Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2873/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157, 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011 r. znak [...]na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – k.p.a.) - po rozpatrzeniu wniosku E.K.z dnia 14 listopada 2010r., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2010r., znak: [...]; utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2010r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (gabinety stomatologiczne) na działce o nr ew. [...]przy ul. [...]w B. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca2010r., znak: [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca2010r., znak: [...]; Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja2010r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (gabinety stomatologiczne) na działce o nr ew. [...]przy ul. [...]w B..

Podaniem z dnia 14 listopada 2010r. E.K.wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca2010r., znak: [...].

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 Kpa, przy czym organ administracyjny nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i uznając również, że podniesione zarzuty są niezasadne to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie nadzorcze jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem.

Organ podał, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. - zgodnie ze stanem prawnym na dzień wydania badanej decyzji), przed wydaniem pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także wykonanie obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 Prawa budowlanego, a także stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, czy inwestor, złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami oraz, czy do ww. wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia ww. wymagań, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dla spornego zamierzenia inwestycyjnego, decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września2009r., znak: [...]; ustalono na rzecz M.M.warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową - gabinetem stomatologicznym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w B. przy ul. [...]na działce nr ew. [...]. W szczególności określono nieprzekraczalną linię zabudowy (6,0 m) od krawędzi jezdni ulicy [...], udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki (min. 20 %), szerokość elewacji frontowej budynku (ok. 12,0 m), maksymalną wysokość kalenicy dachu (do 8,0 m), geometrię dachu (przestrzenny wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do 42 stopni, poziom posadowienia (ok. 0,50 m). Dodatkowo dopuszczono budowę budynku w granicy z działką nr ew. [...]oraz w odległości min. 2,0 m od granic działki nr ew. [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzją z dnia [...] maja2010r., Nr [...], Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany przewidujący realizację budynku posadowionego 6,0 m od krawędzi ul. [...](projekt budowlany, projekt zagospodarowania terenu str. 6), w którym powierzchnia biologicznie czynna wynosi 20,26 % (projekt budowlany, opis do projektu zagospodarowania terenu str. 3), elewacja frontowa - 9,26 m (projekt budowlany, rzut parteru str. 17), kalenica - 8,0 m (projekt budowlany przekrój A-A str. 21), nachylenie dachu-30 stopni (rzut połaci dachowych str. 20), poziom posadowienia parteru - 0,15 m (projekt budowlany, przekrój A-A str. 21). Tym samym sporna inwestycja jest zgodna z warunkami zabudowy zawartymi w ww. decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września2009r., znak: [...].

Ponadto organ zauważył, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedmiotowa inwestycja została usytuowana w odległości 2 m od granicy z działką nr ew. [...] i w granicy z działką nr ew. [...], co zostało dopuszczone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września2009r., zatem jest zgodna z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm. - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji z dnia [...] lipca2010r.), zgodnie z którym sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Wskazał również, iż ściana od granicy z działką [...]jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego (projekt budowlany, opis techniczny str. 12). Ponadto z uwagi na usytuowanie przedmiotowej inwestycji względem budynków sąsiednich zachowane zostały wymagania dotyczące umożliwienia naturalnego oświetlenia określone w § 13 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ dodał, iż projekt jest kompletny, a także został zrealizowany obowiązek sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej zawartego we wniosku z dnia 14 listopada 2010r., iż Prezydent Miasta B. nie rozpatrzył wniosku M.S.w sprawie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, z uwagi na toczący się spór rozgraniczeniowy, organ wskazał, iż w jego ocenie powyższa okoliczność nie stanowi rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Podał, iż M.S.pismem, które wpłynęło do Urzędu Miasta B. w dniu 19 kwietnia 2010r., wniósł o zawieszenie ww. postępowania do czasu cyt. "okazania w terenie granic prawnych oraz linii rozgraniczających teren inwestycji z działką nr ew. [...] własnością rodziny S.". Z pisma M.S.z dnia 22 czerwca 2010r., wynika, iż ww. spór rozgraniczeniowy zawisły przed Sądem Okręgowym w [...], dotyczy działek o nr ew. [...]i [...] (akta sprawy organu wojewódzkiego str. 152). Organ uznał, że ww. argument nie mógł stanowić przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyjaśnił, iż gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt. II OSK 1698/07). Samo stwierdzenie, iż wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2164/07).

Jednocześnie organ wyjaśnił, że istniejące granice pomiędzy działkami nr ew. [...]oraz [...] oznaczone zostały na projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja2010r., Nr [...], wykonanym na aktualnym na dzień 14 lipca 2009r., podkładzie geodezyjnym z pieczęcią sporządzonym przez Kierownika Referatu Geodezji, Wydziału Urbanistyki, Budownictwa i Nieruchomości Urzędu Miasta B.. Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] maja1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), ewidencja gruntów i budynków obejmuje m.in. informacje dotyczące gruntów - ich położenia, powierzchni oraz granic. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę miał więc prawo oprzeć się na danych wynikających z projektu zagospodarowania działki.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż organ wojewódzki wydał decyzję z dnia [...] lipca2010r., znak: [...]; przed rozpatrzeniem przez Prezydenta Miasta B. niepodpisanego wniosku E.K.(data wpływu do Urzędu Miasta B. - 24 czerwca 2010r.) o uzupełnienie ww. decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja2010r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż powyższe nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, gdyż organ wojewódzki przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca2010r. nie posiadał informacji o złożeniu ww. wniosku o uzupełnienie decyzji. Jednocześnie wskazał, że zarzuty dotyczące pozbawienia strony bez jej winy czynnego udziału w postępowaniu, mogą być ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

W ocenie organu, utrzymanie w mocy przez organ wojewódzki decyzji o pozwoleniu na budowę nie naruszało prawa w sposób rażący, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lipca2010r., znak: [...]. Ponadto nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Wojewody [...]z dnia [...] lipca2010r., znak: [...]; wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Weryfikowana decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona również dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła E.K..

Zdaniem skarżącej, decyzja Wojewody [...]została wydana z rażącym naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 156 Kpa. Skarżąca podniosła, że Prezydent Miasta B. nie rozpatrzył jej wniosku o uzupełnienie swojej decyzji z dnia [...].05.2010r. Z powyższego wynika zatem, że postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę nadal jeszcze się toczy przed Prezydentem Miasta B., ww. organ jest w długotrwałej bezczynności, a dla skarżącej nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta B.. W ocenie skarżącej, Wojewoda [...]bezprawnie wydał decyzję z dnia [...].07.2010r., w przypadku niezakończonego postępowania przed organem I instancji, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności zawartą w art. 15 kpa.

Ponadto skarżąca zauważyła, że nierozpatrzenie przez Prezydenta Miasta B. wniosku jej brata M.S.w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, wypełnia niezbędne ustawowe przesłanki naruszenia obowiązującego prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku E.K.o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż zawarte w kwestionowanej decyzji z dnia [...].03.2011r. znak [...]. W ocenie organu, weryfikowana decyzja Wojewody [...]z dnia [...].07.2010r., znak: [...]; nie jest dotknięta żadną z wad z art. 156 § 1 Kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa.

Organ ponownie podał, że sporna inwestycja została zaprojektowana zgodnie z założeniami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].09.2009r., znak: [...]; ustalającej dla niej warunki zabudowy. Ponadto, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ wskazał, iż projekt jest kompletny, a także został zrealizowany obowiązek sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Zgodnie również z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. - zgodnie ze stanem prawnym na dzień wydania badanej decyzji) inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zdaniem organu, sporna inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 Prawa budowlanego, stosownie do którego przed wydaniem pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także wykonanie obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 Prawa budowlanego, a także stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, czy inwestor, złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami oraz, czy do ww. wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego wydania decyzji Wojewody [...]z dnia [...].07.2010r., znak: [...]; przed rozpatrzeniem jej wniosku o uzupełnienie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r., Nr [...], stwierdził, że nie ma on wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazał, że organ wojewódzki przed wydaniem rozstrzygnięcia z dnia [...].07.2010r., znak: [...]; nie posiadał informacji o złożeniu w/w wniosku o uzupełnienie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji, który wpłynął do Urzędu Miasta B. w dniu 24.06.2010r. Dodał, iż zarzuty dotyczące pozbawienia strony bez jej winy czynnego udziału w postępowaniu mogą być ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a nie do stwierdzenia jej nieważności.

Ponadto fakt, że M.S.pismem, które wpłynęło do Urzędu Miasta B. w dniu 19.04.2010r., wniósł o zawieszenie w/w postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę omawianego przedsięwzięcia do czasu zakończenia sporu rozgraniczeniowego zawisłego przed Sądem Okręgowym w [...], dotyczącego nieruchomości inwestycyjnej oraz działki o nr ew. [...] (własność Państwa S.) nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...]z dnia [...].07.2010r., znak: [...]. Istniejące granice pomiędzy działkami nr ew. [...]oraz [...] oznaczone zostały na projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r., Nr [...], wykonanym na aktualnym na dzień [...].07.2009r., podkładzie geodezyjnym z pieczęcią sporządzonym przez Kierownika Referatu Geodezji, Wydziału Urbanistyki, Budownictwa i Nieruchomości Urzędu Miasta B.. W związku z powyższym postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami nr ew. [...]oraz [...] nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła E.K., zwracając się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...].07.2010r. znak [...] i decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2010r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego, jako wydanych z rażącym naruszeniem obowiązującego prawa.

Skarżąca zarzuciła, że w dniu 21.06.2010r. w ustawowym terminie złożyła do Prezydenta Miasta B. niepodpisany przez nieuwagę wniosek z dnia o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...].05.2010r. nr [...] na podstawie art. 111 i 113 kpa, co do rozstrzygnięcia oraz dokonania jej sprostowania. Ponadto, jej brat M.S.w kancelarii Urzędu Miasta B. złożył do Prezydenta Miasta B. w dniu 19.04.2010r, tj. przed wydaniem przez ten organ ww. decyzji z dnia [...].05.2010r. wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego. Prezydent Miasta B. nie rozpatrzył jej wniosku z dnia 21.06.2010r. złożonego trybie art. 111 i 113 kpa w drodze stosownego postanowienia oraz wniosku M.S.z dnia 19.04.2010r., czym w sposób rażący naruszył przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, 9, 10, 35,36, 77, 101 § 1, 111 i 113 kpa).

Skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z art. 111 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W przypadku wydania postanowienia termin dla strony na wniesienie odwołania biegnie od dnia jego doręczenia. Pismem z dnia 06.07.2010r. znak [...] Prezydent Miasta B. bezzasadnie stwierdził, rażąco naruszając ww. przepisy, że jej wniosek z dnia 21.06.2010r. stał się bezprzedmiotowy, ze względu na wydanie przez Wojewodę [...]ww. decyzji z dnia [...].07.2010r., na skutek złożonego przez M.S.odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r.

Skarżąca zarzuciła, iż Wojewoda [...]mimo posiadanej wiedzy, że z powodu nierozpatrzenia jej wniosku z dnia 21.06.2010r. oraz wniosku M.S.nie zostało jeszcze zakończone postępowanie administracyjne przed Prezydentem Miasta B., jako organem pierwszej instancji, w następstwie złożonego przez M.S.odwołania (przed rozpoczęciem biegu terminu ustawowego do jego złożenia, wynikającego z zakończenia postępowania przed organu I instancji) od ww. decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r., rozpatrzył ww. odwołanie i decyzją z dnia [...].07.2010r. znak [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta B., czym także rażąco naruszył przepisy obowiązującego prawa, w szczególności art. 7, 9, 15, 77 i 80 kpa.

Jednocześnie skarżąca poinformowała, że nie mogąc uzyskać od Prezydenta Miasta B. rozpatrzenia jej wniosku z dnia 21.06.2010r., pismem z dnia 05.01.2011r. złożyłam zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiotowej sprawie do Wojewody [...], jako organu wyższej instancji. Zdaniem skarżącej, Wojewoda [...]pismem z dnia 08.02.2011r. znak [...] bezzasadnie stwierdził, że jej zażalenie jest bezprzedmiotowe, w związku z czym brak jest podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 37 kpa. Z uwagi na powyższe pismem z dnia 02.10.2011r wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Prezydenta Miasta B. ze skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiotowej sprawie. Ponadto, nie mogąc doczekać się rozpatrzenia przez Prezydenta Miasta B. ww. wniosku M.S.oraz jej wniosku z dnia 21.06.2010r., w trybie art. 111 i 113 kpa, złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r., które nie zostało rozpatrzone.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

Na wstępie należy podkreślić, że kwestionowane decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, gdyż sprowadza się ono wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie to zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Sankcja stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia jest o tyle dolegliwa, iż powoduje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od dnia, w którym zostało wydane.

Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, iż sporna inwestycja została zaprojektowana zgodnie z założeniami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].09.2009r., znak: [...]; ustalającej dla niej warunki zabudowy. Decyzją tą ustalono warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową - gabinetem stomatologicznym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w B. przy ul. [...]na działce nr ew. [...]. W szczególności, określono nieprzekraczalną linię zabudowy (6,0 m) od krawędzi jezdni ulicy [...], udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki (min. 20 %), szerokość elewacji frontowej budynku (ok. 12,0 m), maksymalną wysokość kalenicy dachu (do 8,0 m), geometrię dachu (przestrzenny wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do 42 stopni, poziom posadowienia (ok. 0,50 m). Dodatkowo dopuszczono budowę budynku w granicy z działką nr ew. [...]oraz w odległości min. 2,0 m od granic działki nr ew. [...].

Jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r., Nr [...], przewiduje się realizację budynku posadowionego 6,0 m od krawędzi ul. [...], przy czym powierzchnia biologicznie czynna wynosi 20,26 %, elewacja frontowa ma szerokość 9,26 m, kalenica ma wysokość 8,0 m, nachylenie dachu jest równe 30 stopni, a poziom posadowienia parteru wynosi 0,15 m.

Przedmiotowa inwestycja została usytuowana w odległości 2 m od granicy z działką nr ew. [...] i w granicy z działką nr ew. [...], co zostało dopuszczone w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].09.2009r., zatem jest również zgodna z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.

Wskazać również należy, iż ściana od granicy z działką [...]jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto, z uwagi na usytuowanie przedmiotowej inwestycji względem budynków sąsiednich, zachowane zostały wymagania dotyczące umożliwienia naturalnego oświetlenia określone w § 13 warunków technicznych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego wydania w/w decyzji Wojewody [...]z dnia [...].07.2010r., znak: [...] przed rozpatrzeniem jej wniosku o uzupełnienie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r., Nr [...], należy stwierdzić, że nie ma on wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wojewódzki przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia [...].07.2010r., znak: [...]; nie posiadał informacji o złożeniu w/w wniosku o uzupełnienie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji, który wpłynął do Urzędu Miasta B. w dniu 24.06.2010r. Jednocześnie wskazać należy, iż zarzuty dotyczące pozbawienia strony bez jej winy czynnego udziału w postępowaniu, mogą być ewentualnie podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a nie do stwierdzenia jej nieważności.

Ponadto należy stwierdzić, że spór rozgraniczeniowy zawisły przed Sądem Okręgowym w [...], dotyczący nieruchomości inwestycyjnej oraz działki o nr ew. [...], nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...].07.2010r., znak: [...]. Istniejące granice pomiędzy działkami nr ew. [...]oraz [...] zostały bowiem oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...].05.2010r., Nr [...], wykonanym na aktualnym na dzień [...].07.2009r., podkładzie geodezyjnym. A zatem, postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami nr ew. [...]oraz [...] nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).