Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 270/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 156 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] na rzecz skarżącego G. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764; dalej: "u.d.i.p.") po ponownym rozpatrzeniu wniosku G. B. (dalej: "skarżący") orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w latach 2014 - 2016 otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] listopada 2016 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej

w [...] wpłynął wniosek G. B. w przedmiocie udostępnienia listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w latach 2014-2016 otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/ tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Dyrektor MOPS wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych we wniosku informacji publicznych.

W dniu [...] stycznia 2017 r. do MOPS wpłynęło pismo, w którym skarżący

w odpowiedzi na wezwanie Dyrektora MOPS z dnia [...] grudnia 2016 r. wskazał, iż "transparentność wydatkowania środków publicznych, w tym wynagrodzeń pracowników samorządowych, jest warunkiem sine qua non prawidłowo funkcjonującej administracji publicznej, dotyczy bowiem sposobu gospodarowania majątkiem publicznym przez podmioty tworzące sektor finansów publicznych".

W dniu [...] stycznia 2017 r. Dyrektor MOPS wydał decyzję, zgodnie z którą odmówiono udostępnienia skarżącemu informacji żądanych przez niego we wniosku

z dnia [...] listopada 2016 r., w związku z faktem, że stanowią one informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz że brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw do uznania, iż udzielenie skarżącemu żądanej przez niego informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W dniu [...] lutego 2017 r. do MOPS wpłynęło pismo skarżącego, w którym nie zgodził się on z wydaną decyzją Dyrektora MOPS. Pismo to organ stosownie do art. 17 ust. 2 u.d.i.p. potraktował jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor MOPS utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia

2017 r. Podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczącą pierwotnego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazał m.in. przepis art. 17 u.d.i.p., wskazuje procedury, w których to odmowa udzielenia informacji publicznej dokonywana jest przez podmiot nie będący organem władzy publicznej w rozumieniu ustawy, tj. który mieści się w katalogu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 2-5

i ust. 2 u.d.i.p. Podniósł, iż Dyrektor MOPS nie jest organem władzy publicznej. Art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. zawiera ustawową definicję pojęcia organów jednostek samorządu terytorialnego stanowiąc, że rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających

w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa,

a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Oceniając w tym kontekście status Dyrektora MOPS organ stwierdził, że nie należy on do kręgu podmiotów określonych

w art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. Z tych przyczyn Dyrektor MOPS mimo, iż może wydawać decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, to jednak należy do grupy podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, ujętych w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (jest on podmiotem reprezentującym inne jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego). Konsekwencją tego jest zastosowanie w sprawie art. 17 u.d.i.p. Przepis ten odnosi się bowiem do wszystkich podmiotów wyszczególnionych w art. 4 ust. 1 pkt 2-5 u.d.i.p. Oznacza to, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p. przysługuje, zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegającej rozpoznaniu przez ten sam podmiot, który ją wydał, a nie odwołanie.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] marca 2017 r. złożył za pośrednictwem Dyrektora MOPS skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. Wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora MOPS z dnia [...] lutego 2017 r. (znak [...]) oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak [...]) oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez nieudzielenie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor MOPS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2017 r. skarżący podtrzymał skargę

w całości oraz przedstawił swoje stanowisko odnoszące się do odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie

w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Należy wyjaśnić, że kontrola legalności decyzji nie może być prowadzona przez sąd administracyjny dowolnie, lecz powinna przebiegać według określonej kolejności, uwzględniającej gradację wad, jakimi może być dotknięta decyzja lub poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne. W pierwszej kolejności należy skontrolować zaskarżoną decyzję z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad "najcięższych" (najdalej idących) – powodujących nieważność decyzji. Przyjęcie takiej kolejności uzasadnione jest tym, że ujawnienie którejkolwiek z wad skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji czyni dalszą jej kontrolę nie tylko zbędną, ale wręcz niedopuszczalną. W przypadku bowiem nieważności decyzji powinno nastąpić stwierdzenie tej nieważności przez wojewódzki sąd administracyjny, niezależnie od jakichkolwiek okoliczności (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 307–308; por. też wyroki NSA z 06.06.2012 r., I OSK 829/11 oraz z 22.01.2014 r., I OSK 708/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora MOPS, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione przez stronę skarżącą.

Zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz powtórzona w art. 6 k.p.a. wymaga, aby każdy władczy akt ingerencji organu administracji publicznej w sferę prawną obywatela nie tylko miał oparcie w konkretnie wskazanym przepisie prawa, ale również by rozstrzygnięcie pochodziło od organu, który posiada kompetencje do rozpatrzenia spraw danego rodzaju.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została podjęta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, na wskutek odwołania od decyzji tegoż organu, co powoduje, że została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), bowiem organem właściwym do jej wydania było – w ocenie Sądu – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie aprobuje i jako własne przyjmuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt: I OSK 3188/14 (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"), odnoszącym się również do decyzji Dyrektora MOPS wydanych w sprawie odmowy udostepnienia informacji publicznej. NSA we wskazanym wyroku wyjaśnił, iż

w sprawie dostępu do informacji publicznej, w przypadku gdy zapada decyzja administracyjna stosuje się przepisy k.p.a., co oznacza, że od decyzji wydanej przez organ administracji publicznej przysługuje stronie odwołanie do organu II instancji wskazanego w tej ustawie. Zatem w tej sprawie odwołanie winno być rozpoznane przez właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Potraktowanie odwołania jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez ten sam organ jest błędne. Mogłoby tak być tylko wówczas, gdyby decyzję wydał podmiot niebędący organem administracji publicznej, a właściwie niemający organu odwoławczego.

Reasumując, Sąd stwierdza, iż w kontrolowanej sprawie nie ma zastosowania art. 17 u.d.i.p., co błędnie przyjął Dyrektor MOPS. Dlatego też Dyrektor MOPS uwzględni powyższe uwagi, wskazania i oceny prawne Sądu i przekaże odwołanie skarżącego wniesione od decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...].

Wykazane powyżej naruszenie przepisów prawa procesowego, dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji, tym samym i odniesienie się do zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku. Sąd orzekł o kosztach postępowania (pkt 2 wyroku), na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a., uwzględniając wysokość kosztów sądowych uiszczonych przez stronę (wpis).