Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2279/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [....] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...].01.2017 r. sygn. [...] Wójt Gminy [...] nakazał J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], jako właścicielowi działki nr [...] położonej w [...] gm. [...], usunięcie z powyższego terenu zgromadzonych odpadów o kodach 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), 17 01 02 (gruz ceglany) i 17 01 07 (zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż w 17 01 06). Wykonanie decyzji miało nastąpić przez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania odpadów z przedsiębiorca posiadającym odpowiednie zezwolenie. Na końcu organ wskazał, że obowiązek powinien być wykonany w terminie do dnia 30 czerwca 2017 r.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, wniósł J. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], który kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 26 ust 2 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które wynikało z błędnego ustalenia przez organ I instancji, że odwołujący nie posiada zezwolenia na magazynowanie odpadów na terenie działki nr [...] położonej w [...] gm. [...].

Decyzją Nr [...] z [...] lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu, odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 pkt 3 i 19 i art. 26 ust 1-2 i 6 U stawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 z późn. zm.) uchyliło pkt 3 zaskarżonej decyzji, mówiący, że obowiązek o którym mowa w pkt 1 powinien być wykonany w terminie do dnia 30 czerwca 2017 r. i ustaliło nową datę wykonania obowiązku - do dnia 30 września 2017 roku , w pozostałej części utrzymało zaś decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Nieruchomość, której dotyczy w wypisie z ewidencji gruntów jest określona jako Ba- teren zabudowy przemysłowej. Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego działka znajduje się na terenie PBS (tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej) z podstawowym przeznaczeniem terenu tereny zakładów produkcyjnych, działalności usługowej, działalności rzemieślniczych, tereny baz składów i magazynów oraz tereny handlu, hurtowni i gastronomii z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Jako uzupełniające przeznaczenie terenu wskazana jest zabudowa mieszkalna związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na terenach PBS ustala się lokalizację: urządzeń komunikacji kołowej i pieszej dla potrzeb lokalnych, urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, zieleni urządzonej i izolacyjnej. W dniu [...].08.2015 r. przeprowadzono oględziny, o których poinformowano stronę, z których sporządzono protokół i dokumentację fotograficzną. Ustalono, że powierzchnia działki pokryta jest gromadami gruzu betonowego zmieszanego oraz ziem (odpady o kodach 17 01 01, 17 01 02, 17 01 07), które pochodzą z rozbiórki budynków przemysłowych (zgłoszenie robót rozbiórkowych [...].06.2015 r.) zlokalizowanych na nieruchomości. W dniu [...].08.2016 r. przeprowadzono drugie oględziny, które wykazały, że na przedmiotowej nieruchomości nadal znajdują się odpady o określonych kodach. Obecny przy nich pełnomocnik strony (pełnomocnictwo było sporządzone dnia [...] czerwca 2015 roku i udzielone do dnia [...].12.2016 r. i dotyczyło postępowania w sprawie usunięcia niewłaściwie składowanych odpadów nr [...]) oświadczył, że cześć odpadów pochodzi z rozbiórki budynku, część została przywieziona przez właściciela celem późniejszego wykorzystania do utwardzenia dróg, a część jest niewiadomego pochodzenia (teren częściowo nie jest ogrodzony). Pełnomocnik oświadczył też, że odpady zostaną usunięte do końca czerwca 2017 r. Mimo wezwania pełnomocnika z [...].09.2016 r. do dostarczenia zezwolenia na zbieranie odpadów na działce nr [...] obręb [...] gm. [...], nie zostało ono dostarczone. Z wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że J. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] posiada uprawnienia, od [...].11.2012 r. do [...].11.2017 r. - zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów poza instalacją dz. nr [...] gm. [...] (wprowadzone przez Starostę [...]) oraz zezwolenie na transport odpadów od [...].12.2014 r. do [...].11.2024 r. (wprowadzone przez Urząd Miasta [...]).

Organ wyjaśnił, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 3 ust 1 pkt 3 i 19 oraz art. 26 ust 1-2 i 6 ustawy o odpadach (zwanej dalej ustawą). Zgodnie z tymi przepisami posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W przypadku nieusunięcia odpadów, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. W decyzji tej określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów; rodzaj odpadów; sposób usunięcia odpadów. Odpad jest to każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany, a przez posiadacza odpadów rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z kolei zgodnie z art. 41 ust 1 ustawy prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia.

Z analizy powyższych przepisów i stanu faktycznego sprawy wynika, że adresatem decyzji o usunięciu odpadów jest wytwórca lub posiadacz odpadów, przy czym posiadaczem odpadów jest osoba faktycznie władająca odpadami. Ustawodawca zawarł także domniemanie prawne, iż to władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, ale domniemanie to należy stosować dopiero w przypadku, gdy nie można ustalić rzeczywistego posiadacza odpadów. Wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był wytwórcą odpadów. W niniejszej sprawie taką osobą jest J. S., właściciel przedmiotowej nieruchomości, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...].

Oględziny wykazały, że na nieruchomości zgromadzono odpady o kodach 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), 17 01 02 (gruz ceglany) i 17 01.07 (zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż w 17 01 06). Potwierdził to także obecny przy oględzinach pełnomocnik strony. Sam J. S. nie ponosi w odwołaniu, że w międzyczasie odpady z nieruchomości zostały usunięte. Działka nr [...] położona w [...] gm. [...], zgodnie z zapisami MPZP nie jest przeznaczona do składowania lub magazynowania odpadów. Wbrew twierdzeniom Skarżącego z zapisów w CIEDG nie wynika, aby J. S. mógł, na podstawie zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów (wydanego na podstawie starej ustawy) do [...].11.2017 magazynować odpady na przedmiotowej nieruchomości. Z wypisu z CEIDG wynika, że J. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] posiada uprawnienia, od [...].11.2012 r. do [...].11.2017 r. - zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów odzysk poza instalacją dz. nr [...] gm. [...], co ma się nijak do nieruchomości nr [...] położonej w [...] gm. [...]. Mimo prawidłowego wezwania do przestawienie stosownego zezwolenie i wyznaczenie na to terminu 14 dni, nie zostało ono organowi dostarczone.

SKO stwierdziło więc, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowo-wyjaśniające i ustalił że na przedmiotowej działce znajdują się odpady, których być tam nie powinno i które powinny być usunięte. Dlatego decyzja organu w tym zakresie jest prawidłowa i w sposób wyczerpujący uzasadniona. Organ wskazał też inne, prawem wymagane elementy decyzji nakazującej usunięcie odpadów- rodzaj odpadów, sposób usunięcia odpadów oraz termin ich usunięcia. Co do terminu usunięcia odpadów, to wskazać należy, że wyznaczony termin (30 czerwca 2017 r.), musi zostać zmodyfikowany. Strona decyzję odebrała dopiero [...] maja 2017 r. i złożyła od niej odwołanie w dniu [...] czerwca 2017 r. Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 Kpa). Z uwagi zatem na datę rozpoznania odwołania termin wykonania obowiązku nałożonego decyzją nie mógł zostać zachowany. Dlatego SKO wyznaczyło nowy termin usunięcia odpadów- do dnia 30 września 2017 roku.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan J. S. prowadzący działalność gospodarczą [...] J. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które wynikało z błędnego ustalenia przez organ II instancji, że odwołujący nie posiada zezwolenia na magazynowanie odpadów na terenie działki o nr [...] położonej w [...], gm. [...]. Wskazując na powyższe naruszenie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w ocenie skarżącego był on uprawniony do tymczasowego magazynowania odpadów budowlanych pochodzących z rozbiórki, z uwagi na posiadanie przez niego zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów ważne w okresie od dnia [...].11.2012r. do [...].11.2017. Powyższą okoliczność potwierdza treść wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Ma to zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co wynika wprost z przepisów ustawy o odpadach. Mianowicie zezwolenia na odzysk odpadów były wydawane na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 27.04.2001r. o odpadach. Wraz z wejściem w życie nowej ustawy o odpadach, co miało miejsce w dniu 23.01.2013r. zezwolenie skarżącego na odzysk odpadów nie utraciło jednakże mocy. Zgodnie bowiem z art. 232 ust. 1 ustawy z dnia 14.12.2012r. o odpadach przekształciło się ono z mocy prawa w zezwolenie na przetwarzanie odpadów, co oznacza że skarżący był uprawniony do magazynowania odpadów na przedmiotowej działce. Potwierdza to m.in. treść art. 25 ust. 3 ustawy, który stanowi że: ,,Magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Należy w tym miejscu podkreślić, że powyższa wykładnia jest prawidłowa, gdyż na kanwie obecnie obowiązujących przepisów nie ma możliwości wydawania przez organy administracji oddzielnych zezwoleń na magazynowanie odpadów. Uprawnienie do magazynowania odpadów wynika z samego faktu legitymowania się podmiotu posiadaniem zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Ponieważ jak już wyżej wskazano skarżący posiada zezwolenie na przetwarzanie odpadów, nie można było nałożyć na niego obowiązku określonego szczegółowo w pkt 1 zaskarżonej decyzji organu I instancji. Skarżący podkreślił także, że zmagazynowane na przedmiotowej nieruchomości odpady z gruzu i betonu nie powinny być zutylizowane lub unieszkodliwione, do czego zobowiązuje go zaskarżona decyzja. Są to bowiem odpady mające wartość użytkową, które chce wykorzystać przy pracach budowlanych planowanych do realizacji na działce nr [...]. Roboty o których mowa powyżej wykona w ramach działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nakazania J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], jako właścicielowi działki nr [...] położonej w [...] gm. [...], usunięcie z powyższej działki zgromadzonych odpadów o kodach 17 01 01 (odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów), 17 01 02 (gruz ceglany) i 17 01 07 (zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż w 17 01 06).

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 26

1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.

2. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami.

3. Nakaz usunięcia odpadów, o którym mowa w ust. 2, z terenów zamkniętych oraz z nieruchomości, którymi gmina włada jako władający powierzchnią ziemi, a niebędących w posiadaniu innego podmiotu - wydaje właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska.

4. Jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu.

5. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości.

6. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności:

1) termin usunięcia odpadów;

2) rodzaj odpadów;

3) sposób usunięcia odpadów.

Przechodząc do wykładni cyt. przepisu Sąd - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - w całości podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko w tym zakresie (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013 r. o sygn. akt II SA/Gd 692/13, LEX nr 1413135, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 maja 2014 r. o sygn. akt II SA/Po 121/14, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Zaznaczyć przy tym trzeba, że wymienione orzeczenia stanowią kontynuację linii orzeczniczej, przyjętej na gruncie przepisu art. 34 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.), podobnego treścią do art. 26 ust. 2, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 lipca 2011 r. o sygn. akt II SA/Gd 961/10, wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r. o sygn. akt II OSK 330/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Mianowicie, jak słusznie wskazano w pierwszym z powołanych wyżej orzeczeń prawidłowa wykładnia art. 26 ustawy o odpadach z 2012 r. wymaga odniesienia się do pojęcia "posiadacza odpadów", zdefiniowanego w art. 3 ust. 3 pkt 19 tej ustawy jako "wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów".

Analizując ostatni z powołanych przepisów stwierdzić należy, że zawarta w nim regulacja ustanawia domniemanie, wedle którego władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Zauważyć jednak należy, że omawiana ustawa nie wyjaśnia kim jest "władający powierzchnią ziemi", natomiast pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem przez władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający.

Domniemanie, na podstawie którego nakaz wydany na podstawie art. 26 ust. 2 i 3 ustawy może być skierowany do właściciela nieruchomości (gdzie znajdują się odpady) może być obalone wyłącznie w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie innego podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów - to jest innej osoby fizycznej, osoby prawnej, czy też jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej w posiadaniu odpadów. W rozpoznawanej sprawie kwestia określenia wytwórcy odpadów nie budzi jednak wątpliwości. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie kwestionował, iż jest wytwórcą odpadów znajdujących się na działce 297.

Powracając do treści art. 26 ust. 2 ustawy wskazać trzeba, że do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności:

1. istnienia odpadów,

2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów,

3. tożsamości podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów).

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia uznania przez organy, iż Skarżący określone w decyzji odpady składował w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów .

Wbrew zarzutom podniesionym przez Skarżącego, na gruncie rozpoznawanej sprawy zasadnie SKO przyjęło, powołując się na zapis w CIEDG, iż nie wynika z niego, aby J. S. mógł, na podstawie zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów (wydanego na podstawie starej ustawy) do [...].11.2017 magazynować odpady na przedmiotowej nieruchomości. Z wypisu z CEIDG wynika, że Skarżący posiada uprawnienia, od [...].11.2012 r. do [...].11.2017 r. - zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów poza instalacją ale na dz. nr [...] gm. [...]. Zezwolenie to nie daje mu zatem uprawnienia do magazynowania odpadów na działce [...], czego Skarżący miał w ocenie Sądu świadomość, bowiem [...] lipca 2016r. wystąpił z wnioskiem o udzielenia mu zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne na działce [...]. Z akt sprawy wynika, również, że nie uzyskał pozytywnej decyzji w tym zakresie. (k-10).

Sąd nie podzielił także zarzutu wskazującego, że organy nie uwzględniły okoliczności, iż odpady, których dotyczy niniejsze postępowanie mają dla niego wartość użytkową, może je bowiem zagospodarować w ramach prowadzonej przez siebie działalności.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. W ust. 10 wskazano zaś, że Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia:

1) określi listę rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalne metody odzysku,

2) może określić dla niektórych rodzajów odpadów, o których mowa w pkt 1, warunki magazynowania odpadów przeznaczonych do wykorzystania na potrzeby własne oraz dopuszczalne ilości, które te podmioty mogą przyjąć i magazynować w ciągu roku, lub sposób określenia tych ilości

- kierując się właściwościami odpadów oraz możliwościami ich bezpiecznego wykorzystania.

W rozporządzeniu z 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z dnia 20 stycznia 2016 r.)

Minister Środowiska określił:

1) listę rodzajów odpadów, które osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami, zwane dalej "podmiotami", mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalne metody odzysku;

2) warunki magazynowania odpadów przeznaczonych do wykorzystania na potrzeby własne oraz dopuszczalne ilości, które te podmioty mogą przyjąć i magazynować w ciągu roku, lub sposób określenia tych ilości, dla niektórych rodzajów odpadów, o których mowa w pkt 1.

3. Listę rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalne metody ich odzysku, warunki magazynowania niektórych odpadów przeznaczonych do wykorzystania i dopuszczalne ilości, które te podmioty mogą przyjąć i magazynować w ciągu roku, lub sposób określenia tych ilości dla niektórych rodzajów odpadów określa załącznik do rozporządzenia.

Warunkiem ewentualnej możliwości zagospodarowania odpadów w oparciu o te przepisy, byłoby wykazanie, że dojdzie do zachowania w szczególności przepisów prawa wodnego i budowlanego. Sąd zwraca uwagę, że na żadnym etapie skarżący nie wykazał, aby posiadał np. pozwolenie na budowę na działce [...], w oparciu o które można by uznać, iż może zagospodarować odpady zgodnie z w/w przepisami.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, 8, 77 § 1, 78 §2, 80 i 107 §3 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony.

W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżone decyzje zostały uzasadnione, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie rozstrzygnięć.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.