Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 210/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2601/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2601/20 odrzucił skargę F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia:

F. (dalej: Fundacja, skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2020 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w Warszawie wezwał pełnomocnika Fundacji, aby w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił wpis od skargi w kwocie 400 złotych. Wezwanie skierowano na adres kancelarii wskazany w skardze i doręczono dnia 8 stycznia 2021 r. (k. 24 akt sądowych). Zatem termin na uiszczenie wpisu upłynął 15 stycznia 2021 r. Z akt sprawy wynika, że w skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi, wobec czego skarga na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Fundacja podnosząc, że nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu. Autora zażalenia wyjaśnił, że otrzymał jedynie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi i pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej. Do zażalenia załączono kopię otrzymanego wezwania

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca kwestionuje przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 220 § 3 p.p.s.a. Twierdzi bowiem, że w korespondencji otrzymanej z WSA w Warszawie w dniu 8 stycznia 2021 r. - znajdowało się wyłącznie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej. Strona nie otrzymała zaś wezwania do uiszczenia wpisu od skargi.

Natomiast Sąd I instancji stwierdzając, że pomimo wezwania Fundacja nie uiściła wpisu od skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, z którego treści wynika, że przesyłka sądowa, takie wezwanie zawierała (k. 24 akt sądowych).

Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak jest więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień (zob. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 390/17).

Przede wszystkim należy zauważyć, że jak wynika z treści ww. zwrotnego potwierdzenia odbioru, w tej samej przesyłce skierowanej do pełnomocnika Fundacji, oprócz wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, miało się także znajdować wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis odpowiedzi organu na skargę, co z uwagi na potrzebę ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości uznać należy za działanie zrozumiałe. W zakreślonym terminie od doręczenia ww. przesyłki Fundacja odpowiedziała na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie uiściła natomiast wpisu od skargi, co w tych okolicznościach uzasadniało – co do zasady – jej odrzucenie. Strona skarżąca twierdzi jednak, że w kopercie doręczonej w dniu 8 stycznia 2021 r. - nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenie autora zażalenia zasługuje na wiarę i uzasadnia przypuszczenie, że w toku technicznego wykonania zarządzeń WSA w Warszawie, mogło dojść do przypadkowego niezałączenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Przekonanie powyższe wzmacnia brak logiki w działaniu strony, która – gdyby założyć, iż została prawidłowo wezwana zarówno do uzupełnienia braków formalnych jak i fiskalnych skargi – wykonałaby tylko wezwanie w zakresie braków formalnych skargi, pomijając zupełnie braki fiskalne. Innymi słowy, nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że w sekretariacie sądu umieszczono w kopercie wszystkie pisma, które zostały wymienione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Wobec stanowiska autora zażalenia trzeba uznać, że w sprawie istnieją wątpliwości co do tego, czy skarżąca faktycznie otrzymała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1411/15).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1448/11; postanowienie NSA z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2161/12; postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1388/15).

W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09).

W związku z tym zaskarżone postanowienie należało uchylić, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.