Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 975/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 marca 2010 roku K. M. złożyła do Prezydenta Miasta W. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego garażu oraz pełnego ogrodzenia

o wysokości 2,2 m na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...]

w W.

Pismem z dnia 12 maja 2010 roku inwestorka poinformowała Prezydenta Miasta W., że rezygnuje z zamiaru budowy pełnego ogrodzenia

o wysokości 2,2 m natomiast podtrzymuje wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla garażu. Na załączonym do wniosku o wydanie decyzji rysunku wskazano, że garaż ma być usytuowany w granicy z sąsiednią działka o nr ew. [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. po rozpatrzeniu wniosku K. M. ustalił warunki

i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. S. podnosząc zarzut naruszenia § 13, § 60 i § 271 – 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez zezwolenie wnioskodawczyni na budowę garażu w ostrej granicy jego działki w sytuacji, gdy

w chwili obecnej nie istnieje budynek, do którego ściany mógłby przylegać garaż wnioskodawczyni.

Odwołujący się stwierdził, że w dniu [...] maja 2010 roku uzyskał pozwolenie

na rozbiórkę stojącego na jego działce w ostrej granicy z działką wnioskodawczyni pomieszczenia gospodarczego. W dniu 28 czerwca 2010 roku rozebrał ten budynek, co spowodowało, że nie istnieje na jego działce budynek, do którego mogłaby się "przytulić" planowana przez K. M. inwestycja. W tej sytuacji istnieje konieczność zachowania wynikających z Prawa budowlanego odległości planowanej inwestycji od granicy działki. Zdaniem odwołującego się inwestorka, planując budowę garażu, pomija jego interes prawny nieuwzględniajac faktu, że wpłynie to na zacienienie jego posesji i pogorszy jej perspektywę widokową.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zaistniały przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu. Ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego nastąpi dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na etapie wydawania decyzji

o warunkach zabudowy organ administracji wydający tę decyzję nie może natomiast wkraczać w kompetencje organu administracji wydającego pozwolenie na budowę.

Okoliczność, iż na sąsiedniej działce nie istnieje już garaż, do którego mógłby przylegać planowany obiekt, zdaniem Kolegium, nie ma znaczenia dla przedmiotowego postępowania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniósł W. S., podnosząc zarzuty naruszenia:

I. prawa materialnego to jest:

1. art 61 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż zostały łącznie spełnione przesłanki warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy

w odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, podczas gdy nie została spełniona podstawowa przesłanka w postaci dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do aktualnego i rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu sąsiedniego,

2. art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wskutek wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia mimo braku aktualnej

i uwzględniającej obecnie istniejący na terenie sąsiednim stan faktyczny, opinii [...] Konserwatora Zabytków,

3. § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez zezwolenie na budowę planowanego garażu w ostrej granicy działki należącej

do skarżącego, podczas gdy na dzień wydania rozstrzygnięcia na terenie sąsiednim nie istnieje budynek, do którego mógłby przylegać garaż będący przedmiotem planowanej inwestycji, a tym samym nie zostały zachowane wynikające z powyższych przepisów wymogi co do konieczności zachowania odległości co najmniej 3 m od granicy terenu sąsiedniego w przypadku garażu nieposiadającego okien, bądź odległości co najmniej 4 m w przypadku wybudowania garażu wyposażonego w otwory okienne iub drzwi skierowane w stronę działki sąsiedniej,

4. art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedopełnienie przez organy obydwu instancji obowiązku dokonania analizy, aktualnego na dzień wydania rozstrzygnięcia, stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje sie realizację inwestycji, a w szczególności nieuwzględnienie potwierdzonej dokumentami przedłożonymi przez skarżącego rozbiórki garażu położonego na terenie sąsiednim analizowanego obszaru, a także nieuzasadnione pominięcie faktu, iż stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia opinia [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2010 r. została wydana w oparciu o inny stan faktyczny, aniżeli obecnie istniejący stan faktyczny, a zatem jako nieaktualna nie mogła stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie,

5. § 3, 5, 6,7,8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 roku Nr 164, poz. 1588

ze zm.), poprzez brak dokonania przez obydwa organy rozpoznające przedmiotowa sprawę analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w przepisach art. 61 ust 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na dzień wydania rozstrzygnięcia;

II. przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy,

to jest:

1. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało oparciem rozstrzygnięcia

na nieistniejących w dacie wydania rozstrzygnięcia okolicznościach,

2. art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przedłożonych przez skarżącego dokumentów, tj. prawomocnego zezwolenia na rozbiórkę garażu położonego na nieruchomości przy ul. [...]

w W., oraz zaświadczenia o zakończeniu rozbiórki tegoż garażu, mimo, iż w/w dokumenty dotyczyły okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, a także poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ II instancji nie uwzględnił przedstawionych przez skarżącego dowodów,

3. art 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli, polegające na całkowitym pominięciu przez proceduiacy organ aktualnego

i zgodnego z prawem stanu faktycznego istniejącego na terenie sąsiednim

w stosunku do terenu planowanej inwestycji, której warunki nie mogą abstrahować od wymogu dostosowania tejże inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie, że spełnione zostały przesłanki warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy i nie wzięcie pod uwagę, że nie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od aktualnego

i rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż stan faktyczny będący podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy nigdy nie jest dokładnie stanem na datę wydania decyzji. Wskazać chociażby należy, że przed wydaniem decyzji organ administracji ma obowiązek zawiadomić strony postępowania o jego zakończeniu oraz umożliwić stronom możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym, w tym z wynikami analizy, wyznaczając stronom w tym celu odpowiedni termin. Między ustalonym w sprawie stanem faktycznym, a wydaniem decyzji zawsze więc upływa pewien czas. Jeśli w tym okresie doszłoby do zasadniczej zamiany zagospodarowania terenu, który to stan zagospodarowania był podstawą wydania decyzji, to obowiązkiem organu administracji byłoby oczywiście uzupełnienie materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Rozbiórka przez skarżącego garażu nie może być uznana za zasadniczą zamianę sposobu zagospodarowania terenu poddanego analizie, która obligowałaby organy administracji do uzupełniania materiału dowodowego.

Z przeprowadzonej przez organy administracji analizy oraz z załączonych

do akt sprawy map wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Garaż jest budowlą uzupełniającą zabudowę mieszkaniową. Garaże znajdują się m.in. na działkach nr ew. [...], nr ew. [...], nr ew. [...]. Okoliczność, iż garaż znajdujący się na należącej do skarżącego działce o nr ew. [...] został rozebrany przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza niemożności wydania takiej decyzji dla działki o nr ew. [...]. Istotny jest fakt, że obie działki są zabudowane domami jednorodzinnymi. Tego zaś rodzaju zabudowa oznacza, że działki te mogą być zabudowane również garażami, które będą zabudową uzupełniającą zabudowę mieszkaniową. Fakt rozebrania garażu przez skarżącego nie może więc skutkować niemożnością ustalenia warunków zabudowy na działce o nr ew. [...] dla inwestycji polegającej na budowie garażu.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy

z dnia marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej poprzez wydanie opinii przez [...] Konserwatora Zabytków nieuwzględniającej faktu rozbiórki garażu na działce skarżącego.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że wymieniony wyżej przepis nie ma zastosowania przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią

art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku do decyzji o warunkach zabudowy zastosowanie ma art. 53 ust. 3 – 5a. Zastosowanie tego przepisu oznacza,

że decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu wyłącznie z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków (art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64). Z analizy funkcji i cech zabudowy (pkt 7) jednoznacznie wynika, że teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską. Nie istniała więc podstawa do uzgadniania planowanej inwestycji z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W sytuacji, gdy nie ma zastosowania art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku organ nie może stosować art. 1 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy. Przepis szczególny, regulujący kwestię uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy

z organami administracji zajmującymi się ochroną zabytków, jakim jest art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku wyłącza stosowanie przepisu

o charakterze ogólnym, jakim jest art. 1 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy. Gdyby wolą ustawodawcy było stosowanie art. 1 ust. 2 pkt 4 w sprawach dotyczących decyzji

o warunkach zabudowy, to zbędne byłoby tworzenie przepisu szczególnego regulującego to zagadnienie jedynie w pewnym zakresie. Przeczyłoby

to podstawowej zasadzie wykładni przepisów prawa, jaką jest założenie,

że ustawodawca tworzący prawo jest ustawodawcą racjonalnym. Wykładnia prawa zastosowana przez organy administracji skutkująca zastosowaniem art. 1 ust. 2 pkt 4 z dnia 27 marca 2003 roku do obszarów i obiektów nieobjętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przeczy zasadzie racjonalności ustawodawcy i jako taka jest niedopuszczalna.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez organy administracji

§ 13, § 60 i § 271 – 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Skarżący upatruje naruszenia tych przepisów w zezwoleniu na budowę planowanego garażu w granicy z działką skarżącego podczas, gdy rozebrał on już istniejący na swojej działce garaż

i odległość ta powinna wynosić co najmniej 3 m od granicy działki. Jeśli zaś w ścianie garażu miałyby być okna, to odległość ta powinna wynosić, co najmniej 4 m.

Przede wszystkim wskazać należy, iż odległości budynków i budowli

od granicy z działką sąsiednią określone są w § 12 ust. 1 do 7 wymienionego wyżej rozporządzenia. Z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że sytuowanie budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu. Podkreślić jednak należy, że decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2010 roku, Nr [...] na takie usytuowanie garażu nie zezwala. Na stronie 4 przytoczona została treść § 12 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, zaś

na stronie 5 decyzji wyraźnie wskazano, że w przypadku sytuowania budynku

od granicy z sąsiednią działka budowlaną w odległościach mniejszych niż wynika

to wyżej wymienionych przepisów, wnioskodawca może ubiegać się o uzyskanie odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych.

Wskazanie przez wnioskodawczynię we wniosku o wydanie decyzji

o warunkach zabudowy, iż garaż będzie usytuowany w granicy z działką o nr ew. [...] nie oznacza wyrażenia zgody przez Prezydenta Miasta W.

na takie usytuowanie garażu. Wskazane przez wnioskodawczynię we wniosku

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy usytuowanie garażu nie jest też wiążące dla organu administracji właściwego do wydania pozwolenia na budowę lub przyjęcia zgłoszenia budowy garażu. Dopiero więc na etapie rozpatrywania sprawy przez organ administracji właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę garażu lub przyjęcia zgłoszenia budowy garażu inwestorka będzie mogła ubiegać się

o uzyskania zgody na odstępstwa od przepisów techniczno budowlanych regulujących kwestię odległości budynku od granicy z działką sąsiednią.

Na etapie wydawania pozwolenia na budowę lub przyjmowania zgłoszenia właściwy organy administracji będzie dokonywał kontroli zgodności planowanej inwestycji z § 13, § 60 i § 271 – 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 roku.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 – tekst jednolity ze zm.)

w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. Zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno budowlanych, innych niż § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 roku, może nastąpić wyłącznie na etapie wydawania pozwolenia

na budowę lub przyjmowania zgłoszenia realizacji inwestycji. Upoważnienie

do wyrażenia zgody na odstępstwo udziela minister, który ustanowił przepisy techniczno – budowlane. Z wnioskiem o udzielenie upoważnienia może wystąpić właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy nie jest więc uprawniony

do dokonywania wstępnej oceny, czy inwestor uzyska, czy też nie uzyska zgody

na takie odstępstwo. Stąd też ocena zgodności inwestycji z tymi przepisami techniczno – budowlanymi może nastąpić dopiero na etapie wydawania decyzji

o pozwoleniu na budowę.

Ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga kwestii zgody

na odstępstwo od wymogów wynikających z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, uzyskanie ewentualnego odstępstwa

od tego przepisu także będzie możliwe dopiero na etapie wydawania pozwolenia

na budowę lub dokonywania zgłoszenia realizacji inwestycji.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy

z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z przepisu tego wynika, że organ administracji w postępowaniu związanym

z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Na mocy art. 64 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżący upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że organy administracji nie wzięły pod uwagę przy wydawaniu decyzji, że dokonał on rozbiórki garażu znajdującego się na jego działce. Tymczasem z treści art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy

z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wynika, że analiza stanu faktycznego i prawnego dotyczy terenu,

na którym przewiduje się realizację inwestycji. Realizacja inwestycji planowana jest na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W., a nie na działce skarżącego o nr ew. [...] położonej przy tej samej ulicy. Stan faktyczny istniejący na działce skarżącego dla oceny prawidłowości zastosowania przez organy administracji art. 52 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku nie ma więc żadnego znaczenia.

Przepis ten nie ma również znaczenia dla oceny prawidłowości opinii [...] Konserwatora Zabytków. Nie reguluje on bowiem kwestii opiniowania planowanej inwestycji pod kątem ochrony zabytków.

Za bezzasadny uznać należy również podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia § 3, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.).

Naruszenia wymienionych wyżej przepisów skarżący upatruje w tym,

że organy administracji niedokonały analizy funkcji oraz cech zabudowy na datę wydania decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż analiza ta nigdy nie jest dokonywana na datę wydania decyzji. Jak to zostało już wyżej wskazane, przed wydaniem decyzji organ administracji ma obowiązek zawiadomić strony postępowania o jego zakończeniu oraz zapewnić stronom możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym, w tym z wynikami analizy, wyznaczając stronom w tym celu odpowiedni termin. Między wykonaniem analizy a wydaniem decyzji zawsze więc upływa pewien czas. Jeśli w tym okresie doszłoby do zasadniczej zmiany zagospodarowania terenu, który był przedmiotem analizy, to obowiązkiem organu administracji byłoby oczywiście powtórzenie analizy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Rozbiórka przez skarżącego garażu nie może być uznana za zasadniczą zmianę sposobu zagospodarowania terenu poddanego analizie, która obligowałaby organy administracji do przeprowadzenia ponownej analizy.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego sprawa została należycie wyjaśniona. Zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący, zarzucając naruszenie tych przepisów powtarza wcześniej podniesione zarzuty nieuwzględnienia faktu rozbiórki garażu usytuowanego na jego działce. Argumenty przemawiające za brakiem wpływu dokonanej przez skarżącego rozbiórki garażu na prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy zostały wskazane przy omawianiu zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ponowne przytaczanie tych argumentów jest w tej sytuacji niecelowe.

Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.