Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 949/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3 pkt 1 lit a, art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 15 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na prowadzenie krajowego transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 15 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.),dalej: u.t.d., orzekł o cofnięciu Z. U. licencji nr [...] z dnia [...] r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką . W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedsiębiorca nie przedstawił w wyznaczonym terminie dokumentów potwierdzających spełnianie wymagań ustawowych i warunków określonych w licencji. Zaznaczył jednocześnie, że uzyskał informację z Punktu Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego w G. potwierdzającą skazanie skarżącego za przestępstwo z art. 204 § 2 k.k.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] , działając na podstawie m. in. art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u .t.d. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego , ze względu na popełnienie przez skarżącego za przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. (czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę) zaistniała przesłanka uzasadniająca cofnięcie skarżącemu w/w licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zgodnie z informacją uzyskana z Krajowego Rejestru Karnego (data informacji: [...] r.) wyrokiem z dnia [...] r., sygn. [...], Sąd Rejonowy w G. skazał skarżącego za wymienione wyżej przestępstwo. Wyrok stał się prawomocny z dniem [...] r. Przestępstwo to należy do kategorii umyślnych przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (rozdział XXV kk.), a tym samym mieści się w katalogu przestępstw, których popełnienie skutkuje utratą wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Utarta przez przedsiębiorcę wymogu niekaralności za określone przestępstwa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Decyzja w tej sprawie ma bowiem charakter aktu związanego, tzn. w określonym stanie faktycznym organ podejmuje (ma obowiązek podjąć) decyzję o określonej w przepisie treści. W zakresie jej wydania nie podlegają badaniu inne okoliczności (w tym wskazywana w odwołaniu sytuacja rodzinna przedsiębiorcy).

W skardze z dnia [...] r. Z. U. wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji oraz uchylenie jej i orzeczenie o kosztach postępowania. Zarzuca decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2010 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874) przez przyjęcie, iż skarżący jest osobą skazaną za przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. W ocenie skarżącego fakt wykonania wyroku uprawomocnionego w dniu [...] r. ze względu na odbycie orzeczonej nim kary 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz uiszczenie grzywny powinien skutkować usunięciem tego orzeczenia z rejestru skazanych.

Ponadto zarzuca organom pierwszej i drugiej instancji naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów art. 9, 10 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071) polegające na nie poinformowaniu skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie obowiązku skarżącego zwrotu licencji. W toku postępowania , wbrew postanowieniom przepisu art. 9 i 10 , nie udzielono informacji faktycznych i prawnych , które miały wpływ na ustalenie obowiązku zwrotu licencji , jak również nie umożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Naruszona została także zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) ze względu na niewyjaśnienie skarżącemu dlaczego zastosowano dany przepis oraz jakie konsekwencje spowoduje nieprzedłożenie informacji żądanych przez organ.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący przywołuje okoliczności faktyczne , które powinny zostać wzięte pod uwagę. Jak podnosi , jest jedynym żywicielem rodziny, w skład której wchodzi żona oraz syn. Rodzina nie dysponuje oszczędnościami, stąd pozbawienie go licencji spowoduje sytuacje , w której pozostanie ona bez środków do życia.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzut skarżącego podniosło , iż samo wykonanie wyroku nie powoduje zatarcia skazania. Organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego , opierając swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji , stąd podnoszone zarzuty naruszenia prawa procesowego nie znajdują uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 27 września 2010 r. II SA/Gl 949/10 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zarzuty w niej wskazane nie zasługują na uwzględnienie.

Niesporne jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. dnia [...] r., sygn. akt [...], za przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. -czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę. Przestępstwo to należy do kategorii umyślnych przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (rozdział XXV kk).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jednym z wymogów , określonym w art. 5 ust. 3 pkt. 1 lit. a u.t.d. , jest posiadanie "dobrej reputacji" przez członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą. Wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały one skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.

W świetle art. 5 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorcy udziela się licencji z zastrzeżeniem art. 6, który określa warunki przyznania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca powinien spełniać wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt. 1 i 5 , w tym także wymóg dobrej reputacji w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt. 1 lit. a) , a w szczególności nie może być skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.

Do przepisów dotyczących wykonywania zawodu przedsiębiorcy prowadzącego transport drogowy taksówką odnoszą się postanowienia art. 6 ust. 1 pkt. 1 i 2 , w tym również wymóg określony w ust. 1 pkt. 2 lit. b) tego przepisu. Przedsiębiorca wykonujący osobiście przewozy nie może być skazany za przestępstwa o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt. 4 u.t.d. , a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności.

Wobec tego przyjąć trzeba , iż przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. w zakresie wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego , w przypadku przedsiębiorcy wykonującego osobiście taką działalność taksówką, odsyła nie tylko do regulacji zawartych w art.5 u.t.d. , ale także do przepisów określających szczególne wymogi wobec tej grupy przedsiębiorców określone w art. 6 u.t.d. Będą to " inne" przepisy dotyczące wykonywania zawodu w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt. 1 lit. a) .

Skarżący , jak wskazano wyżej , został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. polegające na czerpaniu korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę, a więc za przestępstwo umyślne mieszczące się w grupie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (rozdział XXV k.k.), objętych hipotezą art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. b) u.t.d. Wobec tego przestał spełniać wymóg dobrej reputacji , konieczny do zachowania posiadanego uprawnienia , co w świetle art. 15 ust. 2 lit. a) u.t.d. stanowi podstawę do obligatoryjnego cofnięcia licencji.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, "cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a), b), d) oraz lit. e) poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji ". Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa wart. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. Jak wykazano wyżej hipoteza tego przepisu obejmuje nie tylko czyny w nim wymienione , ale także przestępstwa umyślne przeciwko innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu , w tym przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności w przypadku przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy taksówką (art. 5 ust.3 pkt. 1 lit. a) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. b ) u.t.d.).

Przyjąć zatem przyjdzie , iż w rozpatrywanej sprawie pisemne ostrzeżenie przedsiębiorcy o jakim mowa w art. 15 ust. 2 u.t.d. nie znajdowało zastosowania bowiem skarżący przestał spełniać wymagania określone w art. 15 ust. 3 pkt.1 lit. a) tej ustawy.

Nie ma istotnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy kwestia podstawy materialnoprawnej cofnięcia licencji przyjętej przez organ pierwszej i drugiej instancji. Prezydent Miasta G. oparł swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] r. nr [...] na postanowieniach art. 15 ust. 3 pkt. 1 u.t.d. uznając, że skarżący nie przedstawił w wyznaczonym terminie dokumentów potwierdzających spełnianie wymagań ustawowych i warunków określonych w licencji , o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83 u.t.d. ( chodziło o zaświadczenie z rejestru skazanych wymienione w art. 8 ust. 3 pkt. 5 u.t.d.). Powołany przepis przyznaje właściwemu organowi kompetencję do cofnięcia licencji, przy czym kompetencja ta ma charakter uznaniowy . Zatem zaistnienie jednej z przesłanek określonych w ust. 3 art. 15 u.t.d. stwarza możliwość pozbawienia przedsiębiorcy uprawnienia wynikającego z licencji , natomiast nie jest to obligatoryjne. Wobec tego organ podejmujący decyzje o cofnięciu licencji jest zobowiązany do uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia , zwłaszcza w kontekście przesłanek określonych w art. 7 k.p.a. (interes społeczny i słuszny interes obywateli). Prezydent Miasta G. w żaden sposób swojej decyzji uznaniowej i dokonanego w niej wyboru nie uzasadnił , co stanowi o istotnym naruszeniu prawa procesowego (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 , art. 107 § 3 , art. 6 , art. 8 k.p.a.) mającym wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Na marginesie przyjdzie zauważyć , że w dniu [...] r. , a więc przed podjęciem decyzji , uzyskał informację z Krajowego Rejestru Skazanych o skazaniu skarżącego za przestępstwo z art. 204 § 2 k.k. (o czym wspomniano w jej uzasadnieniu) . Okoliczność ta, jak wykazano wyżej , stanowiła podstawę do zastosowania przesłanki obligatoryjnego cofnięcia licencji określonej w art. 15 ust.1 pkt. 2 lit. a) u.t.d. Trudno ustalić z jakich przyczyn organ wybrał inne rozwiązanie (prawdopodobnie uznał , iż wynika to z braku reakcji skarżącego na wezwanie do uzupełnienia brakującego dokumentu w postaci zaświadczenia z rejestru skazanych), ale obiektywnie rzecz biorąc jego rozstrzygnięcie mimo wadliwie wskazanej podstawy materialnoprawnej , było prawidłowe. W ślad za tym także decyzja organu odwoławczego utrzymująca to rozstrzygnięcie w mocy , aczkolwiek oparta o inną podstawę materialnoprawną (art. 15 ust.1 pkt. 2 lit. a) u.t.d.) jest prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił