Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 183/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  art. 48 ust. 2, 117, 121, 129 ust. 1, 135 ust. 2, 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 36 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. , utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w części dotyczącej punktu gier wymienionego w pozycji [...] załącznika nr [...].

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.

Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] przedłużono udzielone spółce [...] zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. W załączniku nr [...] do decyzji wymieniono miejsca, w których zlokalizowane są punkty gier na automatach o niskich wygranych.

W pozycji [...] załącznika nr [...] wskazano punkt gier Restauracja W.D.K. S.C., [...] L..

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził wygaśnięcie wyżej wymienionej decyzji w części dotyczącej punktu gier wymienionego w pozycji [...] załącznika nr [...].

W uzasadnieniu organ podniósł, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 48 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 z późn. zm.). Z przepisu tego wynika, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której nie podjęto działalności.

Organ wskazał, że Spółka w określonym w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. terminie, to jest do dnia [...] września 2009 r., nie rozpoczęła działalności w punkcie gier wymienionym w pozycji [...].

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2014 r.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. określono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na dzień [...] września 2009 r. Natomiast, jak ustalono w toku postępowania, Spółka do dnia [...] września 2009 r. nie rozpoczęła działalności w punkcie określonym w pozycji [...] załącznika nr [...] do zezwolenia. Potwierdza to pismo Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] października 2014 r., z którego wynika, że w wymienionym punkcie gier nie przeprowadzono urzędowego sprawdzenia pomieszczeń. W związku z powyższym Spółka nie rozpoczęła działalności związanej z prowadzeniem gier na automatach o niskich wygranych.

Niedopełnienie warunku określonego w zezwoleniu skutkuje zastosowaniem sankcji z art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest skonstruowany w ten sposób, że wygaśnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu. Podstawę prawną stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia stanowił też art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych.

Organ nie podzielił zarzutów Spółki co do naruszenia przepisów dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. W ocenie organu kwestii niepodejmowania przez Spółkę działalności w przedmiotowym punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące częściowe niepodejmowanie działalności przez Spółkę są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania przedsiębiorstwem.

Organ podkreślił, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 odnosił się do innych przepisów niż art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Jednocześnie w ocenie organu odwoławczego w przypadku art. 48 ust. 2 ustawy nie występuje żaden z warunków, stanowiących w świetle wyroku Trybunału kryterium weryfikacji technicznego charakteru przepisów ustawy.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie ustanawia żadnych zakazów wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że taka regulacja może powodować jakiekolwiek ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia działalności w tym zakresie. Przepis ten nie może mieć wpływu, tym bardziej istotnego, na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia technicznego charakteru art. 48 ust. 2 ustawy, a tym samym nie zachodziły przesłanki do poddania tego przepisu procedurze notyfikacyjnej określonej w dyrektywie 98/34/WE.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że organ podatkowy nie może odmówić stosowania i egzekwowania przepisów, dopóki uprawnione organy nie stwierdzą niezgodności danego przepisu z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej lub normami prawa międzynarodowego. W ocenie organu zastosowane w sprawie art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie stoją w kolizji ani z Konstytucją, ani z prawem unijnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła o uchylenie powyżej decyzji Dyrektora Izby Celnej i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r., Nr 204, str. 37 z późn. zm.), w związku z art. 4 ust. 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 48 ust. 1 zdanie drugie i art. 48 ust. 2, art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 ustawy o grach hazardowych przez błędną systemową wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż art. 48 ust. 1 zdanie drugie i art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu powołanych przepisów dyrektywy 98/34/WE podczas gdy ten przepis, w związku ze wskazanymi przepisami ustawy o grach hazardowych, jest jedną z regulacji wprowadzających warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktu w postaci automatu do gier o niskich wygranych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej, stwierdzająca wygaśnięcie udzielonego skarżącej Spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, w części dotyczącej punktu gier wskazanego w pkt [...] załącznika nr [...].

Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Natomiast zezwolenie na prowadzenie działalności udzielone zostało skarżącej Spółce pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.)

Stosownie do art. 117 ustawy o grach hazardowych, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia.

Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że z chwilą wejścia w życie ustawy o grach hazardowych nie nastąpiło automatyczne wygaśnięcie zezwoleń udzielonych na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących. Wszystkie zezwolenia, w szczególności zezwolenia udzielane na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zachowały ważność do czasu ich wygaśnięcia. Ustawa o grach hazardowych wprowadziła jednak nowe rozwiązania w zakresie zasad i dopuszczalności organizacji gier hazardowych, nieznane poprzednio obowiązującej ustawie i nie przewidziała możliwości urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Z tego względu konieczne było określenie, w jaki sposób działalność ta może być nadal prowadzona na podstawie ważnych zezwoleń oraz jakie przepisy mają do tej działalności zastosowanie. Unormowanie tych zagadnień nastąpiło w przepisach przejściowych i dostosowujących, zawartych w art. 117 - 143 ustawy o grach hazardowych.

Działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczy przede wszystkim art. 129 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 129 ust. 1 zezwala zatem na dalsze prowadzenie działalności na podstawie wcześniej uzyskanego zezwolenia. Przepis ten nie określa natomiast skutków nieprowadzenia działalności po wejściu w życie nowej ustawy. Częściową regulację w tym zakresie zawiera art. 121 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Powołany przepis art. 36 ust. 5 stanowi, że zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

W orzecznictwie pod rządem ustawy z 1992 r. przyjmowano jednolicie, że przepis art. 36 ust. 5 dotyczy tylko tych podmiotów, które w ogóle nie rozpoczęły działalności objętej zezwoleniem. Uznawano, że rozpoczęcie i prowadzenie działalności w części miejsc, wskazanych w zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, oznacza brak podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na podstawie art. 36 ust. 5. Wyrażano bowiem pogląd, że przepis art. 36 ust. 5 nie pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia w części. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 480/08 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 36 ust. 5 ustawy regulujący materię wygaśnięcia zezwolenia używa pojęcia "podjęcia działalności", które należy rozumieć jako zainicjowanie działalności, chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Skoro odwołuje się do podjęcia działalności objętej zezwoleniem, a to, jak wynika z art. 35 ust. 1, odnosi się do urządzania i prowadzenia działalności, to przyjąć należy, że chodzi tutaj o podjęcie urządzania i prowadzenia działalności, chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem.

W nowej ustawie przewidziano przepis o brzmieniu podobnym do art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Jest to art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Przepis art. 48 ust. 2 wyraźnie zatem stanowi, że częściowa tylko realizacja udzielonego zezwolenia, w szczególności w zakresie miejsca prowadzenia działalności, oznacza wygaśnięcie zezwolenia w pozostałej części, czyli w części, w której działalności nie podjęto.

Po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się różne poglądy odnośnie tego, które przepisy - art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych czy art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych – należy stosować do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych w związku z nierozpoczęciem działalności objętej zezwoleniem.

Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym przepis art. 121 (a w konsekwencji art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych) może znaleźć zastosowanie wyłącznie do podmiotów, które w ogóle nie podjęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych, a nie w sytuacji, gdy została ona podjęta w niektórych wyznaczonych punktach (por. np. wyroki NSA: z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 1545/12 oraz z dnia 14 marca 2014 r., II GSK 1966/12; wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 sierpnia 2012 r., II SA/Ke 454/12, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., II SA/Sz 236/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 738/13).

Bezsporne jest, że skarżąca prowadziła działalność w innych punktach objętych decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]. Przepis art. 121 (a w konsekwencji art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych) nie ma więc w przypadku skarżącej Spółki zastosowania.

W związku z powyższym należy przyjąć, że do podmiotów, które podjęły działalność przynajmniej w jednym punkcie wymienionym w zezwoleniu, zastosowanie ma art. 129 ustawy o grach hazardowych, który zezwala na dalsze prowadzenie działalności na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem ustawy z 1992 r., na dotychczasowych zasadach, o ile nowa ustawa nie stanowi inaczej. Sąd podziela wyrażony w przytoczonych wyżej orzeczeniach pogląd, że w konsekwencji do podmiotów tych zastosowanie ma art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który przewiduje wygaśnięcie zezwolenia w części, w której dany podmiot nie podjął działalności. Nowa ustawa nie przewiduje zatem możliwości dalszego prowadzenia działalności w takim zakresie, w jakim nie rozpoczęto jej w terminie określonym w zezwoleniu, bowiem przewiduje wygaśnięcie zezwolenia w tej części. Jest to rozwiązanie racjonalne. Skoro przedsiębiorca nie rozpoczął działalności w określonym miejscu, mimo uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w tym miejscu i określenia terminu jej rozpoczęcia, niczym nieuzasadnione byłoby przyjęcie, że zezwolenie jest nadal w tej części ważne. Należy zauważyć, że po upływie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w określonym miejscu, sprzeczne z prawem i warunkami udzielonego zezwolenia byłoby podjęcie działalności w tym samym miejscu na podstawie dotychczasowego zezwolenia. Niezależnie zatem od przyjętego w ustawie rozwiązania, niedopuszczalne byłoby prowadzenie działalności w tym zakresie. W istocie zatem zezwolenie utraciłoby moc w tej części, bowiem nie mogłoby być wykorzystywane zgodnie z prawem. Przepis przewidujący wygaśnięcie zezwolenia w tej części jest więc rozwiązaniem w pełni uzasadnionym.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie rozpoczęła działalności w punkcie gier wymienionym pod pozycją [...] załącznika w zakreślonym terminie. Z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], przedłużającej zezwolenie z dnia [...] września 2003 r., nr [...] wynika, że nieprzekraczalnym terminem rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych był dzień [...] września 2009 r. Powyższe oznacza, że skarżąca uzyskała możliwość dalszego prowadzenia działalności w spornym punkcie gier już po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych, a mimo to nie podjęła działalności w terminie wskazanym w zezwoleniu. Skoro skarżąca w tym terminie nie rozpoczęła działalności we wskazanym wyżej punkcie gier, nie może jej nadal prowadzić na dotychczasowych zasadach. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje bowiem takiej możliwości. Zgodnie z art. 48 ust. 2 w zw. z art.129 ust. 1 ustawy zezwolenie skarżącej wygasło w tej części.

Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa.

Bezpodstawny jest sformułowany przez skarżącą zarzut naruszenia art. 1 pkt 4 i pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 został wydany w trybie prejudycjalnym w związku z trzema pytaniami w sprawach dotyczących przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.

Podkreślić zaś w tym miejscu należy, że organ nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 48 ust. 2 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej niepodjęcia przez podmiot działalności w terminie zakreślonym w zezwoleniu. W związku z powyższym organ słusznie w niniejszej sprawie zastosował art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.

Oceniając wpływ ustawy o grach hazardowych na możliwość podjęcia przez skarżącą działalności w przedmiotowym punkcie gier trzeba zauważyć, że ustawa pozwoliła na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia, to jest miejsca urządzania gier. Nowa ustawa nie wprowadziła żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, zagwarantowała dalsze jej prowadzenie na dotychczasowych zasadach, wyeliminowała jedynie możliwość zmiany decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób również nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek. Twierdzenie zatem, że prawo zmiany miejsca urządzania gier było — na gruncie ustawy poprzednio obowiązującej — podstawowym prawem organizatora gier jest niczym nieuzasadnione.

Podsumowując, stwierdzić należy, że niepodjęcia działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Zarzuty skarżącej w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku dowodowego zgłoszonego w skardze. Nie zachodziła bowiem podstawa do przeprowadzenia dowodu przewidziana w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Trzeba podkreślić, że kopii postanowienia Sądu Najwyższego wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie II KK 55/14, która nie dotyczyła stron i stanu faktycznego niniejszej sprawy, nie można uznać za dowód na określoną okoliczność faktyczną. Powołanie się przez skarżącą na wyrażone w uzasadnieniu tego orzeczenia stanowisko Sądu Najwyższego można traktować jedynie jako uzupełnienie argumentacji strony skarżącej.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).