Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 653/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2011-2016 w związku

z uchybieniami (błędami) w wydanych decyzjach. Zdaniem wnioskodawcy, jego nieruchomość winna być opodatkowana podatkiem rolnym a nie podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie organu skarżący wyjaśnił, że przedmiotem sporu są trzy, w jego ocenie, prawnie wadliwe decyzje wydane przez Prezydenta M. T. w dniu [...] r., dotyczące ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2016, 2015 i 2014. Wnioskodawca podniósł, że organ podatkowy naruszył ustawę o podatku rolnym, która zwalnia jego nieruchomość z podatku rolnego. Jego zdaniem, decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014 wydanej przez Prezydenta M. T., za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...], z uwagi na brak przesłanek, o których mowa w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej O.p.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 617 ze zm.), dalej u.p.r. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione

i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniosło, że kluczową i zarazem jedyną przesłanką nieważności postępowania, jaką należało wziąć pod rozwagę jest zawarta w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przesłanka wydania decyzji

z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu organ stwierdził, że skarżący upatruje rażącego naruszenia prawa w tym, że Prezydent M. T. nie zastosował, w stosunku do nieruchomości będącej jego własnością ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, w tym zwłaszcza przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 zwalniającego z opodatkowania m. in. użytki rolne klasy VI.

Zdaniem SKO, skarżący nie dostrzega zmiany stanu faktycznego mającego wpływ na zastosowanie właściwych przepisów prawa. O ile bowiem do dnia [...] r. dz. nr [...] stanowiły użytek rolny klasy VI, i w związku z tym korzystały ze zwolnienia z podatku rolnego, to od powyższej daty, w związku ze zmianą przeznaczenia gruntów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków, w/w działki stanowią tereny mieszkaniowe. Zgodnie natomiast z przepisem art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jeżeli więc w 2014 r. działki nr [...] nie były zaewidencjonowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, to nie mogły być za ten rok opodatkowane podatkiem rolnym. Tym samym, zdaniem organu, ustawa o podatku rolnym w ogóle nie ma zastosowania, w tym także przepis art. 12 ust. 1 pkt 1.

W ocenie Kolegium, decyzja z [...] r. nie jest więc obarczona kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa w postaci naruszenia przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., bowiem organ w ogóle tego przepisu nie stosował. Jednocześnie Kolegium oceniło, że Prezydent M. T. słusznie i prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016, poz. 716 j.t. dalej "u.p.o.l." ) albowiem przedmiotem opodatkowania jest grunt i budynek (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w ustawy). Stawki podatkowe odpowiadają wskazanym w uchwale Rady M. T.. Powierzchnia gruntów podlegających opodatkowaniu wynika ze znajdujących się w aktach sprawy organu I instancji wypisu z rejestru gruntów, natomiast powierzchnia użytkowa budynku wynika z rubryki nr [...] formularza IN - [...] złożonego przez odwołującego w dniu [...] r. Prawidłowo również, w ocenie organu odwoławczego, zastosowano przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie terminów płatności rat podatku oraz co do pouczeń zawartych w decyzji.

W skardze do tut. Sądu strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości, zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

- art. 8 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej przejawiające się w braku zbadania przez Kolegium dopuszczalności trybu zmiany klasyfikacji przedmiotowych gruntów oraz braku poinformowania skarżącego przez Prezydenta M. T. o tej okoliczności;

- art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy przejawiające się w nieodniesieniu się organu do argumentów przedstawionych przez skarżącego w przedmiocie dopuszczalności trybu zmiany klasyfikacji przedmiotowych gruntów oraz braku poinformowania skarżącego przez Prezydenta M. T. o tej okoliczności;

- art. 77 § 1 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie

i w konsekwencji wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przejawiające się w niewyczerpującym zebraniu i rozparzeniu materiału dowodowego

w zakresie zbadania przez Kolegium dopuszczalności trybu zmiany klasyfikacji przedmiotowych gruntów oraz braku poinformowania skarżącego przez Prezydenta M. T. o tej okoliczności;

- art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że decyzja Prezydenta M. T. z dnia [...] r. ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014 nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy uzasadnione wątpliwości budzi dopuszczalność trybu zmiany klasyfikacji przedmiotowych gruntów oraz brak poinformowania skarżącego przez Prezydenta M. T. o tej okoliczności;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci:

- art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zwolnienie opisane w treści powyższego przepisu jest aktualne.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

I. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa, w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

II. Zasadniczym przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia, czy zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta M. T. z dnia [...] r., ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014.

W złożonej skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że decyzja Prezydenta M. T. z dnia [...] r. ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014 nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy uzasadnione wątpliwości budzi dopuszczalność trybu zmiany klasyfikacji przedmiotowych gruntów oraz brak poinformowania skarżącego przez Prezydenta M. T. o tej okoliczności.

Wobec powyższego wyjaśnić należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli taka decyzja zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności) określoną w art. 247 § 1 O.p. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie rozstrzyga się jednak sprawy na nowo, przeprowadzając kolejne pełne postępowanie wyjaśniające, jak ma to miejsce w trybie odwoławczym, a jedynie bada, czy w dacie wydania kontrolowanej decyzji nie doszło do kwalifikowanego naruszenia obowiązujących wówczas przepisów prawa. Dlatego też, stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie w razie wystąpienia przesłanki określonej art. 247 § 1 O.p., co ma swoje umocowanie w obowiązku respektowania zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

Zgodnie zatem z powołanym w skardze art. 247 § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją . Musi ono zatem być oczywiste, łatwe do stwierdzenia ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1362/06 , opubl. w Lex pod nr 440655, J.Borkowski [w:] B.Adamiak, J. Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki- Ordynacja podatkowa, Komentarz- Wyd. Unimex Wrocław 2006 , s. 906-909). Postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa musi być związane z konkretnym przepisem, którego treść nie budzi wątpliwości, a jego interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni, poza wykładnią językową ( por. wyrok NSA z 28 stycznia 2005 r., FSK 1371/04, LEX nr 180622 oraz z 18 listopada 2014 r., II FSK 2850/12 dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Wobec tego, naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Według Słownika Języka Polskiego (pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s.24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 czerwca 2007 r., I OSK 996/06 (Lex nr 354687) stwierdził, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględnić zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wobec tego w sytuacji, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej

Rażące naruszenie prawa może dotyczyć zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przepisów wymienionych jako podstawa prawna decyzji, jak i tych, które zgodnie z ich treścią tworzą rzeczywisty stan prawny. Rażące naruszenie przepisów postępowania może nastąpić wówczas, gdy postępowanie organu lub istota załatwienia sprawy nie odpowiadają nakazom wynikającym z przepisów prawa lub łamią nakazy w nim ustanowione, zaś wadliwa treść decyzji jest wynikiem uchybienia przepisom postępowania. Wady stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji mają bowiem charakter materialnoprawny, dotykają samej decyzji, jej skutków prawnych, dotyczą elementów stosunku prawnego, tworzonego lub ustalanego przez decyzję. Przy czym, nie będzie uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu ( np. wyrok NSA z 8 grudnia 2005 r., II FSK 27/05, LEX nr 187767; wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II FSK 1637/11, Lex nr 1336893).

III. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do kwalifikowanego naruszenia wskazanych przepisów prawa, skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta M. T. z dnia [...] r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2014r.

W złożonej skardze akcentowany jest brak zbadania przez SKO dopuszczalności trybu zmiany klasyfikacji gruntów, bez wskazania okoliczności, które za tym przemawiają oraz poinformowania o tym skarżącego przez Prezydenta M. T.. Zdaniem skarżącego, w sprawie powinno mieć zastosowanie zwolnienie opisane w treści przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

Wobec tak postawionych zarzutów należy ponownie wskazać, że celem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy co do jej istoty, lecz zbadanie tylko i wyłącznie, czy ostateczna decyzja narusza prawo w sposób kwalifikowany. Postępowanie to, nie może zatem służyć do weryfikowania wątpliwości związanych z prawidłowym ustaleniem przedmiotu opodatkowania. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. możliwe jest w przypadku stwierdzenia wady prawnej tkwiącej w samej decyzji, a nie w jej podstawie faktycznej.

Kwestia trybu zmiany klasyfikacji gruntów i jego dopuszczalności nie jest domeną postępowania podatkowego. W zakresie podatku od nieruchomości lub podatku rolnego Prezydent M. T. działa wyłącznie jako organ podatkowy, ustalający wymiar tego podatku. Przy czym, przedmiot i podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości lub podatku rolnego ustalana jest w oparciu o obowiązujące, w okresie, za który ustalany jest podatek, zapisy w ewidencji gruntów i budynków, a obowiązkiem organu podatkowego przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości lub rolnego jest uwzględnienie danych zawartych i wynikających z tej ewidencji.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Z kolei art. 1 ustawy o podatku rolnym stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016r., poz. 1629 j.t. dalej "u.p.g.k." ) Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl natomiast art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, a w przypadku budynków ich położenie, przeznaczenie, funkcje użytkowe i ogólne dane techniczne. Dane zawarte w przedmiotowej ewidencji mają przy wymiarze podatku charakter wiążący, a organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie.

Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W oparciu o prezentowane i podzielane przez Sąd rozpatrujący sprawę poglądy zawarte w przywołanych orzeczeniach należy przyjąć, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania nieruchomości mają zapisy wynikające z ewidencji. Formalne podważenie zgodności tych zapisów ze stanem rzeczywistym, bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, którymi stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.g.k. są starostowie, do obowiązków których należy m.in. prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, a którym, zgodnie z ust. 2 tego przepisu, należy zgłaszać ( obowiązek ten dotyczy również właścicieli gruntów ), zmiany danych objętych tą ewidencją.

Dopóki dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków nie zostaną zmienione we właściwym trybie administracyjnym, mają one charakter wiążący dla organu podatkowego ( v. wyrok NSA z dnia 05 czerwca 2014r., sygn. akt II FSK 1647/12 ).

Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy ( v. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2043/11, dostępny j/w ).

Zatem SKO prawidłowo wskazało, że ponieważ w dniu [...]. nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów z ornych na mieszkaniowe, to wydając decyzję w sprawie ustalenia wymiaru podatku za 2014r. organ podatkowy był związany aktualnymi zapisami ewidencji gruntów i budynków w zakresie klasyfikacji gruntów, a nie ich przeznaczeniem z dnia ich nabycia. O ile bowiem do dnia [...] r. działki nr [...] stanowiły użytek rolny klasy VI, i w związku z tym korzystały ze zwolnienia z podatku rolnego, to od tej daty, w związku ze zmianą przeznaczenia gruntów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków, działki te stanowią tereny mieszkaniowe.

Skoro zatem ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień [...]. wynika, że działki nr [...] nie były zaewidencjonowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, ale jako tereny mieszkaniowe i stan ten nie uległ zmianie, to nie mogły być za ten rok opodatkowane podatkiem rolnym, wobec czego ustawa o podatku rolnym, w tym także jej przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 nie miały zastosowania.

Podkreślenia wymaga, że skarżący posiadał wiedzę o zmianie przeznaczenia gruntów z użytków rolnych na tereny mieszkaniowe, co wynika chociażby z pisma Prezydenta M. T. z dnia [...]. wzywającego skarżącego do złożenia informacji na podatek od nieruchomości, dotyczącej spornej nieruchomości. W piśmie tym podano, że z informacji posiadanych przez organ podatkowy wynika, że w miesiącu listopadzie 2013r. został dopuszczony do użytkowania przez PINB PG w T. budynek mieszkalny o pow. U. 566 m2 położony w T. przy ul. F. [...]. Podano również, że dnia [...]. nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów z gruntów ornych R VI na tereny mieszkaniowe B.

Co, więcej, w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 złożonej [...]. skarżący oświadczył, że w listopadzie 2013r. został oddany budynek do użytku jako budynek mieszkalny oraz, że [...]. nastąpiła zmiana kwalifikacji gruntów, z gruntów ornych kl. VI na tereny mieszkaniowe B. Powyższe przeczy argumentacji skargi o niepoinformowaniu skarżącego o okoliczności zmiany klasyfikacji gruntów.

O naruszeniu prawa, w sposób o jakim mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., nie świadczy również brak wcześniejszej reakcji organu podatkowego na zmianę klasyfikacji gruntów i wydanie za lata 2011, 2012 i 2013 decyzji w sprawie ustalenia wymiaru podatku rolnego, określających kwotę podatku jako [...] zł, z uwagi na to, że użytki rolne klasy VI korzystają ze zwolnienia z podatku rolnego. Fakt wydania błędnych decyzji za wcześniejsze lata podatkowe, nie może determinować konieczności wydania błędnych decyzji za kolejne lata podatkowe. Byłoby to w sposób oczywisty sprzeczne z omówionymi wcześniej przepisami prawa, nakazującymi organom podatkowym uwzględnianie danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego, które to dane, mają dla tych organów charakter wiążący.

Należy również zauważyć, że obowiązek podatkowy ma charakter powszechny, i znajduje swoje umocowanie również w treści art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącym, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Wobec tego, Prezydent M. T., działając w ramach przyznanych mu kompetencji jako organ podatkowy, był nie tylko uprawniony, ale przede wszystkim zobowiązany do podjęcia czynności związanych z wymiarem podatku od nieruchomości, a jego działania w tym zakresie, znajdowały umocowanie w przywołanych przepisach prawa. W takim wypadku, działanie organu nie narusza przepisów art. 2, 32 i 64 Konstytucji. Z tych przyczyn nietrafne było odwołanie się przez skarżącego na rozprawie do poruszanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 kwietnia 1999r. sygn. akt K 36/98 kwestii, w tym w szczególności, mając na uwadze argumentację podnoszoną na etapie postępowania, związanych z zasadą ochrony praw nabytych, która to zasada, mając na uwadze przedmiot i charakter sprawy nie mogła i nie została w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób naruszona. To nie ingerencja w prawa nabyte, ale zmiana klasyfikacji gruntów i jej odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków stanowiły podstawę wymiaru podatku od nieruchomości.

Podobnie, nieadekwatny do istoty rozpoznawanej sprawy jest przywołany na rozprawie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2016r. sygn. akt II CSK 232/15, w którym rozważana była kwestia od jakiej chwili wywołuje skutki prawne dla akcjonariuszy zmiana statutu spółki akcyjnej wyłączająca dopuszczalność zamiany akcji imiennych na akcje na okaziciela, a w szczególności, czy akcjonariusz, który na podstawie art. 334 § 2 k.s.h. i statutu spółki nie przewidującego zakazu zamiany akcji imiennych na akcje na okaziciela wystąpił o dokonanie zamiany akcji, nabył roszczenie o zamianę i czy zasadność oraz skuteczność tego roszczenia należy oceniać według stanu z chwili wystąpienia z roszczeniem, bez względu na późniejszą zmianę statutu wykluczającą możliwość zamiany, czy też z uwzględnieniem zmiany statutu. Ta, zupełnie nie przystająca do realiów rozpoznawanej sprawy kwestia, była przedmiotem analizy i oceny dokonanej przez Sąd Najwyższy, który w odniesieniu do analizowanej sprawy uznał, że jeżeli prawo (roszczenie) powstało na gruncie określonego stanu faktycznego i prawnego, to zasadność roszczenia ocenia się według przepisów obowiązujących w czasie gdy roszczenie to (prawo) powstało, nie zaś przepisów późniejszych.

Z powyższych względów, w analizowanej sprawie, brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja Prezydenta M. T. z dnia [...] r., ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014. została wydana w warunkach wystąpienia rażącego naruszenia prawa, czy też pozostałych, wskazanych w przepisie art. 247 § 1 okoliczności. Organ podatkowy działał bowiem na podstawie przepisów prawa i w ramach przyznanej mu kompetencji wydał decyzję, która zawiera rozstrzygnięcie spójne z wskazaną w niej podstawą prawną, co prawidłowo oceniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odmawiając stwierdzenia nieważności tej decyzji.

SKO w zaskarżonej decyzji w sposób czytelny i trafny odniosło się do istoty sprawy, w kontekście wskazanej we wniosku podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, mając przy tym na uwadze, nadzwyczajny charakter postępowania prowadzonego w tym przedmiocie, które nie może i nie powinno zmierzać do weryfikacji ustaleń dokonanych w zwyczajnym postępowaniu podatkowym. Powyższe czyni również niezasadnymi zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, z tą uwagą, że w sprawie miały zastosowanie odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej.

Wobec przytoczonych okoliczności oraz trafności podjętego rozstrzygnięcia, nie została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Wydanie decyzji nie realizującej oczekiwań strony, ale zgodnej z prawem, w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, adekwatnego do przedmiotu sprawy, w sposób oczywisty zasady tej nie narusza.

Sąd nie uwzględnił wniosku strony o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

L. Kleczkowski M. Łent J. Szulc