Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2572/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 218 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej (dalej: "Komendant Główny SG", "organ") z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] o odmowie wydania M. K. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 2005-2007 w warunkach uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2020 r. M. K. wystąpił do Komendanta Głównego SG o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 2005 - 2007 w Komendzie Głównej Straży Granicznej w [...] w warunkach, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1611), dalej: "rozporządzenie RM z dnia 4 maja 2005 r.".

Komendant Główny SG postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej m.in. art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 2005 - 2007 w Komendzie Głównej Straży Granicznej w warunkach, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. wskazując, że przesłanki określone w ww. przepisie nie zostały spełnione w okolicznościach niniejszej sprawy.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. M. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi wadliwą interpretację § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. Wskazał, że dla wypełnienia przesłanek określonych w ww. przepisie wystarczy, że funkcjonariusz nabył uprawnienie i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych (lit. a) i brał udział w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań (lit. b). Niezrozumiałym jest zatem stanowisko organu, że przyczyną odmowy wydania zaświadczenia jest brak materiałów potwierdzających udział wnioskodawcy w działaniach bojowych, co nie jest jedynym warunkiem spełnienia wymogów określonych w ww. przepisie.

Komendant Główny SG postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio: 2) w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: a) nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji "BOA" lub samodzielny pododdział kontrterrorystyczny Policji, jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną, albo nabył uprawnienia i kwalifikacje minera-pirotechnika, b) brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.

Organ stwierdził, że w celu realizacji wniosku przeprowadził szereg czynności oraz dokonał przeglądu dostępnych materiałów. W toku postępowania wystąpił do kierownika Archiwum SG z siedzibą w [...] o ponowne dokonanie przeglądu zasobu archiwalnego w celu powtórnego przeprowadzenia postępowania zmierzającego do weryfikacji informacji zawartej we wniosku zainteresowanego. W odpowiedzi kierownik Archiwum SG wskazał, że w wyniku ponownego przeglądu materiałów nie odnaleziono zapisów stwierdzających pełnienie służby przez wnioskodawcę w warunkach opisanych w § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Na poparcie tego stanowiska w treści postanowienia przedstawione zostały jednostki archiwalne poddane przeglądowi.

Ponadto organ ponownie przeprowadził wewnętrzne konsultacje z Dyrektorem Zarządu Granicznego KGSG oraz Dyrektorem Biura Kadr i Szkolenia KGSG.

Wskazał, że w teczce akt osobowych znajdują się następujące dokumenty potwierdzające uzyskanie kwalifikacji oraz odbycie szkoleń przez wnioskodawcę:

- [...] maja 2005 r. - potwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania prac podwodnych w [...] OSG w zakresie kwalifikacji młodszego nurka na okres 5 lat;

- [...]-[...] sierpnia 2006 r. - szkolenie w ramach doskonalenia zawodowego organizowane przez KWP w [...] z zakresu nurkowania z wykorzystaniem aparatów o zamkniętym obiegu tlenu;

- [...]-[...] września 2006 r. - szkolenie specjalistyczne w zakresie szkolenia wysokościowego w systemie stacjonarnym;

- [...]-[...] kwietnia 2007 r. - szkolenie specjalistyczne w zakresie prowadzenia działań o charakterze specjalnym w systemie stacjonarnym.

Przy czym, jak zaznaczył organ, jako szkolenia dotyczące fizycznego zwalczania terroryzmu można potencjalnie zaliczyć szkolenia z września 2006 r. i kwietnia 2007 r.

Komendant Główny SG podkreślił, że w świetle § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r., funkcjonariusz powinien spełnić łącznie wymienione w tym przepisie warunki, tj. powinien nabyć uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez Straż Graniczną oraz brać udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Straży Granicznej. Oznacza to, że pierwszym warunkiem podwyższenia emerytury jest nabycie uprawnień i kwalifikacji w procesie szkolenia przygotowującym do działań bojowych, zaś drugim warunkiem jest sam udział w takich działaniach lub w procesie szkolenia, który wpływa na zapewnienie bieżącej gotowości do realizacji działań bojowych. Same bowiem kwalifikacje i uprawnienia z upływem czasu, bez bieżących szkoleń do działań bojowych, nie zapewnią prawidłowej realizacji takich działań i bezpieczeństwa przed utratą zdrowia lub życia realizujących je funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz osób, w stosunku do których są prowadzone i osób postronnych. Zatem w pierwszej kolejności funkcjonariusz powinien nabyć uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych, co odbywa się podczas szkoleń, które kończą się przyznaniem uprawnień lub potwierdzeniem nabycia określonych kwalifikacji, natomiast na dalszym etapie swojej służby powinien brać udział w procesie szkolenia określonym przez Komendanta Głównego SG, mającym na celu przygotowanie do takich działań lub w samych działaniach. Szkolenia funkcjonariuszy, którzy posiedli już odpowiednie kwalifikacje w zwalczaniu terroryzmu często również wiążą się z ryzykiem dla ich zdrowia i życia, co może istotnie wpływać na zestawienie ich razem z działaniami bojowymi.

Zdaniem organu, za powyższą interpretacją ww. przepisu przemawia sama jego konstrukcja - w przeciwnym razie wystarczyłyby same szkolenia przygotowujące do realizacji działań bojowych, a uczestnictwo w takich działaniach byłoby z punktu widzenia przepisu całkowicie zbędne.

Organ powołał również pogląd przedstawiony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 1897/19), w którym stwierdzono m.in.: "Prawidłowo organ wskazał, że zaświadczenie obejmuje na gruncie powołanego przepisu okresy, w których funkcjonariusz spełnia łącznie obie obligatoryjne, wymienione w nim przesłanki, tj. posiada uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych i brał udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia przygotowującym do takich działań".

Uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne i prawne organ nie stwierdził podstaw do wydania wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści, tj. potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005r.

Pismem z dnia 14 czerwca 2021 r. M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego SG z dnia [...] maja 2021r. zarzucając naruszenie:

- § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że warunkiem podwyższenia emerytury o 2% w stosunku rocznym, oprócz posiadania przez skarżącego uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych realizowanych m.in. przez Straż Graniczną, jest także udział w takich działaniach,

- art. 126 w związku z art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności zarzutom skarżącego, w szczególności tym, które zostały zawarte w we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W związku z powyższym skarżący wniósł o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego (art. 115 p.p.s.a.), a w przypadku braku zgody na mediację, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Komendanta Głównego SG z dnia [...] marca 2021 r.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, iż nietrafnym jest twierdzenie organu, że funkcjonariusz aby uzyskać prawo do podwyższenia emerytury o 2% winien spełniać warunki określone w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia oraz brać udział w działaniach bojowych (lit. b). O ile pierwsza część zdania przepisu § 2 ust. 1 pkt 2 lit. b faktycznie mówi o udziale w działaniach bojowych, to w dalszej części zdania jest alternatywa do tej pierwszej części zdania poprzez użycie słowa "lub". Alternatywa ta odnosi się do procesu szkolenia jako wymogu stawianego przez ustawodawcę, której spełnienie uzasadnia prawo funkcjonariusza do podwyższenia emerytury o 2% niezależnie od tego, czy brał udział w działaniach bojowych, czy też nie.

Nadto wskazano, że organ nie spełnił wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem ograniczył się do powołania przepisów i okoliczności uzasadniających wyłącznie tezę o braku po stronie skarżącego przesłanek uprawniających go do podwyższenia emerytury na warunkach określonych § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r., tj. braku udziału w działaniach bojowych. Organ nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2572/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu.

W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego SG z dnia [...] maja 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2021 r. o odmowie wydania skarżącemu – M. K. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Straży Granicznej w latach 2005 - 2007 w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury - nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.). Ustawodawca wskazał jednocześnie w art. 218 § 1 k.p.a., że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11, publ. LEX nr 1311429). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12, publ. LEX nr 1452122).

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków i płetwonurków oraz w zwalczaniu fizycznym terroryzmu.

Przyznając funkcjonariuszom w ww. przepisie ustawy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ww. ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: a) nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji "BOA" lub samodzielny pododdział kontrterrorystyczny Policji, jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub przez Straż Graniczną, albo nabył uprawnienia i kwalifikacje minera-pirotechnika, b) brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że przepis § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia do dnia 14 listopada 2012 r. obowiązywał w brzmieniu: "emeryturę podwyższa się o 2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio na zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie następujące warunki: a) nabył uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji lub przez Straż Graniczną, b) brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji lub Straży Granicznej lub w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego Policji lub Komendanta Głównego Straży Granicznej.

W tym miejscu Sąd zauważa, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym wniosek o wydanie zaświadczenia należy odnosić do przepisów obowiązujących w okresie służby objętym wnioskiem, nie zaś do aktualnie obowiązujących przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt 376/11, publ. CBOSA). Uwzględnienie przez organ § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w brzmieniu aktualnym - obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zasadnicza treść przepisu pozostaje bowiem tożsama, a wskazane różnice w stanie prawnym nie rzutują na dokonaną przez organ wykładnię tego przepisu oraz ocenę okoliczności faktycznych.

Stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwy organ (...). Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał prawidłowej wykładni § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał bowiem, że w świetle ww. przepisu funkcjonariusz powinien spełnić łącznie dwa warunki, tj. powinien nabyć uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez Straż Graniczną oraz brać udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Straży Granicznej lub w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań, określonym przez Komendanta Głównego SG. Dla podwyższenia emerytury w oparciu o ww. przepis nie wystarczy zatem nabycie uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych (lit. a). Konieczny jest również udział funkcjonariusza w takich działaniach lub w procesie szkolenia, który wpływa na zapewnienie bieżącej gotowości do realizacji działań bojowych (lit. b). Trafnie organ wskazał przy tym, że wobec upływu czasu same kwalifikacje i uprawnienia do działań bojowych, bez bieżących szkoleń przygotowujących do takich działań, nie zapewnią prawidłowej realizacji działań bojowych i bezpieczeństwa przed ewentualną utratą zdrowia lub życia realizujących je funkcjonariuszy lub osób postronnych.

Trafnie również organ powołał pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/19 (publ. CBOSA), który podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym podwyższenie emerytury w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. ma miejsce w odniesieniu do okresów, w których funkcjonariusz spełnia łącznie obie obligatoryjne wymienione w nim przesłanki, tj. posiada uprawnienia i kwalifikacje, w tym także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika, do udziału w działaniach bojowych i brał udział w działaniach bojowych lub procesie szkolenia przygotowującym do takich działań.

Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, skarżący pełnił służbę w komórkach powołanych do zabezpieczenia i realizacji działań bojowych, w tym w Zarządzie Zabezpieczenia Działań SG. W zakresach zadań i obowiązków skarżącego odnaleziono wpisy odnoszące się m.in. do zadań związanych z zabezpieczeniem działań wymagających specjalnych kwalifikacji i wyposażenia, realizacją czynności operacyjno-rozpoznawczych, organizowaniem i realizowaniem doprowadzenia szczególnie niebezpiecznych osób. Na podstawie przeglądu materiałów archiwalnych - obejmujących meldunki sytuacyjne, operacyjne, realizacje działań specjalnych - nie odnaleziono zapisów potwierdzających pełnienie służby przez skarżącego w warunkach określonych w § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. W teczce akt osobowych również nie stwierdzono dokumentów z okresu służby w latach 2005-2007 (tj. notatek, sprawozdań, planów z prowadzonych działań) świadczących o tym, że skarżący brał udział, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Natomiast w teczce akt osobowych znajdują się dokumenty potwierdzające uzyskanie przez skarżącego kwalifikacji oraz odbycie szkoleń, tj. szkolenia potwierdzającego posiadanie kwalifikacji do wykonywania prac podwodnych w [...] OSG w zakresie kwalifikacji młodszego nurka na okres 5 lat ([...] maja 2005 r.), szkolenia z zakresu nurkowania z wykorzystaniem aparatów o zamkniętym obiegu tlenu ([...]-[...] sierpnia 2006 r.), szkolenia specjalistyczngo w zakresie szkolenia wysokościowego ([...]-[...] września 2006 r.), szkolenia specjalistycznego w zakresie prowadzenia działań o charakterze specjalnym ([...]-[...] kwietnia 2007 r.).

Przy czym, jak wskazał organ, tylko ww. szkolenia specjalistyczne (z września 2006 r. oraz z kwietnia 2007.) można zaliczyć do szkoleń dotyczących fizycznego zwalczania terroryzmu, które odbył skarżący, a które stanowią potwierdzenie faktu nabycia uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych. Nie daje to jednak podstaw do uznania, że w ww. okresach skarżący spełniał łącznie obligatoryjne przesłanki z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ww. rozporządzenia warunkujące podwyższenie emerytury. Nie jest bowiem wystarczające, w świetle ww. przepisu, nabycie uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych. Konieczny jest bowiem, na dalszym etapie służby, udział w działaniach bojowych lub udział w procesie szkolenia określonym przez KGSG mającym na celu przygotowanie do takich działań.

Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 126 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Organ uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie stosownie do wymogów określonych w ww. przepisach. Z treści uzasadnienia wyraźnie wynika jakie czynności organ podjął w celu ustalenia, czy skarżący spełnia przesłanki do podwyższenia świadczenia emerytalnego w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. Mianowicie, pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. organ zwrócił się do Kierownika Archiwum Straży Granicznej z siedzibą w [...] o przeprowadzenie kwerendy materiałów i dokumentów w celu potwierdzenia pełnienia przez skarżącego służby we wnioskowanym okresie w warunkach określonych w ww. przepisie. Nadto, w dniu [...] grudnia 2020 r. organ wystąpił do Komendanta [...]OSG o udostępnienie Teczki Akt Osobowych skarżącego w celu ich analizy pod kątem spełnienia przesłanek określonych w ww. przepisie. Natomiast pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. organ zwrócił się do Dyrektora Zarządu Straży Granicznej KGSG o udzielenie odpowiedzi, czy skarżący we wnioskowanym okresie wykonywał zadania służbowe, o których mowa w ww. przepisie. Nadesłane odpowiedzi z ww. komórek organizacyjnych nie potwierdziły, aby skarżący w latach 2005 - 2007 pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury określonych w § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Organ opisał szczegółowo jakie dokumenty oraz jednostki archiwalne były przedmiotem analiz ww. komórek organizacyjnych.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odniósł się również do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśnił mianowicie w jaki sposób należy interpretować § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. oraz z jakich powodów skarżący nie spełnia warunków w tym przepisie wymienionych.

W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest przesłanek do podważenia stanowiska organu. Stanowisko to jest wynikiem przeprowadzenia szerokiej i szczegółowej kwerendy i analizy dostępnych materiałów. Wyniki tej analizy doprowadziły organ do trafnego wniosku, że brak jest danych mogących stanowić podstawę wydania wnioskowanego zaświadczenia. Zatem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś argumenty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.