Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 653/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3  pr. 2 pkt 8, art. 184, art. 174, art. 149 par. 1 i 2, art. 183 par. 1 i 2, art. 33 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 64 par. 2, art. 63, art. 76 a par. 2-4, art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 269/15 w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 roku (sygn.. akt IV SAB/Wa 269/15), którym oddalono skargę w/w spółki w przedmiocie bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia:

Pierwszy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego [...] wraz z infrastrukturą, z garażem podziemnym na 15 stanowisk parkingowych, parkingu powierzchniowego na ok. 55 miejsc postojowych na działkach nr ewid. [...] i części działki nr ew. [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...], strona skarżąca kasacyjnie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła w siedzibie organu w dniu 27 grudnia 2010 roku. Pismem noszącym datę 19 styczeń 2011 roku organ - Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy stwierdzając, iż złożony wniosek nie odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wezwał do korekty wniosku, wskazując jakie kwestie takiej korekty wymagają.

W dniu 28 stycznia 2011 roku strona złożyła odpis pełnomocnictwa udzielonego B. G.. Pismem z dnia 2 lutego 2011 roku organ poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przedstawionej we wniosku.

W dniu 8 kwietnia 2011 roku do organu wpłynęło pismo strony korygujące wniosek o ustalenie warunków zabudowy z dnia 27 grudnia 2010 roku mi. in. w części dotyczącej parametrów inwestycji takich jak ilość kondygnacji naziemnych, wysokości obiektu, minimalnej powierzchni biologicznie czynnej. Złożono również pismo Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie odnośnie możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu objętego inwestycją. W okresie poprzedzającym złożenie powyższego wniosku organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dla Miasta Stołecznego Warszawy o uzgodnienie projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe pismo Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dla Miasta Stołecznego Warszawy poinformował organ, iż nie znajduje podstaw prawnych do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie (pismo z dnia 30 marca 2011 roku).

Pismem z dnia 18 maja 2011 roku organ poinformował stronę o uprawnieniu wynikającym z art. 10 k.p.a. Natomiast pismem z dnia 7 czerwca 2011 roku Spółka złożyła wniosek o zawieszenie postępowania, uzasadniając go koniecznością dokonania kolejnych zmian parametrów planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 roku organ odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, które to postanowienie w następstwie złożonego zażalenia, zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2011 roku. W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 roku organ zawiesiło postępowanie, które postanowieniem noszącym datę [...] grudnia 2011 roku zostało podjęte na wniosek strony złożony w dniu 5 grudnia 2011 roku.

Pismem noszącym datę 27 grudnia 2011 roku organ kolejny raz zawiadomił stronę o przysługujących jej uprawnieniach z art. 10 k.p.a.

W odpowiedzi na powyższe pismo Spółka poinformowała organ, iż do 31 stycznia 2012 roku złoży dokumenty dotyczące zmiany podstawowych parametrów inwestycji (pismo z dnia 9 stycznia 2012 roku). Takie pismo strona złożyła w dniu 31 stycznia 2012 roku. W odpowiedzi na przedstawione zmiany dotyczące danych charakteryzujących inwestycję, organ pismem z dnia 3 lutego 2012 roku wezwał do uzupełnienia i uaktualnienia dotychczas złożonej dokumentacji, opisując w 10 punktach jakich okoliczności uzupełnienie lub uaktualnienie ma dotyczyć. Strona udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie organu pismem z dnia 20 lutego 2012 roku.

Pismem noszącym datę 9 marca 2012 roku organ, powołując się na art. 64 § 2 k.p.a., poinformował stronę o pozostawieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpatrzenia, wskazując przesłanki takiego rozstrzygnięcia. Powyższe pismo doręczono bezpośrednio stronie w dniu 16 marca 2012 roku, a jej pełnomocnikowi w dniu 20 marca 2012 roku.

W dniu 26 listopada 2012 roku strona zwróciła się do organu o wyjaśnienie jakie dokumenty nie zostały złożone w związku z korektą wniosku, a których brak uniemożliwia rozpatrzenie jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy, na które to pismo organ udzielił odpowiedzi pismem noszącym datę 4 stycznia 2013 rok. Nie podzielając stanowiska organu przedstawionego w piśmie z dnia 4 stycznia 2013 roku strona wezwała organ do rozpoznania jej wniosku z dnia 27 grudnia 2010 roku, przy uwzględnieniu złożonych jego korekt.

W odpowiedzi na powyższe Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 roku umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem 27 grudnia 2010 roku.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, w następstwie wniesionego przez Spółkę odwołania, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium stwierdziło, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wszczęte w oparciu o wniosek strony z dnia 27 grudnia 2010 roku zostało ostatecznie zakończone wobec pozostawienia go bez rozpoznania w oparciu o rozstrzygnięcie organu z dnia [...] marca 2012 roku. Natomiast pismo inwestora noszące datę 28 luty 2013 roku winno być traktowane jako nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 3 marca 2013 roku.

Po zwrocie akt przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ I instancji,

pismem noszącym datę 25 luty 2014 r. poinformował stronę o przysługujących jej uprawnieniach z art. 10 k.p.a.

W dniu 21 marca 2014 roku wpłynęło do organu I instancji pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego informujące, że Spółka [...] złożyła w ustawowym terminie skargę od decyzji z dnia [...] lutego 2014 roku, w związku z powyższym akta sprawy należy niezwłocznie przesłać do Kolegium.

Akta sprawy zostały przesłane przez organ I instancji z pismem przewodnim noszącym datę 24 marca 2014 roku.

Postanowieniem z 13 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę Spółki. Z uzasadnienia skargi wynika, że strona nie uiściła w ustawowym terminie wpisu od skargi. Akta sprawy zostały zwrócone organowi I instancji w dniu 7 sierpnia 2014 roku.

Pismem z dnia 21 października 2014 roku powołując się między innymi na uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2014 roku organ stwierdził, że wniosek z dnia 28 lutego 2013 roku o ustalenie warunków zabudowy nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z powyższym zobowiązał stronę do przedłożenia aktualnego oryginalnego załącznika mapowego obejmującego obszar podlegający analizie, przedstawienia zamierzenia inwestycyjnego w formie graficznej, oryginału pełnomocnictwa lub jego odpisu potwierdzonego z zgodność z oryginałem stosownie do art. 76a § 2-4 k.p.a.,

potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów potwierdzającego możliwość podłączenia planowanego obiektu do sieci elektrycznej, gazowej, wodociągowej. Jednocześnie organ powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. zobowiązał stronę do uzupełnienia powyższych braków wniosku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Pismo to zostało stronie doręczone w dniu 28 października 2014 roku.

W dniu 4 listopada 2014 roku wpłynęło do organu pismo Spółki [...], do którego dołączono nowe opracowanie graficzne planowanej inwestycji podnosząc jednocześnie, iż bezzasadne są pozostałe żądania organu odnośnie uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Dotychczas organ nie kwestionował złożonego pełnomocnictwa. Wraz z wnioskiem z dnia 27 grudnia 2011 roku złożono oryginał wymaganych map przedstawiających analizowany teren, a pozostałe wymagane dokumenty okazano pracownikowi urzędu i w jego obecności potwierdzono zgodność ich odpisów z oryginałami. Jednocześnie strona podniosła, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od 2010 roku i z winny organy nie zostało o chwili obecnej zakończone.

Pismem z dnia 5 listopada 2014 roku Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy poinformował stronę, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawiony bez rozpoznania, albowiem nie spełnia wymogów określonych przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jego braki mimo wezwania ze strony organu nie zostały usunięte w zakreślonym terminie. Pismo to zostało doręczone stronie w dniu 12 listopada 2014 roku.

W dniu 20 listopada 2014 roku Spółka złożyła zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, wnosząc o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni, zobowiązanie do ukarania pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie, orzeczenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od kilku lat tj. od grudnia 2010 roku, organ bezprawnie nadużywa instytucji usunięcia braków wniosku, stosując cały zakres "wybiegów" m.in. poprzez odesłanie wniosku do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego, swobodne interpretowanie żądania strony, bezpodstawne zmienianie treści złożonego wniosku, wielokrotne wzywanie do usunięcia braków wniosku. Mimo przekroczenia terminu do załatwienia sprawy określonego w art. 35 § 1-3 k.p.a. , organ nie poinformował strony w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o przyczynach niezałatwienia sprawy i nie wskazał nowego terminu jej zakończenia. Organ naruszył przepisy prawa pozostawiając wniosek o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania wobec braku przesłanek określonych w art. 64 § 2 k.p.a. uzasadniających takie rozstrzygnięcie, a tym samym pozostaje w bezczynności.

Akta przekazano z zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w dniu 2 stycznia 2015 roku, które postanowieniem z dnia [...] marca 2015 roku na podstawie art. 37 k.p.a. uznało zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania poczynając od pisma organu I instancji z dnia 9 marca 2012 roku o pozostawieniu wniosku strony z dnia 27 grudnia 2010 roku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpatrzenia, Kolegium przytoczyło przepis art. 35 k.p.a. określający terminy załatwienia przez organy sprawy administracyjnej oraz art. 36 k.p.a. określający obowiązki nałożone na organ w przypadku niezałatwienia sprawy w ustalonym terminie. Stwierdziło, że w bezczynności pozostaje również organ, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa (mimo, że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a.), ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Następnie Kolegium wskazało, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest podaniem w rozumieniu art. 63 k.p.a. zatem oprócz wymogów formalnych winien czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, w tym w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji trafnie przyjął, że wniosek strony o ustalenie warunków zabudowy z dnia 27 lutego 2013 roku zawierał braki, które strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie i w konsekwencji zasadnie pozostawił go bez rozpoznania. Tym samym organ ten nie pozostaje w bezczynności, co skutkuje uznaniem złożonego zażalenia za nieuzasadnione.

W tych okolicznościach [...] Spółka z o.o. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ wniosku spółki o ustalenie warunków zabudowy, wnosząc o zobowiązanie organu do wydania orzeczenia rozstrzygającego sprawę w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi oraz ukarania pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie. Z treści uzasadnienia skargi wynika, iż zdaniem skarżącego postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od grudnia 2010 roku i do dnia jej wniesienia wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie został przez organ rozpatrzony. Wobec skutecznego usunięcia przez Spółkę braków formalnych wniosku przepis art. 64 § 2 k.p.a. w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Skuteczność usunięcia przez stronę braków formalnych wniosku potwierdzają m. in. pisma organu z dnia 18 maja 2011roku, 27 grudnia 2011 roku oraz 25 lutego 2014 roku informującego Spółkę o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Czynności podejmowane przez organ w trakcie całego tak długo trwającego postępowania świadczą o nadużywaniu instytucji usunięcia braków podania. Zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy przepisu art. 64 § 2 k.p.a. świadczy o uchylaniu się przez organ od rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji, a tym samym o bezczynności.

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zakres przedmiotowy skarg na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a. oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego.

W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji wskazując na poszczególnie czynności dokonywane w trakcie postępowania administracyjnego przez organ w tym decyzje z dnia [...] kwietnia 2013 roku o umorzeniu postępowania, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 roku, wezwanie strony o uzupełnienie braków wniosku z dnia 21 października 2014 roku, faktyczną odmowę uzupełnienia tych braków przez stronę wobec zajęcia stanowiska, iż żądane dokumenty zostały wcześniej złożone uzasadniały pozostawienie wniosku bez rozpoznania z powołaniem się na art. 64 § 2 k.p.a. o czym strona została poinformowana pismem z dnia 5 listopada 2014 roku. W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, okoliczności związane z przekazywaniem akt do SKO oraz w związku z toczącym się postępowaniem sądowym ze skargi złożonej przez Spółkę również przemawiają przeciwko uwzględnieniu skargi na bezczynność podobnie jak dokonywanie przez stronę w toku postępowania zmiany wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka [...] wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie w przypadku uznania podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania za nieuzasadnione o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Nadto strona skarżąca wnosiła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W złożonej skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dla uzyskania decyzji o warunkach, zabudowy, koniecznym jest dołączenie do wniosku umów z dostawcami mediów, podczas gdy z treści art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust 1 ww. ustawy taki obowiązek nie wynika.

2. naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a, poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 35 k.p.a., w zw. z art. 36 k.p.a. i błędne uznanie, że organ podejmował niezbędne czynności w sprawie i dokonywał stosownych ustaleń mimo, że wydał rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w terminie określonym przez prawo;

– art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 64 § 2 k.p.a., polegającego na potraktowaniu podania Skarżącej z dnia 28 lutego 2013 roku jako nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji nieprawidłowe wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych winsoku i nieuzasadnione pozostawienie wniosku bez rozpoznania;

– art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie tego przepisu mimo istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 oraz art. 77 KPA, polegającego na braku wnikliwego rozpoznania sprawy przez organy I i II instancji i nieprzeprowadzenia przez nie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad dowodzenia i koncentracji materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi;

– art. 151 p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ I instancji pismem z dnia 3 lutego 2012 roku wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, żądając m.in przedłożenia umów zawartych między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem - w zakresie uzbrojenia terenu w energię elektryczną, wodociąg, kanalizację sanitarną i deszczową oraz na wywóz odpadów stałych, w przypadku budowy szamba — umowy na odbiór nieczystości płynnych oraz przedłożenia ekspertyzy technicznej obsługi budynków biurowych w zakresie odbioru ścieków. Sąd I instancji rozpatrując skargę nie dostrzegł, iż organ zażądał dokumentów i opracowań wykraczających poza zakres określony w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Choć z przepisu art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że umowa zawarta z właściwą jednostką organizacyjną na wykonanie uzbrojenia terenu jest jedną z przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, to trzeba podkreślić, że ustawodawca nie uzależnił w przepisie art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy od tego elementu prawidłowości wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co wyłącza możliwość żądania go w trybie art. 64 § 2 k.p.a z powołaniem się na rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakłada na inwestora obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej obsługi inwestycji w zakresie odbioru ścieków sanitarnych. Mimo tego organ pismem z dnia 3 lutego 2012 roku zażądał wskazanego dokumentu, nie biorąc pod uwagę dostarczonej przez inwestora pozytywnej opinii sanitarnej wydanej dla inwestycji przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie.

W dalszej części skargi kasacyjnej podniesiono, że sprawa o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, będąca sprawą administracyjną, podlega terminom załatwienia sprawy wskazanym w art. 35 § 1 -3 k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, organy administracji architektoniczno-budowlanej obowiązane są zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął okoliczność, iż pismem z dnia 25 lutego 2014 roku organ zawiadomił Skarżącą o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, aby po upływie siedmiu miesięcy, pismem z dnia 21 października 2014 roku wezwać Skarżącą do usunięcia braków, ponownie żądając dokumentów, w tym m.in. oryginału pełnomocnictwa bądź potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez notariusza lub osobę do tego upoważnioną mimo, że takie pełnomocnictwo zostało już przez skarżącą złożone podaniem z dnia 28 stycznia 2011 roku. Organ dysponował aktami sprawy i mimo ustawowego obowiązku — nie zakończył sprawy wydaniem decyzji. Jak zauważył to WSA, akta sprawy były przekazywane przez organ do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z postępowaniem odwoławczym jak też na potrzeby postępowania sądowego w WSA, to jednak przez znaczny okres czasu organ dysponował aktami i mógł wydać decyzję w sprawie. Nadto skarżący powołując się na orzecznictw sądów administracyjnych podniósł, że składanie środków zaskarżenia nie powinny mieć wpływu na bieg terminu, są to bowiem czynności dozwolone prawem, które gdy wywołują opóźnienie powinny skutkować zawiadomieniem o niemożności załatwienia sprawy w przepisanym terminie. Wobec cytowanych orzeczeń, należy jednoznacznie stwierdzić, wbrew temu na co wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że niedysponowanie przez organ aktami sprawy nie stanowi usprawiedliwienia dla jego bezczynności.

W dalszej części skargi podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do okoliczności, na podstawie której organ pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpoznania po wcześniejszym wezwaniu strony w trybie art. 64 k.p.a. do jego uzupełnienia. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na uznanie za prawidłowe stanowiska organu, zgodnie z którym podanie Skarżącej z dnia 28 lutego 2013 r. powinno być traktowane jako nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w nim wskazanej. Organ w ogóle nie wyjaśnił powodów zajęcia takiego stanowiska mimo, że z akt administracyjnych wprost wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został w organie złożony w dniu 27 grudnia 2010 roku, a w aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że wniosek z dnia 27 grudnia 2010 roku został cofnięty. Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny poczynił w tym zakresie prawidłowe, pełne ustalenia faktyczne zauważyłby, że pismo Skarżącej z dnia 28 lutego 2013 roku, wbrew stanowisku zajętemu przez organ nie można uznać za nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, z tego choćby względu, że z jego treści jednoznacznie wynika, że stanowi on odpowiedź na pismo organu z dnia 4 stycznia 2013 roku. Ponadto zawiera ono stanowisko Skarżącej, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest kompletny i wobec tego żąda jego rozpoznania. Powyższe stanowisko podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 roku (sygn. akt: IV SA/Wa 745/14) w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 roku (nr [...]).

W związku z powyższym, skoro podanie Skarżącego z dnia 28 lutego 2013 roku nie mogło być potraktowane przez organ jako nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a wniosek z dnia 27 grudnia 2010 roku nie został cofnięty, organ pozostając w błędny przekonaniu o charakterze ww. podania nie miał też podstaw do wzywania Skarżącej pismem z dnia 21 października 2014 roku do usunięcia braków wniosku, opierając się przy tym na decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (sygn. akt: [...] - powinno być [...]) z dnia [...] lutego 2014 toku, stwierdzającej, że: "podanie inwestora z dnia 28 lutego 2013 roku zawierające żądanie rozpoznania wniosku powinno być traktowane jako nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowy inwestycji".

Tym samym organ pozostając w błędzie, co do okoliczności faktycznych sprawy i charakteru pisma Skarżącej z dnia 28 lutego 2013 roku nie dokonał prawidłowego zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. informując pismem z dnia 5 listopada 2014 roku o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, odnosząc się w ww. piśmie do błędnie zinterpretowanego podania Skarżącej z dnia 28 lutego 2013 roku potraktowanego niesłusznie jako nowy wniosek.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej strona podnosiła, że gdy toczy się już postępowanie administracyjne, nie jest dopuszczalne zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W przypadku skutecznego wszczęcia postepowania (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) w dalszej jego części wskazany przepis nie ma zastosowania, nie może być stosowany na etapie uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, gdyż ten etap wkracza w fazę merytorycznego rozpoznania sprawy.

Wszystkie z przywołanych powyżej okoliczności, w ocenie Skarżącej, stanowią wystarczające potwierdzenie tego, że istniała prawna i faktyczna potrzeba rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a organ pozostawił wniosek bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, pozostając w bezczynności i bezzasadnie uchylając się od rozpatrzenia sprawy i jej merytorycznego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Od prawidłowego ustalenia przez organy orzekające w sprawie stanu faktycznego sprawy zależy bowiem zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego.

Na wstępie wskazać należy, iż w dniu 3 września 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, sygn. akt I OPS 2/13 , w której przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno – technicznej. W uchwale wskazano również pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania mimo, że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno – technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.

Z uwagi na okoliczności podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a w szczególności akcentowanie przez stronę, iż postępowanie administracyjne w niniejszej zostało zainicjonowane wnioskiem złożonym w dniu 27 grudnia 2010 roku i toczy się już od wskazanej daty w pierwszej kolejności ustosunkować się należy do powyższego twierdzenia mającego istotne znaczenie do oceny zasadności złożonej skargi kasacyjnej. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że strona pierwszy wniosek w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego [...] wraz z infrastrukturą, z garażem podziemnym na 15 stanowisk parkingowych, parkingu powierzchniowego na ok. 55 miejsc postojowych na działkach nr ewid. [...] i części działki nr ew. [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] złożyła w dniu 27 grudnia 2010 roku. Należy jednak wskazać, iż pismem z dnia 9 marca 2012 roku organ poinformował stronę o pozostawieniu wniosku spółki o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji bez rozpoznania. W piśmie tym organ wskazał na wniosek Spółki z dnia 27 grudnia 2010 roku, wraz z jego modyfikacjami, opisał jaką inwestycję wniosek ten obejmował i stwierdził, że skoro w wyznaczonym 7- dniowym terminie braki wniosku nie zostały uzupełnione, to podstawę pozostawienia podania bez rozpoznania stanowi art. 64 § 2 k.p.a. Jednocześnie organ zaznaczył, że rozpoznanie sprawy będzie możliwe po złożeniu nowego, kompletnego wniosku. Spółka na powyższe pismo nie zareagowała. Natomiast po ponad ośmiu miesiącach od tego zawiadomienia pismem z dnia 26 listopada 2013 roku zwróciła się do organu o wskazanie brakujących dokumentów, które umożliwiłyby rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W odpowiedzi organ w piśmie z dnia 4 stycznia 2013 roku wskazał braki wniosku opisując je w pięciu punktach. Natomiast Spółka w odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 28 lutego 2013 roku zawarła stanowisko, że wniosek jest kompletny i zażądała rozpatrzenia wniosku. W tym stanie faktycznym trafne jest stanowisko organu, że sprawa zainicjonowana wnioskiem z dnia 27 grudnia 2010 roku (wraz z jego modyfikacjami), została zakończona czynnością materialnoprawną datowaną na dzień 9 marca 2012 roku – pozostawieniem podania bez rozpoznania. Zaistniała bowiem sytuacja, w której wszczęte wnioskiem Spółki z dnia 27 grudnia 2010 roku postępowanie, mimo wezwań do usunięcia braków z prawidłowym pouczeniem o skutkach zaniechania, nie mogło być zakończone merytorycznym rozstrzygnięciem. Następstwem pozostawienia podania bez rozpoznania jest zakończenie postępowania administracyjnego bez wydania decyzji. W takim przypadku zgodnie z powołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 roku przysługuje stronie skarga na bezczynność organu stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona na powyższą czynność materialnotechniczną organu z dnia 9 marca 2012 roku w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania nie złożyła skargi. Zakończenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 27 grudnia 2010 roku czynnością przewidzianą w art. 64 § 2 k.p.a. ma ten skutek, że kolejne pismo Spółki, w szczególności z dnia 28 lutego 2013 roku, nie może stanowić kontynuacji poprzedniego "starego" postępowania. Pismo to trafnie zostało przez organ uznane za nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. W tym miejscu należy wskazać, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 roku została uchylona decyzja Prezydenta dla Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] kwietnia 2013 roku w przedmiocie umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem Spółki z dnia 27 grudnia 2010 roku i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium zwróciło uwagę na pozostawienie wniosku Spółki z dnia 27 grudnia 2010 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy bez rozpoznania oraz konieczności traktowania jej wniosku z 28 lutego 2013 roku jako nowego podania o ustalenie warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze należy twierdzić, iż stanowisko Spółki, iż postępowanie w niniejszej sprawie stanowiącej przedmiot skargi kasacyjnej zostało zainicjonowane wnioskiem z dnia 27 grudnia 2010 roku nie jest uzasadnione.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji oceniając czynności organu administracji trafnie uznał za prawidłowe działanie organu, że w świetle art. 64 § 2 k.p.a. pozostawienie bez rozpoznania podania możliwe jest w sytuacji, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych, przez które należy rozumieć nie tylko wskazane w art. 63 § 2 – określenie żądania, podpis strony pod podaniem, jeśli działa przez pełnomocnika dołączenie pełnomocnictwa (w przypadku złożenia jego odpisu winien on spełniać warunek określony w art. 33 § 3 k.p.a.), ale także wymagania określone w przepisach szczególnych. Wniosek o wydanie decyzji o warunków zabudowy ze swej istoty stanowi żądanie określenia warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które prowadzić będzie do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem wszczynanym tylko na wniosek inwestora, co wynika z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek ten powinien spełniać wymogi przewidziane w art. 63 k.pa. oraz określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 powołanej wyżej ustawy tj. powinien między innymi zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Nadto wskazane przepisy wymagają określenia we wniosku o ustalenie warunków zabudowy granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii mapy zasadniczej, a w jej braku katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać.

Tym samym zasadne było wezwanie przez organ skarżącej spółki do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy złożonego w dniu 28 lutego 2013 roku (który został uznany za nowy wniosek). Wniosek ten nie spełniał wymogów formalnych podania określonych w art. 63 k.p.a. oraz art. w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności dotyczy to niedołączenia do wniosku aktualnego załącznika mapowego, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezłożenie oryginału pełnomocnictwa lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem jego odpisu zgodnie z wymogami k.p.a. oraz braku potwierdzenia za zgodność z oryginałem dokumentów potwierdzających możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektrycznej, gazowej, wodociągowej zgodnie z wymogami art. 76a § 2-4 k.p.a. Na wezwanie organu strona pismem z dnia 30 października 2014 roku odmówiła złożenia wskazanych dokumentów we wskazanej formie stwierdzając, iż zostały one złożone. Należy w tym miejscu nadmienić, iż nie jest wystarczające powołanie się przez stronę na dokumenty dołączone do wniosku z dnia 27 grudnia 2010 roku, albowiem utraciły one przymiot aktualności. Tym samym pozostawienie przez organ wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 28 lutego 2013 roku w oparciu o art. 64 § 2 k.pa. należy uznać za zasadne, co skutkuje uznaniem skargi kasacyjnej za pozbawionej podstaw prawnych. Powyższe rozważania stanowią podstawę do przyjęcia, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący bezzasadnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organ administracji nie naruszył art. 64 § 2 k.p.a. pozostawiając wniosek strony bez rozpoznania.

Nie jest również zasadny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tj. art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, wobec bezzasadnego przyjęcia, iż organ nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 k.p.a. Wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze kasacyjnej organ podjął wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, przeprowadził postępowanie dowodowe w trakcie którego ustalił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie w pełni doprowadziło do realizacji zasad postępowania wynikających z art. 7 k.p.a. w szczególności prawdy obiektywnej. Wskazać należy, że zarzut dotyczący naruszenia art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. nie został sformułowany w sposób prawidłowy, w sposób umożliwiający jego rozpoznanie. W judykaturze eksponującej konieczność sporządzenia skargi kasacyjnej w oznaczony sposób, przy uwzględnieniu tzw. przymusu radcowsko-adwokackiego podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2016 r., II FSK 3878/13, LEX nr 2036690, z dnia 25 września 2015 r., II GSK 1750/14, LEX nr 1986671, z dnia 4 grudnia 2014 r., I OSK 910/13, LEX nr 1643282). Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Naczelny Sąd Administracyjny nie może prawidłowo rozpoznać tych zarzutów, które zostały wadliwie skonstruowane, skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano precyzyjnie, której jednostki systematycznej przepisu, który miał być naruszony, zarzuty te dotyczą. Uwaga ta odnosi się do zarzutu uchybienia przepisowi art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 77 k.p.a, skoro dzieli się on na paragrafy. Niekiedy uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwala Sądowi na usunięcie tej wadliwości, tak jednak nie jest w przedmiotowej sprawie.

Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej przepis art. 151 p.p.s.a., gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy) stanowiący jedynie podstawę prawną orzeczenia oddalającego skargę. Brak stwierdzenia naruszenia innych przepisów w powiązaniu z art. 151 p.p.s.a., w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, czyni zarzuty oparte na wskazanym przepisie nieuzasadnionymi (wyroki NSA z 5 marca 2015 roku I OSK 1688/13, z dnia 5 listopada 2015 roku II OSK 519/14). Tym samym zarzut skargi kasacyjnej oparty tylko na naruszeniu powyższego przepisu należy uznać za nieuzasadniony.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej czynności w niniejszej sprawie były przez organ dokonywane bez nieuzasadnionej zwłoki. Dokonując powyższej oceny należy mieć na uwadze, iż organ w okresie od maja 2013 roku do sierpnia 2014 roku nie był w posiadaniu akt sprawy administracyjnej, w związku z wniesieniem przez Spółkę odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 roku w przedmiocie umorzenia postępowania, a następnie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od orzeczenia SKO w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 roku. Rozstrzygnięcia te przesądzały o charakterze pisma Spółki z dnia 28 lutego 2013 roku – czy jest to jedynie pismo złożone w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 27 grudnia 2010 roku, czy też jest to nowy wniosek. Determinowały one charakter dalszych czynności podejmowanych przez organ. Dokonując oceny czy nastąpiło przekroczenie terminów do rozpoznania sprawy określonych w art. 35 k.p.a. uzasadniających przyjęcie po stronie organu bezczynności należy odnieść się do stanu faktycznego konkretnej sprawy. W tym kontekście niepodejmowanie przez organ czynności w sprawie nie może być uznane za bezczynność w rozumieniu art. 149 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi również podstaw do uwzględnienia w realiach niniejszej sprawy zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a sprowadzającego się do błędnej wykładni i uznania, że do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest dołączenie do wniosku umów z dostawcami mediów, podczas gdy w/w przepisy takiego obowiązku po stronie inwestora nie przewidują. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej w toku postępowania wywołanego wnioskiem noszącym datę 28 luty 2013 rok organ nie zobowiązywał do przedłożenia takich umów skarżącej Spółki pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Takiego zobowiązania organ nie zawarł w piśmie skierowanym do skarżącego, a noszącym datę 21 października 2014 roku.

Wskazać nadto należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 roku w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 745/14 na który powołuję się strona skarżąca w skardze kasacyjnej został wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016 roku sygn. akt II OSK 3063/14 uchylony, a złożoną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania oddalono. Powyższa sprawa również dotyczyła wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z udziałem tych samych stron w zbliżonym stanie faktycznym.

Uznając, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.