Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 143/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4,5,21,128,133,208,240,241,243,245,247,248,249
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 3,4,  art. 6  ust. 7.
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Dumana,, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 sprawy ze skargi M. i M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznych zobowiązań pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem pani M. F. i pana M. F. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Kolegium z dnia [...] uchylała jego wcześniejszą decyzję Nr [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. Nr [...] z [...] oraz odmawiała stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Wójta Gminy P. Wskazał, że w odwołaniu od tej decyzji odwołujący się podnieśli, że Kolegium należycie stosując prawo winno respektować elementarne standardy praworządności o czym stanowi art. 2 Konstytucji RP, zaś zgodnie z art. 120 i 121

§ 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 7 Konstytucji RP, organ obowiązany jest działać na podstawie i w granicach prawa, a także w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Kolegium nie powinno – zdaniem odwołujących się – za wszelką cenę osłaniać niezgodne z prawem poczynania urzędników Urzędu Gminy P. tylko dlatego, by nie pozbawić ich podstawy do poboru daniny publicznej nawet w oparciu o nielegalną w świetle prawa decyzję. Odwołujący się powołali przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2001 r. sygn. akt I SA/Kr 1487/2000, w którym stwierdzono, że wydanie nakazu płatniczego łącznego zobowiązania pieniężnego zamiast zwykłej decyzji ustalającej podatek od nieruchomości, stanowi rażące naruszenie prawa i obarczona tak istotną wadą decyzja powinna być na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej uchylona i wyeliminowana z obrotu prawnego.

Organ odwoławczy zauważył, że stwierdzenie nieważności decyzji uregulowane przepisami art. 247-252 Ordynacji podatkowej, jako instytucja nadzwyczajna ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznych decyzji dotkniętych poważnymi wadami mającymi charakter materialnoprawny. Jedną z kwalifikowanych przesłanek do stwierdzenia nieważności jest wydanie jej z rażącym

naruszeniem prawa. Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie zostało jednak zdefiniowane w przepisach. Przeważający jest pogląd, który uznaje, iż rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji zachodzi w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tj. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W tym kontekście jako rażące naruszenie prawa może być traktowane nałożenie na obywatela podatku w sytuacji, gdy nie ciąży na nim z mocy ustawy taki obowiązek. Organ drugiej instancji ustalił, że w rozpatrywanej sprawie nakazem płatniczym łącznego zobowiązania pieniężnego obciążono pana M. F. – Zakład A podatkiem od nieruchomości za budynki mieszkalne, gospodarcze, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą budowle i grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz pozostałe w łącznej wysokości [...]zł. W ocenie Kolegium okoliczność, iż częściowo wskazano błędną podstawę prawną decyzji, tj. nieprawidłowo powołano przepisy rozporządzenia w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego odnoszące się do podatku rolnego, który w tym przypadku nie występował, nie jest rozstrzygające, albowiem ta wada nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. W podstawie prawnej obok przepisów rozporządzenia w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego powołano przepisy stanowiące podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości i tylko ten podatek został ustalony. Kolegium nie podzieliło również zarzutu, co do nieostatecznego charakteru decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności. Zdaniem Kolegium fakt, iż decyzja została doręczona wyłącznie panu M. F. nie jest wystarczająca do przyjęcia, iż jest ona decyzją nieostateczną. Przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie, którejkolwiek ze stron. Nadto zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej jako przyczynę wznowienia postępowania wskazuje sytuację, gdy strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tym samym brak udziału strony w postępowaniu nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności. Od przedmiotowej decyzji nie zostało wniesione odwołanie w przepisanym terminie. Tym samym stała się ona decyzją ostateczną. Kolegium nie podzieliło również podnoszonych w odwołaniu zarzutów naruszenia Konstytucji RP. Stosownie do treści art. 83 Konstytucji RP każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Obowiązek ten zatem dotyczy zarówno organów państwa jak i obywateli. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym na rok 2000 nakładały na osoby fizyczne obowiązek składania wykazu nieruchomości, który winien odpowiadać stanowi faktycznemu jak i prawnemu, w terminie 14 dni od daty powstania obowiązku podatkowego, jak również informowania w tym terminie o wszelkich zmianach danych. W rozpoznawanej sprawie odwołujący się nie uczynili zadość temu obowiązkowi. Tym samym ich argumenty można uznać za próbę uwolnienia się od ciążącego na nich obowiązku podatkowego, który jest obowiązkiem konstytucyjnym, zgodnie z art. 84 Konstytucji RP. Kolejny zarzut, iż Kolegium nie powinno za wszelką cenę osłaniać poczynania niekompetentnych funkcjonariuszy Urzędu Gminy P. po to tylko by nie pozbawiać gminy podstawy do poboru daniny publicznej w oparciu o nielegalną decyzję, w ocenie Kolegium, jest pozbawiony podstaw prawnych. W tym kontekście wskazano na treść art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym organ podatkowy odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie decyzji w tej sprawie nastąpiłoby po upływie terminów przewidzianych w art. 68 lub 70. Tym samym zważywszy, że postępowanie dotyczy decyzji podatku od nieruchomości za rok 2000, stwierdzenie jej nieważności, z uwagi na upływ terminu przedawnienia jest niemożliwy. W rozpoznawanej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się przesłanek nieważności przedmiotowej decyzji Wójta Gminy P.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący państwo M. i M. F. wnieśli o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] Nr [...], stwierdzenie nieważności lub alternatywnie uchylenie decyzji wymiarowej Wójta Gminy P. w formie nakazu płatniczego łącznego zobowiązania pieniężnego

Nr [...] z [...] ustalającej podatek od nieruchomości za 2000 r. z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem:

– przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego (Dz. U. Nr 105, poz. 1200),

– art. 210 § 1 pkt 3, pkt 4 i pkt 6 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.

Nr 9, oz. 31) oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż od czasu wniesienia przez M. F. ponad 4 lata temu wniosku z 20 maja 2003 r. o stwierdzenie nieważności ewidentnie nielegalnej w świetle prawa decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] Kolegium pod rozmaitymi pretekstami uporczywie odmawia wyeliminowania cytowanego nakazu płatniczego z obiegu prawnego, powołując się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2005 r., sygn. I SA/Gl 1144/04 uchylający decyzję Kolegium z dnia [...] Nr [...].

Skarżący zauważyli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uporczywie ignoruje oczywiste fakty i podnoszone przez nich zarzuty, iż nakaz płatniczy Nr [...] z [...] wydany został z rażącym naruszeniem przepisów cytowanego rozporządzenia, nie został skierowany do obojga podatników i do dnia dzisiejszego nie został doręczony drugiemu podatnikowi, tj. M. F. Skarżący powołali się w tym zakresie na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w ich ocenie jest niedostrzegane przez Kolegium. Zdaniem skarżących błędne jest również stanowisko Kolegium przejawiające się w przyjęciu, iż przedmiotowy nakaz płatniczy stał się ostateczny w rozumieniu art. 128 Ordynacji podatkowej.

Strona skarżąca wskazała, iż za oczywistą insynuację należy uznać twierdzenie organu, jakoby skarżący chcieli się uchylić od ciążącego na nich obowiązku podatkowego. Wbrew tym twierdzeniom ponoszą ciążące na nich daniny publiczne, jednakże w tym przypadku warunek płatności ustawodawca uzależnił od uprzedniego ustalenia należnego podatku przez organ podatkowy stosowną decyzją. Skoro zatem mamy do czynienia z niekompetencją zarówno organu I jak i II instancji, której skutkiem są wadliwe decyzje, to podnoszenie przeciwko skarżącym zarzutu próby uwolnienia się od ciążącego na nich obowiązku podatkowego jest nadużyciem.

W ocenie skarżących, skarga jest również następstwem nienależytego wykonania przez Kolegium zadań ustawowych określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 120, 121 i 122 w związku z art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej, jak również art. 2 i 7 Konstytucji RP.

Skarżący podnieśli ponadto, iż rozstrzygnięcia przez Sąd wymaga, czy przedmiotowy nakaz płatniczy doręczony jedynie M. F.

z pominięciem M. F. został rzeczywiście skutecznie doręczony podatnikom w rozumieniu art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej i czy mógł stać się ostateczny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, iż twierdzenie o braku uzyskania przez przedmiotowy nakaz płatniczy przymiotu ostateczności jest nieuzasadnione. W kwestii ostateczności nakazu Kolegium wypowiedziało się w decyzji Nr [...] z [...]. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Sądu z dnia 22 sierpnia 2005 r., sygn. I SA/Gl 1144/04, lecz ocena prawna wyrażona w tym wyroku oraz wskazania co do dalszego postępowania były dla Kolegium wiążące. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie podważył poglądu Kolegium co do uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności w związku z doręczeniem jej jednemu ze współwłaścicieli, lecz wskazał, iż organ nie badał, czy podatnik wniósł od tej decyzji odwołanie i w jakim terminie. O ostateczności decyzji zdaniem Sądu decyduje art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zaleceniami Sądu Kolegium ustaliło, iż odwołanie od decyzji nie zostało wniesione, a tym samym stała się ona ostateczna. Z tych względów Kolegium uznało za pozbawione podstaw zarzuty skargi wskazujące na nie respektowanie przez Kolegium wymienionych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych. Zdaniem Kolegium podkreślenia wymaga również fakt, iż przedmiotem sporu nie jest istnienie bądź nieistnienie obowiązku podatkowego ani wysokość tego podatku lecz wyłącznie błędy polegające na mylnym nazwaniu decyzji nakazem płatniczym i powołaniu w podstawie prawnej, nie mającego w tym przypadku zastosowania, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Uchybienia te, choć miały miejsce, nie stanowią w ocenie Kolegium podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić w przypadku, gdy jest ona obarczona istotnymi wadami o charakterze materialnoprawnym. W niniejszej sprawie dostrzeżone zaś wady mają charakter nieistotny. Z kolei, brak udziału strony w postępowaniu stanowił podstawę do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż jest to wada o charakterze proceduralnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Oceniając legalność poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia należy rozpocząć od stwierdzenia, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] działając jako organ drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy własną decyzję wydaną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym z dnia [...], którą uchyliło w całości swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą decyzję z dnia [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z [...] oraz odmówiło stwierdzenia nieważności powołanej decyzji Wójta Gminy P. Badana decyzja zapadła w związku z wnioskiem z dnia 5 lutego 2007 r. pani M. F., w którym zwróciła się o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji wymiarowej Wójta Gminy P. ustalającej podatek od nieruchomości za rok 2000 w formie nakazu płatniczego łącznego zobowiązania płatniczego, wskazując, iż nie brała udziału w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., które najpierw decyzją z dnia [...] Nr [...], a po jej uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2005 r., sygn. SA/Gl 1144/04, ponownie decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Kolegium Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powołanego wyżej nakazu płatniczego. Nadto M. F. we wniosku podniosła, iż przedmiotowa decyzja wymiarowa jest wadliwa bowiem wydana została z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. W dalszej części wniosku wskazała, iż decyzja wymiarowa wskutek nie doręczenia go wszystkim osobom zobowiązanym podatkiem nadal nie stała się ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wznowiło postępowanie zgodnie z wnioskiem i w oznaczonym tam zakresie.

Poza sporem było, że przedmiotowym nakazem płatniczym Wójt Gminy P. ustalił łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2000 wymieniając poszczególne przedmioty opodatkowania ich wielkość lub wartość wśród których nie znalazły się grunty podlegające podatkowi rolnemu. W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. ustawę o podatkach i opłatach lokalnych i rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Decyzję skierowano do "F. M. Zakład A na adres pana M. F. Skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 26 lutego 2000 r.

W 2000 r. wieczystymi użytkownikami przedmiotowych gruntów i współwłaścicielami budynków i budowli na nich położonych byli małżonkowie państwo M. i M. F., zaś ich posiadaczem pan M. P. właściciel Zakładu B. Przedmiotowa decyzja nie została doręczona pani M. F.

Poza sporem było również, że prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 22 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 1144/04 uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] odmawiającą wszczęcia na wniosek pana M. F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2000 r. W wyroku tym Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości czy decyzja organu podatkowego, doręczona podatnikowi w dniu 26 lutego 2000 r., wobec treści pisma podatnika złożonego w dniu 10 marca 2000 r., była ostateczna czy też nie miała i nie ma takiego przymiotu.

W trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (sygn. akt

I SA/Gl 1144/04) pismem z dnia 12 lipca 2005 r. pani M. F. zgłosiła swój udział w sprawie wskazując, że wynik postępowania dotyczy także jej interesu prawnego, podnosząc zarzut bezzasadnego pominięcia jej w decyzji wymiarowej i bezprawne pozbawienie przez organ podatkowy uczestnictwa w każdym stadium postępowania podatkowego.

Decyzją z dnia [...] wydaną na skutek uchylenia przez Sąd decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Wójta Gminy P. ustalając jednocześnie, zgodnie ze wskazaniem Sądu, że pan M. w piśmie z dnia 10 czerwca 2000 r. wyjaśnił, że swoim pismem z dnia 10 marca 2000 r. nie wnosił o przeniesienie na aktualnego użytkownika obowiązku podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości lecz informował jedynie, iż płatnikiem tego podatku pozostaje pan M. P. jako właściciel Zakładu B. Dlatego też organ odwoławczy ustalił, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] nie zostało wniesione, a tym samym decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...].

Skarga pana M. F. na powyższą decyzję postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2007 r. została odrzucona.

Bezsporne było, że pani M. F. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją wymiarową Wójta Gminy P., jak i nadzwyczajnym – o stwierdzenie jej nieważności zakończonym ostatecznie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].

Zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W myśl art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej).

Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243

§ 2 wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

W niniejszej sprawie doszło do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej organu pierwszej instancji, która stała się ostateczna, po 14 dniach od jej doręczenia tj. w dniu 26 lutego 2000 roku, wobec stwierdzenia, że wniosek w tej sprawie – podatnika któremu doręczono tę decyzję, z dnia 20 października 2003 r. – został złożony po upływie roku od jej doręczenia (art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. w związku z art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 169, poz. 1387 ze zm.).

Sprawa dotyczyła więc odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z uwagi na fakt, iż żądanie podatnika, któremu decyzję tę doręczono, złożone zostało z uchybieniem terminu wymienionego w art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r., zaś jej istotą – stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji podatkowej z dnia 24 stycznia 2000 r. Z wnioskiem o wznowienie postępowania w jednej sprawie i stwierdzenie nieważności decyzji w drugiej sprawie wystąpiła osoba, która wcześniej nie była stroną w tych postępowaniach.

Z uwagi na to, że żądanie wznowienia postępowania jak i żądanie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć wyłącznie bądź postępowania zakończonego decyzją ostateczną bądź samej decyzji ostatecznej, a sporne między stronami było czy brak doręczenia decyzji wymiarowej, niezależnie od prawidłowości jej podstawy prawnej, jednemu z podatników, określonego w niej podatku, skutkowało jej ostatecznością należy rozpocząć od stwierdzenia, że o tym czy dana decyzja jest ostateczna stanowi treść art. 128 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.

Stosownie do treści art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Decyzja podatkowa rozstrzygająca sprawę co do jej istoty jest decyzją organu podatkowego powodującą dla podmiotów stosunków prawnopodatkowych określone skutki prawne o charakterze materialnym. Wśród decyzji podatkowych wyróżniamy decyzje dotyczące wysokości zobowiązania podatkowego (podatku), które mogą przybrać postać decyzji ustalającej lub określającej to zobowiązanie. Pierwsza z nich ma charakter konstytutywny, tworzący ustalone nią zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), druga zaś ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający fakt powstania takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Charakter ustalający lub określający decyzji podatkowych wynika z podatkowego prawa materialnego normującego dane zobowiązanie podatkowe. W przypadku podatku od nieruchomości ustawą taką jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844) w przedmiotowej sprawie w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. dalej ustawa podatkowa.

W myśl art. 6 ust. 7 tej ustawy podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Z przepisu tego wynika w sposób oczywisty, że wysokość podatku od nieruchomości ustalona jest w formie konstytutywnej decyzji podatkowej, a tym samym zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje w sposób opisany w art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (tak wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2363/02).

Stosownie do treści art. 2 ust. 3 ustawy podatkowej (w brzmieniu z 2000 r.) jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność małżonków lub odrębną własność każdego z nich, obowiązek podatkowy ciąży łącznie na dwojgu małżonków. zaś zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub współposiadanie (...), innych osób niż małżonkowie, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach. Porównując treść tych przepisów można stwierdzić, że ustawodawca nie traktował małżonków jak innych współwłaścicieli, stanowiąc o ich łącznym, a więc innym niż solidarny, obowiązku podatkowym.

Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 Ordynacji podatkowej). W stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. oznaczało to, że oboje małżonkowie wspólnie (razem) byli obowiązani do poniesienia przedmiotowego ciężaru podatkowego. Małżonkowie ponosili więc odpowiedzialność wspólną, a nie solidarną za przedmiotowe zobowiązanie podatkowe, a zobowiązanie to nie przybierało formy łącznego zobowiązania pieniężnego (art. 97 Ordynacji podatkowej). Podatek od wymienionych w art. 2 ust. 3 ustawy podatkowej nieruchomości stanowiących współwłasność małżonków wymierzany powinien być w jednej decyzji podatkowej, w której – jako zobowiązany mógł być wskazany jeden z małżonków lub oboje małżonkowie. Decyzją doręczono małżonkowi lub małżonkom na ich wspólny adres, a w przypadku oddzielnego zamieszkiwania na adres jednego z nich. Decyzja ta skutkowała wobec obu małżonków niezależnie od tego, który z nich faktycznie odebrał taką decyzję. Wynikało to wprost z przepisu ustanawiającego ich łączny, a nie solidarny obowiązek podatkowy. Zgodnie bowiem z art. 5 Ordynacji podatkowej zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz (...) gminy, podatku w wysokości, w terminach oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Podatnikiem, jako podmiotem przedmiotowego zobowiązania podatkowego (podatku), byli łącznie oboje małżonkowie i do nich jako małżonków bądź do jednego z nich powinna być adresowana przedmiotowa decyzja.

Należy przy tym zgodzić się z poglądem, że nie tytuł decyzji wymiarowej czy też jej sformułowanie powinny przesądzać o charakterze powstania zobowiązania podatkowego, lecz okoliczność, w jakich to zobowiązanie mogło powstać. W tym jednakże celu sięgnąć należy do przepisu ustawowego, bowiem obowiązek podatkowy określają ustawy (tak wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2000 r. sygn. akt

I SA/Gd 1494/97).

Wydana w 2000 r. decyzja podatkowa w stosunku do małżonków i w odniesieniu do stanowiących ich współwłasność nieruchomości mogła więc być doręczona jednemu z nich ze skutkiem dla drugiego. Nie oznaczało to jednak, że w toczącym się postępowaniu w sprawie tego podatku nie powinni uczestniczyć oboje małżonkowie jako strony tego postępowania ani nie zwalniało organu podatkowego z obowiązku wskazania w decyzji jednego lub obu małżonków jako zobowiązanych do uiszczenia wymierzonego nią podatku.

Przedmiotowa decyzja podatkowa mogła więc być doręczona tylko jednemu ze współmałżonków i winna być skierowana, wydana na imiona i nazwisko jednego lub obu małżonków. Brak oznaczenia obu małżonków w decyzji dotyczącej ich łącznego obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości i doręczenie decyzji jednemu z nich (określonemu w decyzji) nie powodowało, że w stosunku do drugiego z małżonków decyzja taka nie ma waloru ostateczności, o ile spełnione zostały warunki z art. 128 zd. 1 Ordynacji podatkowej. W tym przypadku małżonkowi, który nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu i na imię którego nie została wydana decyzja tworząca zobowiązanie podatkowe, przysługiwało uprawnienie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy w stosunku do decyzji podatkowej za 2000 r. pani M. F. z prawa tego nie skorzystała, a określony w cytowanym wyżej przepisie termin upłynął. Skuteczne doręczenie decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania, nawet w sytuacji, gdy z przyczyn od niej niezależnych, inna strona nie brała w nim udziału już powoduje, że decyzja ta wywołuje skutki prawne wobec jej wejścia do obrotu prawnego (art. 212 Ordynacji podatkowej) i staje się ostateczną jeżeli nie służy od niej odwołanie (art. 128 Ordynacji podatkowej).

Warto przypomnieć, że strona skarżąca podniosła jako okoliczność uzasadniającą rażące naruszenie prawa powodujące nieważność przedmiotowej decyzji podatkowej, fakt pominięcia skarżącej jako strony tego postępowania i niedoręczenie jej decyzji wymiarowej za 2000 r. W tej kwestii Sąd podziela pogląd, że brak udziału strony, bez własnej winy w postępowaniu, stanowi podstawę do wznowienia postępowania i nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności (tak wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 662/05). Przedmiotowa decyzja podatkowa (za rok 2000) stała się ostateczna wskutek jej niezaskarżenia przez stronę, której decyzję doręczono, zaś decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności stała się ostateczna w toku instancji.

Reasumując powyższe można stwierdzić, że wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania oraz stwierdzenie nieważności dotyczył decyzji ostatecznych w pierwszym przypadku organu odwoławczego, a w drugim organu podatkowego pierwszej instancji. Stroną tych postępowań w rozumieniu przepisu art. 133 Ordynacji podatkowej powinna być skarżąca, a brak jej udziału w wymienionych postępowaniach skutkował w stosunku do postępowania przed organem drugiej instancji wznowieniem, a w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej przez Naczelnika Gminy P. możliwością żądania przez skarżącą stwierdzenia jej nieważności, bez względu na treść obowiązującego do końca 2002 r. przepisu art. 249 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja ta nie była do niej kierowana, a przez to nie została jej doręczona.

Nawet gdyby przyjąć, że w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. wydanie decyzji podatkowej wyłącznie w stosunku do jednego ze współmałżonków w sytuacji, gdy nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania stanowiły ich współwłasność, nie rodziło wspólnego zobowiązania podatkowego tych małżonków, lecz wyłącznie zobowiązania tego z nich, do którego została skierowana to i tak nie powodowałoby to nieważności takiej decyzji. Oznaczałoby to tylko tyle, że w stosunku do skarżącej, ciążący na małżonkach łączny obowiązek podatkowy nie przekształcił się w łączne zobowiązanie podatkowe, a decyzja podatkowa z 2000 r. nie czyniła ją podatnikiem przedmiotowego podatku. Rozstrzygnięcie to, w kształcie nadanym przez organ podatkowy, stało się decyzją ostateczną wiążącą organ podatkowy i stronę, której została doręczona. Brak wskazania w decyzji innej niż wymienione w niej osoby, do której – z uwagi na obowiązujące przepisy prawa – mogła być również skierowana, nie powoduje jej "nieostateczności" czy "nieistnienia", o ile została doręczona jednemu z podmiotów, na których ciążył, wynikający z przepisów prawa, obowiązek podatkowy i ustalone nią zobowiązanie.

Osobie, będącej stroną postępowania, która bez własnej winy, w nim nie uczestniczyła, a wydana bez jej udziału decyzja została doręczona innym stronom postępowania i zgodnie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej stała się ostateczna, przysługuje żądanie wznowienia takiego postępowania. Wznowienie postępowania bez wniosku takiej strony jest niedopuszczalne (art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej), podobnie jak pozbawione podstaw jest doręczenie tej osobie decyzji, która nie została (błędnie) do niej skierowana. Osoba taka może natomiast domagać się stwierdzenia nieważności takiej decyzji, o ile obarczona jest ona wadami wymienionymi w art. 247 Ordynacji podatkowej, w przypadku, gdy skutki stwierdzenia nieważności decyzji mogą dotyczyć jej interesu prawnego lub obowiązku.

Zgodnie z treścią art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlega rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy zmienionej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa ta generalnie weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Jej przepisy przejściowe nie regulowały kwestii wznowienia postępowania zatem po dniu 31 grudnia 2002 r. do tego rodzaju postępowań, o ile nie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 22 § 2 tej ustawy, należało stosować przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r.

Z powołanych wyżej przepisów oraz stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy wynika, że w stosunku do żądania wznowienia postępowania należało stosować przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące po dniu 31 grudnia 2002 r. a w stosunku do żądania stwierdzenia nieważności decyzji przepisy obowiązujące do tej daty.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy podatkowej, lecz ustalenie czy decyzja ostateczna jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści art. 247 § 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. organ podatkowy odmówi jednak stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie decyzji w tej sprawie nastąpiłoby po upływie terminów przewidzianych w art. 68 lub w art. 70. Oznaczało to, że upływ terminów przedawnienia prawa do wydania decyzji w danej sprawie bądź danego zobowiązania podatkowego, stanowi negatywną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji bez względu na to czy nosiła w sobie wadę stanowiącą o jej nieważności. Organ podatkowy, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdza w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności tej decyzji (art. 251 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu do 31 grudnia 2002 r.).

Postępowanie wszczęte na podstawie art. 248 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. wymaga, aby organ, w tym postępowaniu, badał każdą z przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji, o których mowa w art. 247 § 1 tej ustawy. W przypadku, gdy wada taka zaistniała organ obowiązany jest ustalić czy w sprawie nie zachodzi przesłanka negatywna wymieniona w art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej.

Poza sporem było, że w podstawie prawnej decyzji podatkowej za 2000 r. między innymi powołano przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego (Dz. U. Nr 105, poz. 1200), które w sprawie nie miały zastosowania. Decyzję wydano w stosunku do jednego z małżonków, których współwłasnością lub współużytkowaniem wieczystym objęte były przedmioty opodatkowane podatkiem od nieruchomości i doręczono wyłącznie małżonkowi wymienionemu w decyzji. Doszło w ten sposób do naruszenia prawa.

Spór między stronami w tej kwestii dotyczył oceny wymienionych naruszeń, tego czy miały one charakter "rażący".

Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (tak wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt II FSK 27/05). Błąd w przywołaniu częściowo błędnej podstawy prawnej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności podjętego rozstrzygnięcia (tak wyrok NSA z dnia 3 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2684/04). O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki (tak wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt FSK 2294/04). Postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa musi być związane z konkretnym przepisem, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza wykładnią językową (tak wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt FSK 1371/04).

Jak wspomniano już wyżej w 2000 r. na podatnikach będących małżeństwem ciążył łączny obowiązek podatkowy w podatku od ich nieruchomości, a tym samym decyzja ustalająca to zobowiązanie podatkowe powinna być skierowana bądź do jednego bądź do obu małżonków jako podatników tego podatku i doręczona jednemu z nich ze skutkiem dla drugiego. Gdyby zaś uznać, że wydanie decyzji tylko wobec jednego z małżonków stanowiło naruszenie obowiązującego w 2000 r. przepisu art. 2 ust. 3 ustawy podatkowej, to i tak naruszenie to nie miało charakteru rażącego skoro ustalone nią zobowiązanie podatkowe powstało, choć – na mocy tej decyzji – nie mogło być dochodzone bezpośrednio od małżonka w niej niewymienionego. Należy bowiem zauważyć, że na podstawie art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność za takie zobowiązanie obejmowała również majątek wspólny wymienionego w niej podatnika i jego małżonka.

Skierowanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2000 do jednego z małżonków, na których ciążył łącznie obowiązek podatkowy od nieruchomości stanowiących ich współwłasność lub odrębny majątek każdego z nich nawet gdyby naruszało prawo, to z uwagi na łączący małżonków małżeński ustrój majątkowy nie było rażące, gdyż w istocie nie zwalniało drugiego z nich z odpowiedzialności podatkowej w granicach ich majątku wspólnego. Małżonek na imię którego wydano decyzję i któremu ją doręczono nie został obarczony podatkiem w zakresie szerszym niż wynikający z prawa skoro chodziło o łączny, a więc bezudziałowy, a nie solidarny obowiązek podatkowy. Zapłata tego podatku przez jednego z małżonków, na imię którego decyzja taka została wydana, stanowiło wypełnienie tego obowiązku w ramach łącznej małżonków wspólności majątkowej i działania w sprawach zwykłego zarządu ich wspólnym majątkiem.

Decyzja ustalająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości wydana w stosunku do jednego z małżonków, na których ciążył łączny obowiązek podatkowy w tym podatku i doręczenia wyłącznie temu małżonkowi nie naruszała prawa w sposób "rażący" z uwagi na inny niż solidarny charakter tego obowiązku co oznaczało, że niezależnie od tego czy wynikające z tego obowiązku zobowiązanie powstało wobec jednego czy obu małżonków jego zakres, wymiar nie ulegał zmianie bowiem na każdym z nich razem czy oddzielnie ciążył łącznie taki sam obowiązek podatkowy. Małżonek, który został pominięty w takiej decyzji miał interes prawny o stwierdzeniu jej nieważności skoro podatek w niej określony mógł być egzekwowany z majątku wspólnego małżonków. Nie mógł jednak domagać się stwierdzenia jej nieważności wskazując na to, że jest również podatnikiem ustalonego nim podatku, a w istocie zmierzając do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji tworzącej zobowiązanie drugiego z małżonków i w sytuacji, gdy stwierdzenie jej nieważności skutkowałoby zwolnieniem obu małżonków z ciążącego na nich obowiązku, z uwagi na przedawnienie prawa do ustalenia przedmiotowego zobowiązania.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji uprawniony do tego organ nie stwierdził by przedmiotowa decyzja Wójta Gminy P. obarczona była wadami wymienionymi w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając jako organ pierwszej i drugiej instancji prawidłowo uznało, że błędnie powołane w podstawie prawnej decyzji wymiarowej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa skoro obok wymienionego rozporządzenia powołano przepisy ustaw stanowiących podstawę ustalenia wysokości podatku od nieruchomości i tylko ten podatek ustalono. Zasadnie stwierdziło, że decyzja ustalająca przedmiotowe zobowiązanie stała się ostateczna, zaś brak udziału jednego z małżonków współwłaścicieli opodatkowanych nieruchomości jako strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją oraz brak jej doręczenia temu małżonkowi nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności gdyż jest to przesłanka wznowienia postępowania zakończonego taką decyzją.

Przedmiotowa decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe za 2000 r., aczkolwiek nie odpowiadała treści ówczesnego art. 2 ust. 3 ustawy podatkowej, nie nakładała innych niż opisane w tym przepisie obowiązków, nie została skierowana do innej osoby niż jedna z wymienionych w tej normie prawnej ani też nie nakładała obowiązku podatkowego na inne niż pozostające we współwłasności małżonków przedmioty opodatkowania. Nie naruszała więc prawa w sposób opisany w art. 247

§ 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Na marginesie należy zauważyć, że skarżący nie kwestionowali wysokości ustalonego podatku, jego przedmiotu czy podmiotu. Twierdzili wyłącznie, że decyzja ta powinna być doręczona obu małżonkom oddzielnie skoro na obu z nich ciążył przedmiotowy obowiązek podatkowy. Wada ta nie stanowiła rażącego naruszenia prawa z przyczyn, o których była mowa wyżej. Przedmiotowa decyzja co wynika z jej treści ustalała podatek od nieruchomości, a nie łączne zobowiązanie pieniężne mimo, iż została tak nazwana. Błąd ten również nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż o tym jakie zobowiązanie podatkowe zostało nią ustalone decyduje zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz przepis ustawy określający daną powinność podatkową.

Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] nie odpowiadała w pełni treści art. 210 § 1 pkt 3, 4 i 6 Ordynacji podatkowej jednak i w tym przypadku naruszenie to nie mogło doprowadzić do stwierdzenia jej nieważności skoro wymieniono w niej współwłaściciela przedmiotowych nieruchomości, jednego ze współmałżonków, a nie osobę nie będącą podmiotem tego podatku, powołana podstawa prawna decyzji była błędna tylko częściowo i tylko w zakresie którego decyzja ta nie obejmowała zaś jej uzasadnienie faktyczne i prawne aczkolwiek szczątkowe nie było sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i stanowiło wyjaśnienie stronie zasadniczych przesłanek rozstrzygnięcia. Uchybienia te nie miały takiego charakteru i tej wagi, by nakazywało ich kwalifikowanie jako rażąco naruszających prawo.

Dodatkowo warto zauważyć, że organ rozpoznający sprawę właściwie wskazał, iż postępowanie dotyczyło decyzji konstytutywnej ustalającej podatek od nieruchomości za rok 2000, a zatem stwierdzenie jej nieważności z uwagi na upływ terminu przedawnienia było prawnie niemożliwe. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wyjaśniono, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domagała się skarżąca, została wydana z naruszeniem prawa oraz podano okoliczności, z powodu których nie stwierdzono nieważności tej decyzji. W ten sposób spełniono wymogi art. 251 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji pismem z dnia 5 lutego 2007 r., a więc po upływie trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego też organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nawet w przypadku zaistnienia wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej musiałby odmówić żądaniu skarżącej, co też w niniejszej sprawie uczynił.

Decyzja podatkowa za 2000 r. nie naruszała rażąco przepisów ustawy podatkowej czy przepisów postępowania dlatego też nie była sprzeczna z art. 83 czy 87 ustawy konstytucyjnej zaś decyzja odmawiająca stwierdzenia jej nieważności nie uchybiała ani art. 2 Konstytucji RP ani art. 120 i 121 § 1 w związku z art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej, skoro została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.

Twierdzenie strony skarżącej, że organ odwoławczy powinien z urzędu uchylić decyzję wymiarową jeszcze przed upływem terminu przedawnienia żądania w tej sprawie nie zasługiwało na aprobatę, gdyż zarówno wówczas, jak i obecnie organ ten nie stwierdził jej uchybień tego rodzaju, które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób przewidziany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i na mocy art. 151 tej ustawy skargę oddalił.