Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 122/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 15zzzzzn2 ust.1 pkt 5 i ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "KWP") - na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "K.p.a.") - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Policji (dalej: "KMP") z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak sprawy: [...], odmawiającej wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2002-2004 w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.

W uzasadnieniu postanowienia KWP wyjaśnił, że KMP po rozpatrzeniu wniosku J.M. z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak sprawy: [...], odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2002-2004 w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.

KMP w decyzji prawidłowo pouczył stronę o możliwości wniesienia odwołania do KWP w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem KMP.

W dniu 19 października 2021 r. J.M. zgłosił się do KMP celem zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego znak: [...]. Oświadczył, że nie otrzymał decyzji KMP rozstrzygającej jego wniosek o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. J.M. zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego, w tym ze zwrotem korespondencji z uwagi na niepodjęcie w terminie, nie wnosząc żadnych uwag do zgromadzonego w sprawie materiału.

W akta postępowania I instancji została włączona przesyłka zawierająca decyzję w powyższej sprawie, która po dwukrotnym awizowaniu - w dniu 12 kwietnia 2021 r. oraz w dniu 20 kwietnia 2021 r. została w dniu 28 kwietnia 2021 r. zwrócona do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".

W dniu 5 listopada 2021 r. do Wydziału Finansów KWP, a następnie w dniu 10 listopada 2021 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP wpłynęło odwołanie z dnia [...] października 2021 r. J.M. od decyzji KMP z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]

w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za lata 2002-2004 wraz z aktami postępowania administracyjnego.

KWP po przeanalizowaniu dokumentacji zauważył, że w Elektronicznym Potwierdzeniu Odbioru została wpisana inna ulica adresata, tj. [...], a powinna być [...]. Biorąc pod uwagę fakt, iż stwierdzone rozbieżności mogły mieć wpływ na niepodjęcie w terminie przesyłki przez stronę postępowania, a tym samym na realizację jej uprawnień wynikających z K.p.a., KWP w celu zbadania terminowości środka zaskarżenia zwrócił się do KMP - nadawcy przesyłki o wyjaśnienie na jaki adres próbowano adresatowi doręczyć ww. przesyłkę pocztową. KMP pismem [...] z dnia [...] listopada 2021 r. zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. z prośbą o realizację reklamacji i ustalenia na jaki adres próbowano doręczyć adresatowi przesyłkę nr [...]. W odpowiedzi na powyższą reklamację do KMP wpłynęło wyjaśnienie listonosza Urzędu Pocztowego – E.B. z dnia [...] listopada 2021 r., w którym wskazano, że próba doręczenia była pod adresem ul. [...], pod którym to adresem mieszka J.M., tak jak było wskazane na liście. Wyjaśniono ponadto, że list był awizowany, ponieważ nikogo nie zastano pod podanym adresem. KMP pismem [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. z prośbą o nadanie złożonemu przez ww. listonosza wyjaśnieniu urzędowego potwierdzenia. W odpowiedzi na powyższe pismo KMP Biuro Wsparcia Klientów Poczty Polskiej S.A. poinformowało, że sprawa została przekazana i rozpatrzona w trybie postępowania przewidzianego dla skarg i wniosków. Wyjaśniono, że Poczta Polska S.A. zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. Prawo Pocztowe (Dz.U. z 2020 r., poz. 1041) jest zobowiązana doręczać przesyłki pocztowe adresatowi pod wskazanym adresem. Przesyłka polecona nadana na zasadach specjalnych w postępowaniu administracyjny nr [...] kierowana do: J.M. została skierowana do doręczenia pod adres ul. [...] dnia [...] kwietnia 2021 r. Jak wynika z zapisu systemu informatycznego Poczty Polskiej S.A. ww. przesyłka pocztowa tego samego dnia wobec niezastania adresata, bądź osoby uprawnionej do odbioru przesyłek została zaawizowana, a zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata. Dnia 20 kwietnia 2021 r. wydrukowano i niezwłocznie przekazano do doręczenia zawiadomienie powtórne. Przesyłkę zwrócono do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie z placówki pocztowej" dnia 28 kwietnia 2021 r. Nadmieniono, iż przesyłki, które nie zostały odebrane przez adresata, po dwukrotnej awizacji, operator zwraca nadawcy, co jest zgodne z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. Prawo Pocztowe. Wskazano, iż tryb postępowania pracowników Poczty Polskiej S.A. z omawianą przesyłką był prawidłowy, a terminy awizacji i zalegania zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Zgodnie z informacją zawartą w Elektronicznym Potwierdzeniu Odbioru (EPO) przesyłka o nr [...] nadana w dniu [...] kwietnia 2021 r., której adresatem był Pan J.M., po dwukrotnym awizowaniu (12 kwietnia 2021 r. oraz 20 kwietnia 2021 r.), nie została podjęta przez adresata, a następnie w dniu 28 kwietnia 2021 r. została zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie".

KWP wskazał, że zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie osobie fizycznej w mieszkaniu lub w miejscu pracy, w lokalu organu lub innym miejscu) i art. 43 (doręczenie zastępcze):

1)operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zgodnie z art. 44 § 2 K.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W myśl § 3 cytowanego przepisu, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przewidziana w powyższym przepisie instytucja fikcji doręczenia rodzi domniemanie, że pismo zostało skutecznie doręczone jego adresatowi. Uznać należy, że strona miała możliwość odbioru przesyłki ale z niej nie skorzystała. Wobec powyższego należy uznać, że skuteczne doręczenie decyzji organu 1 instancji nastąpiło w trybie art. 44 § 4 K.p.a. w dniu 26 kwietnia 2021 r., a termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął z dniem 10 maja 2021 r.

KWP wskazał, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.

Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (zob. wyrok NSA z 04.06.1982 r., I SA 235/82).

Jak wyjaśnił KWP uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a. Organ nie może w takiej sytuacji przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest obowiązkiem organu odwoławczego w każdym przypadku, gdy takie uchybienie ma miejsce. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. Rozpoznanie przez organ drugiej instancji sprawy merytorycznie i wydanie zaskarżonej decyzji, mimo wniesienia odwołania po terminie, stanowi rażące naruszenia prawa. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu, stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia. (II SA/Łd 901/19 - wyrok WSA Łódź z dnia 06.08.2020r.). W sytuacji, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 K.p.a., czyniąc niemożliwym i niedopuszczalnym zarazem operowanie w odniesieniu do tejże okoliczności jakimkolwiek marginesem swobody. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje,, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 K.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 Kpa, a wniosek ten zostanie uwzględniony (I OSK 660/19 - wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r.).

Na zakończenie KWP wyjaśnił, że w niniejszej sprawie strona nie zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na powyższe postanowienie J.M. nie zgodził się z wyjaśnieniami Poczty Polskiej S.A., a w szczególności wyjaśnieniami złożonymi przez listonosza, uznając je za nieprawdziwe.

Odpowiadając na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w sprawie). Natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Stosownie do art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd z urzędu, w ramach dokonywanej kontroli zaskarżonego postanowienia, wziął pod uwagę kwestię naruszenia prawa procesowego, które jest wystarczającą podstawą do uchylenia rozstrzygnięcia objętego skargą.

Materialnoprawną podstawą postanowienia, będącego przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jest art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na gruncie zacytowanego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96). Gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt. SA/Ka 2111/94). Jak przy tym wynika z art. 129 § 2 K.p.a., termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie. Jednak tylko prawidłowo dokonane doręczenie wywołuje związane z tą czynnością skutki prawne.

W analizowanej sprawie, według informacji zawartej w Elektronicznym Potwierdzeniu Odbioru (EPO), przesyłka zawierająca decyzję KMP z dnia [...] kwietnia 2021 r., nadana w dniu [...] kwietnia 2021 r. i adresowana do skarżącego, po dwukrotnym awizowaniu (12 kwietnia 2021 r. oraz 20 kwietnia 2021 r.) została w dniu 28 kwietnia 2021 r. zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie".

Wobec powyższego, jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, KWP przyjął, że skuteczne doręczenie decyzji KMP nastąpiło w trybie art. 44 K.p.a., w dniu 26 kwietnia 2021 r. Zgodnie z treścią cyt. art. 44 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie osobie fizycznej w mieszkaniu lub w miejscu pracy, w lokalu organu lub innych miejscu) i 43 (doręczenie zastępcze):1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

O skutecznym doręczeniu w trybie art. 44 K.p.a. można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszystkie wymogi wynikające z przytoczonego przepisu. Dowodem doręczenia decyzji (lub innego pisma) jest druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym winny być zapisane dane dotyczące sposobu doręczenia, terminu oraz miejsca doręczenia przesyłki. Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie szeroko prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce (§ 2), jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji to adresat pisma musi wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością (por. postanowienia NSA w sprawach sygn. akt: I OZ 967/19, I OZ 1312/17, IOZ 1311/17).

Sąd wyjaśnia, że przewidziana w art. 44 k.p.a. instytucja fikcji doręczenia rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone jego adresatowi. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju fikcji doręczenia podyktowane jest postulatami płynącymi z zasady ekonomiki procesowej i ma na celu ochronę biegu postępowania przed jego zatamowaniem wskutek nieodebrania pisma przez stronę. Przyjęcie ww. fikcji doręczenia jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki, jak doręczenie właściwe pisma adresatowi. Innymi słowy, instytucja fikcji doręczenia w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona miała jednakże możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała. Należy zaznaczyć, że na organie spoczywa obowiązek wykazania przestrzegania wymogów określonych w art. 44 § 2 K.p.a., ponieważ skutkiem prawnym dochowania tych wymogów jest uznanie przez ustawodawcę spełnienia przez organ administracji obowiązku doręczenia decyzji stronie nawet w sposób zastępczy (por. wyrok NSA z 17 maja 2017 r., I OSK 886/16).

W rozpoznawanej sprawie KMP, wobec wpisania innej ulicy adresata, tj. [...], a powinna być [...], zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. z reklamacją, celem ustalenia na jaki adres próbowano doręczyć przesyłkę zawierającą pierwszoinstancyjne rozstrzygniecie. Poczta Polska S.A. (także listonosz) wyjaśnili, że przesyłka kierowana do skarżącego została skierowana do doręczenia pod adres ul. [...], a wobec niezastania adresata bądź osoby uprawnionej do odbioru przesyłek, została zaawizowana, a zawiadomienia pozostawiono w skrzynce odbiorczej adresata. Powyższe oznacza, że organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie w zakresie okoliczności doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej decyzję KMP. Spełnione zostały zatem warunki określone we wcześniej cytowanym art. 44 § 1-3 K.p.a., umożliwiające przyjęcie przez organ fikcji doręczenia.

Sąd uchylił jednak zaskarżone postanowienie albowiem należy zwrócić uwagę na obowiązujący od 16 grudnia 2020 r. art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.; dalej: "ustawa COVID-19"). Zgodnie z tą regulacją - w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

– organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3).

W dacie wydania zaskarżonego postanowienie ([...] grudnia 2021 r.) obowiązywał przytoczony wyżej art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. W kontrolowanej sprawie organ pominął jednak zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID-19. Z treści tego przepisu wynika, że dotyczy on sytuacji, w której strona uchybiła terminowi zawitemu do wniesienia odwołania, określonemu w art. 129 § 2 K.p.a.

Powołany art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 obejmuje stany faktyczne, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Stan epidemii został zaś ogłoszony od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491) i w dacie składania przez skarżącego odwołania oraz rozpatrywania sprawy przez organ - obowiązywał. Organ nie poinformował jednak skarżącego o uchybieniu terminu i prawie złożenia wniosku o przywrócenie terminu, co naruszyło gwarancje strony w niniejszym postępowaniu, a w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe stanowi o naruszeniu art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID-19.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ, uwzględniając powyższą regulację, będzie miał na względzie obowiązek zawiadomienia strony o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i wyznaczenia terminu 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, stwierdzając naruszenie przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID-19, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia kończącego postępowanie administracyjne została dokonana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.