Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1409/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 7, 77,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi małoletniego H. H. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego w osobie H. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. [...] 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego H.H. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] kwietnia 2013 r. (Nr [...]) zaskarżoną przez małoletniego H. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. Nr [...] odmawiającą wymienionemu skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu [...].10.2012 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek o udzielenie małoletniemu H. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniony pobytem na terytorium Polski jego ojca – H. H. Wniosek został złożony przez H. H., który upoważnił N. H. do reprezentowania go w sprawie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia małoletniemu H. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że z okoliczności sprawy wynika, iż cel jego wjazdu i pobytu na terytorium Polski będzie inny niż deklarowany we wniosku.

W dniu [...] grudnia 2012r. H. H. złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i udzielenie małoletniemu H. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślił, że podanym we wniosku celem przyjazdu małoletniego cudzoziemca do Polski jest chęć pobytu z uwagi na więzi rodzinne z zamieszkującym tu ojcem. Odmowa zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jego synowi wiąże się z rozpadem rodziny, a nadto skutkuje rozłąką dziecka z ojcem, która niewątpliwie miałaby negatywny wpływ na dalszy jego rozwój.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. przychylił się do stanowiska Wojewody [...] i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W decyzji tej dokonał następujących ustaleń faktycznych.

Małoletni H. H. jest synem H. H., któremu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].04.2012 r. Nr [...] udzielił zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...].03.2014 r., w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

H. H. przebywa w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony od dnia [...].11.2008 r. W tym dniu Wojewoda [...] udzielił mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do [...].08.2009 r. w trybie tzw. abolicji. Kolejne zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec uzyskiwał w trybie art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jak zaznaczył organ z akt sprawy i prowadzonego przez tut. organ Systemu Informatycznego POBYT wynika, iż w sprawie spełniony został wymóg określony w art. 54 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

H. H. urodził w dniu [...] października 1996 r.; H. H. przyjechał do Polski w maju 1996 r. Cudzoziemiec w kraju pochodzenia był w 2011 r. i wtedy widział syna po raz ostatni. Syn zamieszkuje razem z matką i pozostaje na jej utrzymaniu. H. H. złożył w dniu [...].10.2012r. oświadczenie, iż nie ma nikogo na utrzymaniu w Polsce i nie przekazuje pieniędzy rodzinie za granicą. Nigdy nie łożył na utrzymanie syna. Podczas pobytu w Polsce kontaktował się z synem telefonicznie 2 lub 3 razy w miesiącu.

Organ ustalił, że w dniu składania przedmiotowego wniosku H. H. zatrudniony był w firmie " V." s.c. na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia [...].04.2014 r. z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1800 zł. brutto. Cudzoziemiec wykazał tym samym, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Organ odwoławczy zauważył, że ojciec małoletniego zadeklarował, iż po przyjeździe do Polski jego syn będzie zamieszkiwał razem z nim i pozostawał pod jego faktyczną władzą rodzicielską.

Organ zauważył, że cudzoziemiec w trakcie przesłuchań nie wykazał, że posiada dobry kontakt z synem. Kontakt ten ma charakter sporadyczny. Nie wiedział jakie plany wiąże z Polską jego syn. Jak sam twierdził, chce aby syn nauczył się języka polskiego, jest w trakcie szukania szkoły. Najpierw chce posłać do szkoły językowej, aby się nauczył języka, później dopiero do nauki. Jeszcze nie wybrał żadnej szkoły.

Organ zwrócił uwagę, że ojciec małoletniego cudzoziemca pomimo wieloletniego zamieszkiwania poza granicami [...] nie podejmował wcześniej żadnych prób zalegalizowania pobytu swojego syna na terytorium kraju, w którym w danej chwili przebywał. Obecnie życie małoletniego H. H. koncentruje się w W., gdzie zgodnie z zeznaniami ojca zamieszkuje razem z matką i bratem. Małoletni cudzoziemiec nigdy nie opuszczał kraju pochodzenia i nie posługuje się językiem polskim, tj. językiem kraju docelowego, w którym miałby pozostać w dłuższej perspektywie czasowej i podjąć naukę.

Dalej organ podkreślił, iż ojciec małoletniego H. H. nie poczynił żadnych konkretnych kroków w celu zaplanowania synowi ścieżki edukacyjnej w Polsce, lecz ograniczył się jedynie do sformułowania ogólnikowych planów np. nauki języka, a następnie dalszej edukacji w naszym kraju. Powyższe zdaniem organu wskazywać ma, iż ojciec małoletniego cudzoziemca nie zapoznał się z systemem oświaty panującym w Polsce i wymogami, jakie muszą spełnić cudzoziemcy nie posługujący się językiem polskim, a chcący kontynuować dalszą edukację na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy wywnioskował, że powyższe świadczy o braku zainteresowania kontynuacją przez małoletniego nauki w Polsce, zaś jego przyjazd do Polski ma przede wszystkim charakter ekonomiczny, co wielokrotnie podkreślano w przedmiotowym odwołaniu poprzez wskazywanie na panujące w W. złe warunki bytowo - ekonomiczne.

Ponadto organ zauważył, iż w momencie osiągnięcia pełnoletniości małoletni cudzoziemiec będzie mógł samodzielnie podjąć decyzję co do przyjazdu do zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ojca i kontynuacji w naszym kraju nauki lub pozostania w kraju pochodzenia. Zaznaczył, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie nie pozbawia obecnie małoletniego cudzoziemca możliwości odwiedzenia ojca H. H. na podstawie wydanej przez konsula wizy, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia w obecnym stanie faktycznym.

W ocenie organu odwoławczego całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadniał podejrzenie, iż udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach ma na celu obejście obowiązujących przepisów prawa i ułatwienie małoletniemu cudzoziemcowi, który w przyszłym roku osiągnie pełnoletniość, legalizacji pobytu w naszym kraju.

Jak stwierdził organ lI instancji, analiza całego zebranego w sprawie materiału dowodowego uzasadnia stwierdzenie, iż cel wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej małoletniego H. H. byłby inny niż deklarowany we wniosku tj. zamiar dołączenia do zamieszkującego w Polsce ojca H. H., co obliguje organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. H. H., działający przez swego ojca H. H., zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 ust 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. ( Dz. U. z 264 poz. 1573) poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu oraz naruszenie prawa procesowego tj. art 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie w dostateczny sposób przesłanek uzasadniających wydanie decyzji odmownej, mimo, że odmowa zezwolenia na pobyt musi być w sposób bardzo dokładny uzasadniona.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego od Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa adwokackiego) według norm przepisanych. Jego zdaniem oparcie decyzji odmownych organów obu instancji na przesłance z art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach jest wadliwe. Stwierdził, że okoliczności sprawy nie wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie inny niż deklarowany we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie. Błędne twierdzenia organów administracji wynikają z niewłaściwej wykładni przepisu wspomnianej ustawy. Jak zauważył skarżący, wnioski poczynione przez organ po przesłuchaniu ojca małoletniego cudzoziemca są zbyt daleko idące i nie mają wystarczającego pokrycia w faktach. Zakwestionował też zarzucany w uzasadnieniach decyzji brak więzi rodzinnej ojca z synem oraz brak starań ze strony ojca w określeniu ścieżki edukacyjnej swego syna po przyjeździe z W. Podniósł, że propozycja organu podjęcia starań o wizę wjazdową do Polski jest sprzeczna z planami cudzoziemca, który składając przedmiotowy wniosek zamierza osiedlić się w Polsce na czas przekraczający 3 miesiące, a w przyszłości podjąć naukę.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. orzekajacą o odmowie udzielenia obywatelowi [...] - małoletniemu H. H. ur. [...] października 1996 r. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Uzasadnieniem takiego stanowiska organu jest ponowna analiza sprawy, z której wynika, że skarga jest częściowo zasadna. W sprawie doszło do naruszenia art. 7, 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach oraz pominięcie art. 57 ust 2 ustawy o cudzoziemcach, co spowodowało naruszenie art. 77 kpa. Stwierdzono, że argumentacja przytoczona w zaskarżonej decyzji, jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie były wystarczające do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Głównym, deklarowanym we wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, celem pobytu małoletniego w Polsce była chęć przebywania z ojcem, a nie zamiar podjęcia tu nauki. Ta druga kwestia nie wynikała wprost z wniosku lecz została wysnuta z ogólnych, bliżej nie skonkretyzowanych planów ojca wobec małoletniego, przedstawionych przez niego podczas przesłuchań. Zdaniem organu wskazuje to na przekroczenie granic oceny zebranych w niniejszej sprawie dowodów, a wysnute wnioski organów obu instancji były zbyt daleko idące i nienależycie uzasadnione. Organ podkreślił, że niewyjaśnienie przez organy obu instancji kwestii pozostawania w związku małżeńskim rodziców małoletniego cudzoziemca ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie. Brak ten powoduje wadę postępowania, która powinna być usunięta, albowiem uniemożliwia ustalenie, czy małoletni spełnia pozytywną przesłankę warunkującą udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art.7, 80 oraz 107 § 3Kpa., w zw. z art. 57 ust.1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego dla oparcia decyzji na w.w. przepisie prawa materialnego. We wniosku zadeklarowano chęć połączenia się cudzoziemca z ojcem, a nie chęć podjęcia nauki. W zaskarżonej

decyzji jednakże nie wykazano dostatecznych argumentów za przyjęciem, że skarżący nie będzie przebywać z ojcem, albo że chęć przyjazdu do ojca wynika z przyczyn innych niż nawiązanie więzi z ojcem skarżącego. Organ sam przyznał, że tego typu twierdzenia muszą zostać należycie przeanalizowane i rozważone w decyzji organów. W tej sytuacji zaskarżona decyzja zawiera braki polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych i nienależytej ocenie przeprowadzonych w sprawie dowodów.

Jako drugie uchybienie organ wskazał naruszenie art.7, 77 oraz pominięcie art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Organy obu instancji ustaliły, że w sprawie został spełniony wymóg określony w art. 54 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji pominięto natomiast treść art. 53 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Dla oceny, który z przypadków, wskazanych w cytowanym przepisie, zachodzi w sprawie konieczne jest ustalenie, czy rodzice małoletniego pozostają w związku małżeńskim. Ustalenia takiego w ogóle nie poczyniono. W decyzjach organów obu instancji w/w kwestia została pominięta. Jedynie w decyzji organu odwoławczego przytoczono treść art. 53 ust. 2 pkt 3 o cudzoziemcach, jednak przepisu tego nie powiązano następnie ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie. Jak zasadnie zatem stwierdził organ w odpowiedzi na skargę, w sprawie naruszono art. 53 ust 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez brak wyjaśnienia, czy małoletni skarżący spełnia pozytywną przesłankę, warunkującą udzieleniu mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w tej kwestii braki, prowadzące do stwierdzenia naruszenia art. 7 i 77 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji, przyjmując za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Podczas ponownego rozpoznawania sprawy organ uzupełni materiał faktyczny o ustalenia, których brak samodzielnie zauważył w odpowiedzi na skargę, pozwalające na ocenę zaistnienia przesłanek zastosowania w sprawie w.w. przepisów ustawy o cudzoziemcach.