Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 113/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z.B. wnioskiem z dnia 15 stycznia 2005 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego o udzielenie informacji o zakresie i sposobie stosowania przepisów prawa podatkowego. Wniosek obejmował m. in. kwestię czy obowiązkowi podatkowemu w akcyzie, w nabyciu wewnątrzwspólnotowym podlegają: żele pod prysznic i do kąpieli, balsam do ciała i pielęgnacji, fiolki – próbki wód toaletowych i perfumowanych i innych wyrobów kosmetycznych (spray, lane), wody po goleniu, żele i balsamy po goleniu (z alkoholem i bez), testery wód toaletowych i perfumowanych oraz wszystkie inne testery wyrobów kosmetycznych, tusze do rzęs, linery, kredki, szminki, cienie, pudry, nożyki. Podatnik przedstawił swoje stanowisko twierdząc, że wyżej wymienione towary nie podlegają obowiązkowi podatkowemu w akcyzie, w nabyciu wewnątrzwspólnotowym.

Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe i dostawa wewnątrzwspólnotowa wyrobów akcyzowych wymienionych w załączniku Nr 1 do ustawy, gdzie wymienione zostały także towary wskazane we wniosku podatnika. Ponadto stwierdzono, że przepisy wskazanej ustawy nie dzielą towarów podlegających obowiązkowi podatkowemu w akcyzie ze względu na przeznaczenie (fiolki, próbki, testery) czy też formę, w jakiej występuje dany kosmetyk (sztyft, krem, deo-rollon, vapo, spray).

Z.B. złożył zażalenie na wyżej opisane postanowienie do Dyrektora Izby Celnej. Strona nie zgodziła się z częścią wydanego postanowienia dotyczącą określenia, że w nabyciu wewnątrzwspólnotowym podlegają obowiązkowi uiszczenia podatku akcyzowego towary handlowe wymienione w części postanowienia tj. 1) dezodoranty w sztyfcie, kremie, deo – rollon, vapo i spray, 2) fiolki – próbki, miniaturki wód toaletowych i perfumowanych (spray – lane), 3) wody po goleniu, 4) testery wód toaletowych i perfumowanych. Wymienione artykułu w ocenie strony nie podlegają uiszczeniu podatku akcyzowego. Jednocześnie Z.B. zwrócił uwagę, że w grupie wymienionych towarów znajdują się artykuły (testery, fiolki – próbki, miniaturki) jako towary służące tylko i wyłącznie do demonstracji danego artykułu. Producent danego produktu, na danym asortymencie umieszcza zakaz dalszego rozprowadzania, ponieważ są to produkty służące tylko i wyłącznie do testowania danego wyrobu.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego w kwestionowanym postanowieniu, w sposób prawidłowy i zgodny z prawem wskazał sposób realizacji obowiązków wynikających z prawa podatkowego. Uzasadniając decyzję Dyrektor Izby Celnej podniósł, że obowiązek podatkowy powstaje w stosunku do podmiotów dokonujących czynności wymienionych w art. 4 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 2 pkt 1 tej ustawy wyroby akcyzowe są to wyroby podlegające akcyzie określone w Załączniku Nr 1 do ustawy. W konsekwencji, opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe i dostawa wewnątrzwspólnotowa wyrobów akcyzowych wymienionych w Załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, tj. m. in. wyroby wymienione we wniosku podatnika. Organ odwoławczy podkreślił, że przywołane przepisy nie rozróżniają towarów podlegających obowiązkowi podatkowemu w akcyzie ze względu na przeznaczenie czy też postać, w jakiej dany kosmetyk występuje. W ocenie organu odwoławczego umieszenie przez producenta danego wyrobu informacji, że jest to próbka nie do sprzedaży, nie daje żadnych uprawnień do zwolnienia tego rodzaju kosmetyku z obowiązku podatkowego.

Z.B. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że organy celne dopuściły się obrazy przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z 28 marca 1983 r., które nie przewidują obciążeń świadczenia akcyzy. Wskazano, że Polska od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej jest zobowiązana do bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że w grupie wymienionych towarów znajdują się testery, fiolki – próbki, miniaturki, jako towary służące tylko i wyłącznie do demonstracji i testowania danego asortymentu. Producent danego produktu nakleja na danym asortymencie informację o zakazie dalszego rozprowadzania do dalszej sprzedaży.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga Z.B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Mając na uwadze tak zakreślony zakres swej kognicji, Sąd uznał, że zarzuty i argumenty przedstawione w skardze nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. ustawy o podatku akcyzowym w odniesieniu do niespornych okoliczności faktycznych, tj wewnatrzwspólnotowego nabycia takich kosmetyków jak: a) dezodoranty w sztyfcie, kremie, deo – rollon, vapo i spray, b) fiolki – próbki wód toaletowych i perfumowanych oraz innych wyrobów kosmetycznych (spray, lane), c wody po goleniu, d) testery wód toaletowych i perfumowanych oraz wszystkie inne testery wyrobów kosmetycznych, d) tusze do rzęs, linery, kredki, szminki, cienie i pudry.

Stanowisko organu odwoławczego, co do wadliwości w sposobie interpretacji tego przepisu przez skarżącego, zdaniem Sądu, nie nasuwa zastrzeżeń. Organ odwoławczy zastosował w niniejszej sprawie właściwe przepisy prawne, stwierdzając w oparciu o art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29. poz. 257 z późn. zm.), że opodatkowaniu akcyzą podlega m. in. nabycie wewnątrzwspólnotwe i dostawa wewnątrzwspólnotowa. Zatem obowiązek podatkowy powstaje w stosunku do podmiotów dokonujących wyżej wymienionych czynności, których przedmiotem są wyroby akcyzowe. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym wyroby akcyzowe są to wyroby podlegające akcyzie określone w Załączniku Nr 1 do ustawy. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że artykuły kosmetyczne ujęte we wniosku strony skarżącej wymienione zostały w Załączniku Nr 1 do ustawy wraz z przyporządkowanym, im właściwym symbolem PKWiU. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy w akcyzie powstaje z dniem wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taki szczególny przypadek został uregulowany w odniesieniu do nabycia wewnątrzwspólnotowego. W myśl art. 7 ust. 3 wymienionej wyżej ustawy w odniesieniu do wymienionej czynności obowiązek podatkowy powstaje z dniem otrzymania wyrobów akcyzowych, będących przedmiotem tego nabycia, nie później jednak niż z dniem otrzymania faktury dokumentującej nabycie, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Skarżący nie kwestionował tego, że dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu. Argumentacja zawarta w skardze zmierzała do wykazania, że ze względu na przeznaczenie – zakaz dalszej odsprzedaży, czy też postać, w jakiej dany kosmetyk jest rozprowadzany, nie powstaje obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego.

W ocenie Sądu, argumentacja ta, w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym jest chybiona. Jak wyżej wskazano obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstaje z dniem dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu, której przedmiotem są wyroby akcyzowe wymienione w Załączniku Nr 1 do ustawy. Ustawodawca nie wprowadził od tak określonego obowiązku podatkowego wyjątków tego rodzaju, że producent wyrobu akcyzowego zastrzegł zakaz dalszej odsprzedaży albo, ze względu na postać, w jakiej występuje wyrób akcyzowy. Wskazać tutaj należy, że w myśl art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zatem to ustawa określa, czy powstaje obowiązek podatkowy a nie producent tego wyrobu. W konsekwencji stwierdzić należy, że zastrzeżenia producenta wyrobu akcyzowego co do możliwości jego dalszego obrotu, w aspekcie opodatkowania podatkiem akcyzowym są bez znaczenia.

Odnosząc się do drugiego podnoszonego przez stronę skarżącą argumentu wskazać należy, że ustawodawca nie wprowadza dystynkcji towarów akcyzowych przez wzgląd na postać, w jakiej są one wprowadzane do obrotu. Istotne jest, że przedmiotem obrotu jest towar akcyzowy.

W ocenie Sądu organy celne w sprawie niniejszej nie naruszyły Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 91883 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE.L.83.105.1, Dz. U. UE-sp.02-1-419 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia określa ono przypadki, w których ze względu na specjalne okoliczności, stosuje się zwolnienia z należności celnych przywozowych lub wywozowych, odpowiednio, w przypadku wprowadzania towarów do swobodnego obrotu lub wywożenia z obszaru celnego. Z przyczyn oczywistych nie ma ono zatem zastosowania w sprawie niniejszej.

Nadmienić należy, w kontekście podnoszonego przez stronę skarżącą obowiązku bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego przez Polskę od daty akcesji, że w ramach wszystkich wyrobów uznawanych za wyroby akcyzowe ustawodawca polski dokonał podziału wyrobów akcyzowych na wyroby akcyzowe zharmonizowane oraz niezharmonizowane. Podział wyrobów akcyzowych na dwie grupy wynika z tego, iż wyroby akcyzowe zharmonizowane są to, co do zasady takie wyroby, które ustawodawca wspólnotowy uznaje za wyroby akcyzowe objęte wewnątrzwspólnotowym systemem opodatkowania podatkiem akcyzowym. W rezultacie produkcja, przetwarzanie oraz obrót wyrobami akcyzowymi zharmonizowanymi podlega w Polsce analogicznym zasadom, jakie mają miejsce w pozostałych państwach członkowskich (m.in. obowiązek produkcji zharmonizowanych wyrobów akcyzowych w składzie podatkowym). Przy czym do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych należą zgodnie z art. 2 pkt 4 paliwa silnikowe, oleje opałowe i gaz, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe określone w Załączniku Nr 2 do ustawy. Na podstawie art. 3 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U.UE L z dnia 23 marca 1992 r.) poszczególne państwa członkowskie zostały uprawnione do nakładania lub utrzymywania podatków konsumpcyjnych na inne towary niż wyroby akcyzowe wymienione w dyrektywach akcyzowych. Prawo do nakładania podatków konsumpcyjnych na inne towary uzależnione jest od tego, aby nakładany podatek nie powodował formalności administracyjnych związanych z przemieszczaniem produktów pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego. Nakładany podatek konsumpcyjny na dane towary nie może również posiadać cech podatku pośredniego. Dodatkowym warunkiem, jaki musi zostać spełniony przez państwo członkowskie nakładające podatek konsumpcyjny na dany produkt, jest stworzenie takiej konstrukcji opodatkowania, aby produkty wyprodukowane w danym państwie członkowskim oraz produkty pochodzące z innego państwa członkowskiego były obciążone podatkiem konsumpcyjnym na takim samym poziomie.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały zatem okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie o niezgodności prawa polskiego z prawem wspólnotowym.

Sąd uznając, w oparciu o art. 145 p.p.s.a. a contrario, że w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nie zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności, bądź stwierdzeniem wydania z naruszeniem prawa, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.