Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1364/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 7, art. 24 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 9b ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 6, art. 9g ust. 2, ust. 3, art. 9h ust. 1 pkt 1, pkt 2, ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity
article: Par. 7 ust. 2, par. 8 ust. 1, par. 10, par. 11, par. 13 ust. 1, ust. 3, ust. 4, par. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 260 poz 2593
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu  zawodowego przez nauczycieli

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia 20 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego skargę oddala


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2011r.

Pismem z dnia 23 czerwca 2010r. L. B. zwrócił się do Wójta Gminy z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzaminacyjnego w sprawie nadania mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

Decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...] Wójt Gminy odmówił nadania L. B. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Wójt Gminy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006r. nr 97, poz. 674 z późn. zm.) warunkiem nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego jest: spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego, zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Organ I instancji wskazał, iż L. B. ukończył wyższe studia magisterskie na kierunku turystyka w Akademii [...] (dyplom Nr [...] z dnia 27 czerwca 1991r.); studia podyplomowe w zakresie: wychowania fizycznego w Akademii [...] (świadectwo Nr [...] z dnia 26 września 2003r.). L. B. ukończył również studia podyplomowe w zakresie: korekcja wad postawy w Akademii [...] (świadectwo Nr [...] z dnia 19 grudnia 2005r.) oraz studia podyplomowe w zakresie: przygotowania pedagogicznego w Uniwersytecie (świadectwo z dnia: luty 2003r.). W okresie od 3 września 2007r. do 3 czerwca 2010r. L. B. odbył staż na stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego w wymiarze 2 lat i 9 miesięcy na podstawie art. 9c ust. 1 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela. W dniu 10 czerwca 2010r. otrzymał pozytywną ocenę dorobku zawodowego wydaną przez Dyrektora Szkoły Podstawowej. Spełnia zatem, zdaniem organu I instancji, wymagania kwalifikacyjne.

Wójt Gminy podniósł, iż na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2010r. komisja egzaminacyjna przeprowadziła egzamin, w czasie którego L. B. dokonał prezentacji własnego dorobku zawodowego oraz odpowiadał na pytania członków komisji dotyczące wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego. Po wysłuchaniu prezentowanego przez nauczyciela dorobku zawodowego oraz po przeanalizowaniu odpowiedzi udzielonych przez nauczyciela, L. B. nie zdał egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Wójta Gminy. Tym samym L. B. nie spełnia, w ocenie organu I instancji, jednego z warunków koniecznych do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, wynikającego z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006r. nr 97, poz. 674 z późn. zm.), tj. zdania egzaminu przed komisją egzaminacyjną.

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji L. B. wniósł o zweryfikowanie na jego korzyść wyniku egzaminu na stopień nauczyciela mianowanego przeprowadzonego w dniu 9 lipca 2010r. przez komisję egzaminacyjną powołaną przez Wójta Gminy. Odwołujący się podniósł, iż zapoznał się z treścią protokołu z posiedzenia komisji egzaminacyjnej oraz z kartami indywidualnej oceny punktowej członków komisji. W jego ocenie sam egzamin oraz sposób oceniania był stronniczy, pełen nadinterpretacji, insynuacji i przeinaczeń. Treść protokołu w żaden sposób nie odzwierciedla przebiegu egzaminu. L. B. stwierdził, iż nie zgadza się z zarzutami postawionymi mu przez członków komisji, gdyż są one sprzeczne z dotychczasową oceną jego pracy. Na poparcie swoich argumentów odwołujący się przytoczył i odniósł się do wypowiedzi członków komisji egzaminacyjnej, z którymi się nie zgadzał. L. B. zarzucił również członkom komisji, iż nie byli w stosunku do niego uprzejmi. L. B. stwierdził, iż w trakcie pracy w szkole był kilkakrotnie nagradzany nagrodą dyrektora za szczególne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej. Uzyskał pozytywną ocenę dorobku zawodowego nauczyciela za okres stażu. Nigdy nie otrzymał upomnienia, ani żadnej kary w trakcie pełnienia swoich obowiązków. Rodzice uczniów nie mieli zastrzeżeń do jego pracy.

Decyzją z dnia 20 października 2010r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006r. nr 97, poz. 674 z późn. zm.), Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2010r. nr [...]. Organ II instancji wyjaśnił, iż na podstawie art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela warunkiem nadania nauczycielowi kontraktowemu stopnia nauczyciela mianowanego jest: posiadanie wymaganych kwalifikacji do prowadzonych zajęć, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Zgodnie natomiast z art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 i 9b ust. 4 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela, nauczycielowi, który nie spełnia w/w warunków, organ prowadzący szkolę odmawia nadania stopnia nauczyciela mianowanego w drodze decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu decyzji administracyjnej odmawiającej nauczycielowi nadania stopnia nauczyciela mianowanego organ prowadzący szkolę powinien wskazać, którego z wyżej wymienionych warunków nauczyciel nie spełnia.

Organ odwoławczy wskazał, iż L. B. jest zatrudniony na stanowisku nauczyciela wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej. Legitymuje się dyplomem ukończenia wyższych studiów magisterskich w zakresie turystyki, świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie wychowania fizycznego, świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie korekcji wad postawy oraz świadectwem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie przygotowania pedagogicznego. W okresie od dnia 3 września 2007r. do dnia 3 czerwca 2010r. odbył staż na stopień nauczyciela mianowanego. W dniu 10 czerwca 2010r. otrzymał pozytywną ocenę dorobku zawodowego. Organ II instancji podniósł również, iż w trakcie postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji w dniu 9 lipca 2010r., L. B. nie zdał egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Wójta Gminy, co uzasadnia odmowę nadania stopnia nauczyciela mianowanego.

Kurator Oświaty stwierdził, iż w świetle powołanych przepisów ustawy Karta Nauczyciela organ prowadzący szkołę jest związany merytorycznym stanowiskiem komisji egzaminacyjnej w sprawie zdania (bądź niezdania) egzaminu: nauczycielowi, który nie zdał egzaminu odmawia się nadania stopnia nauczyciela mianowanego (art. 9b ust. 6 ustawy Karta Nauczyciela). Zdaniem Kuratora organ rozpatrujący odwołanie od pierwszoinstancyjnej decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela mianowanego nie ma kompetencji do merytorycznego weryfikowania stanowiska komisji egzaminacyjnej lub zmiany dokonanej przez komisję oceny. Zgodnie natomiast z art. 9g ust. 8 ustawy Karta Nauczyciela nauczyciel, który nie zdał egzaminu przed komisją egzaminacyjną może złożyć wniosek o podjęcie postępowania egzaminacyjnego po odbyciu, na swój wniosek i za zgodą dyrektora szkoły, dodatkowego stażu w wymiarze 9 miesięcy.

Kurator Oświaty wyjaśnił, iż w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono postępowanie nadzorcze na podstawie art. 9h ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, jednak nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa w postępowaniu egzaminacyjnym przeprowadzonym na wniosek L. B. Organ II instancji wskazał, iż do przeprowadzenia postępowania egzaminacyjnego na wniosek L. B. z dnia 23 czerwca 2010r. Wójt Gminy Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] 2010r. powołał komisję egzaminacyjną, której skład ustalono zgodnie z przepisem art. 9g ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. nr 260, poz. 2593 z późn. zm.).

Zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia jest podniesiony przez L. B. w piśmie z dnia 14 października 2010r. fakt, że został powiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu w dniu 18 czerwca 2010r., natomiast Wójt Gminy powołał komisję egzaminacyjną do rozpatrzenia jego wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego dopiero w dniu 30 czerwca 2010r., gdyż jak wynika z § 11 ust. 3 rozporządzenia powiadomienie nauczyciela o terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu należy do organu nadającego stopień awansu zawodowego, nie zaś do komisji egzaminacyjnej. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę, że powiadomienie L. B. o terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu nastąpiło zanim złożył on stosowny wniosek o podjęcie postępowania egzaminacyjnego.

Kurator Oświaty wyjaśnił również, iż zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia MENiS w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli komisja egzaminacyjna podejmuje rozstrzygnięcie w obecności co najmniej 2/3 składu swoich członków. Komisja egzaminacyjna przeprowadziła egzamin w obecności wymaganego kworum do podejmowania rozstrzygnięć, w czasie którego L. B. dokonał prezentacji dorobku zawodowego oraz odpowiadał na pytania członków komisji. Organ II instancji stwierdził, iż każdy z członków komisji ocenił spełnianie przez L. B. wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego, określonych w § 7 ust. 2 rozporządzenia MENiS w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, według skali punktowej od 0 do 10. Średnia arytmetyczna punktów przyznanych przez poszczególnych członków komisji wyniosła 5 punktów. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 13 ust. 4 w/w rozporządzenia komisja egzaminacyjna orzekła, że L. B. nie zdał egzaminu na stopień nauczyciela mianowanego, ponieważ średnia arytmetyczna punktów uzyskanych przez wnioskodawcę nie wyniosła co najmniej 7 punktów. Z przebiegu prac komisji sporządzono protokół, w którym zawarto w szczególności uzasadnienie oceny komisji. Kurator zwrócił jednak przy tym uwagę, że przepisy regulujące postępowanie w sprawie nadania nauczycielowi stopnia awansu nie przewidują wydawania wnioskodawcy zaświadczenia o niezdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Takie zaświadczenie zostało jednak wydane L. B. w dniu 9 lipca 2010r. (Nr [...]).

Za nietrafne organ II instancji uznał podnoszone przez L. B. zarzuty odnośnie przebiegu egzaminu przed komisją egzaminacyjną. Organ wskazał, iż w części VII. protokołu z prac komisji egzaminacyjnej (zawierającej uzasadnienie oceny punktowej) odniesiono się do spełniania przez L. B. wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego, określonych w § 7 ust. 2 rozporządzenia MENiS w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Komisja wskazała na okoliczności mające wpływ na ocenę punktową, w szczególności na wymagania, których odwołujący się nie spełnił.

Organ odwoławczy nie podzielił także podnoszonego przez L. B. zarzutu, że treść protokołu w żaden sposób nie odzwierciedla przebiegu egzaminu. Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z przepisami § 14 ust. 1 pkt 4 i 7 rozporządzenia, w protokole z przebiegu prac komisji zapisano pytania, umieszczono również informacje o udzielonych przez odwołującego się odpowiedziach oraz uzasadniono rozstrzygnięcie komisji odnosząc się do spełnienia wymagań, o których mowa w § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia. Organ wyjaśnił przy tym, iż wymóg zamieszczania w protokole z posiedzenia komisji informacji o udzielonych odpowiedziach należy rozumieć jako zwięzłe omówienie, nie zaś streszczenie odpowiedzi udzielanych przez nauczyciela. Informacja o udzielonych przez nauczyciela odpowiedziach na pytania komisji stanowi element postępowania, który prowadzi do wydania oceny przez poszczególnych członków komisji i w efekcie do zdania lub niezdania egzaminu na stopień nauczyciela mianowanego. Organ II instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 1056/06, w którym stwierdzono, iż postępowanie przed komisją zakłada pewną autonomię działań z punktu widzenia oceny dorobku zawodowego nauczyciela, a wyrazem tej oceny jest uzasadnienie, zawierające stwierdzenia wartościujące i ocenne. Organ odwoławczy podniósł, iż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, umotywowana ocena komisji, w wyniku której nauczyciel nie zdał egzaminu, uniemożliwia organowi wydanie decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego. Natomiast podniesiony przez odwołującego się brak uprzejmości ze strony członków komisji egzaminacyjnej, nie może stanowić, zdaniem Kuratora, podstawy do uznania, że komisja naruszyła przepisy prawa. W związku z powyższym Kurator Oświaty nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

Z powyższą decyzją Kuratora Oświaty nie zgodził się L. B. i pismem z dnia 16 listopada 2010r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia. Skarżący podniósł, iż komisja egzaminacyjna mając autonomię w działaniach powinna oceniać nauczyciela biorąc pod uwagę jego dorobek zawodowy i umiejętności. Jednak zdaniem skarżącego, w jego przypadku ocena ta była niezgodna ze stanem faktycznym i nie brała pod uwagę całego jego dorobku zawodowego, wiedzy i możliwości na przyszłość. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że nie wykazuje umiejętności wychowawczych i że ma problemy z uczniami, gdyż ani uczniowie ani ich rodzice nie zgłaszali takich problemów. Zdaniem skarżącego, trudno mówić aby nauczyciel w szkole nie miał problemów wychowawczych, skoro rodzice dzieci też te problemy mają. Nie były to jednak problemy, których nie można rozwiązać. Skarżący stwierdził, iż rozmawia z dziećmi o ich problemach, kłopotach i o tym informuje dyrekcję. Uważa, iż mówienie o problemach wychowawczych nie może świadczyć o jego braku umiejętności w pracy z dziećmi.

Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem, że ma braki wiedzy w zakresie psychologii. Wyjaśnił, iż uczestniczył w kilkugodzinnych konsultacjach psychologicznych z psychologiem, sporządzał opinie o uczniach dla potrzeb poradni pedagogiczno-psychologicznych.

Ponadto skarżący stwierdził, iż trudno przy wykonywaniu zawodu nauczyciela wychowania fizycznego nie przestrzegać przepisów BHP, zarówno na sali gimnastycznej, jak i poza nią. Wskazał, iż występował o montaż drabinek zabezpieczających grzejniki, zabezpieczył pokrywy studni wewnątrz szkoły. Z boiska szkolnego usunął wystające elementy betonowe. Wykonał niezależne boisko do siatkówki aby słupki nie stanowiły zagrożenia. Dla uczniów uprawiających narciarstwo wypożyczał kaski na zawody oraz podejmował wiele innych działań mających zapewnić bezpieczeństwo dzieciom. Skarżący stwierdził, iż w odwołaniu w sposób szczegółowy opisał swój udział w życiu szkoły.

Skarżący uważa, iż jego ocena przez dyrektora szkoły z egzaminu w zupełności nie pokrywa się z ocenami wystawianymi do tej pory przez dyrektora, a w szczególności z oceną z dnia 10 czerwca 2010r.

Skarżący zgodził się z twierdzeniem, że w protokole komisji powinny znajdować się zwięzłe informacje o udzielanych przez nauczyciela odpowiedziach, niemniej jednak uważa, że powinny to być informacje rzetelne i prawdziwe, odzwierciedlające dorobek zawodowy nauczyciela. Zdaniem skarżącego, autonomia działań komisji nie powinna mieć znamion dowolności. Stwierdził, iż podniesiony przez niego zarzut w stosunku do komisji, że prowadziła postępowanie nieuprzejmie i arogancko nie jest negatywną oceną umiejętności komisji, czy też naruszenia przez nią przepisów, ale świadczyć może o nieprofesjonalnym traktowaniu postępowania.

Skarżący podniósł, iż zarzucono mu brak znajomości Karty Nauczyciela, jak również przepisów o systemie oświaty, a jego zdaniem to komisja wydała zaświadczenie o niezdaniu egzaminu, chociaż wydawanie takich zaświadczeń nie jest przewidziane. Skarżący uważa, iż popełniono także błędy formalne, takie jak powiadomienie go o terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu, zanim jeszcze złożył stosowny wniosek o podjęcie postępowania egzaminacyjnego. W opinii skarżącego, indywidualne karty oceny punktowej daleko odbiegały od jego oceny jako nauczyciela wystawianej przez dyrektora szkoły. Przyczyny niezdania egzaminu skarżący upatruje w tym, że zgłaszał do dyrekcji szkoły problemy związane z warunkami jego pracy, jak również warunkami dotyczącymi bezpieczeństwa uczniów. Skarżący stwierdził, że gdyby nie zgłaszał żadnych problemów byłby inaczej postrzegany. Pomimo tego skarżący uważa jednak, że rzetelnie wywiązywał się z nałożonych obowiązków i przy skromnych warunkach jego praca była wydajna.

Zdaniem skarżącego, zarówno konkurs jak i jego przeprowadzenie zawierają nieścisłości, których nie wyjaśniono. Prowadzenie zajęć z wychowania fizycznego ściśle związane jest z warunkami i możliwościami danej szkoły. Warunkami tymi są często pogoda, niemożliwość korzystania z hali sportowej bądź też brak zainteresowania daną dyscypliną ze strony uczniów. Skarżący uważa, iż brak działań integracyjnych nie wynika z jego umiejętności, ale z charakteru uczniów, ich stosunku do pedagogów, jak również zachowań i poglądów wyniesionych z domu, bądź nabytych. Ponadto zdaniem skarżącego z podanych w odwołaniu faktów nie można wysuwać wniosków, że w minimalnym stopniu angażował się w swojej pracy, czy też słabo organizował swoje zajęcia, bo stwierdzenia te nie są prawdziwe.

W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 24 października 2011r. L. B. odniósł się do argumentów Kuratora Oświaty podniesionych w odpowiedzi na skargę. Skarżący stwierdził, iż wyroki sądów administracyjnych, na które powołał się organ w swoim piśmie dotyczą rozmowy kwalifikacyjnej będącej jednym z warunków uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela stażysty i nauczyciela mianowanego. Natomiast w przypadku nauczyciela kontraktowego właściwy jest egzamin przed komisją egzaminacyjną (art. 9b Karty Nauczyciela). Skarżący uważa zresztą, że w dniu 9 lipca 2010r. miał miejsce nie egzamin lecz właśnie rozmowa kwalifikacyjna. W odczuciu skarżącego komisja działała niemerytorycznie oraz przekroczyła swoje uprawnienia. Ponadto w protokole znalazły się informacje, o których nie było mowy podczas egzaminu, a Kurator Oświaty dokonał sprawdzenia pracy komisji jedynie pod kątem formalnym. Skarżący wskazał, iż zwrócił się do Dyrektora Delegatury Kuratorium Oświaty, Delegatura [...] z szeregiem pism z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Odpowiedzią Dyrektora Delegatury Kuratorium Oświaty było wyjaśnienie iż, każdy z członków komisji ocenia spełnienie przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego oraz że nie można się wypowiedzieć na temat indywidualnego stanowiska członków komisji. Zdaniem skarżącego, Dyrektor Delegatury nie podjął żadnych kroków mających na celu sprawdzenie, czy oceny komisji były merytoryczne oraz czy członkowie komisji nie przekroczyli swoich uprawnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpatrując skargę L. B. w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku - Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 97, poz. 674 ze zm.). W myśl art. 9b ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3, odbycie stażu, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1-3, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6, oraz w przypadku nauczyciela kontraktowego - zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną. W przypadku natomiast niespełnienia przez nauczyciela warunków, o których mowa w ust. 1, dyrektor szkoły lub właściwy organ, o którym mowa w ust. 4 pkt 2-4, odmawia nauczycielowi, w drodze decyzji administracyjnej, nadania stopnia awansu zawodowego (art. 9b ust.6 ustawy).

Uzyskanie zatem kolejnego stopnia awansu zawodowego jest uzależnione od kumulatywnego spełnienia przez nauczyciela trzech warunków: posiadania wymaganych kwalifikacji, odbycia stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego i uzyskania pozytywnego wyniku w postępowaniu przed komisją egzaminacyjną. Użycie przez ustawodawcę w treści art. 9b ust. 6 ustawy Karta Nauczyciela słowa "odmawia" oznacza natomiast, iż nie ma w tym względzie miejsca na dowolność organu i w przypadku braku spełnienia jednej z wymienionych wyżej przesłanek jest on zobligowany do wydania decyzji odmownej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż bezspornym jest, że skarżący L. B. spełnił jedynie dwa wskazane powyżej warunki tj. posiada odpowiednie kwalifikacje (dyplom ukończenia studiów magisterskich na kierunku turystyka Akademii [...], studia podyplomowe w zakresie korekcja wad postawy w Akademii [...] i studia podyplomowe w zakresie przygotowania pedagogicznego w Uniwersytecie), a także w okresie od 3 września 2007r. do 3 czerwca 2010r. odbył staż na stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego i w dniu 10 czerwca 2010r. otrzymał pozytywną ocenę dorobku zawodowego wydaną przez Dyrektora Szkoły Podstawowej. Nie spełnił natomiast trzeciego warunku, jakim jest zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Wójta Gminy. L. B. nie uzyskał wymaganej do zaliczenia egzaminu przez komisję egzaminacyjną ilości punktów, o których mowa § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260, poz. 2593 ze zm.) - średnia arytmetyczna punktów powinna wynosić co najmniej 7.

Należy zaznaczyć, iż rozstrzygnięcie komisji egzaminacyjnej stanowi jeden z elementów postępowania w toku rozstrzygania sprawy o nadanie stopnia awansu zawodowego (por. postanowienie NSA z 18 stycznia 2011r., I OSK 1158/10 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 stycznia 2008r., II SA/Go 762/07). Postępowanie to kończy się decyzją o nadaniu lub odmowie nadania takiego stopnia. Orzeczenie komisji nie jest zatem samodzielną decyzją administracyjną i może być oceniane dopiero w ramach końcowego rozstrzygnięcia, w więc w ramach oceny decyzji w sprawie nadania bądź odmowy nadania stopnia awansu zawodowego. Rozstrzygnięcie komisji egzaminacyjnej nie może podlegać pełnej merytorycznej kontroli Sądu. Postępowanie przed komisją egzaminacyjną, w skład której wchodzą profesjonaliści mający stosowną wiedzę i doświadczenie umożliwiające ocenę spełniania przez nauczyciela wymagań niezbędnych do uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego w skali punktowej, zakłada bowiem pewną autonomię działań z punktu widzenia oceny dorobku zawodowego nauczyciela i jego kwalifikacji, a wyrazem dokonanej ceny jest uzasadnienie, zawierające stwierdzenia wartościujące i ocenne (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 1056/06). Sąd administracyjny w ramach swojej kognicji uprawniony jest jedynie do oceny pracy komisji i sposobu procedowania pod kątem formalnym (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2008r., III SA/Łd 700/07 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 stycznia 2008r., II SA/Go 762/07). Oznacza to, że kontrolując legalność decyzji Kuratora Oświaty, Sąd badał między innymi, czy komisja podjęła postępowanie kwalifikacyjne na wniosek nauczyciela (art. 9b ust. 3 ustawy), czy jej prace zostały przeprowadzone w wyznaczonym terminie (art. 9b ust. 3 ustawy), czy powołał ją właściwy organ i we właściwym składzie (art. 9g ust. 3 i § 10 rozporządzenia), czy postępowanie kwalifikacyjne było poprzedzone formalną analizą dokumentacji i czy komisja przeanalizowała dokumentację oraz pozostałe elementy, o których mowa w § 11 rozporządzenia.

W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że ocena komisji egzaminacyjnej nie budzi żadnych zastrzeżeń Sądu z punktu widzenia przywołanych powyżej kryteriów. Do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego Wójt Gminy zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] 2010r. powołał komisję egzaminacyjną, której skład ustalono zgodnie z przepisem art. 9g ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. nr 260, poz. 2593 z późn. zm.). W dniu 9 lipca 2010 roku komisja egzaminacyjna podjęła rozstrzygnięcie w obecności wymaganego kworum do podejmowania rozstrzygnięć, tj. co najmniej 2/3 składu swoich członków, zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia MENiS w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Podczas egzaminu L. B. dokonał prezentacji dorobku zawodowego oraz odpowiadał na pytania członków komisji. Każdy z członków komisji ocenił spełnianie przez L. B. wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego, określonych w § 7 ust. 2 rozporządzenia MENiS w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli, według skali punktowej od 0 do 10. Średnia arytmetyczna punktów przyznanych przez poszczególnych członków komisji wyniosła 5 punktów. Na tej podstawie, w oparciu o § 13 ust. 4 w/w rozporządzenia, komisja egzaminacyjna orzekła, że L. B. nie zdał egzaminu na stopień nauczyciela mianowanego, ponieważ średnia arytmetyczna punktów uzyskanych przez wnioskodawcę nie wyniosła co najmniej 7 punktów. Z przebiegu prac komisji sporządzono protokół, w którym zawarto w szczególności uzasadnienie oceny komisji. Protokół ten, zdaniem Sądu, spełnia wszystkie przesłanki określone w § 13 ust. 3 i § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 roku w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. Informacja o udzielonych przez skarżącego odpowiedziach na pytania komisji stanowiła element postępowania, który doprowadził do wydania oceny przez poszczególnych członków komisji i w efekcie do niezdania egzaminu przez skarżącego. Uzasadnienie komisji zawiera informacje o udzielonych przez skarżącego odpowiedziach na postawione pytania i wyjaśnia dlaczego skarżący nie spełnił wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Przyczyną odmowy nadania stopnia nauczyciela mianowanego był brak akceptacji komisji, spowodowany uzyskaniem przez skarżącego zbyt niskiej liczby punktów podczas przeprowadzonego egzaminu.

W niniejszej sprawie zdaniem Sądu komisja egzaminacyjna rozpatrująca wniosek L. B. działała zgodnie z procedurą określoną w przepisach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 roku i prawidłowo oceniała spełnienie przez skarżącego wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego, zawartych w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Ponieważ w toku niniejszego postępowania Sąd był uprawniony jedynie do kontroli czy zaprezentowane przez komisję stanowisko, jako jeden z warunków uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, nie jest obarczone wadą formalną, która w konsekwencji mogłaby podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia, poza zakresem kontroli sądowej pozostało, co należy szczególnie zaakcentować w świetle zarzutów skargi, merytoryczne badanie zasadności zastosowanej przez Komisję punktacji, skoro mieściło się ono w zakresie dozwolonej skalą punktacji.

Brak jest zatem podstaw prawnych do zakwestionowania dokonanej przez komisję egzaminacyjną oceny, chociaż ocena ta nie spełniła oczekiwań skarżącego.

Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie komisji egzaminacyjnej jest wiążące dla organ podejmującego decyzję w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, pod warunkiem stwierdzenia przez ten organ braku naruszeń prawa w wydaniu przez komisję danego rozstrzygnięcia (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 1056/06). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie orzekające w sprawie organy administracyjne prawidłowo dokonały oceny zgodności z prawem trybu przeprowadzenia postępowania egzaminacyjnego i prawidłowo oparły zaskarżoną decyzję na wynikach tego egzaminu. W decyzji odmawiającej nadania stopnia awansu zawodowego organ decyzyjny nie ma obowiązku powtórnie dokonywać oceny dorobku zawodowego nauczyciela i jego kompetencji w zakresie objętym postępowaniem przed komisją egzaminacyjną. Wystarczające było zatem odwołanie się w zaskarżonej decyzji do stanowiska komisji i uzasadnienia jej rozstrzygnięcia oraz dokonanie oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem oraz kompletności motywów. Prawidłowo umotywowana ocena komisji, w wyniku której nauczyciel nie zdał egzaminu, uniemożliwiała organowi wydanie skarżącemu decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego.

Niezależnie od powyższego, podkreślenia w niniejszej sprawie wymaga, że czynności podejmowane przez komisję egzaminacyjną podlegają, stosownie do treści art. 9h ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela, nadzorowi ze strony organu sprawującego nadzór pedagogiczny, czyli w tym przypadku Kuratora Oświaty. Jednakże zaakcentować należy, że jest to postępowanie odrębne od dwuinstancyjnego postępowania w sprawie o nadanie stopnia awansu zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2005 roku, sygn. akt II SA/Wa 1356/04, LEX nr 165763). Z akt niniejszej sprawy wynika zresztą, że w toku postępowania odwoławczego Kurator przeprowadził postępowanie nadzorcze na podstawie art. 9h ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, jednak nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w postępowaniu egzaminacyjnym przeprowadzonym na wniosek L. B.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego należy stwierdzić, że podnoszony brak uprzejmości ze strony członków komisji egzaminacyjnej, nie daje podstaw do uznania, że komisja naruszyła przepisy prawa. Skarżący nie wykazał braku bezstronności członków komisji egzaminacyjnej, żaden z członków komisji nie podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 §1 kpa, znajdującym odpowiednie zastosowanie wobec komisji działającej na podstawie art. 9 g ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2006r., I OSK 1001/05).

Sąd podziela pogląd organu, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest również podniesiony przez L. B. fakt, że został powiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu w dniu 18 czerwca 2010r., natomiast Wójt Gminy powołał komisję egzaminacyjną do rozpatrzenia jego wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego dopiero w dniu 30 czerwca 2010r. Takie działanie organu nie stanowiło naruszenia prawa, gdyż, jak wynika z § 11 ust. 3 cyt. rozporządzenia, powiadomienie nauczyciela o terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu należy do organu nadającego stopień awansu zawodowego (i organ ten wnioskodawcę powiadomił), a nie do komisji egzaminacyjnej. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostawało także uchybienie organu polegające na powiadomieniu skarżącego o terminie i miejscu egzaminu przed formalnym złożeniem przez niego wniosku. Także uchybienie organu polegające na wydaniu wnioskodawcy zaświadczenia o niezdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie.

Podsumowując: w ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, co z kolei oznacza, iż skarżący nie spełnił warunków określonych w art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku Karta Nauczyciela. Z uwagi na powyższe organy obu instancji prawidłowo, w oparciu o art. 9b ust. 6 w związku z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela, odmówiły skarżącemu nadania stopnia nauczyciela mianowanego w drodze decyzji administracyjnej, wskazując jednocześnie warunek, którego nie spełnił. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa, a przytoczona argumentacja w pełni zasługuje na uwzględnienie. Organy rozpoznające sprawę wnikliwie oceniły materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Podnoszone natomiast w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił, orzekając jak w sentencji wyroku.