Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1991/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] Rada do Spraw Uchodźców (dalej również jako "Rada", "organ odwoławczy"), działając w oparciu o art. 89p ust.1 oraz art. 19 ust.1 pkt 1, art. 20 ust.1 pkt 1, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (jt. Dz.U. z 2012r. poz. 680 z późn. zm. - dalej "ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony") w związku z art. 513 ust.1 pkt 1, w zw. z art. 484 w zw. z art. 514 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013r., poz. 1650 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm. - dalej zwany: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania B. L. (dalej: "wnioskodawca" lub "aplikant" lub "skarżący") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szefa Urzędu") z dnia [...] listopada 2014r. nr [...], orzekającej o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją tą objęte zostały również małżonka wnioskodawcy: T. S. oraz małoletnie dziecko Z. S. ur. [...] października 2013r.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. B. L. obywatel [...], narodowości [...], zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem została także objęta małżonka Cudzoziemca – T. S. W trakcie pobytu w Polsce urodziło się Cudzoziemcowi dziecko Z. S., które również zostało objęte wnioskiem.

Po przeprowadzeniu postępowania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2013r. nr [...] odmówił nadania B. L. statusu uchodźcy na terytorium RP, powołując się na przepis art. 19 ust.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Od powyższej decyzji B. L. złożył odwołanie po którego rozpoznaniu Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...] uchyliła decyzję organu pierwszej instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] odmówił nadania statusu uchodźcy B. L. powołując się na przepis art., 19 ust.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców, jak również brak jest przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej, jak i zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP.

Od w/w decyzji B. L. złożył odwołanie.

Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż przy rozstrzyganiu sprawy Rada kierowała się literalnym brzmieniem art. 13 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Zdaniem Rady zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i podczas przeprowadzonego wywiadu aplikant nie przytoczył faktów lub okoliczności, które mogłyby świadczyć o prześladowaniu go, lub uzasadniałyby obawę przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Rada uznała za dowiedzione, że cudzoziemiec nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej, a okoliczności wyjazdu z kraju pochodzenia wskazane przez niego w toku postępowania nie były tożsame z indywidualnym prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej. Zdaniem Rady nie zaistniały też przesłanki do udzielenia aplikantowi ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. Organ podkreślił również, że przesłuchana przez organ I instancji żona cudzoziemca T. S., oświadczyła, że osobiście nie miała żadnych problemów w kraju pochodzenia, nie była poddawana przemocy psychicznej ani fizycznej, ale bała się o męża, gdy go zabierali i mu grozili. Wskazała, że nie byłą nigdy zatrzymana, ani aresztowana, jak również sądzona czy prześladowana. Wyjaśniła, że nie chce wracać do kraju, bo boi się że mąż znów będzie miał problemy.

Niezgadzając się z orzeczeniem Rady do Spraw Cudzoziemców B. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie decyzji Rady i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia dziecka.

Decyzji Rady skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

1/ postępowania, tj.:

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego umożliwiającego podjęcie decyzji w sprawie oraz wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem słusznego interesu strony

-art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w tym uznanie, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem,

2/ prawa materialnego, tj.:

-art. 13 ust. 1 w zw. z art. 19 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony w związku z art. 3 i 5 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

-art. 15 w zw. z art. 20 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie w sprawie wobec odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej,

-art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności w skutek nieuwzględnienia stanu zdrowia małoletniej córki skarżącego, a w konsekwencji uznanie, że jej wydalenie do kraju pochodzenia nie będzie stanowisko naruszenia praw dziecka w stopniu istotnie zagrażającym jej rozwojowi psychofizycznemu.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, która miała miejsce w dniu 22 stycznia 2016r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia córki skarżącego i popierał skargę. Sąd dopuścił wnioskowany dowód w sprawie. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - jt. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady prowadzi do następujących wniosków:

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Rady było wyjaśnienie, czy skarżący oraz objęci wnioskiem skarżącego członkowie jego rodziny spełniają przesłanki niezbędne do uzyskania alternatywnie: 1) statusu uchodźców, 2) ochrony uzupełniającej albo 3) zgody na pobyt tolerowany.

W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania obowiązujących w tej materii przepisów prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej - statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony - cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.

Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujące podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

W związku z powyższym, przy uwzględnieniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych (tym samym uznając, że bezcelowe jej przytaczanie tej szczegółowej argumentacji w tym miejscu), że w przypadku skarżącego brak jest podstaw do twierdzenia, że jest on narażony na prześladowania w rozumieniu cyt. ustawy, nie istnieje też ryzyko obawy o naruszenie praw zagwarantowanych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Skarżący nie przedstawił i nie wykazał bowiem żadnych istotnych faktów lub okoliczności, które mogłyby być zakwalifikowane jako indywidualne prześladowanie, lub mogłyby uzasadniać obawę przed takim prześladowaniem w przyszłości. Skarżący, jak wynika z akt, nie był osobą bezpośrednio zagrożoną prześladowaniem z przyczyn, jakie określa Konwencja Genewska dotyczącą statusu uchodźcy. Otrzymał on paszport zagraniczny i bez przeszkód podróżował po [...] co potwierdza tezę, że nie był on w kręgu zainteresowań władz [...] i nie był osobą stanowiącą zagrożenie dla interesów tego państwa jak również w jego wypadku nie istniała realna i uzasadniona obawa prześladowań w kraju pochodzenia.

Racje przy tym należy przyznać organom, które wywiodły, iż zeznania cudzoziemca są nieprzekonujące i niewystarczające dla udzielenia międzynarodowej ochrony. Niewątpliwie należy bowiem uznać, że są one ogólnikowe i niespójne a nadto nie zostały poparte żadnymi materiałami dowodowymi ani żadną rzeczową argumentacją. Słusznie też zwrócił uwagę organ odwoławczy, że część zeznań skarżącego, na różnych etapach postępowania, jest sprzeczna a tym samym zeznania takie w tych kwestiach nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu, jak również niewątpliwie wpływają na ogólną wiarygodność skarżącego.

W konsekwencji należy również stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie do [...] skarżący zostanie zatrzymany, poddany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu, bądź też jego powrót stworzy poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla jego życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że może być wobec skarżącego orzeczona kara śmierci lub może dojść do wykonania egzekucji. Skoro bowiem władze [...] pozwalały skarżącemu (i jego rodzinie) podróżować poza granice kraju na podstawie wydanego przez te władze paszportu, to tym bardziej aktualnie, gdy sytuacja w [...] jest stabilniejsza skarżący nie będzie narażony na zagrożenia, szczególnie, że z informacji odnoszącej się do kraju pochodzenia Skarżącego (karta 304-285) wynika, że spada sukcesywnie liczba ofiar, w tym ofiar w śród cywilów. Tak więc wobec braku rzeczywistej obawy wystąpienia powyższych okoliczności, przyjąć należy, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły również przesłanki, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej. Szczególnie, że jak wynika z oświadczenia i zeznań skarżącego złożonych we wniosku oraz podczas przesłuchań statusowych, nie należał on do żadnych organizacji politycznych, społecznych czy religijnych, a także nie orzeczona została wobec niego kara śmierci lub aby groziło mu wykonanie egzekucji. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla Strony a z pewnością nie można mówić by w [...] miało miejsce powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

W ocenie Sądu brak jest również w sprawie przesłanek do zastosowania w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, do analizy których organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej gdy jego wydalenie:

- mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

- naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11 - dalej "Konwencja o prawach dziecka"), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby prawo do życia skarżącego, czy jego bliskich, było zagrożone ze strony władz kraju pochodzenia.

Sąd zauważa również, że informacje dotyczące aktualnej sytuacji w [...] wskazują (dokumenty znajdujące się w aktach sprawy), że obecna sytuacja jest wprawdzie trudna, ale ewentualne działania naruszające prawa człowieka nie są skierowane na ogół na ludność cywilną. Również zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie nie wskazuje aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący miał być narażony na prześladowanie lub innego rodzaju represje.

Sąd uznaje również, że w sytuacji, w której wydalenie z Polski miałoby dotyczyć łącznie wszystkich członków rodziny skarżącego, nie zaś prowadzić do rozdzielenia rodziny, to brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do udzielenia członkom rodziny skarżącego zgody na pobyt tolerowany na podstawie art.97 ust.1 pkt 1a w/w ustawy z uwagi na konieczność uniknięcia naruszenia prawa członków rodziny skarżącego do życia rodzinnego.

Nie ma również w tym kontekście podstaw do przyjęcia, że wydalenie skarżącego wraz z rodziną naruszałoby prawa córki skarżącego, określone w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym jej rozwojowi psychofizycznemu. Wiąże się to w pierwszej kolejności z omówionym już wcześniej niewykazaniem przez skarżącego, że jego rodzina stoi w obliczu realnej groźby prześladowań w kraju pochodzenia, w drugiej natomiast kolejności z faktem, że mimo iż nie można wykluczyć że w Polsce dziecko skarżącego mogłoby liczyć na lepszy poziom opieki zdrowotnej niż w kraju pochodzenia, co słusznie podniosła Rada, to nie jest to jednak przesłanka dająca podstawę do udzielenia międzynarodowej ochrony. Niewątpliwie córka skarżącego jest osobą chorą (przeszła stosunkowo niedawno operację), ale jej stan ulega poprawie i jak wynika z dokumentów nie występuje obecnie zagrożenie jej życia. Sąd podziela stanowisko organu, że sam fakt ewentualnego obniżenia jakości opieki medycznej czy socjalnej w kraju pochodzenia w stosunku do tej, jaką gwarantowało dotychczas państwo wydalające, nie stanowi naruszenia przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Z tego też względu nie można zasadnie twierdzić, że fakt korzystania z różnych form pomocy medycznej, socjalnej lub innej powoduje powstanie obowiązku po stronie państwa polskiego do udzielenia cudzoziemcowi i jego rodzinie zgody na pobyt tolerowany na terenie RP. Szczególnie, że kraj pochodzenia skarżącego posiada rozwiniętą sieć ogólnodostępnych placówek podstawowej opieki zdrowotnej jak i specjalistycznej a zatem dziecko skarżącego nie zostanie pozbawione w [...] opieki medycznej.

Sąd wskazuje przy tym, mając na względzie dopuszczony przez Sąd dowód z zaświadczenia lekarskiego z dnia 21 maj 2015r, załączonego do skargi, z którego wynika, iż córka skarżącego przebyła operację, której celem było poprawienie stanu zdrowia dziecka (zabieg odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego) i z którego wynika, że nie może ona, w dacie wystawienia tegoż zaświadczenia, odbywać dalekich podróży, że od operacji córki skarżącego minęło już osiem miesięcy (operacja miała miejsce 19 maja 2015r.). Z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie do protokołu wynika co prawda, że podczas ostatniej wizyty kontrolnej u lekarza z dzieckiem w lipcu 2015r.(a zatem 2 miesiące po operacji) lekarz ten oświadczył, iż stan zdrowia córki skarżącego nie pozwał jeszcze w tej dacie na daleką podróż. Nie mniej jednak wskazaną okoliczność związaną ze zdrowiem dziecka i niemożnością odbywania przez nie dalekich podróży należy uznać za przeszkodę przejściową. Nadmienić również wypada, na co słusznie wskazała Rada w odpowiedzi na skargę, że ze względu na ewentualną niemożność odbywania długich podróży przez dziecko skarżącego, cudzoziemiec może ubiegać się o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium RP na podstawie art. 187 ustawy o cudzoziemcach - takie starania jak wynika z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego skarżący zamierzał pojąć (zaświadczenie zostało m. in. wydane w celu przedłożenia w Urzędzie Wojewódzkim wraz z wnioskiem o pobyt).

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd na wstępie wskazuje, podzielając w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 18 marca 2002r. sygn. V SA 3685/00 (Lex nr 109238), że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Nie zwalnia to skarżącego z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce on wyciągać korzystne dla siebie skutki zwłaszcza w sytuacji, gdy ze względu na specyfikę sprawy takiej jak przedmiotowa, organ nie ma możliwości zdobywania z urzędu dowodów wskazujących na prześladowania skarżącego czy zagrożenia jego praw do życia, w tym również życia rodzinnego, wolności i bezpieczeństwa. Jest to szczególne trudne w sytuacji, gdy za faktem ubiegania się o status uchodźcy stoją inne motywy migracji. Gdy więc ubiegający się o status uchodźcy twierdzi, że żywi obawę przed prześladowaniami, na nim spoczywa ciężar wykazania obaw.

W niniejszej sprawie, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. został zebrany niezbędny do wydania decyzji materiał dowodowy. Skarżący miał możliwość złożenia wyjaśnień w trakcie postępowania był bowiem przesłuchiwany dwukrotnie, również jego żona była przesłuchiwana. Organ zebrał zatem i rozpatrzył cały dostępny materiał dowodowy, wnikliwie go przeanalizował i wskazał w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia, którym oświadczeniom dał wiarę i dlaczego a którym nie dał wiary i dla czego, co spełnia wymogi z art 107 § 3 k.p.a. Skarżący był również informowany przez organ w zgodzie z art. 37 ustawy o konieczności przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga tego art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż strona skarżąca nie wykazała faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy. A ponieważ stanowisko przyjęte przez organ znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym brak jest podstaw do przyjęcia, że orzeczenie zostało wydane z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów.

Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego co do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o ochronie w tym w szczególności art. 13 ust.1 w związku, z art. 19, art. 15 w związku z art. 20 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy. Organ bowiem dokonał prawidłowej interpretacji wskazanych przepisów przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji skarżącego i w zgodzie z w/w przepisami wydał skarżone orzeczenie.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę jako niezasadna.