Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 927/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. U., R. K., T. K., J. D., J. D. oraz małoletnich P. J., M. J. i M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 927/12

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi J. U., R. K., T. K., J. D., J. D., G. J. – działającego w imieniu małoletnich M. i P. J. oraz M. J. - przedstawiciela ustawowego małoletniej A. J. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania o zwrot nieruchomości położonych w obr. [...], będących aktualnie częściami działek nr 1074/36, 1074/37 i 1074/38, stanowiących własność osób fizycznych oraz o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr 1073/3 obr. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni (obecnie Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni).

Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., określanej dalej jako u.g.n.).

Z akt sprawy oraz decyzji wynika, że J. U., R. K., T. K., J. D., J. D., oraz małoletni M. J. i P. J. – reprezentowani przez ojca G. J., a także małoletnia A. J. – reprezentowana przez ojca M. J. – złożyli wnioski do Prezydenta Miasta [...] o zwrot wywłaszczonych nieruchomości oznaczonych jako: działka nr 61 (dawnego obrębu nr [...]), działka nr 50 (dawnego obrębu nr [...]), parcela gruntowa o nr katastralnym 52 Gminy [...].

W sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie

(dalej WSA), który po rozpoznaniu skargi J. U. wyrokiem z dnia 2 listopada 2010 r., sygn., który akt II SA/Rz 839/10 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Sąd uznał za niezbędne przeprowadzenie powtórnego postępowania i zapewnienie w nim udziału następcom prawnym po zmarłym J. J.

Skarga kasacyjna Prezydenta [...] została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. z uwagi na brak przymiotu strony w związany z tym brak legitymacji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania o zwrot nieruchomości położonych w obr. [...], będącej częściami działek nr 1074/36, 1074/37 i 1074/38, stanowiących własność osób fizycznych oraz odmówił zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr 1073/3 obr. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni (obecnie Miejskiego Zarządu Dróg). W uzasadnieniu wskazał, że Urząd Miejski [...] – Wydział Gospodarki Komunalno - Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lipca 1979 r., nr [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w R. w gminie katastralnej [...] i o odszkodowaniu za wywłaszczone nieruchomości. Decyzja dotyczyła działek nr 61/8, 61/9, 61/6 (powstałych z podziału działki nr 61/1), działek nr 61/12, 61/10 (powstałych z podziału działki nr 61/2), a nadto działek nr 61/3 oraz 61/4, (przy czym działki nr 61/1, 61/2, 61/3, 61/4 - powstały z podziału działki nr 61 stanowiącej własność Z. N.). Wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. nr 10, poz. 64 ze zm.). Nieruchomość była niezbędna Skarbowi Państwa w celu realizacji inwestycji pn. budowa ulicy P., zgodnie z decyzją o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z dnia [...] maja 1979 r., nr [...], wydaną przez Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Ochrony Środowiska - Urzędu Miejskiego [...]. W szczególności organ wskazał, że stosownie do wytycznych WSA w Rzeszowie ustalił, że na dzień orzekania przez organ I instancji wyłącznym właścicielem działki nr 1074/36 jest H. J. W związku z powyższym organ uznał, że bezprzedmiotowym było informowanie pozostałych spadkobierców J. J. o toczącym się postępowaniu. Uznanie bowiem za strony postępowania osób nie mających interesu prawnego i faktycznego oraz skierowanie do nich decyzji, naraziłoby orzeczenie na zarzut rażącego naruszenia prawa. Organ stwierdził, że wnioskowana do zwrotu nieruchomość oznaczona jako część działki nr 1073/3 w zakresie odpowiadającym wnioskowi, zagospodarowana jest pasem drogowym drogi publicznej ulicy P. w R. i stanowi przedmiot własności Skarbu Państwa w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni [...]. Własność przedmiotowej nieruchomości nie może być przeniesiona w jakimkolwiek trybie prawnym na rzecz innych podmiotów. Naprowadził, że grunty zajęte pod drogi publiczne zostały wyjęte z obrotu prawego

i przypisane wyłącznie podmiotom publiczno-prawnym. Organ stwierdził,

że decyzja o zwrocie gruntu w granicach jego zajęcia pod drogę publiczną stałoby się decyzja niewykonalną. Niewykonalność ta ma charakter trwały z uwagi na istnienie na gruncie drogi publicznej, niemożliwej do likwidacji bez podjęcia licznych działań zmierzających do wybudowania drogi w innym miejscu z zachowaniem jej funkcjonalności, jako obsługi komunikacyjnej danego zespołu urbanistycznego. Z kolei działki nr 1074/36 i 1074/37, powstałe z podziału działki nr 1074/8 nie mogą być zwrócone z uwagi na ustanowienieprawa wieczystego użytkowania tej ostatniej działki i ujawnienie tego prawa w księgach wieczystych przed dniem wejścia w życie u.g.n. prowadzi do umorzenia postępowania w sprawie jak bezprzedmiotowego.

W odwołaniu J. U. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zasadniczym był zarzut naruszenia: art. 136 ust. 3, art. 137 oraz 216 u.g.n., przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalny zwrot wywłaszczonej nieruchomości tj. działki nr 1073/3. Nadto zarzucono naruszenie art. 2a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 17, poz. 115, ze zm., dalej jako u.d.p.), oraz wadliwe umorzenie postępowania o zwrot nieruchomości w części dotyczącej działek nr 1074/36, 1074/37, 1074/38, jako bezprzedmiotowego.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że ulica P. została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich, a następnie stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogą powiatową, a Zarząd Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. nadał tej drodze nr [...]. W takiej sytuacji Wojewoda ocenił jako prawidłowe twierdzenie organu I instancji, że nieruchomość oznaczona jako część działki nr 1073/3, stanowiąca część drogi publicznej nie podlega zwrotowi na rzecz wnioskodawców. Naprowadził, że niemożliwość zwrotu tej działki wynika z art. 2a ust. 2 u.d.p., gdyż drogi publiczne traktowane są jako rzeczy o ograniczonym obrocie, a jedyną prawnie dopuszczalną formą obrotu jest przenoszenie własności między podmiotami, o których mowa w art. 2a u.d.p. Organ odwoławczy podkreślił, że w okolicznościach badanej sprawy bezsporne pozostaje, że aktem notarialnym z dnia 13 marca1990 r., Rep. A. Nr [...] Skarb Państwa oddał Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w użytkowanie wieczyste m.in. działkę nr 1074/8, prawo to ujawnione zostało w księdze wieczystej KW nr [...] w dniu 13 marca 1990 r. Oznacza to, że zostały spełnione przesłanki z art. 229 u.g.n., które zamykają drogę do zwrotu nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste osobom trzecim, niezależnie od tego, czy nieruchomość została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia. W takiej konfiguracji postępowanie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Skoro podstawą nie uwzględnienia wniosku stanowi wspomniany art. 229 u.g.n., w związku z tym nie może być prowadzane postępowanie, przez co staje się bezprzedmiotowe i skutkuje jego umorzeniem.

W skardze J. U. w imieniu własnym oraz działając jako pełnomocnik R. K., T. K., J. D., J. D., G. J. reprezentującego małoletnich P. i M. oraz M. J. – przedstawiciela ustawowego małoletniej A. J. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Skarżąca powtórzyła pierwszy zarzut jak w odwołaniu i nadto zarzuciła poczynienie błędów w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy odnośnie przyjęcia, że działki nr 1074/36, 1074/37, 1074/38 są w chwili obecnej trwale rozdysponowane, zaś część działki nr 1073/3 nie może być przeniesiona w jakimkolwiek trybie prawnym na rzecz innego podmiotu niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. W uzasadnieniu skarżący uznali zaskarżoną decyzję jako nieprawidłową i zakwestionowali ustalenia organów, że działki objęte postępowaniem są do chwili obecnej własnością osoby trzeciej i z tego powodu nie mogą być zwrócone stronie. Podtrzymali zarzut, że organ wydając decyzję w sprawie wadliwie ustalił położenie i wielkość działek.

Nadto zakwestionowano stanowisko organu I instancji dotyczące niedopuszczalności zwrotu gruntu wywłaszczonego. Niezależnie od tych zarzutów skarżący podnieśli, że w trakcie postępowania nie wykazano, aby wywłaszczone nieruchomości zostały wykorzystane zgodnie z celem wywłaszczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego dotychczasowego stanowiska w sprawie. Ustosunkowując się do podnoszonych zarzutów skargi wyjaśnił, że nie stanowią one nowych okoliczności, bowiem są powtórzeniem zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności stwierdzić należało, że organy wykonały wytyczne i wobec ustalenia, że w wyniku działu spadku po zmarłym J. J. udział w prawie wieczystego użytkowania oraz prawie własności budynku na działce nr 1074/36 został przyznany na wyłączną rzecz H. J., która była już uczestniczką postępowania i nie było potrzeby powiadamiania innych osób. Powyższe wynika z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia 11 października 2007 r., sygn.. akt [...].

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 1979 r., nr [...] działając w oparciu o przytoczone w niej przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości orzeczono o wywłaszczeniu m.in. działek nr 61/8, nr 61/9, nr 61/6 powstałych z podziału działki nr 61/1 oraz działek nr 61/12 i nr 61/10 powstałych z podziału działki nr 61/2, a także działek nr 61/3, nr 61/4. Osobą, którą pozbawiono prawa własności w/w nieruchomości była Z. N. c. J. i J. Działki nr 61/1, nr 61/2, nr 61/3 i nr 61/4 w obr. [...] powstały z podziału działki nr 61 objętej księgą wieczystą KW [...]. Decyzję z dnia [...] lipca 1979 r. wydał z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] – Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miasta [...]. Z uzasadnienia tej decyzji (str. 7) wynika, że nieruchomości te były niezbędne pod budowę ulicy P., co wynikać miało z decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego wydanej przez Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego [...] z dnia [...] maja 1979 r., nr [...].

Ze znajdującego się w aktach sprawy wykazu synchronizacyjnego wykonanego przez geodetę uprawnionego R. R. z dnia 14.02.2008 r. wynika, że części dawnych działek nr 61/12 i nr 61/8 stanowią aktualnie część działki ewidencyjnej nr 1073/3. Części zaś dawnych działek nr 61/4, nr 61/6, nr 61/3 i nr 61/10 weszły do działek nr 1074/36, nr 1074/37 i nr 1074/38. Część dawnej działki nr 61/12 weszła też do działki nr 1073/2. Z kolei działka nr 61/9 i część działki nr 61/8 weszły do działki nr 1081/24. Także część działki nr 61/8 weszła do działki nr 1073/2.

Do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wyłączone zostały wnioski w zakresie działek, które weszły do działek aktualnie oznaczonych nr 1081/24 i nr 1073/2, a także co o dawnych działek nr 50 i nr 52. Z wyżej powołanego opisowego wykazu synchronizacyjnego wynika też, że działki nr 61/3, nr 61/4, nr 61/10 i nr 61/6 w obr. [...] wraz z innymi działkami z obr. [...] Miasta [...] zmieniły oznaczenie na działkę nr 1074/1 w obr. [...]. Z kolei działka nr 1074/1 podzieliła się na działki nr 1074/8 i nr 1074/9. Następnie działka nr 1074/8 podzieliła się na działki nr 1074/36 – nr 1074/42. Jeszcze przed tym ostatnim podziałem, aktem notarialnym z dnia 13 marca 1990 r., Rep. A [...] sporządzonym w Państwowym Biurze Notarialnym działka nr 1074/8 została oddana w wieczyste użytkowanie Spółdzielni Mieszkaniowej [...] i tego samego dnia prawo to zostało ujawnione w Księdze wieczystej KW Nr [...] prowadzonej przez PBN.

Działka nr 1074/36 aktualnie pozostaje w wieczystym użytkowaniu H. J., działka nr 1074/37 – G. D. i J. D., zaś działka nr 1074/38 – H. M. i J. M. Na działkach tych znajdują się budynki mieszkalne stanowiące odrębne nieruchomości.

Z wykazu synchronizacyjnego sporządzonego przez geodetę uprawnionego R. R. l.ks.rob. [...] przyjętego do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 18 lutego 2008 r., nr ew. [...], który został wykonany na wyrysie z mapy ewidencji gruntów wynika z kolei, że części dawnych działek nr 61/8, nr 61/12 weszły do działki nr 1073/3, która to działka jest położona w pasie drogowym drogi publicznej ulicy P. w R. Na działce tej jest wykonana droga (co potwierdziły wyniki oględzin z udziałem geodety) składająca się z pasa jezdni, chodników i ścieżki rowerowej.

Jak wynika z informacji z dnia 8 października 1980 r. m.in. działki nr 61/4, nr 61/6, nr 61/10, nr 61/3 i nr 61/9 zgodnie z decyzją z dnia [...] stycznia 1980 r. nr [...] zatwierdzającą plan realizacyjny terenu "Park kultury i wypoczynku zostały przeznaczone na ten cel. Odbyło się to już po wywłaszczeniu. Jak wyżej wskazano – działki lub ich części, które weszły do działki nr 1081/24 zostały objęte odrębnym postępowaniem, natomiast dawne działki nr 61/3, nr 61/4, nr 61/6 i nr 61/10 weszły do działek nr 1074/36, nr 1074/37 i nr 1074/38.

Zgodnie z art. 136 ust. 1 u.g.n. nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. Według ust. 3 tego przepisu poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

_@POCZ@__@KON@_2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Stosownie do art. 229 u.g.n. roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie u.g.n. (tj. przed 1 stycznia ....) nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.

Na gruncie niniejszej sprawy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Co do części nieruchomości, których spadkobiercy Z. N. domagają się zwrotu, które weszły do działki poprzednio oznaczonej nr ew. 1074/8, z której zostały utworzone m.in. działki nr 1074/36, nr 1074/37 i nr 1074/38 zastosowanie znalazł przepis art. 229 u.g.n. Ze zgromadzonych dowodów jasno wynika bowiem, że działka nr 1074/8 w dniu 13 marca 1990 r. została oddana w wieczyste użytkowanie SM "[...]" – spółdzielni, która zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze posiadała osobowość prawną.

Orzecznictwo sądów administracyjnych wykształcone na gruncie art. 229 u.g.n. przyjmuje, iż użyty tam zwrot "roszczenie nie przysługuje" (czyli roszczenie o zwrot nieruchomości) przesądza o tym, że w razie ustalenia wyżej wskazanej okoliczności postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe, bo były właściciel lub jego spadkobiercy nie mogą domagać się zwrotu nieruchomości. To zaś stanowi podstawę do umorzenia postępowania.

Jak wynika z protokołu badania ksiąg wieczystych w księdze wieczystej KW 37736 jako właściciel działek nr 61/8 i nr 61/12 w obr. [...] figuruje Skarb Państwa. Z informacji Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni w piśmie z dnia 30 listopada 2009 r. wynika, że ulica P. na mocy ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz.U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm) została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich a na podstawie art. 6 ust. 2 tej ustawy (uchwała) została opublikowana w Dzienniku Ustaw PRL nr 30, poz. 151 z dnia 29 sierpnia 1986 r. Aktualnie jest to droga powiatowa.

Z zestawienia w/w dat jasno wynika, że ulica P. zanim formalnie stała się drogą publiczną musiała zostać wybudowana i fizycznie istnieć. Już z tego względu, skoro działki nr 61/8 i nr 61/12 zostały wykorzystanie zgodnie z celem, na który zostały wywłaszczone, o czym wprost stanowiła decyzja z dnia [...] lipca 1979 r., działki te nie mogły zostać zwrócone. W tej sytuacji bez znaczenia, ale też i bez żadnego wpływu na wynik sprawy pozostają wywody związane z interpretacją art. 2a ustawy o drogach publicznych. Ponieważ uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, dlatego też brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. Działki wymienione w pkt II decyzji organu II instancji nie spełniały bowiem warunków do uznania ich za zbędne na cel określony w decyzji o uwłaszczeniu. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, że zostały naruszone wyżej przytoczone przepisy art. 136 ust. 3 i art. 137 u.g.n. Nigdzie także organy nie stwierdziły, że u.g.n. nie ma zastosowania do nieruchomości przejętych na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 1979 r. Żadnego błędu Sąd nie dopatrzył się w ustaleniu, że działki nr 1074/36, nr 1074/37 i nr 1074/38 zostały "trwale rozdysponowane". Niczym nie zostało poparte twierdzenie, że organ wadliwie ustalił położenie i wielkość działek. Wykaz synchronizacyjny został sporządzony przez geodetę uprawnionego na podstawie materiałów znajdujących się w powiatowym zasobie ewidencyjnym i dodatkowo przyjęty do tego zasobu. Rozporządzenie prawem w postaci oddania nieruchomości w wieczyste użytkowanie odbyło się przed wejściem w życie u.g.n. i ujawnione to zostało w księdze wieczystej, stąd art. 136 ust. 1 u.g.n. i tryb zwrotu został wyłączony z mocy przepisów tej ustawy. Otwarta zostaje dla skarżących droga postępowania cywilnego w zakresie podważania ważności umowy o oddanie w wieczyste użytkowanie. Kwestia ta pozostaje poza zakresem kognicji organów, które orzekły w sprawie oraz sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.