Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SO/Po 8/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Anna Jarosz /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010r. sprawy z wniosku R. N. przeciwko Wójtowi Gminy [...] w przedmiocie grzywny z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi 1. wymierza Wójtowi Gminy [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych 2. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz wnioskodawcy R. N. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

R. N., reprezentowany przez radcę prawnego G. W. pismem z dnia [...].06.2010r., złożył wniosek o wymierzenie grzywny Wójtowi gminy [...] za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu skargi z dnia [...].04 2010r. na bezczynność w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kwoty 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 240 zł, opłaty skarbowej – 17 zł i 100 zł kosztów sądowych).

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż mimo upływu ponad miesiąca od dnia złożenia skargi – nie została ona przekazana Sądowi.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku, podnosząc, że przedmiotowa skarga na bezczynność została już rozpoznana przez Sąd ( oddalona) a sprawa o udostępnienie informacji publicznej został załatwiona pismem dnia [...].05.2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Wniesienie skargi powoduje po stronie organu powstanie obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od jej wniesienia (art. 54 § 2 ppsa). Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy.

Jednym z takich przepisów jest art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznych (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej – przekazanie skargi z aktami i odpowiedzią na skargę następuje w terminie 15 dni od daty jej złożenia w organie.

W niniejszej sprawie taka sytuacja winna mieć miejsce, gdyż skarga dotyczyła bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Obowiązku tego, tj. przekazania akt w terminie 15 dni organ nie dochował.

Jak wynika z akt IV SAB/Po 45/10 dotyczących skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej – skarga ta z aktami wpłynęła do Sądu w dniu 6 sierpnia 2010r., natomiast została złożona przez pełnomocnika skarżącego w organie w dniu 28 kwietnia 2010r. – a więc z przekroczeniem terminu 15-to dniowego, który upłynął dnia 13 maja 2010r.

Mając na uwadze złożenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny przez skarżącego stwierdzić, więc należało, że w sprawie zostały spełnione warunki nałożenia takiej grzywny. Zgodnie, bowiem z przepisem art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa.

Bez znaczenia, co do zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt jest pozytywne rozpatrzenie skargi w trybie autokontroli, (co stanowi podstawę umorzenia postępowania przez sąd), oraz przesłanie przez organ odpowiedzi na skargę wraz z aktami przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny.

Takie stanowisko zajął naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 3.11.2009r., sygn. akt II GPS 3/09, w którym podniesiono między innymi, że skoro z art. 54 § 2 ppsa wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków" będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 ppsa. W rezultacie przedmiot zaskarżenia, określony w art. 55 § 1 ppsa, obejmuje nie tylko zaniechanie przekazanie sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Oznacza to, że nie przestanie on istnieć w przypadku przekazania sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. NSA wskazał, co więcej, iż nawet po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art., 55 § 1 ppsa, gdy organ przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, przepis art. 161 § 1 pkt 3 ppsa dotyczący umorzenia postępowania nie ma zastosowania, bowiem postępowanie ma swój przedmiot, wniosek nie został cofnięty ani z innych przyczyn nie stał się bezprzedmiotowy. NSA stwierdził również, że bez znaczenia jest termin posiedzenia sądu, na którym rozpozna on wniosek o wymierzenie grzywny. Nie zmienia to, bowiem faktu uchybienia terminowi ustanowionemu w art. 54 § 2 ppsa. Pozostaje, zatem bez wpływu na istnienie bądź nieistnienie przedmiotu zaskarżenia. Sąd w niniejszym składzie podziela powyższy pogląd.

Także w literaturze wykazano, że ustawa nie wskazuje na jakikolwiek związek między złożeniem wniosku, wykonaniem obowiązku, a terminem posiedzenia sądu.

Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa sąd administracyjny wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego, przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala Sądowi na miarkowanie jej wysokości, w zależności od stopnia winy organu i okoliczności sprawy.

W niniejszej sprawie przekroczenie terminu wyniosło, co prawda, ponad trzy miesiące, ale organ usprawiedliwiał tę bezczynność po pierwsze koniecznością najpierw poszukiwania odpowiednich dokumentów w archiwach, po drugie przekonaniem, że skarżący nie podtrzymuje swej skargi na bezczynność, skoro uzyskał właściwą informację publiczną. Przekonanie to okazało się błędne i skarżący nie cofnął skargi.

Mając to na względzie Sąd uznał, że odpowiednią będzie grzywna w kwocie 500 zł i orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art., 201 § 1 ppsa.

jh