Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1280/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w G. Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty za rok 2010 do kosztów usług świadczonych przez O. S.A.(wcześniej T. S.A.) postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

M. S.A. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty za rok 2010 do kosztów usług świadczonych przez O. S.A.

Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 96 ust. 3 oraz art. 96 ust. 4 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U.

z 2018 r., poz. 1954, z późn. zm., dalej "Pt") oraz art. 104 § 1 k.p.a., w związku z art. 95 i art. 206 ust. 1 Pt, po rozpatrzeniu wniosku T. S.A.

z siedzibą w W. (obecnie O. S.A. z siedzibą w W., dalej O.) z 30 stycznia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] stycznia 2012 r., nr [...] (dalej Decyzja USO) w sprawie przyznania dopłaty za 2010 r. do kosztów świadczonych przez O. usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w części objętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2501/15 uchylającym decyzję Prezesa UKE z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w części utrzymującej w mocy pkt III Decyzji USO, uchylił Decyzję USO w części - pkt III Decyzji USO i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że:

I. Przyznał na rzecz O. dopłatę do kosztów świadczenia:

- usługi, o której mowa w pkt I ppkt 4 sentencji decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2006 r., nr [...] (dalej Decyzja Wyznaczająca), tj. usługi udzielania informacji o numerach telefonicznych oraz udostępniania spisów abonentów, za rok 2010 w wysokości 12 466 158,92 zł;

II. odmówił przyznania za rok 2010 dopłaty do kosztów świadczonych przez O. następujących usług wchodzących w skład usługi powszechnej:

- usługi, o której mowa w pkt I ppkt 1 sentencji Decyzji Wyznaczającej tj. usługi przyłączenia pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług (dalej ISDN);

- usługi, o której mowa w pkt I ppkt 2 sentencji Decyzji Wyznaczającej tj. usługi utrzymania łącza abonenckiego z zakończeniem sieci w głównej lokalizacji w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych;

- usługi, o której mowa w pkt I ppkt 3 sentencji Decyzji Wyznaczającej tj. usługi połączenia telefoniczne krajowe i międzynarodowe, w tym do sieci ruchomych, obejmującej także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet.

Skarżąca zaskarżyła decyzję w zakresie pkt I sentencji – przyznania O. dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca nie występowała w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony i nie wnioskowała o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu. Zaskarżona decyzja nie była też stronie doręczona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

Przywołany przepis wyznacza zatem krąg podmiotów, którym przyznano legitymację skargową do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym. I tak, można w tym zakresie wyróżnić trzy grupy podmiotów posiadających uprawnienie do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Kryterium wyodrębnienia pierwszej z nich (najbardziej licznej) jest posiadanie przez dany podmiot interesu prawnego we wniesieniu skargi, rozumianego jako istnienie związku między sferą praw i obowiązków tego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wymaga przy tym podkreślenia, że interes ten może mieć swoje źródło nie tylko w normach prawa materialnego, ale również prawa procesowego lub ustrojowego (zob. T. Woś, Komentarz do art. 50, teza 7, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 2019/16, LEX nr 325285). Oznacza to, że

w przypadku tej kategorii podmiotów skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej określonego podmiotu, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej

i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, LEX nr 463905).

Z kolei do drugiej grupy zaliczać się będą podmioty enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę, tj. prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna, dla których cechą wspólną jest to, że składają one skargę w "cudzej sprawie", a zatem dotyczącej interesów innych osób.

Wreszcie, trzecią grupę stanowią inne niż ww. podmioty, którym ustawy (przepisy szczególne) przyznają prawo do wniesienia skargi.

Posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. – w szczególności z uwagi na brak legitymacji wynikający z braku interesu prawnego – ocenić należy jako niedopuszczalne,

a w związku z tym dające podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Postępowanie w przedmiocie wniosku O. o przyznanie opłaty zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji nie dotyczyło interesu prawnego skarżącej, która swój interes prawny konstruuje poprzez odwołanie się do sytuacji innego podmiotu – O.. Stosownie bowiem do treści art. 95 ust. 1 Pt, który stanowił podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji: "przedsiębiorcy wyznaczonemu zgodnie z art. 82 i art. 83 przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących

w skład usługi powszechnej, zwana dalej "dopłatą", w przypadku ich nierentowności". O. została wyznaczona przez Prezesa UKE, w drodze decyzji z [...] maja 2006 r. nr [...], na przedsiębiorcę świadczącego usługę powszechną na terenie całego kraju. Tym samym jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych powyższą decyzją jest O., a zatem to O. jest również jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia, i na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie w przedmiotowym postępowaniu.

Stwierdzić zatem należy, że w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca spółka mogłaby w konkretnym, zaistniałym w przedmiotowym postępowaniu, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków. Brak jest również przepisu prawa, z którego wynikałoby, że interes skarżącej jest bezpośredni. W szczególności przepisem takim nie jest art. 97 Pt, na który skarżąca się powołuje. Zaskarżona decyzja dotyczy realizacji praw i zobowiązań nakładanych na operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, którym skarżąca nie jest.

Kwestia dotycząca ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do dopłaty i określenia wysokości ich udziału w dopłacie stanowi przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego, do którego wszczęcia Prezes UKE jest zobowiązany niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty (art. 97 i 98 Pt).

Należy zaznaczyć, że w zakresie wskazanym w pkt II zaskarżonej decyzji tj.

w zakresie odmowy przyznania za rok 2010 dopłaty do kosztów świadczonych przez O. następujących usług wchodzących w skład usługi powszechnej:

- usługi przyłączenia pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług;

- usługi utrzymania łącza abonenckiego z zakończeniem sieci w głównej lokalizacji w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych;

- usługi połączenia telefoniczne krajowe i międzynarodowe, w tym do sieci ruchomych, obejmującej także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet,

- decyzje na podstawie art. 97 Pt w ogóle nie będą mogły być wydawane, bowiem Prezes UKE odmówił przyznania dopłaty.

W niniejszej sprawie skarżąca posiada jedynie interes faktyczny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku O.

o dopłatę przez Prezesa UKE, skarżąca może być zobowiązana partycypować

w pokryciu przedmiotowej dopłaty. Jednakże powyższa okoliczność nie może świadczyć o jej interesie prawnym do udziału w postępowaniu w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów świadczenia usług przez O.. Odrębną kwestią jest też możliwość bycia podmiotem uczestniczącym w pokryciu dopłaty za 2010 rok

z uwagi na odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.