Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2494/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 64 ust. 1, art. 55, art. 60, art. 56 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nałożonej kary pieniężnej; uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] maja 2013 r. skarżący W. G. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o umorzenie kary pieniężnej w kwocie 3.000,00 zł nałożonej na zobowiązanego decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. (nr [...]) oraz utrzymującą ją w mocy decyzją z [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) za naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych.

Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż przejazd był incydentalny, nie pracował nigdy jako kierowca zawodowy i nie miał wiedzy dotyczącej obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd. Pracodawca J. K., jak zaznaczył autor wniosku nie poinformował go o konieczności wniesienia opłaty, a odmowa wykonania przejazdu groziła utratą pracy. Po kontroli Inspekcji Transportu Drogowego, jak wskazał wnioskodawca, jego pracodawca zwolnił go z pracy.

Zobowiązany podkreślił w treści wniosku, że nałożona kara jest wysoka i w obecnej sytuacji nie jest w stanie ją uregulować. Nie posiada majątku, mieszka u rodziców, przez 4 miesiące był bezrobotny. Autor wniosku podał, że jest obecnie zatrudniony w firmie "Tr." A. G. z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 1320,43 zł. (jej część jest obciążona z tytułu zajęcia komorniczego), a także spłaca pożyczkę. Ma na utrzymaniu 4-letniego syna.

Pismem z 13 maja 2013r. organ wezwał stronę do przedstawienia okoliczności uzasadniających zastosowanie ulgi, pozwalających w szczególności na określenie możliwości płatniczych strony, jej sytuacji rodzinnej, majątkowej oraz stanu zdrowia zobowiązując jednocześnie do przedłożenia dokumentów uzasadniających i potwierdzających wystąpienie powyższych okoliczności.

W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca przekazał zaświadczenie o dochodach netto, kopię zawiadomienia o zmianie wysokości raty pożyczki, decyzję dot. zajęcia przez komornika wynagrodzenia za pracę.

Decyzją z [...] czerwca 2013r. znak [...], organ odmówił umorzenia należności z tytułu nałożonej kary.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, wskazując jednocześnie, iż decyzje w sprawie zastosowania ulgi, o którą zwrócił się skarżący wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, którego granice wyznacza interes społeczny i słuszny interes obywateli. Określając motywy rozstrzygnięcia organ wskazał, iż podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności, organ ma na względzie interes Skarbu Państwa w zestawieniu z interesem strony i jej sytuacją majątkową. Na podstawie przedstawionych przez stronę dokumentów w ocenie organu nie zaistniały podstawy do zastosowania wnioskowanej ulgi. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że podniesione przez wnioskodawcę okoliczności (w tym. m.in., że przejazd był jednorazowy, nie pracował jako kierowca zawodowy, nie miał wiedzy, iż przejazd drogą był płatny), nie mogą stanowić podstawy do umorzenia kary nałożonej za wykonanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Uzasadniając decyzję organ wskazał ponadto, iż z przedstawionych dokumentów nie wynika, aby w rozpatrywanej sprawie zaistniały niezależne od strony nadzwyczajne przypadki uniemożliwiające stronie realizacje obowiązku uregulowania należności wobec Skarbu Państwa, chociażby w formie ratalnej. Organ wskazał ponadto, iż ustalenia stanu faktycznego poczynione na podstawie zebranego materiału dowodowego mogłyby stanowić podstawę ewentualnego rozłożenia należności na raty.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wnioskiem z 5 lipca 2013 r. W. G. zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że obecna sytuacja finansowa w jakiej się znajduje jest bardzo trudna. Po potrąceniu pozostaje mu wynagrodzenie w kwocie 348 zł., którą przeznacza na utrzymanie rodziny, obecnie jak wskazał wnioskodawca zamieszkuje z synem i z partnerką, która pozostaje bez zatrudnienia.

Mając na względzie treść wniosku oraz fakt nieprzedstawienia nowych okoliczności, pismem z 18 lipca 2013 r. organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia nowych okoliczności uzasadniających zastosowanie ulgi w umorzeniu przedmiotowej należności oraz dokumentów je potwierdzających.

Po ponownym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ dokonał ponownej oceny ustalonego stanu faktycznego, w kontekście przesłanek umorzenia, wskazanych w ustawie o finansach publicznych i decyzją z [...] września 2013 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] czerwca 2013 r. odmawiając tym samym całkowitego umorzenia należności obciążającej stronę.

W uzasadnieniu organ szczegółowo wyjaśnił kwestie związane ze stosowaniem ulg przewidzianych w ustawie o finansach publicznych oraz odniósł ustawowe przesłanki warunkujące zastosowanie ulg, do okoliczności sprawy - ustalonych na podstawie zebranego materiału dowodowego. Organ ponownie pouczył stronę o możliwości wystąpienia z wnioskiem o rozłożenie na raty nałożonej kary.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o umorzenie w całości nałożonej kary. Jak wyjaśnił w treści skargi, w dniu 25 listopada 2011r. wykonywał polecenie służbowe, które otrzymał od swojego pracodawcy J. K., a polegało ono na przewiezieniu towaru samochodem dostawczym. Skarżący podkreślił, że nie miał wiedzy dotyczącej braku wyposażenia samochodu w urządzenie do elektronicznego poboru opłat viaBox, a ponadto odmowa wykonania tego polecenia, oznaczałaby dla niego utratę pracy. Zaskarżona decyzja, co zaznaczył autor skargi jest dla niego krzywdząca, ponieważ dochody, które uzyskuje nie wystarczają na utrzymanie rodziny i zaspokojenie potrzeb dwojga dzieci.

Na etapie postępowania sądowego skarżący dołączył do akt sprawy m.in. orzeczenie o niepełnosprawności syna A. G. (całościowe zaburzenie rozwojowe o charakterze autyzmu), zaświadczenie z 12 marca 2014r. o odbyciu cotygodniowych zajęć terapeutycznych przez A. G. w roku 2013 w ośrodku "N." w L.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada czy postępowanie w wyniku którego wydany został zaskarżony akt, dokonana czynność, przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi oraz czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

W przedmiotowej sprawie istotę sporu pomiędzy skarżącym a organem administracji stanowi odmowa umorzenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych nałożonych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Wobec tak sformułowanego żądania strony zastosowanie w sprawie miał art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, w myśl którego właściwy organ może - na wniosek zobowiązanego - udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Z kolei z art. 60 pkt 7 tej ustawy wynika, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.

Zgodnie z art. 55 ustawy o finansach publicznych należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. W myśl art. 56 ust. 1 tej ustawy należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości, m.in. jeżeli: zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne (pkt 3); zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny (pkt 5).

Z art. 64 ust. 1 i art. 55 i 56 ustawy o finansach publicznych wynika, że decyzje wydawane na podstawie tych przepisów mają charakter decyzji uznaniowych.

Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Oczywistym przy tym jest, że wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji. W szczególności, gdy decyzja jest dla strony niekorzystna, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący wyjaśnić przyczyny i przebieg przeprowadzonego rozumowania. W ramach uznania administracyjnego, organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, co oznacza, że może – w przypadku stwierdzenia przesłanki – uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Rozstrzygnięcie to nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

W świetle art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. To zaś oznacza, że orzekając o umorzeniu należności, organ za podstawę rozstrzygnięcia może mieć albo przesłankę ważnego interesu dłużnika, albo przesłankę interesu publicznego, albo obie te przesłanki łącznie. Nie oznacza to natomiast, że organy zobowiązane są do rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem ważnego interesu strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny, przez który często organy zdają się rozumieć interes budżetu państwa (por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Wyd. Praw. Lexis Nexis, S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, str. 319).

Działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego. Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron – interesu obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 182/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym, o ile ten ostatni można uznać za słuszny interes strony. Oznacza to, że w każdym przypadku organ ma obowiązek wskazać nie tylko, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, ale także, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli (por. wyrok SN z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, publ. OSNCP 1994/9/181).

W ocenie GDDKiA wniosek strony, mimo wykazanej trudnej sytuacji życiowej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż umorzenie należności naruszałoby interes publiczny ze względu na charakter należności i uszczuplenie dochodów budżetu państwa.

Takie stanowisko organu w świetle tego co wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny nie zasługuje na aprobatę. Przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, tj. art. 55, art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 i art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, nie wykluczają możliwości umarzania należności pochodzących z niezapłaconych kar.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, że skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia w wysokości 1680 zł, ma na utrzymaniu dwoje dzieci (płaci alimenty) a partnerka, z którą prowadzi gospodarstwo domowe jest osobą bezrobotną. Ponadto syn A. jest dzieckiem niepełnosprawnym, co z kolei wiąże się z kosztami jego leczenia i rehabilitacji (m.in. wyjazdy do L. na bloki zajęć terapeutycznych). Zdaniem Sądu, wskazuje to jednoznacznie, że potrzeby życiowe rodziny, w tym dzieci zaspokajane są poniżej poziomu minimum socjalnego, czego organ nie uwzględnił. Należy przypomnieć, że skarżący i jego partnerka mieszkają w małej miejscowości, gdzie rynek pracy jest bardzo ograniczony. Dlatego też wyjaśnienia strony dot. bezskuteczności starań o pracę są w pełni wiarygodne.

Sąd zwraca także uwagę, że brak interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem kary pieniężnej nie został w sprawie w sposób dostateczny wykazany. W ocenie Sądu interes publiczny nie powinien być rozumiany, jako sprzeczny z indywidualnym interesem obywatela. Sytuacja, w której zapłata zaległości powoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego i jego rodzinę, pozbawionych możliwości zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb życiowych, do innej formy pomocy państwa, powodującej również konieczność korzystania z publicznych środków finansowych, niewątpliwie nie jest zgodna z interesem tego obywatela, jednocześnie nie jest również zgodna z interesem publicznym.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje wprost, że sytuacja finansowa rodziny skarżącego jest bardzo trudna i uzasadnia stwierdzenie, że spłata zadłużenia pociągnęłaby za sobą zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Biorąc pod uwagę już chociażby tę okoliczność, że wynagrodzenie skarżącego (netto 1680 zł.), podlega zajęciu komorniczemu, spłaca pożyczkę, a na utrzymaniu pozostaje jego rodzina, dzieci trudno przyjąć, że wyegzekwowanie od strony zaległych należności jest realne, a w szczególności, że może pozostawać w zgodzie z interesem publicznym i słusznym interesem obywatela.

Przyjęcie stanowiska, że "interes publiczny" ma wyższą rangę niż "ważny interes dłużnika" oznacza, że norma prawna, która dopuszcza umorzenie należności w uzasadnionych przypadkach, wobec bezustannie niezadowalającego stanu finansów publicznych nie znalazłaby w praktyce w ogóle zastosowania. Takie rozumowanie byłoby natomiast sprzeczne ze społeczną funkcją omawianej instytucji prawnej (zob. wyrok NSA z 20 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 345/06 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, zabrakło szczegółowego rozważenia i indywidualnego podejścia do szczególnej sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego z punktu widzenia skutków dla zobowiązanego i jego rodziny, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie mieści się w sferze swobodnego uznania, lecz nosi cechy dowolności.

Reasumując, w świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że ustalenia dokonane przez organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego są niepełne i w konsekwencji niewyczerpująco rozpatrzone, co doprowadziło do wydania decyzji o nieprzekonującej treści i tym samym krzywdzącej skarżącego, czym dopuszczono się naruszenia reguł procesowych zawartych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenia prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych.

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy - mając na uwadze wskazania Sądu - winien rozważyć, czy w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie kary pieniężnej.

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, organ ponownie badając sprawę winien poddać wnikliwej analizie sytuację życiową i materialną wnioskodawcy oraz jego rodziny, ze szczególnym uwzględnieniem dochodów i niezbędnych wydatków, biorąc pod uwagę konieczność utrzymania gospodarstwa domowego na poziomie niezagrażającym egzystencji oraz uwzględniając obciążenia wynikające z innych tytułów. Na tej dopiero podstawie, organ będzie mógł sformułować realną i racjonalną ocenę dotyczącą obecnej i przyszłej sytuacji finansowej skarżącego i jego rodziny oraz perspektyw uzyskania dochodów na poziomie umożliwiającym zapłatę kary pieniężnej. Ocena ta winna uwzględniać indywidualną, obiektywnie trudną sytuację zobowiązanego.

W przypadku zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości co do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, organ ma obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie. Należy też pamiętać, że wniosek może zawsze zostać uwzględniony częściowo i ulga zastosowana do części zobowiązania, co umknęło całkowicie organom obu instancji.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.