Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 440/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Komendanta Straży Miejskiej w R. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. H.H. (dalej wnioskodawca, strona lub skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w R. (dalej też Komendant Straży Miejskiej, organ – w znaczeniu funkcjonalnym, podmiot zobowiązany) z dnia [...]r. o nr [...].

Na wstępnie należy zaakcentować, że sprawa dotycząca wniosku skarżącego z dnia 5 września 2014 r. (data wpływu do organu – 9 września 2014 r.) trafia po raz trzeci na wokandę tutejszego Sądu.

We wskazanym powyżej wniosku skarżący zwrócił się w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej ustawa) do Komendanta Straży Miejskiej o udostępnienie zanonimizowanych fotokopii odcinków D mandatów karnych nałożonych na właścicieli posesji w R. przy ul. [...] w wyniku czynności podjętych w dniu 21 lipca 2014 r., w związku z realizacją uprawnień funkcjonariuszy Straży Miejskiej wynikających z art. 379 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz fotokopii protokołu z kontroli, o którym mowa w art. 380 ust. 1 ww. ustawy, sporządzonym w związku z prowadzeniem tej czynności.

Komendant Straży Miejskiej decyzją z dnia [...]r., nr [...] odmówił stronie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Była to już piąta decyzja o odmowie udostępnienia żądanej informacji, gdyż poprzednie cztery decyzje zostały usunięte z obrotu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej organ odwoławczy lub Kolegium).

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję Komendanta Straży Miejskiej z dnia [...]r. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 950/15 uchylił tę decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd wywiódł, że dokonując powtórnego rozpatrzenia sprawy w aspekcie stosowanego prawa materialnego, obowiązkiem organu było ocenić, czy przepisy tego aktu miały zastosowanie w sprawie. Zarzucił, że w kontrolowanej decyzji brak jest jakichkolwiek rozważań, czy spełniona została zarówno przesłanka podmiotowa (czy Komendant Straży Miejskiej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ustawy, do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu), jak i przesłanka przedmiotowa (czy żądana informacja ma walor informacji publicznej, a zatem czy mieści się w katalogu zawartym w art. 6 ustawy). Sąd podkreślił, że jeżeli organ dojdzie do wniosku, że zachodzą podmiotowe i przedmiotowe przesłanki nakazujące rozpatrzenie sprawy na gruncie ustawy, w sytuacji gdy odmowa dostępu do informacji publicznej na poziomie organu pierwszej instancji nastąpiła z powołaniem się na konieczność ochrony prywatności, istnieją normatywne podstawy do objęcia tej decyzji nie tylko kontrolą ale do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego, z poszanowaniem dla zasady dwuinstancyjności postępowania. Sąd wskazał, że akta sprawy nie zawierają dokumentu, którego udostępnienia domagał się wnioskodawca, a dokument ten powinien stanowić przedmiot analizy organów obydwu instancji, co do istnienia przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Niepełne akta administracyjne nie pozwalały w rzeczywistości organowi odwoławczemu na ocenę, czy i które z informacji zawartych w żądanych przez wnioskodawcę dokumentach, nawet po zanonimizowaniu danych osobowych uniemożliwiają realizację prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznych. Sąd podkreślił, że dopiero przeprowadzenie przez Kolegium postępowania obejmującego treść wnioskowanych informacji publicznych w postaci zanonimizowanych fotokopii protokołu i mandatu stanowić będzie podstawę do osądu, czy odmowa udostępnienia tych dokumentów była zgodna z prawem.

Organ odwoławczy – w trybie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.), zawiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. przekazał odwołanie od decyzji Komendanta Straży Miejskiej z dnia [...]r. temu Komendantowi, celem ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 17 ustawy. W uzasadnieniu - z powołaniem się na prawomocny wyrok tutejszego Sądu wydany w analogicznej sprawie, w której orzekały te same organy (wyrok z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1020/15) - wskazał, że: 1) Komendant Straży Miejskiej nie jest organem w rozumieniu prawa administracyjnego, 2) Straż Miejską jako samorządową jednostkę organizacyjną należy zaliczyć do grupy podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, określonych w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy, 3) od decyzji wydanej przez taki podmiot przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegający rozpatrzeniu przez podmiot, który ją wydał.

Komendant Straży Miejskiej decyzją z dnia [...]r., nr [...] - po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy - po raz kolejny odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 15 września 2016 r., sygn. IV SA/Gl 569/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił tę decyzję, ze względu na naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej ustawa p.p.s.a.); nie kwestionując przy tym opisanej wyżej zmiany po stronie organu, w stosunku do którego zostały sformułowane zalecenia i ponownie nakazując wykonanie zaleceń wynikających z wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. w pełnym zakresie.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Komendant Straży Miejskiej uchylił decyzję nr [...] z dnia [...]r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, w celu wypełnienia zaleceń Sądu.

Pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. Komendant Straży Miejskiej poinformował skarżącego, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 4 ust. 3 ustawy nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej w postaci fotokopii odcinków D mandatów karnych nałożonych na właścicieli posesji przy ul. [...], gdyż nie znajduje się w ich posiadaniu (ten fragment mandatu karnego jest przeznaczony dla organu egzekucyjnego i został przekazany do Urzędu Miasta R.).

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Komendant Straży Miejskiej odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Wnioskodawca wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] – wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych, pełnomocnictwa Prezydenta Miasta R. z dnia 6 grudnia 2013 r., art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy - Komendant Straży Miejskiej odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej.

W uzasadnieniu wskazał, że Komendant Straży Miejskiej jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, a zatem podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu - wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy. Następnie, na podstawie analizy art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 ustawy, art. 115 § 13 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1137), art. 23 ustawy o strażach gminnych, uwzględniając treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt I KZP 28/05, uznał, że protokół kontroli posesji, sporządzony na mocy art. 380 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, stanowi dokumentację przebiegu i efektów kontroli. Z tego względu stwierdził, że żądana przez wnioskodawcę informacja (fotokopia protokołu kontroli posesji), ma walor informacji publicznej; mieści się w katalogu stanowiącym i definiującym informację publiczną zawartym w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy.

W dalszej części uzasadnienia przedstawił przebieg kontroli przeprowadzonej w dniu 23 lipca 2014 r., która zakończyła się nałożeniem na właścicielkę, wskazanej przez zgłaszającego posesji, mandatu karnego kredytowanego i dokonał analizy treści włączonych do akt sprawy dokumentów: odcinka E mandatu karnego oraz kopii protokołu kontroli posesji. Akcentował okoliczność, że w dniu 30 grudnia 2014 r. do akt sprawy złożono oświadczenie właścicielki posesji, na którą w dniu 23 lipca 2014 r. nałożono mandat karny kredytowany, która - korzystając z prawa chroniącego jej prywatność - nie wyraziła zgody na udostępnienie danych osobowych z mandatu oraz z protokołu z oględzin jej posesji, w ramach dostępu do informacji publicznej.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu między innymi ze względu na prywatność osoby fizycznej, która – nie będąc funkcjonariuszem publicznym - nie wyraziła zgody na rezygnację z przysługującego prawa. Podał, że w myśl art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 922, dalej u.o.d.o.) za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne.

Komendant Straży Miejskiej stwierdził, że w sytuacji, gdy ogólnie wiadomym jest na jakiej posesji przy ul. [...] w R., Straż Miejska prowadziła w dniu 23 lipca 2014 r. czynności kontrolne związane z ochroną środowiska, anonimizacja danych wrażliwych właścicielki tej nieruchomości nie jest wystarczająca do ochrony jej prywatności. Dlatego uznał za zasadne odmówienie wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej, poprzez wydanie w trybie art. 16 ustawy stosownej decyzji administracyjnej. Teza ta została szczegółowo uzasadniona poprzez wskazanie typu danych zamieszczonych w protokole kontroli, które organ zakwalifikował jako objęte sferą prywatności oraz poprzez wskazanie w okolicznościach sprawy, możliwości identyfikacji podlegających anonimizacji danych osobowych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r., jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 i 2 ustawy.

Zakwestionował stanowisko organu co do tego, że udostępnienie zanonimizowanego protokołu kontroli narusza prywatność wskazanej w nim osoby. Zdaniem skarżącego nie można naruszyć prywatności osoby, której danych nie można ustalić. Nadto organ w uzasadnieniu decyzji powtarza te same argumenty, które zostały uznane za wadliwe w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2015 r. o sygn. IV SA/Gl 950/15.

Odpowiadając na skargę Komendant Straży Miejskiej w R. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze. Pełnomocnik organu, będący pracownikiem tego organu, wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne dotyczy m.in. decyzji administracyjnych, a więc także decyzji wydawanych na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ustawy. W myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżona decyzja.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Zaskarżona została decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, która nie wyraziła zgody na jej udostępnienie.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że skarżony organ działał w warunkach związania zaleceniami i oceną prawą wynikającymi z opisanych wyżej prawomocnych wyroków. Na mocy art. 153 ustawy p.p.s.a. związanie obejmuje również orzekający w tej sprawie Sąd.

Nie powtarzając wyżej przybliżonej treści tych wyroków w zakresie kształtującym obszar związania, Sąd ograniczy się do kontrolnego syntetycznego wskazania, że przeprowadzono zalecone badanie i Komendant Straży Miejskiej stwierdził, że jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej, a żądana informacja w postaci przekazania fotokopii protokołu z przeprowadzonej w dniu 23 lipca 2014 r. przez Straż Miejską w R. kontroli posesji położonej w R. przy ul. [...], jest informacją publiczną. Wskazana konkluzja w zakresie przedmiotowym została oparta na analizie dokumentu, co do którego żądanie udostępnienia zgłoszono - akta sprawy zostały uzupełnione o ten dokument, w związku z zaleceniem Sądu. Kwestia udostępnienia fotokopii odcinka D mandatu karnego została załatwiona pismem, w sposób zgodny z prawem. Natomiast odmowę udzielenia informacji publicznej w postaci udostępnienia fotokopii protokołu z kontroli uzasadniono negatywną przesłanką - ochrony prywatności osoby fizycznej; stosując formę decyzji administracyjnej. Zaskarżona decyzja została wydana jako efekt załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zastosowany tryb był wynikiem ustalenia, że podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie jest organem władzy publicznej. Zasadność zastosowania tej przesłanki negatywnej nie była przedmiotem wcześniejszej analizy Sądu, gdyż na etapie wydawania obydwu prawomocnych wyroków byłoby to przedwczesne, ze względu na wykazane zaniechania w przedmiocie kwalifikacji podmiotowej i przedmiotowej oraz niedostatki w zakresie urządzenia akt sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że organ nie naruszył art. 153 ustawy p.p.s.a., uwzględniając zalecenia i ocenę prawną wynikające z prawomocnych wyroków.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że zachodzi konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to Sąd wziął pod uwagę działając z urzędu.

Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 16 w związku z art. 17 ustawy. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2).

Natomiast zgodnie z art. 17 ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2).

Jak wynika z przytoczonych przepisów prawnych do decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (z modyfikacjami określonymi w art. 16 ust. 2 ustawy, które nie mają istotnego znaczenia dla dalszego wywodu). Obowiązek stosowania tych przepisów proceduralnych dotyczy również decyzji wydawanych po załatwieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym jednak przypadku przepisy dotyczące odwołań znajdują zastosowanie odpowiednio’ ze skutkiem odpowiedniego zastosowania przepisów k.p.a.

Obowiązek odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. związany jest z faktem, iż istotną cechą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest jego niedewolutywność. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierza ją ponownie temu samemu organowi. Brak cechy dewolutywności, choćby względnej, powoduje określone konsekwencje w zakresie rezultatów odpowiedniego stosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Wymóg odpowiedniości ich stosowania oznacza, że do wniosku i wywołanego nim postępowania nie znajdują zastosowania te przepisy dotyczące odwołań i postępowania odwoławczego, które związane są z cechą dewolutywności odwołania.

Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. W myśl § 2 tego przepisu prawnego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W doktrynie i judykaturze zgodnie przyjmuje się, że wskazane jednostki redakcyjne przepisu zawierają zamknięty katalog rozstrzygnięć, jakie może wydać organ odwoławczy. Powyższe oznacza, że wydanie rozstrzygnięcia nie mieszczącego się w tym katalogu musi być kwalifikowane jako istotne naruszenie prawa. Zasadniczo przyjmuje się, że takie wadliwe rozstrzygnięcie rażąco narusza prawo i stanowi podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Do wydania rozstrzygnięcia mieszczącego się w tym katalogu jest również obowiązany – na mocy art. 16 ust. 2 ustawy - organ rozpoznający odwołanie od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W przypadku załatwienia sprawy z wniosku o ponowne jej rozpatrzenie, przez inny – niż organ władzy publicznej - podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, także obowiązkiem tego podmiotu jest wydanie rozstrzygnięcia mieszczącego się w opisanym wyżej katalogu zamkniętym; z zastrzeżeniem, że nie może on wydać rozstrzygnięcia określonego w art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ w tym przepisie prawnym jest mowa o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a więc nie jest możliwe "przekazanie sprawy sobie" (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., I OSK 1762/14, LEX nr 2091087).

Zaskarżoną decyzją Komendant Straży Miejskiej odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Nie jest to rozstrzygnięcie mieszczące się w prezentowanym wyżej katalogu, które mógłby wydać podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej - nie będący organem władzy publicznej - w wyniku załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W sposób nie budzący wątpliwości doszło do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Funkcjonowało bowiem w obrocie prawnym ostateczne rozstrzygnięcie nie mieszczące się w katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć.

Mając na względzie okoliczność, iż w przypadku podmiotów nie będących organami władzy publicznej wymogi dotyczące prawidłowości stosowania prawa proceduralnego należy odkodowywać w sposób uwzględniający ten niekwalifikowany status podmiotu zobowiązanego, Sąd odstąpił od stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ograniczając się do jej usunięcia z obrotu prawnego ze względu na naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z wydaniem rozstrzygnięcia nie mieszczącego się w katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć.

Nadto, analizując zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że Komendant Straży Miejskiej nie dostrzegł w ogóle, iż do tej decyzji należy odpowiednio zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Taki wniosek znajduje oparcie w sposobie sformułowania podstawy prawnej decyzji - w której nie przywołano art. 138 k.p.a., ani żadnego innego przepisu zamieszczonego w tym akcie prawnym, dotyczącego decyzji administracyjnych. Znajduje też oparcie w treści uzasadnienia, w którym naruszono wymogi sformułowane w Kodeksie postępowania administracyjnego w stosunku do decyzji administracyjnych; nie wypełniono wymogów dotyczących uzasadnienia prawnego, określonych w art. 107 § 3 k.p.a. - brak bowiem przytoczenia przepisów prawnych oraz wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji w części dotyczącej zastosowania art. 17 w związku z art. 16 ustawy. Zaniechanie obligatoryjnego stosowania przepisów k.p.a. stanowi naruszenie art. 17 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 2 ustawy i w związku z art. 107 § 3 k.p.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Komendant Straży Miejskiej uwzględni sformułowaną wyżej ocenę prawną, z której wprost wynikają również wiążące zalecenia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.