Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1439/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 28 września 2022 r. znak WI-I.7840.23.8.2022.ES w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz J. G. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Bocheński decyzją nr 345/2022 z 2 czerwca 2022 r., znak: AB.6740.1.78.2022, po rozpatrzeniu wniosku G. S.K.A. z 31 stycznia 2022 r., uzupełnionego 18 lutego 2022 r., po uzupełnieniu dokumentacji projektowej 9 maja 2022 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na: "budowę budynku mieszkalnego-usługowego z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., kanalizacji deszczowej, gazu, elektryczną, wentylacji mechanicznej i grawitacyjnej), wraz z układem komunikacji wewnętrznej (w tym 26 miejsc postojowych i ciągi pieszych) infrastrukturą techniczną: instalacją deszczową, wewnętrznymi liniami zasilającymi z oświetleniem zewnętrznym oraz budową dwóch murów na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] wraz z przebudową linii teletechnicznej na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. K. w obrębie ewidencyjnym Bochnia-6 [Nr 0006], jednostka ewidencyjna [120101_1] Bochnia- miasto.".

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał m.in. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), dalej "P.b.".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in.:

- zgodność projektu zagospodarowania terenu (dalej: "PZT") oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Krzeczków - os. Św. Jana" w Bochni - uchwała nr XXX/241/17 Rady Miasta Bochnia z dnia 26 stycznia 2017 r. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2017r., poz. 1812), dalej "m.p.z.p.", a także wymaganiami ochrony środowiska,

- zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

- kompletność projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oświadczeń i zaświadczeń.

Za strony postępowania organ dodatkowo wobec kręgu przyjętego przez projektanta uznał właścicieli działek ewid. nr [...], [...], [...] przy ul. Krzęczków z uwagi na bezpośrednio sąsiedztwo planowanej inwestycji z zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz na formę obiektu oraz ukształtowanie terenu.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. G. reprezentowany przez adwokata. Zaskarżył ww. decyzję w całości i zarzucił jej naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., w związku z § 17 ust. 8 pkt 5 lit. a) m.p.z.p., poprzez udzielenie pozwolenia dla budynku, którego wysokość zmierzona zgodnie z przepisami m.p.z.p. przekracza dopuszczalne 12 m;

2. art. 35 ust. 1 pkt 1) P.b., w związku z § 6 ust. 1 pkt 7) oraz § 17 ust. 6 m.p.z.p. przez brak sporządzenia i przedstawienia organowi wymaganej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej co powoduje, iż realizacja przedmiotowej budowy może stwarzać zagrożenie dla samej inwestycji, jak też dla nieruchomości sąsiednich;

3. art. 35 ust. 1 pkt 1) P.b. w związku z § 31 ust. 4 pkt 1) lit. c) m.p.z.p., ze względu na brak wymaganej ilości miejsc postojowych;

4. art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000), dalej "K.p.a.", poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności:

- niewyjaśnienie, czy budynek spełnia wymogi przeciwpożarowe w zakresie dostępu do hydrantów zewnętrznych o wydajności wymaganej zgodnie z przepisami,

- niewyjaśnienie, czy projektowany hydrant 33 będzie miał odpowiednią wydajność i ciśnienie wody,

- niezweryfikowanie, czy projektowany budynek będzie oddziaływał niekorzystnie na sąsiednie nieruchomości, w szczególności poprzez ich nadmierne zacienienie.

Wojewoda Małopolski decyzją z 28 września 2022 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), dalej "P.b.", utrzymał decyzję I instancji w mocy.

(Wobec elektronicznej formy akt organu odwoławczego wydruk decyzji znajduje się na k. 32 i nast. akt sądowych.)

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na terenie inwestycji obowiązuje m.p.z.p. Dodatkowo na terenie Województwa Małopolskiego obowiązuje uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 z 23 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2017 r., poz. 787).

Dalej organ II instancji przywołał i wyjaśnił treść art. 6 K.p.a. oraz art. 4 i art. 5 P.b. Podkreślił, że prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ analizuje projekt budowlany w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu / o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), wymaganiami ochrony środowiska, kompletności oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero, gdy inwestor i projektowana inwestycja spełni przewidziane prawem wymogi, organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego.

W zakresie uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 oraz art. 20 ust. 4 P.b.

Podkreślił, że tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Nie bada natomiast prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Wskazał, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.

Kolejno organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie obowiązek dołączenia oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej ten został dopełniony (str. 23 PZT i 45 projektu architektoniczno-budowlanego).

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że projekt oceniony w zakresie opisanym w art. 35 P.b. został opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1609 - ze zm.) - dalej "rozporządzenie", przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Szczegółowe rozwiązania techniczne są przedstawiane w projekcie technicznym (nie podlegającym zatwierdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z wymogami rozporządzenia, przez osoby, które na etapie opracowania projektu technicznego legitymują się odpowiednimi uprawnieniami.

Teren, na którym zlokalizowana jest inwestycja, posiada przeznaczenie w m.p.z.p. - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczone symbolem 11.MU.1 (działki nr [...], [...], [...], [...], część działki [...] - na tym terenie zlokalizowany projektowany budynek); - teren zieleni izolacyjnej oznaczony symbolem 6ZU (prawie całość działki [...] - częściowo na tym terenie zlokalizowano powierzchnię utwardzoną - dojazd do miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych); - tereny dróg wewnętrznych oznaczony symbolem 4KDW (działka nr [...] - częściowo na tym terenie zlokalizowano powierzchnię utwardzoną - dojazd do miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych oraz fragment przebudowywanego odcinka sieci teletechnicznej); - tereny dróg publicznych - drogi dojazdowe oznaczony symbolem 1 KDD (działka nr [...] - na tym terenie zlokalizowano większą część przebudowywanego odcinka sieci teletechnicznej).

W zakresie spełnienia wymogu określonego w § 17 ust. 1 m.p.z.p. dotyczącego podstawowego przeznaczenia pod lokalizację zabudowy oznaczonej na rysunku planu symbolami 1-14MU.1: 1) mieszkaniowo-usługowej [określona w § 3 ust. 1 pkt 19 m.p.z.p. definicja zabudowy mieszkaniowo-usługowej - należy przez to rozumieć budynki mieszczące funkcję mieszkalną i usługową, przy czym funkcja usługowa nie może przekraczać 70% powierzchni całkowitej budynku].

Zaprojektowano budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalem usługowym (o nieuciążliwej funkcji - biurowej, stanowiącej 1,17% powierzchni całkowitej budynku - str. 12 i 13 opisu PZT). Inwestycja spełnia wymagania zapisów miejscowego planu.

Inwestycja spełnia wymagania zapisów miejscowego planu w zakresie spełnienia wymogu określonego w § 17 ust. 8 m.p.z.p. dotyczącego:

1) wskaźnika powierzchni zabudowy - maksymalnie 50%. Wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi: (pow. zabud. 502,97 m2 : 2999 m2 pow. terenu)*100=16,77%.;

2) wskaźnika terenu biologicznie czynnego - minimum 25%. Wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi: [(teren biologicznie czynny 100% - 2080,22 m2; teren biologicznie czynny 50% - stropodach zielony 45 m2 = 2125,22 m2) 2125,22 m2 : 2999 m2)*100=70,86%;

3) i 4) minimalnego i maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy - 0,1÷1,0 Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi (2435,53 m2 : 2999 m2) = 0,81;

5) wysokość zabudowy a) dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, mieszkalno-usługowych oraz budynków usługowych - maksymalnie 12 m [określona w § 3 ust. 1 pkt 17 m.p.z.p. definicja wysokości zabudowy - należy przez to rozumieć wysokość liczoną od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części do kalenicy; jeżeli budynek położony jest na stoku, wysokość zabudowy mierzy się od poziomu terenu w połowie długości lub szerokości budynku równoległej do linii spadku stoku (w zależności od usytuowania budynku) do kalenicy]. W projektowanej inwestycji przyjęto wysokość budynku liczoną od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku do stropodachu, która wynosi 12,00 m (do attyki - najwyżej położona część stropodachu);

6) geometria dachów a) dla budynków mieszkalnych i usługowych dopuszcza się możliwość realizacji obiektów o dachach płaskich - o nachyleniu od 2°-12°. Zaprojektowano stropodach o nachyleniu 2%.

W zakresie spełnienia wymogu określonego w § 30 ust. 4 pkt. 1) lit. c) m.p.z.p. dotyczącego: określenia wymaganej minimalnej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych, odpowiednio do przeznaczenia terenów: zabudowy w terenach oznaczonych symbolami MU.1-2 miejsca na 1 budynek mieszkalny jednorodzinny (w tym garaż) oraz dodatkowo - minimum 1 miejsce na 20 m2 powierzchni użytkowej usług, z wyłączeniem powierzchni pomocniczej (magazynowej, socjalnej, technicznej), dla gastronomii (bary, kawiarnie) - minimum 1 miejsce na cztery miejsca konsumpcyjne lub przyjmując jako wskaźnik ilości pracowników minimum - 1 miejsce na 10 zatrudnionych. Zgodnie z zapisami planu jedno miejsce postojowe powinno przypadać na jeden lokal mieszkalny [w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dopuszcza się wydzielenie dwóch lokali mieszkalnych - art. 3 pkt 2a) Pb].

Z uwagi na brak zapisu w m.p.z.p. dotyczącego ilości miejsc postojowych dla zabudowy wielorodzinnej na terenach oznaczonych symbolem MU.1 projektant przyjął zasadę: 1 miejsce postojowe przypadające na jeden lokal mieszkalny (zaprojektowano 24 miejsc postojowe w garażu i 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych na terenie inwestycji) oraz 1 miejsce postojowe na 20 m2 powierzchni użytkowej usług (zaprojektowano 1 miejsce postojowe w garażu dla powierzchni użytkowej usług nie przekraczającej 20 m2 z wyłączeniem powierzchni pomocniczej - rys A-1 str. 31a projektu architektoniczno-budowlanego).

Teren inwestycji znajduje się częściowo (części działek nr [...], [...], [...] oraz cała działka nr [...]) w terenach osuwiskowych nieaktywnych, jednak projektowana inwestycja jest zlokalizowana poza wymienionymi terenami. Działki znajdujące się w terenach osuwiskowych nieaktywnych będą stanowiły teren biologicznie czynny.

W zakresie spełnienia wymogu określonego w § 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 3) m.p.z.p. dotyczącego przeznaczenia uzupełniającego dla terenu oznaczonego na Rysunku planu symbolem ZU - dopuszcza się lokalizację dróg, dojazdów nie wydzielonych oraz przejazdów, ciągów i dojść pieszych, tras rowerowych oraz miejsca postojowe. Na tym terenie oznaczony symbolem 6ZU (prawie całość działki [...]) zaprojektowano na części tego terenu powierzchnię utwardzoną - dojazd do miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych. Inwestycja spełnia wymagania zapisów miejscowego planu.

W zakresie spełnienia wymogu określonego w § 31 ust. 1 i 2 m.p.z.p. dotyczącego infrastruktury technicznej - Utrzymuje się przebiegi i lokalizację istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, zapewniając możliwość ich rozbudowy, przebudowy, modernizacji oraz remontu w sposób nie kolidujący z innymi ustaleniami planu, zachowując warunki przepisów odrębnych. Sieci infrastruktury technicznej oraz urządzeń z nią związanych dopuszcza się w uzasadnionych przypadkach prowadzić w pasach drogowych zgodnie z przepisami odrębnymi (...). W ramach inwestycji zaprojektowano przebudowę sieci teletechnicznej, w tym na terenie drogi dojazdowej oznaczony symbolem 1KDD - droga publiczna. Inwestycja spełnia wymagania zapisów miejscowego planu. Ponadto inwestor posiada decyzję zarządcy drogi Burmistrza Miasta Bochni z 18.02.2022 r., znak: GKiŚ.6853.35.2022, na lokalizację w pasie drogowym drogi gminnej ul. Krzęczków (działki nr [...], [...]) infrastruktury technicznej - tj. przebudowy sieci teletechnicznej (str. 30c PZT - załączniki), oraz uzgodnienie zarządcy drogi dla całości inwestycji (str. 30b PZT - załączniki).

W zakresie zgodności inwestycji z wymogami ww. uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 z 23 stycznia 2017 r. - inwestycja jest zgodna z wymienionymi w niej wymogami - dla ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej zaprojektowano w budynku kotłownię gazową zlokalizowaną na parterze budynku (rys. nr A-2 str. 32 projektu architektoniczno-budowlanego).

W zakresie zgodności inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), dalej "WT", organ II instancji wyjaśnił, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalem usługowym, garażem podziemnym jest zgodny z § 12 ww. rozporządzenia, w zakresie usytuowania względem granicy działki budowlanej. Odległość od strony północnej wynosi 4,26 m (od strony działki: nr [...] - działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym); od strony wschodniej wynosi 4,63 m (od strony działki: nr [...] - droga publiczna ul. Krzęczków), od strony południowej wynosi 13,90 m (od strony działki: nr [...] - działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i inwentarskim); od strony zachodniej odległość wynosi 8,40 m (od strony działki: nr [...] - działka zabudowana budynkiem inwentarskim).

W zakresie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - § 13 WT - warunek jest spełniony, gdyż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m - projektowany budynek o wysokości 12,00 m (od strony północnej wysokość budynku do attyki wynosi około 9,5 m), usytuowany jest w najmniejszej odległości 17,29 m od budynku usytuowanego na działce nr [...] od strony północnej (odległość muru oporowego wynosi 14,90 m) oraz w odległości 17,13 m od budynków mieszkalnych jednorodzinnych usytuowanych na działkach nr [...], [...], [...] od strony wschodniej.

W zakresie § 19 ust. 2 WT - warunek jest spełniony, stanowisko postojowe (1 stanowisko dla osoby niepełnosprawnej) usytuowane jest w wymaganej odległości na działce [...], która wynosi 4,50 m od strony północno- zachodniej (od strony działki nr [...]); od strony północno-wschodniej (przy granicy działki nr [...] - działka drogowa) od strony wschodniej 1,57 m (od strony działki nr [...] - działka drogowa).

W zakresie § 271 ust. 1 WT - warunek jest spełniony. Projektowany budynek znajduje się w odległości 17,29 m od budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] od strony północnej, w odległości 17,13 m od budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr [...], [...], [...] od strony wschodniej oraz w odległości 15,18 m od budynku inwentarskiego na działce [...] od strony południowej (według informacji zamieszczonej w legendzie PZT wszystkie budynki istniejące posiadają zastosowane elementy ścian i przekrycia dachu nierozprzestrzeniające ognia - rysunek nr P-1, str. 1). Powyższe rozwiązania są zgodne z § 271 ust. 1 WT.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił:

1. w zakresie zarzutu naruszenia dotyczącego wysokości projektowanego budynku, zgodnie z art. 7a K.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości, co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Zasada ta (in dubio pro libertate) ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2022 r. sygn. III OSK 974/21). Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie wyjaśniające, wzywając inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego. Odpowiadając na wezwanie pismem z 14 września 2022 r. dokonano wyjaśnień, których treść została wprowadzona do PZT i projektu architektoniczno-budowlanego. Przedstawione wyjaśnienia oraz dokonane korekty i uzupełnienia pozwoliły na prawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego. Przeprowadzone przez organ II instancji postępowanie wyjaśniające, stanowiło uzupełnienie działań organu I instancji w celu wypełnienia wymogów opisanych w ww. przepisach. Na rysunkach elewacji wykazano wypełnienie wymogu wysokości budynku [licząc zarówno wysokość od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku do stropodachu, która wynosi 12,00 m (do attyki - najwyżej położona część stropodachu), jak i wysokość od poziomu terenu w połowie długości budynku równoległej do linii spadku terenu];

2. w zakresie zarzutu braku sporządzenia i przedstawienia organowi wymaganej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, należy wyjaśnić, że budynek wraz z infrastrukturą został zlokalizowany poza terenami osuwisk nieaktywnych (rys. nr P-1, P-2 str. 1 i 2 PZT). Na stronie 6 opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego zamieszczono informację, że obiekt zaliczono do II kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych (na podstawie opinii geotechnicznej str. 5÷6 projektu architektoniczno-budowlanego);

3. w zakresie zarzutu braku wymaganej ilości miejsc postojowych, z uwagi na brak zapisu w m.p.z.p. dotyczącego ilości miejsc postojowych dla zabudowy wielorodzinnej na terenach oznaczonych symbolem MU.1 projektant przyjął zasadę: 1 miejsce postojowe przypadające na jeden lokal mieszkalny (zaprojektowano 24 miejsc postojowe w garażu i 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych na terenie inwestycji) oraz 1 miejsce postojowe na 20 m2 powierzchni użytkowej usług (zaprojektowano 1 miejsce postojowe w garażu dla powierzchni użytkowej usług nie przekraczającej 20 m2 z wyłączeniem powierzchni pomocniczej - rys A-1 str. 31a projektu architektoniczno-budowlanego).

Zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 WT zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Przepis ten nie określa literalnie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, ale jednak uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu (wyroki NSA z 25 marca 2011 r., sygn. II OSK 549/10 i z 7 września 2012 r., sygn. II OSK 864/11).

W niniejszej sprawie m.p.z.p. nie określa liczby i sposobu ustalania miejsc postojowych dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Przepis § 18 ust. 1 WT wymaga, aby w projekcie zagospodarowania działki przewidzieć w zależności od jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wskazówką do ustalenia liczby miejsc postojowych w niniejszej sprawie jest w szczególności liczba lokali mieszkalnych zaprojektowanych w przedmiotowym, wielomieszkaniowym budynku. Projektant opracowujący projekt, przeprowadził analizę inwestycji w zakresie zapotrzebowania na miejsca postojowe i uwzględnił w projekcie ich liczbę, adekwatną do potrzeb użytkowników projektowanego obiektu budowlanego. Wszystkie projektowane miejsca postojowe w tym dla osób niepełnosprawnych zlokalizowano na terenie inwestycji. W ocenie organu II instancji zaplanowana w projekcie ilość miejsc postojowych pod kątem przesłanek określonych w § 18 ust. 1 WT jest prawidłowa.

4. w zakresie zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 10 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r., nr 124, poz. 1030) - wydajność nominalna hydrantu zewnętrznego, przy ciśnieniu nominalnym 0,2 MPa mierzonym na zaworze hydrantowym podczas poboru wody, w zależności od jego średnicy nominalnej (DN), nie może być mniejsza niż: 1) dla hydrantu nadziemnego DN 80 - 10 dm3/s. W części opisowej PZT zawarta jest informacja (str. 20): "Jako źródło wody do zewnętrznego gaszenia pożaru wykorzystane zostaną dwa istniejące hydranty zewnętrzne DN 80 usytuowane na terenie działki [...] w odległości: 22 m i 45 m od ściany chronionego budynku. Oba hydranty usytuowane są w pasie drogowym (...) zasilane z zewnętrznej sieci wodociągowej przeciwpożarowej zapewniający jednoczesny pobór wody z dwóch sąsiednich hydrantów zewnętrznych zapewniających łącznie 20 dm3/s przy ciśnieniu nominalnym 0,2 MPa. Sieć wodociągowa przeciwpożarowa spełnia wymagania Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U.124.1030.2009)". Oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu istniejące hydranty (HP 1 i HP 2) zostały zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag.

Końcowo organ II instancji stwierdził, że skoro analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 P.b.

J. G. wniósł na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 28 września 2022 r. znak: WI-I.7840.23.8.2022.ES, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1) P.b. w związku z § 17 ust. 8 pkt 5) lit. a) oraz § 3 ust. 1 pkt 17) m.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku, którego wysokość zmierzona zgodnie z przepisami m.p.z.p. przekracza dopuszczalne 12 m;

2. art. 35 ust. 1 pkt 1) P.b. w związku z § 30 ust. 4 pkt 1) lit. c) m.p.z.p. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projektowany budynek nie posiada wymaganej ilości miejsc postojowych;

3. art. 7, art. 77 oraz 107 K.p.a., a to poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę, a w szczególności:

a. ustalenie, iż wysokość budynku spełnia wymagania 17 ust. 8 pkt 5) lit. a) oraz § 3 ust. 1 pkt 17) m.p.z.p. w oparciu wyłącznie o wyjaśnienia projektanta, w sytuacji gdy wyjaśnienia te zostały sporządzone na rysunku przedstawiający całkowicie inny sposób zagospodarowania gruntu niż w projekcie, tj. na rzucie elewacji zachodniej przedstawiono poziom terenu o prawie 2 m wyższy niż w projekcie budowlanym, czym stworzono pozór iż budynek zachowuje wymaganą w miejscowym planie wysokość;

b. ustalenie, iż dla projektowanego budynku przewidziano wymaganą ilość miejsc parkingowych dla potrzeb lokalów użytkowych wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia projektanta w przedmiocie tego, iż lokal użytkowy ma powierzchnię poniżej 20 m2 w sytuacji gdy z projektu budowlanego wynika, że lokal użytkowy ma 28 m2;

c. brak uzasadnienia, dlaczego zaprojektowana ilość miejsc postojowych (24 miejsca na 25 lokali) jest odpowiednia dla potrzeb przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy nie zostało przewidziane jedno miejsce dla każdego lokalu.

Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji;

2. przeprowadzenie, na zasadzie przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodu z zalegających w aktach sprawy dokumentów w postaci rzutu elewacji zachodniej stanowiącego część projektu architektoniczno-budowlanego oraz rzutu elewacji zachodniej stanowiącego załącznik do wyjaśnień projektanta złożonych w toku II instancji, na okoliczność tego, iż projektant wykazywał spełnienie wymogu wysokości budynku na podstawie rzutu przedstawiającego nieprawdziwą wysokość terenu;

3. rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał m.in., że inwestor w przedłożonym projekcie, co akceptują organy obu instancji wskazuje, że budynek będzie miał wysokość dokładnie 12 m, co stwarza pozór, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. W rzeczywistości jednak zaprojektowany budynek ma więcej niż 12 m i w związku z tym jest sprzeczny z m.p.z.p.

Wyjaśniając powyższy zarzut skarżący wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 17) m.p.z.p. przez wysokość zabudowy należy rozumieć wysokość liczoną od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części do kalenicy; jeżeli budynek położony jest na stoku, wysokość zabudowy mierzy się od poziomu terenu w połowie długości lub szerokości budynku równoległej do linii spadku stoku (w zależności od usytuowania budynku) do kalenicy.

Powyższe wyraźnie wskazuje, iż m.p.z.p. przewiduje dwa przypadki, pierwszy gdy budynek położony jest na równym terenie, a drugi przypadek gdy budynek położony jest na stoku. Jeżeli budynek położony jest na płaskim terenie jego wysokość mierzy się od poziomu terenu przy wejściu do budynku. Natomiast jeżeli budynek położony jest na stoku, to jego wysokość należy mierzyć w połowie długości lub szerokości budynku równoległej do linii spadku stoku (w zależności od usytuowania budynku) do kalenicy. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, co zresztą wynika wprost z przedłużonej dokumentacji projektowej, iż projektowany budynek położony jest na stoku. Powoduje to, że jedyną dopuszczalną formą ustalenia jego wysokości jest zmierzenie jego wysokości od poziomu terenu w połowie długości boku budynku który jest położony równolegle do stoku.

W niniejszej sprawie projektant, wbrew postanowieniom planu, obliczył natomiast wysokość budynku od najniższego wejścia do budynku, gdzie osiągnęła ona 12 m. Wyżej opisane działanie uznać należy za celowe, zmierzające do ukrycia, iż prawidłowo wyznaczona wysokość budynku przekracza 12 m dopuszczone m.p.z.p. Po wniesieniu odwołania przez skarżącego projektant przedłożył wyjaśnienia, z których wynika, że wysokość budynku mierzona w połowie jego długości również nie przekracza, bądź jest równa wysokości 12 metrów, dołączając m.in. rzut elewacji zachodniej budynku. Wyjaśnienia te zostały bezkrytycznie zaakceptowane przez organ II instancji.

Jednakże analizując rzut elewacji zachodniej budynku znajdujący się w projekcie można łatwo wywnioskować, że wysokość budynku w połowie jego długości (zgodnie z projektem) będzie wynosić około 14 m, a zatem nie spełni wymagań planu miejscowego. Analizując stanowisko projektanta, z którego wynika, że wysokość budynku (mierzona od strony elewacji zachodniej) będzie wynosić nie więcej niż 12 m można zauważyć, że projektant jako załącznik do swojego pisma przedstawia odmienny niż w projekcie rzut budynku, z którego wynika, że poziom terenu w połowie długości budynku jest o około 2 m wyższy niż w projekcie. Równocześnie jednak projektant nie dokonał żadnych zmian w projekcie w zakresie zagospodarowania terenu, w tym podwyższenia poziomu terenu o około 2 m co powoduje, iż należy uznać, że wyjaśnienia te wraz z rysunkiem elewacji zachodniej zostały sporządzone wyłącznie na potrzeby postępowania odwoławczego, a sam projekt w tym zakresie pozostaje bez zmian i przewiduje budowę budynku wyższego o 2 m od dopuszczalnych norm.

Niezależnie od powyższego, organ II instancji błędnie uznał, że dla przedmiotowej inwestycji została przewidziana wystarczająca ilość miejsc parkingowych, opierając się w tym zakresie ponownie wyłącznie na wyjaśnieniach projektanta, które są oderwane od samego projektu.

Zgodnie z wymaganiami określonymi w § 30 ust. 4 pkt 1) lit. c) m.p.z.p. inwestycja winna przewidywać przynajmniej jedno miejsce postojowe na 20 m2 powierzchni lokalu użytkowego. W niniejszej sprawie projektant przewidział tylko jedno miejsce postojowe dla lokalu użytkowego, co wprost wynika zarówno z projektu, jak też z wyjaśnień architekta. Organ bezkrytycznie przyjął przy tym wyjaśnienia architekta, iż lokal użytkowy ma niecałe 20 m2 powierzchni, w sytuacji gdy lokal ten ma powierzchnię 28 m2, a wydzielenie przez projektanta części socjalnej lokalu, w żaden sposób nie oddzielonej (np. ścianą) jest zabiegiem nakierowanym wyłącznie na sztuczne wykazanie spełnienia zaprojektowania wykonania należytej ilości miejsc parkingowych. Dodatkowo do powierzchni lokalu bezpodstawnie nie wliczono również powierzchni toalety. Zsumowanie tych powierzchni powoduje uznanie, iż dla przedmiotowego lokalu konieczne było zaprojektowanie 2 miejsc parkingowych.

Projektant przewidział również zbyt małą ilość miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych. Co prawda nie zostało to wyrażone wprost w treści § 30 ust. 4 pkt 1) lit. c) m.p.z.p., jednakże interpretacja całości planu nie pozostawia wątpliwości, iż dla przedmiotowego budynku winno zostać zaprojektowane przynajmniej jedno miejsce postojowe na 1 lokal mieszkalny. Pomimo zaś tego, iż w budynku jest 25 lokali mieszkalnych, przewidziano jedynie 24 miejsca postojowe. Uchybienie to powoduje, że projekt budynku należy uznać za niezgodny z m.p.z.p. Trudno bowiem mówić, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, aby odpowiednią była ilość miejsc parkingowych, która jest mniejsza, niż ilość lokali mieszkalnych. Twierdzenie organu II instancji o odpowiedniości ilości zaprojektowanych miejsc parkingowych jest przy tym gołosłowne i pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia.

W ocenie skarżącego przy ustaleniu wykonania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych nie można doliczyć miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej. Hipotetycznie bowiem przyjmując, że lokale kupią osoby wyłącznie osoby zdrowe, to dla jednego lokalu zabraknie miejsca parkingowego. Jego właściciel nie skorzysta bowiem, z miejsca dla osoby niepełnosprawnej. Prawidłowa wykładnia zapisów m.p.z.p. musi prowadzić do uznania, iż zaprojektować należało 25 miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych plus przynajmniej jedno miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej (czyli minimum 26 miejsc). Do tej liczby należy jeszcze dodać minimum 2 miejsca parkingowe dla lokalu użytkowego, o czym była mowa wyżej.

Końcowo skarżący zarzucił, że organ II instancji prowadził postępowanie odwoławcze z naruszeniem wymogów określonych w przepisie art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., a to poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę. W rzeczywistości bowiem organ II instancji dokonując oceny wniesionego odwołania oparł się wyłącznie o wyjaśnienia projektanta, bez jakiejkolwiek ich własnej oceny, a samo uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odniosło się w ogóle do istoty podniesionych przez skarżącego zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził też, że w ww. decyzji odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu i skardze, przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 28 lutego 2023 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym poprzedzone było próbą uzyskania od stron i uczestników postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 23 stycznia 2023 r., k. 50). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości.

Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że decyzja ta winna zostać usunięta z obrotu prawnego jako naruszająca prawo, bowiem część zarzutów skargi okazała się zasadna.

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej określonej przepisami prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, uzupełnianego w trakcie zarówno postępowania I instancji, jak i podczas postępowania odwoławczego, orzeczono o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującego inwestycję - budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., kanalizacji deszczowej, gazu, elektryczną, wentylacji mechanicznej I grawitacyjnej), wraz z układem komunikacji wewnętrznej (w tym 26 miejsc postojowych i ciągi piesze) infrastrukturą techniczną: instalacją deszczową, wewnętrznymi liniami zasilającymi z oświetleniem zewnętrznym oraz budową dwóch murów na dz. nr [...], [...], [...],[...], [...] wraz z przebudową linii teletechnicznej na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. Krzęczków w Bochni.

Bezsporne w sprawie było, że przedmiotowa inwestycja, obejmująca budynek wielomieszkaniowy z 25 lokalami mieszkalnymi i jednym usługowym, położona jest w terenie objętym ustaleniami m.p.z.p. Część terenu inwestycji, na którym zaplanowano zabudowę kubaturową, posiada przeznaczenie w m.p.z.p. - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczone symbolem 11.MU.1 (działki nr [...], [...], [...], [...], część działki [...]). Z kolei powierzchnię utwardzoną, dojazd do miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych i fragment przebudowywanego odcinka sieci teletechnicznej zaprojektowano również na terenie zieleni izolacyjnej oznaczonym symbolem 6ZU (prawie całość działki [...]). Natomiast powierzchnię utwardzoną, dojazd do miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych i większą część przebudowywanego odcinka sieci teletechnicznej zaplanowano na terenie oznaczonym symbolem 4KDW – tereny dróg wewnętrznych (działka nr [...]) oraz 1KDD – tereny dróg publicznych - drogi dojazdowe (działka nr [...]).

W aspekcie zgodności przedłożonego projektu z m.p.z.p. Sąd odniesie się przede wszystkim do tych wymogów planu, których naruszenie było podnoszone w skardze. W pozostałym zakresie prawidłowość projektu nie budzi wątpliwości.

Należy podkreślić, że zgodnie z wymogami prawa budowlanego regulującego proces inwestycyjny, podstawą wydania prawidłowej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę musi być właściwie sporządzony projekt budowlany. Powyższe nabiera dodatkowego znaczenia, gdy nieruchomość inwestycyjna obejmuje funkcję zabudowy wielomieszkaniowej, a zlokalizowana jest na stoku, w pobliżu osuwiska, w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkalnej.

Jak wynika z art. 35 P.b. w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organ I instancji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3).

W niniejszej sprawie wskazane wyżej nieprawidłowości projektu, zauważone przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, stały się podstawą do wzywania inwestora o ich usunięcie, zarówno w postępowaniu I jak i II instancji.

Mimo pozytywnej dla inwestora decyzji I instancji, organ odwoławczy uznał za konieczne wystosować do inwestora wezwanie z 7 września 2022 r. do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie 15-tu szczegółowo opisanych w wezwaniu nieprawidłowości.

(Wobec elektronicznej formy akt organu odwoławczego wydruk ww. wezwania z 7 września 2022 r. znajduje się w teczce akt organi I instancji).

W ww. wezwaniu organ zażądał m.in.:

(...)

4. Doprowadzenia do zgodności lub wykazanie zgodności z § 3 ust. 1 pkt 17, § 17 ust. 8 pkt 5 lit. a) m.p.z.p. Należy podać wymiar budynku w połowie jego długości od terenu istniejącego do kalenicy (attyki), lub wykazać spełnienie wymagań dla wysokości liczonej od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części do kalenicy (attyki). W piśmie z 5 sierpnia 2022 r. przedstawione wyjaśnienia nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić zgodności z zapisami m.p.z.p., gdyż rzędne terenu przy wejściu do budynku są niejednoznacznie określone i wahają się od -0,02 do -0,10 (rys. nr A2, rys. nr A8) co w sumowaniu z podaną na rys. nr A7 (błędnie) wysokością attyki +12 m przekracza dopuszczalną wysokość 12 m. [W tym miejscu należy stwierdzić, że wskazana na rys. A7 rzędna +12 m jednoznacznie określa wysokość poniżej najwyższej krawędzi attyki, tym samym faktyczna wysokość budynku jest jeszcze większa].

Należy się odnieść do zapisów § 8 WT pkt 1) grupy wysokości – niskie - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, w kontekście dokonanej kwalifikacji budynku jako niski.

Zgodnie z przytoczonym § 8 pkt 1) WT jako budynki niskie można uznać 4 kondygnacyjne budynki mieszkalne, a przedmiotem inwestycji jest budynek mieszkalno-usługowy.

5. Doprowadzenie do zgodności z § 21 pkt 2) oraz § 15 ust. 2 pkt 3) i 6) rozporządzenia. W całym projekcie architektoniczno-budowlanym brak wymiarów oraz rzędnych terenu pozwalających na weryfikację zgodności przedstawionych rozwiązań w projekcie architektoniczno-budowlanym z projektem zagospodarowania terenu. Brak wymiarów pozwalających na prawidłową ocenę projektowanych miejsc postojowych.

(...)

7. Należy wyjaśnić rzędne terenu w nawiązaniu do terenów sąsiednich oraz sposobu zapisu tych rzędnych, które nie posiadają odniesienia do rzędnej 0,00 budynku co utrudnia/uniemożliwia weryfikację przyjętych rozwiązań z przepisami oraz zagospodarowania terenu.

8. Należy wyjaśnić powstałą różnicę poziomu projektowanego na terenie objętym wnioskiem, a terenami sąsiednimi. Brak w projekcie wskazania elementów niwelujących tę różnicę w formie murów oporowych lub skarp, a różnica (zgodnie z rys. nr A11, A12) wynosi od 0,48 m do 0,96 m względem działki [...] oraz około 2 m względem działki [...]. W tym zakresie wyjaśnić zagadnienie sposobu odprowadzania wód opadowych (§ 28) i zachowania zakazu z § 29 WT, jakie przewidział inwestor i czy prawidłowo zabezpieczają one nieruchomości sąsiednie przed kierowaniem na ich teren wód opadowych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor wskazał m.in., że:

Ad. 4 – wykazano zgodność z m.p.z.p. w sprawie wymagania spełnienia wysokości liczonej od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części do kalenicy. Uzupełniono projekt i skorygowano w tym zakresie. Budynek nie przekracza wysokości 12 m;

Ad. 5 – doprowadzono do zgodności z przepisami rozporządzenia;

Ad. 7 - zweryfikowano i poprawiono rzędne na przekrojach oraz elewacjach.

Ad. 8 - poprawiono powstałe różnice terenu względem działki [...] oraz [...] oraz wyjaśniono sposób odprowadzenia wód opadowych.

W tym miejscu Sąd zauważa i akcentuje, że projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany winny być kompletne.

Tymczasem w niniejszej sprawie projekt architektoniczno-budowlany (określony jako "TOM II", tj. grubszy segregator ze stroną tytułową w kolorze białym) jest niekompletny.

Po karcie oznaczonej nr 1 znajduje się od razu karta oznaczona nr 4, następnie karty oznaczone nr: 6, 8, 10, 13.

Karty są kolejno ponumerowane dopiero począwszy od k. 13.

Tekst na k. 8 i 10 urywa się.

Kwestia ta pozostała niezauważona przez organ odwoławczy, a wskazuje na ewidentny brak w projekcie architektoniczno-budowlanym niektórych kart, co wymaga wyjaśnienia przez organ i uzupełnienia.

Przechodząc do analizy poszczególnych spornych kwestii należy wskazać, że niewątpliwie, jeśli chodzi o dopuszczalną wysokość projektowanego budynku, to w m.p.z.p. w § 3 ust. 1 pkt 17 zdefiniowano wysokość zabudowy – jako wysokość liczoną od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części do kalenicy; jeżeli budynek położony jest na stoku, wysokość zabudowy mierzy się od poziomu terenu w połowie długości lub szerokości budynku równoległej do linii spadku stoku (w zależności od usytuowania budynku) do kalenicy.

Nie ulega przy tym wątpliwości i nie jest sporne, że projektowane zamierzenie inwestycyjne jest usytuowane na stoku.

Z kolei zgodnie z § 17 ust. 8 pkt 5 lit. a m.p.z.p. wysokość zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, mieszkalno-usługowych oraz budynków usługowych – wynosi maksymalnie 12 m.

W kontekście opisania w projekcie i zaskarżonej decyzji kwestii nieprzekroczenia dopuszczalnej wysokości Sąd wskazuje, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdzając zgodność projektu z m.p.z.p. stwierdził, że "W projektowanej inwestycji przyjęto wysokość budynku liczoną od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku do stropodachu, która wynosi 12,00 m (do attyki - najwyżej położona część stropodachu)".

Jest to oczywiste naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 17 m.p.z.p., który nakazuje w przypadku budynków położonych na stoku mierzyć wysokość zabudowy od poziomu terenu w połowie długości lub szerokości budynku równoległej do linii spadku stoku (w zależności od usytuowania budynku) do kalenicy.

Co prawda, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że "Na rysunkach elewacji wykazano wypełnienie wymogu wysokości budynku [licząc zarówno wysokość od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku do stropodachu, która wynosi 12,00 m (do attyki - najwyżej położona część stropodachu), jak i wysokość od poziomu terenu w połowie długości budynku równoległej do linii spadku terenu]", jednak i taka alternatywna konstatacja nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji projektowej inwestycji.

Odnosząc się bowiem do zmodyfikowanego w projekcie budowlanym rysunku elewacji zachodniej (s. 42a projektu), na którym skorygowano poziom terenu projektowanego tak, by poprowadzona pionowo czerwona linia od poziomu terenu do kalenicy miała równo 12,00 m, należy wskazać, że:

- na ww. rysunku brak jest zwymiarowania odległości od północnej i południowej krawędzi budynku, a pionowa linia nie znajduje się w połowie długości lub szerokości budynku,

- wrysowanego na ww. rysunku elewacji podniesienia terenu projektowanego nie uwzględniono w pozostałych rysunkach oraz w PZT.

Z uwagi na powyższe, zasadny okazał się zarzut braku wykazania zgodności zamierzenia z § 17 ust. 8 pkt 5 lit. a w zw. z § 3 ust. 1 pkt 17 m.p.z.p.

Należy podkreślić, że wyjaśnienia projektanta i skorygowany rysunek elewacji zachodniej przedstawiające inny sposób zagospodarowania gruntu niż w projekcie, tj. poziom terenu o prawie 2 m wyższy niż w projekcie budowlanym, winny znaleźć odzwierciedlenie we wszystkich częściach projektu. Wszystkie części projektu budowlanego winny stanowić spójną całość, opierając się na tych samych rzędnych terenu projektowanego.

Natomiast odnośnie zastosowania przez organ II instancji normy zawartej w art. 7a K.p.a. należy wyjaśnić, że zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony ma zastosowanie, gdy spełnione są kumulatywnie dwie przesłanki pozytywne i jednocześnie nie zachodzi przesłanka negatywna. Przesłanki pozytywne są następujące:

1) przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku albo ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia;

2) w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej.

Innymi słowy zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony ma przedmiotowo wąski zakres zastosowania, ponieważ dotyczy wyłącznie spraw administracyjnych, których przedmiotem jest "nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia". Z zakresu zastosowania tej zasady wyłączone są a contrario sprawy administracyjne dotyczące interesu prawnego lub obowiązku strony postępowania, których przedmiotem nie jest "nałożenie na stronę obowiązku" albo "ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia".

O przedmiotowym zakresie tej zasady nie przesądza potencjalny wynik postępowania administracyjnego, lecz charakter sprawy administracyjnej ocenianej w świetle prawa administracyjnego materialnego stanowiącego podstawę prawną lub prawny kontekst decyzji administracyjnej. Postępowanie administracyjne w sprawach nałożenia obowiązku bądź pozbawienia lub ograniczenia praw/uprawnień wszczyna się w tego typu sprawach z urzędu. Jeżeli zatem strona domaga się od organu administracji publicznej np. zniesienia ciążącego na niej obowiązku albo przyznania prawa/uprawnienia, które zostało określone w przepisach prawa materialnego, zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony nie ma zastosowania.

Wyjaśnić przy tym trzeba, że przywołany przez organ odwoławczy wyrok NSA z 23 marca 2022 r. sygn. III OSK 974/21 dotyczy określenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód, a zatem ewidentnie właśnie sprawy administracyjnej w przedmiocie nałożenia obowiązków.

Co dodatkowo istotne, przesłanką negatywną zastosowania art. 7a K.p.a. jest sytuacja, gdy rozstrzygnięciu wątpliwości prawnych na korzyść strony sprzeciwiają się interesy stron albo osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Należy też podkreślić, że zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania wyrażona w art. 7a K.p.a. nie dotyczy wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego sprawy, ale wątpliwości odnośnie do treści normy prawnej (por. wyrok NSA z 21 października 2020 r., sygn. II OSK 1526/18, LEX nr 3090251).

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy trzeba wskazać, że po pierwsze, sprawa administracyjna wszczynana na wniosek inwestora w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest z pewnością typową sprawą o nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia.

Po drugie, w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczącej wysokości projektowanego budynku odnosi się przede wszystkim do stanu faktycznego, a nie stanu prawnego sprawy.

Po trzecie, zastosowanie tej zasady na korzyść inwestora godzi w artykułowany przez skarżącego jego interes prawny.

Z powyższych przyczyn zastosowanie art. 7a K.p.a. w niniejszej sprawie należy uznać za wykluczone.

Przechodząc do kolejnej spornej kwestii, to jest zagadnienia miejsc postojowych, Sąd wskazuje, że na aprobatę zasługuje wykładnia organu stosowanych przepisów, zgodnie z którą z uwagi na brak konkretnego zapisu w m.p.z.p. dotyczącego ilości miejsc postojowych dla zabudowy wielorodzinnej na terenach oznaczonych symbolem MU.1, projektant słusznie przyjął zasadę: 1 miejsce postojowe przypadające na jeden lokal mieszkalny, 1 miejsce postojowe na 20 m2 powierzchni użytkowej usług oraz 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych na terenie inwestycji.

W tym zakresie jednak trafny okazał się przede wszystkim zarzut skarżącego dotyczący miejsc postojowych dla lokalu usługowego.

Należy wskazać, że zaprojektowany lokal usługowy w całości znacząco przekracza 20 m2 powierzchni. Stosownie jednak do § 30 ust. 4 pkt. 1 lit. c m.p.z.p. wprost nakazano, by określając wymaganą minimalną ilość miejsc postojowych dla samochodów osobowych - minimum 1 miejsce na 20 m2 powierzchni użytkowej usług, powierzchnię lokalu usługowego pomniejszyć o powierzchnię pomocniczą (magazynową, socjalną, techniczną).

Niewątpliwie zaplecze socjalne, w tym np. toalety czy kuchenki i ich przedsionki, należy zaliczyć do powierzchni pomocniczej - socjalnej.

Z rysunku rzutu parteru na s. 32 projektu wynika jednoznacznie, że przedsionek toalety (U.3 - 2,12 m2) i WC klienta (U.4 - 1,54 m2) stanowiące część lokalu usługowego są wydzielone ścianami, dlatego uzasadnione jest wyłączenie ich powierzchni z powierzchni liczonej do ustalenia wymaganej liczby miejsc parkingowych.

Dodatkowego wyjaśnienia wymaga natomiast powierzchnia "zaplecza" (U.2 – 4,42 m2), które rzeczywiście nie jest wydzielone na rysunku przegrodą od pozostałej części lokalu usługowego.

W konsekwencji nie wykazano jednoznacznie, by dla lokalu usługowego zgodnie z m.p.z.p. wystarczyć miało jedno miejsce postojowe.

Z kolei odnośnie miejsca dla osób niepełnosprawnych Sąd wskazuje, że argumentacja skarżącego co do niewliczania tego miejsca do puli miejsc dla lokali mieszkalnych jest zdroworozsądkowa, ale nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Zgodnie bowiem z § 30 ust. 4 pkt 1 lit. e m.p.z.p. ustala się konieczność zapewnienia min. 3% miejsc postojowych jako przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingowa dla osób niepełnosprawnych, jednak nie mniej niż jedno miejsce.

Z treści planu nie wynika zatem obowiązek projektowania dodatkowych miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, które nie byłyby wliczane do wymaganego w planie bilansu miejsc postojowych zaprojektowanych na terenie inwestycji.

Również § 18 ust. 2 WT, a w szczególności sformułowanie "w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne" wskazuje, że miejsca postojowe traktowane są zbiorczo, a w ramach ich łącznej liczby mieszczą się także miejsca dla osób niepełnosprawnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2023 r., sygn. VII SA/Wa 2660/21).

W konsekwencji brak jest podstaw do zakwestionowania w projekcie budynku zawierającego 25 lokali mieszkalnych zapewnienia 25 miejsc postojowych, w tym 1 miejsca dla osób niepełnosprawnych.

W zakresie natomiast podnoszonych w odwołaniu, a nie powtórzonych w skardze zarzutów dotyczących braku sporządzenia i przedstawienia organowi wymaganej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, a także wydajności nominalnych hydrantu zewnętrznego i wymogów przeciwpożarowych, Sąd aprobuje wyjaśnienia zawarte w projekcie budowlanym i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nie budzi też wątpliwości dokonana przez organ analiza w zakresie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń zgodnie z § 12 i § 13 WT, a także zawarta w projekcie analiza nasłonecznienia (s. 44 projektu).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ II instancji, posługując się przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym niekompletnym (braki kart w projekcie architektoniczno-budowlanym, o czym była mowa wyżej) i niewykazującym spełnienia wszystkich warunków przewidzianych przepisami m.p.z.p. i WT, nie wyjaśnił wystarczająco wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wobec czego konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji. Powyższe świadczy bowiem o naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 34 i art. 35 P.b. i przepisami rozporządzenia.

Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji, na podstawie art. 153 P.p.s.a., mając na uwadze treść niniejszego uzasadnienia, wezwie inwestora do skompletowania i uzupełnienia braków przedłożonego projektu budowlanego w sposób, który umożliwi dokonanie pełnej kontroli w zakresie nakazanym prawem i wydanie prawidłowej decyzji.

Mając na uwadze powyższe uchybienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów postępowania składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - 17 zł.