Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 112/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 91 ust. 1 i 3, art. 25 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017r. sprawy ze skargi Gminy Skarżysko-Kamienna na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 21 grudnia 2016r. znak: PNK.I.4131.148.2016 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 112/17

Uzasadnienie

Rada Miasta Skarżyska Kamiennej uchwałą z dnia 24 listopada 2016 r. nr XXXI/106/2016 wyraziła zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miasta Skarżyska- Kamiennej – A. M..

Wojewoda Świętokrzyski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 21 grudnia 2016 r., znak: PNK.I.4131.148.2016, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446, poz. 1579, poz. 1948), stwierdził w całości nieważność powyższej uchwały.

W uzasadnieniu organ nadzoru podał, że uchwała ta narusza art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Cytując treść tego przepisu organ stwierdził, że ustawodawca przyznał radnym pozostającym w stosunku pracy szczególną ochronę przed jego rozwiązaniem, celem której jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, innymi słowy stworzenie takiej sytuacji, w której radny jako posiadacz mandatu i członek organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego realizując związane z tym obowiązki nie musi kierować się obawą wywołania w ten sposób negatywnych dla niego następstw w sferze jego uprawnień pracowniczych, w tym prawa do dalszego zatrudniania. Gwarancyjny charakter takiej regulacji uzasadnia wniosek, że jego konsekwencją jest obowiązek Rady Miasta wnikliwego badania motywów pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy rada zobowiązana będzie odmówić wyrażenia zgody. Wykazanie przez pracodawcę, że planowane rozwiązanie stosunku pracy z radnym wynika z przyczyn, które mogą być zweryfikowane w sposób obiektywny, powinno być warunkiem udzielenia zgodny. W przeciwnym wypadku prowadziłoby to do sytuacji, że ograniczenia w tym zakresie miałyby charakter wyłącznie formalny. Wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonej uchwale, wyrażenie zgody przez Radę Miasta nie jest pozostawione jej swobodnej decyzji i uchwał w takich sprawach nie można podejmować w sposób arbitralny. Ponadto nadrzędnym celem regulacji zawartej w art. 25 ust. 2 jest ochrona stosunku pracy radnego, choćby miało się to odbyć kosztem uprawnień pracodawcy.

Dalej Wojewoda podkreślił, że zgodnie z załącznikiem nr 4 do Statutu Gminy Skarżysko-Kamienna, Miejskie Centrum Sportu i Rekreacji funkcjonuje jako zakład budżetowy - gminna jednostka organizacyjna, zaś z kopii protokołu z sesji Rady Miasta z dnia 24 listopada 2016 r. wynika, że w trakcie dyskusji poprzedzającej podjęcie uchwały rozważano również okoliczność związaną z działalnością radnego niewątpliwie dotyczącą funkcjonowania Rady Miasta której jest członkiem (wniosek w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatów innych radnych). Z pisemnego oświadczenia, którego treść zawarto również w kopii protokołu z sesji wynika, że na skutek zmian schematu organizacyjnego likwidacji miałoby podlegać wyłącznie stanowisko zajmowane przez radnego, zaś decyzja w tej mierze była podjęta bez uprzedniego przeprowadzenia analiz ekonomicznych, z których miałaby wynikać obiektywna konieczność dokonania takiego kroku (środki finansowe które miałyby być uzyskane na skutek takiej zmiany planuje się przeznaczyć na podwyżki wynagrodzeń innych pracowników ww. jednostki organizacyjnej). Wojewoda uznał, że w większości przypadków zmniejszenie stanu zatrudnienia może prowadzić do określonych oszczędności zatrudniającego podmiotu, gdyby jednak był to wystarczający argument w przedmiotowej sytuacji należałoby uznać, że regulacja zawarta w art. 25 ust. 2 zd. 2 ustawy o samorządzie gminnym nie byłaby potrzebna. Motywy, jakimi kierowała się Rada, powinny być zawarte w uzasadnieniu uchwały, w przeciwnym razie nie będzie wiadomo, z jakiego powodu udzielono, względnie odmówiono udzielenia takiej zgody. Uzasadnienie uchwały powinno ponadto zawierać wyniki badania istnienia związku pomiędzy zamierzonym zwolnieniem, a wykonywaniem mandatu przez radnego, czego w niniejszym postępowaniu zaniechano. Z uzasadnienia uchwały oraz pisma Przewodniczącego Rady Miasta z 6 grudnia 2016 r. wynika, że Rada podejmując przedmiotową uchwałę kierowała się argumentacją pracodawcy sprowadzającą się do ogólnikowo określonych zmian organizacyjnych w Miejskim Centrum Sportu i Rekreacji oraz względami ekonomicznymi, a co za tym idzie likwidacją stanowiska, co nie spełnia tak określonych wymagań.

Wojewoda także uznał, że z sentencji uchwały nie wynika, że dotyczy ona stosunku pracy istniejącego między radnym, a Miejskim Centrum Sportu i Rekreacji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, domagając się jego uchylenia, Gmina Skarżysko-Kamienna zarzuciła naruszenie:

1) art. 91 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewskazanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia oraz w jego uzasadnieniu przepisu prawa materialnego, z którym przedmiotowa uchwała jest niezgodna,

2) art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że Rada Miasta zobowiązana była do szczegółowego wyjaśnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, w sytuacji, gdy przepis obliguje Radę Miasta do zbadania, czy przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego.

W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że do przygotowania projektu uchwały objętej rozstrzygnięciem nadzorczym Przewodniczący Rady Miasta zobligowany był wnioskiem pracodawcy. Uzasadnienie projektu uchwały jest przedstawieniem argumentów pracodawcy i nie może być we własnym zakresie przez radę "uzupełniane" o elementy wskazane w zarzutach, takie jak np. skutki finansowe jej podjęcia. Co więcej, przewodniczący Rady nie ma kompetencji, by o przedłożenie takich skutków finansowych wzywać pracodawcę, bo ten nie jest do tego zobowiązany przepisami ustawy. Ani ewentualne finansowe skutki zmian organizacyjnych, które są przyczyną planowanego przez pracodawcę wypowiedzenia, ani ocena wykonywania obowiązków pracowniczych przez radnego nie są przedmiotem badania przez radnych. Kwestie te mogą być przedmiotem oceny przez sąd powszechny w razie zawiśnięcia sprawy przed sądem pracy. Pracodawca nie musi więc składać w uzasadnieniu swojego wniosku szczegółowego sprawozdania finansowego z działalności kierowanej jednostki, bo byłaby to zbyt głęboka ingerencja w jego działalność. Zdaniem skarżącej Rada nie ma obowiązku zbierania danych o rzeczywistych przyczynach zamiaru pracodawcy, co nie oznacza, że dokonując oceny wniosku, może pominąć wyjaśnienia samego radnego oraz okoliczności powszechnie znane. Jeżeli ocena taka zostanie dokonana przez pryzmat wszystkich znanych jej okoliczności oraz znajdzie poparcie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego, to będzie korzystać z przymiotu legalności i z ochrony przewidzianej w art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym - wyrok NSA z 22 maja 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że udzielenie zgody na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym może dotyczyć jedynie konkretnie oznaczonego stosunku pracy, którego stroną jest radny, a uchwała podejmowana w takiej sprawie nie może mieć charakteru blankietowego.

Organ podkreślił, że z pisemnego oświadczenia radnego, którego dotyczy wniosek, zawartego w nadesłanej kopii protokołu z sesji Rady Miasta Skarżyska Kamiennej z 24 listopada 2016 r. wynika, że istnieje sprzeczność co do tego, czy wystąpienie z ww. wnioskiem miało związek z wykonywaniem przez niego mandatu, czy też motywowane jest względami ekonomicznymi wskazywanymi przez pracodawcę. W tej sytuacji Rada była zobowiązana do weryfikacji okoliczności przedstawianych przez obie strony, podjęcia decyzji i zawarcia w uzasadnieniu uchwały wyniku takiej analizy przeprowadzanej na podstawie wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału ze wskazaniem, które okoliczności uznała za wykazane oraz dlaczego nie uwzględniła okoliczności przeciwnych. Powyższe jest niezbędne zarówno dla oceny zgodności z prawem przedmiotowej uchwały dokonywanej w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym przez organ nadzoru, jak też dla umożliwienia ewentualnej oceny zasadności skorzystania z uprawnień zawartych w art. 101 tej ustawy. Uzasadnienie przedmiotowej uchwały nie odpowiada tak określonym wymaganiom, zaś uzasadnienie złożonej skargi wskazuje, że zdaniem skarżącej nie musi ona badać rzeczywistych przyczyn skierowania wniosku przez pracodawcę. W przypadkach spornych, jak w niniejszej sprawie, wykazanie, że planowane rozwiązanie stosunku pracy z radnym wynika z przyczyn innych niż związane z wykonywaniem mandatu należy do pracodawcy. Wbrew stanowisku skarżącej wyrażenie zgody przez Radę nie jest pozostawione jej swobodnej decyzji i uchwał w takich sprawach nie można podejmować w sposób arbitralny. Skarżąca nie wskazuje, aby zmienił się zakres zadań realizowanych przez pracodawcę radnego mogących uzasadniać postulowane zmiany. Ponadto kopia protokołu z sesji wskazuje, że w trakcie dyskusji poprzedzającej podjęcie uchwały podnoszono również okoliczności związane z działalnością radnego dotyczącą funkcjonowania Rady Miasta, której jest członkiem i brak jest danych, że okoliczność ta była zbadana przez skarżącą, przy rozpatrywaniu wniosku pracodawcy.

Z kolei wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił brakiem wykazania spełnienia warunku z art. 52 § 4 p.p.s.a.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik organu oświadczył, że zakwestionowana uchwała narusza: art. 25 ust. 2 § 2 ustawy o samorządzie gminnym, a także § 6 w zw. § 141 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej, poprzez brak sformułowania treści rozstrzygnięcia zgodnego z wymaganiami wynikającymi z tych przepisów. Chodzi o to, że z uchwały nie wynika, rozwiązania jakiego stosunku pracy ona dotyczy, bo A. M. mógł pozostawać w kilku stosunkach pracy z jednym pracodawcą. Poza tym uchwała daje blankietową zgodę na przyszłość na rozwiązanie stosunku pracy A. M. z każdym pracodawcą, który go kiedyś w przyszłości zatrudni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt (art. 148 p.p.s.a.). Przytoczony przepis, jak również ustawy samorządowe, nie określają podstaw uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu nadzoru. W literaturze przyjmuje się jednak, że podstawą do uchylenia tego aktu powinno być każde naruszenie prawa, bez względu na jego materialnoprawny lub procesowy charakter. Wyjaśniany przepis, podobnie jak i inne unormowania prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zawiera postanowień, które mogłyby służyć jako kryterium przy ustalaniu "istotności" naruszeń prawa. Kwestia ta została pozostawiona do oceny sądu administracyjnego (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, s. 434).

Zgodnie z art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. 2016.446 ze zm.), dalej u.s.g., nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa.

Przed wniesieniem rozpatrywanej skargi nie było konieczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jako warunek formalny skargi, co wynika z art. 102a u.s.g. Zgodnie z tym przepisem bowiem, w sprawach, o których mowa w niniejszym rozdziale (tj. w Rozdziale 10 - Nadzór nad działalnością gminną, składającym się z art. 85 – 102a), nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ten ostatni przepis natomiast przewiduje, że w przypadku innych aktów (tj. innych niż akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe oznacza, że zarzut odpowiedzi na skargę dotyczący nie wykazania spełnienia warunku wniesienia skargi wskazanego w art. 52 § 4 p.p.s.a. oraz będący jego konsekwencją wniosek o odrzucenie skargi – nie były zasadne.

Wnosząc skargę organ gminy Skarżysko-Kamienna zachował również ustawowy, 30-dniowy termin do jej wniesienia, gdyż po otrzymaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. tego rozstrzygnięcia nadzorczego (zwrotne poświadczenie odbioru k. 21), skargę wniósł w dniu 26 stycznia 2017 r., a więc w ostatnim dniu terminu.

Należy też zauważyć, że organ nadzoru zachował również określony w art. 91 ust. 1 u.s.g. 30-dniowy termin do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. W związku z tym należało przystąpić do jego merytorycznej oceny.

W tym zakresie należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi wskazane przez Wojewodę naruszenia prawa popełnione przy podejmowaniu uchwały z 24 listopada 2016 r. rzeczywiście miały miejsce, a dwa z nich były istotne.

Pierwsze z nich dotyczyło braku w uzasadnieniu wspomnianej uchwały pełnych i czytelnych motywów, jakimi kierowała się Rada Miasta Skarżyska-Kamiennej przy podejmowaniu tej uchwały. Mimo tego, że z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek uzasadniania przez radę gminy uchwał w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, nie ma obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ani w doktrynie wątpliwości, że uchwała taka wymaga uzasadnienia, z którego w szczególności powinno wynikać, czy okoliczności związane z wykonywaniem mandatu przez radnego pozostają w związku z jego zwolnieniem. W orzecznictwie akcentuje się, że wykładnia przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. musi uwzględniać także wykładnię systemową. W procesie interpretacji kompetencji władzy publicznej przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do Państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego. Obowiązek uzasadniania uchwał rady gminy jest też elementem zasady jawności działania władzy publicznej. Brak uzasadnienia uchwały podejmowanej w ramach uznania administracyjnego w oczywisty sposób uniemożliwia ocenę jej legalności (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06).

Również niekompletność takiego uzasadnienia, względnie jego niejasność, czy enigmatyczność, musi być traktowana na równi z brakiem pełnego uzasadnienia zwłaszcza wtedy, gdy wspomniane braki dotyczą kluczowych dla rozstrzygnięcia zagadnień. W literaturze podkreśla się, że podejmując uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego, rada gminy powinna sporządzić uzasadnienie obejmujące: elementy prawa, elementy faktu i wnioskowanie. Najważniejszą jego częścią jest uzasadnienie faktyczne, które w szczególności powinno zawierać wskazanie tych faktów, które rada gminy uznała za decydujące dla wyrażenia lub odmowy zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, a także przyczyn, dla których inne okoliczności stanu faktycznego nie zostały uznane za relewantne dla rozstrzygnięcia (wyrok WSA we Wrocławiu z 8 stycznia 2008 r., III SA/R. 510/07, LEX nr 463675, Małgorzata Mędrala Uwagi na temat szczególnej ochrony stosunku pracy radnych. Samorząd Terytorialny nr 1-2/2016 str. 93-94). Uchwała w przedmiocie wyrażenia lub odmowy zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy powinna zawierać jasne i kompletne uzasadnienie. Uchwała wymaga przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu (wyrok NSA z 18 lutego 2009 r., II OSK 1747/08, Paweł Chmielnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz. Lexis Nexis 2013. Komentarz do art. 25 t. 6 in fine).

Nie jest też sporne, że uzasadnienia uchwały nie może zastąpić protokół z przebiegu obrad na sesji rady gminy, czy też na komisji zajmujących się tą kwestią (wyrok WSA w Lublinie z 7 października 2008 r., III SA/Lu 246/08, LEX nr 511514).

Przepis art. 25 ust. 2 u.s.g. stanowi, że "rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu". Ten przepis reguluje dwie sytuacje o różnym charakterze. Co do zasady, wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy zależy od woli rady. Jeśli jednak podstawę rozwiązania stosunku pracy miałyby stanowić zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu, odmowa wyrażenia zgody jest obligatoryjna. Takie uregulowanie stanowi o obowiązku uzasadnienia uchwały w rozważanym przedmiocie, brak uzasadnienia bowiem nie pozwala ocenić, czy wystąpiła sytuacja określona w zdaniu drugim, a przecież wiąże się ona z określonymi skutkami i to mającymi charakter bezwzględnie obowiązujących, co wynika z kategorycznego określenia powinności rady gminy, w razie jej stwierdzenia ("Rada gminy odmówi zgody..."). W uzasadnieniu uchwały wydawanej na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g. konieczne też jest merytoryczne ustosunkowanie się do przedstawionych przez pracodawcę przyczyn wypowiedzenia, które nie dotyczą sfery wykonywania mandatu radnego (por. pogląd wyrażony w wyroku WSA w Opolu z 3 grudnia 2013 r., II SA/Op 446/13, LEX nr 1404916 na tle analogicznej regulacji art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatu). Należy bowiem zauważyć, że opisana w art. 25 ust. 2 zd. 2 u.s.g. przesłanka wyłączająca możliwość wyrażenia przez radę gminy zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie zachodzi wyłącznie wtedy, gdy podaną we wniosku pracodawcy radnego przyczyną zamiaru rozwiązania stosunku pracy z radnym są wprost zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Częstą bowiem jest sytuacja, gdy podana przyczyna nie ma związku z wykonywaniem mandatu radnego, ale rzeczywista przyczyna zamiaru rozwiązania stosunku pracy z radnym, ma podłoże ściśle związane z wykonywaniem mandatu radnego.

Wskazana sytuacja może zachodzić w okolicznościach niniejszej sprawy, co zasadnie wytknięto w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Ma rację Wojewoda Świętokrzyski o ile zarzuca, że uzasadnienie uchwały Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej z 24 listopada 2016 r. nie odpowiada wymaganiom, jakie takie uzasadnienie powinno spełniać.

W uzasadnieniu tym przytoczono zasadniczą treść pisma z 10 października 2016 r., z jakim zwrócił się do Rady Miasta Skarżysko-Kamienna Dyrektor Miejskiego Centrum Sportu i Rekreacji w Skarżysku-Kamiennej o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. M.. Wskazano w szczególności, że jako przyczynę wypowiedzenia podano zmiany organizacyjne w MCSiR w Skarżysku-Kamiennej, podyktowane względami ekonomicznymi, a co za tym idzie likwidacją stanowiska pracy menażera sportu, które zajmuje A. M.. Następnie w uzasadnieniu uchwały przytoczono treść art. 25 ust. 2 u.s.g. z informacją, że radny korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. W ostatnim zdaniu uzasadnienia stwierdzono natomiast, że "Wyrażenie zgody przez Radę Miasta na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady".

Już sama lektura omawianego uzasadnienia bez znajomości akt pozwala na stwierdzenie, że nie jest ono kompletne. Nie zawiera ono bowiem koniecznego - w świetle treści art. 25 ust. 2 zd. 2 u.s.g. - stwierdzenia, że podstawą planowanego rozwiązania z A. M. stosunku pracy nie są jakiekolwiek zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ponadto jedyny zawarty w omawianym uzasadnieniu fragment mający znamiona koniecznego w każdym uzasadnieniu wnioskowania, formułuje tezę, z którą nie można się zgodzić. Stwierdzenie bowiem jedynie, że wyrażenie zgody przez Radę Miasta na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, jest nieprawdziwe. Treść przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g. wskazuje bowiem istotnie, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa jest pozostawione uznaniu rady gminy, ale z bardzo ważnym zastrzeżeniem wynikającym ze zdania drugiego tego przepisu. O swobodnym uznaniu rady nie ma bowiem mowy w zakresie oceny, czy podstawą rozwiązania z radnym stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2008 r., II OSK 952/08). W tym zakresie rada miasta nie ma swobody, gdyż w razie stwierdzenia wspomnianej okoliczności jest zobowiązana odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Oznacza to zarazem, że rada ma obowiązek wskazaną okoliczność szczegółowo ustalić, ocenić i dać temu wyraz w uzasadnieniu swej uchwały. Takich ustaleń i oceny w omawianym uzasadnieniu zabrało, co właściwie uniemożliwiało zarówno organowi nadzoru, jak i sądowi administracyjnemu jakąkolwiek ocenę przesłanki wyłączającej możliwość zgody rady na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Tylko ubocznie w związku z tym można zauważyć, że przedstawiona Sądowi dokumentacja, którą dysponowała również Rada Miasta Skarżyska-Kamiennej przed podjęciem uchwały z dnia 24 listopada 2016 r., nakazywała szczegółowe zbadanie wspomnianej przesłanki oraz przedstawienie ustaleń faktycznych organu wraz z logicznymi wnioskami w uzasadnieniu uchwały Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej, czego zupełnie zabrakło. W szczególności Rada nie poddała jakiejkolwiek krytycznej analizie stanowiska samego radnego A. M. zawartego w jego pisemnym oświadczeniu odczytanym na sesji Rady w dniu 24 listopada 2016 r. W oświadczeniu tym natomiast radny wyraził pogląd, że w związku z jego zaangażowaniem politycznym i pozostawaniem w opozycji do Prezydenta Skarżyska-Kamiennej, zaczęła się nagonka na jego osobę, czego przejawem były najpierw kontrole w MCSiR dotyczące tylko jego osoby, a w związku z nie stwierdzeniem jakichkolwiek uchybień, zmiana schematu organizacyjnego u jego pracodawcy i likwidacja wyłącznie jego stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, niepoprzedzona jednak jakimikolwiek analizami ekonomicznymi. Oszczędności z tytułu likwidacji jego stanowiska pracy są natomiast iluzoryczne, ponieważ uwolnienie jego wynagrodzenia pozwoli na podwyżkę płac innym pracownikom, którzy będą wykonywali obowiązki A. M. W czasie wspomnianej sesji ujawniony został również fakt złożenia przez radnych opozycyjnych, w tym i A.M., wniosku o wygaszenie mandatów dwóch radnych z koalicji rządzącej, co według zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego świadczy o rozważaniu przed podjęciem uchwały z dnia 24 listopada 2016 r. również okoliczności związanych z działalnością A. M., jako radnego. Ponadto na tej samej sesji Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej została ujawniona wypowiedź jednego z radnych wiążąca projektowaną uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. M., z faktem wyjścia przez tego radnego z koalicji rządzącej, która to kwestia nie została wyjaśniona nawet w łonie samej Rady.

Wskazane okoliczności w powiązaniu z faktem, że Miejskie Centrum Sportu i Rekreacji w Skarżysku-Kamiennej jest zakładem budżetowym – gminną jednostką organizacyjną podległą gminie Skarżysko-Kamienna, nakazywały szczegółowe wyjaśnienie tych zarzutów i danie temu wyrazu w uzasadnieniu uchwały z dnia 24 listopada 2016 r.

Zasadnie więc Wojewoda Świętokrzyski, stwierdził istotne naruszenie prawa w uchwale Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej polegające na zaniechaniu dokonania obligatoryjnej oceny wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. M. z punktu widzenia wyrażonej w art. 25 ust. 2 zd. 2 u.s.g. zasady szczególnej ochrony stosunku pracy radnych.

Nie było natomiast istotne w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g., zarzucone również przez Wojewodę w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym naruszenie prawa polegające na niesprecyzowaniu w sentencji uchwały, że dotyczy ona stosunku pracy pomiędzy radnym A. M., a Miejskim Centrum Sportu i Rekreacji w Skarżysku-Kamiennej. Choć istotnie w sentencji tej uchwały zabrakło takiej konkretyzacji, to jednak z jej uzasadnienia, które należy traktować jako immanentną część tej uchwały jasno wynika, że dotyczy ona stosunku zatrudnienia radnego A.M. na stanowisku menażera sportu w Miejskim Centrum Sportu i Rekreacji w Skarżysku-Kamiennej. Należy dodać, że fakt takiego tylko zatrudnienia A. M. w tym Centrum, oraz tego, że omawiana uchwała dotyczyła tego właśnie zatrudnienia, nie był w sprawie sporny. Dlatego zarzucane naruszenie, nie mogło być uznane za istotne i samodzielnie uzasadniać stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej z dnia 24 listopada 2016 r. przez zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.

Na ocenę tego rozstrzygnięcia nadzorczego nie mógł wpłynąć drugi, nieomówiony wyżej zarzut skargi dotyczący niewskazania ani w rozstrzygnięciu nadzorczym, ani w jego uzasadnieniu przepisu prawa materialnego, z którym przedmiotowa uchwała jest niezgodna.

Zarzut ten nie polega na prawdzie. Przepisem prawa materialnego uzasadniającym zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest art. 25 ust. 2 zd. 2 u.s.g., którego treść została przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, a jego prawidłowa wykładnia i wynikające z niej konsekwencje dla sprawy (w tym również konsekwencje związane z niewywiązaniem się z obowiązku zawarcia w uzasadnieniu uchwały motywów, jakimi kierowała się Rada przy podejmowaniu uchwały), zostały wystarczająco jasno w tym uzasadnieniu przedstawione.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.