Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2683/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz Sędziowie WSA Krystyna Kleiber asesor WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005 r. sprawy ze skargi U. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia uprawnień do osobnej kwatery stałej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3) zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. na rzecz U. S. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA 2683/03

UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 13 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, z późn. zm.), decyzją z dnia [...].11.2003 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania U. S. od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...].03.2003 r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzją z dnia [...].03.2003 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził nabycie przez U. S. uprawnienia do osobnej kwatery stałej w związku ze śmiercią jej męża płk w st. spocz. S. W. W dniu [...].04.2003 r. skarżąca złożyła do organu I instancji wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...].03.2003 r. podnosząc, że rozstrzygnięcie uprawnień do kwatery jest niezupełne, albowiem nie wskazuje konkretnej kwatery.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku postanowieniem z dnia [...].09.2003 r. organ I instancji odmówił uzupełnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...].03.2003 r. nr [...].

Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...].11.2003 r., po rozpatrzeniu odwołania U. S. od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...].03.2003 r., w przedmiocie uzupełnienia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP prawo do kwatery przysługuje m. in. żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu w stan nieczynny. Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy, prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 3, jak również osoby, o której mowa w art. 23 ust. 1 i 2, zwanych "osobami uprawnionymi". W świetle tych przepisów prawo to nie jest związane z konkretnie zajmowaną kwaterą. Przydział konkretnej kwatery jest jedną z form realizacji tego prawa. Zatem decyzja z dnia [...].03.2003 r., wydana na podstawie art. 23 ust. 3 pkt 2 i ust. 5 powołanej ustawy, powinna rozstrzygać o prawie do kwatery w

I SA 2683/03

rozumieniu przepisu art. 24 ust. 1, a nie o prawie do zajmowania konkretnej kwatery.

Skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...].11.2003 r. złożyła U. S., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 23 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, polegającą na przyjęciu, że nabycie prawa do kwatery po zmarłym emerycie wojskowym przez wspólnie zamieszkującego z nim w dniu śmierci małżonka nie dotyczy konkretnej kwatery, lecz kwatery nieskonkretyzowanej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie wyroku stwierdzającego nabycie przez skarżącą prawa do zajmowanej kwatery stałej, względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. i wydanie wyroku stwierdzającego nabycie przez skarżącą prawa do zajmowanej kwatery stałej.

Mąż skarżącej S. W. otrzymał jako kapitan Wojska Polskiego w czynnej służbie w dniu [...].08.1954 r. przydział kwatery składającej się z 3 pokoi i kuchni w lokalu nr [...] w domu nr [...] przy [...] w W. W kwaterze tej zamieszkiwał również po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej w związku z nabyciem uprawnień do wojskowych świadczeń emerytalno - rentowych aż do swojej śmierci. Wraz z nim w kwaterze tej zamieszkiwała skarżąca. Tym samym skarżąca nabyła w świetle art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP prawo do tej kwatery.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 28.11.2003 r. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr

I SA 2683/03

153, poz. 1270, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżoną decyzją z dnia [...].11.2003 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej naruszył przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ ten powinien więc mieć możliwość oceny całości zgromadzonego w aktach organu I instancji materiału dowodowego. W rozpatrywanej sprawie organ II instancji wydał zaskarżaną decyzję pomimo nieustalenia istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Brak możliwości ustalenia tych okoliczności wynikał z niekompletnych akt organu I instancji, które częściowo zaginęły w związku z licznymi reorganizacjami Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, co potwierdził obecny na rozprawie pełnomocnik WAM. W aktach brak jest w szczególności wniosku skarżącej z dnia 9.04.2003 r. o uzupełnienie decyzji z dnia [...].03.2003 r. oraz zwrotnego potwierdzenia doręczenia tej decyzji oraz postanowienia z dnia [...].09.2003 r. Organ odwoławczy nie przytoczył w swojej decyzji argumentów podniesionych przez skarżącą we wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [...].04.2003 r. oraz nie odniósł się do kwestii zachowania przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...].03.2003 r. Dokonanie niezbędnych ustaleń w tej kwestii mogłoby mieć natomiast wpływ na podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a., warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu.

Zaznaczyć należy również, że jak wynika z zaskarżonej decyzji organ II instancji rozpatrzył odwołanie od decyzji z dnia [...].03.2003 r. w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej. Decyzja taka nie została w rozpatrywanej sprawie wydana. Decyzją z dnia [...].03.2003 r. stwierdzono nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej, a nie odmówiono uzupełnienia tej decyzji. Odmowy uzupełnienia decyzji dotyczy

I SA 2683/03

postanowienie z dnia [...].09.2003 r., które przesądza wprawdzie o treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...].03.2003 r., nie umożliwia jednak rozpatrywania odwołania jedynie w odniesieniu do kwestii odmowy uzupełnienia decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej. Odwołanie skarżącej dotyczyło decyzji z dnia [...].03.2003 r., w tym jej rozstrzygnięcia nieuzupełnienionego zgodnie z jej żądaniem i ewentualne utrzymanie w mocy tej decyzji mogło odnosić się jedynie do całego jej rozstrzygnięcia, a nie tylko do odmowy uzupełnienia decyzji.

Przedmiotowa sprawa nie została więc należycie wyjaśniona, a zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 136 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.