Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1635/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski (spr.) Sędziowie NSA Czesława Socha Marek Zalewski Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt 3/I SA/Po 1446/03 w sprawie ze skargi [...] w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]. w przedmiocie klasyfikacji taryfowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od [...] S.A. w Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie kwotę 2600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt 3/I SA/Po 1446/03, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie Oddział [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] marca 2003 r., nr [...]. w przedmiocie klasyfikacji taryfowej, uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania, zwrócił skarżącej nadpłacony wpis oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Sąd oparł swoje ustalenia na następującym stanie faktycznym:

Na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...], w imieniu spółki [...], Agencja Celna [...] z Chorzowa zgłosiła do dopuszczenia do obrotu produkt oznaczony jako interestryfikowana mieszanka oleju o nazwie handlowej INES 38 (35 % oleju z ziaren palmowych i 65 % stearyny oleju palmowego), klasyfikując go do pozycji PCN 1516 20 98 0 ze stawką celną konwencyjną w wysokości 13 %.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Olszynie uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej kursu waluty, kodu towaru, stawki celnej i kwoty długu celnego dla interestryfikowanej mieszanki oleju o nazwie handlowej INES 38.

Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie decyzją z dnia [...] marca 2003 r., nr [...]. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej kursu waluty, wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w tym zakresie, że kwota niedoboru cła wynosi 10.524,20 zł zamiast 10.743,20, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ za bezsporne uznał, iż przedmiotem importu była mieszanina tłuszczy w proporcjach 35% utwardzonego oleju palmowego i 65% stearyny palmowej o nazwie handlowej INES 38. Stwierdził natomiast, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa do właściwego kodu PCN. Zdaniem organu towar należało zakwalifikować do kodu PCN 1517 90 99 0, natomiast Spółka wnosiła o zastosowanie pozycji 1516 20 98 0, zgodnej z deklaracją holenderskiego producenta firmy "[...].", oraz o zastosowanie obniżonej stawki celnej 0 % w oparciu o świadectwo przewozowe EUR1 wydane w formie retrospektywnej. Organ podkreślił, że przedstawione przez Spółkę ekspertyzy i opinie potwierdzają, iż tłuszcz o nazwie INES 38 otrzymany został w wyniku zmieszania stearyny palmowej i rafinowanego oleju z ziaren palmowych oraz poddania tej mieszaniny procesowi uwodornienia w całej masie reakcyjnej. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z treścią przedłożonych opinii w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego tłuszczu do pozycji 1516 Taryfy celnej uznając, że dokonano jej tylko w oparciu o zakres przedmiotowy. W ocenie organu, tłuszcz INES 38 otrzymany został w wyniku zmieszania dwóch składników i dla otrzymanego produktu właściwą pozycją jest pozycja 1517 Taryfy celnej, obejmująca m.in. jadalne mieszaniny bądź wyroby z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę wskazał, że przedmiotem w sprawie jest klasyfikacja towaru o nazwie INES 38 do odpowiedniego kodu Taryfy celnej. Wojewódzki Sąd podniósł, iż według organów celnych produkt ten stanowi mieszankę olejów, natomiast w ocenie skarżącej stanowi on jedynie jeden z niezbędnych surowców do produkcji margaryny i nie może być nazwany wyrobem z olejów roślinnych, gdyż wymaga dalszej obróbki. Zgodnie z powyższym według organów celnych produkt powinien zostać zakwalifikowany do kodu PCN 1517 90 99 0, zaś w ocenie skarżącej kodem właściwym był kod PCN 1516 20 98 0.

W ocenie Sądu I instancji, w zaskarżonej decyzji treść pozycji 1516 i 1517 Taryfy celnej i Wyjaśnień do Taryfy celnej nie została przez organy celne poddana pełnej i wyczerpującej analizie w kontekście danych dotyczących omawianego towaru, czym organy te naruszyły postanowienia art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż głównym i decydującym kryterium pozwalającym na przyporządkowanie danego produktu do pozycji 1516 lub 1517 powinna być kwestia stopnia przetworzenia tego produktu oraz jego jadalności. Jego zdaniem, organy celne pominęły istotne różnice, jakie charakteryzują tłuszcze objęte tymi pozycjami. Opis produktu z pozycji 1516 nie odnosi się do jego składu, tj. jednorodnej lub mieszanej zawartości oraz do kwestii jadalności tłuszczu. Oznacza to, że do pozycji tej przypisać można zarówno tłuszcze jadalne jak i niejadalne oraz produkty wykonane z pojedynczego tłuszczu, albo z mieszaniny tłuszczów. Sąd I instancji wskazał, że akcentowana jest natomiast kwestia dalszego nieprzetworzenia produktu mimo jego wcześniejszych przekształceń chemicznych. Pozycja 1517 dotyczy natomiast w każdym przypadku produktów jadalnych, które jednakże nie muszą być mieszaniną tłuszczy lub ich frakcji oraz są przetworzone w stopniu uniemożliwiającym zakwalifikowanie ich do pozycji 1516. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy celne obu instancji w toku postępowania nie odniosły się praktycznie do tych kwestii, poprzestając na rozważaniach dotyczących tego, czy produkt stanowi mieszaninę. Powyższe uzasadniało zatem uznanie, że kwalifikowanie spornego towaru jedynie ze względu na fakt, czy stanowił on produkt jednorodny czy też mieszaninę tłuszczy, było niewystarczające do jednoznacznego i kategorycznego zakwalifikowania go do prawidłowego kodu PCN.

Sąd I instancji stwierdził również, iż w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do stanowiska skarżącej Spółki, która wykazywała, że omawiany tłuszcz jest jedynie półproduktem nieprzeznaczonym do bezpośredniej konsumpcji i może być wykorzystany jedynie do dalszej produkcji tłuszczów jadalnych. W ocenie Sądu, właśnie takie cechy importowanego tłuszczu, jak stopień jego przetworzenia czy brak możliwości bezpośredniej konsumpcji uzasadniałyby jego ewentualną kwalifikację do pozycji 1516 Taryfy celnej. Cecha dalszego przetworzenia lub nieprzetworzenia produktu, pomimo wcześniejszych przekształceń chemicznych powinna zostać zbadana przez organy celne w pierwszej kolejności. Według skarżącej olej INES poddano procesowi estryfikacji, nie poddając go jednak dalszym przekształceniom, w związku z czym jest on niejadalny i stanowi jedynie półprodukt używany do produkcji określonych produktów spożywczych takich jak margaryna. Zaklasyfikowanie go zatem do pozycji 1517 wymagało, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, poczynienia wyczerpujących ustaleń wskazujących na właściwość tej pozycji oraz dokonania przekonującego i wyczerpującego uzasadnienia, czego zaskarżona decyzja nie zawiera. Powyższych wymogów nie spełnia również ustalenie zawarte w decyzji organu odwoławczego, że produkt został poddany dalszemu przetworzeniu, tj. procesowi uwodornienia w całej masie reakcyjnej. Proces ten objęty jest bowiem brzmieniem pozycji 1516, a zatem w ocenie Sądu nie może być uznany za dalsze przetworzenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut skarżącej, iż dokonana przez organy celne klasyfikacja nie została przeprowadzona z uwzględnieniem stanu towaru, ogólnych reguł klasyfikacji oraz Wyjaśnień do Taryfy celnej w przedmiocie klasyfikacji towarów z pozycji 1516 i 1517. Nie dokonano bowiem wyczerpującego badania cech i właściwości produktu i to w kontekście pojęć i sformułowań zawartych w omawianych pozycjach Taryfy celnej.

W odniesieniu do zarzutu niezasadnego powołania się przez organ celny na poradę klasyfikacyjną Sekretariatu WCO, Sąd I instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniu skarżącej nie przesądzała ona o rozstrzygnięciu, a jedynie służyła potwierdzeniu ugruntowanego już stanowiska organu.

Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 13 § 1 i § 2 Kodeksu celnego oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1253) poprzez błędną wykładnię postanowień działu 15 załącznika do tego rozporządzenia "Taryfa celna" oraz sekcji III działu 15 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. Wyjaśnienia do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830), polegającą na:

- błędnym przyjęciu, że pozycja 1516 Taryfy celnej obejmuje również mieszaniny olejów i tłuszczy, podczas gdy do tej pozycji mogą być klasyfikowane wyłącznie jednorodne tłuszcze i oleje,

- błędnym przyjęciu, że kryterium odróżniającym towar, by mógł on być zaklasyfikowany do pozycji 1516 albo 1517 (oprócz jadalności) jest tylko stopień przetworzenia towaru dalszy niż opisany w pozycji 1516, podczas gdy z opisu towaru w obu tych pozycjach Taryfy celnej wynika, że tym kryterium jest również złożoność towaru – to, czy towar jest mieszaniną olejów i tłuszczów, czy tłuszczem lub olejem jednorodnym.

2. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) /zwanej dalej p.p.s.a./, poprzez błędne przyjęcie, że organy celne nie ustaliły w sposób wyczerpujący i jednoznaczny cech towaru, naruszając tym samym przepisy art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, podczas gdy zgromadzony w postępowaniu celnym materiał dowodowy był całkowicie wystarczający dla rozpatrzenia sprawy i został też prawidłowo przez organy celne oceniony.

W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w swych rozważaniach pominął przede wszystkim ogólne reguły interpretacji zawarte w tomie I Wyjaśnień do Taryfy celnej, które to reguły od 1 do 6 powinny być stosowane w kolejności tym przepisem ustalonej, czyli każda kolejna reguła może być brana pod uwagę dopiero w przypadku, gdy za pomocą poprzedniej nie udało się prawidłowo zaklasyfikować towaru do odpowiedniej pozycji Taryfy celnej. W przypadku towarów klasyfikowanych do działu 15 Taryfy celnej wystarczające wskazówki interpretacyjne zawarte są w regule 1. Zdaniem organu, stosując tę metodę można bez wątpliwości przypisać importowany towar – INES 38 do właściwej mu pozycji 1517.

Podniesiono również, iż z materiału dowodowego wynikało jednoznacznie, że importowany produkt jest mieszaniną oleju z ziaren palmowych i stearyny oleju palmowego. Wprawdzie proces przetworzenia chemicznego, jakiemu została poddana ta mieszanina, odpowiada opisowi zwartemu w pozycji 1516 i nie jest to dalsze przetworzenie chemiczne, jednakże nie zmienia to faktu, że temu procesowi poddana została mieszanina. Właśnie ze względu na tę cechę organy celne, kierując się regułą 1 ORINS i brzmieniem pozycji 1516 i 1517 zaklasyfikowały towar do tej ostatniej pozycji.

Organ wnoszący skargę kasacyjną wskazał ponadto, że interpretacja postanowień Taryfy celnej dokonana przez organy celne w odniesieniu do kwestii jadalności tłuszczu INES 38 jest prawidłowa, gdyż produkt ten jest niewątpliwie środkiem spożywczym przeznaczonym do spożycia przez ludzi, nawet jeśli towar jest tylko półproduktem do produkcji dalszych wyrobów przeznaczonych do bezpośredniego spożycia.

Za nieuzasadnione organ uznał stanowisko Sądu I instancji dotyczące naruszenia przez organy celne przepisów Ordynacji podatkowej, albowiem w niniejszej sprawie udowodnieniu podlegały okoliczności faktyczne – stan towaru i jego cechy – i były one na tyle wyjaśnione, aby można było na podstawie tych cech zastosować przepisy Taryfy celnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka [...] wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu stwierdziła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zinterpretował normy pozycji PCN 1516 i 1517 oraz postawił słuszną tezę, iż aby zaklasyfikować dany produkt do pozycji PCN 1517, należy najpierw stwierdzić czy został on przetworzony w dalszym stopniu, aniżeli wskazuje pozycja 1516.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznawana skarga kasacyjna jest identyczna z kilkoma innymi, jakie zostały wniesione przez Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, dotyczących tego samego rodzaju spraw, w których Sąd odniósł się do tej samej w istocie problematyki prawnej. Jednorodne we wszystkich sprawach stany faktyczne oraz identyczna lub podobna argumentacja wykorzystana przez strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym, usprawiedliwiały posłużenie się w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zbliżoną do siebie lub taką samą argumentacją. Dotyczy ona głównie oceny wymogów formalnych skargi kasacyjnej oraz szeregu kwestii prawnych powstałych na tle kluczowego problemu, jakim jest klasyfikacja taryfowa towaru określonego jako tłuszcz roślinny o nazwie własnej INES 38.

Zgodnie z art. 174 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na odniesieniu się przez ten Sąd do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne. W niniejszej sprawie uzasadnione jest łączne odniesienie się do argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej na poparcie zarzutów składających się na obie podstawy kasacyjne. Identyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfy celnej postrzegane jest jako mieszczące się w sferze ustaleń faktycznych, które podważyć można poprzez wniesienie skargi kasacyjnej zawierającej zarzuty składające się na drugą z podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 19/04, Wokanda 2004/9/34). Jeżeli więc w skardze kasacyjnej zarzucono w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, że Sąd I instancji niesłusznie uchylił zaskarżoną decyzję, mimo należytej identyfikacji towaru pozwalającej na właściwą klasyfikację towarową przy zastosowaniu odpowiednich zapisów samej Taryfy celnej oraz uwag i wyjaśnień do Taryfy, to dla oceny zasadności zarzutu konieczne jest odniesienie się do kwestii dokonywanej przez Sąd wykładni i stosowania przez organy celne przepisów, których naruszenie zarzucono w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w pewnym uproszczeniu do tego, czy poddany procesowi chemicznemu estryfikacji produkt – olej INES 38, powstały z uprzedniego zmieszania dwóch substancji tłuszczowych, może być uznany za tłuszcz estryfikowany (z grupy PCN 1516), czy też jest to wciąż mieszanina tłuszczów (PCN 1517), bez względu na późniejszy zabieg estryfikacji.

Nie ulega wątpliwości, że sprowadzony z zagranicy towar o nazwie INES 38 jest mieszaniną oleju z ziaren palmowych i stearyny oleju palmowego oraz stanowi surowiec do produkcji margaryny.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że jadalne mieszaniny wytworzone z tłuszczów, olejów zwierzęcych bądź roślinnych lub też z frakcji różnych tłuszczów bądź olejów z działu 15 Taryfy celnej nie mogą być klasyfikowane do kodu 1516, a właściwą dla nich jest klasyfikacja do kodu 1517 (por. niepublikowane wyroki NSA: z dnia 1 lipca 2006 r., sygn. akt I GSK 2257/05; z dnia 4 lipca 2006 r., sygn. akt I GSK 2585/05; z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt I GSK 400/06). Jeżeli zastosować do treści pozycji 1516 i 1517 Taryfy celnej zasady wykładni gramatycznej, to uzasadniony jest wniosek, że wyraźnie rozróżniono tłuszcze i oleje stanowiące pojedyncze produkty od jadalnych mieszanin tych produktów. Z uwagi B do działu 15 Taryfy celnej wynika, że to czy podlegający klasyfikacji towar jest pojedynczym produktem (olejem lub tłuszczem), czy też mieszaniną, stanowi istotne kryterium rozróżnienia towarów, które to kryterium ustawodawca miał na względzie, redagując treść poszczególnych pozycji działu 15 Taryfy celnej. Jeżeli więc w pozycji 1516 nie występuje pojęcie "mieszanina" użyte przy redagowaniu pozycji 1517, to uzasadniony jest wniosek, że prawodawca wyłączył mieszaniny z zakresu stosowania kodu 1516 i zmierzał do tego, by do jadalnych mieszanin stosować kod 1517.

Gdyby nawet, tak jak to czyni Sąd I instancji, szczególną uwagę przywiązywać do dalszego przetworzenia jako kryterium rozróżniania towarów wymienionych w pozycjach 1516 i 1517 Taryfy celnej, to mieć należy na uwadze, że mieszanie pojedynczych produktów również stanowi formę ich przetwarzania. Z treści pozycji 1516 nie wynika, by dalsze przetwarzanie, o jakim mowa, miało wyłącznie charakter procesu natury chemicznej. W przypadku, gdy powstały w wyniku mieszania towar stanowi inną od produktów wyjściowych jakość w obrocie handlowym o określonym przeznaczeniu (tak jak przedmiot importu w sprawie niniejszej – olej INES 38 - surowiec do produkcji margaryny), uprawniony jest wniosek, że mieszanina powstała poprzez przetworzenie dalej idące niż określone w treści pozycji 1516 Taryfy celnej.

Wobec dotychczasowych stwierdzeń nie jest uzasadnione stanowisko Sądu I instancji, według którego postępowanie przed organami celnymi dotknięte jest wadami w zakresie gromadzenia i oceny dowodów celem ustalenia stopnia przetworzenia sprowadzonego z zagranicy towaru.

W kwestii oceny, czy importowana mieszanina jest jadalna zwrócić należy uwagę, że ta przesłanka nie zachodzi wyłącznie wtedy, gdy towar przeznaczony jest wprost do spożycia jako samodzielny produkt. Słusznie zatem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na wyjaśnienia do Taryfy celnej, w których wymienia się, jako jadalne, produkty o rozumianym wprost przeznaczeniu innym niż bezpośrednie spożycie, a mianowicie wyroby dodawane do ciasta lub zapobiegające przywieraniu do form. Oczywiście, nie stworzono w ten sposób zamkniętego katalogu produktów jadalnych, a podano jedynie przykłady, z których należy wyprowadzić przedstawione uogólnienie. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje okoliczność, że importowany towar stanowi surowiec do produkcji margaryny, a więc towaru spożywanego przez ludzi.

Przedstawione elementy stanu prawnego i faktycznego nie były przedmiotem oceny Sądu I instancji formułującego stanowisko, że organy celne wadliwie dokonały ustaleń w zakresie wyżej przytoczonym.

Obie przedstawione wady stanowią przyczynę uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż uchylenie zaskarżonej decyzji było wynikiem co najmniej przedwczesnego przyjęcia, że organy celne dokonały niepełnych ustaleń faktycznych. Tym samym zasadny jest zarzut błędnej wykładni przepisów wymienionych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, których stosowanie przez organy celne determinowało granice dokonywanych ustaleń.

Z wymienionych powodów uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, który przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokona powtórnej oceny stanowiska organów celnych obu instancji w kontekście zebranego materiału dowodowego, mając na uwadze powyższe motywy Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).