Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 798/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 59, art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...]; II. umarza wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r., znak: [...]; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] września 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku P. K. (dalej jako: skarżący) utrzymało w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2019 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2017 r.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Na wniosek A. K., decyzją z [...] września 2017 r., Burmistrz Miasta B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na terenie działki nr [...], położonej przy ul. [...] w B..

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. B., decyzją z [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z kolei postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. Kolegium stwierdziło uchybienie przez P. K., terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z [...] września 2017 r.

W wyniku skargi do sądu administracyjnego, wniesionej przez P. K., decyzją z [...] marca 2018 r., wydaną w trybie autokontroli, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło skargę i uchyliło w całości swoje postanowienie z [...] grudnia 2017 r. W drugim punkcie rozstrzygnięcia Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania P. K. od decyzji Burmistrza z [...] września 2017 r.

Prawomocnym wyrokiem z 11 października 2018 r. (sygn. akt II SA/Lu 275/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. K. na postanowienie Kolegium z [...] grudnia 2017 r. Ponadto, prawomocnym wyrokiem z tej samej daty, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 483/18, Sąd uchylił decyzję Kolegium z [...] marca 2018 r. W ocenie Sądu postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe, zatem błędnie Kolegium uwzględniło w trybie autokontroli skargę P. K. na to postanowienie. Sąd wskazał także na możliwość rozważenia wznowienia postępowania w sprawie.

Pismem datowanym na [...] października 2018 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] grudnia 2018 r.) P. K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z [...] października 2017 r., powołując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4, pkt 5 lub pkt 8 k.p.a. Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. Kolegium wznowiło postępowanie.

Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, decyzją z [...] czerwca 2019 r. Kolegium odmówiło uchylenia swojej ostatecznej decyzji z [...] października 2017 r. w sprawie warunków zabudowy. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z [...] października 2017 r. Akta sprawy nie potwierdzają wystąpienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wszelkie pisma wydawane w toku postępowania kierowane były do skarżącego na adres w B.. Ten sam adres wskazywał skarżący w pismach kierowanych do organów. W tej sytuacji, niezrozumiale ponowne przesłanie przez organ I instancji decyzji na adres w W. - co mogło wzbudzić u zainteresowanego mylne przekonanie o prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji - nie dowodzi, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Przeciwnie, działania organu oraz korespondencja zainteresowanego potwierdzają, że zainteresowany miał zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu i z prawa tego korzystał. Skarżący nie wskazał, a Kolegium nie dostrzegło, by w sprawie wystąpiły nowe istotne dla sprawy okoliczności czy też nowe dowody istniejące i nie znane Kolegium w dniu wydania decyzji, który miałyby jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy. W sprawie nie wystąpiła również podstawa wznowienia, wynikająca z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione). O spełnieniu tej przesłanki nie świadczy wyrok WSA w Lublinie z 11 października 2018 r. w sprawie II SA/Lu 483/18. Sąd wskazał na nieuzasadnione ponowne wysłanie na adres w W. decyzji organu

I instancji oraz nieskuteczność, złożonego przez zainteresowanego, odwołania od tak otrzymanej decyzji. Powołany wyrok nie podważa ustaleń wynikających z ostatecznej decyzji Kolegium z [...] października 2017 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że gdyby organy nie wprowadziły go w błąd swoim działaniem, mógłby złożyć odwołanie w terminie (względnie wnieść o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania). Wskutek błędu organów odwołanie skarżącego nie zostało rozpoznane co do istoty sprawy, zatem skarżący nie brał czynnego udziału w postępowaniu.

Po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z [...] września 2019 r. Kolegium utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2019 r. W uzasadnieniu Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, że nieprawidłowe doręczenie po raz kolejny decyzji organu I instancji nie uniemożliwił stronie skutecznego odwołania.

W skardze do sądu administracyjnego P. K. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci pozbawienia skarżącego możliwości odwołania od decyzji Burmistrza Miasta B. z [...] września 2017 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że błąd organu I instancji spowodował, że jego odwołanie nie zostało rozpatrzone merytorycznie. Dokument, który doręczono mu na adres w W. zawierał wszystkie dane, pieczęcie i podpis, nie było na nim żadnej informacji o tym, że jest to drugi egzemplarz. Błąd organu stanowi zatem o zaistnieniu przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] stycznia 2020 r. Kolegium podniosło problem wpływu na ocenę sprawy kwestii uchwalenia planu miejscowego miasta B.. Do pisma Kolegium dołączono pismo Burmistrza Miasta B. z [...] stycznia 2020 r. W piśmie Burmistrz wskazał na uchwałę nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obejmującą swymi ustaleniami działkę nr [...], której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy wydana w rozpoznawanej sprawie. Burmistrz podniósł, że plan miejscowy wprowadza inne ustalenia dotyczące m.in. wysokości budynku, powierzchni zabudowy, geometrii dachu oraz linii zabudowy niż warunki kształtowania zabudowy określone w decyzji z [...] września 2019 r. Inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Burmistrza z tego względu zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.), gdyż rozpoznanie sprawy było konieczne, z uwagi na istniejącą sytuację epidemiczną przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ze względu na liczbę stron postępowania), i nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Kolegium z [...] września 2019 r. została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Z uwagi na to, że uchybieniami dotknięta jest również decyzja Kolegium z [...] czerwca 2019 r., należało uchylić również i tą decyzję, działając w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Kolegium ma rację, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a. Nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie co do istoty sprawy dotyczącej warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na terenie działki nr [...], położonej w B.. Z kolei prawomocny wyrok tutejszego Sądu z 11 października 2018 r. potwierdził błędy organu I instancji popełnione przy doręczeniu decyzji o warunkach zabudowy z [...] września 2017 r., ale nie ma tu mowy o sytuacji, w której decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Błędna jest natomiast ocena Kolegium co do zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Kolegium, skarżący bez własnej winy został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Kolegium z [...] października 2017 r.

W ocenie Sądu Kolegium błędnie upatruje istoty problemu wznowienia postępowania w kwestii udziału skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji. W tym zakresie Kolegium ma rację, że nie można mówić o pozbawieniu skarżącego prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu. Przesądzają o tym argumenty podniesione w wyroku w sprawie II SA/Lu 483/18, dotyczące prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji na adres w B..

Jednakże na skutek błędu organu I instancji, który wysłał decyzję również na adres skarżącego w W., skarżący został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym – to jest istota problemu. Swoim działaniem organ I instancji wprowadził skarżącego w błąd, co skutkowało tym, że skarżący wniósł odwołanie od decyzji Burmistrza z [...] września 2017 r. po terminie, co prawidłowo stwierdziło Kolegium postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. Prawidłowość działania Kolegium potwierdza prawomocny wyrok tutejszego Sądu z 11 października 2018 r.

(II SA/Lu 275/18). Na skutek błędu organu I instancji skarżący został pozbawiony możliwości skutecznego wniesienia odwołania, wskutek tego jego odwołanie nie zostało merytorycznie rozpatrzone. Żądanie wznowienia postepowania należy zatem odnosić do sprawy zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z [...] października 2017 r., wydanej po rozpatrzeniu odwołania innej strony – K. B..

W związku tym pojawia się jednak inny problem, natury stricte formalnej. Żądanie wznowienia postępowania jest ograniczone terminem miesięcznym – w przypadku podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ten termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja Kolegium z [...] października 2017 r. została wysłana na adres skarżącego w B., jednak przesyłka pocztowa nie została odebrana, a skutek doręczenia nastąpił w dniu [...] listopada 2017 r. Doręczenie było prawidłowe, jednak z uwagi na to, że skutek doręczenia nastąpił w oparciu o fikcję prawna wyrażoną w art. 44 § 4 k.p.a., skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji Kolegium z [...] października 2017 r., najpóźniej w dniu [...] marca 2018 r., kiedy to doręczono mu decyzję Kolegium z [...] marca 2018 r., wydaną w trybie autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.). W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wyraźnie wskazało na decyzję z [...] października 2017 r. i okoliczności jej wydania (po rozpatrzeniu odwołania K. B.). Skoro tak, to miesięczny termin do żądania wznowienia postępowania upływał w dniu [...] kwietnia 2018 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z [...] października 2017 r., w dniu [...] grudnia 2018 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej pismo, k. 1 akt adm.), a zatem po upływie ustawowego terminu. Bezsporne jest, że skarżący nie składał wniosku o przywrócenie terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania.

Kolegium postanowieniem z [...] maja 2019 r. wznowiło postępowanie, a następnie wydało decyzję merytoryczną w postępowaniu wznowieniowym. Stosując ściśle przepisy procesowe należałoby uznać, że wznowienie postępowania było wadliwe, nastąpiło bowiem bez przywrócenia stronie terminu do żądania wznowienia postępowania. Formalnie rzecz biorąc wznowienie postępowania było w tej sytuacji niedopuszczalne, z uwagi na uchybienie przez stronę terminu. Należałoby zatem wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W konsekwencji za wadliwą należałoby uznać również decyzję merytoryczną wydaną po wznowieniu postępowania, nie można bowiem wydać takiej decyzji, jeżeli wznowienie postępowania było niedopuszczalne

W ocenie Sądu, w specyficznych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie jest jednak możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o taką stricte formalną argumentację.

Po pierwsze, oznaczałoby to naruszenie zakazu orzekania przez sąd na niekorzyść skarżącego (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie Sądu oparte na uznaniu wznowienia za wadliwe byłoby dla skarżącego bardziej niekorzystne niż stanowisko zajęte przez organ, który uznał (formalnie rzecz biorąc błędnie) wznowienie postepowania za dopuszczalne, choć po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy w trybie wznowieniowym odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej

Po drugie, stosowanie przepisów procesowych nie może prowadzić do wpędzania skarżącego w swoistą pułapkę. W wyroku w sprawie II SA/Lu 483/18 Sąd wskazywał, że uchylenie skutków błędu organu I instancji może nastąpić wyłącznie w wyniku wznowienia postępowania. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania, po tym, kiedy zapoznał się z argumentacją Sądu (po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem). Jego błędem było to, że nie zawarł jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do żądania wznowienia postępowania. W ocenie Sądu uznanie w tej sytuacji, że wznowienie postępowania było niedopuszczalne z uwagi na uchybienie terminu było wprawdzie formalnie poprawne, ale budziłoby zasadnicze wątpliwości z punku widzenia poczucia sprawiedliwości.

Trzeba przy tym pamiętać, że ustawowe terminy żądania wznowienia postepowania stanowią wyraz dążenia do równowagi pomiędzy wymogami legalności (konieczność usunięcia z obrotu prawnego niezgodnej z prawem, choć ostatecznej decyzji), ochrony interesów stron (które zostały pozbawione możliwości skutecznego ochrony prawnej w postępowaniu zakończonym ostateczna decyzją) oraz bezpieczeństwa prawnego i pewności obrotu prawnego, które wymagają stabilizacji stosunków prawnych ukształtowanych ostateczną decyzja administracyjną. Biorąc pod uwagę, że spór co do legalności decyzji Burmistrza trwa nieprzerwanie od 2017 r. nie można mówić o stabilizacji stosunków prawnych. Ważenie tych trzech wartości w tej konkretnej sprawie wskazuje na konieczność mniej rygorystycznego podejścia do kwestii formalnoprawnych

Zasadniczym pozostaje jednak argument zakazu orzekania na niekorzyść. W tej sytuacji w ocenie Sądu nie można wyciągać negatywnych dla skarżącego konsekwencji błędu Kolegium, które nie dostrzegło, że żądanie wznowienia postępowania nastąpiło po terminie. Trzeba zatem zaakceptować uznanie wznowienia za dopuszczalne

i przejście do fazy merytorycznego rozpatrzenia sprawy we wznowionym postępowaniu.

W tym aspekcie sprawy, jak wynika z przedstawionych wcześniej argumentów, Kolegium błędnie uznało, że w sprawie nie wystąpiła kwalifikowana wada procesowa, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na skutek błędu organu I instancji skarżący został pozbawiony możliwości skutecznego wniesienia odwołania, wskutek tego jego odwołanie nie zostało merytorycznie rozpatrzone.

W związku z tym Kolegium naruszyło art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż w sprawie wystąpiła kwalifikowana wada procesowa, na skutek błędu organu I instancji skarżący został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postepowaniu odwoławczym (jego odwołanie nie mogło być merytorycznie rozpatrzone). Należało w tej sytuacji rozważyć wydanie decyzji co do istoty, ewentualnie – zastosować 151 § 2 k.p.a. i stwierdzić wydanie z naruszeniem prawa.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił decyzję Kolegium z [...] września 2019 r. oraz decyzję Kolegium z [...] czerwca 2019 r., gdyż zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w sprawie zachodzi ponadto podstawa do zastosowania art. 145 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Przesądza o tym fakt uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego m.in. również działkę nr [...]. Plan miejscowy został uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] czerwca 2019 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Jak wynika z wypisu i wyrysu z planu, nadesłanego na żądanie Sądu (w nawiązaniu do pisma Burmistrza Miasta B. z [...] stycznia 2020 r.), działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem A.MW/U 02 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej. Z analizy § 11 uchwały wynika, że ustalenia planu są odmienne w stosunku do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy w kwestiach dopuszczalnej wysokości budynku (decyzja o warunkach zabudowy: 13,75 m; plan miejscowy: do 18 m), powierzchni zabudowy (decyzja: do 40%; plan: nie więcej niż 50%) oraz linii zabudowy (częściowe odmienności w zakresie odległości od linii rozgraniczających tereny dróg – por. pkt 1.a decyzji i § 11 ust. 4 pkt 7 planu). Z kolei ustalenia w kwestii geometrii dachu budynku można uznać za tożsame (w decyzji o warunkach zabudowy z [...] września 2017 r. wskazano: stropodach; w planie miejscowym wskazano: dach płaski).

W przypadku, kiedy dla danego obszaru został uchwalony plan miejscowy, to ten akt określa prawne determinanty dopuszczalnej zabudowy i zagospodarowania danej działki. Nie jest prawnie dopuszczalne wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli dla danego terenu obowiązuje plan miejscowy (art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.; Dz. U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.; dalej jako: u.p.z.p.). Pierwszeństwo planu miejscowego jest na tyle dominujące, że wpływa również na byt prawny już wydanych, ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., w świetle którego organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Wyjątkiem jest sytuacja, w której ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy zostały "skonsumowane" poprzez udzielenie w oparciu o nie ostatecznego pozwolenia na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.).

W odróżnieniu do instytucji stwierdzenia nieważności, która ogranicza się tylko do usunięcia z obrotu prawnego wadliwej decyzji, dotkniętej wadą kwalifikowaną, z założenia wznowienie postępowania jest instytucją, która powinna prowadzić (w razie potwierdzenia, że dostateczna decyzja jest dotknięta wada kwalifikowaną) do ponownego rozpatrzenia pierwotnej sprawy co do istoty. Tego celu w rozpoznawanej sprawie nie da się osiągnąć, nie można wydać ponownie merytorycznej decyzji co do istoty sprawy. Gdyby ponowna ocena merytoryczna sprawy miała prowadzić do wniosku, że pierwotna decyzja o warunkach zabudowy jest wadliwa, trzeba byłoby ja uchylić, ale jednocześnie wydać nową decyzję w sprawie wniosku inwestora o ustalenia warunków zabudowy. Innymi słowy, trzeba byłoby ustalić nowe warunki zabudowy. W sytuacji, kiedy istnieje plan miejscowy, nie jest już prawnie dopuszczalne ustalanie warunków zabudowy w decyzji administracyjnej, warunki zabudowy kształtuje wyłącznie plan miejscowy. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi wyjątek wynikający z uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę w oparciu o warunki ustalone sporną decyzją z 2017 r. Skoro nie jest dopuszczalne orzekanie co do istoty sprawy, nie można tego zrobić również we wznowionym postępowaniu. Osiągnięcie jednego z celów tego postępowania – wydanie decyzji merytorycznej, co do istoty sprawy, nie jest już możliwe z przyczyn prawnych. W związku z tym, skoro nie można osiągnąć zasadniczego celu postepowania administracyjnego, trzeba uznać, że stało się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W związku z tym uchylając decyzje Kolegium z [...] września 2019 r. i z [...] czerwca 2019 r. Sąd jednocześnie umorzył wznowione postępowanie, działając na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 5 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął wpis od skargi w kwocie [...]zł. Poniesienia innych kosztów postępowania, podlegających zwrotowi, skarżący nie wykazał.