Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 686/97
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1998-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Zatrudnienie
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1-4
journal: Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18
law: Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 grudnia 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy.
Teza: 1. Wysokość odprawy przysługującej żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby pełnionej jako służba stała jest uzależniona od okresu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej oraz okresów zaliczalnych do tej służby na podstawie art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18 ze zm./.

2. Okres kształcenia w szkole wojskowej nie może być zaliczony do nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 - 4 wyżej podanej ustawy.

TEZY

1. Wysokość odprawy przysługującej żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby pełnionej jako służba stała jest uzależniona od okresu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej oraz okresów zaliczalnych do tej służby na podstawie art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18 ze zm./.

2. Okres kształcenia w szkole wojskowej nie może być zaliczony do nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 - 4 wyżej podanej ustawy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Tadeusza K. na decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej z dnia 17 czerwca 1997 r. w przedmiocie wysokości odprawy przysługującej żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej.


UZASADNIENIE

Dowódca jednostki wojskowej nr (...) w H. decyzją z dnia 21 stycznia 1997 r., na podstawie art. 17 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18 ze zm./ oraz par. 24 zarządzenia nr 10 Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy /Dziennik Rozkazów MON poz. 7/, ustalił dla kmdra por. Tadeusza K. okres nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej na 23 lata, 3 miesiące i 21 dni oraz przyznał mu odprawę w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w wysokości 560 proc. uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, to jest w kwocie 12 629 zł, i inne świadczenia przysługujące mu w związku ze zwolnieniem z tej służby.

Tadeusz K. wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy przez błędne ustalenie okresu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, ponieważ nie zaliczono do niej okresu od dnia powołania do czynnej służby wojskowej, to jest od 24 lipca 1969 r. Odwołujący się wywodził, że z art. 17 ust. 2 ustawy wynika, iż ustalenie wysługi lat, od której jest uzależnione zwiększenie odprawy, powinno nastąpić "za każdy pełny rok wysługi", a nie "za każdy pełny rok służby zawodowej", jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji. Uwzględniając czas jego zasadniczej służby wojskowej, łączny okres jego nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej wynosi 27 lat i 6 miesięcy. W tej sytuacji przysługuje mu odprawa w wysokości 6-miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym.

Nie uwzględniając tego odwołania, Dowódca Marynarki Wojennej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy decyzją z dnia 17 marca 1997 r., podzielając faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dowódca Marynarki Wojennej ustalił, że Tadeusz K. został powołany do odbycia służby wojskowej w dniu 24 lipca 1969 r. w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego do Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej. Po ukończeniu szkoły rozkazem MON nr 0219 został żołnierzem zawodowym z dnia 7 października 1973 r. Z zawodowej służby wojskowej został zwolniony na podstawie rozkazu personalnego z dniem 31 stycznia 1997 r., a zatem okres jego służby zawodowej został prawidłowo ustalony przez organ I instancji. Zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3 ustawy o uposażeniu żołnierzy wysokość odprawy ulega zwiększeniu za każdy pełny rok wysługi ponad dziesięć lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. Do okresu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej zalicza się: nadterminową zasadniczą służbę wojskową, okresową służbę wojskową, czynną służbę wojskową pełnioną jako służba kontaktowa. W świetle tych przepisów prawa służba w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego nie może być zaliczona do nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej. Wynika to również z art. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55/.

Tadeusz K. wniósł skargę do sadu administracyjnego, w której zarzucił wadliwą wykładnię art. 17 ust. 2 ustawy o uposażeniu żołnierzy i domagał się ustalenia uprawnień do odprawy w wysokości uwzględniającej okres pełnienia czynnej służby wojskowej przez 27 lat, 6 miesięcy i 7 dni. W skardze opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i ponowił zarzuty odwołania co do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego będących podstawą ustalenia wysokości odprawy przyznanej mu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, że w świetle przepisu par. 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. nr 7 poz. 38/ brak jest podstaw do uznania służby kandydackiej za okres pełnienia zawodowej służby wojskowej. Dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej przez absolwenta i słuchacza szkoły kształcącej kandydatów na żołnierzy zawodowych jest dzień mianowania na pierwszy stopień wojskowy w odpowiednim korpusie żołnierzy zawodowych /dla skarżącego był to dzień promowania go na pierwszy stopień oficerski/.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18 ze zm./ stanowi, że "wysokość odprawy ulega zwiększeniu o 20 proc. miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy pełny rok wysługi ponad dziesięć lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała - aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym".

Skarga, jak wynika z jej treści, zarzuca błędną wykładnię tego przepisu, który - zdaniem skarżącego - posługuje się pojęciem "wysługi" ponad dziesięć lat" a do okresu tej wysługi powinien być zaliczony zarówno okres zawodowej służby wojskowej, jak i okres służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.

Zarzut ten nie może być uznany za uzasadniony. W cytowanej ustawie brak jest jednolitej zasady zaliczania żołnierzom zawodowym okresu służby wojskowej do wysługi lat. W art. 5 ust. 2 przewidziano, że do stażu służby uprawniającego do nagrody jubileuszowej zalicza się okresy wysługi lat przyjęte do ustalenia wysokości uposażenia żołnierza zawodowego według stopnia wojskowego oraz inne okresy, od których zależy nabycie przez pracowników prawa do nagrody jubileuszowej, określone przez Ministra Pracy na podstawie kodeksu pracy.

W art. 12 ust. 1 - 3 inaczej określono okresy służby lub pracy wykonywanej przed powołaniem żołnierza do czynnej służby wojskowej, zaliczane do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia według stopnia wojskowego. Do tej wysługi lat zalicza się między innymi czynną służbę wojskową oraz okres studiów.

Natomiast art. 17 ust. 2 reguluje wyłącznie zagadnienie wysokości odprawy przysługującej żołnierzowi zawodowemu w związku ze zwolnieniem go ze służby. Przepis ten posługuje się odrębnym określeniem "wysługi", od której zależy wysokość odprawy, łącząc tę wysługę z "okresem nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała". Nie ma więc podstaw do przyjęcia,. że w jego rozumieniu wysługą jest inny okres, a w szczególności okresy, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 3 ustawy o uposażeniu żołnierzy.

Powyższą wykładnię potwierdzają przepisy art. 17 ust. 3 i 4 ustawy, w których określono inne okresy zaliczalne do "okresu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej". Do okresów tych nie zalicza się służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.

W świetle tego, co wyżej powiedziano, należy przyjąć, że wysokość odprawy przysługującej żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby pełnionej jako służba stała jest uzależniona od okresu nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej oraz okresów zaliczalnych do tej służby na podstawie art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy.

Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ do służby stałej powołuje się żołnierza bezpośrednio po ukończeniu szkoły wojskowej, kształcącej kandydatów na żołnierzy zawodowych, i mianowaniu na pierwszy stopień wojskowy w odpowiednim korpusie.

Zgodnie z par. 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38/ dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej przez absolwenta szkoły kształcącej kandydatów na żołnierzy zawodowych jest właśnie dzień mianowania go na pierwszy stopień wojskowy.

W świetle tych przepisów prawa okres kształcenia w szkole wojskowej nie może być zaliczony do nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 - 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy.

Z tych przyczyn, nie stwierdziwszy naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił skargę.