Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 380/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1592
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2021 r. sprzeciwu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją nr [...], z [...] lutego 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 17 pkt 1, art. 64 § 2, art. 77 § 1 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a." oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592), po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. z siedzibą w M., od decyzji Starosty P. z [...] listopada 2020 r., znak: [...], odmawiającej zmiany własnej decyzji z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], zezwalającej skarżącej Spółce na przetwarzanie odpadów, z miejscem prowadzonej działalności przy ul. A. (dawniej: ul. [...]) w P., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Starosta P. decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...], odmówił zmiany własnej decyzji z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], zezwalającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na przetwarzanie odpadów, z miejscem prowadzonej działalności przy ul. A.(dawniej: ul. [...]) w P.

Jako powód odmowy zmiany ww. decyzji organ wskazał okoliczność, iż postanowieniem z [...] października 2020 r,, znak: [...], Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w W. negatywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Organ podniósł, że WIOŚ w W. w swoim postanowieniu stwierdził, że zgodnie z art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797), gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może powodować uciążliwości przez zapach. Obiekt budowlany i instalacja, w których spółka [...] prowadzi przetwarzanie odpadów, w ocenie WIOŚ, nie spełniawymagań w tym zakresie. W obiekcie hali, w której prowadzone jest przetwarzanie odpadów, brak jest okien i wentylacji (grawitacyjnej i mechanicznej). Przeprowadzona kontrola WIOŚ i analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że obiekt budowlany i instalacja, w których spółka [...] przetwarza odpady o kodzie 19 08 05, zlokalizowane w mieście P. przy ul. A., nie spełniają wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, a prowadzony w nich proces przetwarzania odpadów stanowi źródło uciążliwości zapachowych wskazanych w licznych, uzasadnionych interwencjach mieszkańców okolicznych osiedli mieszkaniowych. Powołując się na stanowisko WIOŚ, wyrażone w postanowieniu, organ stwierdził, że pomimo braku, w obecnie obowiązujących przepisach prawa, norm odorowych, a co za tym idzie sankcji za ich przekroczenie, art. 16 ustawy o odpadach jest przepisem, który formułuje zasady jakimi należy się kierować prowadząc gospodarkę odpadami w obszarze emisji zapachowej. Zgodnie z nim, gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może powodować uciążliwości przez zapach. W związku z powyższym obiekt budowlany (blaszana hala) i instalacja, w których spółka [...]przetwarza osady ściekowe, powinny umożliwić prowadzenie gospodarki odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska oraz nie może powodować uciążliwości przez zapach. Tymczasem przeprowadzona przez WIOŚ kontrola obiektu budowlanego i instalacji, w których spółka [...]przetwarza odpady o kodzie 19 08 05, nie spełniają wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska a prowadzony w nich proces przetwarzania odpadów stanowi źródło uciążliwości zapachowych. Organ podniósł, że w trakcie trwania kontroli, tj. w okresie od 20 do 25 sierpnia, wpływały do WIOŚ wnioski mieszkańców Miasta P., tj. ul. K., A., O., S., P., K. i S., o interwencje dot. uciążliwości powodowanej przez proces przetwarzania odpadów prowadzony przez spółkę [...]. Po zakończeniu kontroli, w dniu 25 września 2020 r., inspektorzy WIOŚ dokonali wizji poza terenem, na którym spółka [...]prowadzi przetwarzanie odpadów, w celu dokonania oceny uciążliwości zapachowej związanej z jej działalnością. W trakcie wizji stwierdzono występujący z przerwami intensywny i średnio intensywny nieprzyjemny zapach charakterystyczny dla osadów ściekowych w odległości od 120 m do 150 m w kierunku północnym od zakładu (ul. A.) - zgodnym z kierunkiem wiejącego, południowej wiatru. Źródłem emisji zapachu była hala, w której spółka [...]prowadzi proces przetwarzania odpadów.

Odwołanie od decyzji Starosty P. z [...] listopada 2020 r. wniosła [...]Sp. z o.o. z siedzibą w M..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. rozpatrując odwołanie stwierdziło, że skarżąca Spółka występując o zmianę decyzji Starosty P. [...] stycznia 2015 r., znak: [...], zezwalającej na przetwarzanie odpadów wskazała, iż czyni to na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Przepis ten stanowi, że posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku:

1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku;

2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;

3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;

4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1.

Z kolei, stosownie do regulacji art. 14 ust. 5 tej ustawy, do określenia i ustanowienia zabezpieczenia roszczeń stosuje się odpowiednio art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. W ocenie Kolegium, wniosek skarżącej Spółki nie spełnia żadnego z wymogów określonych w przytoczonym wyżej przepisie art. 14 ust. 1 ustawy.

W swoim wniosku skarżąca Spółka wskazała jedynie, że przetwarzane na podstawie ww. zezwolenia odpady o kodzie 19 08 05 - ustabilizowane komunalne osady ściekowe poddawane są niezwłocznemu przetwarzaniu po przywiezieniu do instalacji; nie były, nie są i nie będą magazynowane, w związku z tym w ocenie skarżącej nie mają zastosowania zapisy art. 25 ustawy o odpadach - o magazynowaniu odpadów i art. 48a ustawy o odpadach - o ustanowieniu zabezpieczenia oraz wynikające z tych zapisów zobowiązania dla posiadacza odpadów.

Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, w tej kwestii. Kolegium podkreśliło, iż we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, skarżąca Spółka przewidziała możliwość magazynowania przywiezionych odpadów, chociaż zaznaczyła, iż ich ewentualne magazynowanie odbywać się będzie przez bardzo krótki czas oraz wskazała miejsce i sposób magazynowania przetwarzanych odpadów. Również w ww. decyzji Starosty P. zezwalającej skarżącej Spółce na przetwarzanie odpadów określono, że odpady przeznaczone do przetwarzania będą magazynowane na betonowej posadzce w odpowiednich zamykanych pojemnikach lub kontenerach wewnątrz dwóch budynków magazynowych na terenie, do którego skarżąca posiada tytuł prawny, tj. na działce nr 1145/4 w P.u. Zatem udzielone skarżącej Spółce zezwolenie na przetwarzanie odpadów przewiduje magazynowanie odpadów, które na podstawie tego zezwolenia mają być przetwarzane. Zdaniem Kolegium, w tej sytuacji, podniesiona przez skarżąca okoliczność, że w procesie przetwarzania odpadów faktycznie nie następuje ich magazynowanie, nie zwalnia jej, jeżeli występuje o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów, na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy, od wskazania danych (informacji) określonych w tym przepisie. Do takiego wniosku prowadzi też wykładnia przepisu art. 14 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy. Należy zwrócić uwagę, iż mowa w nich o maksymalnej lub największej masie odpadów, które mogą lub mogłyby być magazynowane, a nie o masie odpadów, które będą magazynowane.

W ocenie Kolegium , skoro wniosek skarżącej Spółki nie spełniał wymogów określonych w art. 14 ust. 1 ustawy, to obowiązkiem organu i instancji było wezwanie Spółki do usunięcia braków formalnych wniosku, pod rygorem pozostawienie podania bez rozpoznania. Tymczasem, organ I instancji, prowadził postępowanie w sprawie, chociaż wniosek obarczony brakami formalnymi nie powoduje skutku w postaci wszczęcia postępowania.

Z tego względu, zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., należało uchylić w całości, zaś sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ I instancji winien, w pierwszej kolejności wezwać skarżąca Spółkę do usunięcia ww. braków formalnych wniosku o zmianę ww. własnej decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów. Dopiero po usunięciu przez skarżącą braków formalnych jej wniosku, możliwe będzie rozpatrzenie sprawy i jej rozstrzygniecie.

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] lutego 2021 r. wniosła [...]Sp. z o.o. z siedzibą w M.. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, ponieważ decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy.

Mając na względzie wskazane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w odpowiedzi na sprzeciw wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, w którym organ nie przesądzał o istocie sprawy. Przywołany jako podstawa prawna decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z unormowania przewidzianego w przepisie art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 9/11 (dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest typowym rozstrzygnięciem procesowym, nie przesądza zatem o istocie sprawy administracyjnej, lecz jest ostatnim aktem wydanym w toku instancji, który w inny sposób kończy postępowanie. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się przesłanki do odstąpienia przez organ odwoławczy od wynikającego z treści art. 15 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. i art. 136 k.p.a. obowiązku w pierwszej kolejności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów strony podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Wynika to również z brzmienia art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 1) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 2). Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie okoliczności, w tym również żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 11, Warszawa 2011, komentarz do art. 138, Nb 1 i 5 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Dopuszczalność wydania tego rodzaju decyzji, ze względu na treść art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. wiąże się ze stwierdzeniem przez organ odwoławczy istnienia podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jednak stwierdzone braki postępowania nie są możliwe do usunięcia w trybie art. 136 k.p.a., który przewiduje, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136 k.p.a., nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie możliwe kroki w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. Jednocześnie ma prawo do tego, aby własne orzeczenie, którego nieodłączną częścią jest uzasadnienie, sformułować w taki sposób, który doprowadzi do usunięcia wad rozstrzygnięcia (wskazanego w osnowie) i uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji. Innymi słowy, decyzja kasacyjna może zapaść, jeśli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 229/14, WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 44/13, czy WSA we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 349/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, przekazanie przez Kolegium sprawy do jej ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji nastąpiło z uwagi na to, że Starosta P. decyzją z [...] listopada 2020 r. rozpatrzył wniosek skarżącej o zmianę decyzji Starosty P. z [...] stycznia 2015 r. wniesiony w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, mimo że wniosek ten nie spełnia żadnego z wymogów określonych w ww. przepisie. Skoro wniosek skarżącej nie spełniał wymogów określonych w art. 14 ust. 1 ww. ustawy, to obowiązkiem organu i instancji, w ocenie Kolegium, było wezwanie Spółki do usunięcia braków formalnych wniosku, pod rygorem pozostawienie podania bez rozpoznania. Tymczasem, organ I instancji, prowadził postępowanie w sprawie, chociaż wniosek obarczony brakami formalnymi nie powoduje skutku w postaci wszczęcia postępowania.

Sąd podziela powyższą ocenę Kolegium. Kolegium w zaskarżonej decyzji ustaliło, że już we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, skarżąca Spółka przewidziała możliwość magazynowania przywiezionych odpadów, chociaż zaznaczyła, iż ich ewentualne magazynowanie odbywać się będzie przez bardzo krótki czas oraz wskazała miejsce i sposób magazynowania przetwarzanych odpadów. W konsekwencji tego w decyzji Starosty P. z [...] stycznia 2015 r. zezwalającej skarżącej Spółce na przetwarzanie odpadów określono, że odpady przeznaczone do przetwarzania będą magazynowane na betonowej posadzce w odpowiednich zamykanych pojemnikach lub kontenerach wewnątrz dwóch budynków magazynowych na terenie, do którego skarżąca posiada tytuł prawny, tj. na działce nr 1145/4 w P.u. Zatem udzielone skarżącej zezwolenie na przetwarzanie odpadów przewidywało magazynowanie odpadów, które na podstawie tego zezwolenia miały być przetwarzane.

Wniosek skarżącej z 9 kwietnia 2019 r. o zmianę decyzji Starosty P. z [...] stycznia 2015 r. został złożony w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z tym przepisem posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku:

1. maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku;

2. największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;

3. całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów;

4. proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1.

Z przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw wynika obowiązek wskazania danych w niej wyszczególnionych. Bez znaczenia jest twierdzenie skarżącej, że przedmiot działalności objętej zezwoleniem nie obejmuje procesów polegających na magazynowaniu odpadów. Celem uregulowania zawartego w art. 14 ust. 1 ww. ustawy nie jest udzielenie zezwolenia na magazynowanie odpadów ale obowiązek ustanawiania zabezpieczenia roszczeń w przypadku konieczności usunięcia odpadów i (łącznie) negatywnych skutków lub szkód w środowisku. Obowiązek zabezpieczenia roszczeń powstaje z mocy prawa, dla odpadów, które potencjalnie (w oparciu o właściwą decyzję administracyjną) mogą być magazynowane.

W ocenie Sądu, Kolegium zasadnie podniosło, że wniosek skarżącej z 9 kwietnia 2019 r. o zmianę decyzji Starosty P. z [...] stycznia 2015 r. zawiera braki formalne, które podlegają usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i należy to do obowiązku organu I instancji.

W świetle powyższego Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie bada zatem w tym przyspieszonym postępowaniu innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy ww. przepisu. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że sprzeciw od decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i działając stosownie do art. 151a § 2 w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a. orzekł o jego oddaleniu.