Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 220/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska,, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy R., decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. nr [...], orzekł o ustaleniu dla D. M. S. opłaty planistycznej w wysokości 11 821,88 zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr 150 o powierzchni 0,34 hektara, dla której prowadzona była księga wieczysta KW NR [...], położonej w miejscowości G., w obrębie geodezyjnym G., gmina R., spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy turystycznej G. – O. przez Radę Gminy R. w dniu 27 października 2004 r. uchwałą Nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 17 lutego 2010 r. nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy R. z dnia 8 stycznia 2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ I instancji nie dokonał prawidłowej oceny operatu rzeczoznawcy majątkowego pod względem jego zgodności z prawem. Kolegium wskazało, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy weryfikacji i wyjaśnienia wymaga prawidłowość doboru nieruchomości przyjętych do porównania w sporządzonym w sprawie operacie szacunkowym, w tym gdy chodzi o ustalenie postaw do rozszerzenia rynku nieruchomości o działki położone poza miejscem położenia działek sprzedanych. Wycena w pierwszej kolejności powinna obejmować nieruchomości właściwe dla rynku działek wycenianych a dopiero, gdy nie jest to możliwe należy sięgnąć po inne działki, co wymaga uzasadnienia w operacie w odniesieniu do zastosowanej metody wyceny. Wyjaśnienia wymaga również kwestia doboru działek z uwagi na ich cechy związane z uzbrojeniem w media i miejsce położenia.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Wójt Gminy R., na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 9 uchwały Rady Gminy R. Nr [...] z dnia 27 października 2004 r. (Dz.Urz. Woj. Pom. z dnia 27 grudnia 2004 r. nr 160 poz. 3371), decyzją z dnia 26 listopada 2010 r. Nr [...], ustalił wobec D. M. S. opłatę pianistyczną w wysokości 11.821,80 zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr 150, spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy turystycznej G. – O. przez Radę Gminy R. w dniu 27 października 2004 r. uchwałą Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr 150, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy R. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w R. z dnia 12 grudnia 1985 r., przeznaczona była pod grunty orne. Termin ważności tego planu upłynął z dniem 31 grudnia 2003 r. Zgodnie zaś z uchwałą Rady Gminy R. Nr [...] z dnia 27 października 2004 r. nastąpiła zmiana przeznaczenia opisanej nieruchomości. Działka oznaczona jest symbolem A22 MR – w tej jednostce planistycznej przewidziana jest jako funkcja podstawowa zabudowa zagrodowa z możliwością realizacji obiektów agroturystycznych. W dniu 10 czerwca 2009 r., a więc po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] przed notariuszem W. W. w Kancelarii Notarialnej z Siedzibą w C. nastąpiło zbycie przedmiotowej nieruchomości.

W ocenie organu, zrealizowana zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowała wzrost wartości nieruchomości, co potwierdza opinia rzeczoznawcy majątkowego z dnia 30 czerwca 2010 r. sporządzona na zlecenie Urzędu Gminy R.. Zdaniem organu, opinia rzeczoznawcy została sporządzona rzetelnie, jest spójna i może stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej.

Zgodnie z opinią rzeczoznawcy majątkowego różnica pomiędzy wartością nieruchomości, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jego wartością określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed zmianą tego planu, stanowi kwotę 39 406 zł. Przy szacowaniu wartości nieruchomości nie brano pod uwagę żadnych nakładów właściciela, gdyż wzrost wartości został wygenerowany wyłącznie przez zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do uchwały Rady Gminy R. Nr [...] z dnia 27 października 2004 r. procentowa stawka wzrostu wartości nieruchomości została ustalona na poziomie 30 %, zatem opłatę ustalono kwocie 11 821,80 zł.

D. S. wniosła odwołanie od decyzji Wójta Gminy R., wskazując iż cena działki jest wygórowana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 10 stycznia 2011 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R.

Organ odwoławczy powołał treść art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że jedynym środkiem dowodowym w postępowaniu o ustalenie opłaty planistycznej jest operat sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego. Operat szacunkowy winien spełniać wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109), jak i opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Zgodnie z § 50 ust. 3 rozporządzenia w przypadku, gdy przed uchwaleniem obowiązującego planu miejscowego nie obowiązywał plan miejscowy lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy określaniu wartości nieruchomości dla celów przyjmuje się faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem tego planu.

Organ ustalił, że w związku z uchwaleniem planu miejscowego w 2004 r. dla terenu, gdzie znajduje się działka nr 150 przewidziano przeznaczenie podstawowe pod zabudowę zagrodową z możliwością realizacji obiektów agroturystycznych o symbolu A22 MR. Plan miejscowy z 12 grudnia 1985 r., który utracił moc przed uchwaleniem nowego planu, przewidywał zaś przeznaczenie tego terenu wyłącznie jako grunt rolny. Taki też zapis znajduje się w ewidencji gruntów. Działka w dacie sprzedaży nie była zabudowana. W sprawie został przeprowadzony dowód z opinii rzeczoznawcy majątkowego, który uzupełniono w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Zgodnie ze sporządzonym operatem szacunkowym, różnica pomiędzy wartością nieruchomości przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a jej wartością po uchwaleniu planu wyniosła 39 406 zł. (wartość przed zmianą 3604 zł. a po zmianie 43010 zł.). Rzeczoznawca w operacie wskazał, że w procesie wyceny zastosował metodę porównywania parami w podejściu porównawczym. Wycena została dokonana na dzień sprzedaży gruntu. Uchwałą w sprawie planu Rady Gminy R. wprowadzono 30 % stawkę opłaty planistycznej liczoną od wzrostu wartości nieruchomości (różnicy), co w niniejszej sprawie dało kwotę 11.821.80 zł. (39.406.00 zł x 30 %). Strona przed wydaniem decyzji była informowana o uzupełnieniu operatu szacunkowego oraz o możliwości zajęcia stanowiska w sprawie.

Organ podkreślił, że operat po jego uzupełnieniu spełnia wymogi przewidziane prawem i stanowi prawidłowy dowód w sprawie. Biegły rzeczoznawca uwzględnił w operacie cel wyceny dokonując opisu nieruchomości, jej przeznaczenia, cech wpływających na wartość i jej wzrost. Źródłem informacji dla biegłego rzeczoznawcy były ewidencja gruntów, umowy dotyczące zbycia porównywanych nieruchomości, mapy ewidencyjne oraz dokumentacja Gminy. W operacie porównano przeznaczenie terenu przed i po uchwaleniu planu miejscowego, dokonując analizy rynku nieruchomości. Operat zawiera uzasadnienie przyjętej metody wyceny uwzględniającej ceny transakcyjne, trend czasowy, dane o nieruchomościach przyjętych do porównania. Dokonując wyboru tych nieruchomości w operacie uwzględniono przy wycenie takie atrybuty jak położenie nieruchomości, lokalizację, dojazd uzbrojenie, powierzchnię działki, możliwość zabudowy i stopień zagospodarowania terenu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczoznawca odniósł się przy tym do kwestii rynku nieruchomości i doboru nieruchomości przyjętych do porównania, wyłączając z nieruchomości przyjętych do porównania działkę zbywcy. Rzeczoznawca podtrzymał też ustalenia dotyczące doboru działek z uwagi na ich cechy związane z uzbrojeniem w media i miejsce położenia, a materiał dowodowy nie daje podstaw na kwestionowanie tych ustaleń.

D. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podniosła, że nie stać jej na zapłacenie tak wygórowanej ceny, ponieważ nie jest już właścicielką działki nr 150 położonej w G. a sprzedała ją jako grunt orny. Skarżąca wskazała, że jest osoba bezrobotną i ma na utrzymaniu córkę, która uczęszcza do III klasy Gimnazjum.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, mocą której ustalono wobec skarżącej opłatę planistyczną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak również decyzją ja poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 37 ust. 11 odsyła w zakresie zasad określania wartości nieruchomości do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że właściwy organ administracji publicznej zobowiązany jest w drodze decyzji administracyjnej do ustalenia opłaty, określanej potocznie mianem "renty planistycznej", gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki. Po pierwsze - wzrośnie wartość nieruchomości w następstwie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po drugie - nastąpi zbycie nieruchomości przez jej właściciela lub użytkownika przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w sprawie ustalenia opłaty planistycznej konieczne jest ustalenie, iż do wzrostu wartości nieruchomości doszło wskutek uchwalenia lub zmiany planu, a więc, że zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między zmianą wartości nieruchomości, a przyjętymi ustaleniami uchwalonego lub zmienionego planu. Chodzi tutaj o obiektywny wzrost wartości nieruchomości związany z przekwalifikowaniem nieruchomości przez uchwalenie lub zmianę planu.

Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, że działka nr 150 położona w miejscowości G., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy R., zatwierdzonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej w R. Nr [...] z dnia 12 grudnia 1985 r. przeznaczona była pod grunty orne (vide: znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy: zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy R. z dnia 12 listopada 2009 r. oraz wypis z rejestru gruntów). Plan ten przestał obowiązywać w dniu 31 grudnia 2003 r. Natomiast z dniem 27 stycznia 2005 r. weszła w życie uchwała Rady Gminy R. z dnia 27 października 2004 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy turystycznej G. – O.. W planie tym działka nr 150 oznaczona jest symbolem A22 MR – funkcja podstawowa – zabudowa zagrodowa z możliwością realizacji obiektów agroturystycznych. (vide: znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy R. z dnia 29 maja 2009 r.). Jednocześnie w § 9 uchwały ustalono 30 % stawkę opłaty na rzecz gminy od wzrostu wartości nieruchomości przy ich sprzedaży. Organ ustalił, iż przed wejściem w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość stanowiła grunt orny. Ustalenie to znajduje dodatkowe potwierdzenie w treści skargi, w której wskazano, iż nieruchomość została sprzedana jako grunt orny.

Niekwestionowaną okolicznością w niniejszej sprawie jest ponadto fakt, iż dotychczasowa właściciela przedmiotowej nieruchomości – D. M. S., w dniu 10 czerwca 2009 r., czyli po wejściu w życie uchwały o zmianie planu, a przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy stał się obowiązujący, zbyła sporną działkę w drodze umowy sprzedaży, czego dowodem jest akt notarialny rep. A nr [...].

Wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy Wójt Gminy R. prawidłowo wszczął postępowanie administracyjne celem ustalenia, czy zachodzą przesłanki obligujące go do określenia renty planistycznej i kierując się regulacją art. 37 ust. 11 ustawy zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wycenę nieruchomości, mającą za zadanie określenie wartości nieruchomości przed zmianą planu i po jego zmianie.

Zasady określania wartości nieruchomości unormowane zostały w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Zgodnie z art. 150 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, określenia wartości nieruchomości dokonują rzeczoznawcy majątkowi. Stosownie zaś do art. 154 ust. 1 ustawy rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 ustawy). Operat szacunkowy jest jedynym dopuszczalnym przez prawo dowodem określającym wartość nieruchomości w postępowaniu zmierzającym do ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i powinien spełniać wymogi określone w powołanym rozporządzeniu, jak i opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowania nieruchomości. Z § 55 wskazanego rozporządzenia wynika, iż operat szacunkowy przedstawia postępowanie dotyczące wyceny nieruchomości i zawiera informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń oraz wyniku końcowego. Operat szacunkowy ma cechy opinii biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 1 k.p.a., bowiem jego sporządzenie wymaga wiadomości specjalnych.

Analizując sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy operat szacunkowy pod kątem przesłanek wynikających z § 55 - 57 rozporządzenia, określających sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego, stwierdzić należy, że zawiera on wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. Jest rzeczowy, logiczny i spójny i pozwala prześledzić tok rozumowania rzeczoznawcy. Operat jednoznacznie określa przedmiot i zakres wyceny, cel wyceny, podstawy formalne, prawne i merytoryczne wyceny, źródła danych merytorycznych, określa daty istotne przy wykonaniu operatu szacunkowego, opisuje stan nieruchomości, lokalizację ogólną i szczegółową oraz zagospodarowanie wycenianych nieruchomości, przeznaczenie terenu, określa nadto sposób wyceny, a więc wybór podejścia, metody i techniki wyceny, zawiera analizę i charakterystykę rynku nieruchomości, określa wartość rynkową przedmiotu wyceny, ustala wartość rynkową spornych nieruchomości przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez zestawienie nieruchomości porównawczych, określenie wpływu cech rynkowych na wartość wycenianej nieruchomości oraz zestawienie cech nieruchomości przyjętych od porównania.

Z operatu wynika, że biegły w sposób prawidłowy dokonał wyceny działki nr 150, dla której zastosował metodę porównywania parami w podejściu porównawczym. Ceny transakcyjne ustalił na podstawie zawartych aktów notarialnych, a dane o nieruchomościach oparł o wizję i ewidencję gruntów. Przy wycenie nie został pominięty żaden z istotnych elementów, który mógł mieć wpływ na zmianę wartości nieruchomości nr 150, ponadto transakcje służące jako materiał porównawczy zostały dobrane z należytą starannością i w sposób wyczerpujący na potrzeby niniejszego operatu opisane. Wynik natomiast dokonanej wyceny jest zrozumiały i służy celom, dla których został sporządzony. Przedłożoną opinię należy zatem uznać za zupełną, logiczną i wiarygodną, która odzwierciedla w sposób rzeczywisty wzrost wartości nieruchomości wywołanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Operat wskazuje, że wartość prawa własności działki rolnej przed zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosiła 3604 zł., zaś po wejściu w życie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego wartość nieruchomości wzrosła do kwoty 43 010 zł. A zatem wartość przedmiotowej nieruchomości wzrosła o 39 406 zł.

Skoro wartość nieruchomości wzrosła na skutek zmiany planu i skarżąca sprzedała działkę przed upływem 5 lat od wejścia w życie uchwały dotyczącej zmiany planu, to Wójt Gminy R. zobligowany był do określenia renty planistycznej, biorąc pod uwagę różnicę pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą. W tym stanie rzeczy opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowiła 30 % wzrostu wartości nieruchomości i jak prawidłowo ustalono to w toku postępowania administracyjnego, wynosi 11 821,80 zł.

Podniesiony w skardze zarzut, że wartość nieruchomości jak i wysokość renty planistycznej jest wygórowana jest niezasadny. Wielkości te wynikają bowiem z prawidłowo sporządzonego operatu. Skarżąca pismem z dnia 5 listopada 2010 r. została poinformowana o możliwości zapoznania się z operatem szacunkowym i wypowiedzenia, co do zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Skarżąca przed wydaniem decyzji nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń, ani uwag do opracowanego operatu szacunkowego, a nadto nie złożyła żadnych dowodów, których celem byłoby obalenie wniosków operatu. W szczególności podkreślić należy, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż sprzedała ona nieruchomość jako grunt orny, nie mogła mieć wpływu na ustalenie wartości nieruchomości po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Operat ten, niezależnie od zamiaru stron umowy sprzedaży, musiał bowiem uwzględniać wartość nieruchomości wynikającą z przeznaczenia przewidzianego w planie zagospodarowana przestrzennego, co wynika z treści art. 37 ust. 1 ustawy.

Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące stanu majątkowego skarżącej nie mogą mieć znaczenia dla wymierzenia i wysokości renty planistycznej. Ustawodawca w treści art. 37 ustawy nie przewidział bowiem uwzględnienia takich okoliczności przy ustalaniu wysokości tej opłaty. Nadto wskazać należy, iż skarżącej zgodnie z art. 37 ust. 7 ustawy, przysługiwało przez sprzedażą nieruchomości prawo zwrócenia się do organu o ustalenie wysokości opłaty, celem rozważenia zasadności i opłacalności sprzedaży nieruchomości.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom obowiązującego prawa. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.