w art. 4 pkt 8a powołanej ustawy o transporcie drogowym. Miejsca te bowiem muszą być oznaczone w sposób określony w przepisach o ruchu drogowym, a więc najczęściej pionowym znakiem drogowym, a wsiadanie lub wysiadanie pasażerów odbywa się na danej linii komunikacyjnej. Linię komunikacyjną należy też odróżnić od trasy przewozu, albowiem charakteryzuje ją właśnie określona liczba przystanków. W niniejszej sprawie natomiast, jak zeznali świadkowie przejazd odbywał się bez zatrzymywania z miejsca początkowego do miejsca docelowego, to jest do hipermarketu.

Niezrozumiałe dla skarżącego jest ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż "należność za przejazd równa się " 0 " zł", gdyż należność albo jest ustalona albo przewóz jest nieodpłatny. Jednoznacznie natomiast z art. 4 ust 7 pkt c ustawy o transporcie drogowym wynika, że aby przejazd mógł być uznany za regularny, to pasażerowie muszą uiścić opłatę i to zgodnie z cennikiem podanym do publicznej wiadomości. Wynagrodzenie natomiast otrzymane przez skarżącego jest czynszem otrzymanym na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy nim a E Sp. z o.o., a nie między skarżącym, a pasażerami i to na podstawie cennika podanego do publicznej wiadomości.

Przewóz, o którym mowa nie był regularnym także z tego względu, że wykonywany był tylko w piątki i soboty i to w godzinach popołudniowych, przez okres trzech przedświątecznych tygodni. Nie miał on zatem nawet cech tymczasowości, nie ulega zatem wątpliwości, że był to przewóz okazjonalny, sporadyczny, okolicznościowy.

W związku z tym, że w ustawie o transporcie drogowym nie jest w zasadzie zdefiniowany przewóz okazjonalny, skarżący przy wykładni pojęcia przewozu okazjonalnego powołał się na akty wydane przez organy Unii Europejskiej, a mianowicie:

rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu autokarami i autobusami,

rozporządzenie Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 roku zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarami i autobusami.

Rozporządzenia te dotyczą wprawdzie międzynarodowego przewozu osób, jednakże w uzasadnieniu projektu do ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wskazuje się, że przy formułowaniu definicji zawartych w ustawie uwzględniano postulat harmonizacji prawa polskiego z prawem Unii Europejskiej.

Autor skargi kasacyjnej podniósł, że nawet jeśli przyjąć, że wykonywany przewóz odpowiadał niektórym cechom przewozu regularnego to i tak organy postępowania administracyjnego nie mogły nałożyć na skarżącego kary pieniężnej, a to z uwagi na ówczesną konstrukcję definicji legalnej przewozu regularnego, a w szczególności obowiązek kumulatywnego spełnienia przesłanek z art. 4 pkt 7 powołanej ustawy o transporcie drogowym. Wskazuje na to sam ustawodawca, który ustawą z dnia 29 lipca 2005 o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wprowadził zmianę definicji przewozu regularnego.

Skarżący wskazał także, że art. 18 ust 3 powołanej ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania do krajowego transportu drogowego, w związku z czym przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym nie wymagają zezwolenia. Potwierdza to również treść załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 w związku z artykułem 3 ust. 1 lit. d w związku z artykułem 4 ust 1 tego rozporządzenia. Także art. 22 powołanej ustawy o transporcie drogowym. nie precyzuje jakie dokumenty trzeba złożyć, aby uzyskać zezwolenie na przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym, a w ust 3 tegoż artykułu wyraźnie wskazuje się na przewozy okazjonalne, ale tylko w międzynarodowym transporcie drogowym.

Zdaniem strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku błędnie zakwalifikował stosunek cywilno-prawny łączący skarżącego z E spółka z o.o.

Zgodnie bowiem z art. 65 § 2 k.c. w umowach należy badać jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy. To, że z brzmienia umowy wynika, iż skarżący "zobowiązał się świadczyć usługi przewozowe" nie od razu przesądza o zawarciu przez strony umowy przewozu, w związku z czym zdaniem skarżącego zupełnie chybiony jest pogląd, że strony zawarły umowę przewozu z zastrzeżeniem świadczenia na rzecz osoby trzeciej. Skarżącego i E Sp. z o.o. łączyła nie umowa przewozu na rzecz osoby trzeciej, ale umowa najmu pojazdu mechanicznego wraz z kierowcą, tym bardziej, że to w ramach swojej akcji promocyjnej spółka zorganizowała cały przewóz. Skarżący jako wynajmujący autobusy miał je tylko podstawić w określonym miejscu i określonym czasie wraz z osoba uprawnioną do prowadzenia autobusów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Niniejsza skarga kasacyjna, na podstawie art., 174 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opiera swój zarzut na naruszeniu przepisów prawa materialnego, miedzy innymi art. 4 pkt 7 powołanej ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, że w niniejszej sprawie miał miejsce przewóz regularny osób, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.

W związku z tym, zasadnicze znaczenie na gruncie rozpoznawanej sprawy ma ocena, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego M B prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PHU "P" wykonywał przewozy regularne bez zezwolenia, czym naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym w sposób uzasadniający wymierzenie grzywny. Przesłanka "regularności" ma tutaj kluczowe znaczenie, gdyż zezwolenie, o którym jest mowa w art. 18 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym jest wymagane wyłącznie na przewóz regularny.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że definicja zawarta w art. 4 pkt 7 wskazanej ustawy o transporcie drogowym w dacie dokonania kontroli stanowiła, że przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu:

a) wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych;

b) podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy;

c) w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości;

d) wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 tej ustawy.

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia podlega karze, o czym stanowi art. 92 ust. 1 wskazanej ustawy i zgodnie z lp. 1.2.1 załącznika do tej ustawy, kara za powyższe naruszenia wynosi 6.000 złotych.

Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, w której to dziennik [...] podawał na swoich łamach rozkład jazdy, a z wykonywanych przewozów mógł skorzystać tylko i wyłącznie uczestnik akcji promocyjnej, to jest czytelnik [...] i jednocześnie klient hipermarketu. Na trasie przejazdu były tylko dwa przystanki: początkowy i końcowy, a przewozy, o których mowa wyżej, wykonywane były tym samym pojazdem na całej trasie, przewożąc tę samą liczbę osób, za który to przejazd przewoźnik nie pobierał żadnej opłaty. Nie została więc spełniona przesłanka z art. 4 pkt 7 lit. a i b powołanej ustawy o transporcie drogowym, gdyż wynikająca z art. 4 pkt 8a definicja przystanku wskazuje, że przystankiem jest miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca. Nie została również spełniona przesłanka z art. 4 pkt 7 lit. c powołanej ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie można uznać za pobranie opłaty za przejazd, kwoty stanowiącej czynsz wynikający z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy wydawcą E Sp. z o.o. – wydawcą dziennika [...] a M B prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą PHU "P". Podkreślić należy, że taka opłata powinna być wcześniej podana do publicznej wiadomości, o czym stanowi art. 4 ust. 7 pkt c wskazanej ustawy. Ponadto, jak z akt niniejszej sprawy wynika, przewozy, o których mowa miały miejsce tylko w piątki i soboty w godzinach popołudniowych przez okres trzech przedświątecznych tygodni.

W związku z powyższym uznać należy, że wskazane okoliczności dowodzą, iż przewozy te nie spełniały kryteriów przewozu regularnego, ale raczej miały charakter okazjonalny. Natomiast z uwagi na fakt, że jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 powołanej ustawy o transporcie drogowym jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, stanowiąc jedynie, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, uznać należy, że w celu wykładni tego pojęcia można posłużyć się posiłkowo przesłankami zawartymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu autokarami i autobusami oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 roku zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarami i autobusami, który określa, że usługi okazjonalne są to usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych, oraz które w szczególności charakteryzują się faktem przewożenia grupy pasażerów zebranej z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika. W związku z tym przewóz w rozpoznawanej sprawie można zakwalifikować jako przewóz okazjonalny.

Dodać należy, że definicji przewozu regularnego nie można interpretować rozszerzająco, skoro wyczerpanie znamion określonych w tej definicji stanowi przesłankę do zastosowania kary pieniężnej.

Zasadnym jest zatem zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 4 pkt 7 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 i 2 pkt 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.188 oraz 203 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.