Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1097/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. B., od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] stycznia 2008 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wydał decyzję, mocą której cofnął stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organ wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] listopada 2007r., sygn. akt [...], uznający K.B. winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., [...]. Za ten czyn została mu wymierzona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone na okres 2 lat oraz kara grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych, licząc wartość jednej stawki na kwotę 10 zł. Organ ten uznał zatem, iż strona budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Od tej decyzji K. B. (skarżący) złożył w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz przepisów k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Stwierdził, iż brak jest podstaw aby przyjąć, iż w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podniósł, iż organ I instancji dokonał nadinterpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji i wskazał, iż powzięcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musi być poprzedzone postępowaniem mającym na celu ustalenie związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem danej osoby a faktem skazania go za przestępstwo, jak i obawą. Tymczasem skarżący posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania i w Kole Łowieckim, co świadczy, że nie jest on osobą, co do której istniałaby uzasadniona obawa użycia broni sprzecznego z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto wskazał, iż łowiectwo jest pasją i stanowi kontynuację tradycji rodzinnych. Ustosunkowując się do popełnionego czynu podniósł, iż działał w dobrej wierze, [...].

Organ odwoławczy, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że odwołanie nie jest zasadne. Wyjaśnił, że z treści przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 i art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w przepisie uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania, m. in. za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o nie jest skazana lub jest wobec niej prowadzone postępowanie karne o przestępstwo z art. 15 ust. 1 pkt 6. Wynika z tego, iż samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi uzasadniać obawy, o której mowa w ww. przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania a obawą. Jednocześnie bezspornym jest fakt, iż czyn z art. 286 § 1 k.k. , za który skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu, zaś skazanie nie uległo zatarciu. Powyższe rozważana dokonane przez organ Policji znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np., wyrok z dnia 8 marca 2007r. - sygn. akt VI SA/Wa1574/06 oraz wyrok z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa140/07), jak też Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyrok z dnia 30.08.2007 r. sygn. akt. II OSK 1166/06). W tej sytuacji Komendant Główny Policji wskazał, że w świetle dokonanych ustaleń, nawet pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania i z Koła Łowieckiego, nie może wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ustalenia te nie eliminują z obrotu prawnego prawomocnego wyroku sądu karnego, skazującego stronę za czyn godzący m. in. w mienie.

W obszernej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego zarzucając jej:

- naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż zachodzą ustawowe przesłanki nakazujące cofnięcie pozwolenia na broń w każdym przypadku, gdy posiadacz pozwolenia został skazany prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu;

- naruszenie przepisów art. 77 k.p.a., art. 75 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebranie w sposób wyczerpujący wszystkich dowodów w sprawie, mających wpływ na rozstrzygniecie oraz ich wnikliwe rozpatrzenie, co skutkuje, iż wydana przez organ administracyjny decyzja ma cechy dowolności, jak również poprzez brak rozważenia słusznego interesu obywatela - posiadacza pozwolenia na broń;

- naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez brak udowodnienia okoliczności, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, iż K. B. należy do kategorii osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem, że istnieje uzasadniona, realna obawa, iż użyje on broni w sposób sprzeczny z prawem oraz oparcie decyzji jedynie na fakcie istnienia prawomocnego wyroku karnego;

- naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie realizowania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

- brak ustaleń faktycznych poprzez nieuwzględnienie przez organ Policji ustaleń dokonanych w postępowaniu karnym, w tym ustaleń dotyczących okoliczności popełnionego czynu, osoby sprawcy, które stanowiły podstawę do warunkowego zawieszenia wykonania kary, a przede wszystkim faktu, że zawieszając warunkowo karę pozbawienia wolności, Sąd uznał, że oskarżony nie popełni w przyszłości przestępstwa (art. 69 k.k.).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż ustawodawca nie obliguje organu administracji publicznej do cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego obywatela uprawnionego do korzystania z broni, lecz tylko w przypadku gdy osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można więc powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem, lecz w takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z porządkiem prawnym. Obawę winno przede wszystkim uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (dopuszczanie się nagannych społecznie i prawnie czynów, nadużywanie alkoholu, środków odurzających), ujemne cechy charakteru takie jak np: nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne, a także negatywna opinia środowiskowa oraz orzeczenie lekarsko-psychologiczne stwierdzające, iż posiadanie broni przez daną osobę ze względu na jej zaburzenia psychologiczne zagraża dobru chronionemu prawem. Uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni (uzasadnienie wyroku WSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 236/06). W sytuacji gdy posiadacz broni popełni czyn zabroniony to organ administracji publicznej powinien, wziąć także pod uwagę okoliczności popełnionego czynu, stopień jego społecznej szkodliwość, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, stronę podmiotową przestępstwa, motywy działania sprawcy, czy przestępstwo miało charakter epizodyczny, czy zostało popełnione w warunkach recydywy, a także postawę sprawcy, jego zachowanie przed jak i po popełnieniu przestępstwa.

Zdaniem skarżącego użyte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wskazanie "w szczególności skazanym za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu" - stanowi jedynie wytyczną dla organu administracji, że przy wyroku skazującym należy szczególnie badać czy ten wyrok może stanowić przesłankę do ustalenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni, co może wynikać z okoliczności popełnionego czynu. Poza tym przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie stanowią katalogu zamkniętego, zostały tylko wyszczególnione spośród innych przestępstw, w którym ocena możliwości wydania pozwolenia na broń została pozostawiona organowi administracji. W świetle przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 i niezależnie od brzmienia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, która jest wydawana w sprawie indywidualnej, ma niejako charakter uznaniowy i musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

Skarżący podkreśla, iż zarówno wywiad środowiskowy, jak i opinia z Kola Łowieckiego wskazują, że nie jest osobą, co do której istniałaby uzasadniona obawa użycia broni sprzecznego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś broń służy mu do realizacji pasji życiowych, co wyklucza jej zastosowanie niezgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Skarżący jest członkiem Koła Łowieckiego od wielu lat, jego ojciec jest podłowczym Koła "[...]" w N.. Ponadto nie bez znaczenia jest fakt, iż skarżący przyznał się do zarzucanego mu czynu i dobrowolnie poddał się karze. Nie istnieją zatem przesłanki, które wskazywałyby, iż popełni on w przyszłości jakiekolwiek przestępstwo, a zwłaszcza przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu lub porządku publicznemu.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasada.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 1680056). Powyższa reguła ma zastosowanie także w sprawach dotyczących cofnięcia pozwoleń na broń i znalazła swoje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku tego Sądu z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06.

W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W sprawie niniejszej w stosunku do skarżącego organy powoływały się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] listopada 2007r., sygn. akt [...] uznający K. B. winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., [...]. Za ten czyn została mu wymierzona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone na okres 2 lat oraz kara grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych, licząc wartość jednej stawki na kwotę 10 zł.

W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organ Policji dopuścił się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Należy zatem podzielić argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy obroni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni skarżącemu jako osobie oskarżonej o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o posiadanych przez stronę kwalifikacjach łowieckich i nienagannej opinii w środowisku.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi w przedmiocie konieczności wzięcia pod uwagę faktu warunkowego zawieszenia postępowania wobec skarżącego i okoliczności z tym związanych należy stwierdzić, iż nie ma to znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy bowiem, jak już wyżej wskazano, samo popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa przeciwko mieniu stanowi samoistną przesłankę dla organów Policji do cofnięcia tej osobie pozwolenia na broń.

Jednocześnie należy - zdaniem Sądu - podkreślić, iż wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską organ co do zasady uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, brak było uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.