Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 758/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: 53 par 1, art. 87 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 148 par 1, art. 149
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 818/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 20 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 20.06.2017 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r.

W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu administracji, skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 20.06.2017r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 21.06.2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych, k. 32). Skarga na tę decyzję została nadana przez skarżącą w placówce pocztowej w dniu 22.07.2017r. (dowód w aktach sprawy). Termin do wniesienia skargi na tę decyzję upłynął jednak już w dniu 21.07.2017 r. W tym stanie rzeczy, wobec wniesienia skargi po terminie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę odrzucił.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w związku z niewłaściwym przyjęciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie daty doręczenia pisma. W szczególności podniosła, że decyzja została jej przekazana w dniu 22.06.2017 r. przez pracownika ochrony osiedla, któremu przesyłkę tę oddano dokonując nieprawdziwej adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że doręczono ją w dniu 21.06.2017 r. pełnoletniemu domownikowi. O przesyłce skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu 22.06.2017 r., dlatego też termin na wniesienie skargi mijał 24.07.2017 r. (termin 30 dniowy na wniesienie skargi przypadał na 22.07.2017 r., czyli sobotę, a więc dzień ustawowo wolny od pracy, toteż termin na złożenie skargi przesuwał się na pierwszy dzień nie będący dniem wolnym od pracy, więc na poniedziałek 24.07.2017 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pakt 4a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 148 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju, natomiast w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma – sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy – gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

W badanej sprawie pismo doręczono dozorcy (w rozumieniu art. 149 O.p.), który podjął się oddania pisma skarżącej. Za dozorcę w rozumieniu tego przepisu uznać bowiem należy pracownika ochrony domu (osiedla), do obowiązków którego należał także odbiór przesyłek adresowanych do mieszkańców domu (osiedla); z obowiązku tego, a także z obowiązku oddania pisma adresatowi, osoba ta niewątpliwie się wywiązała. Można dodać, że taka organizacja doręczeń wszelkich przesyłek, nie tylko o charakterze urzędowym, jest powszechnie praktykowana w domach (osiedlach) ze zorganizowaną służbą ochrony; określane jest to często mianem usług consierge. Niewątpliwie natomiast dokument zwrotnego poświadczenia odbioru został sporządzony częściowo wadliwie, błędnie bowiem dozorcę (pracownika ochrony osiedla) uznano za domownika w rozumieniu art. 149 O.p. Jakkolwiek dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone oraz korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą, domniemanie to może być obalone. W badanym przypadku błędne utożsamienie dozorcy (pracownika ochrony osiedla) z domownikiem adresatki pisma nie podważa jednak wartości zwrotnego poświadczenia odbioru jako dowodu urzędowo zaświadczającego fakt oraz wykazującego datę doręczenia pisma, ponieważ błąd ten nie dyskwalifikuje oceny, że doręczenia tego dokonano w sposób prawem przewidziany w dacie odnotowanej w tym dokumencie; doręczenie pisma zarówno dorosłemu domownikowi adresata, jak i dozorcy, jest bowiem równie skuteczne.

Doręczanie pism jest czynnością materialno-techniczną, która wywołuje określone skutki prawne przez fakty. Prawne skutki związane są z doręczeniem pisma, natomiast z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania nie ma znaczenia, czy adresat z treścią tego pisma się zapoznał. Samo potwierdzenie odbioru ma istotne znaczenie przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności. Skoro zatem decyzję podatkową doręczono skarżącej dnia 21.06.2017 r., ta właśnie data, a nie data zapoznania się skarżącej z treścią decyzji, determinuje rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga ta mogła być wniesiona do dnia 21.07.2017 r., toteż nadanie jej w placówce pocztowej dopiero dnia 22.07.2017 r. oznacza uchybienie terminowi do dokonania tej czynności procesowej, powodujące konieczność odrzucenia skargi. Można jedynie dodać, że data doręczenia skarżącej niniejszego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego może być poczytana za datę ustania przyczyn uchybienia terminu w rozumieniu art. 87 § 1 P.p.s.a., rozpoczynającą bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o ile skarżąca zdoła uprawdopodobnić, że terminowi uchybiła bez swojej winy.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.