Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2987/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48, at. 49, art.67a pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. i D.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 794/11 w sprawie ze skargi A. G. i D. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr WOP/EK/7144/50/11 w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 794/11 oddalił skargę A. G. i D. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2011 r., nr WOP/EK/7144//50/11, w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

W motywach wyroku Sąd powołał się na następujący stan sprawy: Po rozpatrzeniu sprawy wszczętej z urzędu w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na działce nr ... położonej w N.K., obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą, decyzją z dnia 3 stycznia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie nakazał A. i D. G. rozebrać samowolnie wybudowany obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej (o wymiarach gabarytowych ok. 11mx6,50m) z dachem dwuspadowym, niepodpiwniczony, posadowiony na stopach żelbetowych, zlokalizowany na terenie działki nr ... w N. K., gm. N. K..

W podstawie prawnej decyzji rozstrzygnięcia powołano art. 48 oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 30 kwietnia 2008 r. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności zabudowy na ww. działce. W trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 14 maja 2008 r. ustalono, że na działce nr ... istnieją 3 obiekty w tym opisany w decyzji. Został on wybudowany w 2008 r. bez pozwolenia na budowę. Organ powołując się na art. 28 Prawa budowlanego podał, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku braku pozwolenia na budowę, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego właściwy organ w drodze postanowienia nakłada obowiązek wstrzymania robót budowlanych oraz nakazuje przedłożenie w wyznaczonym terminie wskazanych w ustawie dokumentów.

W dniu 12 maja 2010 r. do organu wpłynął wniosek inwestorów o zatwierdzenie projektu budowlanego i zezwolenie na wznowienie robót budowlanych na terenie działki nr ... Działając na podstawie art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego nałożono na inwestorów obowiązek jego uzupełnienia poprzez załączenie projektu zagospodarowania działki sporządzonego na aktualnej mapie. Obowiązek ten został wykonany przez A. i D. G. w dniu 23 lipca 2010 r. Mimo wykonania nałożonego obowiązku inwestorzy nie uiścili opłaty legalizacyjnej. Powołując się na powyższe organ I instancji orzekł o rozbiórce obiektu opisanego w decyzji, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

A. G. i D. G. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r. zawiesił postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego Pomorski Urząd Wojewódzki przekazał mu kopię pisma z dnia 17 lutego 2011 r. Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, przy którym przekazano do Oddziału Zamiejscowego Urzędu w Słupsku akta sprawy odwołujących w związku z ich odwołaniem do Ministra Finansów w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej. Organ II instancji wskazał, że powyższe rozstrzygniecie Ministra Finansów ma istotny wpływ na rozpatrzenie sprawy, co uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2011 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku działając na podstawie art. 97 § 2, art. 101 i art. 126 k.p.a. podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Organ wskazał, że ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, gdyż ostateczną decyzją z dnia 28 marca 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 15 listopada 2010 r. o odmowie umorzenia opłaty legalizacyjnej.

Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia 31 sierpnia 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 12 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 i art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw prawnych do jej uchylenia.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił w pierwszej kolejności dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie samowolnej (bez pozwolenia na budowę) zabudowy działki nr ... w N. K. trzema obiektami budowlanymi. Przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie jest będący w budowie budynek o konstrukcji drewnianej, niepodpiwniczony z poddaszem użytkowym, dachem dwuspadowym o wymiarach 11mx6,50m ustawiony na punktowych stopach żelbetowych.

Zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia 31 lipca 2008 r. organ I instancji wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia zaświadczenia wójta gminy Nowa Karczma o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, a także – dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego: czterech egzemplarzy projektu budowlanego w formie zgodnej z przepisami oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zobowiązani przedłożyli wymaganą dokumentację w dniu 9 maja 2010 r. i po jej uzupełnieniu w dniu 21 lipca 2010 r., organ I instancji postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2010 r. ustalił opłatę legalizacyjną w kwocie 25000 złotych. Opłata ta nie została uiszczona przez skarżących. W konsekwencji powyższego organ I instancji orzekł o rozbiórce obiektu budowlanego zgodnie z sentencją decyzji z dnia 3 stycznia 2011 r.

Rozpoznając w trybie odwoławczym wniosek skarżących o umorzenie opłaty legalizacyjnej Minister Finansów decyzją z dnia 28 marca 2011 r. podtrzymał stanowisko organu I instancji odmawiające umorzenia tej opłaty.

Organ II instancji wskazał, że wobec braku pozwolenia na budowę organ I instancji zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z obowiązującą procedurą w oparciu o art. 48 ust. 3 wstrzymano prowadzenie robót budowlanych i nałożono obowiązek wykonania określonych czynności. Zgodnie z art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3 traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Zgodnie z art. 49 ust. 1 właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bada zgodność przedłożonej dokumentacji z przepisami oraz w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Zgodnie z art. 49 ust. 3 w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o której mowa w art. 48 ust. 1 – nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej.

Powołując się na powyższe przepisy organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zgodnie z ww. przepisami przed zatwierdzeniem przedłożonej przez inwestora poprawionej dokumentacji i wydaniem pozwolenia na wznowienie robót, ustalił opłatę legalizacyjną. Nieuiszczenie zaś tej opłaty przez zobowiązanych stanowiło podstawę prawną do wydania na podstawie art. 49 ust. 3 decyzji o rozbiórce samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

Odnosząc się do treści odwołania organ podał, że Minister Finansów ostateczną decyzją utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej i w takim stanie faktycznym argumenty zawarte w odwołaniu dotyczące wniesienia odwołania do Ministra Finansów są niezasadne, zaś złożenie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania decyzji.

A. G. i D. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że decyzja organu I instancji nakazująca rozbiórkę została wydana w dniu 3 stycznia 2011 r., a więc przed wydaniem decyzji ostatecznej przez Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. Zatem została ona wydana przedwcześnie i bez podstawy prawnej. Organ II instancji nie uchylił przedwcześnie wydanej decyzji, lecz zawiesił postępowanie w sprawie, nie uwzględniając nadto faktu, że skarżący wnieśli skargę do WSA w Warszawie na decyzję Ministra Finansów. Skarżący podnieśli, że w trakcie postępowania administracyjnego organy administracji winny respektować zasady postępowania określone w przepisach art. 7, art. 8, art. 9 i art. 97 § 1 k.p.a., niezbędnym jest uwzględnienie przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy rozstrzygnięcia sprawy umorzenia opłaty przez Sąd Wojewódzki.

W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację, ponownie wskazując, że nakaz rozbiórki obiektu wynika z nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej nałożonej postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2010 r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i jest ostateczne.

W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2012 r. skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja jest bezpodstawna, gdyż podstawą jej wydania było ustalenie, że rozstrzygniecie organu I instancji jest prawidłowe w związku z decyzją Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. Skarżący powołali się i przedłożyli kserokopię odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 1391/11 uchylającego decyzję Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd Wojewódzki uznał, że nie narusza ona prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Sąd Wojewódzki wskazał, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą inwestorom rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 11 m x 6,5 m z dachem dwuspadowym, niepodpiwniczonego, posadowionego na stopach żelbetowych, zlokalizowanego na działce nr ... w N. K..

Jak wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego inwestorami w zakresie budowy ww. obiektu budowlanego byli skarżący. Obiekt został wybudowany w 2008 r., inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę obiektu, a zatem powstał on w warunkach samowoli budowlanej.

Podmiot dopuszczający się samowoli budowlanej musi liczyć się z tym, że powołane organy administracji nie będą respektować bezprawnie dokonanych faktów. Naruszającego prawo obciąża ryzyko skutków w postaci przywrócenia stanu poprzedniego, czyli stanu poprzedzającego naruszenie prawa. Nakaz rozbiórki jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów Prawa budowlanego, rodzącą nieodwracalne lub trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu nie można tego przepisu nadużywać bądź stosować w sytuacjach, w których istnieje możliwość doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem.

Wprowadzoną w aktualnym stanie prawnym zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki może być bowiem orzeczony, gdy okaże się że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Legalizacja nie jest obowiązkiem lecz uprawnieniem inwestora. Takie postępowanie legalizacyjne zostało przeprowadzone przez organ I instancji.

W rozpoznawanej sprawie postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy wyżej opisanym obiekcie budowlanym zostało wydane w dniu 31 lipca 2008 r. wraz z zobowiązaniem do przedłożenia dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Skarżący zgodnie z nałożonym na nich zobowiązaniem w dniu 12 maja 2010 r. przedłożyli 4 egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego wraz wymaganym zaświadczeniem projektanta oraz oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym jako przeznaczenie obiektu wskazano budynek gospodarczy na potrzeby rolniczo-ogrodnicze.

Projekt ten został przez skarżących uzupełniony w dniu 23 lipca 2010 r.

W dniu 3 sierpnia 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej na kwotę 25 000 złotych i nakazał jej wniesienie w terminie 7 dni. Opłata ta nie została uiszczona przez skarżących. W konsekwencji powyższego w dniu 3 stycznia 2011 r. zapadła decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego.

Zestawienie treści przepisów prawa budowlanego dotyczących likwidacji skutków samowoli budowlanej oraz legalizacji samowolnie wykonanych robót z działaniami organu nadzoru budowlanego wskazuje, że organ działał w granicach obowiązującego prawa.

Likwidacja samowoli budowlanej może polegać na orzeczeniu nakazu rozbiórki bądź na jej legalizacji. Legalizacja łączy się z koniecznością spełnienia określonych przesłanek. Jednym z koniecznych wymogów jest uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej ustalonej przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 49 ust. 1 właściwy organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. W przypadku zaś nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1, a więc decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

Uiszczenie opłaty legalizacyjnej jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wykonanego obiektu. Bez uiszczenia przez inwestora opłaty legalizacyjnej organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. W niniejszej sprawie organy administracji wdrożyły procedurę legalizacyjną. Inwestorzy wykonali nałożone na nich obowiązki na podstawie art. 48 ust. 2 i 3, co stanowiło podstawę do wdrożenia kolejnego etapu legalizacji, tj. ustalenia opłaty legalizacyjnej. W razie braku opłaty legalizacyjnej organ nie ma podstaw prawnych do wdrożenia kolejnego etapu tej procedury poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego (art. 49 ust. 4), lecz wydaje decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę (art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1). W konsekwencji Sąd Wojewódzki stwierdził, że wydana w sprawie decyzja nie narusza prawa, skoro skarżący nie uiścili opłaty legalizacyjnej co z jednej strony stanowi konieczny warunek dla zatwierdzenia projektu budowlanego i wznowienia robót budowlanych, a z drugiej strony jej brak obliguje organ do orzeczenia rozbiórki..

Natomiast możliwość uzyskania umorzenia opłaty legalizacyjnej podnoszona przez skarżących jest samoistną instytucją prawną przewidzianą w art. 67a pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowej i tylko przesłanki wymienione w tym przepisie winny być podstawą ustaleń faktycznych i prawnych działania organu. Natomiast przyczyny i podstawy nałożenia opłaty oraz skutki jej nieuiszczenia były przedmiotem postępowania w przedmiotowej sprawie. Wniosek o umorzenie opłaty jest rozpoznawany wyłącznie w ramach przesłanek z art. 67a ordynacji podatkowej. Zatem umorzenie tej opłaty jest odrębną kwestią rozpatrywaną w innym postępowaniu w oparciu o inne przesłanki. Na dzień orzeczenia nakazu rozbiórki postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej było prawomocne. Sąd wskazał, że prawomocna była również powoływana wyżej decyzja Ministra Finansów. Przy czym nieprawomocny wyrok Sądu Wojewódzkiego wydany w powoływanej przez skarżących sprawie zawiera wywody poddające w wątpliwość zastosowania do opłat legalizacyjnych instytucji umorzenia przewidzianej w ordynacji podatkowej. Jednakże kwestia ta nie stanowiła przedmiotu rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Wojewódzkiego wnieśli skarżący, reprezentowani przez adwokata. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nierozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności poprzez nieodniesienie się do zarzutu bezprawnego podjęcia przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku uprzednio zawieszonego postępowania odwoławczego z uwagi na wydanie przez Ministra Finansów decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody pomorskiego o odmowie umorzenia opłaty legalizacyjnej pomimo jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, a także zarzutu naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 7, 8, 9 i 97 § 1 k.p.a.;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

3) art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 i w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej i nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo, że z okoliczności ujawnionych w niniejszej sprawie wynika, że Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku podjął z urzędu zawieszone wcześniej postępowanie administracyjne w sprawie WOP/EK/7144//50/11, chociaż na skutek zaskarżenia przez strony do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji Ministra Finansów w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej przyczyna zawieszenia w postaci konieczności prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie ustąpiła.

Z uwagi na podniesione podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany był granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mają usprawiedliwionych podstaw. Sprowadzają się one w istocie do kwestionowania niezasadnego, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie nakazu rozbiórki w związku z nieuiszczeniem opłaty legalizacyjnej, pomimo toczącego się przed organami podatkowymi postępowania w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej.

Sąd Wojewódzki przyjął, że umorzenie tej opłaty jest odrębną kwestią rozpatrywaną w innym postępowaniu w oparciu o inne przesłanki, natomiast postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej jako prawomocne było wykonalne, co stronie skarżącej pozwalało, po uiszczeniu tej opłaty uniknąć nakazu rozbiórki. Ponadto Sąd ten wskazał, w oparciu o nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że istnieje zasadnicza wątpliwość co do możliwości zastosowania umorzenia opłaty legalizacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wprawdzie ww. wyrok WSA w Warszawie (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 490/12, zob. baza orzeczeń NSA), jednakże sformułował w tej sprawie pogląd prawny sprowadzający się do twierdzenia, iż konstrukcja opłaty legalizacyjnej wyklucza ze swojej natury możliwość zastosowania – w związku z odesłaniami z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 59g ust. 5 tej ustawy – przepisu art. 67a Ordynacji podatkowej; nakaz odpowiedniego stosowania działu III drugiej z wymienionych ustaw nie obejmuje więc przepisu art. 67a Ordynacji podatkowej. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ulgi z art. 67a Ordynacji podatkowej dezawuowałoby akt legalizacji, sankcjonując niejako obejście ustanowionych rygorów prawnych. Zainteresowany musi wobec tego liczyć się z tym, że albo uiści w pełni stosowną opłatę, czego następstwem będzie legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej (przywrócenie stanu zgodności z prawem), albo też dojdzie do uruchomienia sankcji w postaci nakazu rozbiórki obiektu. Dopuszczenie trzeciej możliwości (późniejszego umorzenia opłaty, odroczenia terminu jej płatności bądź przyznania ulgi

w formie odroczenia lub rozłożenia zapłaty na raty) przeczyłoby zasadom logiki i czyniło wprowadzone unormowanie prawne niejasnym w swych celach i założeniach.

Pogląd powyższy, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w pełni akceptuje, podzielając zawartą w tym wyroku argumentację.

Dla oceny zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej ma to zaś znaczenie zasadnicze, ponieważ potwierdza pogląd Sądu Wojewódzkiego, iż postępowanie wszczęte przed organami podatkowymi w sprawie zastosowania ulg czy zwolnień na podstawie przepisów ordynacji podatkowej jest postępowaniem odrębnym, którego wynik nie ma wpływu na postępowanie w sprawie orzeczenia nakazu rozbiórki.

Poza ocenami sądów orzekających w sprawie nakazu rozbiórki na skutek nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej pozostaje zatem wynik postępowania przed organami podatkowymi w sprawie zastosowania ulg czy zwolnień na podstawie przepisów ordynacji podatkowej.

W tej sytuacji nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 134 § 1 p.p.s.a. ani też naruszenia art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 i w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nie okazał się też ani trafny ani usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, skoro Sąd Wojewódzki oddalając skargę powołał prawidłowo art. 151 p.p.s.a. wyjaśniając w motywach wyroku przyjęte podstawy prawne rozstrzygnięcia.

Z tych wszystkich względów, uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.