Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1684/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 1974 nr 10 poz 64
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1, art. 18, art. 19 ust. 1 i 3, art, 1 i 3, art. 21, art. 22
journal: Dz.U. 1974 nr 10 poz 64
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska, Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. i K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2344/10 w sprawie ze skargi L. K. i K. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2344/10 oddalił skargę L. K. i K. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Prezydent Miasta Częstochowa decyzją z dnia [...] września 1976 r. znak [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w Częstochowie przy ul. S. [...], oznaczonej jako działki nr [...]/1 i [...]/2 o pow. 1300 m2, stanowiącej własność E. i L. K. Jednocześnie, decyzją tą przyznane zostało odszkodowanie na rzecz dotychczasowych właścicieli nieruchomości. Wywłaszczenia dokonano na wniosek Rejonowego Zarządu Gospodarki Terenami w Częstochowie – pod budowę trasy średnicowej E-16.

Następnie, decyzją z dnia [...] września 1978r. znak [...], Prezydent Miasta Częstochowa ustalił za powyższą nieruchomość dodatkowe odszkodowanie za składnik budowlany znajdujący się przedmiotowym gruncie.

W dniu 19 sierpnia 2009 r. L. K. i K. P. (następca prawny E. K.) wystąpiły do Wojewody Śląskiego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy z dnia [...] września 1976 r. w części, w jakiej orzeka ona o odszkodowaniu oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy z dnia [...] grudnia 1978 r.

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] maja 2010 r. znak [...], Wojewoda Śląski odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że co prawda Prezydent naruszył przepis art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 10, poz. 64), jednak uchybienie to nie miało charakteru rażącego, co w konsekwencji nie mogło stanowić o stwierdzeniu nieważności decyzji na podstawie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosły L. K. i K. P.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego. Minister uznał, że odszkodowanie ustalone zostało w sposób prawidłowy, w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, a postępowanie nadzorcze przeprowadzone przez Wojewodę Śląskiego nie wykazało, aby będące przedmiotem sporu decyzje Prezydenta Miasta Częstochowy dotknięte były wadą określoną w art. 156 § 1 i § 2 K.p.a.

L. K. i K. P. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciły m.in. naruszenie prawa materialnego, w tym przepisu art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1, art. 18, art. 21 oraz art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 12 w zw. z art. 35 § 1 i § 3, art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie zasady jednolitości orzecznictwa organów administracji państwowej.

Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Minister podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał ponadto, że w sprawie nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, które nie były uwzględnione w postępowaniu nadzorczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a.

Sąd podniósł, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a.

W orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak: wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910).

Zdaniem Sądu, dla dokonania oceny czy sporządzenie szacunku wywłaszczonej nieruchomości przez rzeczoznawcę wskazanego przez wnioskującego wywłaszczenie – Rejonowy Zarząd Gospodarki Terenami w Częstochowie, nieprzeprowadzenie rokowań dotyczących wykupu działki z właścicielem nieruchomości E. K., uchybienie terminowi powiadomienia go o rozprawie administracyjnej i brak udziału biegłych w rozprawie administracyjnej – miały charakter "rażącego" naruszenia prawa należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności niniejszej sprawy.

Z treści akt wynika, że kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta Częstochowy z dnia [...] września 1976 r. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64, ze zm.), istotnym zagadnieniem przy ocenie zgodności kwestionowanej decyzji z prawem jest zatem rozstrzygnięcie, czy wskazane uchybienia wpłynęły na ważność postępowania w sprawie, a w szczególności czy przyznane wywłaszczonemu właścicielowi odszkodowanie zostało ustalone zgodnie z przepisami tej ustawy.

W ocenie Sądu okoliczność zaniechania rokowań o wykup gruntu (art. 6.1) i wadliwego poinformowania właściciela nieruchomości o wyznaczonym terminie rozprawy administracyjnej (art.16 ust. 1, 17 ust. 1 i 18 ust. 1) w sytuacji, gdy stawił się on w wyznaczonym czasie i aktywnie uczestniczył w jej przebiegu pozostaje bez wpływu na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia. Podobnie Sąd ocenił rozszerzenie wniosku wywłaszczeniowego dotyczącego działki o powierzchni 620 m² na działkę o powierzchni 1300 m², skoro wycena rzeczoznawcy przygotowana została w dwóch wariantach, z którymi właściciel był zapoznany i sam wnioskował o przyjęcie tego rozwiązania.

Przepis art. 22 (poprzednio art. 21) powołanej ustawy stanowi, że odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy, po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez wojewodę. Opinia biegłych powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Jest to przepis dotyczący procedury odnośnie zasad i trybu postępowania wywłaszczeniowego, a jego naruszenie nie jest kwalifikowane, zdaniem Sądu, jako rażące naruszenie prawa. Z brzmienia art. 22 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy, która w sprawie niniejszej odbyła się z udziałem E. K. Właściciel wnioskował o rozszerzenie zakresu wywłaszczenia oraz wyraził zgodę na dobrowolne zbycie nieruchomości i zaakceptował wysokość odszkodowania ustalonego przez biegłego. Niewątpliwie nieobecność biegłych na rozprawie wywłaszczeniowej stanowi naruszenie art. 22 ustawy, jednakże takie naruszenie należy rozważyć w kontekście całości postępowania , którego najistotniejszym elementem powinna być kwestia, czy powyższe uchybienie miało wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania. Nie można bowiem przyjąć z góry założenia, iż naruszenie jednego z przepisów, który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie oznacza, że decyzja w takiej sprawie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że nieobecność biegłych na rozprawie – bez wykazania, że miało to wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania – stanowi rażące naruszenia prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd orzekający w sprawie w pełni podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 228/10, że sama nieobecność biegłych na rozprawie, w przypadku braku jakichkolwiek zastrzeżeń co do wysokości odszkodowania ustalonego na podstawie ich opinii ze strony właściciela nieruchomości wywłaszczonej, nie może być oceniana w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, odszkodowanie zostało w sprawie niniejszej wyliczone w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Sąd uznał, że ani osoby rzeczoznawców, ani uchybienia postępowania nie zmieniają konkluzji o prawidłowości wyliczenia wysokości należnego E. K. odszkodowania. Zdaniem Sądu, także pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie zasługują na akceptację. Zarzucane pominięcie przez organ interesu społecznego, słusznego interesu stron oraz wadliwa interpretacja treści art. 80, 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także 107 § 1 i 3 k.p.a., nie miały miejsca, a kwestia sprawności postępowania administracyjnego pozostaje bez wpływu na treść wydanej decyzji.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły L. K. i K. P. reprezentowane przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi w całości skarżące zarzuciły:

1) naruszenie prawa materialnego, a to dyspozycji przepisów art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1, art. 18, art. 19 ust. 1 i 3, art. 21, art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) w zakresie przedstawionym w pkt I a, b, c, d, e, f, g skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Infrastruktury przez błędną ich wykładnię, polegającą na tym, iż pomimo tak szerokiego i poważnego naruszenia cytowanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż uchybienia tamże wskazane nie miały charakteru rażącego, co w konsekwencji nie mogło stanowić o stwierdzeniu nieważności decyzji na podstawie art. 156 k.p.a. (str. 1-2 skargi do WSA);

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to dyspozycji przepisów art. 7, 8, 12 w zw. z art. 35 § 1 i § 3, art. 36, art. 80, art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie przedstawionym w pkt. II, 1. a,b,c,d, 2. a, b, 3. a, b, c. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Infrastruktury (str.2-5 skargi WSA);

3) obrazę dyspozycji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zupełne odstąpienie od przedstawienia i ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze do WSA, a w szczególności określonych w pkt III i IV (s. 5 skargi do WSA) oraz ograniczenie się do gołosłownego stwierdzenia, iż zarzuty obrazy przepisów art. 80, art. 156 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. "nie miały miejsca ..." (s. 5 in fine uzasadnienia wyroku) bez uzasadnienia takiej oceny.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono: 1) na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. o rozważenie możliwości, jeżeli przy rozpoznawaniu skargi wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, np. dotyczące oceny trafności zarzutów określonych w pkt. 3 nin. skargi dotyczących zupełnego odstąpienia przez WSA w uzasadnieniu wyroku od ustosunkowania się do III i IV zarzutów skargi do WSA w aspekcie uznania ich za podstawy do wniesienia skargi, przedstawienia takiego zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA; 2) na podstawie art. 183 § 1 zd. drugie cyt. w pkt 1 ustawy o zaliczenie w poczet materiału dowodowego decyzji Wojewody Śląskiego w tej samej sprawie z dnia [...] września 2002 r. nr [...] stwierdzającej, że decyzja Prezydenta Miasta Częstochowy została wydana z naruszeniem prawa, a w jej uzasadnieniu na s. 3, że "Wskazane wyżej uchybienia postępowania zarówno wywłaszczeniowego jak i odszkodowawczego z uwagi na oczywiste naruszenie szeregu norm prawnych oraz skutków jakie to naruszenie wywołało wypełniają zatem przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a." oraz 3) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 4) w przypadku zaś ewentualnego stwierdzenia, że nie ma naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, rozważenie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie dyspozycji przepisu art. 188 p.p.s.a. oraz 5) na podstawie dyspozycji przepisów art. 75 § 1, art. 76 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. o dopuszczenie dowodu z akt sprawy lub z decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie I F/IX/a7733/1/08 załączonej do odwołania oraz decyzji określonej w pkt 2 wniosków.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest błędami w postaci naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego wymienionymi w zarzutach skargi kasacyjnej oraz znajdującymi pełne uzasadnienie w skardze do WSA na decyzję Ministra Infrastruktury. Z uwagi na to, że argumentacja przedstawiona w zarzutach i uzasadnieniu skargi jest tożsama z zarzutami niniejszej skargi kasacyjnej wniesiono o potraktowanie jej jako integralnej części tej skargi, analogicznie jak zarzutów i argumentacji zawartej we wniosku skierowanym do Wojewody Śląskiego i odwołaniu od jego decyzji do Ministra Infrastruktury. Wskazano, że dodatkowy zarzut 3 niniejszej skargi, dotyczy polemiki z uzasadnieniem wyroku w WSA, zaś wniosek 2 i 5 nin. skargi dobitnie potwierdzają zasadność zarzutów pierwszego i trzeciego tejże skargi. Ustosunkowując się do niektórych ustaleń zaprezentowanych w uzasadnieniu wyroku WSA powołano treść art. 134 § 1 ust. 2 p.p.s.a. i stwierdzono, że zważywszy na treść art. 141 § 4 p.p.s.a. nie sposób uznać za prawidłowe zupełne odstąpienie od przedstawienia i ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, jak wymaga tego dyspozycja przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Podniesiono, że w rozpoznawanej sprawie wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny trzy przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wystąpiły, bowiem oczywistość naruszenia prawa jest bezsporna i to w bardzo szerokim i poważnym zakresie; charakter naruszonych przepisów był nie tylko istotny, lecz wręcz fundamentalny w aspekcie prawidłowego stosowania ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości; ekonomiczne skutki, które wywołała bezprawna de lege i de facto decyzja Prezydenta Miasta Częstochowy były dla wywłaszczonej rodziny wręcz ciężkie zważywszy, że biegli zastosowali ceny urzędowe, a nie wolnorynkowe do wyceny wartości nieruchomości i to wystarczy do uznania, że skutki, które wywołała decyzja były i są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powołanym przepisem skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom.

Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, dlatego też zawarte w niej zarzuty powinny dotyczyć tego orzeczenia i uchybień Sądu pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie może być oparta na zarzutach odnoszących się do postępowania przed organami administracji publicznej, nie może zawierać odesłania do zarzutów i argumentacji przedstawionych w skardze. Skarga kasacyjna, jako odrębne pismo procesowe, powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a., jej uzasadnienie powinno zawierać własną argumentację ustosunkowującą się do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu wydanym przez wojewódzki sąd administracyjny (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 stycznia 2005 r., OSK 1756/04).

W powyższy sposób, choć również z pewnym odesłaniem do skargi, sformułowany został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżących, Sąd pierwszej instancji uchybił tej regulacji poprzez odstąpienie od przedstawienia i ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (w szczególności w jej pkt III i IV). Zarzut ten nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Tego rodzaju zarzut naruszenia przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko w takim przypadku, gdyby w postępowaniu kasacyjnym wykazane zostało, że sąd pierwszej instancji nie analizował merytorycznie wszystkich zarzutów skargi odnoszących się do kwestii mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy więc sprecyzować w skardze kasacyjnej jakie konkretne zarzuty, przedstawione w skardze, zostały w wyroku pominięte i wykazać, że zarzucone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, skarga kasacyjna nie zawiera w omawianym względzie skonkretyzowanych zarzutów. Jej autor, podzielając stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku co do przesłanek decydujących o uznaniu naruszenia prawa za rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przedstawił jedynie ogólne, polemiczne w stosunku do wyroku wywody dotyczące dokonanej w nim oceny w tym względzie. Jednocześnie całkowicie pominął akcentowane przez sąd istotne okoliczności, że na sprawie E. K. wnioskował o rozszerzenie zakresu wywłaszczenia oraz wyraził zgodę na dobrowolne zbycie nieruchomości i zaakceptował wysokość odszkodowania ustalonego przez biegłego.

Sformułowanie pozostałych zarzutów uniemożliwia ich szczegółowe rozważenie. Przedstawienie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wymienionych w skardze kasacyjnej nie zawiera wskazania, w jaki sposób poszczególne przepisy zostały naruszone i jaki wpływ zarzucane naruszenie mogło mieć na wynik sprawy. Zarzut ten postawiony został poprzez bezpośrednie odwołanie się do treści zarzutów skargi, nie mógł więc być rozważony, bowiem nie odnosił się do zaskarżonego wyroku, a dotyczył decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. Podobnie sformułowany został zarzut materialnoprawny dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1, art. 18, art. 19 ust. 1 i 3, art. 21, art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono na czym polegała błędna wykładnia poszczególnych przepisów przez Sąd i nie przedstawiono prawidłowej, zdaniem skarżących, wykładni tych przepisów, odsyłając jedynie do treści skargi, również więc ten zarzut pozostać musiał bezskuteczny.

Postawienie w skardze kasacyjnej wniosku o rozważenie celowości przedstawienia przez skład orzekający zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a., bez jednoczesnego precyzyjnego przedstawienia materii, jaka miałaby być objęta tym zagadnieniem, uniemożliwia zajęcie stanowiska przez skład orzekający.

Podniesiona w skardze kasacyjnej w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych okoliczność, że istnieje odnaleziona przez stronę i przekazana pełnomocnikowi w czerwcu 2011 r. decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2002 r., wydana w sprawie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji, której dotyczyło postępowanie nadzorcze zakończone decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r., w sprawie niniejszej nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tego rodzaju okoliczność nie stanowi bowiem przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania wskazanej w art. 183 § 2 p.p.s.a., którą Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.