Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 151/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1,  art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt I SA/Wa 151/07 oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem m. in. o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika oraz zasadach przyznawania prawa pomocy został doręczony skarżącemu w dniu 5 maja 2007 r.

W dniu 7 maja 2007 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 22 marca 2007 r., która postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2007 r. została odrzucona z uwagi na niezachowanie przez skarżącego wymogu, o którym mowa w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze kasacyjnej oraz w piśmie z dnia 22 sierpnia 2007 r. W. K. zawarł wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie adwokata, jednakże w wykonaniu zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych w/w wniosków, skarżący na urzędowym formularzu z dnia 19 maja 2007 r. oraz 4 września 2007 r. wskazał, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, przy czym nie wnosi o ustanowienie pełnomocnika ("nie chcę adwokata").

Wniosek o ustanowienie adwokata został zawarty na urzędowym formularzu z dnia 12 października 2007 r., któremu nadano stosowny bieg. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 października 2007 r. przyznano W. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

W dniu 2 stycznia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego reprezentowanego przez adwokat D. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 22 marca 2007 r. Wraz z wnioskiem wniesiona została skarga kasacyjna od powołanego orzeczenia.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że trudności w uzyskaniu pomocy prawnej do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej nie są zawinione przez stronę i mogą uzasadniać przywrócenie terminu. Ponadto pełnomocnik powołał się na okoliczność, iż nie jest wykluczone, iż W. K. nie zrozumiał treści pouczeń, a w szczególności konsekwencji braku złożenia wniosku o ustanowienie adwokata na właściwym formularzu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Występowanie braku winy jako pozytywnej przesłanki przywrócenia uchybionego terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona nie uprawdopodobni, że uchybienie terminu nie zostało przez nią zawinione. Przy ocenie przyczyny uchybienia terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można w związku z tym mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że wniesienie skargi kasacyjnej stało się niemożliwe z powodu przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia.

Odnosząc się do wskazanych przez pełnomocnika skarżącego okoliczności uznać należy, że nie został w sprawie wykazany brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Jak wyżej wskazano, wyrok wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia (w tym o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika to jest adwokata lub radcę prawnego i skutkach naruszenia tego rygoru), jak również o możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego doręczono W. K. w dniu 5 maja 2007 r. Mimo wspomnianego pouczenia skarżący skierował do Sądu sporządzoną własnoręcznie skargę kasacyjną.

Wskazać należy, iż istotnie we wnioskach z dnia 7 maja 2007 r. oraz 22 sierpnia 2007 r. skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, jednakże uzupełniając braki formalne w/w wniosków na formularzach z dnia 19 maja 2007 r. oraz 4 września 2007 r. strona wskazała, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, przy czym nie wnosi o ustanowienie pełnomocnika ("nie chcę adwokata").

O braku winy skarżącego w uchybieniu terminu nie mogą świadczyć argumenty odnoszące się do niezrozumienia sensu skierowanych do strony pouczeń oraz rażącej nieporadności działania. Skoro skarżący był wielokrotnie pouczany przez Sąd o możliwości wystąpienia z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w okresie od 27 kwietnia 2007 r. do 3 września 2007 r. przy doręczeniach odpisu wyroku oraz odpisów postanowień to uznać należy, iż mimo trudnej sytuacji osobistej rozumie treść pouczeń i ma świadomość opisanych w nich skutków prawnych.

Mając na uwadze powyższe, wobec niewykazania zaistnienia w sprawie przesłanek o których mowa w art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 tej ustawy orzekł jak w sentencji.