Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1593/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy B., po rozpatrzeniu wniosku A.T., decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] (znak: [...]) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego wraz z jego rozbudową z przeznaczeniem na przedszkole na działce nr ew [...] przy ul. [...] we wsi [...], gm. B.

Od ww. decyzji, z zachowaniem terminu ustawowego, odwołanie złożyli A. i D. D. wskazując, iż nie zgadzają się na dojazd do przedszkola prywatną drogą, którą stanowi ul. [...] , żądają aby dojazd do planowanej inwestycji odbywał się ul. [...] i [...]. Od ww. decyzji odwołanie złożył również A.G. żądając nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania zgody od właścicieli prywatnych dróg na korzystanie z działek [...],[...],[...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. i D. D. oraz A. G. od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] (znak: [...]) ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego wraz z jego rozbudową z przeznaczeniem na przedszkole na działce nr ew. [...] przy ul [...] we wsi [...], gm. B. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w mocy

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w sprawie niniejszej ma zastosowanie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ww. ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Artykuł 61 ust. 1 cytowanej ustawy wskazuje, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1 -5 tj.:

- kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt ł),

- dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2),

- zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), a także pod warunkiem, że:

- teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne ( art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz

- jeżeli decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi ( art. 61 ust. 1 pkt 5).

W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy).Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz sposób wykonania analizy stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Kolegium wskazało, iż po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o obowiązujące przepisy oraz zebrane w sprawie dokumenty, jak również po zapoznaniu się z zarzutami jakie zostały podniesione w odwołaniu, uznało, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ww. rozporządzenia oraz ustalił warunki zabudowy, w tym prawidłowo została wykonana analiza urbanistyczna, ustalone parametry, a wszelkie odstępstwa od zasady prawidłowo uzasadnione. Organ zadośćuczynił również wszystkim przepisom regulującym postępowanie administracyjne.

Kolegium wyjaśniło, iż jak wynika z akt sprawy, A.S., widniejąca w ewidencji gruntów to faktycznie inwestor, ale po zmianie nazwiska.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że inwestor jako dysponent postępowania w sprawie o warunki zabudowy wskazuje sposób dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Organ ma obowiązek zbadać czy taki dostęp z punktu widzenia przepisów prawa jest możliwy. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z przedstawionych dokumentów, inwestor jest jednocześnie współwłaścicielem działki nr [...] przez która ma być zapewniony dostęp do drogi publicznej. Uznać zatem należy, iż planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej bez konieczności uzyskiwania służebności drogowej bądź dodatkowej umowy, jak słusznie wskazał inwestor w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. W rozpatrywanej sprawie działka nr [...] została wskazana w zaskarżonej decyzji jako działka, przez którą ma się odbywać dostęp do gminnej drogi publicznej i działka ta stanowi współwłasność prywatną kilku osób, w tym inwestora.

Jeśli chodzi o kwestię naruszenia prawa własności przez planowaną inwestycję, Kolegium nie podzieliło tego poglądu. Odwołujący się nadal mogą korzystać ze swojej własności. Fakt zamieszkiwania w aglomeracji pociąga za sobą pewne niedogodności, jednakże nie przesądza o ograniczeniu praw własności

Pismem z dnia [...] września 2011 r. A.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podobnie jak w odwołaniu skarżący podniósł, iż przedmiotowa inwestycja do której dojazd odbywa się drogą stanowiącą współwłasność wszystkich mieszkańców, narusza art. 206 k.c. i uniemożliwia skarżącemu właściwe korzystanie ze współwłasności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy B., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego wraz z jego rozbudową z przeznaczeniem na przedszkole na działce nr ew [...] przy ul. [...] we wsi [...], gm. B. Orzekające w sprawie organy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu uznały, iż możliwa jest realizacja przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organów spełnione zostały warunki określone w artykule 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co uzasadniało wydanie pozytywnej decyzji.

Skarżący A.G. kierując skargę do Sądu zakwestionował jednak możliwość dojazdu do nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy poprzez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę nr [...] i będącą współwłasnością prywatną kilku osób, w tym inwestora. Zdaniem skarżącego organy powinny ustalić w decyzji inny sposób dojazdu do przedmiotowej inwestycji.

W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu zarzuty skarżącego są bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie w tym warunku dotyczącego dostępu terenu do drogi publicznej. Z definicji zawartej w art. 2 pkt 14 ww. ustawy wynika, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ponadto w orzecznictwie wypracowane zostało stanowisko, iż dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy tegoż terenu, nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Dostęp ten ma być prawnie zagwarantowany (vide: między innymi: wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1116/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010 r. sygn..akt II OSK 1467/09 LEX nr 746565), co oznacza, że musi wynikać z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy administracyjnego.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy działka na której planowana jest przedmiotowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej tj. poprzez działkę nr [...] stanowiąca drogę wewnętrzną do gminnej drogi publicznej. A zatem Burmistrz Gminy B. uprawniony był do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

Jednocześnie podkreślić należy, iż poza kompetencją orzekających w sprawie organów administracji publicznej leży możliwość określania faktycznego dojazdu do przedmiotowej inwestycji, czy też sposobu korzystania ze wspólnej nieruchomości tj. działki nr [...]. Spory na gruncie prawa cywilnego rozpoznawane są bowiem przez sądy powszechne.

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.