Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 901/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1 pkt 1 lit, a) i b) i pkt 2)
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz (spr.), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, , po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 627/19 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki, za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. wraz odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R.W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2019 r., I SA/Wr 627/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę R.W. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. wraz odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec spółki z o.o. zostało umorzone. Ponieważ spółka nie uregulowała dobrowolnie zaległości podatkowych, a egzekucja nie doprowadziła do zaspokojenie roszczeń Skarbu Państwa, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki.

Skarżący, wnosząc o umorzenie wszczętego wobec niego postępowania, wskazał, że spółka z o.o., w której zarządzie zasiadał, może posiadać wierzytelności do R. spółki z o.o. zs. w W., P. S.A.zs. w W.i P. SA zs. w W.. W ww. piśmie wniósł też o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. protokołu Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 27 marca 2014 r., noty kaucyjnej z dnia 4 października 2013 r., faktury z dnia 5 stycznia 2014 r., protokołu końcowego z dnia 4 listopada 2013 r. oraz dowodu z zeznań świadków D.G. i B.S.. Stwierdził także, że w 2014 r. nie pełnił funkcji w zarządzie, a w 2013 r.,

w którym formalnie kierował spółką, spółka ta uzyskała dochód co potwierdzą wnioskowane dowody.

Informacje dotyczące wierzytelności jakie spółka posiadała wobec innych podmiotów strona podniosła także w prowadzonym wobec niej drugim postępowaniu

w zakresie odpowiedzialności za zaległości tej spółki. W ramach tego postępowania zawiadomieniami wystawionymi w dniu 31 października 2018 r. dokonano zajęcia wierzytelności w R.sp. z o.o., P.S.A. i P. SA. P. SA. poinformowała, że nie posiada żadnych wierzytelności wobec spółki,

w której zarządzie był skarżący, a R.sp. z o.o. podniosła, że nie posiada żadnych zobowiązań wobec spółki, a kaucja gwarancyjna wymagalna w kwocie 7.821,60 zł jest już objęta wysłanym do urzędu skarbowego przelewem.

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2018 r. organ podatkowy odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków D.G. i B.S., jako niemających znaczenia w sprawie. Wskazał, że odpowiedzialność członka zarządu spółki za zaległości podatkowe tej spółki nie jest uzależniona od zakresu faktycznie wykonywanych czynności, a odnośnie majątku spółki przeprowadzono ponownie postępowanie egzekucyjne, które nie wykazało majątku, z którego możliwa jest egzekucja, zaś B.S. wezwany do wskazania m in. majątku spółki - majątku takiego nie ujawnił.

Decyzją z dnia 3 stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł

o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu spółki za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za ww. okresy rozliczeniowe i za koszty egzekucyjne. W uzasadnieniu, po powołaniu art. 116 § 1 i § 2 , art. 107 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2018 r., poz.800 ze zm. – dalej: ord. pod.) wskazał, że:

- skarżący w okresie, w którym upływały terminy płatności objętych decyzją zobowiązań podatkowych, tj. w okresie od dnia 25 lutego 2014 r. do dnia 26 stycznia 2015 r. sprawował zarząd spółką. W akcie notarialnym zawiązania spółki z dnia 7 marca 2012 r., jako prezesa zarządu wskazano właśnie skarżącego. Rezygnacja

z tej funkcji nastąpiła dopiero w dniu 30 września 2018 r.,

- organ I instancji powołał się na wydane w dniach 16 lutego 2018 r. oraz 11 grudnia 2018 r. postanowienia umarzające postępowanie egzekucyjne ze względu na bezskuteczność egzekucji administracyjnej. Wskazał też na dane z raportu poborcy skarbowego, z których wynika, że: egzekucję prowadzono w zakresie zaległości podatku VAT, zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych i okazała się bezskuteczna, bezskuteczne okazały się też działania Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, który postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015 r. umorzył z tego powodu prowadzoną wobec majątku spółki egzekucję. Ponadto spółka pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej,

- organ I instancji nie stwierdził też, aby wystąpiły w sprawie przesłanki ekskulpacyjne, uwalniające stronę od odpowiedzialności podatkowej,

- najstarsze nieuregulowane zobowiązanie spółki dotyczy sierpnia 2013 r., a termin płatności kolejnej zaległości za wrzesień 2013 r. upływał w dniu 21 października 2013 r. i od tej daty należy liczyć dwutygodniowy termin na wystąpienie z wnioskiem

o ogłoszenie upadłości spółki, czego nie zrobiono. Za złożeniem takiego wniosku przemawiały dane z rachunku zysków i strat za lata 2014-2016.

4. W odwołaniu skarżący zarzucił: wydanie decyzji pomimo upływu trzech lat od końca roku podatkowego, w którym powstała zaległość podatkowa, tj. z naruszeniem art. 118 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 ord. pod. oraz naruszenie przepisów postępowania przez oddalenie wniosków dowodowych, przez niezebranie pełnego materiału dowodowego, przez dowolną ocenę materiału dowodnego oraz bezpodstawne przyjęcie, że nie jest możliwe wydłużenie terminu z art. 200 ord. pod. do zapoznania się z aktami sprawy i w konsekwencji naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu.

5. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie wykazał żadnej

z przesłanek ekskulpacyjnych (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a/ i lit. b/ oraz pkt 2 ord. pod.).

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący zarzucił naruszenie m.in.:

- art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 127 ord. pod. - przez brak podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, nieuzupełnienie materiału dowodowego, w tym nierozpoznane wniosku o przesłuchanie świadków powołanych na okoliczność: faktycznego pełnienia funkcji członka zarządu w spółce oraz stanu majątkowego spółki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, podnosząc, że decyzja

o odpowiedzialności podatkowej skarżącego została wydana przed upływem tego terminu. Nie doszło też do przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki

w podatku od towarów i usług za objęte zaskarżoną decyzją okresy rozliczeniowe. Wynikający z art. 70 § 1 ord. pod. termin upływał z końcem 2019 r. (co do zobowiązań za I-III, VII, IX, XI 2014 r.) i z końcem 2020 r. co do zobowiązania za XII 2014 r. Decyzje organów obu instancji wydano przed upływem tych terminów. Zdaniem sądu pierwszej instancji organy podatkowe także prawidłowo przyjęły, że

w rozpoznawanej sprawie egzekucja kierowana do spółki okazała się bezskuteczna, a w okresie kiedy powstały zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń – marzec, lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. funkcję członka zarządu spółki pełnił skarżący. Ustalenia te uzasadniały wszczęcie wobec skarżącego postępowania o orzeczeniu jego odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe spółki. Sąd zaznaczył, że skarżący nie wykazał, iż nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Kwestia dotycząca faktycznego pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki w kontekście uregulowań art. 116 § 1 ord. pod. nie ma zaczernia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pełnienie funkcji członka zarządu oznacza bowiem zajmowanie tego stanowisko przez okres od powołania do rezygnacji lub odwołania z funkcji. Jak już wskazywano odpowiedzialność członka zarządu wiąże się z kryterium formalnym, a nie

z faktycznym wykonywanie obowiązków czy ich zakresem. Jeśli z jakichkolwiek przyczyn pełnienie funkcji nie jest możliwe (choroba, wyjazd na dłuższy okres, inne zajęcia uniemożliwiające wykonywanie obowiązków) pełniący taką funkcję, aby uniknąć odpowiedzialności winien złożyć rezygnację. Skarżący ani nie wskazywał, ani nie wykazał aby zaistniały takie okoliczności, które uniemożliwiły zarówno pełnienie funkcji członka zarządu jak i złożenie rezygnacji z tej funkcji. Zasadnie zatem organy podatkowe odmówiły przeprowadzenia dowody z zeznań wskazanych świadków, przyjmując, że okoliczności jakie mieli wykazać nie mają znaczenia

w sprawie. Na skutek weryfikacji informacji przekazanej przez skarżącego

o możliwym istnieniu wierzytelności spółki, dokonano także zajęcia - jednej ze wskazanych przez skarżącego - wierzytelności spółki (7.821,60 zł). Uzyskana kwota została zaliczona na poczet zobowiązań spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT 4). Wobec niestwierdzenia istnienia wierzytelności względem dwóch innych podmiotów wskazanych przez skarżącego, a także wcześniejszych ustaleń

o zaprzestaniu przez spółkę prowadzenia dzielności gospodarczej, postępowanie egzekucyjne umorzono postanowieniem z dnia 11 grudnia 2018 r. Sąd zwrócił uwagę, że to członek zarządu, a nie organ podatkowy, ma wskazać mienie, z którego możliwa będzie egzekucja. Chodzi o wskazania takiego mienia, z którego egzekucja będzie możliwa, a nie o nakładanie na organ podatkowy obowiązku poszukiwania takiego mienia poprzez przeprowadzenia dowodu np. z zeznań świadków, czy pozyskiwania dokumentów. Uwzględniając te okoliczności, sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ podatkowy nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia, czy wskazani przez skarżącego świadkowie, w tym drugi członek zarządu spółki, posiadają jeszcze wiedzę na temat majątku spółki. Organ mógł zatem odmówić przeprowadzenia w tym zakresie dowodu z zeznań wskazanych przez skarżącego świadków. Zasadnie też, zdaniem sądu, organ podatkowy wskazał, że drugi z członków zarządu, wobec którego także prowadzono postępowania o odpowiedzialności podatkowej za ww. zaległości podatkowe spółki, mimo wezwania do wskazania majątku spółki, z którego egzekucja była możliwa, majątku takiego nie wskazał. Wskazana natomiast przez skarżącego wierzytelność w wysokości 7 821,60 zł stanowi mniej niż 21% całej zaległości podatkowych spółki. Nie można zatem przyjąć, że ze wskazanej przez skarżącego wierzytelności można zaspokoić się w znacznej części. 21% nie stanowi nawet połowy zaległych zobowiązań podatkowych.

Zdaniem sądu pierwszej instancji organy podatkowe, odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie naruszyły przepisów postępowania

w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

W ocenie sądu pierwszej instancji organy podatkowa zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy i dokonały jego oceny w zgodzie z art. 191 ord. pod.

8. Powyższy wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 ord. pod. w związku z art. 122 ord. pod. w związku z art. 123 ord. pod. w związku z art. 180 § 1 ord. pod. w związku z art. 187 § 1 ord. pod.

w związku z art. 188 ord. pod. w związku z art. 127 ord. pod. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.), poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej i w konsekwencji

oddalenie skargi sądowoadministracyjnej i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo niepodjęcia przez organy administracji publicznej obu instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego,

w tym pomimo nieuzupełnienia niepełnego materiału dowodowego sprawy

i nierozpoznania wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie świadków - powołanych na okoliczność: faktycznego pełnienia funkcji członka zarządu w spółce, stanu majątkowego spółki oraz posiadanego majątku przez spółkę, a więc pomimo tego, iż przedmiotem wyżej opisanych dowodów z zeznań świadków miały być okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy (okoliczności uwalniające skarżącego od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1

pkt 1 lit. b/ i pkt 2 ord. pod.),

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 191 ord. pod. w związku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi sądowoadministracyjnej i pozostawienie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo tego, że doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych

w sprawie, co miało istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia

i w konsekwencji błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że:

a) organy podatkowe zasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodu z zeznań wskazanych świadków, przyjmując, że okoliczności jakie mieli wykazać nie mają znaczenia w sprawie (organy podatkowe wymieniły dokumenty, które w okresie pełnienia funkcji członka zarządu skarżący podpisywał, co wskazuje także na faktyczny, a nie tylko formalny zarząd spółką),

b) kwestia dotycząca faktycznego pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki w kontekście uregulowań z art. 116 § 1 ord. pod. nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (zdaniem sadu pierwszej instancji odpowiedzialność organu wiąże się z kryterium formalnym, a nie z faktycznym wykonywaniem obowiązków czy ich zakresem);

c) organ podatkowy nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy wskazani przez skarżącego świadkowie posiadają wiedzę na temat majątku spółki, z którego możliwe jest przeprowadzenie egzekucji (organ mógł zatem odmówić przeprowadzenia dowodu

w tym zakresie);

d) zasadnie organ podatkowy wskazał, że drugi z członków zarządu, wobec którego także prowadzono postępowanie o odpowiedzialności podatkowej za ww. zaległości podatkowe spółki, mimo wezwania do wskazania majątku spółki, z którego egzekucja była możliwa, majątku takiego nie wskazał,

e) organy podatkowe, jakkolwiek można mieć uwagi co do uzasadnienia postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów z zeznań świadków, odmawiając przeprowadzenia tych dowodów nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, albowiem skutkowało uznaniem przez sąd pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 pkt 1 lit, a) i b)

i pkt 2) ord. pod.,

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 2 ord. pod. w związku z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wskazana przez skarżącego wierzytelność stanowiąca mniej niż 21% zaległości podatkowych spółki nie umożliwiła zaspokojenia zaległości podatkowych spółki

w znacznej części, albowiem nie stanowiła nawet połowy zaległych zobowiązań, podczas gdy zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą ww. przepis wcale nie wymaga, aby do zaspokojenia doszło co najmniej w 50%, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, albowiem skutkowało uznaniem przez sąd, że skarżący nie wykazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 pkt 2) ord. pod.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o:

-zaniechanie przeprowadzenia rozprawy;

- uchylenie obydwu zaskarżonych decyzji w całości oraz uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości;

- zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego za l i ll instancję.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o:

- oddalenie skargi kasacyjnej,

- zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

9. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że w toku postępowania podatkowego organy niewadliwie ustaliły stan faktyczny, dopuszczając możliwe dowody, pozwalające ustalić okoliczności wskazujące na odpowiedzialność skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Trafnie sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się w tak ustalonym stanie faktycznym naruszeń reguł postępowania podatkowego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej zgromadzony materiał dowodowy sprawy w pełni pozwalał na podjęcie niewadliwego rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia.

Zasadna - w obydwu zarzutach argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się do bezzasadnej akceptacji przez sąd pierwszej instancji nierozpoznania przez organ wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie świadków. Otóż wniosek ten

został rozpoznany, co zresztą przyznaje sam skarżący, wskazując na jego oddalenie. W istocie więc chodzi o nierozpoznanie wniosku dowodowego zgodnie z żądaniem skarżącego. Trzeba jednak podkreślić, że zagadnienie to sąd pierwszej instancji szczegółowo rozważył przez pryzmat okoliczności, które mieli potwierdzić świadkowie, a więc:

- faktyczne pełnienie przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki,

- stan majątkowy spółki.

- majątek spółki.

W zakresie pierwszej okoliczności sąd zasadnie przyjął, że z perspektywy art. 116 § 1 ord. pod. znaczenie ma wyłącznie pełnienie funkcji członka zarządu w ujęciu formalnym, zaś faktyczne przeszkody powinny prowadzić do rezygnacji z tej funkcji. Warto tu przywołać pogląd NSA przedstawiony w wyroku z dnia 20 sierpnia 2019 r., Il FSK 3011/17, w świetle którego w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że użyte w treści art. 116 § 2 ord. pod. sformułowanie "pełnienie obowiązków członka zarządu", a nie ich "wykonywanie", oznacza, iż chodzi o zajmowanie stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania. Okoliczności związane

z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem tych obowiązków nie mają

znaczenia dla tej oceny o tyle, że wyłącznie wykazanie faktycznych i obiektywnych przyczyn uniemożliwiających wykonywanie funkcji członka zarządu spółki mogłoby skutkować wyłączeniem odpowiedzialności (np. długotrwała obłożna choroba, długotrwałe pozbawienie wolności). Wskazując na cel przepisu, który konstruuje odpowiedzialność członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, podkreśla się, że co do zasady podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, powinna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria – spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu". Pełnienie funkcji członka zarządu

jest bowiem funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko, przy czym członek zarządu może zrezygnować w każdym czasie ze swojej funkcji (art. 202 § 5 k.s.h. i art. 369 § 6 k.s.h.). Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających (obowiązek wykonywania powierzonych zadań). Oznacza również zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań

kierowanej spółki, a więc i skutki działań osób w tej spółce zatrudnionych.

Skarżący tymczasem na ewentualne przeszkody nie powołał się, nie zrezygnował

z funkcji również. z funkcji członka zarządu. Nie dość tego, pełniąc funkcję członka zarządu podpisywał szereg dokumentów, co dodatkowo uwiarygodnia faktyczne wykonywanie przez skarżącego uprawnień i obowiązków członka zarządu.

Kolejne okoliczności, co do których rzekomo wiedzę posiadali wnioskowani świadkowie - sąd pierwszej instancji odniósł się do:

- umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki ze względu na bezskuteczność,

- ujawnioną przez skarżącego wierzytelność przysługującą spółce,

- umorzenia ponownie wszczętego postępowania egzekucyjnego,

- obowiązku członka zarządu wskazania mienia, z którego egzekucja będzie możliwa. Na tej podstawie sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że organ podatkowy nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego

zmierzającego do ustalenia, czy wskazani świadkowie posiadają wiedzę na temat majątku spółki, z którego możliwe jest przeprowadzenie egzekucji.

Wnikliwa ocena sądu każdej z tych okoliczności pozwoliła przyjąć, że organ podatkowy nie naruszył art. 188 ord. pod., albowiem okoliczności, jakie mieli zeznać

świadkowie nie miały znaczenia w sprawie. To pozwala przyjąć, że nie zostały naruszone wskazane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tj. sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że organy nie naruszyły: zasady prowadzenia postępowania podatkowego

w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, zasady dwuinstancyjności postępowania oraz reguł

postępowania dowodowego.

W zakresie podstawy kasacyjnej polegającej na naruszeniu przepisów prawa materialnego, skarżący zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji naruszenie art. 116 § 1 pkt 2 ord. pod. w związku z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez błędną wykładnię, co miało polegać na uznaniu, ze wskazana przez skarżącego

wierzytelność stanowiąca mniej niż 21% zaległości podatkowych spółki nie umożliwiła zaspokojenia zaległości podatkowych spółki w znacznej części, albowiem nie stanowiła nawet połowy zaległych zobowiązań. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on bezzasadny, a dodatkowo jego treść zbudowano poprzez "wyjęcie" z uzasadnienia wyroku poszczególnych fragmentów, co w żaden sposób nie oddaje poglądu sądu pierwszej instancji. Trzeba więc podkreślić, że sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, iż okolicznością uwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest wskazanie mienia

spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki

w znacznej części. Dalej wskazał wysokość zaległości spółki oraz wysokość

wierzytelności ujawnionej przez skarżącego. Porównując je, określił procentowy poziom pokrycia zaległości podatkowych, zwracając uwagę, że stosunek jednego do drugiego stanowi zaledwie 21%. Biorąc pod uwagę tę zależność (21%) nie

sposób przyjąć, ażeby zaległość została zaspokojona "w znacznej części". Uprawnione zatem w pełni było spostrzeżenie sądu, bez nadania mu waloru normatywnego, o poziomie zaspokojenia nieprzekraczającym nawet połowy zaległych zobowiązań. Warto przy tym odwołać się do

poglądu NSA wyrażonego w wyroku z dnia 14 września 2018 r., II FSK 2190/18,

w świetle którego mienie spółki wskazywane przez członka zarządu spełnia wymogi z art. 116 § 1 pkt 2 ord. pod., uwalniając tego członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące, a nadto umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki "w znacznej części". Oznacza to, że

musi mieć egzekwowalną wartość spełniającą przesłankę "znaczności"

w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki. W okolicznościach rozpoznanej sprawy przesłanka "znaczności" nie została spełniona.

10. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. W zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 210 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 poz. 265).