Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 918/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 par. 3, art. 107, art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 7 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych - Olszanowska WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010r. przy udziale sprawy ze skargi A. G. i R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu niezapłaconej opłaty paliwowej za miesiące od maja do września 2004r I. Uchyla zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] r. II. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżących kwotę [...],- (słownie tysiąc siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Sokołowska /-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych-Olszanowska


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] roku, na podstawie art. 116 i 233 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r. wydaną na podstawie art.108 § 1 i 4 i art. 116 Ordynacji podatkowej, w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółki "G.N.C." Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. za zaległości podatkowe spółki tj. niezapłaconą opłatę paliwową za miesiące od maja 2004r. do września 2004r., w której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności A. G. i R. G. - członków zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki z tytułu niezapłaconej opłaty paliwowej za miesiące od maja do września 2004r., wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Jak wynika z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym zaległością podatkową spółki "G.N.C." Sp. z o.o., zgodnie z przedłożoną organowi podatkowemu informacją, jest niezapłacona opłata paliwowa za miesiące od maja 2004r. do września 2004r. wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Ww. spółka była w 2004r. zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego i składała w Urzędzie Celnym deklaracje dla podatku akcyzowego oraz informacje w sprawie opłaty paliwowej z tytułu sprzedaży gazu płynnego, służącego do tankowania pojazdów samochodowych.

Za okres od maja 2004r. do września 2004r. spółka złożyła informacje w sprawie opłaty paliwowej, deklarując kwotę do zapłaty opłaty paliwowej za ww. okres w wysokości [...] zł. Zadeklarowanej kwoty spółka nie wpłaciła na konto organu podatkowego.

Do dnia wydania decyzji spółka nie złożyła korekty informacji w sprawie opłaty paliwowej.

Dyrektor Izby Celnej nie wszczął postępowania egzekucyjnego w stosunku do spółki "G.N.C." z uwagi na fakt, że siedziba firmy nie mieściła się pod adresem wskazanym w decyzji.

W dniu 19 października 2007r. ww. organ wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o wydanie decyzji o odpowiedzialności członków zarządu spółki "G.N.C.", wskazując na zaległości spółki wynikające z ww. informacji o opłacie paliwowej. We wniosku wskazano, że spółka nie złożyła zeznań rocznych CIT-8, nie została wykreślona z KRS oraz, że członkowie zarządu nie zgłosili wniosku o ogłoszenie upadłości firmy, czy prowadzenia postępowania układowego. Z dołączonego do wniosku odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 13.01.2006r.), wynika, że siedziba spółki "G.N.C." mieści się w G. przy ulicy [...].

Odpowiadając na pismo Naczelnika Urzędu Celnego, w którym organ ten zwrócił się, m.in. o wskazanie daty wszczęcia egzekucji administracyjnej w stosunku do ww. spółki oraz o przesłanie jakichkolwiek dokumentów mogących stanowić w postępowaniu dowód bezskuteczności egzekucji, Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 11 grudnia 2007r. wskazał, iż tutejszy organ egzekucyjny prowadził w innej sprawie wobec spółki postępowanie egzekucyjne, które nie przyniosło żadnego rezultatu. Zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego podatnika okazał się nieskuteczny. Postępowanie egzekucyjne umorzono w trybie art. 59 §2 u.o.p.e.w.a. (postanowienie w załączeniu). Organ wskazał również, iż powyższe informacje są wystarczające do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na członków zarządu, bez formalnego umorzenia postępowania egzekucyjnego w formie postanowienia.

Z pisma Sądu Rejonowego Wydział X Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 19 grudnia 2007r., znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, iż w skład zarządu spółki od 2002r. do 2004 r. wchodziła A. G., zaś od 2004r. do nadal R. P. Z dołączonego natomiast do pisma protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki "G.N.C." z dnia 19.11.2004r. (uchwała nr 5) wynika, że Zgromadzenie odwołało dotychczasowy zarząd w osobie R. G. i powołało nowy w osobie R. P.

A. G. i R. G. w oświadczeniu z dnia 23 kwietnia 2007r. przedłożonym organowi I instancji, wskazali, iż w okresie od maja do października 2004r. spółka prowadziła tylko sprzedaż gazu i zgodnie z ustawą o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym nie była zobowiązana do wnoszenia opłaty paliwowej. Złożone deklaracje w zakresie opłaty paliwowej wynikały z braku przepisów przejściowych. W dniu 19 listopada 2004r. skarżący zbyli wszystkie udziały i nie złożyli korekt informacji w sprawie opłaty paliwowej, gdyż nie mają kontaktu z aktualnymi właścicielami, ani zarządem spółki. Do akt przedłożono umowę z dnia 19 listopada 2004r. sprzedaży udziałów.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w G. wynika, że w miesiącach maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2004r., tj. w okresie, kiedy powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe z tytułu którego istnieje zaległość podatkowa, członkiem zarządu spółki była A. G., natomiast Prezesem zarządu R. G., a zatem warunek, o którym mowa w art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej został w niniejszej sprawie spełniony.

A. G. i R. G. wnieśli odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, domagając się jej uchylenia.

Dyrektor Izby Celnej w decyzji z dnia 14 września 2009 roku, wskazał, że spółka "G.N.C." nie była na tle przepisów obowiązujących od 1 maja 2004r. do 15 października 2004r. zobligowana do uiszczenia opłaty paliwowej. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 37q ustawy o autostradach płatnych, do ponoszenia i postępowania w sprawie opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, w związku z czym, na podstawie art. 81 § 1 i § 2 Ordynacji spółka mogła skorygować uprzednio złożone informacje w sprawie opłaty paliwowej. Owe sugestie, jak wskazał organ, nie zostały wykorzystane, zaś za uruchomieniem trybu przenoszenia odpowiedzialności przemawia fakt, że ww. spółka nie prowadzi działalności, więc nie tylko nie uiściła ww. opłaty, ale też nie jest w stanie złożyć wniosku o jej zwrot lub korekty deklaracji, uwalniającej ją od dochodzonych kwot. W rezultacie kwota zadeklarowanej opłaty podlega uiszczeniu. Nadto poprzedzająca ten tryb egzekucja pokazała, że ww. podmiot nie został formalnie wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego, natomiast pod tam ujawnionym adresem nie tylko nie funkcjonuje, ale również nie posiada swojej siedziby. W tych okolicznościach domaganie się przez skarżących, aby ustalić istnienie ww. obowiązku poprzez przeprowadzenie w spółce "G. N.C." postępowania podatkowego jest skazane na niepowodzenie. Organ wskazał również, iż badanie przesłanek powstania zobowiązania w zakresie opłaty paliwowej w ramach toczącego się postępowania nie jest możliwe. Kwestie przenoszenia odpowiedzialności nie obejmują bowiem zagadnień istnienia obowiązku. Skoro więc decyzja o odpowiedzialności podatkowej jest odrębną w stosunku do decyzji wymierzającej podatek podatnikowi, to znaczy, że w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może ona kwestionować wcześniejszych ustaleń, dokonanych przez organ w toku postępowania podatkowego wobec podatnika. Co więcej, do skutecznego podważenia obowiązków wynikających z wadliwie złożonej deklaracji/informacji , poza jej korektą, nie znajduje zastosowania żaden tryb pozwalający zanegować ww. obowiązek. W rezultacie dochodzi do sytuacji orzekania o odpowiedzialności za zobowiązania, które nie były wymagane. Niemniej, w zakresie przenoszenia odpowiedzialności, istotne jest, czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 116 Ordynacji podatkowej i tylko one liczą się w sprawie.

A. G. i R. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Celnej, zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 116 Ordynacji podatkowej, podnosząc, że musi istnieć zaległość podatkowa, aby mówić o odpowiedzialności osób trzecich,

- naruszenie art. 4, art. 5, art. 6, art. 21, art. 51, art. 120, art. 121§1, art. 122, art. 123, art. 124, art.133, art. 165, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz wyjaśniając, iż

nie było decyzji wymiarowej, jednakże obowiązek zapłaty akcyzy wynika ze złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej, zatem dopóki deklaracja taka funkcjonuje w obrocie prawnym, brak jest możliwości, aby zaniechać poboru należności z niej wynikającej.

Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej przedłożył do akt kserokopię pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 maja 2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji (aktu). Usunięcie zaś z obrotu prawnego danego rozstrzygnięcia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270). Jednocześnie, zgodnie z obowiązującą na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą oficjalności, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, które związane są z materią zaskarżonych decyzji, w tym także tych które nie zostały podniesione w skardze.

Biorąc powyższe kryteria pod uwagę Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujących taką wadliwością zaskarżonych decyzji, która wymagała ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 116§1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna

Jak wynika ze wskazanego przepisu członkowie zarządu spółki odpowiadają solidarnie ze spółką za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu tej spółki.

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe za zobowiązanie podatkowe i w konsekwencji za zaległość podatkową spółki, za którą odpowiedzialność wobec skarżących orzeczono na podstawie art. 107 i art. 116 Ordynacji podatkowej, uznały wynikającą z informacji złożonej przez spółkę i niezapłaconą opłatę paliwową za miesiące od maja do września 2004r., wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Jak podnosi organ podatkowy w zaskarżonej decyzji i jak wynika z przyjętej linii orzeczniczej, osoba trzecia, w tym przypadku członkowie zarządu, na którą przenoszona jest odpowiedzialność podatkowa, z uwagi na to, że odpowiedzialność ta powstaje nie w trakcie kształtowania stosunku zobowiązaniowego – jak to ma miejsce w przypadku odpowiedzialności podatnika – lecz dopiero w czasie jego realizacji, nie może skuteczne kwestionować wcześniejszych ustaleń dokonanych przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego.

Powyższe jednak, w ocenie Sądu, z uwagi na brzmienie przepisu nie zwalnia organu podatkowego z obowiązku ustalenia, przed wydaniem decyzji na podstawie art. 116 Ordynacji, przesłanek tej odpowiedzialności. Jedną z nich jest zaś istnienie zaległości podatkowej, która powstała w czasie pełnienia obowiązków członków zarządu spółki, na których przenoszona jest odpowiedzialność.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że spółka "G.N.C." nie była na tle przepisów ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 110, poz. 1192 ze zm.), obowiązujących od 1 maja 2004r. do 15 października 2004r. zobligowana do uiszczenia opłaty paliwowej. Mimo braku obowiązku wynikającego z przepisów ww. ustawy spółka złożyła informacje w sprawię opłaty paliwowej, deklarując do zapłaty za ww. okres kwotę w wysokości 7.461,60zł.

W ocenie organu, skoro spółka nie skorygowała złożonej informacji w sprawie opłaty paliwowej, kwota zadeklarowanej opłaty podlega uiszczeniu. W rezultacie, jak stwierdził organ, dochodzi do sytuacji orzekania o odpowiedzialności za zobowiązania, które nie były wymagane. Niemniej, w zakresie przenoszenia odpowiedzialności, istotne jest, czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 116 Ordynacji podatkowej i tylko one liczą się w sprawie.

W ocenie Sądu, należy jednak zwrócić uwagę, iż w postępowaniu podatkowym mającym na celu kontrolę prawidłowości działań podatnika w przypadku, gdy ciąży na nim obowiązek złożenia deklaracji/informacji (art. 21 § 3 Ordynacji) organy podatkowe nie mogą przy ustalaniu stanu faktycznego i określaniu na jego podstawie ciążących na podatniku zobowiązań podatkowych poprzestać wyłącznie na ustalaniu jedynie zdarzeń kreujących zobowiązanie podatkowe, a pomijać innych okoliczności korzystnych dla podatnika. W przypadku zatem nieprawidłowości w zakresie ustalenia przez podatnika zobowiązania podatkowego, skutkującego błędnym złożeniem deklaracji , obowiązkiem organu, działającego zgodnie z podstawowymi zasadami prawa podatkowego, w tym zasadą praworządności , prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych , czy zasadą prawdy obiektywnej, było podjęcie odpowiedniego postępowania w trybie art.21 § 3 Ordynacji podatkowej. W państwie prawnym nie wolno bowiem obciążać podatników świadczeniami podatkowymi większymi, aniżeli wynika to z ustaw.

Niezależnie od powyższych rozważań, należy wskazać, iż odpowiedzialność za zaległości podatkowe może obejmować osoby, które pełniły obowiązki członków zarządu spółki w okresie, w którym zaległości te powstały. W ocenie Sądu nie zostało w sposób dostateczny w rozpatrywanej sprawie wyjaśnione, czy i w jakim okresie A. G. pełniła obowiązki członka zarządu spółki, w szczególności, czy pełniła tę funkcję w 2004r. W uzasadnieniu organu I instancji wskazano, że z informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w G. Wydział X Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że w miesiącach maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2004r., tj. w okresie, kiedy powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe członkiem zarządu spółki była A. G., natomiast prezesem zarządu R. G. Tymczasem w istocie z pisma Sądu z dnia 19 grudnia 2007r. (k. 20 akt adm.) wynika, że w skład zarządu spółki od 2002r. do 2004r. wchodziła A. G., przy czym informacja ta nie została poparta żadnym dokumentem i na żaden dokument nie wskazano, nie ma zaś informacji, co do osoby R. G. Z kolei z dołączonego przez Sąd protokołu ze zgromadzenia wspólników z dnia 19 listopada 2004 r. (uchwała nr 5) wynika natomiast, że zgromadzenie odwołało dotychczasowy zarząd w osobie R. G. – prezesa zarządu, powołując nowy zarząd. W protokole tym nie wskazuje się, jako członka zarządu A. G. W świetle tego, zdaniem Sądu, rzeczywisty skład zarządu spółki w okresie od maja do września 2004r. nie został w dostateczny sposób przez organ podatkowy ustalony.

Wskazać również należy, iż z art. 116 § 1 Ordynacji wynika wprost, iż orzekanie o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółek kapitałowych jest możliwe dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się w całości lub w części bezskuteczna

W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy nie wszczął postępowania egzekucyjnego w stosunku do spółki "G.N.C.", uznając jednocześnie, postępowanie egzekucyjne za bezskuteczne. W ocenie organu za wystarczające do uznania postępowania egzekucyjnego za bezskuteczne oraz do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na członków zarządu bez formalnego umorzenia postępowania egzekucyjnego były takie okoliczności, jak te, że siedziba spółki nie mieściła się pod adresem wskazanym w decyzji, przy czym organ nie wyjaśnia o jakiej decyzji mowa, spółka nie złożyła zeznań rocznych CIT-8, nie została wykreślona z KRS, członkowie zarządu nie zgłosili wniosku o ogłoszenie upadłości, czy prowadzenie postępowania układowego, ponadto wszystkie decyzje podatkowe kierowane do spółki uznane były za doręczone w trybach zastępczych pod adresem Ś., ul [...]. Zaś z informacji uzyskanej przez Urząd Skarbowy wynikało, że spółka nie zawarła umowy najmu pomieszczeń biurowych, ani nie prowadziła działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w KRS, tj. w G., ul. [...]. Z takim stanowiskiem organu podatkowego, w świetle wskazanego wyżej przepisu, nie można się zgodzić.

Przede wszystkim, należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z

z dnia 8 grudnia 2008r., II FPS 6/08, podjętą w składzie 7 sędziów , mającą na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych:

"Czy stwierdzenie przez organy podatkowe bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powinno być dokonane na podstawie formalnego aktu procesowego wydanego przez organ egzekucyjny po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, czy też ustalenie wspomnianej bezskuteczności może nastąpić na podstawie każdego dowodu?". Naczelny Sąd Administracyjny wyrażanie wskazał, że "Stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu". Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały, nie jest możliwe ustalenie przesłanki bezskuteczności egzekucji w stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji. Wyjątkowo jednak byłoby to dopuszczalne wówczas, gdy przeciwko spółce została przeprowadzona egzekucja zaległości podatkowych, czy też nawet innych wierzytelności niemających charakteru publicznoprawnego, która zakończyła się, a następnie powstały inne należności publicznoprawne. Powielanie czynności egzekucyjnych tylko po to, by formalnie potwierdzić bezskuteczność egzekucji, byłoby oczywiście zbędne.

Dyrektor Izby Celnej w piśmie z dnia 11 grudnia 2007r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Celnego wskazał, iż tutejszy organ egzekucyjny prowadził w innej sprawie wobec spółki postępowanie egzekucyjne, które nie przyniosło żadnego rezultatu. Zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego podatnika okazał się nieskuteczny. Postępowanie egzekucyjne umorzono w trybie art. 59 §2 u.o.p.e.w.a. (postanowienie w załączeniu). Jednakże w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy brak jakichkolwiek dowodów na to, że przeciwko spółce toczyło się kiedykolwiek postępowanie egzekucyjne, jak również, że postępowanie umorzono, na co wskazywano w ww. piśmie. Brak w tym zakresie również jakichkolwiek rozważań w zaskarżonej decyzji.

W postępowaniu przed Sądem pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej wskazał, że informacje o bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce "G.N.C." w 2006 i 2007r. organ uzyskał od Dyrektora Izby Celnej, na dowód czego przedstawił kserokopię pisma Dyrektora Izby Celnej, z którego wynika, ze ww. organ dokonał w dniu 10 października 2006r. zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] w Kredyt Banku. ING Banku Śląskim, Banku Spółdzielczym w Gliwicach i PKO BP. Jak wskazano, zajęcia zostały zwrócone, ponieważ zobowiązana Spółka nie posiada rachunków w ww. bankach. W świetle przedstawionych okolicznościach niniejszej sprawy i na podstawie zgromadzonego materiału, nie istniały podstawy do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z pominięciem postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego w stosunku do spółki "G. N. C.".

W świetle powyższego w ocenie Sądu organy podatkowe nie mogły skutecznie orzec o odpowiedzialności skarżących za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu niezapłaconej opłaty paliwowej za miesiące od maja do września 2004r., wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Wskazania, co do dalszego postępowania w sprawie wynikają z przedstawionych wyżej rozważań.

Z uwagi na to, że decyzje obu instancji naruszają prawo, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt "a" i "c", art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/B. Sokołowska /-/W. Długaszewska /-/M. Lorych - Olszanowska

JMd