Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 502/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 246 § 1 pkt 1, art. 255, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 4
journal: Dz.U. 2003 nr 227 poz 2245
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy

SENTENCJA

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej; postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, J. K. wystąpił z wnioskiem sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 14 lipca 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wnioskodawca wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo, jest współwłaścicielem domu o pow. 100 m2, zabudowań gospodarczych, obory, garaży, wiaty oraz posiada nieruchomość rolną o pow. 5,17 ha i dzierżawi grunty rolne o powierzchni ok. 40 ha. Wyjaśnił, iż w [...] roku uległ wypadkowi przy pracy w rolnictwie i przebywał do [...] roku na rencie. Oświadczył, iż jego gospodarstwo jest zadłużone na kwotę [...] złotych w banku. Stwierdził także, że posiada kombajn [...] zakupiony za kredyt bankowy, ciągnik rolniczy o wartości 10.000 złotych oraz suszarnie do zbóż zakupioną za kredyt bankowy. W rubryce 10 wniosku oświadczył, że nie uzyskuje dochodów (pole zostało wykreślone).

W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 22 lipca 2009 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów.

W odpowiedzi na powyższe, skarżący złożył pismo procesowe z 3 sierpnia 2009r. (data nadania), z którego wynika, iż skarżący w 2008r. wybudował suszarnię, która została sfinansowana ze środków własnych i kredytu w wysokości 80.000 złotych. Suszarnia była niezbędna, gdyż skarżący obsiewa 25 ha kukurydzą i 25 ha zbożem. Poinformował także, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie i ponosi miesięcznie wydatki na utrzymanie w wysokości ok. 1500 złotych. Do wniosku załączył m.in. decyzję przyznającą dopłaty do gruntów oraz opinie bankową wraz z wyciągiem z rachunku bankowego za okres od 22 kwietnia do 22 lipca 2009r., decyzję w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r.

Z wyjaśnień skarżącego złożonych w sprawie V SA/Wa 611/09 wynika, iż skarżący gospodarstwo domowe prowadzi wraz z rodzicami. Matka skarżącego uzyskuje dochody w 2150 złotych miesięcznie, ojciec nie uzyskuje dochodów. Wskazał, iż otrzymuje tylko dopłaty bezpośrednie do gruntów, które za 2008 rok wynosiły 15081,13 złotych. Oświadczył również, iż nie uzyskuje dodatkowych dochodów z wynajmu sprzętu gospodarstwa rolnego oraz prac zarobkowych oraz, że nie posiada oszczędności pieniężnych.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Literalna wykładnia powyższych regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem prawa pomocy, ciąży na ubiegającej się o takie prawo stronie. Godzi się zatem przyjąć, iż wprowadzając wyjątek od ogólnej zasady partycypowania w kosztach sądowych, ustawodawca złożył obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek na wnioskodawcę, zaś ocenę ich spełnienia pozostawił referendarzowi lub sądowi rozpatrującemu wniosek. Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd na podstawie art. 255 p.p.s.a., ma prawo wezwania takiej osoby do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności.

Powyższy przepis znajduje swoje rozwinięcie w wydanym – na podstawie art. 256 p.p.s.a. – rozporządzeniu Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r., w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnym oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, dokumentami źródłowymi, które w przypadkach budzących wątpliwości mogą potwierdzać przedstawione przez wnioskodawcę dane o jego majątku, dochodach i stanie rodzinnym, mogą być w szczególności:

1) odpisy zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe;

2) wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy;

3) wypisy z rejestrów urzędowych;

4) odpisy aktualnych bilansów;

5) zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń z okresu ostatnich dwu lat;

6) zaświadczenie o sytuacji rodzinnej wnioskodawcy wydawane przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjna gminy.

W tym miejscu zauważyć należy również, iż zawarte w omawianym przepisie określenie "w szczególności", wskazuje na to, iż wymienione w jego kolejnych punktach dokumenty źródłowe, stanowią katalog otwarty, który może być rozszerzony, jeśli okaże się – z uwagi na stan sprawy – iż niezbędne jest złożenie innych dokumentów. Jeżeli chodzi natomiast o "dodatkowe oświadczenie", o którym mowa w art. 255 p.p.s.a., to wnioskodawcę można wezwać do podania takich informacji, które pozwolą na ocenę jego sytuacji majątkowej i rodzinnej, by można było ustalić w sposób rzetelny i odpowiadający istniejącemu stanowi rzeczy, czy w sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Wobec tego, iż oświadczenia złożone przez wnioskodawcę na urzędowym formularzu PPF z 14 lipca 2009 r., okazały się niewystarczające do oceny czy nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (jako warunku udzielenia prawa pomocy we wnioskowanym zakresie), został on wezwany do podania informacji pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej oraz do złożenia określonych dokumentów.

Wprawdzie w piśmie procesowym z 3 sierpnia 2009 r. wnioskodawca udzielił odpowiedzi na część zadanych pytania, jednakże nie na wszystkie oraz nie nadesłał żądanych dokumentów, w szczególności umów kredytowych, zaświadczeń o dochodach matki skarżącego i dochodach z gospodarstwa rolnego.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż wnioskodawca – na którym spoczywa ciężar wykazania uprawnienia do skorzystania z wyjątkowej instytucji prawa pomocy – winien z należytą starannością zapoznać się z treścią wezwania oraz udzielić odpowiedzi na zadane pytania i złożyć wskazane w nim dokumenty, zaś w razie gdyby okazało się to niemożliwe bądź znacznie utrudnione winien wyjaśnić przyczyny takiego braku.

Analizując złożone przez skarżącego oświadczenia nie sposób pominąć tego, iż posiada on kredyty, zaciągnięte w związku z inwestycjami w gospodarstwie rolniczym, które zostały w określony sposób zabezpieczone i z określonych kwot pieniężnych spłacane. Jednakże, co do sposobu zabezpieczenia, wielkości rat, źródeł finansowania nie uzyskano od skarżącego jakichkolwiek informacji. Zażądano od wnioskodawcy stosownych dokumentów, których uzyskanie nie wiązało się z nadmierną uciążliwością i to zarówno finansową jak i czasową. Wezwano wnioskodawcę do nadesłania dokumentów, które winny być w jego posiadaniu, tzn. wyciągów z rachunku bankowego i umów kredytowych. Należy podkreślić, iż skarżący spłaca zaciągnięte kredyty, jednakże w żaden sposób nie można ustalić pełnych źródeł pochodzenia środków finansowych, za wyjątkiem dopłat do gruntów i ewentualnie środków, które przepływają przez rachunek bankowy. Niemniej jednak z doświadczenia życiowego wiadomym jest, iż nie wszystkie środki finansowe przepływają przez rachunek bankowy. Dodatkowo należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawca oświadczył, iż zbudował suszarnię ze środków własnych i zaciągniętego na kwotę 80000 zł kredytu (cała wartość projektu wynosiła 101.668 złotych – karta 5 akt administracyjnych). Warto także zaznaczyć, iż skarżący posiada duże gospodarstwo rolne jak na polskie warunki (ok. 50 ha gruntów). W związku z powyższym skoro skarżący posiada zdolność kredytową oraz spłaca obecnie kredyty to również z tego powodu jego sytuacja finansowa nie pozwala na uznanie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, gdyż należy przyjąć, że posiada środki finansowe, których nie ujawnia.

Na marginesie należy zauważyć, iż zadłużenie w banku oraz innych instytucjach traktowane winno być, co najmniej na równi z obowiązkiem ponoszenia kosztów postępowania sądowego.

Mając zatem na uwadze, iż wezwanie nie zostało przez wnioskodawcę wykonane w zakreślonym terminie, uznać należało, iż nie wykazał on, że ustawowa przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym wystąpiła w odniesieniu do jego osoby. W tym stanie rzeczy nastąpił brak możliwości porównania wysokości obciążeń finansowych z jakimi winien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż same oświadczenia składane przez skarżącego są ze sobą sprzeczne i w związku z tym są niewiarygodne. Mianowicie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 611/09 wnioskodawca twierdzi, iż wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wraz z rodzicami i przedstawia sytuację finansową rodziców (bez potwierdzenia jej stosownymi dokumentami mimo, iż był do złożenia ich wzywany), a w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 502/09 twierdzi, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Ponadto w jednym miejscu wskazuje, iż posiada ok. 45 ha gruntów rolnych (V SA/Wa 611/09), a w innym miejscu wskazuje, że samych zbóż i kukurydzy ma obsianych 50 ha powierzchni.

Na koniec warto przypomnieć, jak to słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 maja 2008 r. o sygn. akt II GZ 112/08, że rozpatrywanie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie polega na swobodnym uznaniu, lecz podlega określonym regułom, których należy przestrzegać. W tym zakresie pozytywne rozpatrzenie wniosku może nastąpić tylko wówczas, gdy bez wątpliwości wykazane zostanie, iż sytuacja majątkowa w jakiej się wnioskodawca znajduje nie pozwala mu na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy z tego przede wszystkim względu, iż wiąże się z przeniesieniem ciężaru ponoszenia wydatków w indywidualnej sprawie sądowej jednego obywatela na współobywateli, bowiem to z ich środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia z obowiązku ich ponoszenia. W konsekwencji – w razie nie wykazania omawianego uprawnienia – próbę przeniesienia ciężaru dotyczącego wnioskującej strony na Skarb Państwa należy oceniać negatywnie.

Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.