Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2541/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Rischka Sędziowie NSA Edyta Anyżewska NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Protokolant – Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 27 października 2000 r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2541/00

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 11 lipca 2000 r. Nr [...] Urząd Skarbowy określił pani E. K., prowadzącej działalność gospodarczą (sklepy spożywczo-monopolowe pod nazwą "A" w P. G.) wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 r. w kwocie 2.279,00 zł, zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie 121,00 zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w kwocie 32,00 zł.

Od decyzji tej pełnomocnik pani E. K. wniósł odwołanie, w którym zawnioskował uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Wnioskując powyższe pełnomocnik strony zarzucił organowi, iż przy wydawaniu zakwestionowanej decyzji naruszył przepisy prawa procesowego poprzez:

- naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym,

(w toku kontroli pominięto pełnomocnika ustanowionego przez podatniczkę 14 grudnia

1998. r., o czym zawiadomiła urząd skarbowy),

- nie wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy,

- sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału

dowodowego, oraz

- naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 20 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 4,

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku

akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.).

Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 27 października 2000 r. Nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Izba Skarbowa powołała art. 233 § 1 ust. 1 w zw. z art. 220 § 2 Ordynacji podatkowej i art. 20 ust. 2 i ust. 3, art. 27 ust. 4 i art. 30 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Uzasadniając decyzję Izba Skarbowa podała między innymi:

Bezsporne jest, iż podatniczce - pani E. K. okazano zgodnie z wymogiem art. 285 § l ustawy Ordynacja podatkowa upoważnienia do kontroli nr [...] z dnia 29.11.1999 r. oraz nr [...] z dnia 2.12.1999 r., których odbiór potwierdziła podpisem i pieczątką. Podatniczka była także obecna w trakcie czynności kontrolnych oraz w dniu 8.12.1999 r. podpisała protokół kontroli, co wyczerpuje przesłanki art. 291 § l ustawy Ordynacja podatkowa. Bezsprzecznym jest także, co potwierdza treść odwołania, że pani E. K. w czasie kontroli nie poinformowała kontrolujących, iż pełnomocnikiem jest R. J. i nie żądała jego udziału w postępowaniu kontrolnym. Ponadto w toku kontroli obecny był pracownik Biura Rachunkowego "B" pani M. P., która udzielała wyjaśnień do protokołu kontroli. Bezsprzecznym jest także, że R. J. reprezentujący panią E. K. pismem z dnia 28.12.1999 roku wniósł "zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia 8 grudnia 1999 r.".

Natomiast, zgodnie z art. 136 ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania podatkowego udział pełnomocnika był respektowany w pełni. Postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 20.06.2000r. doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 26.06.2000 roku. Postanowieniem z dnia 20.06.2000r. nr [...] (doręczonym w dniu 3.07.2000r.) Urząd Skarbowy wyznaczył R. J. trzydniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie. Na powyższe R. J. udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 6.07.2000 r.

W świetle powyższego Izba Skarbowa uznaje za bezzasadny zarzut strony, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 288 §11 ustawy Ordynacja podatkowa, nie zapewniając stronie czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym, poprzez pominięcie w trakcie czynności kontrolnych oraz przy podpisywaniu protokółu pełnomocnika strony R. J..

Odnośnie zarzutu, że kontrolujący wykorzystując nieobecność pełnomocnika skłonili panią E. K. do złożenia niekorzystnego oświadczenia dotyczącego zakupu worków i zszywek Izba Skarbowa zauważa, iż zgodnie z art. 180 § l ustawy Ordynacja podatkowa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W odwołaniu strona nie wykazała, aby oświadczenie podatniczki było sprzeczne z prawem. Przeciwnie, strona potwierdza w odwołaniu, że zakupione worki i zszywki wykorzystywane były wyłącznie na stoisku monopolowym i cukierniczym, czym dowodzi, iż były to opakowania, a nie towary handlowe. Strona z kolei nie przedstawiła żadnych dowodów, że wskazane opakowania były związane wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną. Należy więc przyjąć, że zakupione worki i reklamówki służyły do pakowania sprzedawanych towarów zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych od opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Należy więc uznać, że Urząd Skarbowy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i jednoznacznie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Brak jest więc przesłanek do uznania zasadności zarzutu strony dotyczącego naruszenia w sprawie art. 187 § l oraz art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ustosunkowując się do argumentu odwołania, że decyzja Urzędu Skarbowego narusza przepisy art. 20 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 4, art. 30 ust. l ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Izba Skarbowa zauważa, iż zgodnie z art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o VAT podatnik dokonujący jednocześnie sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku i może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną.

Natomiast art. 27 ust. 4 ustawy o VAT stanowi, iż podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności określone w art. 7 ust. l pkt. l i 2 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 14 ust. l, 5 i 6, są obowiązani do prowadzenia ewidencji zawierającej: kwoty określone w art. 20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Zgodnie z art. 30 ust. l ustawy o VAT podatnicy świadczący usługi w zakresie handlu, którzy dokonują sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej od podatku lub opodatkowanej różnymi stawkami, a nie są obowiązani do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 29 ust. l, mogą w celu obliczenia podatku należnego dokonać podziału sprzedaży w danym miesiącu w proporcjach wynikających z udokumentowanych zakupów z tego miesiąca, w którym dokonano zakupu. Do obliczeniach proporcji przyjmuje się wyłącznie towary przeznaczone do dalszej sprzedaży według cen uwzględniających podatek.

Z akt sprawy wynika, że podatniczka w październiku 1999 roku przy ustaleniu struktury zakupu towarów handlowych dla sklepu w P. G. i dla sklepu w Ł. z naruszeniem postanowień art. 30 ust. l ustawy o VAT uwzględniła zakupy worków i zszywek (zrywek) dokonane na podstawie wskazanych w decyzji faktur VAT, wystawionych przez "C" E. G., P. G., ul. [...], odpowiednio na łączną kwotę wartość brutto 351,16 zł i 24,58 zł, w tym podatek VAT - 63,32 zł i 4,43 zł, ujęte w ewidencji i deklaracji podatkowej VAT-7 jako zakupy związane wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną, a wykorzystywane według oświadczenia podatniczki jako opakowania towarów, nie będące towarami handlowymi.

Ponadto stwierdzono, czego strona nie kwestionuje, że podatniczka w miesiącu październiku 1999 roku przy obliczaniu struktury zakupów i sprzedaży towarów handlowych dla sklepu w P. G. uwzględniła dane wynikające z duplikatu faktury VAT wystawionego w dniu 28.10.1999 roku przez PHU "D" s.c. G., ul. [...], której oryginał zaewidencjonowano w rejestrze zakupów za miesiąc marzec 1999 roku oraz uwzględniono przy obliczaniu struktury zakupów i sprzedaży towarów handlowych za miesiąc marzec 1999 roku, wartość brutto według stawki 22% - 394,07 zł, wartość brutto według stawki 7% - 584,74 zł.

W ocenie Izby Skarbowej powyższe stanowi naruszenie przepisów art. 27 ust. 4, art. 30 ust. l ustawy o VAT.

Należy zatem uznać, iż Urząd Skarbowy, po stwierdzeniu powyższych nieprawidłowości, zasadnie ustalił prawidłową strukturę zakupu towarów handlowych oraz sprzedaży towarów handlowych dla poszczególnych sklepów i na jej podstawie, po uwzględnieniu sprzedaży udokumentowanej, określił wartość podatku należnego w łącznej kwocie 18.858 zł, wyższej o 7 zł od wartości wykazanej przez podatniczkę w deklaracji VAT-7 za październik 1999 roku.

W sprawie, nie kwestionowane przez stronę jest, iż podatniczka w deklaracji podatkowej wykazała jako zakupy związane wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną zakupy wynikające z faktur VAT nr [...] z dnia 6.10.1999 r., wystawionej przez "E" S.A. Rejon P. G., o wartości netto 78,36 zł, podatek VAT 17,24 zł - za usługi telekomunikacyjne oraz faktury VAT nr [...] z dnia 13.10.1999 r., wystawionej przez "F" s.c. K. ., G., ul. [...], o wartości netto 426,55 zł, podatek VAT 93,84 zł - za zakupioną metkownicę, rolkę barwiącą do metek, taśmę do metek, które były związane ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną.

Bezsprzeczne jest także, że podatniczka w miesiącu październiku 1999 roku obniżyła podatek należny o podatek naliczony w duplikacie faktury VAT nr [...] z dnia 15.03.1999r., wystawionej przez PHU "D" s. c. G., ul. [...], wartość netto 869,50 zł, podatek VAT 109,31 zł, której oryginał ujęto w rejestrze zakupów za miesiąc marzec 1999 roku. Słusznie zatem Urząd Skarbowy uznał, że podatniczka dwukrotnie obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z przedmiotowej faktury.

W świetle dokonanych ustaleń. Izba Skarbowa uznaje za zasadne przyjęcie przez Urząd Skarbowy, że faktury wystawione przez "E" S.A. Rejon P. G., o wartości netto 78,36 zł, podatek VAT 17,24 zł — za usługi telekomunikacyjne, "F" s. c. K. J., G., ul. [...], o wartości netto 426,55 zł, podatek VAT 93,84 zł - za zakupioną metkownicę, rolkę barwiącą do metek, taśmę do metek, "C" E. G., P. G., ul. [...], za worki i zrywki, wartość netto 307,99 zł, podatek VAT 67,75 zł dotyczyły zakupu towarów związanych ze sprzedażą zwolnioną od podatku od towarów i usług oraz opodatkowaną i podlegały rozliczeniu na podstawie art. 20 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT. Zasadnie również w świetle art. 19 ust. l i ust.3 ustawy o VAT Urząd Skarbowy odmówił podatniczce prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w duplikacie faktury, wystawionej przez PHU "D" s.c. G., ul. [...], wartość netto 869,50 zł, podatek VAT 109,31 zł, której oryginał ujęto w rejestrze zakupów za miesiąc marzec 1999 roku.

Zważywszy na powyższe Izba Skarbowa uznaje, że Urząd Skarbowy prawidłowo ustalił kwotą podatku naliczonego do odliczenia w wysokości 16.579 zł oraz dokonał prawidłowego rozliczenia podatniczce podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 roku, określając kwotę zobowiązania w wysokości 2.279 zł. Izba Skarbowa zauważa, że określenie podatniczce przez Urząd Skarbowy zobowiązania w wartości odmiennej od deklarowanej dotyczy głównie nieprawidłowego i nie kwestionowanego przez stronę faktu odliczenia podatku naliczonego w duplikacie faktury, wystawionej przez PHU "D" s. c. G., u. [...] w kwocie 109,31 zł.

Ponieważ podatniczka w deklaracji podatkowej wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.158 zł Urząd Skarbowy zasadnie na podstawie art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej określił zaległość podatkową w kwocie 121 zł oraz na podstawie art. 53 § 1 tej ustawy odsetki za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji.

Na powyższą decyzję Izby Skarbowej pełnomocnik podatniczki wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie prawa procesowego i materialnego mające wpływ na wynik sprawy i zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W szczególności zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 288 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez pominięcie w trakcie czynności kontrolnych oraz przy podpisywaniu protokółu pełnomocnika strony, umocowanego do działania w imieniu pani E. K. na podstawie pełnomocnictwa z dnia 14.12.1998 r. Podniósł, że odpis pełnomocnictwa przesłano do Urzędu Skarbowego w dniu 15.12.1998 r. i w związku z tym podatniczka nie miała obowiązku w trakcie kontroli podatkowej ponownego informowania Urzędu Skarbowego o ustanowieniu pełnomocnictwa.

Dalej wywodzi, że kontrolujący wykorzystując nieobecność pełnomocnika skłonili panią E. K. do złożenia niekorzystnego oświadczenia dotyczącego zakupu worków i zszywek, które stanowiło dla Urzędu Skarbowego jedyny dowód w postępowaniu w sprawie.

Pełnomocnik zarzucił ponadto, że organy podatkowe z naruszeniem postanowień art. 187 § 1 oraz art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa nie zebrały całego materiału dowodowego w sprawie oraz go wszechstronnie nie rozpatrzyły. W ocenie pełnomocnika strony Izba Skarbowa za podstawę swojej decyzji błędnie przyjęła ustalenia kontroli podatkowej oraz organu pierwszej instancji, iż zakupy worków i zszywek dokonane na podstawie faktur VAT były wykorzystywane jako opakowania i nie są towarami handlowymi. Strona podkreśliła, że zakupione worki i zszywki wykorzystywane były wyłącznie na stoisku monopolowym i cukierniczym, a tym samym związane były wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną.

W świetle powyższego pełnomocnik skarżącej dowodzi, że ponieważ Izba Skarbowa nie zebrała i nie rozpatrzyła w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśniła stanu faktycznego sprawy, to nie mogła zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymogom stawianym przez art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ponadto strona uznaje, że decyzja Izby Skarbowej narusza przepisy art. 20 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 4, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Pełnomocnik strony skarżącej pismem procesowym z dnia 24 lutego 2004 r. uzupełnił zarzuty podniesione w skardze, wskazując na niewykonanie przez organ odwoławczy obowiązku, o którym mowa w art. 200 Ordynacji podatkowej, co skutkuje w świetle – wydanego w tym temacie orzecznictwa NSA – uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącej zawnioskował także zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Izba Skarbowa, odpowiadając na zarzuty skargi, podtrzymała dotychczasowe stanowisko i wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Pełnomocnik strony skarżącej stawia w skardze zarzut naruszenia przez organy podatkowe przy załatwianiu rozpatrywanej sprawy prawa procesowego, wskazując jakim uchybiono w tym zakresie przepisom. Sąd nie podzielił tych zarzutów uznając, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, dokonały prawidłowej jego oceny i z oceny tej wyciągnęły poprawne i logiczne wnioski. W konsekwencji zasadną - w ocenie Sądu - była korekta zadeklarowanej przez skarżącą wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1999 roku, dokonaną decyzją Urzędu Skarbowego, którą utrzymano w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Odnosząc się do pierwszego z wymienionych w skardze naruszeń prawa należy odwołać się do treści art. 288 Ordynacji podatkowej, który w § 1 między innymi stanowi, że czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego wskazanej, chyba

że kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych (...).

Powołany przepis nie nakłada na organ kontrolny obowiązku zawiadamiania o zamiarze przeprowadzania kontroli podatnika lub osoby przez niego wskazanej. Organ ten nie ma też obowiązku zapewnienia, aby podatnik wziął w niej udział lub osoba przez niego wskazana (§ 3).

Dopiero o ustaleniach kontroli, w drodze doręczenia kopii protokołu, organ obowiązany jest zawiadomić podatnika, który był nieobecny podczas kontroli.

W niniejszej sprawie organ dokonał czynności kontrolnych w obecności podatniczki i pracownika Biura Rachunkowego "B", świadczącego obsługę księgową firmy skarżącej. Podatniczka nie informowała, iż ustanowiła pełnomocnika i nie żądała też jego udziału w postępowaniu kontrolnym. Strona podpisała protokół z kontroli, a zastrzeżenia do tego protokołu wniósł pełnomocnik.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż nie zostały naruszone przepisy regulujące zasady przeprowadzania kontroli podatkowej, a w szczególności nie pozbawiono kontrolowanej przysługujących jej praw.

Tak więc zarzuty wywiedzione w skardze w tym przedmiocie należało uznać za chybione, zwłaszcza twierdzenie, iż kontrolujący wykorzystując nieobecność pełnomocnika skłonili skarżącą do złożenia niekorzystnego oświadczenia co do zakupu worków i zszywek. Oświadczenie to - zdaniem Sądu - było zgodne ze stanem rzeczywistym, gdyż aktualnie powszechne jest stosowanie w handlu worków i zszywek (zrywek) jako opakowań różnych towarów spożywczych i przemysłowych. Pełnomocnik w odwołaniu również podaje, iż worki te i zszywki używane były jako opakowania, a nie jako towary handlowe. Wywodzi jednakże, iż były one używane tylko na stanowisku cukierniczym i monopolowym, a więc że ich wykorzystanie związane było wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną.

Trzeba jednak zauważyć, że twierdzenie to nie zostało w żaden sposób wykazane przez pełnomocnika. W sklepach skarżącej była prowadzona sprzedaż opodatkowana, jak i zwolniona od podatku od towarów i usług i nie powinno budzić wątpliwości, iż tak jak w innych placówkach handlowych, sprzedawane towary w większości były pakowane w worki lub zszywki na każdym stoisku, a nie tylko wskazanych przez pełnomocnika.

Reasumując powyższe rozważania Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie nie naruszyły powołanego art. 288 Ordynacji podatkowej, jak również nie uchybiły przepisom art. 187 oraz 122 tej ustawy i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organy w uzasadnieniach badanych decyzji szczegółowo odniosły się do zastrzeżeń i wyjaśnień strony tak w zakresie ustaleń stanu faktycznego jak i zastosowanych norm prawa materialnego.

Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej w sprawie naruszone zostały, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie – przepisy art. 20 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 4, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Pełnomocnik stawiając powyższy zarzut nie wskazuje, na czym polegać ma naruszenie wskazanych przepisów. Uwzględniając jednak treść skargi i treść przywołanych przepisów prawa materialnego trzeba przyjąć, iż sporną kwestię stanowi ewidencja i rozliczenie zakupu na podstawie faktur VAT, wystawionych przez firmę "C" E. G. w P. G. worków i zszywek (zrywek) na łączną kwotę brutto 351,16 zł i 24,58 zł, w tym VAT – 63,32 i 4,43 zł. Inne nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli i wykazane w decyzji I instancji nie są kwestionowane przez pełnomocnika.

Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca w ewidencji i deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc październik 1999 r. zakupy przedmiotowych worków i zrywek (zszywek) – wbrew przepisowi art. 30 ust. 1 ustawy o VAT – wykazała jako zakupy związane wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną.

Tymczasem – jak wykazano powyżej, w tym odwołując się do oświadczenia podatniczki – były to zakupy towarów związanych ze sprzedażą zwolnioną od podatku od towarów i usług oraz opodatkowaną i wobec tego podlegały rozliczeniu na podstawie art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, czyli skarżąca obowiązana była do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku i zmniejszyć mogła podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną tylko ze sprzedażą opodatkowaną. Skarżąca nie zastosowała się do powyższych regulacji zatem koniecznym było dokonanie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za badany miesiąc przez organ podatkowy w drodze decyzji podjętej na podstawie art. 10 ust. 2 cyt. ustawy o VAT.

W kwestii niedopełnienia przez Izbę Skarbową obowiązku określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, trzeba podnieść, iż zarzut jest trafny. Uchybienie to – w ocenie Sądu – nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Pełnomocnik nie wykazał, aby niewyznaczenie przez organ odwoławczy trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego pozbawiło stronę skarżącą prawa do oceny tego materiału i ewentualnego zawnioskowania nowych dowodów, które mogłyby mieć istotne znaczenie w sprawie.

Sąd zauważa, iż orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego co do skutków naruszenia obowiązku określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest jednolite. Skład orzekający w składzie podziela pogląd, iż nie każde naruszenie cyt. przepisu uzasadnia wyeliminowanego zaskarżonego aktu z obrotu prawnego a tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozważanej sprawie nie miały miejsca naruszenia prawa materialnego i procesowego, które uzasadniałyby wzruszenie zaskarżonej decyzji i dlatego Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.

MK