Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 206/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant : Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia

[...] 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2011 r. nr [...] orzekającą o utracie przez M. O. – dalej: skarżący – statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 września 2011 r.

Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako bezrobotny z dniem 7 września 2010 r. z prawem do zasiłku od dnia

15 września 2010 r. do dnia 14 marca 2011 r.

W dniu 15 września 2011 r. wydano skarżącemu skierowanie do

pracodawcy - Przedsiębiorstwa H. K. T.-F. W.

Sp. z o.o. na B. W. na stanowisko: specjalista ds. nadzoru, nakładając na bezrobotnego obowiązek wysłania w dniu 16 września 2011 r. na wskazany adres e-mail przedstawiciela pracodawcy dokumentów aplikacyjnych (CV) oraz wyznaczając termin rozliczenia skierowany na dzień 19 października 2011 r. wraz z potwierdzeniem wysłania CV.

W dniu 16 września 2011 r. skarżący zgłosił się do pracodawcy i uzyskał wpis na skierowaniu o treści: ,,Kandydat stawił się w T-F, ale nie złożył CV ani żadnych dokumentów".

Następnie w dniu 22 września 2011 r. skarżący stawił się w urzędzie

pracy, oświadczając, iż ,,Po rozmowie z pracodawcą doszliśmy wspólnie, że ta praca nie jest dla mnie. W dniu 16 września 2011 r. nie miałem dokumentów do złożenia, ponieważ ta praca mnie nie interesuje. Znam konsekwencje nieuzasadnionej odmowy podjęcia pracy".

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] 2011 r. orzeczono o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 września 2011 r. z powodu nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego z dnia 7 października 2011 r., Wojewoda D. – decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. – orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając, iż materiał dowodowy nie daje podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.

W efekcie przeprowadzonego przez urząd pracy postępowania wyjaśniającego, ustalono, iż bezrobotny dokonał wpisu na skierowaniu o treści "brak pracy", dodatkowo oświadczając w dniu 9 grudnia 2011 r., iż "Nie jest istotne kto napisał brak

pracy - istotne jest to, że w tej firmie nie było dla mnie miejsca".

Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy organ I instancji w dniu

[...] 2011 r. wydał decyzję, w której orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 września 2011 r. z powodu nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie w dniu 29 grudnia 2011 r., zarzucając powoływanie się w niej na jednostronne i nieobiektywne ocenianie faktów.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(tj. Dz. U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm.) dalej ustawa w myśl którego starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni, 180 dni lub 270 dni w zależności od liczby odmów.

Organ odwoławczy wskazał, że skarżący otrzymał propozycję pracy na stanowisku specjalista ds. nadzoru. W zgłoszeniu wolnego miejsca zatrudnienia podano, że praca miała być wykonywana we Wrocławiu, na podstawie umowy o pracę na czas określony, umowę zlecenia, w systemie jednozmianowym. Pracodawca oferował wynagrodzenie miesięczne w wysokości 2400 zł brutto, oczekiwał zaś osób legitymujących się wykształceniem minimum średnim, posiadających prawo jazdy kat. B oraz dyspozycyjnych. Praca na tym stanowisku miała natomiast polegać na nadzorze nad pracownikami sprzątającymi.

Przedstawiona oferta była zgodna z ustawową definicją "odpowiedniej pracy", która zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godz.,

za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Organ orzekający, odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego czasu dojazdu do miejsca pracy, stwierdził, iż zgodnie ze wskazanymi powyżej danymi ze zgłoszenia wolnego miejsca zatrudnienia, praca miała być wykonywana we W. Skarżący natomiast wskazując powyższy argument opiera się na czasie dojazdu

do siedziby pracodawcy. Długość trasy z miejsca zamieszkania skarżącego

(W., ul. B.) do siedziby pracodawcy (B. W., ul. A.[...]) wynosi 12,5 km, co daje średni czas przejazdu autem około 25 minut. Dojazd środkami transportu zbiorowego (tramwaj linii [...] z przystanku [...] do Dworca [...] oraz autobus numer [...] z Dworca [...] przy ul. S. na B. W.) zgodnie z podanymi rozkładami jazdy powinien zająć skarżącemu około 42 minuty, a więc wbrew twierdzeniom strony, łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego zdecydowanie nie przekracza 3 godzin.

W ocenie organu całokształt zachowania bezrobotnego związany z otrzymaną propozycją pracy bezsprzecznie pozwala na uznanie, iż zachodzą tu przesłanki określone w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, a więc nieuzasadniona odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Skarżący, będąc pouczonym o zasadach aplikowania na wolne stanowisko pracy, miał obowiązek złożyć swoje CV i oczekiwać na decyzję pracodawcy. Jeżeli byłoby tak, jak twierdzi skarżący, to po rozmowie z nim w dniu 16 września 2011 r. przedstawiciel pracodawcy na skierowaniu dokonałby

wpisu, iż bezrobotny nie spełnia wymagań pracodawcy i w związku z tym jest to powód odrzucenia kandydatury. Trudno mówić o poważnym traktowaniu przez pracodawcę, takiego kandydata do pracy, który starając się o posadę nie przedstawia podstawowych dokumentów, określających jego wykształcenie czy doświadczenie zawodowe. W tych samych kategoriach należy również traktować złożone przez skarżącego w dniu

26 września 2011 r. podanie o treści: "Proszę o przyjęcie mnie do pracy na stanowisko specjalista ds. nadzoru".

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż żadna z przedstawianych przez pośredników pracy kolejnych ofert pracy

(na stanowiskach: negocjator telefoniczny, sprzedawca w lombardzie, ankieter w agencji pośrednictwa pracy), nie znalazła uznania w oczach zainteresowanego. Skarżący zdecydował się dopiero na ostatnią propozycję (specjalista ds. nadzoru nad osobami sprzątającymi), ale po przypomnieniu przez pracownika urzędu pracy konsekwencji prawnych, wynikających z nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji pracy.

Zdaniem organu nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że ,,urząd pracy wykonuje działania pozorowane, nieefektywne, które nie służą znalezieniu pracy", skoro sam bezrobotny jest w rzeczywistości osobą sceptycznie nastawioną i zdeterminowaną do zmiany swojej sytuacji zawodowej.

Kandydat do pracy może oczekiwać od pracodawcy zapewnienia jak najdogodniejszych warunków pracy, jednakże bezrobotny, który nie przyjmuje odpowiedniej w rozumieniu ustawowym propozycji pracy musi liczyć się z konsekwencjami. Osoba pozostająca bez pracy nie musi rejestrować się w urzędzie pracy i wówczas nie ma obowiązku korzystania z usług pośrednictwa pracy. Status bezrobotnego zachowują jednak jedynie osoby, które spełniają ustawowe warunki wypełniając obowiązki nałożone przez powołaną ustawę, która w przypadku odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy przewiduje w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 3 określone konsekwencje.

W związku z upływem w dniu 13 stycznia 2012 r. 120-dniowego okresu karencji, skarżący od dnia 16 stycznia 2012 r. może ponownie zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił, że zastała ona wydana na podstawie błędnych ustaleń faktycznych i prawnych. Zdaniem skarżącego zgłaszając się ponownie u pracodawcy i składając dokumenty aplikacyjne nie przekroczył terminu do rozliczenia się z pobranej oferty pracy w PUP ani nie przekroczył terminu do składania oferty pracy wyznaczonego przez pracodawcę. W związku z tym nie nastąpiło uchylenie formalno-prawne spowodowane przekroczeniem terminu. Skarżący podniósł, że nie zobowiązał się własnoręcznym podpisem do zwrotu skierowania do pracy. Dokonanie zaś wpisu ,,nie ma pracy" było tylko potwierdzeniem tego faktu.

W tej sytuacji nie został naruszony art. 33 ust. 4 ustawy gdyż skarżący nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny propozycji pracy.

Skarżący powtórzył argumentację przytoczoną w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że z uwagi na dyspozycyjność – sam wychowuje małoletnie dziecko – praca nie mogła być zaakceptowana.

Ponadto skarżący podważa ustalony przez organ administracyjny łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej

oddalenie, podtrzymał stanowisko przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, nadto, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek wpisów świadczących o podnoszeniu przez skarżącego braku dyspozycyjności spowodowanej samodzielnym wychowywaniem małoletniego dziecka w momencie przedstawienia oferty. Również w postępowaniu wyjaśniającym kwestia ta nie była zgłaszana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd podzielił dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy cytowanej ustawy.

Zgodnie z jej art. 33 ust. 4 pkt 3 starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie: pozbawienie statusu bezrobotnego następuje: na okres 120 dni, 180 dni lub 270 dni.

Według art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykorzystania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykorzystywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

W dniu 15 września 2011 r. organ administracyjny wydał skarżącemu skierowanie do Przedsiębiorstwa H. K. T.-F. W.

Sp. z o.o. w związku ze zgłoszeniem przez tego pracodawcę wolnego miejsca na stanowisko specjalisty do spraw nadzoru nad pracownikami sprzątającymi. Praca miała być wykonywana we W., w systemie jednozmianowym, na podstawie umowy. Ponadto organ zobowiązał skarżącego do wysłania w dniu 16 września 2011 r. na adres e-mail przedstawiciela pracodawcy dokumentów aplikacyjnych (CV) oraz wyznaczył termin rozliczenia skierowania na dzień 19 października 2011 r. z potwierdzeniem wysłania CV.

Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wynika, że skarżący posiada wykształcenie wyższe z zawodem wyuczonym ,,mgr administracji". Przed zarejestrowaniem w urzędzie był zatrudniony w Szkole Podstawowej nr [...] we W. jako ratownik. Poprzednio pracował: w Urzędzie Dzielnicowym W. – K. na stanowisku referenta i w Urzędzie Dzielnicowym W. P.-P. na stanowiskach: starszego referenta, inspektora. Oświadczył, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu obowiązującego w danym zakładzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej.

Trafnie organ orzekający uznał, że skarżący w niniejszej sprawie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniej pracy w rozumieniu ustawowym. Skarżący legitymuje się wykształceniem wyższym (administratywista), a zatem posiada wystarczające kwalifikacje do wykonywania pracy na zgłoszonym w ofercie pracy stanowisku.

W postępowaniu administracyjnym skarżący nie przedstawił dowodów świadczących, iż stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie zatrudnienia. Łączny dojazd do miejsca wykonywania proponowanej pracy nie przekracza 3 godzin.

Również wysokość deklarowanej płacy przez pracodawcę nie narusza przepisów dotyczących minimalnego wynagrodzenia.

Zważyć przy tym należy, że skarżący w dniu 16 września 2011 r. zgłosił się do pracodawcy i uzyskał wpis na skierowaniu ,,Kandydat stawił się w T-F, ale nie złożył CV ani żadnych dokumentów (pkt 20 skierowania). W oświadczeniu z dnia 22 września 2011 r. skarżący podał, że ,,Po rozmowie z pracodawcą doszliśmy wspólnie, że ta praca nie jest dla mnie. W dniu 16 września nie miałem dokumentów do

złożenia, ponieważ ta praca mnie nie interesuje. Znam konsekwencje nieuzasadnionej odmowy podjęcia pracy".

Jak wynika z adnotacji urzędowej z dnia 14 grudnia 2011 r., oferta pracy była aktualna w dniu 16 września 2011 r. Pracodawca wycofał zgłoszenie z Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 30 września 2011 r.

Z adnotacji tej też wynika, że skarżący w dniu 26 września 2011 r. złożył w siedzibie stosowne dokumenty.

Z materiałów sprawy nie wynika przy tym, że skarżący tym samym swoje oświadczenie z dnia 22 września 2011 r. zmienił, przyjmując przedstawioną mu ofertę. Brak też okoliczności, które mogłyby tłumaczyć tę zmianę w zachowaniu skarżącego.

Niezależnie od tego, co jest istotniejsze z punktu widzenia przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, brak jest możliwości prawnej zmiany takiego negatywnego oświadczenia woli bezrobotnego.

Przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy wyraźnie bowiem stanowi, że gdy bezrobotny odmawia bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy to liczyć musi się z konsekwencjami jak orzeczono w decyzji. Inaczej mówiąc, jeśli takie oświadczenie woli jest wyrażone a co do wyrażenia się skarżącego w tym przypadku nie ma wątpliwości, to organ zatrudnienia władny jest stanowić sankcje określone w przepisach ustawy. Jeśli się uwzględni, że skarżący własnoręcznie sporządził oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji pracy i bez wątpliwości stwierdza w

nim, że proponowana mu praca ,,nie jest dla niego to nie sposób byłoby przyjąć, że dyspozycja wspomnianego przepisu nie została w sprawie spełniona. Z tego względu dalsze jego wyjaśnienia z dnia 9 grudnia 2011 r. są mało przekonujące i świadczą wręcz o braku zainteresowania skarżącego złożoną mu propozycją. Trudno bowiem oczekiwać by przy oświadczeniu złożonym dnia 22 września 2011 r. zakład pracy był jeszcze zainteresowany prowadzeniem określonych rozmów ze skarżącym.

Można wprost przyjąć analizując wypowiedzi skarżącego w sprawie, iż nie zdradza on zainteresowania pracą w firmie, która konkretną propozycję złożyła.

Reasumując:

W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy trzeba uznać, że późniejsze złożenie przez skarżącego dokumentów aplikacyjnych u pracodawcy nie usuwa skutku odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, która miała miejsce w dniu 22 września 2011 r.

Stąd też uzasadnione stało się pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

Wobec powyższego skargę należało oddalić, co uczyniono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).