Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 829/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie: WSA Bronisław Szydło WSA Adam Lipiński (spr.) Protokolant Michał Sułkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatrudnienia cudzoziemca - oddala skargę -


UZASADNIENIE

II SA/Wa 829/04

UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo "L." Spółka z o.o. w dniu [...] grudnia 2003 r. uzyskała przyrzeczenie na wykonywanie w okresie od [...] stycznia do [...] grudnia 2003 r. pracy (zatrudnienie członka zarządu spółki) przez S.G. - obywatela I.. Przeprowadzona w dniu [...] lutego 2003 r. kontrola wykazała, że pan S.G. był w powyższej Spółce zatrudniony już od [...] października 2002 r. do dnia kontroli. W tym samym dniu, w którym przeprowadzono kontrolę, Spółka uzyskała zezwolenie na zatrudnienie S.G., a w dniu [...] maja 2003 r. wydano cudzoziemcowi kartę stałego pobytu.

Przeprowadzona w dniu [...] maja 2003 r. kontrola w innej Spółce "B." wykazała zatrudnienie pana S. G. na stanowisku członka zarządu od [...] listopada 2001 r. do dnia kontroli. Przedsiębiorstwo to starania o legalne zatrudnienie cudzoziemca podjęło dopiero [...] lipca 2003 r. (data złożenia wniosku).

Inna kontrola w Spółce "B." wykazała zatrudnienie bez zezwolenia pana S. G. w okresie od [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] sierpnia 2003 r.

W postępowaniach o wykroczenie prowadzonych w tych sprawach pan S. G. złożył wnioski o dobrowolne poddanie się karze.

W dniu 22 października 2003 r. Przedsiębiorstwo "L." Spółka z o.o. złożyło wniosek o przedłużenie przyrzeczenia zatrudnienia pana S. G. na dalszy okres po [...] grudnia 2003 r. Rozpatrując powyższą sprawę Wojewoda [...] wydał w dniu [...] listopada 2003 r. decyzję odmawiającą, argumentując ją potwierdzonymi wyżej faktami naruszania przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W wyniku odwołania, złożonego przez "L." Spółka z o.o. sprawę rozpatrywał Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, który w dniu [...] marca 2004 r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister potwierdził prawidłowość ustaleń organu I instancji w przedmiocie zatrudnienia cudzoziemca bez wymaganego prawem zezwolenia i tym samym kilkakrotne naruszenie przepisu art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514). Minister wskazał także, że w niniejszej sprawie, odmawiając wydania przyrzeczenia na dalsze zatrudnienie, słusznie zastosowano przepis § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemcom (Dz. U. Nr 153, poz. 1766). Przepis ten nakazuje, przy wydawaniu tego typu decyzji, branie także pod uwagę informacji o naruszaniu przez cudzoziemca obowiązujących przepisów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców oraz naruszenie art. 31 ust. 3 oraz art. 2 i 7 Konstytucji, a także naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem skarżącego brak jest przesłanek do przyjęcia, iż pan S. G.naruszył przepisy prawa w sposób o tyle istotny, który miałby skutkować wobec niego wydanie odmowy przedłużenia przyrzeczenia dalszego zatrudnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowi art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). W dniu wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji art. 50 ust. 1 miał następujące brzmienie: "Cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Z obowiązku tego są zwolnieni cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się, zgodę na pobyt tolerowany, status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej lub korzystający z ochrony czasowej na jej terytorium".

Zgodnie zaś z art. 50 ust. 2 tej ustawy warunkiem wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę jest wcześniejsze uzyskanie przez pracodawcę przyrzeczenia i uzyskanie przez cudzoziemca odpowiedniej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku, gdy cudzoziemiec posiada odpowiednią wizę lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wojewoda wydaje decyzję w sprawie zezwolenia na pracę. Przepisy ust. 4-8 stosuje się odpowiednio (ust. 3). Przyrzeczenie wydaje pracodawcy wojewoda, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 6c ust. 1 pkt 3. Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę są wydawane na czas oznaczony dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy (ust. 8). Przyrzeczenie jest swego rodzaju promesą udzielaną w sytuacji oczekiwania na możliwość wydania zezwolenia.

Wymóg posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemców pełniących funkcje w zarządach organów osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą istnieje od dnia 1 stycznia 2002 r., zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę. Przepisy obowiązujące do tej daty nie nakładały obowiązku posiadania zezwolenia na pracę cudzoziemca pełniącego funkcję statutową w spółce, jednakże z zastrzeżeniem, że zezwolenie to nie jest wymagane do czasu otrzymania decyzji wojewody, nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2002 r. - § 2 pkt 14 rozporządzenia. Data 31 marca 2002 r. jest więc datą końcową, od której każdy cudzoziemiec pełniący statutową funkcję w zarządach organów osób prawnych powinien legitymować się stosownym zezwoleniem na wykonywanie legalnej pracy.

W tym miejscu stwierdzić należy, że wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą - art. 2 ust. 1 pkt 22 b cytowanej wyżej ustawy. Zatem obowiązkiem posiadania zezwolenia na zatrudnienie objęci są cudzoziemcy będący członkami zarządów spółek, którzy zostają zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, umowy menedżerskiej czy umowy zlecenia, jak również ci, których stosunek członkostwa w zarządzie powstał z mocy aktu powołania spółki, bez nawiązania jakiejkolwiek formalnej umowy o sprawowanie zarządu czy pełnienie funkcji. Ustawodawca nie uzależnia tu zgody na otrzymanie zezwolenia od tego, czy spółka istotnie podjęła działalność, czy też nie.

Zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766), wojewoda wydaje decyzję o odmowie udzielenia przyrzeczenia, gdy pracodawca wnioskuje o wydanie przyrzeczenia dla cudzoziemca, który wcześniej naruszył przepisy obowiązujące w RP. Pełnienie przez pana S. G. funkcji członka zarządu w trzech przedsiębiorstwach "B." Sp. z o.o., "L." Sp. z o.o. i "B." Sp. z o.o. po dniu 31 marca 2002 r. jest bezsporne, przy czym w niniejszej sprawie istnieją okresy, gdy cudzoziemiec ten pełnił funkcję członka zarządu w przedsiębiorstwach, bez zezwolenia, co stanowi naruszenie obowiązujących przepisów prawa. W takim stanie faktycznym trudno nie podzielić stanowiska organu co do oceny zachowania pana S. G. w zakresie przestrzegania prawa i co do świadomości swoich działań w tym zakresie, dlatego przywołanie tego przepisu w zaskarżonej decyzji jest w pełni uzasadnione.

W omawianym okresie obowiązywał przepis § 2 pkt 12, który wyraźnie wskazywał, że wykonywanie funkcji w zarządzie osoby prawnej nie wymaga zezwolenia, jeżeli ta osoba wykonuje pracę na terytorium Polski do 30 dni kalendarzowych. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 22 b wykonywanie pracy przez cudzoziemca - oznacza zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Ustawodawca wyraźnie wskazał tu, że bez znaczenia jest fakt, czy spółka wykonywała działalność, czy też nie. Tym bardziej, że wykonywanie funkcji członka zarządu polega nie tylko na podejmowaniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo, czyli na działaniach zewnętrznych, ale także na wykonywaniu działań wewnętrznych przedsiębiorstwa. S. G. będąc zatrudniony w wyżej wspomnianych przedsiębiorstwach cały czas rezydował w Polsce i świadczył w nich prace przez czas znacznie przekraczający 30 dni.

Pozostałe zarzuty skarżącego nie mają bezpośredniego związku z meritum sprawy, lecz stanowią przejaw niczym nieuzasadnionej polemiki z prawidłowymi ustaleniami organów. Sąd uznał za niecelowe ustosunkowywanie się do nich.

Konkludując warto podkreślić, że organy zatrudnienia odmawiając udzielenia przyrzeczenia wydania zezwolenia na zatrudnienie pana S. G. nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.