Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 207/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-03-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzanie gier na automacie w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2016r. w przedmiocie wymierzenia skarżącemu R.P. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że na skutek jej wykonania istnieje ryzyko utraty przez skarżącego płynności finansowej, a w konsekwencji wyrządzenia mu znacznej i nieodwracalnej szkody, co może doprowadzić do daleko idących, negatywnych skutków dla skarżącego i jego rodziny.

Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jego dochód za 2016r. wyniósł 41 449,27 zł (miesięcznie ok. 3 400 zł), za 2015r. - 49 926,62 zł (miesięcznie ok. 4 000 zł) za 2014r. – 39 521,90 zł (miesięcznie ok. 3 200 zł). Dodał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza w okresie od stycznia do października 2017r. przyniosła stratę w wysokości 15 961,16 zł. oraz że ponosi wydatki związane z zapewnieniem dobrobytu rodzinie, w tym wydatki na czynsz wynoszący miesięcznie 818 zł. Do wniosku skarżący załączył: kopie zeznań podatkowych PIT- 36 za lata 2014-2016, oświadczenie o wysokości straty poniesionej na dzień 31 października 2017r., a także potwierdzenie zapłaty czynszu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369) – zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, na skutek wykonania nieprawomocnej jeszcze decyzji. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.

Wnioskodawca wskazał na okoliczności mogące, co do zasady, odpowiadać ustawowym przesłankom wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jednak w ocenie Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym brak takich przesłanek.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący wykazuje stosunkowo niewielki dochód miesięczny ok. 3 000 - 4 000 zł., przy jednocześnie osiąganym dość znacznym przychodzie: w 2014r. ponad 140 000 zł, w 2015r. ponad 115 000 zł., w 2016r. ponad 110 000 zł. Działalność skarżącego generuje zatem wysokie koszty, które mogą wynikać zarówno z tytułu ponoszenia wydatków koniecznych dla bieżącego prowadzenia działalności jak i z tytułu poczynionych nakładów czy inwestycji. Przedstawiony wynik finansowy nie obrazuje zatem faktycznych możliwości płatniczych skarżącego. Analogicznie ocenić należy oświadczenie o poniesionej stracie, która jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami i nie musi oznaczać pogorszenia się sytuacji finansowej firmy, a może wynikać jedynie z poczynionych w tym okresie nakładów.

Tym samym, W ocenie Sądu, w kontekście całokształtu sytuacji majątkowej skarżącego, nie można uznać, że uprawdopodobnił on, że wykonanie decyzji przez zapłatę określonej w niej kwoty 12 000 zł spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, bądź skutków trudnych do odwrócenia poprzez ewentualny zwrot spełnionego świadczenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.