Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 117/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 147 par 1, art. 151, art. 152, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 23 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 733
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

SENTENCJA

Dnia 17 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi M. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy [...] 1) stwierdza nieważność § 7 ust. 4 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy [...]; 2) oddala skargę w pozostałej części; 3) orzeka, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie 1 nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznaje radcy prawnemu Z. N. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego [...] w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych wraz z podatkiem od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu Z. N. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

W dniu 6 marca 2002 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr LXXV/1765/02 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Łódź. Jako podstawę prawną uchwały wskazano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

W przepisie § 7 ust. 4 uchwały z dnia 6 marca 2002 r. określono, że prawo do lokalu socjalnego nie przysługuje osobom, które: 1. zbyły lub przekazały lokalu lub budynek mieszkalny, 2. wymeldowały się dobrowolnie z dotychczasowego lokalu, 3. opuściły dotychczas zajmowany lokal komunalny nie dokonując rozliczenia z zarządcą z zobowiązań wynikających z umowy najmu.

W dniu 26 listopada 2010 r. do Rady Miejskiej w Ł. wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą z dnia 6 marca 2002 r. poprzez uchylenie § 7 ust. 4 tej uchwały sporządzone przez M. G. W uzasadnieniu żądania skarżący podał, że § 7 ust. 4 jest sprzeczny z art. 32 Konstytucji, gdyż dyskryminuje osoby, które nie łamiąc prawa wymeldowały się dobrowolnie z dotychczasowego lokalu. W ocenie skarżącego osoby te traktuje się tak samo jako osoby, która złamały prawo nie regulując zobowiązań wynikających z ostatniej umowy najmu. M. G. wskazał, że pozbawienie prawa do lokalu nie zostało ograniczone w czasie, bowiem sankcja ta nie ulega przedawnieniu. Zdanie skarżącego jest to tym bardziej niesprawiedliwe, że § 7 ust. 3 umożliwia staranie się o lokal socjalny osobom, które zamieszkują na terenie Miasta Ł. ponad 5 lat, niezależnie od tego czy przed 5 laty wymeldowały się dobrowolnie z lokalu na ternie innej gminy, czy też nie. Skarżący wskazał także na wątpliwą zgodność tego rozwiązania z art. 2 Konstytucji.

Uchwałą z dnia [...], nr [...] Rada Miejska w Ł., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy o samorządzie gminnym, uznała powyższe wezwanie do usunięcia prawa za niezasadne. W uzasadnieniu podkreślono, że zasady wynajmu lokali komunalnych w myśl ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. uchwala rada gminy biorąc pod uwagę swoje możliwości w tym zakresie. Na [...] rynku jedynie 20% lokali stanowi zasób gminy. Dlatego też tworząc prawo miejscowe Rada Miejska w Ł. ograniczyła krąg osób, wobec których miałaby zobowiązanie wynajęcia lokalu socjalnego. Osoby te łączy wspólna cecha tj. z własnej woli zrezygnowały z dotychczas zajmowanego lokalu. W dniu 17 stycznia 2011r. M. G. otrzymał odpowiedź Przewodniczącego Rady Miejskiej w Ł. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wraz z uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...].

W skardze z dnia 8 lutego 2011 r. M. G. wniósł o stwierdzenie nieważności § 7 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 marca 2002 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Łódź zarzucając naruszenie art. 32 i art. 2 Konstytucji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jest osobą bezdomną i bezrobotną bez prawa do zasiłku, pozostającą bez możliwości zameldowania się na pobyt stały, co powoduje jego wykluczenie społeczne wynikające z faktycznej niemożności podjęcia stałej pracy. Podniósł, że ewentualny pracodawca nie zaufa osobie bez stałego miejsca zameldowania na pobyt stały. Brak ciągłości pracy powoduje, że nie jest w stanie uzyskać aktualnych uprawnień zawodowych. M. G. wyjaśnił, że w dniu 25 kwietnia 2006 r. wymeldował się dobrowolnie z lokalu przy ul. A. 34/18, co spowodowane był rozwodem i nie było wskazane, aby byli małżonkowi wspólnie zajmowali lokal mieszkalny. W kwietniu 2010 r. wystąpił do Gminy Ł. o wynajem lokalu socjalnego. W oparciu o uchwałę z dnia 6 marca 2002 r. jego wniosek został rozpatrzony negatywnie, a w dniu 6 września 2010 r. negatywnie zaopiniowany przez Komisję Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej Rady Miejskiej w Ł. Skarżący podał, iż regulacja § 7 ust. 4 pkt.2 uchwały jest sprzeczna z zawartą w art. 32 Konstytucji zasadą równości, gdyż dyskryminuje osoby, które dobrowolnie się wymeldowały dotychczas zajmowanego lokalu, zrównując je z osobami, które złamały prawo. Skarżący powołał się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 czerwca 2004 r. P 20/2002. W jego ocenie § 7 ust. 4 pkt.2 uchwały zrównuje sankcje dla osób, które dobrowolnie się wymeldowały z sankcjami dla osób, które nie rozliczyły się z zaległych zobowiązań, a brak różnicowania sankcji należy uznać za sprzeczny z art. 3 i art. 32 Konstytucji. Skarżący podniósł również, że sankcja ta jest nieograniczona w czasie.

W odpowiedzi na skargę z dnia 7 marca 2011 r. Rada Miejska w Ł. wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga M. G. jest częściowo zasadna.

W myśl art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art.3 § 2 pkt.5 wymienionej ustawy kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

5.) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Postawą prawną zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXV/1765/02 z dnia 6 marca 2002r. jest art.101 ust.1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 142 z 2001r. poz.1591 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wymogi formalne określone w wymienionym przepisie.

Nie budzi wątpliwości fakt, iż przepis § 7 ust.4 pkt.2 zaskarżonej uchwały narusza interes prawny skarżącego. Należy zaznaczyć, iż M. G. starał się o oddanie mu w najem lokalu socjalnego. Jego wniosek nie został jednak uwzględniony z uwagi na treść § 7 ust.4 pkt.2 zaskarżonej uchwały stanowiący, iż prawo do lokalu socjalnego nie przysługuje osobom, które wymeldowały się dobrowolnie z dotychczasowego lokalu. Ponieważ skarżący dobrowolnie wymeldował się z lokalu nr 18 przy ul. A. 34 to jego podanie zostało załatwione odmownie. Zaskarżony przepis pozbawia zatem M. G. prawa do ubiegania się o wynajem lokalu socjalnego. Narusza zatem jego prawo do ubiegania się o taki lokal co uzasadnia tezę, że przepis § 7 ust.4 pkt.2 uchwały z 6 marca 2002r. narusza jego interes prawny.

W dniu 26 listopada 2010r. skarżący wezwał Radę Miejską w Ł. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie uchwałą z dnia [...] Rada Miejska w Ł. uznała wezwanie za niezasadne o czym skarżący został powiadomiony w dniu 17 stycznia 2011r. Skarga została złożona w dniu 9 lutego 2011r. czyli w terminie 30 dni od dnia powiadomienia o nieuwzględnieniu jego wezwania.

Z części wstępnej skargi wynika, iż zaskarżony został przepis § 7 ust. 4 uchwały zaś uzasadnienie skargi wskazuje, iż M. G. kwestionuje jedynie punkt 2 paragrafu 7 ustęp 4 wymienionej uchwały.

Zgodnie z treścią § 7 ust.4 pkt.2 zaskarżonej uchwały prawo do lokalu socjalnego nie przysługuje osobom, które wymeldowały się dobrowolnie z dotychczasowego lokalu.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art.21 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 71 poz.733 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel.

W myśl art.21 ust.3 ustawy z 21 czerwca 2001r., zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności:

1. wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego

2. warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy

3. kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego

4. warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokale w innych zasobach

5. tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej

6. zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy

7. kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2

Zgodnie z treścią art.4 ust.1,2 i 3 wymienionej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Gmina wykonuje zadania, o których mowa w ust.1 i 2 wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób.

W myśl zaś art.23 ust.2 cytowanej ustawy umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art.14 ust.1, może być zwarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody z gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art.21 ust.3 pkt.1.

Z przepisów ustawy z 21 czerwca 2001r. wynika, iż gmina ma ustawowy obowiązek zapewniania swoim mieszkańcom lokali socjalnych i lokali zamiennych a także obowiązek zaspakajania potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych ale tylko o niskich dochodach. Obowiązek ten winien być realizowany w oparciu o uchwałę rady gminy wydaną na podstawie art.21 ust.1 pkt.2 ustawy. W uchwale tej winny zostać określone zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy zaś co należy rozumieć przez te zasady wyjaśnia art.21 ust.3 ustawy. Analiza przepisów ustawy z 21 czerwca 2001r. wskazuje, iż zaspakajanie przez gminę potrzeb mieszkaniowych uzależnione zostało jedynie od spełnienia warunków niskich dochodów w tych gospodarstwach oraz warunków zamieszkiwania a w przypadku lokali socjalnych także od nieposiadania tytułu prawnego do lokalu. Są to warunki podstawowe, które kwalifikują osoby je spełniające do ubiegania się o wynajem lokali. Ustawowe uprawnienie rady gminy do określenia zasad wynajmowania lokali nie obejmuje natomiast takich warunków dopuszczalności zawarcia umowy najmu, które nie wynikają z treści ustawy z 21 czerwca 2001r. Faktem jest, iż przepis art.21 ust.3 wymienionej ustawy wskazuje, iż zawarte w nim wyliczenie stosownych okoliczności nie jest wyczerpujące o czym świadczy sformułowanie, iż "zasady wynajmowania....powinny określać w szczególności". Jednak ustawowe określenie warunków dopuszczalności zawarcia umowy najmu (niskie dochody, warunki zamieszkiwania a w przypadku lokalu socjalnego brak tytułu prawnego do lokalu) wyklucza dopuszczalność wprowadzenia przez radę gminy jeszcze innych warunków nie mających umocowania w ustawie. Do takich zaś warunków, nie znajdujących podstawy w ustawie z 21 czerwca 2001r., należy negatywna przesłanka dobrowolnego wymeldowania się z dotychczasowego lokalu. Brak jest podstawy prawnej do tego aby do uchwały wprowadzać postanowienia, które postawią w niekorzystnej sytuacji osoby, które spełniają kryterium dochodowe i warunków zamieszkiwania a w przypadku lokalu socjalnego nie posiadają tytułu prawnego do lokalu, tylko dlatego, że dobrowolnie wymeldowały się z dotychczasowego lokalu. Zasady wynajmowania lokali winny być tak skonstruowane by ci spośród mieszkańców gminy, którzy spełniają podstawowe kryteria (warunki zamieszkiwania, wysokość dochodów oraz brak tytułu prawnego do lokalu w przypadku lokalu socjalnego) mieli równe szanse w staraniach o uzyskanie lokalu. Takich równych szans nie stwarza zapis zaskarżonej uchwały wykluczający prawo do lokalu socjalnego dla osób, które dobrowolnie wymeldowały się z dotychczasowego lokalu. Zapis taki wprowadza nieuzasadniony prawnie podział mieszkańców gminy, spełniających warunki do uzyskania najmu lokalu, na tych, którzy dobrowolnie się wymeldowali i na tych, którzy zostali wymeldowani lub są gdzieś zameldowani. Dodać należy, iż § 7 ust.4 pkt.2 zaskarżonej uchwały nie określa w jakim okresie czasu winno być dobrowolne wymeldowanie a więc przykładowo czy winno to nastąpić w ciągu ostatnich 2 lat czy też np. w okresie 10 lub 12 lat, czyli w okresie kiedy zaskarżona uchwała jeszcze nie obowiązywała.

Przy ocenie zgodności z prawem spornego przepisu zaskarżonej uchwały należy również uwzględnić cel jakiemu służy zameldowanie. Zameldowanie ma jedynie potwierdzać pobyt danej osoby w określonym lokalu a więc służy celom ewidencyjnym. Jest to czynność materialno-techniczna o charakterze porządkowym. Wynika to z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 87 z 2001r. poz.960 z późn. zm.). Skoro zatem taki jest ustawowy cel instytucji zameldowania to akt niższego rzędu, jakim jest uchwała rady gminy, nie może wprowadzać przesłanki dobrowolnego wymeldowania się, jako kryterium uzasadniające odmowę ubiegania się o przyznanie lokalu socjalnego.

Wymeldowanie się z lokalu może być konsekwencją różnych okoliczności życiowych. W przypadku skarżącego w 2006r. wymeldował się on z dotychczasowego lokalu aby uniknąć konfliktów z byłą żoną. Jak wyjaśnił on na rozprawie jest po rozwodzie z żoną i nie chciał aby dochodziło z byłą żoną do nieporozumień i konfliktów. W związku z czym wyprowadził się i wymeldował z dotychczasowego lokalu. Postąpił on zgodnie z prawem. Skoro bowiem wyprowadził się od żony i zamieszkał w innym miejscu to jednocześnie wymeldował się z dotychczasowego miejsca pobytu. Jest rzeczą powszechnie znaną, iż wiele osób w innych miejscach zamieszkuje a w innych są oni zameldowani. Z różnych przyczyn nie dopełniają oni obowiązku wymeldowania się z dotychczasowego miejsca pobytu. Skarżący tak nie postąpił. W sytuacji gdyby sam się nie wymeldował, mimo wyprowadzenia się od byłej żony, lecz został wymeldowany decyzją administracyjną to spełniałby warunki ubiegania się o przyznanie lokalu socjalnego. Również i w tym aspekcie należy ocenić zgodność z prawem przepisu § 7 ust.2 pkt.4 zaskarżonej uchwały.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażano poglądy w kwestii uprawnień rady gminy do określania zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Sądy administracyjnie zgodnie przyjmują, iż rada gminy może wprowadzać w uchwale tylko takie warunki ubiegania się o przyznanie lokalu, które są przewidziane w ustawie z 21 czerwca 2001r. Dotyczy to zatem warunków zamieszkiwania, wysokości dochodów gospodarstwa domowego czy też nie posiadania tytułu prawnego do lokalu w przypadku lokalu socjalnego. Ustanowienie przez radę gminy wszelkich innych warunków, nie mających umocowania w ustawie, jest niedopuszczalne. Chodzi tu o ustanowienie takich warunków jak posiadanie określonego okresu zameldowania na pobyt stały na terenie gminy, faktyczne zamieszkiwania na terenie gminy przez określony czas, zobowiązanie się do uregulowania zaległych należności obciążających lokal, niepozostawanie w stosunku najmu czy też spełnianie norm zaludnienia w przydzielanym lokalu. Wszystkie wymienione warunki ubiegania się o przydział lokalu, ustanawiane przez różne rady gmin na terenie całego kraju nie mają umocowania ustawowego i są niedopuszczalne. Poglądy takie wyraziły: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2010r. w spr. I OSK 1318/09 (www.nsa.gov.pl), z 17 listopada 2004r. w spr. OSK 883/04 (Lex nr 164541) i z 21 października 2008r. w spr. I OSK 598/08 (Lex nr 511534), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 30 października 2007r. w spr. IV SA/Wr 389/07 (Lex nr 438837), z 30 października 2007r. w spr. IV SA/Wr 388/07 (Lex nr 438833) i z 15 kwietnia 2004r. w spr. IV SA/Wr 98/04 (www.nsa.gov.pl), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 2 grudnia 2010r. w spr. III SA/Gd 433/10 (www.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z 7 maja 2009r. w spr. 93/09 (Lex nr 514987), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 30 marca 2011r. w spr. II SA/Go 126/11 (www.nsa.gov.pl) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 29 marca 2010r. w spr. IV SA/Gl 685/09 (Lex nr 653280). W każdym z wymienionych wyroków był nieco odmienny niż w niniejszej sprawie, zaskarżony zapis uchwały rady gminy. We wszystkich wymienionych orzeczeniach zgodny jest jednak pogląd, iż rada gminy może wprowadzać tylko takie warunki wynajmu lokalu, które są przewidziane w ustawie z 21 czerwca 2001r. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach.

W rozpoznawanej sprawie Rada Miejska w Ł. nie miała umocowania w ustawie z 21 czerwca 2001r. do wprowadzenia warunku określonego w § 7 ust.4 pkt.2 zaskarżonej uchwały. Wymieniona ustawa nie zezwala na wprowadzenie takiego zapisu w uchwale z 6 marca 2002r. Skoro brak jest podstawy prawnej w ustawie do ustanowienia takiego warunku ubiegania się o przydział lokalu socjalnego to sporny zapis jest sprzeczny z treścią art.21 ust.1 pkt.2 i ust.3 ustawy z 21 czerwca 2001r. co uzasadnia stwierdzenie jego nieważności.

Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Aktem takim jest każdy akt prawny zawierający normy o charakterze generalnym (czyli nie odnoszącym się do indywidualnie oznaczonego podmiotu lecz do pewnej kategorii potencjalnych adresatów) i abstrakcyjnym (czyli nie "konsumowanym" poprzez jednokrotne zastosowanie lecz mogącym zostać wykorzystanym w nieograniczonej liczbie przypadków w przyszłości) wydany przez ustawowo wskazany organ administracji. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2001r. w sprawie SA/Bk 1532/000(OSP nr 11 z 2002r. poz.138). Nie budzi wątpliwości fakt, iż zaskarżona uchwała zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. W związku z czym nie ma do niej zastosowania roczny termin, o którym mowa w art.94 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. Mając to na uwadze, na podstawie art.147 § 1 ustawy z 20 sierpnia 2002r., sąd stwierdził nieważność § 7 ust.4 pkt.2 uchwały z dnia 6 marca 2002r.

W pozostałej części skarga nie jest zasadna.

Należy zaznaczyć, iż w początkowej części skarga zawiera wniosek o stwierdzenie nieważności § 7 ust.4 uchwały z 6 marca 2002r. Wymieniony przepis składa się z trzech punktów zaś z uzasadnienia skargi wynika, iż kwestionowany jest jedynie punkt 2. Brak jest natomiast jakiekolwiek uzasadnienia dotyczącego stwierdzenia nieważności punktu 1 i 3. Skoro zatem w skardze nie zawarto żadnych zarzutów dotyczących punktów 1 i 3 to należało uznać, iż skarga w tym zakresie nie jest zasadna. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę w pozostałej części.

Wobec tego, iż skarga została częściowo uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd orzekł, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie pierwszym wyroku nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 18 ust.1 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) sąd przyznał radcy prawnemu Z. N. kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie adwokata oraz 55,20 zł – podatek od towarów i usług.

a.ł.