Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1595/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2011 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, postanawia: - zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2011 r. i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji;


UZASADNIENIE

R. M. (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 4 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ wniosek skarżącej nie zawierał żadnych okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem.

W dniu 28 października 2011 r. skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżoną decyzją Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. określającą kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości 153.151,00 zł. Pismem z dnia 19 września 2011 r. organ wezwał skarżącą do zapłaty tej kwoty, powiększonej o koszty upomnienia.

Następnie skarżącą wskazała, że egzekucja nienależnie pobranych płatności uniemożliwi jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i pozbawi ją środków do życia. Skarżąca nie posiada bowiem żadnych oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na spłatę zadłużenia. Na uiszczenie ww. kwoty nie pozwala również wysokość uzyskiwanego przez nią dochodu – w 2010 r. dochód ten wyniósł 60.276,52 zł oraz konieczność spłaty zaciągniętego kredytu – 1748, 67 zł miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej należało uwzględnić.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji ma charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie. Może zatem podlegać uchyleniu lub zmianie w przypadku, gdy zmienią się okoliczności sprawy, a nadto skarżący są uprawnieni do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sposób właściwy go uzasadniając. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca swój ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji uzasadniła i zdaniem Sądu, uprawdopodobniła możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności udokumentowała swoją sytuację finansową dołączając do wniosku kopie zeznań podatkowych oraz kopię zawiadomienia o wysokości raty kredytu bankowego.

Mając na uwadze treść powyższych dokumentów należało zaś uznać, że niewątpliwie obciążenie skarżącej określoną w zaskarżonej decyzji kwotą 153.151,00 zł może w obecnej sytuacji finansowej skarżącej doprowadzić ją do utraty płynności finansowej, a nawet pozbawić środków koniecznych do utrzymania. Egzekucja nienależnie pobranych płatności w kwocie wskazanej w zaskarżonej decyzji spowodowałaby zatem trudne do odwrócenia skutki.

Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 61 § 3 i § 4 p.p.s.a. Sąd udzielił skarżącej ochrony tymczasowej i orzekł jak w sentencji na podstawie powołanych przepisów.