Postanowienie NSA, sygn. akt II GW 15/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Marszałek Województwa~Starosta
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 40, art. 45 ust. 1, ust. 1a i ust. 1b, art. 103 ust. 3 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Marzenna Zielińska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej wniosku Starosty S. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą S. a Marszałkiem Województwa Ł. w przedmiocie przyjęcia dokumentacji hydrogeologicznej postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Starosta S. pismem z dnia 21 listopada 2011 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa Ł. przez wskazanie Marszałka Województwa Ł. jako organu właściwego do rozpatrzenia wniosku H. G. w sprawie dotyczącej przyjęcia dokumentacji hydrogeologicznej.

Starosta S. w uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 24 czerwca 2011 r. do Starosty S. wpłynął wniosek H. G. o przyjęcie dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia zlokalizowanego na działce ewid. nr 96 w R., gm. B. Ustalono w niej zasoby eksploatacyjne w ilości 10,00 m3/h jako średniogodzinowe zapotrzebowanie na wodę w odniesieniu do okresu eksploatacji. Z dokumentacji wynika, że ujęcie H. G. znajduje się w obszarze zasobowym wyznaczonym dla ujęcia A. i S. W., zlokalizowanego na działce ewid. nr 98 i sąsiaduje z obszarem zasobowym ujęcia zlokalizowanego na działce ewid. nr 106 należącej do J. i W. B. Dokumentacja hydrogeologiczna J. i W. B. została przyjęta bez zastrzeżeń przez Marszałka Województwa Ł.

Starosta S. pismem z dnia 13 lipca 2011 r. wystąpił do Urzędu Marszałkowskiego w Ł. z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie nachodzenia na siebie obszarów zasobowych ujęć należących do państwa B. i H. G., co wskazuje na powielanie zasobów ustalonych dla Państwa B., w sytuacji gdy ujęcia te korzystają z tego samego poziomu wodonośnego. Zlokalizowane między tymi dwoma ujęciami ujęcie Państwa Winiarków również korzysta z tego samego poziomu wodonośnego.

Marszałek Województwa Ł. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2011 r. zasugerował aby uzupełnić obie wskazane w piśmie dokumentacje (Państwa W. i H. G.) o załączniki graficzne, zobowiązać autora dokumentacji Państwa W. do udokumentowania wspólnych zasobów w formie dodatku do istniejącej już dokumentacji oraz zwrócić uwagę na przyjętą już dokumentację Państwa B.

Starosta S. biorąc pod uwagę informacje ze strony internetowej Portal Centralnej Bazy Danych Geologicznych prowadzonej przez Państwowy Instytut Geologiczny wskazał, iż sugestie Marszałka są częściowo błędne. Zdaniem Starosty powinna być sporządzona nowa dokumentacja, w której proponuje się nowe ustalenia również dla wcześniej udokumentowanych ujęć w nowym obszarze zasobowym, a nie w formie dodatku do dokumentacji. Ponadto wskazał, że nie zabrania się wykonywania nowych ujęć wody w ustalonych wcześniej obszarach zasobowych innych ujęć. Dokumentację hydrogeologiczną takiego ujęcia może ustalać jego wydajność eksploatacyjną w ramach wcześniej ustalonych zasobów eksploatacyjnych dla wyznaczonego już obszaru zasobowego. Starosta S. pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. przekazał Marszałkowi wszystkie 4 egzemplarze dokumentacji.

Marszałek Województwa Ł. pismem z dnia 21 września 2011 r. zwrócił Staroście S. przekazaną dokumentację hydrogeologiczną, wskazując, że przyjęcie dokumentacji hydrogeologicznej H. G. nie należy do właściwości Marszałka Województwa Ł., bowiem w dokumentacji zasoby wody ustalono w ilości mniejszej niż 50 m3/h.

Starosta S. pismem z dnia 28 września 2011 r. przekazał ponownie dokumentację H. G. Marszałkowi Województwa Ł. w celu wystąpienia o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.

Marszałek Województwa Ł. pismem z dnia 17 października 2011 r. poinformował, iż przyjęcie dokumentacji H. G. nie należy do jego właściwości.

Starosta S. wnioskiem z dnia 21 listopada 2011 r. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą S. a Marszałkiem Województwa Ł

Marszałek Województwa Ł. w odpowiedzi na wniosek Starosty S. wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spory, o których mowa w art. 4, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) albo każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny).

W orzecznictwie na tle ww. przepisów podkreśla się, że spór ma miejsce w takiej sytuacji prawnej, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Sprawa, w której powstał spór o właściwość lub spór kompetencyjny rozstrzygany przez Naczelny Sąd Administracyjny, powinna należeć do spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej i dodatkowo musi podlegać załatwieniu w drodze aktu administracyjnego bądź w innej prawnej formie działania, podlegającej kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) dokumentację geologiczną, o której mowa w art. 41 - 43 (w tym dokumentację hydrogeologiczną), przekazuje się w czterech egzemplarzach właściwemu organowi administracji geologicznej.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 45 ust. 1a ww. ustawy w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania dokumentacji geologicznej organ, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia pisemnie o przyjęciu dokumentacji bez zastrzeżeń, a w przypadku gdy dokumentacja nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach prawa, zażąda – w drodze decyzji – uzupełnienia lub poprawienia dokumentacji. W terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania uzupełnionej lub poprawionej dokumentacji organ zawiadamia o przyjęciu jej bez zastrzeżeń.

Art. 45 ust. 1b ustawy stanowi zaś, że niewydanie zawiadomienia o przyjęciu dokumentacji geologicznej bez zastrzeżeń w terminach, o których mowa w ust. 1a, traktuje się jako przyjęcie jej bez zastrzeżeń.

Z przytoczonych regulacji wyprowadzić zatem należy wniosek, że złożenie dokumentacji hydrogeologicznej wszczyna sprawę, która zostaje załatwiona w prawem przewidzianej formie.

Właściwość organu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, 1a i 1b ustawy – tzn. organu, któremu składa się dokumentację hydrogeologiczną, organu, który zawiadamia o przyjęciu tej dokumentacji bez zastrzeżeń bądź też organu, co do którego (w razie niewydania w określonym terminie ww. zawiadomienia) przyjmuje się, że dokumentację bez zastrzeżeń przyjął – określa art. 103 ustawy.

Zgodnie z ust. 1 tego artykułu zasadą jest, że starostowie działają jako organy pierwszej instancji w sprawach należących do właściwości administracji geologicznej, jeżeli nie zostały one zastrzeżone dla marszałków województw lub ministra właściwego do spraw środowiska.

W sprawach określonych w powołanych wyżej art. 45 ust. 1 i 1a ustawy, a dotyczących ujęć wód podziemnych, w tym ujęć źródeł naturalnych i odwodnień budowlanych – stosownie do art. 103 ust. 3 pkt 1 lit. b – organem właściwym jest marszałek województwa, tylko jeżeli udokumentowane zasoby lub przewidywana wydajność przekracza 50 m3/h.

Dokumentacja geologiczna (w tym hydrogeologiczna) jest wynikiem prac geologicznych (art. 40 ustawy). Na etapie określania właściwości organu, któremu składa się dokumentację hydrogeologiczną, ustalić należy jedynie zasób lub przewidywaną wydajność – udokumentowaną złożoną dokumentacją. Ocena prawidłowości złożonej dokumentacji jest już etapem merytorycznej kontroli, dokonywanej przez organ właściwy.

W tym stanie rzeczy – skoro w rozpoznawanym negatywnym sporze o właściwość nie jest kwestionowane, że według złożonej w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej zasoby nie przekraczają 50 m3/h – organem właściwym, któremu należało złożyć sporządzoną dokumentację hydrogeologiczną był zatem Starosta S.

Podkreślenia wymaga jednak, że spór o właściwość (lub spór kompetencyjny) istnieje tylko w powiązaniu ze sprawą indywidualną, która realnie istnieje i w której toczy się postępowanie. Rozstrzygnięcie sporu polega bowiem – stosownie do art. 15 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. – na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy. Tymczasem w rozpoznawanym przypadku stwierdzić należy, że z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 45 ust. 1a ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, organ nie może już podjąć czynności określonych tym przepisem i nie może zawiadomić o przyjęciu dokumentacji bez zastrzeżeń. Przyjęcie dokumentacji przez organ właściwy (Starostę S.) nastąpiło na zasadach opisanych w art. 45 ust. 1b ustawy.

W konsekwencji powyższego brak aktualnie toczącej się sprawy do rozpoznania uzasadnia oddalenie wniosku o rozpoznanie sporu o właściwość.

Końcowo zauważyć też należy, że jeśli organ, do którego zwróciła się strona z wnioskiem o załatwienie sprawy, uznał się za niewłaściwy i przekazał sprawę – powołując art. 65 § 1 k.p.a. – innemu organowi, to właśnie ten organ, któremu sprawa została przekazana, jeśli uważa że jest niewłaściwy, powinien wystąpić o rozstrzygnięcie sporu przez sąd administracyjny. Podzielić jednak należy pogląd, że uchybienie w tym zakresie samo przez się nie stanowi jednak przeszkody do odniesienia się do wniosku (v. postanowienie z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OW 59/05).

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. art. 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.