Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 770/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (słownie: trzysta) zł.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w L. uchwałą z dnia [...] Nr [...] podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) w związku z uchwałą Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. Nr [...] dla działek oznaczonych numerami geodezyjnymi [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...] oraz części działki [...] i [...] położonych w obrębie [...] miasta L., w rejonie ulic [...], [...] oraz [...], zlokalizowanych w jednostkach planu nr [...] oznaczonych symbolami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], usytuowanych na terenie górniczym "[...]", po stwierdzeniu zgodności projektu planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] Nr [...]. Działaniami planistycznymi objęto m.in. działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], obręb [...] w L. przy ul. [...], zlokalizowaną na terenie stanowiącym jednostkę planistyczną oznaczoną w części graficznej planu symbolem [...].

Ustalenia dla tego terenu przyjęte zostały w § 23b przedmiotowej uchwały, w którym określono jego przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne oraz ustalenia szczegółowe. W ich zakresie postanowiono m.in., że wysokość zabudowy na terenie [...] – maksimum 4 kondygnacje nadziemne tj. maksimum 15 m od poziomu terenu do najwyższego punktu przekrycia dachu.

Opisaną powyżej uchwałę w zakresie w jakim uchwała ta dokonuje zmiany planu dla działki o numerze [...], obręb [...] w L. przy ul. [...], położonej na terenie oznaczonym symbolem [...], polegającej na wprowadzeniu dla znajdującego się tam obiektu, którego proces inwestycyjny nie został formalno-prawnie jeszcze zakończony, maksymalnej wysokości zabudowy, liczonej od poziomu terenu do najwyższego punktu przekrycia dachu, wymiaru wynoszącego 15 metrów, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. M. – właściciel budynku usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego na działce numer [...], obręb [...] w L. przy ul. [...].

W petitum skargi J. M. zarzucił kwestionowanej uchwale planistycznej w zakresie objętym skargą podjęcie jej z naruszeniem obowiązującego prawa tj.: art. 6 ust. 2 pkt 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego i § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) i art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przekroczenie granic przysługującego Gminie L. władztwa planistycznego, polegającego na nadmiernym ograniczeniu uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem, tj. w L. przy ul. [...].

Jednocześnie skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie wskazanej uchwały w zaskarżonym zakresie oraz przyznanie skarżącemu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę J. M. wyjaśnił, że zaskarżona zmiana planu godzi obiektywnie w interes prawny skarżącego poprzez nadmierne, nieproporcjonalne ograniczenie przysługujących mu ustawowo uprawnień związanych z prawem własności nieruchomości położonej przy ul. [...] w L., wynikające z przekroczenia przez Radę Miejską miasta L. granic przysługującego jej władztwa planistycznego.

W dalszej argumentacji skarżący podał, że jest właścicielem budynku usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...] w L. przy ulicy [...], która znajduje się granicach przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to po zmianie pierwotnych zapisów zezwala na wzniesienie na działce nr [...], obręb [...] w L. obiektu o wysokości przekraczającej 13,35 m, co jest sprzeczne z wymogiem wynikającym wprost z § 13 ust. 4 rozporządzenia, albowiem skutkować to będzie automatycznie przesłanianiem i ograniczaniem nasłonecznienia przedmiotowego budynku skarżącego.

W ocenie skarżącego dopuszczone zmianą uchwały rozwiązanie planistyczne narusza prawo niezakłóconego korzystania przez niego z prawa własności uregulowanego i zagwarantowanego przywołanymi na wstępie przepisami Konstytucji RP, przepisami prawa cywilnego i prawa administracyjnego materialnego, co stanowi niedopuszczalne prawnie ograniczenie korzystania z prawa własności w granicach ustanowionych normą zapisaną w art. 140 Kc.

W tym konkretnym przypadku nie zachodzi przypadek immisji, o której mowa w art. 144 Kc, gdyż immisja negatywna, tj. przesłanianie i ograniczanie nasłonecznienia nieruchomości skarżącego, byłoby dopuszczalne pod warunkiem, iż nie przekraczałoby przeciętnej miary wyznaczonej granicami społeczno- gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, który to warunek nie został tu zachowany. Zdaniem skarżącego dla określenia tychże granic należy sięgnąć do regulujących tę materię w sposób obiektywny przepisów prawa budowlanego uregulowanych ustawą i aktami wykonawczymi, a konkretnie do w/w § 13 ust. 4 rozporządzenia, tak w przypadku zagwarantowania odpowiedniego doświetlenia dla obiektów nowowznoszonych, jak już istniejących, na które mogą oddziaływać te pierwsze, do czego przekonują zasady wykładni funkcjonalnej. Racjonalny ustawodawca nie może bowiem usankcjonować rozwiązania, aby dotychczas istniejący nieprzesłaniany i odpowiednio nasłoneczniony budynek, którego dotychczasowy sposób użytkowania zależy właśnie od tych okoliczności, utracił te walory wskutek przesłaniania przez budynek nowopowstający, który sam nie zostanie dotknięty przesłanianiem i niewystarczającym w świetle prawa nasłonecznieniem.

Istnienie i usankcjonowanie tak rażąco wewnętrznie sprzecznej regulacji wyklucza znajdująca tu zastosowanie wykładnia funkcjonalna, nakazująca brać pod uwagę cele regulacji prawnej całego systemu prawnego, aktu prawnego, instytucji prawnej, do której należy interpretowany przepis lub cel interpretowanego przepisu, odczytywane w kontekście powszechnie akceptowalnych norm moralnych, zasady sprawiedliwości i słuszności. Stąd należy przyjąć, że prawodawca jest konsekwentny co do swoich preferencji aksjologicznych, czyli preferencji związanych z normami moralnymi, regułami i ocenami społecznymi. Te zaś z pewnością nie akceptują rozwiązania prowadzącego do przesłaniania należącego do skarżącego budynku i znacznego ograniczenia jego nasłonecznienia w wyniku oczywistego pogwałcenia obowiązującego powszechnie prawa, tj. § 13 ust. 4 rozporządzenia. Więcej - przedmiotowa uchwała jest również jaskrawo sprzeczna z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa zapisaną w art.32 ust. 1 Konstytucji RP.

Ponadto J. M. wskazał w uzasadnieniu skargi, że w uchwale dokonano czytelnego zabiegu formalnego, którego skutkiem było zlokalizowanie działki nr [...] w jednostce planu oznaczonej symbolem [...], w którym wysokość zabudowy określono jako maksimum 15 m od poziomu terenu do najwyższego punku przekrycia dachu celem usankcjonowania naruszenia przez realizowaną na niej inwestycję interesu prawnego skarżącego i z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

W uznaniu skarżącego rzeczywista przyczyna podjęcia uchwały jest prozaiczna, a mianowicie bezprawna ochrona niezakończonego w sensie formalno-prawnym procesu inwestycyjnego obiektu wznoszonego na działce nr [...], którego faktyczna wysokość zabudowy przekracza wysokość 13,35 metra, czyli prywatnego interesu inwestora, czego dowodzą – zdaniem skarżącego – fakt niezakończenia postępowań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego na wnioski skarżącego z dnia 23 maja 2013 r. i z dnia 9 lutego 2016 r. dotyczące ustalenia legalności faktycznej wysokości budynku na działce nr [...] oraz ewentualnego przesłaniania i ograniczenia nasłonecznienia budynku przy ul. [...] przez budynek na działce nr [...].

W doręczonej Sądowi w dniu 25 listopada 2019 r. odpowiedzi na skargę Rada Miejska zastępowana przez Gminę Miejską L. w L. wniosła o oddalenie skargi.

Uzasadniając wniosek pełnomocnik organu przywołał przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulujące procedurę planistyczną oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. poz. 1587), wskazując że Rada Miejska w L. podejmując zaskarżoną uchwałę zastosowała się do wymogów określonych tymi przepisami.

Ponadto pełnomocnik wyjaśnił, że jednym z obligatoryjnych ustaleń planistycznych jest określenie maksymalnej wysokości zabudowy, jako wysokości, której żaden inwestor nie może przekroczyć, ale nie oznacza to, że każdy inwestor musi realizować obiekt o takiej wysokości. Uchwała nie nakłada na inwestorów obowiązku realizacji budynków o takiej wysokości.

Motywując wniosek pełnomocnik organu zwrócił też uwagę, że projekt zatwierdza nie organ planistyczny ale organ administracji architektoniczno-budowlanej, który bada zgodność przedłożonego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym dotyczącymi zacienienia sąsiedniej zabudowy. Pełnomocnik przedstawił też przebieg procedury planistycznej i podał, że do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu wniesiona została jedna uwaga, uwzględniona przez organ planistyczny, natomiast do powtórnie wyłożonego projektu planu wniesiono jedną uwagę dotyczącą terenu istniejącego przy ul. [...] parkingu strzeżonego, której nie uwzględniono.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego przedłożone zostało do akt sprawy pismo skarżącego z dnia 11 lutego 2020 r., zawierające obszerną polemikę z treścią odpowiedzi organu na skargę.

Skarżący wyjaśnił w nim, że nie kwestionuje różnicy pomiędzy aktem planistycznym, a projektem architektoniczno-budowlanym, ale pełnomocnik organu przemilcza wymóg zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto oświadczył, że nie kwestionuje obowiązku ustalenia maksymalnej wysokości zabudowy, ale przyjęty w zaskarżonej uchwale wymiar godzi w obiektywny interes prawny skarżącego i narusza zasadę proporcjonalności.

W ocenie skarżącego ustalenie maksymalnej wysokości poprzez to, że wysokość ta wpływa na zakres nasłonecznienia sąsiednich budynków, to limituje ona możliwość i sposób korzystania z tych sąsiednich nieruchomości.

W treści pisma skarżący zwrócił też uwagę na niedoskonałości – w jego ocenie – obowiązującej procedury planistycznej, porównując ją z procedurą niderlandzką i postulując jej zmianę poprzez wprowadzenie indywidualnych zawiadomień właścicieli nieruchomości, objętych procedurą planistyczną o podejmowanych w jej toku czynnościach organu planistycznego.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 25 lutego 2020 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje wszystkie wnioski i zarzuty zawarte w skardze. Ponadto przedłożył do akt sprawy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] (Nr [...]), kserokopię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2002 r. sygn. akt IV SA 1242/01 oraz pismo z dnia 25 lutego 2020 r. jako załącznik do protokołu rozprawy.

Pełnomocnik organu oświadczył, że podtrzymuje stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę i wnosi o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) kontrola sądowa obejmuje akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 powołanej powyżej ustawy). Ponadto w rozpoznawanej sprawie istotne jest też, że stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W judykaturze administracyjnej bezwzględnie zaakceptowany został pogląd, zgodnie z którym regulacja przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uzależnia skuteczność wniesionej skargi od wykazania legitymacji skargowej, której podstawą jest naruszenie zaskarżonym aktem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Oznacza to, że u podstaw legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę w trybie powoływanego przepisu ustrojowego musi istnieć konkretny, wynikający z określonej normy prawnej, przyznającej temu podmiotowi określone korzyści prawne, interes prawny. Interes ten wpływa na jego indywidualne uprawnienia i obowiązki i musi istnieć w chwili wniesienia skargi.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym przy uwzględnieniu przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, ale dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia umożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi.

Analizując pojęcie "interesu prawnego", rozumianego w sposób wypracowany przez orzecznictwo i doktrynę należy stwierdzić, że legitymację do wniesienia skargi na podstawie powoływanego powyżej przepisu ustrojowego wyprowadzić należy z zaistniałego przez zaskarżony (w całości lub w części) akt naruszenia własnego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę, które wynika z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną tego podmiotu. Pojęcie interesu prawnego rozumianego jako uprawnienia i obowiązki prawne musi wynikać z normy prawa materialnego i odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego wynikających z przepisu prawa, który kształtuje jego sytuację prawną, a zaskarżonym aktem. Interes ten musi być bezpośredni, konkretny i realny, a ponadto jego elementem musi być obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej.

Stosownie do tego skarga wniesiona do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powoduje, że Sąd przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały rozstrzyga, czy skarżący podmiot ma legitymację czynną do wniesienia skargi, oceniając czy podmiot ten wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Dopiero po ustaleniu, że skarżący dysponuje legitymacją do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy następuje merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Oznacza to, że dopiero po uprzednim stwierdzeniu naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego podmiotu Sąd może rozpoznać sprawę i orzec, czy naruszenie tego interesu lub uprawnienia dokonane zostało poprzez naruszenie obiektywnego porządku prawnego i odpowiednio do tego orzec o uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu skargi.

Odpowiednio – interes prawny w zaskarżeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub jego części) będzie posiadał taki podmiot, który wykaże, że ustalenia planistyczne przyjęte zaskarżoną uchwałą godzą w sferę prawną tego podmiotu, czyli wywołują negatywne dla niego konsekwencje prawne np. poprzez zniesienie albo ograniczenie jego uprawnień wynikających z konkretnych przepisów.

Wobec powyższego warunkiem uwzględnienia skargi wniesionej przez J. M. było wykazanie przez skarżącego, że uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] miasta L. w zakresie, w jakim uchwała ta dokonała zmiany planu dla działki o numerze [...], obręb [...] w L. przy ul. [...], położonej na terenie oznaczonym na mocy tejże uchwały symbolem [...], polegającej na wprowadzeniu dla znajdującego się już tam obiektu, którego proces inwestycyjny nie został formalnoprawnie jeszcze zakończony, maksymalnej wysokości zabudowy, liczonej od poziomu terenu do najwyższego punktu przekrycia dachu w wymiarze 15 metrów został naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżącego z jednoczesnym istotnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, jak wskazywano już wcześniej w uzasadnieniu musi mieć charakter konkretny, własny (bezpośredni) realny i aktualny, a nie przyszły i niepewny, wynikający z przewidywań i zamierzeń, przy czym tylko stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu skarżącego powoduje możliwość i powinność merytorycznego rozpoznania skargi.

Natomiast niewykazanie takiego naruszenia obliguje do stwierdzenia, że podmiot wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia określonej w skardze uchwały (np. wyroki NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964).

Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego, bowiem konieczne jest wykazanie, że zaskarżonym aktem zostaje odebrane konkretne prawo podmiotu skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego albo, że został nałożony na niego nowy obowiązek albo zwiększony dotychczasowy zakres i istota obowiązku (wyroki NSA: sygn. akt II OSK 205/09, sygn. akt II OSK 1981/09).

Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. A. Kisielewicz, Skarga na akt organu gminy w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego, "Samorząd Terytorialny" z 2003 r. Nr 10).

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie skarżący obowiązany był wykazać, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jego interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a jego własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Istotne też jest, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania aktów organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa dotyczącego jego sytuacji prawnej.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący posiadał interes prawny, który wyprowadzić należy ze statusu właściciela nieruchomości zabudowanej położonej w obszarze objętym ustaleniami planistycznymi przyjętymi uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] Nr [...], których zmiany dokonano zaskarżoną uchwałą oraz z gwarancji konstytucyjnych prawa własności zawartych w art. 64 ustawy zasadniczej, natomiast – w przekonaniu Sądu – w okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się naruszenia ustaleniami zawartymi w § 1 ust. 3 pkt 11 zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim w dodanym do zmienionego aktu planistycznego § 23b określają one w jego ustępie 2 punkcie 2 litera a w ramach obowiązujących ustaleń szczegółowych na terenie [...] wysokość zabudowy na maksimum 4 kondygnacje nadziemne, tj. maksimum 15 m od poziomu terenu do najwyższego punku przekrycia dachu, interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

Przyjmując taką ocenę Sąd uwzględnił to, że ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności, ale wraz z innymi przepisami, kreującymi istniejący stan prawny, które w sposób zespolony mogą wpłynąć na sytuację prawną danego podmiotu w konkretnej sytuacji.

Zdaniem Sądu wejście w życie zaskarżonej uchwały nie spowodowało ograniczenia konkretnego indywidualnego prawa lub uprawnienia skarżącego ani nie uległy one zniweczeniu w związku z przedmiotowym aktem planistycznym.

Należy zwrócić uwagę, że skarżący w argumentacji zmierzającej do wykazania swojej legitymacji skargowej, wynikającej z naruszenia własnego interesu prawnego poprzez przekroczenie przez Gminę L. władztwa planistycznego, odwołuje się do przywołanego wcześniej ustalenia zawartego w zaskarżonym akcie, określającego obowiązującą na terenie oznaczonym symbolem [...] wysokość zabudowy na 15 m od poziomu terenu do najwyższego punktu przekrycia dachu, wskazując jednocześnie na spowodowanie tym ustaleniem zaciemnienia (ograniczenia nasłonecznienia) budynku istniejącego na działce nr [...], której jest właścicielem.

Niezależnie od tego, że przed dokonaniem zaskarżoną uchwałą zmiany ustalenia w zakresie obowiązującej wysokości zabudowy na przedmiotowym terenie, oznaczonym w planie miejscowym uchwalonym przez Radę Miejską L. w dniu [...] uchwałą Nr [...] symbolem [...], zwymiarowanej jako maksymalna było ono sformułowane – wraz z jej punktami granicznymi – w sposób tożsamy, jak przyjęte uchwałą zaskarżoną (zmieniono maksymalną liczbę kondygnacji i zniesiono ich minimalną liczbę), ustalenie to nie znosi ustawowego obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186) ani nie wyłącza konieczności stosowania w procedurze inwestycyjnej wymagań wynikających z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065).

Zgodnie z dyspozycją ustawodawcy zawartą w powołanym powyżej przepisie ustawowym przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (także zamiennego) właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Ponadto prawodawca ani w § 13 ani w § 60 powołanego powyżej rozporządzenia nie uwzględnił możliwości modyfikacji warunków zapewniających naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz określających sytuowanie obiektu przesłaniającego ani norm wymaganego czasu nasłonecznienia, tak jak dopuścił modyfikację norm odległościowych obowiązujących w procesie inwestycyjnym regulacją planistyczną w § 12 ust. 2 omawianego rozporządzenia.

Wbrew sugestiom skarżącego i zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika organu, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w warunkach tej sprawy – nie oznacza obowiązku realizowania przez inwestora na terenie oznaczonym symbolem [...] obiektu budowlanego o wysokości 15 metrów, mierzonej od poziomu terenu do najwyższego punktu przekrycia dachu.

Zgodny z obowiązującymi ustaleniami planistycznymi będzie bowiem każdy projekt budowlany opracowany dla obiektu o wysokości mniejszej (np. 13,5 m) lub równiej 15 m, mierzonej od poziomu terenu do najwyższego punktu przekrycia dachu, Niezgodny z tymi ustaleniami będzie projekt przewidujący realizację na przedmiotowym terenie zabudowy o wysokości przekraczającej 15 m, mierzonej w sposób powyżej opisywany.

Zgodności w tym zakresie nie zapewnia jednak samodzielne zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę, uprawniających do realizacji inwestycji, bowiem poprzedzić je musi ocena zgodności koncepcji projektowej z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym dostosowanie jej do warunków określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ocena rozwiązań projektowych dokonana w kontekście art. 5 ustawy – Prawo budowlane, w tym przede wszystkim zastrzeżenia ustawodawcy zawartego w ust. 1 pkt 9 tego przepisu.

Zgodnie z jego treścią obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W okolicznościach powyżej przedstawionych nie można uznać, że kwestionowane ustalenia planistyczne naruszają interes prawny lub uprawnienie skarżącego ingerując w sposób negatywny w jego sferę prawną poprzez np. zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji uprawnienia lub interesu prawnego.

W kontekście zarzutów formułowanych przez J. M. należy też wyjaśnić, że ustalenie to nie może stanowić – wobec powołanych wcześniej regulacji ustawowych i aktu wykonawczego – samodzielnego kryterium prawidłowości projektu budowlanego przedłożonego do zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej lub organu nadzoru budowlanego.

Niezależnie od powyższego można też zwrócić uwagę, że zasadnie pełnomocnik organu powołał się w odpowiedzi na skargę na obligatoryjny charakter ustalenia dotyczącego maksymalnej wysokości zabudowy, wskazanego w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Istotne jednak jest na co wskazano już na wstępie, że ustawodawca w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powiązał legitymację skargową z naruszeniem interesu prawnego istniejącym w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały, stąd też nie kreuje go jedynie stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego danego podmiotu (np. wyrok WSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OS 790/12, Lex nr 1212683).

Tym samym o naruszeniu interesu prawnego rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego wskutek uchwalenia planu miejscowego, będącego aktem prawa miejscowego.

Oznacza to, że powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 powołanej powyżej ustawy powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza interes prawny skarżącego lub jego uprawnienie jako indywidualnego podmiotu albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej.

Wobec powyższego należy wskazać, że skoro naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to skarga wniesiona w tej sprawie nie spełnia tego ustawowego warunku. Brak jest bowiem podstaw do uznania, aby zaskarżona uchwała w części stanowiącej kwestionowane przez skarżącego ustalenia naruszyła indywidualny własny i realny interes prawny skarżącego, a to pozbawiało Sąd możliwości dokonania oceny zasadności zarzutów i zgodności z prawem aktu planistycznego, objętego skargą w jego zaskarżonym zakresie.

W tych okolicznościach Sąd był zobowiązany do odrzucenia skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 5a powołanej we wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi ustalonego stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) w kwocie 300 zł wynika z treści art. 232 § 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy procesowej.