Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2935/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 255
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 420/15 w sprawie ze skargi Miasta R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia do zwrotu kwoty dochodów budżetowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Miasta R. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.

Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2015r. sygn. akt V SA/Wa 420/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...]listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa kwoty dochodów budżetowych pobranych przez [...].

II.

Prezydent Miasta [...] złożył kwartalne sprawozdanie z wykonania planu dochodów związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego ustawami. Na podstawie tego sprawozdania Wojewoda [...] ustalił, iż w okresie od 1 stycznia 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r. Miasto pobrało dochody budżetowe w łącznej kwocie 11.294.566,23 zł. Z tej kwoty potrąciło następnie udział na rzecz jednostki samorządu terytorialnego w wysokości 2.612.851,77 zł. W rezultacie, na rachunek Wojewody [...] powinna zostać przekazana kwota dochodów w wysokości 8.636.714,46 zł, natomiast Miasto przekazało kwotę 8.544.795,81 zł. W związku z tym, do przekazania z pobranych dochodów pozostała kwota 91.918,65 zł.

Pismem z dnia 11 lutego 2014r. Prezydent [...] poinformował Wojewodę [...], że potrącił kwotę 91.918,65 zł, w związku z zaległościami Skarbu Państwa w podatku od nieruchomości za 2012r., zaś pismem z dnia 6 czerwca 2014r. wyjaśnił, że działając jako organ podatkowy wystawił upomnienie, w związku z wystąpieniem zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2012, a następnie wobec nieuregulowania zaległości wystawił tytuły wykonawcze oraz złożył wniosek o wszczęcie egzekucji tychże należności. Zauważył nadto, że udzielił Skarbowi Państwa ulgi w postaci odroczenia terminu płatności zaległości za 2012r. do dnia 31 grudnia 2012r.

Wobec tego decyzją z dnia [...] lipca 2014r. Wojewoda [...] – powołując art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), zwanej k.p.a., oraz art. 255 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2, ust. 3 pkt 2, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 168 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013r. poz. 885 ze zm.), zwanej u.f.p. - określił [...] kwotę dochodów budżetowych podlegających zwrotowi do budżetu państwa w łącznej wysokości 91.918,65 zł oraz terminy naliczania odsetek, w wysokości jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu wskazał, iż do dnia wydania decyzji [...] nie przekazało do budżetu państwa dochodów związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych, należnych za okres od dnia 21 listopada 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r., wobec czego należało określić kwotę podlegającą zwrotowi wraz z odsetkami.

Minister Finansów – podejmując decyzję z dnia 20 listopada 2014r. – zauważył zaś, iż u.f.p. nie przewiduje wyjątków dających podstawę do odstąpienia od wydania orzeczenia w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dochodów budżetowych pobranych i nieodprowadzonych przez stronę, w związku z gospodarowaniem nieruchomościami Skarbu Państwa. W ocenie Ministra, okoliczności, na które powołuje się Miasto, są nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w trybie art. 255 ust. 4 u.f.p. a dochodzenie należności związanych z podatkiem od nieruchomości nie może odbywać się kosztem naruszenia postanowień art. 255 ust. 1 i 2 u.f.p.

III.

Oddalając skargę [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż zgodnie z art. 255 ust. 1 u.f.p., zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, według stanu środków określonego na: 1) 10 dzień miesiąca - w terminie do 15 dnia danego miesiąca; 2) 20 dzień miesiąca - w terminie do 25 dnia danego miesiąca. W myśl zaś art. 255 ust. 2 u.f.p., pobrane do dnia 31 grudnia i nieprzekazane w terminach, o których mowa w ust. 1, dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami są przekazywane odpowiednio przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową - w terminie do dnia 8 stycznia roku następującego po roku budżetowym, a gdy ten dzień jest dniem wolnym od pracy - do pierwszego dnia roboczego po tym terminie. Dochody, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane wraz z należnymi odsetkami: 1) pobranymi od dłużników z tytułu nieterminowo regulowanych należności stanowiących dochód budżetu państwa; 2) naliczonymi w wysokości jak dla zaległości podatkowych w przypadku nieodprowadzonych dochodów budżetowych przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2. W przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki (ust. 4). Do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji (ust.5).

Sąd I instancji – powołując jednolite stanowisko orzecznictwa, które w pełni podzielił – stwierdził, że z art. 255 ust. 1 u.f.p. wprost wynika obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego przekazania pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszonych o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, przy czym z mocy art. 255 ust. 5 u.f.p., do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji. Samo zgromadzenie tych dochodów na właściwym koncie obowiązku tego nie wypełnia. Konieczne jest "przekazanie" i obowiązek ten nie może zostać w żadnej części zniesiony lub ograniczony przez inne zdarzenia faktyczne i prawne – w tym w sytuacji, gdy komornik zajmie konto bankowe przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa. Nieprzekazanie pobranych dochodów lub uchybienie terminom ich przekazania, wynikającym z ust. 1 i 2 art. 255 u.f.p., obliguje dysponenta części budżetowej do wydania decyzji określonej w ust. 4 tego przepisu. Niewydanie tej decyzji może skutkować odpowiedzialnością dysponenta części budżetowej z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych.

Sąd I instancji wskazał, że obowiązkiem Miasta było przekazanie pobranych w 2013r. dochodów do budżetu państwa, stosując odpowiednie pomniejszenia wyłącznie o dochody przysługujące jednostce samorządu terytorialnego, związane z wykonaniem konkretnych zadań, zrealizowanych we wskazanym okresie. Przepisy u.f.p. są w tym zakresie jasne i nie można stosować ich przy pomocy wykładni rozszerzającej. Jedynym tytułem uprawniającym do pomniejszania dochodów odprowadzanych na rachunek budżetu państwa z tytułu realizacji zadań jest przysługujący jednostkom samorządu terytorialnego udział 5% lub 25% w dochodach uzyskiwanych w danym okresie rozliczeniowym, w oparciu o stosowne przepisy ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 513) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 518 ze zm.). Niezależnie od tego prawa do samowolnego potrącania lub pomniejszania zobowiązań nie przewidują także przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.).

Za prawidłowe Sąd I instancji uznał wydanie przez Wojewodę [...] decyzji określającej przypadającą do zwrotu kwotę dochodów budżetowych, jak również określenie terminów, od których naliczane są odsetki – na podstawie przepisu art. 255 ust. 4 u.f.p.

Sąd I instancji podzielił stanowisko Ministra, iż okoliczności, na które powołuje się w niniejszej sprawie skarżąca pozostają nieistotne z punktu widzenia postanowień art. 255 u.f.p. Określenie kwoty dochodów przypadających do zwrotu oraz terminu, od którego naliczane są odsetki, jest bowiem w świetle art. 255 ust. 4 u.f.p. obowiązkiem organu, od którego ustawa ta nie przewiduje wyjątków. Brak jest podstaw do przyjęcia, że okolicznością wyłączającą obowiązek przekazania dochodów stanowi zajęcie rachunku bankowego przez organ egzekucyjny w oparciu o tytuł wykonawczy wydany po przeprowadzeniu postępowania cywilnego przez sąd powszechny. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, że ustalona w ramach postępowania przed sądem powszechnym odpowiedzialność jednostki samorządu terytorialnego z jakiegokolwiek tytułu, skutkująca wszczęciem postępowania egzekucyjnego skierowanego do rachunku bankowego tejże jednostki, wyłączała by obowiązek jednostki samorządu terytorialnego nałożony w drodze ustawowej i pozbawiała by uprawniony organ do wydania decyzji administracyjnej opartej na podstawie prawnej określonej w u.f.p. Oznacza to, że mamy do czynienia z sytuacją, w której z jednej strony na jednostkę samorządu terytorialnego został nałożony obowiązek precyzyjnie określony w u.f.p. i którego realizacja możliwa jest tylko i wyłącznie w drodze postępowania administracyjnego oraz z drugiej strony możliwe jest nałożenie na jednostkę samorządu terytorialnego określonego obowiązku w ramach cywilnej odpowiedzialności tejże jednostki i egzekwowanie tego obowiązku (odpowiedzialności) w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego. Druga z wymienionych sytuacji nie czyni bezprzedmiotowym postępowania uruchomionego w oparciu o przepisy u.f.p.

IV.

[...] wniosło od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2015r. skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 255 ust. 4 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na orzeczeniu obowiązku zwrotu dochodów budżetowych przez [...] w kwocie 91.918,65 zł. wraz z odsetkami jak od zaległości podatkowych, w sytuacji gdy powyższa kwota przekazana została na konto bankowe Miasta przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa, a następnie zajęta przez organ egzekucyjny, na podstawie tytułów wykonawczych, celem wyegzekwowania wierzytelności przysługującej stronie skarżącej.

Z uwagi na ten zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa oraz sposób tego naruszenia określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy są usprawiedliwione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarga kasacyjnie formułuje zarzut kasacyjny w sposób wadliwy, co nie stanowi jednakże podstawy do jej odrzucenia, a jedynie ogranicza możliwość dokonania kontroli kasacyjnej skarżonego wyroku. Kontrola ta możliwa jest bowiem tylko w takim zakresie, na jaki pozwala uzasadnienie skargi kasacyjnej i w jakim zakresie naruszenie prawa może być łączone z wadliwym działaniem Sądu I instancji. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem kontroli wyroku Sądu I instancji, zatem ma stawiać zarzuty temu Sądowi i wskazywać przepisy naruszone zaskarżonym wyrokiem. Tymczasem objęty zarzutem kasacyjnym przepis art. 255 ust. 4 u.f.p. nie został powiązany z przepisami p.p.s.a., regulującymi działalność orzeczniczą sądów administracyjnych. Wobec tego zarzut ten należy ocenić przez pryzmat uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Ze sposobu sformułowania zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej – opartej wyłącznie na naruszeniu art. 255 ust. 4 u.f.p. - wynika, że istota sporu w sprawie sprowadza się do tego, czy można uznać, że obowiązek przekazania pobranych dochodów budżetowych jest wykonany także wówczas, gdy organ samorządu terytorialnego występujący jednocześnie w roli dłużnika, wierzyciela i organu egzekucyjnego, powołując się na art. 89 u.p.e.a., wskazał, że zajął w postępowaniu egzekucyjnym należności z tytułu tych dochodów, na skutek czego, mimo zgromadzenia środków na koncie, do rzeczywistego przekazania ich na rzecz uprawnionego nie doszło.

Przy tak zarysowanym sporze skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 255 ust. 4 u.f.p., stwierdzając jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że podziela stanowisko organu co do tego, że z art. 255 ust. 1 u.f.p. wprost wynika obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego "przekazania" pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszonych o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, a do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez tę jednostkę stosuje się na mocy art. 255 ust. 5 u.f.p. odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji. A zatem skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje faktu, iż ciążył na niej obowiązek przekazania spornej części dochodu z tytułu zarządu nieruchomościami Skarbu Państwa na rzecz Wojewody. Opierając natomiast skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia art. 255 ust. 4 u.f.p. (pomijając wskazany już brak powiązania tego przepisu z przepisami p.p.s.a.) poprzez jego wadliwą wykładnię i wadliwe zastosowanie w istocie – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - zarzuca jego wadliwe zastosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy. Naruszenie tego przepisu wiąże bowiem z nieuprawnionym, zdaniem skarżącego kasacyjnie, stanowiskiem organu, że "sytuacja, w której organ egzekucyjny w administracji egzekwuje dług Skarbu Państwa, zajął konto bankowe Miasta przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa oraz znajdujące się na nim środki pieniężne, czym pozbawił Miasto możliwości dysponowania tymi środkami, wypełnia hipotezę powyższego przepisu, w szczególności oznacza, ze Miasto pobrało dochody budżetowe i ich nie przekazało na rachunek dysponenta części budżetowej". W tych okolicznościach działania skarżącej kasacyjnie nie można – jak argumentuje skarżący kasacyjnie – oceniać tylko i wyłącznie przez pryzmat art. 255 u.f.p., ale należy brać pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym działanie Miasta w celu zabezpieczenia zaległości w podatku od nieruchomości, działanie w interesie gminy i wypełnienie dyspozycji u.p.e.a., nie dopuszczając do przedawnienia należności gminy, zaś Skarb Państwa powinien kwestionować zajęcie egzekucyjne.

Tak sformułowane argumenty nie korespondują z hipotezą zarzucanego skargą kasacyjną art. 255 ust. 4 u.f.p., zgodnie z którym w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki. Na gruncie tego przepisu, określającego kompetencję organu do rozpoznania sprawy zwrotu dotacji i formę prawną rozstrzygnięcia tej sprawy, istotną prawnie okolicznością jest wyłącznie to, czy dotacja celowa została przekazana dysponentowi tej dotacji i w jakim terminie. Te okoliczności nie są jednakże sporne w sprawie. Sama skarżąca kasacyjnie przyznaje, że nie przekazała całej należnej Skarbowi Państwa kwoty dotacji celowej i podaje powody, dla których tego nie uczyniła pomimo ciążącemu na niej obowiązkowi. Nie ma więc zważywszy na podnoszone argumenty najmniejszych wątpliwości, iż art. 255 ust. 4 u.f.p. został w prawidłowy sposób zastosowany, co czyni zarzut jego naruszenia niezasadnym.

Skutku nie mogły też odnieść podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty co do zarzutu naruszenia art. 255 ust. 4 u.f.p. Argumenty te mogły służyć do podważenia prawidłowości zastosowania art. 255 ust. 1 u.f.p., a co do którego jednakże skarżąca kasacyjnie zgodziła się ze stanowiskiem organu. Odnoszą się one bowiem w istocie do wynikającej z przepisu art. 255 ust. 1 u.f.p. przesłanki "pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego" relatywizowanej do pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją określonych w tym przepisie zadań. Działanie skarżącej kasacyjnie można poczytywać nie inaczej jak pomniejszenie uzyskanego dochodu budżetowego o kwotę należnego gminie i nieuregulowanego przez zobowiązanego (Skarb Państwa) podatku od nieruchomości. Wobec jednakże nie kwestionowania wykładni art. 255 ust. 1 u.f.p. i jego zastosowania przez organ, co następnie zaakceptował Sąd I instancji, sposób rozumienia tego przepisu i jego subsumpcji jest wiążący w tej sprawie. Z przepisu tego pozostającego w zw. z art. 23 ust. 3 u.g.n. wynika jednoznacznie, że prezydent miasta na prawach powiatu zobligowany jest do przekazania pobranego dochodu z zarządu nieruchomościami Skarbu Państwa na rachunek bieżący wojewody, po potrąceniu 25%, która to kwota stanowi dochód zarządcy, jakim jest miasto na prawach powiatu, związany z prowadzeniem zarządu. Żadnych innych potrąceń z dochodów z zarządu ustawa nie przewiduje (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2015r., II GSK 830/14, wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015r., II GSK 802/14). Podnieść nadto trzeba, że dochody budżetowe związane z zarządem nieruchomościami Skarbu Państwa należą stosownie do art. 60 pkt 8 u.f.p. do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. Zobowiązania z tego tytułu podlegają potrąceniu z wierzytelnościami zobowiązanego wobec Skarbu Państwa wyłącznie z tytułów określonych w art. 62 ust. 1 i 2 u.f.p. Podatek od nieruchomości, którego rozliczenia chciałby dokonać skarżący kasacyjnie nie jest wśród tych tytułów wymieniony. Nie ma więc wątpliwości, że potrącenie własnych należności miasta na prawach powiatu z tytułu podatku od nieruchomości Skarbu Państwa z należnościami budżetowymi z tytułu zarządu nieruchomościami Skarbu Państwa jest niedopuszczalne.

Nie jest też trafne twierdzenie skargi kasacyjnej, że zajęcie egzekucyjne należności z tytułu dochodów budżetowych należnych w związku z zarządem nieruchomościami Skarbu Państwa w toku egzekucji należności miasta na prawach powiatu z tytułu podatku od nieruchomości Skarbu Państwa mieści się w przesłance "przekazania dochodów budżetowych", skoro w wyniku zajęcia miasto nie ma żadnej możliwości swobodnego dysponowania środkami, które wpływały (i wpływają) na zajęty rachunek bankowy. Wbrew temu twierdzeniu, stosunek prawnofinansowy, powstający na gruncie prawa finansowego, regulującego procesy gromadzenia i dysponowania środkami publicznymi (art. 3 u.f.p.), nie może być rozpatrywany w kategorii cywilistycznej kategorii wierzytelności (wojewody) i długu (miasta na prawach powiatu). W dziedzinie prawa finansowego występuje zawsze publiczny podmiot uprawniony do jednostronnego określania sytuacji prawnej drugiego podmiotu stosunku prawnofinansowego. Stosunki prawne między jednostką samorządu terytorialnego (miastem na prawach powiatu) wykonującą zadania zlecone z zakresu administracji rządowej a wojewodą, co do obowiązku przekazania pobranych dochodów budżetowych z tytułu zarządu nieruchomościami nie są zatem stosunkami zachodzącymi między równorzędnymi podmiotami obrotu prawnego. Jak bowiem podkreśla judykatura "obowiązek przekazania należności budżetowych dysponentowi tej części budżetu wynika z prawa publicznego, tj. art. 255 u.f.p., a prezydent miasta na prawach powiatu, jako zobowiązany do przekazania pobranego dochodu budżetowego i wojewoda jako uprawniony do jego uzyskania, nie występują w tej sprawie jako równorzędni partnerzy w rozumieniu prawa cywilnego, bowiem wojewoda uzyskuje pozycję podmiotu działającego z mocy swej władzy zwierzchniej, a prezydent miasta zostaje bezwzględnie zobowiązany do przekazania wojewodzie pobranych dochodów budżetowych. Stosunki prawne zarówno w zakresie obowiązku przekazywania do budżetu państwa należności określonych w art. 255 ust. 1 u.f.p., pomniejszonych zgodnie z art. 23 ust. 3 u.g.n., jak i w zakresie ich dochodzenia na podstawie art. 255 ust. 4 u.f.p., tj. poprzez określenie w decyzji kwoty do zwrotu, mają charakter publicznoprawny (administracyjnoprawny). Określone nimi publicznoprawne uprawnienie dysponenta części budżetowej (wojewody) do uzyskania pobranych przez jednostkę samorządu dochodów budżetowych nie stanowi więc wierzytelności, która może podlegać zajęciu egzekucyjnemu w trybie określonym w art. 89 u.p.e.a. Uprawnienie to istnieje dopóki nie zostanie zrealizowane, poprzez przekazanie należnej kwoty na rachunek wojewody, gdyż ustawodawca nie przewidział okoliczności, które by to uprawnienie uchylały lub powodowały przejęcie go przez inny podmiot" (tak np. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016r., II GSK 2588/14, Lex nr 2114299, por. też uchwałę SN z dnia 13 lipca 2011r., III CPZ 35/11, Lex nr 852345). A zatem zajęcie egzekucyjne kwoty zgromadzonej na rachunku bankowym jednostki samorządu pochodzącej z tytułu dochodów z zarządu nieruchomościami Skarbu Państwa, nie wyłącza wynikającego z art. 255 ust. 1 u.f.p. obowiązku przekazania dochodów dysponentowi części budżetowej (wojewodzie) – wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014r., II GSK 618/13.

Zobowiązanie o charakterze publicznoprawnym musi być wykonane w sposób określony w ustawie, w tej sprawie poprzez przekazanie należnej kwoty dochodów budżetowych na rachunek bieżący dysponenta tej części budżetu, zgodnie z art. 255 ust. 1 u.f.p. Zatem nieprzekazanie należnej kwoty na rachunek dysponenta tej części budżetu w każdym przypadku powoduje po stronie uprawnionego - wojewody obowiązek wydania decyzji określającej kwotę do zwrotu wraz z odsetkami na podstawie art. 255 ust. 4 u.f.p.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zarzut kasacyjny dotyczący błędnego zastosowania art. 255 ust. 4 u.f.p. jest nieusprawiedliwiony, bowiem organy administracji i Sąd I instancji trafnie uznały, że w przypadku nieprzekazania kwoty należnej z tytułu zarządu nieruchomościami Skarbu Państwa na rachunek bieżący wojewody, musi być wydana decyzja określająca kwotę do zwrotu oraz termin naliczania odsetek (tak wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016r., II GSK 2588/14, Lex nr 2114299).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.