Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1108/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Marian Ekiert AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W. S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1108/03

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2003r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 28, art. 33ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę J. M. dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-garażowego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr 1429 w M. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że projekt budowlany uwzględnia postanowienia decyzji Prezydenta Miasta [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] listopada 2002r. nr [...] i jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] z 29.X.1979r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ze zm.). Ponadto organ wyjaśnił, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 5.03.2001r. sygn. akt P.11/2000 nie jest wymagana zgoda sąsiada na usytuowanie budynku w granicy i w tym zakresie przepis § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia1994r.w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 140 ze zm.) został stosownie zmodyfikowany. Do wniosku o pozwolenie inwestor przedłożył dokumenty i opracowania spełniające wymagania określone w art. 32 ust.4 i art. 35 Prawa budowlanego dlatego też zostało udzielone pozwolenie na budowę.

W odwołaniu W. S. zarzucił, że decyzja organu I instancji naruszyła jego prawa i została wydana niezgodnie z prawem. Podniósł też, że starosta przypisał sobie prawo do interpretacji wyroków bez szczegółowego zbadania sprawy, której wyrok dotyczył. Wyrok ten nie pozostaje w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazał na brak uzgodnień ZUDP, brak opinii w zakresie oceny inwestycji mającej wpływ na zdrowie i higienę otoczenia, gdyż rozbudowa budynku gospodarczo-garażowego ma na doprowadzić w przyszłości do rozbudowy warsztatu mechanicznego.

Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2003r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, rozbudowa budynku stanowi uzupełnienie istniejącego warsztatu i wykorzystywana będzie na garażowanie samochodu dostawczego oraz składanie części samochodowych, a zmiana sposobu wykorzystania wymagała będzie zezwolenie właściwego organu administracji publicznej. Organ odwoławczy stwierdził też, że starosta błędnie powołał rozporządzenie z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż utraciło ono moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. nr 75, poz. 690) czyli 16.12.2002r. Dokonana analiza pozwala na stwierdzenie, że usytuowanie projektowanego obiektu nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami. Cytowane rozporządzenie w treści § 12 ust. 6 dopuszcza usytuowanie budynku ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy z wyjątkiem budynków inwentarskie, do przechowywania płodów rolnych, w tym stodoły. Sporządzony 23.03.1998r. akt notarialny, ustanawiający służebność gruntową, polegającej na prawie budowy domu mieszkalnego lub garażu w granicy między działkami 1427/2 i 1032/8 bez konieczności zachowania odległości od granicy działki przewidzianej przepisami prawa budowlanego nie był istotny dla podjęcia orzeczenia, gdyż taką możliwość stworzyły przepisy prawa. Obiekty przewidziane do realizacji w ramach udzielonego pozwolenia nie zostały zaliczone do obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko według rozporządzenia Rady ministrów z 24.09.2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 179, poz. 1490). Nie został uwzględniony zarzut o braku uzgodnienia dokumentacji, gdyż stosownie do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 2.04.2001r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. nr 38, poz. 445) wymóg uzgadniania dotyczy usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu, a w rozpoznawanej sprawie nie zostały zaprojektowane żadne elementy uzbrojenia terenu, a obiekt nie został zaprojektowane na istniejących urządzeniach infrastruktury technicznej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji z powodu naruszenia prawa tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690). Zgodnie z warunkami rozporządzenia budynek dobudowany do istniejącego budynku na działce sąsiedniej nie może być dłuższy, ani wyższy niż istniejący budynek. Skarżący stwierdził, że dobudowywany budynek jest wyższy i dłuższy od istniejącego, w związku z powyższym decyzja Starosty [...], jak i decyzja Wojewody [...] zostały wydane z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt złożenia skargi od powtórnie doręczonej decyzji na prośbę skarżącego wobec prawidłowego pierwszego doręczenia i nieodebrania przesyłki w terminie. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że na podstawie rysunku rzutu przyziemia zaprojektowany budynek będzie przylegał na całej długości do obiektu budowlanego istniejącego na działce W. S., a nadto zostały spełnione wymagania, co do wysokości budynku, bowiem zaprojektowany budynek jednokondygnacyjny z poddaszem użytkowym nie będzie wyższy od istniejącego budynku skarżącego, co pokazano na rys. A5 projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył. co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwaną dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (tak jak niniejsza sprawa) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwanej dalej w skrócie u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1).

Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że nie mógł być uwzględniony wniosek o odrzucenie skargi wniesionej przez W. S., albowiem nie zaistniały wszystkie warunki dla przyjęcia domniemania prawidłowego doręczenia określone w art.44 § 2 k.p.a. Na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia nie została uczyniona przez doręczyciela adnotacji o miejscu pozostawienia przesyłki do odbioru. Z tego też względu Sąd za skuteczne uznał drugie doręczenie, które miało miejsce 18 czerwca 2003r,zatem skarga nadana 17 lipca 2003r. w urzędzie pocztowym została wniesiona w terminie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2003r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2003r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr 1429 w M. dla inwestora J. M.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i decyzji I instancji, jak słusznie zauważył to organ odwoławczy, obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.). Stosownie do § 12 ust. 6 tego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej z zastrzeżeniem ust. 10 (budynki inwentarskie i gospodarcze do przechowywania płodów rolnych) oraz § 271 ust.12 pkt 1 (odległości miedzy ścianami oddzielenia przeciwpożarowego), jeżeli:

1/ wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź

2/ na sąsiedniej działce istnieje budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy,

a wznoszony budynek będzie:

a) przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany,

b) miał w pasie o szerokości 3m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce.

Z akt administracyjnych, a w szczególności z rysunku nr A 5( akta adm. I instancji karta nr 8) wynika, że warunki wymienione w § 12 ust. 6 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia, zostały spełnione i projekt w tym zakresie jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Na rozprawie przed Sądem skarżący wycofał zarzuty odnośnie naruszenia prawa w zakresie wysokości budynku.

Z projektu zagospodarowania działki (akt adm. I inst. karta nr 2c) wynika, że projektowany budynek, oznaczony na planie zagospodarowania działki nr 1, wystaje około 1 m, poza ścianę budynku mieszkalnego skarżącego W. S. wzniesioną w granicy z nieruchomością J. M.

Z cytowanego wyżej przepisu § 12 ust. 6 pkt 2 lit. a wynika, że usytuowanie budynku w granicy, uwarunkowane jest między innymi tym, aby wznoszony budynek przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany. Zatem projektowany w granicy budynek nie może wykraczać poza istniejącą ścianą budynku wzniesionego w granicy. Z przepisu tego można również wyprowadzić wniosek, że ściana może być krótsza, ale nie może być dłuższa, bowiem nie zostanie zachowany warunek przylegania ściany na całej długości do istniejącego budynku.

Organy obydwu instancji ograniczyły się do stwierdzenia, że projekt zagospodarowania działki i planowana do realizacji inwestycja jest zgodna z prawem. Nie zostały natomiast wyjaśnione zastrzeżenia w zakresie naruszenia § 12 cyt. wyżej rozporządzenia zgłaszane przez skarżącego już na etapie odwołania. W tym zakresie organy I i II naruszyły przepis art. 7 i 77 k.p.a., bowiem nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na podstawie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów zawartą w art. 80 k.p.a. i znaleźć wyraz w treści uzasadnienia decyzji po myśli art. 107 § 3 k.p.a.

Zarzuty odwołania w tym zakresie nie zostały wyjaśnione przez organ odwoławczy. Z tego też względu Sąd uznał argumenty skargi za uzasadnione, bowiem stwierdzone naruszenia procedury mogą mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ raz jeszcze dokona oceny zgodności projektu dołączonego do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę z obowiązującymi przepisami w aspekcie wyżej przedstawionych uwag przy równoczesnym uwzględnieniu zmiany § 12 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 109, poz. 1156). Ponadto organ rozstrzygający sprawę musi mieć na względzie również zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a., wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron. Na uwzględnienie zasługiwałby wniosek strony, która wykaże w toku postępowania, że budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie naruszy zasad współżycia społecznego i nie zakłóci ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a nadto nie utrudni zabudowy sąsiedniej działki.

Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 145 pkt 1 lit c p.p.s.a orzekł jak w sentencji.

Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł również o ochronie tymczasowej wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 p.p.s.a.