Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1898/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Teresa Porczyńska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Op 775/14 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz S. D. kwotę 2.100 (dwa tysiące sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Op 775/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: "WSA") oddalił skargę S. D. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej" SKO") z dnia 15 października 2014 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że decyzją z dnia 15 października 2014 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. (dalej: "organ I instancji") z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustalającą Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 10.679,00 zł. Zdaniem SKO w sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji ustalającej Skarżącemu podatek od nieruchomości za 2014 r., jako właścicielowi działek nr [...] wraz z posadowionymi na nich budynkami oraz jako użytkownikowi wieczystemu działki nr [...] i właścicielowi budynku znajdującego się na tej działce. Wymienione działki stanowią grunty, które zostały zakwalifikowane w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba) i inne tereny zabudowane (Bi). Zatem jako niestanowiące użytków rolnych podlegają one podatkowi od nieruchomości. SKO wyjaśniło, że organ I instancji, stosownie do art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), opodatkował wymienione nieruchomości z uwzględnieniem danych ujawnionych w złożonej przez Skarżącego informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. złożonej dnia 3 stycznia 2014 r. Jedynie w zakresie zgłoszonych do opodatkowania gruntów pozostałych o pow. 613 m² nie uwzględnił zgłoszonych w tej informacji danych w stosunku do okresu za styczeń i luty 2014 r., co wynikało z faktu, że zmiana powierzchni działki nr [...] (z 293 m² na 303 m²) została wprowadzona do ewidencji gruntów dopiero w dniu 12 lutego 2014 r., a więc zmiana ta mogła wywołać skutki dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

W skardze wniesionej do WSA Skarżący zarzucił naruszenie art. 77 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wyroku WSA zauważył, że spór pomiędzy stronami dotyczy tego, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. Zasadnicza kwestia sporna sprowadza się do oceny, czy zmiana powierzchni należących do Skarżącego gruntów determinowała wysokość opodatkowania w podatku od nieruchomości dopiero od momentu ujawnienia tej zmiany w ewidencji gruntów i budynków, czy też należało tą zmianę uwzględnić od chwili jej rzeczywistego wystąpienia, jak tego domagał się Skarżący.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że Skarżący jest właścicielem działek nr [...] wraz z posadowionymi na nich budynkami oraz użytkownikiem wieczystym działki nr [...] i właścicielem budynku znajdującego się na tej działce. Od tych przedmiotów opodatkowania organ podatkowy ustalił Skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 r. Przy czym, w oparciu o art. 21 § 5 o.p. jedynie częściowo uwzględnił złożoną przez Skarżącego w dniu 3 stycznia 2014 r. "Informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r." (IN-1) co do zadeklarowanej powierzchni gruntów pozostałych (613 m²), a mianowicie w takim zakresie, w jakim dane były zgodne z zapisami ewidencji gruntów i budynków. Odrzucając w części dane wykazane w deklaracji organ powołał się na zapisy tej ewidencji aktualne według stanu na dzień 11 lutego 2014 r., w świetle których Skarżący był użytkownikiem wieczystym gruntów położonych na działce [...] o powierzchni, 0,0293 ha. Organ - z uwagi na otrzymane zawiadomienie o zmianach w tej ewidencji z dniem 12 lutego 2014 r., świadczące, że na działce nr [...] nastąpiły zmiany gruntowe, w wyniku których zwiększeniu uległa powierzchnia działki [...] z 0,293 ha na 0,0303 ha - stwierdził, że zwiększenie podstawy opodatkowania, spowodowane dokonaniem tych zmian w ewidencji gruntów w zakresie zwiększenia powierzchni działki gruntu mogło nastąpić nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym ta zmiana została dokonana. Z tych przyczyn w wydanym rozstrzygnięciu organ I instancji do opodatkowania przyjął za miesiące od stycznia do lutego 2014 r. grunty pozostałe o pow. 603 m² a za okres od marca do grudnia 2014 r. grunty pozostałe już o pow. 613 m². Kwestionując stanowisko organów Skarżący podniósł, że zmiany w powierzchni gruntów miały miejsce już w grudniu 2013 r., organy zaś dysponowały przedłożonymi przez niego dokumentami, potwierdzającymi taki stan rzeczy, winny zatem przyjąć podstawę opodatkowania za cały 2014 r. zgodną ze stanem rzeczywistym.

Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Sąd ten wskazał jednak, że odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku, organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku.

W pełni akceptując ocenę prawną wyrażoną powyżej, co do zakresu związania organów podatkowych informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, gdy nie odpowiadają one stanowi faktycznemu, WSA nie dopatrzył się jednak na gruncie rozpatrywanej sprawy takich okoliczności, które uzasadniałyby odstępstwo od tej reguły. Wszczęta przez Skarżącego procedura weryfikacyjna przed właściwym starostą dotyczyła zmiany ewidencji w zakresie powierzchni gruntów użytkowych, które to dane zostały jednoznacznie zakwalifikowane jako bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Skarżący nie podnosił, by informacje zawarte w tej ewidencji pozostawały w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych (np. księgach wieczystych). Co więcej, mając na celu zapewnienie zgodności danych dotyczących spornej nieruchomości, o dokonaniu zmiany w zapisach ewidencji, Starosta zawiadomił nie tylko organy podatkowe, ale także sąd wieczysto księgowy.

Zdaniem WSA dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji i wobec tego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organy podatkowe nie były uprawnione do samodzielnej weryfikacji powierzchni gruntów na podstawie przedłożonych przez niego dowodów. Nie mogły zatem uwzględnić zmiany w powierzchni posiadanych przez Skarżącego gruntów już od stycznia 2014 r., nawet jeśli przedłożony przez Skarżącego dokument zawierający aktualny pomiar granic działki, opracowany przez A. [...] na dzień 10 grudnia 2013 r., w sposób bezsporny potwierdzał nowe wymiary powierzchni działki gruntu. Dopiero bowiem z chwilą dokonania zmiany w ewidencji, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w dniu 12 lutego 2014 r., przestały wiązać poprzednie jej zapisy i to właśnie od tej daty organ był zarówno uprawniony jak i zobowiązany do przyjęcia zwiększonej podstawy opodatkowania.

W tym stanie rzeczy za nieuzasadnione WSA uznał podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Oczywiście chybione są zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro przepisy te nie miały zastosowania w postępowaniu podatkowym. WSA nie dopatrzył się również naruszenia zasad prowadzenia postępowania, wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i 188 o.p. W ocenie WSA w rozpatrywanej sprawie organy podjęły w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały kompletny materiał dowodowy, który szczegółowo przeanalizowały i oceniły, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Ustalony przez organy stan faktyczny nie budzi wątpliwości i był wystarczający do podjęcia decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a gdyby WSA nie mógł rozpoznać jej w innym składzie – innemu sądowi, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi w wyniku pominięcia naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jakich dopuściły się organy podatkowe obu instancji, tj.: 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p., poprzez uchylenie się przez te organy od podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu obiektywnego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego (rzeczywistej powierzchni gruntu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości) oraz wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu;

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849, dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: "p.g.k.") oraz art. 194 § 1 i § 3 o.p., poprzez przyjęcie, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji, wobec czego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę, pomimo że organ I instancji w dacie wydawania decyzji wymiarowej posiadał informacje (pismo Skarżącego z dnia 3 stycznia 2014 r.; aktualny pomiar budynku i wznowienia granic opracowany przez A. [...] z dnia 10 grudnia 2014 r.; zawiadomienie o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 12 lutego 2014 r.) dotyczące nieprawidłowości danych ujawnionych w ewidencji mających wpływ na wymiar podatku od nieruchomości, które jeszcze przed wydaniem decyzji wymiarowej stanowiły podstawę dokonania zmian w ewidencji zgodnie z danymi wskazanymi przez Skarżącego;

- art. 6 ust. 3 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że "zdarzeniem" w rozumieniu powołanego przepisu jest chwila ujawnienia zmian danych dotyczących powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, a nie moment, w którym ujawniono powyższe zmiany powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii: czy zmiana powierzchni gruntów należących do Skarżącego miała wpływ na wysokość podatku od nieruchomości od momentu wprowadzenia tej zmiany do ewidencji gruntów i budynków w dniu 12 lutego 2014 r., jak przyjęły to organy, czy też należało tą zmianę uwzględnić od chwili jej rzeczywistego wystąpienia (ujawnienia w aktualnym pomiarze budynku i wznowienia granic z 10 grudnia 2013 r.), jak tego domagał się Skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 p.g.k. oraz art. 194 § 1 i § 3 o.p., poprzez przyjęcie, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania nie wcześniej, niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w tejże ewidencji. Należy przypomnieć, że stosownie do postanowień zawartych w art. 21 ust. 1 p.g.k., między innymi podstawę wymiaru podatków – stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych najczęściej wskazuje się, że z cytowanego wyżej unormowania należy wywodzić regułę bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w szczególności dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 (uchwała opublikowana w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), przywołanej także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Również w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzał, że w świetle art. 21 p.g.k. oraz art. 122 o.p. organy podatkowe, co do zasady, są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów (nawet jeżeli ustawa podatkowa nie odsyła explicite do p.g.k.) i nie są uprawione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 o.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (art. 122 o.p.). Przeciwna wykładnia systemowa powyższych przepisów prawa prowadziłaby do zbytniego formalizmu, który godziłby nie tylko w zasadę prawdy obiektywnej, ale także w zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Dalej NSA zauważał, że nie można bowiem przyjąć, że ze względu na bardzo formalistyczną wykładnię art. 21 p.g.k., ograniczenia może doznać fundamentalna dla postępowania podatkowego zasada prawdy obiektywnej. Wniosek ten potwierdza możliwość przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 o.p. przeciwdowodu względem dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 o.p. Ponadto, wyrażona powyżej wykładnia jest zgodna z zasadą ekonomii procesowej, bowiem w takim przypadku organy podatkowe nie muszą czekać na wyczerpanie środków prawnych przez podatników w postępowaniu przed organami ewidencyjnymi. Tym samym możliwa jest realizacja art. 125 o.p. na etapie postępowania podatkowego, a w przypadku kontroli decyzji zapadłej w tym postępowaniu przez sąd administracyjny – art. 7 p.p.s.a. i art. 45 Konstytucji RP (zob. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2632/10; opublikowany w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie, całkowicie podziela wyżej cytowane poglądy zawarte w wyrokach sądów oraz wskazuje na ich adekwatność w realiach rozpatrywanej sprawy.

Słusznie zatem wywodził autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu, że WSA wydając zaskarżony wyrok uchybił przepisom prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., poprzez przyjęcie, że dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania, nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji wobec czego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę. Nie ulega wątpliwości, że organ I instancji w dacie wydawania decyzji wymiarowej posiadał informacje zawarte w piśmie Skarżącego z dnia 3 stycznia 2014 r., odnośnie aktualnego pomiaru budynku i wznowienia granic opracowanego przez A. [...] z 10 grudnia 2014 r. oraz zawiadomienia o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 12.02.2014 r. - dotyczącego nieprawidłowości danych ujawnionych w ewidencji mających wpływ na wymiar podatku od nieruchomości. Jednocześnie przedmiotowe dane, jeszcze przed wydaniem decyzji wymiarowej stanowiły podstawę dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z danymi wskazanymi przez Skarżącego. Należało zatem dokonać przeprowadzenia na podstawie art. 194 § 3 o.p., przeciwdowodu w stosunku do dokumentu urzędowego (ewidencji gruntów i budynków), o którym mowa w art. 194 § 1 o.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe uzasadnia także zarzut naruszenia przez WSA przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że "zdarzeniem" w rozumieniu powołanego przepisu jest chwila ujawnienia zmian danych dotyczących powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, a nie moment, w którym faktycznie ujawniono przedmiotowe zmiany powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu. Z uwagi na brak definicji legalnej użytego w powyższym przepisie pojęcia "zdarzenia" przyjąć należy, że w zależności od okoliczności konkretnej sprawy może ono objąć swym zakresem chwilę ujawnienia zmian powierzchni gruntu w ewidencji (w sytuacji, gdy ani strona, ani organ podatkowy nie posiadały wcześniej wiedzy na temat istniejących w tym zakresie rozbieżnościach), bądź też chwilę faktycznego ujawnienia takiej zmiany stanowiącej podstawę do dokonania zmiany wpisu w ewidencji (w przypadku, gdy organ podatkowy z urzędu lub na podstawie informacji udzielonych przez stronę powziął wiadomość dotyczącą nieprawidłowości w zapisach danych w ewidencji gruntów i budynków). W niniejszej sprawie, brak było zatem podstaw prawnych do przyjęcia odbiegającej od rzeczywistej powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za miesiące styczeń i luty 2014 r., na podstawie nieaktualnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznaje również zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszony zatem został przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi w wyniku pominięcia naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jakich dopuściły się organy podatkowe obu instancji, tj.: przepisów 121 § 1 o.p., art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego, zostało oparte o treść przepisu art. 203 pkt 1 p.p.s.a.