Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 606/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2006 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania i uzupełnienia pouczenia co do prawa odwołania zamieszczonego w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie ustalenia , czy na rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej także Prezes URTiP), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki P. S.A. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty postanowienia nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie odmowy sprostowania i uzupełnienia pouczenia co do prawa odwołania zamieszczonego w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja - utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia [...] listopada 2005 r.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2004 r. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty – działając na podstawie przepisu art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004r. Nr 171, poz. 1800) wszczął postępowanie w sprawie ustalenia, czy na krajowym rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja.

W wyniku dokonanych ustaleń, działając w oparciu o przepisy art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w zw. z § 2 pkt 8 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r. w sprawie określenia rynków właściwych podlegających analizie przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (Dz.U. z 2004 r. Nr 242, poz. 2420), Prezes URTiP postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. stwierdził, że na krajowym rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych nie występuje skuteczna konkurencja. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał przyczyny, dla których uznał, iż nie występuje wspomniana konkurencja, a w pouczeniu o środkach zaskarżenia stwierdził, iż przedmiotowe postanowienie ma charakter abstrakcyjny (nie jest skierowane do konkretnego podmiotu), oraz stosownie do wymogów art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne – wskazał, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na postanowienie to zażalenie nie przysługuje.

Pismem z dnia [...] października 2005 r. skarżąca spółka P. S.A. – działając na podstawie art. 111 w zw. z art. 126 k.p.a. - złożyła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniosek o sprostowanie i uzupełnienie pouczenia co do prawa odwołania zamieszczonego w w/w postanowieniu Prezesa URTiP z dnia [...] września 2005 r. W uzasadnieniu wnioskująca spółka stwierdziła, iż powyższe postanowienie Prezesa URTiP dotyczy interesu prawnego spółki P. S.A., a więc podmiot ten może żądać sprostowania nieprawidłowego pouczenia, które jest rezultatem dokonania przez organ błędnej interpretacji przepisów. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przez organ przepisu art. 124 k.p.a. poprzez niewskazanie w postanowieniu strony postępowania.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Prezes URTiP – działając na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 111 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne – odmówił sprostowania i uzupełnienia pouczenia co do prawa odwołania zamieszczonego w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja. W uzasadnieniu postanowienia Prezes URTiP stwierdził, iż wynik przedmiotowego postępowania nie przesądza o prawach indywidualnych, nie nakłada żadnych obowiązków, ani też nie przyznaje praw. Zdaniem organu postanowienie, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne determinuje jedynie wszczęcie postępowania lub brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wyznaczenia podmiotów o znaczącej pozycji rynkowej i nałożenia na te podmioty obowiązków regulacyjnych, na co wskazuje art. 24 ust. 1 cyt. ustawy. Wobec takiego charakteru przedmiotowego postępowania, należy – zdaniem organu – stwierdzić, iż nie ma ono stron. Status strony uzyskać można dopiero w przypadku następnego etapu, tj. w postępowaniu w sprawie wyznaczenia podmiotu o znaczącej pozycji rynkowej i nałożenia obowiązków regulacyjnych. Zdaniem Prezesa URTiP ewentualność sytuacji, w której w przypadku stwierdzenia braku skutecznej konkurencji na rynku wszczęte zostanie postępowanie w sprawie wyznaczenia podmiotów o znaczącej pozycji rynkowej i stroną takiego postępowania będzie P. S.A. – nie może przesądzać, że skarżąca spółka jest stroną postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.

Pismem za dnia [...] grudnia 2005 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnosząc o uchylenie postanowienia z dnia [...] listopada 2005 r. skarżąca podniosła w uzasadnieniu, iż – wbrew twierdzeniom organu – postępowanie w sprawie analizy stanu konkurencji na rynku właściwym, prowadzone przez Prezesa URTiP na podstawie art. 23 ustawy – Prawo telekomunikacyjne – jest postępowaniem, które ma strony, zaś postanowienie stwierdzające, że na rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja nie jest postanowieniem "abstrakcyjnym". W tej sytuacji – zdaniem skarżącej - zawarte w postanowieniu z dnia [...] września 2005 r. pouczenie o braku środka zaskarżenia jest nieprawidłowe, a więc winno być sprostowane przez Prezesa URTiP i uzupełnione o wskazanie właściwego środka zaskarżenia oraz innych elementów postanowienia wymaganych art. 124 k.p.a. Zdaniem skarżącej spółki przepis art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne wskazuje, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 23 cyt. ustawy rozstrzyga sprawy indywidualne, choć może toczyć się z udziałem więcej, niż jednej strony. W ocenie skarżącej interpretacja przepisu art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne dokonana zgodnie z Konstytucją RP winna polegać na wywiedzeniu tezy, iż od postanowienia wydanego w trybie tego przepisu przysługuje środek zaskarżenia. Według spółki P. S.A. nie jest prawdą, że postanowienie z dnia [...] września 2005 r. nie rozstrzygało o prawach i obowiązkach jakichkolwiek podmiotów. Strona wskazał, iż powołując się na to postanowienie Prezes URTiP w dniu [...] września 2005 r. wszczął postępowanie w sprawie wyznaczenia P. S.A., T. Sp. z o.o. i C. Sp. z o.o. podmiotami o znaczącej pozycji na krajowym rynku świadczenia usług dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych. Prezes URTiP dokonał więc w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. ustaleń, w oparciu o które uznał w/w spółki za strony postępowania. Skarżąca podkreśliła, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne bez takowego ustalenia wszczęcie postępowania w sprawie wyznaczenia podmiotów o znaczącej pozycji rynkowej byłoby niedopuszczalne. W opinii skarżącej spółki nie można również zgodzić się z podanymi przez Prezesa URTiP przykładami innych postępowań mających potwierdzać słuszność stanowiska organu, w tym z przykładem postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w trybie art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 86, poz. 804 ze zm.).

W wyniku rozpoznania złożonego przez spółkę P. S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes URTiP postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 111 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne - utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie odmowy sprostowania i uzupełnienia pouczenia co do prawa odwołania zamieszczonego w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja. W uzasadnieniu postanowienia organ – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - stwierdził, iż skarżąca spółka nie ma statusu strony w prowadzonym na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne postępowaniu, zaś postanowienie wydane w trybie art. 23 ust. 3 cyt. ustawy nie rozstrzyga ani o prawach, ani o obowiązkach spółki P. S.A. Zdaniem organu rozstrzygnięcie takie może nastąpić dopiero w drodze decyzji kończącej postępowanie, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki Prezes URTiP podniósł, iż nie można wywodzić, że art. 1 k.p.a. przesądza o indywidualnym charakterze postanowienia wydanego na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Według organu wspomniany przepis k.p.a. nie przesądza, że wszystkie sprawy, które odwołują się do przepisów proceduralnych zawartych w k.p.a. – mają charakter indywidualny. Zdaniem Prezesa URTiP brak środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego jest bezsprzeczny i również żadna norma Konstytucji RP tego faktu nie podważa. W ocenie organu przepisy k.p.a. są w tej mierze oczywiste, wskazując expressis verbis w art. 141 § 1 k.p.a., że na postanowienie stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Organ stwierdził, iż przepisy ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie przewidują wyłączenia tej normy, jak również nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Organ wskazał, iż postanowienie z art. 23 ust. 3 cyt. ustawy nie determinuje nałożenia obowiązków regulacyjnych, a jedynie wszczęcie postępowania w sprawie wyznaczenia podmiotu o znaczącej pozycji rynkowej. Postanowienie to nie wskazuje, wobec których podmiotów takie postępowanie zostanie wszczęte. Zdaniem organu zakres przedmiotowy postanowienia wydanego w trybie art. 23 ust. 3 obejmuje jedynie analizę trzech kryteriów wskazanych w Zaleceniach Komisji Europejskiej mających potwierdzać konieczność regulacji danego rynku. W postanowieniu takim nie wskazuje się zatem, wobec którego podmiotu nastąpi wszczęcie postępowania, a jedynie, że cechy danego rynku, a nie cechy danego przedsiębiorcy – uzasadniają zastosowanie środków regulacyjnych. Zdaniem Prezesa URTiP fakt, iż w rezultacie wydanego postępowania organ wszczął postępowanie na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne wobec P. S.A. i pozostałych operatorów eksploatujących ruchome sieci telefoniczne oznacza jedynie, że podmioty te mają status strony w tym postępowaniu. Natomiast – zdaniem organu - postępowanie prowadzone na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie jest związane z realizacją żadnych praw lub obowiązków, gdyż jego przedmiotem jest badanie cech charakterystycznych rynku właściwego. Zdaniem Prezesa URTiP postępowanie prowadzone w trybie art. 23 cyt. ustawy nie jest odosobnionym w systemie prawa, gdyż zbliżone do niego jest postępowanie wyjaśniające prowadzone w trybie art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 124 k.p.a. Prezes URTiP stwierdził, iż okoliczności sprawy wskazują, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 23 ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie ma stron, co uzasadnia odmowę uzupełnienia postanowienia z dnia [...] września 2005 r. w pozostałym zakresie wnioskowanym przez skarżącą spółkę P. S.A.

Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. skarżąca spółka P. S.A., reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa URTiP z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2005 r. Skarżąca spółka - wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa URTiP – zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 111 § 2 i art. 113 § 1 k.p.a. – poprzez bezpodstawną odmowę sprostowania i uzupełnienia pouczenia co do prawa odwołania zamieszczonego w postanowieniu Prezesa URTiP z dnia [...] września 2005 r. kończącego postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja, oraz

- art. 23 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonego postanowienia) oraz art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.) w zw. z art. 78 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP – poprzez błędne uznanie, iż na postanowienie Prezesa URTiP w sprawie uznania, że na rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja – nie przysługuje środek zaskarżenia.

W uzasadnieniu skarżąca spółka, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - podniosła, iż przedmiotem rozważań Prezesa URTiP w ramach postępowania w sprawie analizy rynku jest pozycja rynkowa konkretnych podmiotów prowadzących działalność na określonym rynku właściwym, a zatem podmioty te są stronami postępowania. Ponadto strona powołując się na nowelizację przepisów art. 23, art. 24 i art. 206 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, dokonanej z dniem 9 lutego 2006 r. – stwierdziła, że powyższa nowelizacja prowadzi do uchylenia dotychczasowych wątpliwości odnośnie sposobu prowadzenia postępowań regulacyjnych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Skarżąca wskazała, iż wprowadzony nowelą art. 206 ust. 2b ustawy - Prawo telekomunikacyjne wyraźnie przewiduje zażalenie na postanowienie, w którym regulator stwierdza istnienie skutecznej konkurencji na rynku właściwym. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej spółki – należy przyjąć, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 23 ust. 1 cyt. ustawy także przed nowelizacją art. 23 ust. 3 miało strony i nie było – wbrew twierdzeniom organu – "postępowaniem abstrakcyjnym", które kończyć miało "postanowienie abstrakcyjne". Analizując skutki nowelizacji i wprowadzenie do ustawy - Prawo telekomunikacyjne art. 206 ust. 2b, skarżąca wskazała, iż – w jej ocenie – do dnia 9 lutego 2006 r. sądem właściwym w sprawie rozpatrzenia środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 23 ust. 3 cyt. ustawy był sąd administracyjny. Ponadto strona wskazała, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia stanu konkurencji na rynku właściwym jest postępowaniem administracyjnym, do którego należy stosować – zgodnie z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego – przepisy k.p.a. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie – wbrew twierdzeniom organu – nie mogła mieć zastosowania reguła określona w art. 141 § 1 k.p.a., gdyż postanowienie wydane w trybie art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne nie zostało wydane w toku postępowania, lecz kończyło ono postępowanie, rozstrzygając przy tym sprawę co do istoty.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (poprzednio Prezes Regulacji Telekomunikacji i Poczty) - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wniósł o oddalenie skargi. Powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz na unormowania k.p.a. - organ uznał, iż skarżąca spółka P. S.A. nie była stroną postępowania dotyczącego analizy rynków właściwych, opartego na przepisie art. 23 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Zdaniem Prezesa UKE postępowanie to w żaden sposób nie dotyczyło bezpośrednio sfery praw i obowiązków strony skarżącej (ani też żadnego innego operatora telekomunikacyjnego), albowiem postępowanie to nie polegało na konkretyzacji uprawnień, czy też nałożeniu obowiązków, a jedynie na badaniu stanu faktycznego. Miało więc charakter postępowania wyjaśniającego, a nie rozstrzygającego. Zdaniem organu również z unormowań prawa wspólnotowego nie wynika, jaki kształt ma mieć postępowanie w sprawie analizy rynków właściwych, zaś regulacje unijne nie przesądzają, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni na badanym rynku właściwym są stronami takiego postępowania. W konsekwencji organ uznał, iż – wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej spółki – na postanowienie z dnia [...] września 2005 r. wydane w trybie przepisu art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 29 grudnia 2005 r. – nie służył środek zaskarżenia. Ustosunkowując się do dokonanej przez skarżącą spółkę interpretacji nowelizacji cyt. ustawy organ stwierdził, iż postępowania przewidziane w przepisach art. 23 i art. 24 ustawy - Prawo telekomunikacyjne znacząco się od siebie różnią, a więc stosowanie przez skarżącą analogii jest niedopuszczalne. Powołując się na nowy przepis art. 206 ust. 2b Prawa telekomunikacyjnego – Prezes UKE podniósł, iż ustawodawca w drodze nowelizacji zmienił charakter spornego postępowania, a nie jak sugeruje skarżąca spółka – usunął wątpliwości interpretacyjne. W konsekwencji organ uznał, iż w postanowieniu z dnia [...] września 2005 r. słusznie nie zamieszczono pouczenia o prawie do odwołania.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 lipca 2006 r. pełnomocnik spółki P. S.A., podtrzymując dotychczasowe zarzuty skargi, przedłożył do akt sądowych, w formie załącznika do protokołu rozprawy - pismo procesowe zawierające zwięzłe przedstawienie stanowiska strony skarżącej. W uzasadnieniu tego pisma strona wskazała m.in., iż twierdzenia organu odnośnie charakteru rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne stoją w sprzeczności z art. 206 ust. 2b tej ustawy. Zdaniem P. S.A. skoro w świetle art. 206 ust. 2b postanowienie o stwierdzeniu istnienia skutecznej konkurencji jest zaskarżalne, a jedynie zmienia się właściwość sądu, to również postanowienie o braku skutecznej konkurencji, jakie zostało wydane przez organ w dniu [...] września 2005 r. – jest zaskarżalne.

Obecny na rozprawie pełnomocnik Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o oddalenie skargi lub o jej odrzucenie w przypadku uznania, iż sąd administracyjny jest niewłaściwy w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki P. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2005 r. - nie naruszają prawa.

Przedmiotowe postanowienia Prezesa URTiP nie naruszają – zdaniem Sądu – zarówno norm prawa materialnego wyrażonych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 23 ust. 1-3 cyt. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, jak również nie uchybiają przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 111 § 1 i art. 113 § 1 k.p.a., a ponadto art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził ponadto jakichkolwiek podstaw do uznania, że wspomniane rozstrzygnięcia Prezesa URTiP zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 78 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Jak stanowi przepis art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, niezwłocznie po wydaniu lub zmianie rozporządzenia, o którym mowa w art. 22 ust. 1 (czyli rozporządzenia Ministra Infrastruktury ustalającego rynki właściwe), jednak nie później niż w terminie 30 dni od wejścia w życie lub każdej zmiany rozporządzenia, Prezes URTiP, w drodze postanowienia, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja.

Zgodnie z ustępem 2 art. 23 cyt. ustawy analiza rynków właściwych następuje z uwzględnieniem wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie analizy rynku i ustalania znaczącej pozycji rynkowej.

Przepis art. 23 ust. 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne stanowi z kolei, iż zamknięcie postępowania, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze postanowienia, w którym Prezes URTiP stwierdza, czy na analizowanym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja.

Należy wskazać ponadto, iż w sytuacji, w której Prezes URTiP stwierdzi, że na rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja, wszczyna postępowanie w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie (vide: art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne).

W świetle powyższych przepisów Prawa telekomunikacyjnego należy stwierdzić, iż celem postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy, jest ustalenie jedynie, czy na analizowanym przez Prezesa URTiP rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja.

Przy dokonywaniu powyższej analizy organ regulacyjny (Prezes URTiP) zobowiązany jest uwzględniać wspomniane w ustępie 2 art. 23 wytyczne Komisji Europejskiej.

Zamknięcie postępowania w sprawie oceny danego rynku następuje w drodze postanowienia, które stwierdza, że rynek jest skutecznie konkurencyjny, lub że nie występuje na nim skuteczna konkurencja.

Zdaniem Sądu przedmiotowe postępowanie nie ma ściśle oznaczonego adresata, zaś postanowienie wydane przez Prezesa URTiP w trybie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne nie nakłada bezpośrednio jakichkolwiek obowiązków, czy też praw na przedsiębiorców prowadzących działalność telekomunikacyjną na rynku objętym analizą organu.

Przedmiotowe postanowienie stanowi jedynie rozstrzygnięcie co do stanu konkurencyjności rynku, a więc ma ono charakter abstrakcyjny. Oznacza to, iż w tej fazie postępowania organ regulacyjny nie jest uprawniony do ustalania przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku lub stwierdzenia, że takie podmioty nie występują na analizowanym rynku, albowiem dopiero w razie stwierdzenia braku efektywnej konkurencji będzie to przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 24 ustawy - Prawo telekomunikacyjne.

W tej sytuacji należy – zdaniem Sądu – uznać, iż Prezes URTiP zasadnie przyjął, że postanowienie przewidziane w art. 23 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. nie ma bezpośrednich adresatów, gdyż nie rozstrzyga bezpośrednio o prawach lub obowiązkach konkretnych podmiotów (tak również: Stanisław Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 239).

Analizując wydane przez Prezesa URTiP w dniu [...] września 2005 r. postanowienie, w którym organ regulacyjny stwierdził, że na krajowym rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych nie występuje skuteczna konkurencja - Sąd doszedł do przekonania, iż wynik przedmiotowego postępowania zakończonego tym rozstrzygnięciem nie przesądza o prawach indywidualnych, gdyż nie nakłada żadnych obowiązków, ani też nie przyznaje praw konkretnie wskazanym, indywidualnym operatorom telekomunikacyjnym.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, iż postanowienie, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne determinuje jedynie wszczęcie postępowania lub brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wyznaczenia podmiotów o znaczącej pozycji rynkowej i nałożenia na te podmioty obowiązków regulacyjnych, na co wskazuje przepis art. 24 ust. 1 cyt. ustawy.

Wobec takiego charakteru przedmiotowego postępowania, należy stwierdzić, iż w postępowaniu tym nie ma konkretnych stron. Status strony uzyskać można dopiero w przypadku następnego etapu, tj. w postępowaniu w sprawie wyznaczenia podmiotu o znaczącej pozycji rynkowej i nałożenia obowiązków regulacyjnych.

Zdaniem Sądu nie można wywodzić tezy, iż skarżąca spółka P. S.A. jest stroną postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego – uzasadniając to wszczętym w trybie art. 24 ust. 1 cyt. ustawy postępowaniem w sprawie wyznaczenia podmiotów o znaczącej pozycji rynkowej, w którym jedną ze stron jest skarżąca spółka.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. organ regulacyjny nie rozstrzygnął o indywidualnie zajmowanej pozycji rynkowej zarówno przez skarżącą spółkę, jak i przez pozostałych operatorów ruchomej sieci telefonicznej. Z samego stwierdzenia niewystępowania skutecznej konkurencji na danym rynku nie wynika jeszcze wniosek, że działający na nim przedsiębiorcy posiadają znaczącą pozycję rynkową, ani tym bardziej nie wynika, którzy operatorzy działający na tym rynku posiadają tego rodzaju pozycję i jaki jest jej charakter.

Nie jest zasadne również stanowisko skarżącej, iż na postanowienie wydane w trybie art. 23 ust. 3 przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wydaje się również, aby dopuszczalne było zastosowanie w tym przypadku kontroli legalności omawianego postanowienia na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem sporne postanowienie nie kształtuje w żaden sposób praw ani obowiązków indywidualnie oznaczonego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, w tym skarżącej spółki P. S.A. (podobnie: S. Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", s. 239)

Mając to na względzie należy uznać, iż Prezes URTiP prawidłowo odmówił skarżącej spółce dokonania sprostowania i uzupełnienia pouczenia co do prawa odwołania zamieszczonego w postanowieniu Prezesa URTiP z dnia [...]września 2005 r. kończącego postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych występuje skuteczna konkurencja. Tym samym organ ten nie naruszył – zdaniem Sądu – przepisów art. 111 § 1 k.p.a. oraz art. 113 § 1 k.p.a.

Jeśli chodzi o kwestię nowelizacji ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, to należy - w ocenie Sądu – przyjąć, iż celem zmiany m.in. art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego było jedynie uproszczenie procedur związanych z ustaleniem stanu konkurencji na poszczególnych rynkach właściwych, które podlegają badaniom przeprowadzanym przez Prezesa UKE.

W żadnym wypadku z nowelizacji tej nie można wywodzić tezy, iż dotychczasowe postanowienia wydane w trybie art. 23 ust. 3 cyt. ustawy są skierowane do konkretnie określonego podmiotu.

Również jeśli chodzi o unormowania wspólnotowe, to zgodzić się należy z organem, iż z przepisów prawa unijnego, w tym z wytycznych Komisji Europejskiej oraz tzw. "dyrektywy ramowej" (Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej) nie wynika, jaki kształt ma mieć postępowanie w sprawie analizy rynków właściwych, a także nie można wywodzić z tych norm, iż przedsiębiorcy telekomunikacyjni na badanym rynku właściwym są stronami takiego postępowania. W konsekwencji przyjąć trzeba, iż organ prawidłowo uznał, iż – wbrew twierdzeniom skarżącej spółki – na postanowienie z dnia [...] września 2005 r. wydane w trybie przepisu art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 29 grudnia 2005 r. – nie służył środek zaskarżenia.

Całkowicie niezasadny jest ponadto zarzut naruszenia norm Konstytucji RP, gdyż z powołanych przez stronę skarżącą przepisów art. 78 i art. 77 ust. 2 ustawy zasadniczej nie wynika, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, które nie reguluje bezpośrednio praw i obowiązków konkretnych podmiotów – winno podlegać zaskarżeniu do sądu.

Należy na marginesie wyraźnie podkreślić, iż powyższe stanowisko organu nie pozbawia skarżącej spółki możliwości obrony swoich praw w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 24 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, albowiem w tym właśnie postępowaniu spółka P. S.A., będąc jego stroną - może podważać prawidłowość ustaleń Prezesa UKE w zakresie wskazania podmiotów o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz skarżyć decyzję w tym przedmiocie, broniąc się przed nałożeniem stosownych obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie.

Zdaniem Sądu Prezes URTiP wszechstronnie zebrał i ocenił materiał zgromadzony w sprawie, zaś w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy prawa, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.