Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 752/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 130a ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Karolina Chrapkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Jędrzejowie na uchwałę Rady Powiatu w Jędrzejowie z dnia 13 września 2017 r. Nr XXVI/177/2017 w przedmiocie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Rada Powiatu w Jędrzejowie uchwałą nr XXVI/177/2017 z dnia 13 września 2017 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 814) oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ), dalej przywołanej także jako "ustawa", w związku z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, ustaliła następująca wysokość stawek za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi w wysokości:

1) rower lub motorower:

a) za usunięcie - 113 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 20 zł;

2) motocykl:

a) za usunięcie - 223 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 27 zł;

3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t:

a) za usunięcie - 486 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 40 zł;

4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t:

a) za usunięcie - 606 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 52 zł;

5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t:

a) za usunięcie - 857 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 75 zł;

6) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t:

a) za usunięcie - 1263 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 136 zł;

7) pojazd przewożący materiały niebezpieczne:

a) za usunięcie - 1537 zł,

b) za każdą dobę przechowywania - 200 zł.

W § 2 uchwały rada Powiatu ustaliła wysokość stawek w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów w wysokości:

1) rower lub motorower - 57 zł,

2) motocykl - 112 zł,

3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 243 zł,

4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 303zł,

5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - 429 zł,

6) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 632 zł,

7) pojazd przewożący materiały niebezpieczne - 769 zł.

W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że art. 130a ust. 6 ustawy zawiera delegację dla Rady Powiatu do określania corocznie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg, przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz określania wysokości kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu. W związku z tym istnieje konieczność ustalenia stawek opłat na 2018 r. Ustawodawca w art. 130 ust. 6a określił maksymalną wysokość stawek kwotowych za usuwanie i przechowywanie pojazdów.

Stosownie do art. 130a ust. 6c tej ustawy maksymalne stawki opłat ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Na podstawie art. 130a ust. 6d wskaźnik cen ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia.

Zgodnie z treścią art. 130a ust. 6 ustawy, wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, określona w powołanym art. 130a ust. 6a. Dotychczas Rada Powiatu ustalała 50% tych kosztów.

Stosownie do art. 130a ust. 6, Rada Powiatu ustala corocznie w drodze uchwały wysokość opłat oraz wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Zgodnie z ustawą, opłaty stanowią dochód własny powiatu. Opłaty te będą dotyczyć osób, które naruszają przepisy i swoim postępowaniem utrudniają ruch lub stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności, Prokurator Rejonowy w Jędrzejowie zarzucił istotne naruszenie art. 130a ust. 6 i ust. 2a ustawy, polegające na przekroczeniu przez Radę Powiatu w Jędrzejowie upoważnienia ustawowego do wydania uchwały, zawartego w tych przepisach poprzez:

- ustalenie w § 1 wysokości opłat za usunięcie poszczególnych rodzajów pojazdów i przechowywanie poszczególnych rodzajów pojazdów bez uwzględnienia faktycznych kosztów usuwania i przechowywania poszczególnych rodzajów pojazdów na obszarze powiatu,

- ustalenie w § 2 wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi bez uwzględnienia faktycznych kosztów usuwania poszczególnych rodzajów pojazdów na obszarze powiatu jędrzejowskiego oraz przy przyjęciu, że koszty te są należne dla powiatu za samo zgłoszenie dyspozycji do usunięcia pojazdu firmie świadczącej usługi holownicze.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że ustawodawca w art. 130a ust. 6 ustawy określił dwie przesłanki, którymi powinien kierować się organ podejmując uchwałę na podstawie tego przepisu. Są nimi: konieczność zapewnienia sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Co do pierwszej z wymienionych przesłanek rada powiatu przeprowadza analizę pod kątem jakie działania powinny zostać podjęte, aby realizacja zadania przebiegała sprawnie, bez zbędnej zwłoki. Z kolei ustalenie wysokości opłat w oparciu o drugą z przesłanek powinno obejmować ustalenie faktycznych kosztów tego typu usług świadczonych na terenie powiatu, którego uchwala dotyczy. Ustalenie zaś wysokości globalnej stawek opłat powinno stanowić wypadkową wymienionych przesłanek. Uzasadnienie uchwały powinno natomiast określać jakie dane zostały wzięte przez radę pod uwagę, w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy organ ustalając wysokość poszczególnych stawek nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, uwzględniając kryteria nieprzewidziane w ustawie.

Mając powyższe na uwadze wnoszący skargę zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano jedynie, że Rada ustala corocznie w drodze uchwały wysokość opłat oraz wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów oraz przytoczono szczegółowo podstawy prawne do wydania takiej uchwały, zaś w ogóle nie zawarto wskazań na podstawie jakich danych ustalono przyjęte w ustawie stawki i dlaczego akurat określenie ich w maksymalnej wysokości wynika z faktycznie ponoszonych kosztów tego typu usług świadczonych na terenie powiatu.

Jednocześnie w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały i do chwili obecnej obowiązuje umowa zawarta pomiędzy Powiatem Jędrzejowskim a firmą [...] T. K., z której wynika, że stawki za usunięcie pojazdów, za ich przechowywanie oraz za odstąpienie od usunięcia są określone na poziomie znacznie niższym niż ten, który wynika z zaskarżonej uchwały.

Zdaniem autora skargi w stanie faktycznym mamy do czynienia z sytuacją kiedy występuje różnica pomiędzy stawką określona w uchwale, a ceną określoną w umowie z przedsiębiorcą, która stanowi dochód do budżetu jednostki samorządowej, tak naprawdę to jednostka samorządu terytorialnego decyduje arbitralnie jaka ostatecznie kwota zostanie wypłacona podmiotowi świadczącemu usługi określone w powyższej umowie. Takie zapisy umowy tym bardziej wskazują, że skarżony organ powinien w omawianej uchwale podać dokładne uzasadnienie przyjętych stawek w szczególności w zakresie wynikającym z faktycznie ponoszonych kosztów tego typu usług świadczonych na terenie powiatu.

Ponadto z § 2 uchwały wynika, że samo zgłoszenie dyspozycji usunięcia pojazdu firmie świadczącej usługi holownicze może wygenerować koszty. Tymczasem sam wyjazd holownika z bazy do wykonania zleconej usługi nie jest równoznaczny z powstaniem kosztów.

Autor skargi zaznaczył, że w sytuacji gdy organy samorządu terytorialnego działają jedynie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze swojego działania, każde działanie Rady Powiatu musi mieć swoje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Tymczasem w opisany wyżej sposób Rada Powiatu wykroczyła poza zakres upoważnienia ustawowego określonego art. 130a ustawy.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu w Jędrzejowie wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że podejmując zaskarżoną uchwałę dokonano dogłębnej analizy kosztów jaką ponosi Powiat z tytułu opłat za odholowywanie i przechowywanie pojazdów.

Organ podniósł, że Powiat Jędrzejowski uwzględnił koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu, z tym, że rzeczywiste koszty ponoszone w tej materii, to również koszty administracyjne, księgowe itp. Podkreślił, że prowadząc w roku 2017 postępowanie o udzielenie zamówienia na świadczenie kompleksowych usług w zakresie całodobowego usuwania pojazdów z dróg Powiatu Jędrzejowskiego i ich przechowywania na parkingu strzeżonym wpłynęły tylko dwie oferty, przy czym jedna z nich została złożona przez wykonawcę spoza kręgu osób do których wysłano zapytanie ofertowe, a i tak była droższa od wybranej oferty.

Rada zaznaczyła, że różnica między stawkami określonymi dla pojazdów do 3,5 t w umowie i uchwale to tylko 2% jej wartości. Na ogólną ilość 15 zaholowanych pojazdów w okresie 2018 r. - 13 pojazdów to pojazdy do 3,5 t. Natomiast różnica w stawkach w pojazdach powyżej 16 t. wynosi 26%, przy czym we wskazanym powyżej okresie zaholowano tylko 1 taki pojazd. Organ zaznaczył, że na potrzeby niniejszego postępowania administracyjnego przygotowano również informacje dotyczące wpływów i kosztów z tytułu holowania i parkowania pojazdów w latach 2013 — 2017. Z zestawienia tego wynika, że Powiat Jędrzejowski w tym okresie poniósł stratę w wydatkach na holowanie i parkowanie pojazdów w łącznej wysokości 6961,99 zł. Pod rządami zaskarżonej uchwały w bieżącym roku już 3 pojazdy nie zostały odebrane z parkingu strzeżonego. Powoduje to powstanie kolejnych kosztów, w tym związanych z postępowaniem sądowym dotyczącym przepadku pojazdu i dalszymi kosztami, szacowanymi na około 12000 zł, które muszą zostać poniesione przez Powiat. Zatem pomimo nieodbiegania w dużym zakresie w zawartej umowie od maksymalnych kosztów określonych w obwieszczeniu w segmencie aut najczęściej holowanych, tj. do 3,5 t, Powiat i tak ponosi koszty, które muszą zostać pokryte ze środków własnych. Organ zauważył, że zgodnie z uzasadnieniem do zmian ustawy Prawo o ruchu drogowym nałożenie na powiaty wykonywania obowiązków związanych z holowaniem i zabezpieczeniem pojazdów nie wymagało w ocenie ustawodawcy angażowania własnych środków finansowych powiatów.

W ocenie organu skarga nie może zostać uznana za zasadną, gdyż przy ustalaniu wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg na koszt właścicieli oraz za przechowywanie pojazdów na parkingu strzeżonym dokonano analizy wszelkich rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów jakie ponosi Powiat, które i tak nie pokrywają kosztów zadania, a nadto uwzględniono konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy.

Ponadto Rada Powiatu Jędrzejowskiego podniosła, że ustalając wysokość opłat za holowanie i przechowywanie pojazdów na rok 2018 uwzględniła także ceny i warunki rynkowe, odnosząc się do poszczególnych kosztów i planowanych wpływów do budżetu powiatu, w tym uwzględniając warunki rynkowe z lat poprzednich. Opłaty te zostały ustalone w taki sposób, że Powiat Jędrzejowski z tytułu realizacji ustawowych obowiązków określonych w art. 130 a ustawy nie uzyskuje dochodów do budżetu (generuje straty), a jedynie ma na celu pokrycie kosztów jakie ponosi na ten cel. Ustalone w zaskarżonej uchwale kwoty wynikają zatem wyłącznie z konieczności sprawnej realizacji tych zadań oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na terenie powiatu. Stąd też zaproponowane kwoty są konsekwencją uwzględnienia przesłanek ustawowych w odniesieniu do realiów Powiatu Jędrzejowskiego i realiów oferty złożonej w postępowaniu o wyłonienie przedsiębiorcy świadczącego usługi holowania i przechowywania pojazdów.

Reasumując organ stwierdził, że koszty usuwania pojazdów i ich przechowywanie nie wynikają z przepisów karnych, tym niemniej stanowią one bezpośredni skutek zachowania niezgodnego z prawem. Właściciele pojazdów są świadomi faktu usunięcia pojazdu oraz jego parkowania i kosztów z tym związanych. Sami zatem winni dążyć do zminimalizowania tych kosztów poprzez niezwłoczny odbiór ich pojazdów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jej przedmiotem jest uchwała podjęta na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Jak wynika z tego przepisu, ustalając wysokość opłat rada powiatu powinna się kierować dwoma przesłankami: koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 ww. przepisu, oraz kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia, zaś wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia pod uwagę, co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2017 r. sygn. I OSK 1916/16 dostępny w bazie LEX).

Ponieważ uchwała ustalająca wysokość opłat i kosztów jest aktem prawa miejscowego, a ponadto nakłada ona finansowe obowiązki na właścicieli usuwanych pojazdów, aby było możliwe skontrolowanie jej prawidłowości, niezbędne jest, aby z jej uzasadnienia albo przynajmniej z innych dokumentów (przykładowo protokołu z sesji, na której została ona podjęta) wynikało, że przy jej podejmowaniu organ powiatu (radni) faktycznie kierował się przesłankami określonym w art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Sposób bowiem realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych materialnoprawnych przesłanek ustalenia wysokości tych opłat i kosztów.

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej uchwały sprowadza się właściwie tylko do zacytowania odpowiednich przepisów ustawy oraz wskazania, że wysokość kosztów nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat określona w art. 130a ust. 6. Analiza protokołu z sesji, na której uchwała ta została podjęta wskazuje na to, że debata nad wysokością stawek ograniczona została do przedstawienia proponowanych stawek opłat i pozytywnej opinii Komisji w tej sprawie. Z kolei z uchwały Komisji Gospodarki Nieruchomościami, Komunikacji i Dróg Publicznych z 5 września 2017 r. wynika, że została ona podjęta po uprzednim zapoznaniu się z projektem uchwały Rady Powiatu w sprawie wysokości opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Tak więc brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że organ podejmując zaskarżoną uchwałę, stanowiącą akt prawa miejscowego, wywiązał się z wynikającego z art. 130a ust. 6 ustawy obowiązku wzięcia pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu jędrzejowskiego.

Na podkreślenie zasługuje to, że uchwalone zostały stawki opłat w maksymalnej wysokości. Tymczasem, jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umowy zawartej na okres od 21 maja 2017 r. do 21 maja 2020 r. pomiędzy Powiatem Jędrzejowskim jako zamawiającym, a wykonawcą, przewidziane w tej umowie stawki opłat są niższe. Chociaż faktycznie, jeśli chodzi o pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t., a także rowery, motorowery i motocykle różnice nie są duże (za usunięcie tych pojazdów wynoszą od 3 do 10 zł), to jeśli chodzi o pozostałe pojazdy, są już znacznie większe. Odnośnie pojazdów o masie całkowitej od 3,5 do 7,5 t. różnica wynosi 106 zł, pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej od 7,5 t. do 16 t. – 57 zł, pojazdów o masie powyżej 16 t. – 263 zł, a pojazdów przewożących materiały niebezpieczne 537 zł. Zdaniem Sądu bez znaczenia jest podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność, że w 2018 r. został usunięty tylko jeden pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t. W dacie podejmowania zaskarżonej uchwały ani nie było wiadome, ile będzie takich pojazdów, ani też fakt, że ostatecznie tylko jeden taki pojazd został usunięty nie oznacza, że Rada Powiatu mogła w sposób dowolny ustalić taką maksymalną wysokość opłaty, w żaden sposób nie uzasadniając jej przesłankami określonymi w art. 130a ust. 6 ustawy.

Zauważyć należy, że także stawki opłat za przechowywanie pojazdów, ustalone w maksymalnej wysokości, przekraczają stawki wynikające z umowy (w przypadku rowerów i motorowerów dwukrotnie, motocykli o 7 zł, pojazdów o masie powyżej 16 t. o 36 zł, zaś pojazdów przewożących materiały niebezpieczne o 100 zł, czyli dwukrotnie więcej za jedna dobę).

Dopiero w odpowiedzi na skargę organ stara się wykazać, że uchwalone stawki opłat uwzględniają konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Do tych ostatnich kosztów organ dolicza koszty "administracyjne, księgowe itp.", czyli jak należy się domyślać, koszty wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w urzędzie. Tymczasem przesłanki wymienione w art. 130a ust. 6 ustawy nie upoważniają do obciążania obywateli częścią szacunkowych kosztów funkcjonowania organu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w pojęciu "kosztów usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu" nie mieszczą się szacunkowe koszty obsługi zdarzenia przez Straż Miejską i pracowników Urzędu Miejskiego. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia pojazdu ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem (przykładowo wyrok WSA we Wrocławiu z 8 listopada 2018 r. sygn. III SA/Wr 397/18, III SA/Lu 307/17 – dostępne w bazie LEX).

Zdaniem Sądu, art. 130a ust. 6 ustawy nie upoważnia także rady powiatu do obciążania właścicieli usuniętych pojazdów kosztami, jakie powinni ponosić inni właściciele, których pojazdy zostały usunięte i którzy ich nie odebrali z parkingu. Do tego zaś faktycznie sprowadza się podnoszony w skardze argument, że Powiat ponosi różne dodatkowe koszty, w tym sądowe, spowodowane nieodebraniem z parkingu strzeżonego 3 pojazdów, które to koszty jego zdaniem powinny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości stawek opłat. Okoliczność, że niektórzy właściciele nie odbierają swoich pojazdów nie ma bezpośredniego wpływu na konieczność sprawnej realizacji zadań; w każdym zaś razie organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały takiego związku nie wykazał.

Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem wzięcia pod uwagę wyłącznie powyższych przesłanek. Tego wymogu zaskarżona uchwała nie spełnia. Jej treść, lakoniczność jej uzasadnienia i okoliczności podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę wskazują na arbitralność ustalonych przez Radę Powiatu w Jędrzejowie opłat i kosztów oraz na brak dokonania nie tylko rzetelnej ale wręcz jakiejkolwiek analizy kryteriów ustawowych przed jej podjęciem. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem przepisu art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Dlatego też należało stwierdzić jej nieważność w całości, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm), w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.