Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 92/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jacek Chlebny, sędzia NSA Grzegorz Czerwiński, sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta Z. z dnia 25 kwietnia 2014 r. nr ... o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta Z. a Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w W. w przedmiocie kontroli stanu sanitarnego budynku oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta Z., zw. dalej Burmistrzem, wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2014 r. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim a Państwowy Powiatowy Inspektorem Sanitarny w W., zw. dalej Inspektorem, ze wskazaniem Inspektora jako właściwego do rozpoznania wniosku B. J. odnoszącego się do przeprowadzenia kontroli stanu sanitarnego budynku przy ul. W. w Z. oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że 7 kwietnia 2014 r. Inspektor przekazał do Burmistrza ww. wniosek B. J. powołując się na przepisy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Podniesiono, że ww. ustawa reguluje obowiązki właścicieli odnośnie utrzymania czystości i porządku na nieruchomości, natomiast wnioskodawczyni domaga się kontroli stanu sanitarnego budynku oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego. Mając zatem na względzie treść art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), który stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, powietrza w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, gleby, wód innych elementów środowiska, Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem właściwym do kontroli stanu sanitarnego budynku oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego.

W odpowiedzi na wniosek Burmistrza o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Inspektor wniósł o jego oddalenie. Inspektor potwierdził fakt, że pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. uznał się jako niewłaściwy do załatwienia sprawy B. J. w części dotyczącej uciążliwości nielegalnego schroniska dla zwierząt, prowadzonego w Z. przy ul. W.i w tej części przekazał ją organowi właściwemu, tj. Burmistrzowi. Jako podstawę właściwości w tym zakresie wskazał art. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.), zgodnie z którym utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy (ust. 1), które zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania (ust. 2). W świetle zaś art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości. W świetle takiego unormowania Inspektor nie uchyla się od przeprowadzenia kontroli stanu sanitarnego budynku oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego, ale ze względu na znajdujące się na nieruchomości schronisko dla psów uznał za celowe przeprowadzenie stosownych czynności, tj. przeprowadzenie kontroli budynku i posesji przy ul. W. w Z. wspólnie z M. Wojewódzkim Lekarzem Weterynarii. Inspektor wskazał również, że niezakończenie czynności przez Inspektora w niniejszej sprawie jest spowodowane brakiem możliwości przeprowadzenia kontroli z powodu nieobecności właścicielki psów - p. Z.-J.. Kontrola wyznaczona na dzień 26 maja 2014 r. nie doszła do skutku z powodu nieobecności właścicielki psów. Kolejna kontrola, wyznaczona na dzień 12 czerwca 2014 r., również nie doszła do skutku z powodu zwolnienia lekarskiego p. Z.-J.. Ostatecznie termin kontroli wyznaczono na dzień 3 lipca 2014 r.

Z tych względów, w ocenie Inspektora, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do występowania z niniejszym wnioskiem, kiedy nie stwierdził swojej niewłaściwości do przeprowadzenia kontroli stanu sanitarnego budynku oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego. Tym samym Inspektor uważa spór o właściwość w tej części jako pozorny, a wniosek Burmistrza o rozstrzygnięcie sporu o właściwość jako pozbawiony podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Spór o właściwość powstaje w związku z odmienną oceną zakresu właściwości organów. Spór taki można określić jako obiektywnie istniejącą sytuację prawną, w której zachodzi rozbieżność poglądów między organami administracji publicznej co do zakresu ich działania, w tym przede wszystkim co do upoważnienia do rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o rozstrzygniecie sporu o właściwość wystąpił Burmistrz Miasta Z. domagając się rozstrzygnięcia sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim a Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku B. J. odnoszącego się do przeprowadzenia kontroli stanu sanitarnego budynku przy ul. W. w Z. oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego; wywodząc, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym, w zakresie bieżącego nadzoru sanitarnego, tj. kontroli przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, powietrza w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, gleby, wód innych elementów środowiska, jest Powiatowy Inspektor Sanitarny.

Jednak w odpowiedzi na ww. wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Inspektor przyznał, iż nie uchyla się od przeprowadzenia kontroli stanu sanitarnego budynku przy ul. W. oraz określenia ewentualnego zagrożenia sanitarnego.

Powyższe niezbicie dowodzi, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z jakimkolwiek sporem o właściwość uzasadniającym ingerencję Naczelnego Sądu Administracyjnego, albowiem organy administracji wskazane przez wnioskodawcę nie pozostają ze sobą w sporze co do swej właściwości. Skoro jak wynika z przedstawionych rozważań Inspektor uznał się właściwym do rozpatrzenia sprawy, to brak jest podstaw do kwestionowania tego stanowiska w ramach niniejszego postępowania tym bardziej, że nie można mówić w tej sprawie o istnieniu sporu o właściwość.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazanie przez Inspektora sprawy w części dotyczącej uciążliwości nielegalnego schroniska z powołaniem się na art. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie spełniało wymagania wskazania konkretnego przepisu uzasadniającego właściwość Burmistrza. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na przepis mający rangę zasady ogólnej bez podnia który to konkretny przepis wskazuje na właściwość organu. Kwestionowanie zaś uprawnienia do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez Burmistrza nie uzasadnia formułowania tezy o zaistnieniu sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem a Inspektorem. Brak zaistnienia takiego sporu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zajęcie stanowiska w sprawie, a w konsekwencji złożony wniosek o rozstrzygnięcie sporu, który nie istnieje, podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 i art. 64 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.