Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 869/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-07-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za styczeń 2010 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą wymiar podatku od nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] za styczeń 2010 r. w kwocie [...] zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję SKO skarżący D. C. wniósł o wstrzymanie jej wykonania "do czasu zakończenia sprawy", wskazując, że "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez obciążenie go bezzasadnie kosztami. Stwierdził również, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody organom administracji, gdyż ewentualne uchylenie przez Sąd decyzji w przypadku, gdyby jej wykonanie nie zostało wstrzymane, skutkować będzie wystąpieniem przez skarżącego na drogę postępowania cywilnego o odszkodowanie przeciwko organom, które zmuszone będą pokryć zwrot poniesionych przez niego kosztów oraz utraconego zarobku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy).

Zaakcentować trzeba, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu (decyzji) przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu (decyzji) jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).

W orzecznictwie akcentuje się, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240731). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240582).

Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.

Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawarty w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić trzeba, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania ogranicza się w rozpatrywanej sprawie do ogólnikowych, nie popartych szczegółową argumentacją ani też jakąkolwiek dokumentacją twierdzeń o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w wyniku wykonania decyzji.

Zaznaczyć należy, że bez przedstawienia stosownych dokumentów, obrazujących w szczególności sytuację majątkową strony, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest zdaniem Sądu możliwa w niniejszej sprawie ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania nie może być też podnoszona przez skarżącego możliwość "wyrządzenia znacznej szkody organom administracji" w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd i wystąpienia z roszczeniem cywilnoprawnym przeciwko organowi.

Zaakcentować trzeba, że w postępowaniu wpadkowym, dotyczącym wstrzymania wykonania aktu (decyzji) Sąd nie jest uprawniony do badania zasadności skargi – badanie to następuje dopiero na etapie merytorycznego jej rozpoznawania. W przeciwnym wypadku w sprawie dokonywany byłby swoisty "przedsąd". Nie można w związku z powyższym w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania zakładać, że decyzja zostanie uchylona a strona wystąpi z roszczeniem wobec organów administracji publicznej. Co więcej, zasadą jest, że akt administracyjny, w tym kreujący zobowiązanie podatkowe, powinien być wykonany. Decyzja administracyjna, zobowiązująca do uiszczenia należności, niewątpliwie pociąga za sobą określoną dolegliwość finansową. Nie oznacza to jednak automatycznego stosowania w takim przypadku wyjątkowej instytucji, przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Reasumując, skarżący w złożonym wniosku nie uargumentował w sposób przekonujący, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia złożonego wniosku.

Konkluzja powyższa wynika również z faktu, iż sporna kwota podatku wynosi w niniejszej sprawie [...] zł. Ewentualne przymusowe dochodzenie od skarżącego tej należności nie spowoduje zatem w ocenie Sądu powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na względzie, w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.