Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2148/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 art. 28 ust. 1 i 2 art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 150 par. 1 pkt 2 art. 157 par. 1 art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151 art. 132
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w części ustalającej wysługę lat uwzględnianej przy wzroście uposażenia zasadniczego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179), m. in. z dniem 20 listopada 1995 r. mianował post. E. G. na etat starszego referenta Samodzielnej Sekcji [...] Komisariatu Policji w 23 grupie uposażenia zasadniczego i zaliczył jej łączną wysługę lat w zakładach pracy w wymiarze 4 lata 9 miesięcy i 9 dni.

Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność powyższego rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia skarżącej E. G. wysługi lat uwzględnianej przy wzroście uposażenia zasadniczego na dzień 20 listopada 1995 r. i nadał jej, w trybie art. 108 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprawidłowa jest taka wykładnia § 4 ust. 1 pkt 4 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.), która dopuszcza możliwość anulowania (odliczenia) okresu uprzednio zaliczonego do wysługi lat (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2011 r. sygn. akt I OSIC 1506/10 i z dnia 12 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 273/10). Skorygowanie natomiast błędnie ustalonych okresów składkowych może odbyć się jedynie w drodze nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 480/10). Natomiast zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, gdy brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji, ponieważ nie stanowi takiej podstawy prawnej ani przepis instrukcji, wytycznych, samoistnej uchwały Rady Ministrów (jak i akt wykonawczy do takiej uchwały), ani też akt normatywny nieopublikowany pomimo obowiązku jego promulgacji (por. B. Adamiak. J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 9, C, H Beck. Warszawa 2008 r.). Wskazano również, że istota decyzji administracyjnej została określona w art. 104 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, co do zasady, załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Dla przyjęcia, iż dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej załatwianej w formie decyzji administracyjnej konieczne jest występowanie takich między innymi niezbędnych elementów jak podstawa prawna, organ administracji publicznej właściwy do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana omawianym aktem indywidualnym. Tymczasem przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania spornego rozkazu personalnego, a także i obecnie, nie zawierają żadnej podstawy prawnej dla orzekania w formie decyzji administracyjnej o zaliczeniu okresów pracy policjanta przed przyjęciem do służby w Policji do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego.

Powyższe znajduje także potwierdzenie w ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że ustalenie wysługi lat jest przesłanką, od której zależy wysokość należnego policjantowi uposażenia zasadniczego w określonym czasie. Nie jest to więc samodzielna sprawa administracyjna z zakresu stosunku służbowego podlegająca załatwieniu przez wydanie odrębnej decyzji administracyjnej, lecz jeden z istotnych elementów sprawy o roszczenie funkcjonariusza z tytułu prawa do uposażenia w określonej wysokości rozpatrywanej w drodze decyzji administracyjnej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2145/06 i z dnia 22 września 2004 r. sygn. akt II SA 3351/03, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2001 r. sygn. akt OPS 8/01). Obowiązujące w dniu wydania rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych nr 41 z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów, nie przewidywało bowiem dla zaliczenia wysługi lat formy decyzji administracyjnej (vide: wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 46/07 z dnia 29 marca. 2007 r.). Z tych też względów należy uznać, iż ustalenia zawarte w tym zakresie w rozkazie personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 1995 r. stanowiły czynność materialno – techniczną, polegającą na potwierdzeniu ustaleń faktycznych oraz dokonaniu obliczeń matematycznych w celu zaliczenia policjantowi wysługi lat, nie mające charakteru decyzyjnego. Dopiero bowiem przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn, zm.), dał organowi możliwość określenia w formie decyzji administracyjnej terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość. W kontekście powyższego stwierdzono, iż w przypadku jeżeli przepisy nie wymagają określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, rozstrzygnięcie dokonane w takiej formie jest wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i należy stwierdzić jego nieważność. Kolejną przesłanką wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. umożliwiającą organowi administracji publicznej stwierdzenie nieważności decyzji jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje przede wszystkim oczywistość naruszenia oraz zakres jego wpływu na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W dniu wydania przez Komendanta [...] Policji rozkazu personalnego nr [...] obowiązywało zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych nr 41 z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów. W rozdziale VII tego aktu prawnego § 69 ust. 1 stanowił, iż do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się okresy służby w Policji. Ponadto do wysługi lat zalicza się również okresy wymienione enumeratywnie w katalogu wynikającym z ust. 2 wskazanego wyżej § 69 i są to okresy:

1. służby w charakterze funkcjonariusza organów bezpieczeństwa państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego,

2. służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Straży Pożarnej,

3. służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej,

4. służby w Wojsku Polskim oraz Ludowym Wojsku Polskim,

5. działalności kombatanckiej, równorzędne i zaliczalne do okresów działalności kombatanckiej za zasadach określonych w odrębnych przepisach,

6. pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub danym stanowisku. Okresy pracy wykonywanej w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku sumuje się,

7. pracy wykonywanej na podstawie umowy – o naukę zawodu, przyuczenia do określonej pracy lub odbywanie wstępnego stażu pracy – przed dniem 1 stycznia 1975 r. oraz pracy w celu przygotowania zawodowego.

8. prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54. poz. 310).

9. pozostawania bez pracy z przyczyn określonych w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 v. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządowa, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 i Nr 64, poz. 391),

10. pobierania zasiłków, o których mowa w art. 12 i art. 15 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75. poz. 446) zgodnie z art. 17 tej ustawy.

Komendant [...] Policji, działając natomiast na podstawie zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych nr 41 z dnia 10 maja 1991 r., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 1995 r., zaliczył wymienionej okres pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 lutego 1993 r. do dnia 30 czerwca 1993 r. oraz od dnia 1 września 1993 r. do dnia 31 sierpnia 1994 r. w Przedszkolu Nr [...] w L. do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, a więc wbrew uregulowaniom prawnym obowiązującym w dniu wydania powołanej decyzji, podobnie jak przepisom obecnie obowiązującym, które nie przewidywały i nie przewidują możliwości zaliczenia okresu niepełnego wymiaru czasu pracy do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta. Zatem rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 1995 r. w powyższej części został wydany, mimo że prawo nie przewidywało ani możliwości wydawania decyzji w sprawach dotyczących zaliczenia do okresu służby funkcjonariusza Policji niepełnego wymiaru czasu pracy ani możliwości zaliczenia takiego okresu do wysługi lat, a więc bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym uzasadnione jest stanowisko przyjęte w niniejszej decyzji.

Podkreślono, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest uznanie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co oznacza, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Rażące naruszenie prawa ma bowiem miejsce, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W rozpatrywanej sprawie z całą pewnością sytuacja taka ma miejsce, bowiem skarżącej, mimo braku prawnych możliwości, zaliczony został okres pracy w niepełnym wymiarze od dnia 1 lutego 1993 r. do dnia 30 czerwca 1993 r. oraz od dnia 1 września 1993 r. do dnia 31 sierpnia 1994 r. w Przedszkolu Nr [...] w L., co w konsekwencji spowodowało zawyżenie wysokości uposażenia policjanta z tytułu tejże wysługi i generowanie nienależnych wydatków z budżetu państwa. A zatem treść rozstrzygnięcia jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. Niewątpliwym jest, że w wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań prawomocności. Z kolei rygor natychmiastowej wykonalności nadano decyzji z uwagi na interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez skarżącą kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do wymogów obligowanych przepisami prawa.

We wniosku z dnia [...] września 2014 r. do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca stwierdziła, że powyższa decyzja jest dla niej krzywdząca i nie zgadza się z podniesionymi w niej argumentami.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu natomiast powołał się na argumentację w niej zawartą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że obie sporne decyzje były poprzedzone wydaniem przez Komendanta [...] Policji rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], określającego prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi łat w wysokości 20,5 %, zaś organ drugiej instancji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił sporny rozkaz i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Następnie tego samego wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...] w części dotyczącej wysługi lat uwzględnianej przy wzroście uposażenia zasadniczego na dzień 20 listopada 1995 r. Tymczasem nie było podstaw do wydania żadnej z kwestionowanych powyższych decyzji administracyjnych, bowiem – jak słusznie wskazał Komendant [...] Policji – w jej aktach osobowych nie ma żadnych wniosków o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i nie mogło ich być, ponieważ od blisko 20 lat pozostaje w obrocie prawnym wskazany już wyżej rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...]. Ponadto nie ma znaczenia, czy przepisy obowiązujące w dniu jego wydania przewidywały formę rozkazu, decyzji czy też innego dokumentu. Taka interpretacja przepisów prowadziłaby do wniosku, że tysiące wydanych wówczas rozkazów nie miały podstawy prawnej. Podkreślając zasadę niedziałania prawa wstecz wskazała również, że działania obu organów administracyjnych są sprzeczne z naczelną zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej. Na koniec dodała, że właściwy organ ponownie określił wysokość tej wysługi w swojej decyzji przyznającej jej nagrodę jubileuszową z tytułu 20 lat pracy w dniu [...] lutego 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in., poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Rację należy przyznać organowi, że brak podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie ma miejsce w sytuacji, gdy brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, stanowiącego o podstawie załatwienie danej sprawy w formie decyzji. Dodać w tym miejscu należy, że o takiej podstawie nie może stanowić np. instrukcja czy też wytyczne, ani też akt prawny, który nie został opublikowany, mimo takiego obowiązku. Mocą decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 k.p.a., organ administracji publicznej, co do zasady, załatwia sprawę co do jej istoty, zaś dla przyjęcia, że sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest występowanie takich między innymi niezbędnych elementów jak podstawa prawna, organ administracji publicznej właściwy do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana omawianym aktem indywidualnym. Reasumując, jeśli przepisy nie wymagają określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, rozstrzygnięcie dokonane w takiej formie jest wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a to z kolei determinuje stwierdzenie jego nieważności.

Z kolei wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt k.p.a. oznacza, że decyzja zawiera wady o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Rażące naruszenie prawa ma bowiem miejsce wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Reasumując, rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, kiedy treść rozstrzygnięcia w sposób jawny i oczywisty sposób jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. Innymi słowy, rażące naruszenie prawa to rozstrzygnięcie o skutkach niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań prawomocności.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 1995 r. nr [...], nie zawierały jakiejkolwiek podstawy dla orzekania w formie decyzji administracyjnej o zaliczeniu pewnych okresów służby czy pracy przed podjęciem służby w Policji do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Przepisów takich nie zawierała też żadna inna ustawa. Po prostu nie istniały wówczas unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę prawną wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat. Obowiązujące wówczas przepisy regulujące tę materię nie dawały także podstaw do ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Dopiero podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości, dał przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), w myśl którego, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokości określa się w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3 z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Jednakże nawet cytowany wyżej przepis, zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, nie pozwala na ustalenie policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości. W związku z tym ustalenie okresów pracy policjanta należy uznać za czynność, której efektem jest przyjęcie określonego stanu faktycznego, zgodnie z kryteriami zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Ustaleń natomiast w tym zakresie nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2001 r. o sygn. akt OPS 8/01).

Zatem rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. wydany został bez podstawy prawnej i w związku z tym uzasadnione było stanowisko Komendanta Głównego Policji przyjęte w zaskarżonej decyzji, stwierdzające nieważność rozkazu personalnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Jeśli zaś chodzi o niezaliczenie skarżącej okresu okres pracy w niepełnym wymiarze od dnia 1 lutego 1993 r. do dnia 30 czerwca 1993 r. oraz od dnia 1 września 1993 r. do dnia 31 sierpnia 1994 r. w Przedszkolu Nr [...] w L., które zostało jej zaliczone na podstawie – odpowiednio – świadectw pracy nr [...] i nr [...], to zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że zarówno przepisy zarządzenia nr 41/91 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów, jak i przepisy obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., nie dają podstaw prawnych do zaliczenia tego okresu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie bowiem z § 69 ust. 2 wskazanego zarządzenia z dnia 10 maja 1991 r., do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się, oprócz służby w Policji (§ 69 ust. 1), okresy służby w charakterze funkcjonariusza organów bezpieczeństwa państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego (pkt 1), służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Straży Pożarnej (pkt 2), służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej (pkt 3), służby w Wojsku Polskim oraz Ludowym Wojsku Polskim (pkt 4), działalności kombatanckiej, równorzędne i zaliczalne do okresów działalności kombatanckiej na zasadach określonych w odrębnych przepisach (pkt 5), pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub danym stanowisku; okresy pracy wykonywanej w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku sumuje się (pkt 6), pracy wykonywanej na podstawie umowy – o naukę zawodu, przyuczenia do określonej pracy lub odbywanie wstępnego stażu pracy - przed dniem 1 stycznia 1975 r. oraz pracy w celu przygotowania zawodowego (pkt 7), prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rożnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. nr 54, poz. 310) (pkt 8), pozostawania bez pracy z przyczyn określonych w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 1989 r. o przywróceniu praw pracowniczych osobom pozbawionym zatrudnienia za działalność związkową, samorządową, przekonania polityczne i religijne (Dz. U. Nr 32, poz. 172 i Nr 64, poz. 391) (pkt 9), pobierania zasiłków, o których mowa w art. 12 i art. 15 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446) zgodnie z art. 17 tej ustawy (pkt 10).

Natomiast stosownie do § 4 ust. 1 pkt 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku.

Zatem słusznie organ stwierdził nieważność decyzji z racji rażącego naruszenia prawa, bowiem wskazany okres pracy skarżącej w przedszkolu Nr [...] w L. był wykonywany w niepełnym wymiarze czasu pracy (§ 69 ust. 2 pkt 6 zarządzenia oraz § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia), bowiem treść tej decyzji w sposób

jawny i oczywisty jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.