Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 256/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 28 oraz art. 217  par. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 256/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 maja 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Halina Jakubiec, WSA Barbara Pasternak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 7 maja 2019 r. skargi B. K. – J., na postanowienie Wojewody, z dnia 18 maja 2017 r., [...], o odmowie wydania zaświadczenia na wniosek z 1 lutego 2016 r., , , uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji;, zasądza od Wojewody na rzecz B. K. – J. 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania., , ,


UZASADNIENIE

W ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 1 lutego 2016 r. Prezydent Miasta – postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r., "odmówił wydania Pani K. K., reprezentującej Panią B. K. – J. zaświadczenia odnośnie postępowania administracyjnego o Nr [...] w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego Pani J. G. z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. D w K."

Z kolei postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r., wydanym na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował w ww. postanowieniu oczywista omyłkę pisarską w wierszu 40 w ten sposób, że w miejsce "art. 28 § 2 k.p.a." wpisano " art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (jednolity tekst Dz. U. z dnia 28 marca 2017 r. poz. 657)."

Skarżąca w wniesionym zażaleniu zarzuciła obrazę art. 217 § 1 pkt 2 i 218 § 1 k.p.a. wskutek błędnej wykładni tych przepisów i przyjęcie wbrew ich treści, że zaświadczenie mogło być wydane wyłącznie stronie postępowania meldunkowego.

Wskazała, że art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. nie uzależnia wydania zaświadczenia od tego, by wnioskodawca miał status strony. Pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w tym przepisie, było jej zdaniem, szersze od pojęcia strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przedstawiła w tym zakresie argumentację podnosząc, że zgodnie z art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany był wydać zaświadczenie, gdy chodziło o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skarżąca podkreśliła., że we wniosku wykazała swój interes prawny, a okoliczności o których wskazanie wniosła, znajdowały się w zasobie ewidencji ludności prowadzonym przez Wydział Spraw Administracyjnych Referat Postępowań Meldunkowych UM.

Wojewoda nie uwzględnił zażalenia skarżącej i postanowieniem z 18 maja 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że stroną postępowania meldunkowego jest osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczy oraz osoba legitymująca się aktualnym tytułem prawnym do spornego lokalu. Z materiału dowodowego bezspornie natomiast wynikało, że skarżąca nie dysponowała tytułem prawnym do spornego lokalu. Tym samym nie posiadała interesu prawnego do żądania wydania zaświadczenia. Podana natomiast w zażaleniu informacja o zawisłej przed sądem powszechnym sprawie z powództwa przeciwko skarżącej pozostawała bez wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy.

W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła Wojewodzie rażące naruszenie art. 217 § 2 pkt 2, art. 138 § 2, art. 7, art. 77 i art. 144 k.p.a. w stopniu wpływającym istotnie na wynik sprawy.

Nie zgodziła się ze stanowiskiem Wojewody, że nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu informacji o stanie sprawy meldunkowej tj. wymeldowaniu J. G. z lokalu położonego w K przy ul. D. Powtórzyła w tym zakresie podniesioną w zażaleniu argumentację. Wskazała, że w sprawie istotne jest, że J. G. powołuje się na zameldowanie w lokalu nr [...], podczas gdy w rzeczywistości jako dziecko mieszkała jedynie w przylegającym lokalu [...]. J. G. w postępowaniu o wstąpienie w stosunek najmu ([...]) usiłuje bowiem wykazać swoje uprawnienia do mieszkania w lokalu [...] po ciotce skarżącej – K. S.

W odpowiedzi Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wskazał również, że w istocie skarżąca domagała się uzyskania informacji o etapie postępowania meldunkowego, co nie miało podstawy w przepisach dotyczących wydawania zaświadczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zaskarżone postanowienia należało uchylić ponieważ skoro pomiędzy skarżącą, a J. G. (stroną postępowania o wymeldowanie) toczył się prawny spór o ochronę posiadania dotyczący faktycznego zamieszkiwania w lokalu nr 6 – to skarżąca, zdaniem Sądu, wykazała zgodnie z art. 217 §2 pkt 2 k.p.a. interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści.

Z akt wynika, że skarżąca faktycznie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. D w K (k. 109 akt administracyjnych) i na mocy porozumienia z administracją spłaca zadłużenie tego lokalu oraz ponosi na bieżąco koszty utrzymywania mieszkania. Prezydent Miasta wszczął postępowanie o wymeldowanie J. G. z lokalu nr [...] po otrzymaniu wniosku Zarządu Budynków Komunalnych powołujących się na zamieszkiwanie w lokalu nr [...] wyłącznie A. O. (kuzynki skarżącej, studentki studiów doktoranckich) i skarżącej. Akta potwierdzają również, że skarżąca stara się o uzyskanie tytułu prawnego do lokalu nr [...] i jest w sporze z J. G., która, zdaniem skarżącej, powinna być zameldowana w lokalu nr [...], a nie w lokalu nr [...]. Na dowód sporu skarżącej z J. G. – w aktach znajduje się m.in. informacja Sądu Rejonowego Wydział Cywilny o toczącym się postępowaniu o sygn. akt [...] z powództwa J. G. przeciwko A. O. i skarżącej o naruszenie posiadania (k. 127).

Wniosek skarżącej z 1 lutego 2016 r. o wydanie zaświadczenia o stanie sprawy o wymeldowanie (k. 158) orzekający poprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie potraktował jako wniosek o wydanie zaświadczenia. W wyroku z 15 listopada 2016 r., III SA/Kr 660/16 sąd w sposób wyraźny stwierdził: "przy czym wnioskodawczyni wyraźnie sprecyzowała, co ma zawierać zaświadczenie. Zaświadczenie to miało zawierać stwierdzenie dotyczące ostatecznego zakończenia sprawy wymeldowania J. G., wyniku tego postępowania i daty wydania rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej wymeldowania J. G. z pobytu stałego w lokalu nr [...]. Dalej wyraźnie wnioskodawczyni powołała się na art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. wskazując na posiadanie interesu prawnego do uzyskania takiej treści zaświadczenia. Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości, że wnioskodawczyni złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217- 220 K.p.a."

Orzekający ówcześnie wojewódzki sąd administracyjny wyraził swoją ocenę prawną charakteru złożonego wniosku wskazując, że: "Sąd przesądza, że wniosek wnioskodawczyni z dnia 1 lutego 2016 r. winien być rozpoznawany w trybie art. 217-220 K.p.a., a nie w trybie art. 73 K.p.a. lub art. 221-247 K.p.a. (jak to wskazał organ II instancji)".

Powyższy wyrok stał się prawomocny i jest wiążący dla obecnie orzekającego Sądu zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). Powołany przepis stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym kontekście Sąd uznał za błędną argumentację organu wskazującą na niepodleganie wniosku skarżącej przepisom dotyczącym wystawiania zaświadczeń.

Odnosząc się natomiast do argumentów o braku przymiotu strony postepowania w postępowaniu meldunkowym dotyczącym J. G. to Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia nie musi pokrywać się z interesem prawnym w znaczeniu materialnoprawnym. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie, korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść z wykorzystania zaświadczenia w innym postępowaniu. Cel uzyskania zaświadczenia powinien być oczywiście wskazany we wniosku o jego wydanie, gdyż tylko wtedy organ ma możność oceny wykazania przez osobę podpisaną pod wnioskiem zaistnienia ustawowych przesłanek wydania zaświadczenia. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 13 stycznia 2011 r., II SA/Bk 75/10).

W ocenie Sądu skarżąca niewątpliwie wykazała swój interes prawny wskazując i, co ważne, uprawdopodabniając swoje twierdzenia dokumentami dotyczącymi postępowania o ochronę poosiadania, że w sprawie dotyczącej wymeldowania z lokalu nr [...] jest zainteresowania poprzez przeprowadzenie dowodu, że w rzeczywistości nie narusza posiadania powódki J. G. ponieważ powódka nie posiadała ww. lokalu, a wręcz odwrotnie – naruszyła posiadanie skarżącej. Dodatkowo skarżąca powołała się na następstwo prawne po poprzedniej najemczyni lokalu nr [...] – K. S. – wskazując na sygnaturę akt postępowania o stwierdzenie nabycia spadku [...] (k. 154). Wbrew więc twierdzeniom organów, cywilne postępowanie o ochronę posiadania pomiędzy skarżącą a stroną postępowania administracyjnego o wymeldowanie – miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych to powodów Sąd uznał, że organy obu instancji utożsamiając interes prawny z art. 217§2 pkt 2 k.p.a. z pojęciem strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. – dokonały błędnej wykładni prawa i w sposób nieuzasadniony odmówiły wydania zaświadczenia.

W ponownym postępowaniu organy ponownie rozpatrzą wniosek skarżącej z 1 lutego 2016 r., przyjmując, że jest ona uprawniona do żądania wydania zaświadczenia o wskazanej we wniosku treści.

Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205§1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając od organu zwrot uiszczonej opłaty za skargę.