Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 421/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 72 poz 500
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi O. [...] Service Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] we wniosku o interpretację wskazała, że zaopatruje statki polskie i obce w paliwo żeglugowe, tj. olej napędowy oznaczony znacznikiem Solvent Yellow 124 oraz zabarwiony na niebiesko, barwnikiem Solvent Blue 35. Dostarczany olej napędowy Spółka importuje. Na podstawie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 72, poz. 500 ze zm.), olej napędowy przeznaczony do celów żeglugi jest zwolniony od podatku akcyzowego. Spółka dołącza do zgłoszenia celnego oświadczenie, że zakupiony olej napędowy zostanie zużyty lub odsprzedany do celów żeglugi, a następnie odsprzedaje go podmiotom posiadającym jednostki pływające. Nabywca oleju składa na kwicie bunkrowym oświadczenie, że zakupiony olej napędowy zostanie zużyły do celów żeglugi. Spółka w terminie do dnia 25 następnego miesiąca przekazuje do właściwego naczelnika urzędu celnego miesięczne zestawienia otrzymanych oświadczeń. Część oleju napędowego sprzedawana i dostarczana jest na statki obcej bandery za pośrednictwem "traderów" – podmiotów gospodarczych zajmujących się obrotem takimi paliwami dla potrzeb statków przebywających w obcych portach. "Trader" posiadający siedzibę poza terytorium Polski, działając w imieniu armatora statku, składa zamówienie na dostawę oleju napędowego. Olej napędowy dostarczany jest bezpośrednio na statek. Kapitan statku składa oświadczenie, że zakupiony olej napędowy zostanie zużyty do celów żeglugi. Spółka wystawia fakturę sprzedaży na "tradera", który następnie wystawia armatorowi statku fakturę za wykonane usługi oraz dostarczony olej napędowy. Wnioskodawca prowadzi ewidencję sprzedawanych olejów napędowych przeznaczonych na cele żeglugi oraz posiada całą dokumentację dostaw oleju napędowego bezpośrednio na statki, to jest: kwity bunkrowe określające rodzaj i ilość dostarczanego oleju napędowego, oznaczenie jednostki pływającej oraz wszystkie inne wymagane informacje. Ponadto, Spółka jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających sprzedaż oleju napędowego za pośrednictwem "traderów". We wszystkich przypadkach sprzedaży oleju napędowego za pośrednictwem "traderów" kupujący zapłacili za kupiony towar.

W piśmie uzupełniającym z dnia 8 września 2008 r. Spółka poinformowała,

że sprzedawany olej napędowy objęty jest kodami CN 2710 19 41, 2710 19 45, 2710 19 49 i symbolem PKWiU 23.20.15. Olej dostarczany jest na statki, o których mowa jest w art. 83 ust. 1 pkt 10 lit a i b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku

od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."). Dostawy na statki odbywają się bezpośrednio z magazynu Spółki. "Trader" nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego. Wystawiane przez Spółkę faktury sprzedaży przesyłane są bezpośrednio na wskazane zagraniczne adresy "traderów".

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała następujące pytania:

– czy w przedstawionym stanie faktycznym, spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego?

– czy sprzedawany olej napędowy będzie podlegał zwolnieniu od podatku akcyzowego?

W ocenie Spółki, sprzedaż oleju napędowego prawidłowo oznaczonego

i zabarwionego na niebiesko za pośrednictwem "traderów", mających siedzibę poza terytorium Polski, jest zwolniona od podatku akcyzowego, gdyż spełnione zostały wszystkie wymogi § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia. Spełniony został cel zwolnienia od podatku akcyzowego, gdyż olej napędowy został sprzedany do celów żeglugi. Spółka zwróciła uwagę, że przedstawiony sposób zaopatrywania statków w olej napędowy jest stosowany powszechnie we wszystkich portach w kraju i za granicą, w całej branży morskiej. W innych portach Wspólnoty Europejskiej olej napędowy przeznaczony na cele żeglugi jest zwolniony z podatku akcyzowego na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r.

w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE. L

z 2003 r., nr 283, poz. 51).

Dyrektor Izb Skarbowej w Bydgoszczy, działając z upoważnienia Ministra Finansów w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

z dnia 29 października 2008 r. o numerze [...] uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

Wyrokiem z dnia 6 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Sz 205/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę Spółki i uchylił tą interpretację.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził między innymi, że w przypadku importu olejów napędowych (wskazanych w § 8 ust. 1 ww.) warunkiem zwolnienia

jest - między innymi - bezpośrednie zużycie oleju napędowego przez importera

do celów zwolnionych lub ich odsprzedaż podmiotowi zużywającemu wyroby

do celów zwolnionych. Zatem w przypadku importu, odsprzedaż oleju napędowego podmiotowi, który nie będzie zużywał go do celów zwolnionych od akcyzy powoduje, że przedmiotowe wyroby nie będą zwolnione od akcyzy. Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił z czego wynika jego twierdzenie, że "trader" jest nabywcą oleju. Ponadto pominął kwestię działania tego podmiotu w imieniu i na rzecz armatora. Kluczowe natomiast znaczenie w sprawie miało wyjaśnienie, kto w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym jest nabywcą importowanego paliwa, to jest: czy jest nim armator, w imieniu którego działa "trader" (jak wskazano we wniosku), czy też sam "trader". Sąd wskazał przy tym, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, że działanie uprawnionego nabywcy, korzystającego z pośrednika (pełnomocnika) występującego w jego imieniu i działającego na jego rzecz, uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia od podatku akcyzowego. Sąd uznał także, że Dyrektor Izby Skarbowej nie dość wnikliwie przeanalizował rolę "tradera" w dokonywanych transakcjach, a tym samym naruszył przepis art. 125 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p."), co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem "trader",

jak podnosiła Spółka, jest podmiotem świadczącym usługi na rzecz armatora, działa w jego imieniu i na jego rzecz, nie jest nabywcą przedmiotowego paliwa, a pełni jedynie rolę płatnika, którego rola była już przedmiotem analizy organów administracji np. celnych (pismo Izby Celnej w [...] z dnia 30 lipca 2007 r. o nr [...]). Wniosek o dokonanie interpretacji zawierał informację (choć nie tak wyczerpującą, jak wskazano powyżej), że "trader" działa w imieniu armatora stąd, zdaniem Sądu, konieczne było wnikliwe przeanalizowanie jego roli w opisanych we wniosku transakcjach.

W dalszym postępowaniu, organ dwukrotnie wzywał Spółkę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji poprzez wskazanie dodatkowych elementów stanu faktycznego. W odpowiedzi Spółka wskazała, że:

– nabywcą (kupującym) oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi był "trader",

– w wystawianych przez Spółkę fakturach sprzedaży oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi nabywcą (kupującym) był "trader" składający zamówienie,

– "trader" musi posiadać zawarte z armatorami stosowne umowy agencyjne,

– "trader" nie przedstawiał Spółce pełnomocnictwa, w jakiejkolwiek formie,

do działania w imieniu i na rzecz armatora statku.

Spółka wskazała także, iż działanie "tradera" było charakterystyczne dla obrotu morskiego oraz, że w jej ocenie istniała możliwość zastosowania szczególnego sposobu opodatkowania dostaw paliw, które są realizowane na rzecz podmiotów posiadających jednostki pływające.

Zdaniem Spółki, spełnione zostały wszystkie cztery warunki zwolnienia od akcyzy wymienione w § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia

2004 r. w sprawie zwolnień podatku akcyzowego i art. 83 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.:

1) Spółka, jako importer oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi, dołączała do zgłoszenia celnego oświadczenie stwierdzające, że zakupione wyroby akcyzowe zostaną zużyte lub odsprzedane na cele żeglugowe;

2) Spółka prowadziła ewidencję pozwalającą na określenie ilości i sposobu przeznaczenia zwolnionych wyrobów;

3) podmiot posiadający jednostkę pływającą lub jednostki pływające, nabywający od podmiotu dokonującego odsprzedaży oleju składał oświadczenie,

że nabywane wyroby zostaną zużyte do celów żeglugi;

4) Spółka, co miesiąc, w terminie do 25 dnia miesiąca następnego, składała

w urzędzie celnym miesięczne zestawienia otrzymanych oświadczeń.

Według Spółki, nabywcą oleju napędowego był podmiot posiadający jednostkę pływającą. Podmiot ten odbierał od Spółki zamówiony przez "tradera" olej napędowy, potwierdzał na kwicie bunkrowym odbiór oleju i zużywał nabyty olej napędowy i to ten podmiot nabywał olej napędowy, skoro został mu dostarczony i następnie przez niego zużyty. Ponadto, formalnie Spółka wypełniła również warunek odsprzedaży oleju napędowego. Spółka, odnosząc się do kwestii umów, stwierdziła, że "trader" posiada z armatorami stosowne umowy, skoro dokonuje zapłaty za towar, którym dysponuje. Na podstawie takiej umowy "trader" odzyskuje koszty poniesione przy zakupie towarów dostarczonych jako zaopatrzenie statków. Natomiast, odnosząc się do kwestii pełnomocnictwa do działania "tradera" w imieniu armatora, Spółka dodała, że jest to umowa dwóch podmiotów: armatora statku i "tradera" oraz jest ona nieistotna dla Spółki, gdyż w żaden sposób jej nie dotyczy.

W interpretacji z dnia 19 października 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej

w Bydgoszczy, działając z upoważnienia Ministra Finansów, ponownie uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ stwierdził, że przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. dotyczy importu a nie sprzedaży wyrobów akcyzowych. Zgodnie z jego dyspozycją, zwalnia się od akcyzy import olejów napędowych pod warunkiem, że wszystkie określone w nim wymogi zostaną przez importera wykonane.

Dyrektor wskazał dalej, że w przypadku importu wyrobów zwolnionych

od akcyzy nie występuje pośrednik w sprzedaży wyrobem zwolnionym. Sprzedaż przez importera oleju napędowego podmiotowi, który nie będzie podmiotem zużywającym wyroby do celów zwolnionych od akcyzy powoduje, że przedmiotowe wyroby nie będą korzystały ze zwolnienia. Dalej organ wskazał, że Minister Finansów, kierując się wskazaniami zawartymi w dyrektywie Rady 2003/96/WE,

w celu zapobieżenia jakimkolwiek oszustwom podatkowym, unikaniu lub nadużyciom, uznał iż obrót importowanym paliwem powinien być szczególnie przejrzysty.

Organ interpretujący, oceniając przez pryzmat powyższych uwag stan faktyczny przedstawiony we wniosku i uzupełniony później w toku postępowania, stwierdził, że stroną transakcji sprzedaży oleju napędowego był "trader".

W dokumentach zakupu oleju napędowego jako nabywca był wskazany "trader",

nie zaś armator, który był tylko jego odbiorcą. Brak u "tradera" pełnomocnictwa

do działania w imieniu armatora nie pozwalał uznać go za płatnika, a uzasadniał wniosek, że działał w imieniu własnym, nabywając olej napędowy w celu jego dalszej odsprzedaży armatorowi.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej pismem z 4 grudnia 2009 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z 19 października 2009 r.

W skardze na powyższą interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka wniosła o jej uchylenie i zobowiązanie organu do wydania interpretacji potwierdzającej jej stanowisko. Skarżąca zarzuciła interpretacji naruszenie następujących przepisów prawa:

– § 8 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 kwietnia

2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, poprzez zawężenie zakresu stosowania zwolnienia od podatku akcyzowego wskutek niezaklasyfikowania transakcji sprzedaży z udziałem "tradera", importowanych olejów napędowych armatorowi, jako sprzedaży bezpośredniej podmiotom uprawnionym;

– art. 14 ust. 1 lit. c dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, poprzez niewłaściwą interpretację przepisów prawa krajowego prowadzącą

do kreowania przesłanek zastosowania przedmiotowego zwolnienia od podatku o charakterze ściśle podmiotowym, nieprzewidzianych upoważnieniem zawartym w przepisach prawa wspólnotowego;

– art. 121 § 1 O.p., poprzez posłużenie się w wykładni przepisu § 8 rozporządzenia regułą interpretacyjną prowadzącą do rozstrzygnięcia na korzyść Skarbu Państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalając skargę Spółki

na powyższą interpretację (wyrok z 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 114/10), stwierdził, że nie narusza ona prawa. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę

na poglądy przedstawione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z 6 maja 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 205/09, wyrażone na gruncie uregulowania artykułu 14 ust. 1 lit. c dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia

27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych, dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t. j. Dz. U z 2006 r., Nr 72, poz. 500 ze zm.), w szczególności zaś § 8 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia. Sąd uznał zatem, że w przypadku importu olejów napędowych warunkiem zwolnienia jest, między innymi, bezpośrednie zużycie oleju napędowego przez importera do celów zwolnionych lub ich odsprzedaż podmiotowi zużywającemu wyroby do celów zwolnionych; zaś w przypadku importu – odsprzedaż oleju napędowego podmiotowi, który nie będzie zużywał go do celów zwolnionych od akcyzy powoduje,

że przedmiotowe wyroby nie będą zwolnione od akcyzy. Sąd zwrócił dalej uwagę,

że organ podatkowy wyjaśnił rolę "tradera" w sprawie i słusznie stwierdził, że "trader" nie występował w imieniu i nie działał na rzecz skarżącej Spółki.

W dalszej części uzasadnienia Sąd powołując się na art. 1 w § 1–2 ustawy

z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 217, poz. 1689) wyjaśnił, że skoro instytucja "tradera" nie została uregulowana w Kodeksie morskim, to do stosunków cywilnoprawnych, do których zalicza się także stosunki handlowe, mają zastosowanie przepisy prawa cywilnego, w tym także regulujące instytucję przedstawicielstwa określoną w art. 95-109 Kodeksu cywilnego. Art. 95 § 2, stanowi, że czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Ponieważ ze stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę nie wynikało, że "trader" występował

w sprawie jako jej przedstawiciel, albo działał na podstawie jakiejkolwiek umowy pośrednictwa, dlatego organ słusznie uznał, że paliwo żeglugowe importowane przez Spółkę nie korzysta ze zwolnienia od akcyzy określonego w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Spółki, wyrokiem z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt I GSK 524/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w składzie Sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji brali udział sędziowie wyłączeni z mocy ustawy, co skutkuje doprowadziło do nieważności postępowania. Stwierdzając naruszenie zasady bezstronności sądu, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, nie rozpatrując skargi merytorycznie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie wyrokiem z wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę przede wszystkim na oceny i wytyczne zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 6 maja 2009 r. Organ został wówczas zobowiązany do przeanalizowania roli "tradera" w dokonywanych transakcjach sprzedaży oleju napędowego do celów żeglugowych. Dyrektor Izby Skarbowej, wydając ponowną interpretację, uznał,

że "trader" nie działa w imieniu armatora (podmiotu posiadającego jednostki pływające). Zdaniem Sądu, przytoczony pogląd organu pozostawał w sprzeczności

z oceną zawartą w treści wyroku WSA z 6 maja 2009 r. Sąd stwierdził wówczas,

że z powołanym wyżej poglądem organu nie można się zgodzić i nakazał organowi dokonanie wnikliwej analizy roli "tradera" w dokonywanych transakcjach. Dyrektor nie wypełnił zatem wytycznych zawartych w powołanym wyroku, w szczególności

w kontekście regulacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Finansów z 26 kwietnia 2004 r. i treści przepisu art. 14 ust. 1 lit. C Dyrektywy Rady 2003/96/WE. Zdaniem Sądu, organ podatkowy, dokonując wykładni przepisów rozporządzenia, pominął treść dyrektywy przez ograniczenie możliwości dostarczania paliwa dla celów żeglugowych jedynie przez jego sprzedaż i zakup bezpośrednio przez podmioty uprawnione.

W ocenie Sądu, jeżeli oświadczenie podmiotu posiadającego jednostkę pływającą, o przeznaczeniu oleju napędowego na cele żeglugi, może być złożone "na kwicie bunkrowym, sporządzanym w związku z dostawą wyrobów akcyzowych na jednostkę pływającą", to w przypadku dokonania takiej dostawy na jednostkę pływającą przez podmiot odprzedający olej napędowy, na polecenie "tradera", nie można uznać takiej dostawy za dostarczenie wyrobów akcyzowych zwolnionych podmiotowi nieuprawnionemu. W stanie faktycznym przedstawionym przez Spółkę, rola "tradera" polegała na zorganizowaniu dostawy oleju napędowego podmiotowi uprawnionemu, posiadającemu jednostki pływające, który odbiór takiego wyrobu potwierdzał składając oświadczenie o jego przeznaczeniu na cele żeglugi. Sąd podzielił zatem trafność zarzutu Spółki, że organ niezgodnie z przepisami § 8 ust. 1

i 6 rozporządzenia, zawęził zakres stosowania zwolnienia od podatku akcyzowego, przez uznanie że sprzedaż z udziałem "tradera" importowanych olejów napędowych armatorowi, nie jest sprzedażą bezpośrednią podmiotowi uprawnionemu.

Oceniając rolę "tradera" przy zaopatrzeniu w paliwo statki obcych bander, organ winien mieć na uwadze, że zwolnieniu od akcyzy podlega dostarczenie oleju napędowego armatorowi, gdy zostaną zachowane wymogi potwierdzające jego użycie dla potrzeb żeglugi. W zaskarżonej interpretacji, organ nie odniósł się w ogóle do tej części stanu faktycznego, dotyczącego faktu, że zakupione przez "tradera" paliwo w Spółce, było dostarczane na statek za potwierdzeniem na kwicie bunkrowym, na którym kapitan statku, składał oświadczenie o przeznaczeniu dostarczonego oleju napędowego.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, pełnomocnik Ministra Finansów, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił:

1) naruszenia prawa materialnego, to jest:

– § 8 ust. 1 i 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r.

w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego w zw. z art. 14 ust. 1 lit. c Dyrektywy Rady 2003/96/WE poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwolnieniu od akcyzy podlega dostarczenie przez "tradera" oleju napędowego armatorowi, gdy zostaną zachowane wymogi potwierdzające jego użycie dla potrzeb żeglugi, podczas gdy prawidłowym jest przyjęcie,

że sprzedaż z udziałem "tradera" importowanych olejów napędowych armatorowi, nie jest sprzedażą bezpośrednią podmiotowi uprawnionemu podlegającą zwolnieniu od opodatkowania;

– art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 6 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 205/09, w którym Sąd stwierdził, że w przypadku importu, odsprzedaż oleju napędowego podmiotowi, który nie będzie zużywał go do celów zwolnionych od akcyzy powoduje, że przedmiotowe wyroby nie będą zwolnione od akcyzy, zatem z uwagi na to, że wniosek o dokonanie interpretacji nie zawierał wyczerpującej informacji na temat roli, jaką pełni "trader" w opisanych transakcjach, konieczne było wyjaśnienie, kto

w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym jest nabywcą importowanego paliwa: czy jest nim armator, w imieniu którego działa "trader", czy też sam "trader", który nie jest podmiotem uprawnionym;

2) naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a, art. 151 oraz art. 146 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie,

że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 121 i art. 125 O.p. poprzez brak wnikliwej analizy roli "tradera" w dostawie wyrobów akcyzowych na jednostkę pływającą, mimo iż do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi;

– art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a, art. 151 oraz art. 146 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie,

że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem § 8 ust. 1 i 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 14 ust. 1 lit. c Dyrektywy Rady 2003/96/WE, mimo iż do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt

I FSK 442/13 uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Szczecinie.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając zaskarżony wyrok, uwzględnił wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 6 maja 2009 roku (sygn. akt I SA/Sz 205/09), mając dodatkowo na uwadze przedstawiony we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego stan faktyczny.

NSA stwierdził, że należy mieć na uwadze wynikające z art. 153 p.p.s.a. związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi

w pierwszym orzeczeniu WSA, które wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. NSA zauważył,

że skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań (sądowych i jak administracyjnych) jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem,

a zobowiązaniem do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Rozstrzygnięcie należy zatem uznać za niezgodne z prawem jedynie wówczas, gdy nie uwzględnia wytycznych i oceny sądu przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym.

NSA podkreślił, że wnioskodawca nie zaskarżył pierwszego wyroku WSA

z dnia 6 maja 2009 roku, a zatem w sposób konkludentny zgodził się z jego treścią.

NSA wskazał, że przedstawione we wniosku: stan faktyczny oraz stanowisko własne wnioskodawcy kształtują faktyczny i prawny obszar sprawy, w której wydana zostanie indywidualna pisemna interpretacja prawa podatkowego. Zatem zarówno organy podatkowe, jak również sąd związane były stanem faktycznym zaprezentowanym przez skarżącą we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

W ramach przedstawionego stanu faktycznego kluczowe było określenie,

kto jest nabywcą importowanego paliwa, czyli stroną transakcji kupna-sprzedaży, to znaczy, czy jest nim armator, w imieniu którego działa "trader", czy też "trader". Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 2009 r. wyraził dodatkowo pogląd, że "nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, że działanie uprawnionego nabywcy, korzystającego z pośrednika (pełnomocnika) występującego w jego imieniu i działającego na jego rzecz, uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia do podatku akcyzowego".

NSA zgodził się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Szczecinie z dnia

8 kwietnia 2010 roku (sygn. akt I SA/Sz 114/10), zgodnie z którym uwzględnienie oceny prawnej przedstawionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 6 maja 2009 r. w którym Sąd uznał, że w przypadku importu olejów napędowych warunkiem zwolnienia jest między innymi bezpośrednie zużycie oleju napędowego przez importera do celów zwolnionych lub ich odsprzedaż podmiotowi zużywającemu wyroby do celów zwolnionych; zaś w przypadku importu

- odsprzedaż oleju napędowego podmiotowi, który nie będzie zużywał go do celów zwolnionych od akcyzy wynika, że przedmiotowe wyroby nie będą zwolnione

od akcyzy, jak też uwzględniając okoliczność, że organ podatkowy wyjaśnił - zgodnie ze wskazaniami Sądu - rolę "tradera" w sprawie i słusznie stwierdził, że "trader" nie występował w imieniu i nie działał na rzecz skarżącej Spółki, to zaskarżona interpretacja nie narusza prawa".

Zdaniem WSA, należy przeprowadzić rozróżnienie pomiędzy określonymi rolami, jakie może pełnić "trader", stąd przecież konkluzja, że działanie uprawnionego nabywcy, korzystającego z pośrednika (pełnomocnika) występującego w jego imieniu i działającego na jego rzecz, nie uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia do podatku akcyzowego. Przypomnieć należy, że wnioskodawca zaakceptował powyższe stanowisko sądu, ponieważ nie zaskarżył go do sądu

II instancji. W konsekwencji uznać należy, że rola "tradera" była kluczowa dla oceny, czy dopuszczalne jest skorzystanie ze zwolnienia podatkowego.

Zgodzić się należy z konstatacją zawartą w wyroku z 8 kwietnia 2010 r.,

że "skoro ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą spółkę nie wynikało, że "trader" występował w sprawie jako jej przedstawiciel, albo działał na podstawie jakiejkolwiek umowy pośrednictwa, to organ - po wykonaniu wskazań Sądu co do dalszego postępowania - słusznie uznał, że paliwo żeglugowe importowane przez Spółkę nie korzysta ze zwolnienia od akcyzy określonego w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego".

Zauważyć bowiem należy, że stan faktyczny podany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice,

w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny

ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych

od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 roku, II FPS 6/10).

NSA stwierdził, że z przedstawionego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego wynika, iż "trader" nabywa paliwo we własnym imieniu i na własny rachunek, a nie wiadomo, czy jest podmiotem posiadającym jednostkę pływającą

i czy wykorzystuje bezpośrednio paliwo w celach żeglugi w rozumieniu § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia. Wiadome jest, że olej napędowy miał być wykorzystywany dla celów żeglugi dopiero przez podmiot nabywający to paliwo

od tradera. Innymi słowy, ograniczenia wynikające z konieczności uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 6 maja 2009 r. oraz stanu faktycznego zaprezentowanego

we wniosku i jego uzupełnieniu przemawiają za uznaniem, że w ramach przedstawionego stanu faktycznego trader nie jest podmiotem uprawnionym i paliwo importowane przez spółkę nie korzysta ze zwolnienia od akcyzy określonego

w § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia.

W ocenie NSA interpretacja przyjęta w zaskarżonym wyroku przez sąd

I instancji nie czyni zadość obowiązkowi państwa członkowskiego, aby zapewnić prawidłowe i proste stosowanie zwolnień oraz zapobieganie jakimkolwiek oszustwom podatkowym, ich unikaniu lub nadużyciu, ponieważ nie można wykluczyć sytuacji (skoro trader jest pośrednikiem działającym we własnym imieniu i na własny rachunek), że w toku sprzedaży spornego oleju napędowego pojawią się kolejne ogniwa, to jest pośrednicy w dostawach paliwa podmiotom posiadającym jednostki pływające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, ponownie rozpoznając sprawę w innym składzie, uznał, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że sprawa była przedmiotem oceny prawnej dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 7 lutego

2014 r., w wyniku którego uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt 978/11 przekazując sprawę sądowi do ponownego rozpoznania. Zatem stosownie do postanowień art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a." sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym nie obejmuje ocen dotyczących stanu faktycznego. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację nie mógł ulec zmianie

z przyczyn oczywistych, gdyż ocena prawna w sprawie o interpretację indywidualną wynika z konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy wskazać,

że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej jest ustalenie, czy zwolnieniu od akcyzy podlega dostarczenie przez "tradera" oleju napędowego armatorowi, gdy zostaną zachowane wymogi potwierdzające jego użycie dla potrzeb żeglugi - jak podnosi Spółka, czy też przyjęcie, że sprzedaż z udziałem "tradera" importowanych olejów napędowych armatorowi, nie jest sprzedażą bezpośrednią podmiotowi uprawnionemu podlegającą zwolnieniu od opodatkowania, jak twierdzi organ, z którym to stanowiskiem zgodził się WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 205/09 (orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez wnioskodawcę).

Na początku wskazać należy, że z postanowień art. 153 p.p.s.a. wynika związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi

w pierwszym orzeczeniu WSA, które wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania

w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, czyli zmierzają do uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazania kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości.

Skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego

z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych

z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a zobowiązany jest

do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Rozstrzygnięcie należy zatem uznać za niezgodne

z prawem jedynie wówczas, gdy nie uwzględnia wytycznych i oceny sądu przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podkreślić jeszcze raz należy, że wnioskodawca nie zaskarżył pierwszego wyroku WSA, to jest z dnia 6 maja 2009 roku, a więc uznać należy, że w sposób konkludentny zgodził się z jego treścią. Ponadto zauważyć należy, że stanowisko wnioskodawcy określone

w art. 14b § 3 O. p. zawiera w istocie dokonaną przez niego własną subsumpcję przedstawionego stanu faktycznego, w ramach którego odbywa się postępowanie

o wydanie interpretacji indywidualnej. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku tworzy przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. W rezultacie organ interpretacyjny uprawniony jest jedynie do oceny możliwości i sposobu zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Z kolei wniosek interpretacyjny stanowi w istocie rzeczy pytanie o zasadność możliwości subsumcji stanu faktycznego interpretacji pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa, które w razie potrzeby są objęte wykładnią wnioskodawcy, a następnie są analizowane przez podatkowy organ interpretacyjny.

W konsekwencji przedstawione we wniosku: stan faktyczny oraz stanowisko własne wnioskodawcy kształtują faktyczny i prawny obszar sprawy, w której wydana zostanie indywidualna pisemna interpretacja prawa podatkowego. Odnosząc niniejsze uwagi do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że zarówno organy podatkowe, jak również sąd związane były stanem faktycznym zaprezentowanym przez Skarżącą we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

W ramach przedstawionego stanu faktycznego kluczowe było określenie, kto jest nabywcą importowanego paliwa, czyli stroną transakcji kupna-sprzedaży,

to znaczy, czy jest nim armator, w imieniu którego działa "trader", czy też "trader". Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 6 maja 2009 r. wyraził dodatkowo pogląd, że "nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, że działanie uprawnionego nabywcy, korzystającego z pośrednika (pełnomocnika) występującego w jego imieniu i działającego na jego rzecz, uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia do podatku akcyzowego".

W wyniku wezwania przez organ do uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie spółka wskazała, że:

– nabywcą (kupującym) olej napędowy przeznaczony do celów żeglugi był "trader",

– w wystawionych przez spółkę fakturach sprzedaży oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi nabywcą (kupującym) był "trader" składający zamówienie,

– według spółki, "trader" musi posiadać zwarte z armatorami stosowne umowy agencyjne,

– "trader" nie przedstawił spółce pełnomocnictwa, w jakiejkolwiek formie,

że działa w imieniu i na rzecz armatora statku.

W tym kontekście zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 8 kwietnia 2010 roku (sygn. akt I SA/Sz 114/10), zgodnie

z którym uwzględnienie oceny prawnej przedstawionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2009 r., "wyrażonej na gruncie uregulowania artykułu 14 ust. 1 lit. c dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia

27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych, dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t. j. Dz. U z 2006 r., Nr 72,

poz. 500 ze zm.), w szczególności zaś § 8 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia, w której Sąd uznał, że w przypadku importu olejów napędowych warunkiem zwolnienia jest między innymi bezpośrednie zużycie oleju napędowego przez importera do celów zwolnionych lub ich odsprzedaż podmiotowi zużywającemu wyroby do celów zwolnionych; zaś w przypadku importu - odsprzedaż oleju napędowego podmiotowi, który nie będzie zużywał go do celów zwolnionych od akcyzy wynika,

że przedmiotowe wyroby nie będą zwolnione od akcyzy, jak też uwzględniając okoliczność, że organ podatkowy wyjaśnił - zgodnie ze wskazaniami Sądu - rolę "tradera" w sprawie i słusznie stwierdził, że "trader" nie występował w imieniu i nie działał na rzecz skarżącej Spółki, to zaskarżona interpretacja nie narusza prawa".

Zdaniem sądu, należy przeprowadzić rozróżnienie pomiędzy określonymi rolami, jakie może pełnić "trader", stąd przecież konkluzja, że działanie uprawnionego nabywcy, korzystającego z pośrednika (pełnomocnika) występującego w jego imieniu i działającego na jego rzecz, nie uniemożliwia skorzystanie

ze zwolnienia do podatku akcyzowego. Przypomnieć należy, że wnioskodawca zaakceptował powyższe stanowisko sądu, ponieważ nie zaskarżył go do sądu drugiej instancji. W konsekwencji uznać należy, że rola "tradera" była kluczowa dla oceny, czy dopuszczalne jest skorzystanie ze zwolnienia podatkowego.

Zgodzić się należy z konstatacją zawartą w wyroku z 8 kwietnia 2010 r.,

że "skoro ze stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą spółkę nie wynikało, że "trader" występował w sprawie jako jej przedstawiciel, albo działał na podstawie jakiejkolwiek umowy pośrednictwa, to organ - po wykonaniu wskazań Sądu co do dalszego postępowania - słusznie uznał, że paliwo żeglugowe importowane przez Spółkę nie korzysta ze zwolnienia od akcyzy określonego w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego".

Stan faktyczny podany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 roku, II FPS 6/10).

Z przedstawionego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego wynika,

że "trader" nabywa paliwo we własnym imieniu i na własny rachunek, a dodatkowo nie wiadomo, czy jest podmiotem posiadającym jednostkę pływającą i czy wykorzystuje bezpośrednio paliwo w celach żeglugi w rozumieniu § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia. Wiadome jest tylko, że olej napędowy miał być wykorzystywany dla celów żeglugi dopiero przez podmiot nabywający to paliwo od "tradera". Innymi słowy, ograniczenia wynikające z konieczności uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 6 maja 2009 r. oraz stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku i jego uzupełnieniu przemawiają za uznaniem, że w ramach przedstawionego stanu faktycznego "trader" nie jest podmiotem uprawnionym

i paliwo importowane przez spółkę nie korzysta ze zwolnienia od akcyzy określonego w § 8 ust. 6 cytowanego rozporządzenia.

Trafnie w tym kontekście Minister Finansów podnosi, że zadaniem państwa członkowskiego jest, aby zapewnić prawidłowe i proste stosowanie zwolnień oraz zapobieganie jakimkolwiek oszustwom podatkowym, ich unikaniu lub nadużyciu. Pogląd taki znajduje swoje uzasadnienie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie C-185/00 Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii. Trybunał zajął tutaj stanowisko, zgodnie z którym państwa członkowskie, stosując zwolnienia od podatku akcyzowego, zobowiązane są do wprowadzenia regulacji, które będą skutecznie zapobiegać nadużywaniu przez podatników przyznanego zwolnienia.

Wobec powyższego, a także mając na uwadze związania tak organu,

jak i składu orzekającego w tej sprawie, oceną prawną i wskazaniami zawartymi

w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 205/09, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.