Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 362/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2018 r. sprawy ze skargi G. V. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. orzekł, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 ze zmianami, dalej - kpa) w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2016.627 ze zmianami, dalej - ustawa o kierujących pojazdami) o odmowie wydania prawa jazdy kategorii "B" obywatelowi Niemiec - G. V..

Jak wynika z uzasadnienia decyzji w/w w dniu [...] r. (data wpływu do organu) złożył wniosek do Prezydenta Miasta B. o wydanie prawa jazdy kategorii "B". Po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych, w dniu [...] r. złożył on kolejny wniosek o wydanie prawa jazdy, czym uzupełnił braki pierwotnego wniosku z dnia [...] r. We wniesionym wniosku podniósł, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, podając jako miejsce swojego zamieszkania ul. [...] w B. Organ wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania nie potwierdzono przebywania wnioskodawcy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przez wymagany okres 185 dni. W uzasadnieniu decyzji organ zaakcentował, że wnioskodawca był zameldowany na pobyt czasowy w mieszkaniu w B. od dnia [...] r. do dnia [...] r. jednak z pisma z dnia [...] r. Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech wynika, że G. V. od dnia [...]r. zamieszkuje na terytorium Niemiec oraz że odmówiono mu wydania prawa jazdy na terytorium Niemiec z powodu jego skłonności do zażywania narkotyków. W trakcie postępowania wnioskodawca nigdy nie odbierał osobiście korespondencji oraz nie przebywał pod wskazanym przez siebie adresem w B., co potwierdziły kontrole meldunkowe Policji, przeprowadzone kilkukrotnie o różnych porach w przeciągu kilku dni. Ponadto w rozmowie z właścicielem lokalu Policja ustaliła, że G. V. przebywa w mieszkaniu w B. co dwa - trzy tygodnie przez około dwie godziny.

Z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę warunku przewidzianego w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, organ orzekł o odmowie wydania wnioskowanego dokumentu.

Odwołując się od powyższej decyzji Prezydenta Miasta B., pełnomocnik G. V. zarzucił jej naruszenie przepisów:

- art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 1 kpa;

- art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami;

- art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) - Dz. U. UE. L Nr 403 z dnia 30 grudnia 2006 r.

Podniósł, że organ całkowicie pominął dokumenty jakie zostały złożone przez wnioskodawcę w toku postępowania jak i nie wyjaśnił, na jakich podstawach oparł swoje ustalenia, którym dowodom odmówił mocy dowodowej i dlaczego. Nadto pełnomocnik strony wskazał, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka z art. art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Zaznaczył, że z w/w przepisu "wynika tylko obowiązek złożenia oświadczenia (oczywiście z zastrzeżeniem prawdziwości) dotyczący miejsca zamieszkania". Zwrócił uwagę, że przed nowelizacją w/w przepis nie zawierał przesłanki złożenia oświadczenia określonej treści, ale przesłankę przebywania na terytorium RP co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawienia zaświadczenia, że studiuje się co najmniej od 6 miesięcy. Zarzucił, że organ orzekł na podstawie brzmienia przepisu sprzed nowelizacji. Nadto podniósł, że żaden urząd niemiecki nie mógł konstytutywnie stwierdzić, że wnioskodawca zamieszkuje na terenie Niemiec. Miejscem zamieszkania jest bowiem miejsce, w którym konkretna osoba przebywa z określonym zamiarem, zamiar ten może natomiast wyartykułować jedynie sama zainteresowana osoba. Wskazał także, że adres zameldowania nie jest tożsamy z miejscem zamieszkania i wynik kontroli meldunkowej nie może sam w sobie przesądzać, gdzie znajduje się miejsce zamieszkania osoby fizycznej.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, na podstawie art. 1, 17, 18 i 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2001.79.856 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 5 lit a ustawy o kierujących pojazdami i art. 7 ust. 1 lit. e, art. 11 ust. 4 i art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu odwoławczego aktualne brzmienie przepisu art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami tylko pozornie "formułuje warunek formalny (jedynie) złożenia oświadczenia o tym miejscu zamieszkania". Złożenie oświadczenia o miejscu zamieszkania na terenie RP może podlegać weryfikacji, a w przypadku posiadania przez organ informacji wskazujących na nieprawdziwość składanego oświadczenia, obowiązkiem organu jest dochodzenie do prawdy obiektywnej. Organ pierwszej instancji zasadnie zlecił Policji przeprowadzenie kontroli meldunkowej pod adresem podanym przez wnioskodawcę. Informacja przekazana przez właściwy urząd niemiecki uprawdopodabnia zamieszkiwanie wnioskodawcy jedynie na terenie Niemiec. W toku postępowania wnioskodawca nie sprecyzował charakteru swojej pracy wykonywanej w Polsce. Zdaniem organu drugiej instancji, w sprawie nic nie świadczy o tym, że odwołującego łączą z B. "więzi osobiste" . Nadto postępowanie prokuratorskie prowadzone w kierunku przestępstwa z art. 233 § 6 kk również zakończyło się ustaleniem, że G. V. mieszka w Niemczech, a wypełniając wniosek o wydanie prawa jazdy pomylił się z racji nieznajomości języka. Zdaniem organu odwoławczego działania odwołującego mają charakter formalny i są ukierunkowane na uzyskanie prawa jazdy, a nie wykazanie rzeczywistego stanu rzeczy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że odpowiednie przepisy niemieckie regulujące procedurę wydania prawa jazdy przewidują dodatkowe wymagania wobec osób uzależnionych od narkotyków, czego brak w unormowaniach polskich. Tymczasem, z wypisu z niemieckiego Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech wynika, że wnioskodawca uzyskał odmowną decyzję o wydaniu prawa jazdy właśnie z powodu jego skłonności do zażywania narkotyków. Decyzja niemieckiego organu obowiązuje do dnia [...] r. i dopiero po tej dacie G. V. będzie mógł znowu ubiegać się o wydanie mu prawa jazdy na terytorium Niemiec, a na dodatek do tego konieczne będzie poddanie go badaniom lekarskim i psychologicznym. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie można by więc również rozważać skierowanie wnioskodawcy na badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, a to na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Zdaniem organu w sprawie wystąpiła również negatywna przesłanka wydania prawa jazdy przewidziana w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym: "Prawo jazdy nie może być wydane osobie u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu".

W rezultacie, uznając, że odwołujący się nie spełnił wymaganych prawem przesłanek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej uznało, że decyzja pierwszej instancji odpowiada prawu.

Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia [...]r. G. V. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 140 kpa w zw. z art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności poprzez brak pełnego uzasadnienia prawnego, wobec nie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji;

- art. 11 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o kierujących pojazdami;

- art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami;

- art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie);

- art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie).

Skarżący podniósł, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w żaden sposób nie odniósł się do przepisu art. 11 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami nakazującego uzyskanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, pomimo, że przepis ten został przywołany jako podstawa prawna decyzji. Organ nie odniósł się też do dokumentu orzeczenia lekarskiego przedstawionego przez skarżącego. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest odniesienia do przepisu art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006r.

Zdaniem skarżącego, za niedopuszczalne należy uznać stwierdzenie organu, że ukrył on uzależnienie od narkotyków. Kwestie kontroli stanu zdrowia kandydata wyczerpują przepisy art. 75 i następne ustawy o kierujących pojazdami. Ustawodawca nie przewidział możliwości kwestionowania orzeczenia lekarskiego przez organ administracyjny. Przedłożył natomiast odpowiednie orzeczenie lekarskie na odpowiednim etapie procedury uzyskiwania prawa jazdy - to jest przed przystąpieniem do szkolenia. Brak jest przepisów, które nakazywałyby ponowne złożenie orzeczenia lekarskiego po zdanym egzaminie. Zdaniem skarżącego nie zachodzi więc negatywna przesłanka z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami.

Skarżący nie zgodził się również z argumentacją organu odwoławczego odnoszącej się do wykładni przepisu art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierującymi pojazdami. Zdaniem skarżącego z w/w przepisu wynika jedynie obowiązek złożenia oświadczenia o miejscu zamieszkania. Skarżący nie kwestionuje przy tym możliwości zweryfikowania przez organ prawdziwości złożonego oświadczenia o miejscu zamieszkania. Zdaniem skarżącego przepis ten mógłby jednak stanowić podstawę decyzji o odmowie wydania prawa jazdy jedynie w przypadku, kiedy wnioskodawca w ogóle nie złożyłby wymaganego oświadczenia.

Zdaniem skarżącego niezasadnym było powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie). W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do jego zastosowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. skarżący powtórzył swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w szczególności, że o miejscu zamieszkania, decyduje sama osoba fizyczna posiadająca odpowiedni zamiar i tylko ona może ów zamiar wyartykułować.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani też organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania administracyjnego. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

W przedmiotowej sprawie spór pomiędzy organem a skarżącym, w istocie sprowadza się do podstawowej kwestii, czy strona skarżąca wykazała spełnienie warunku określonego w art. 11 ust. 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami w zakresie wymaganego okresu pobytu na terytorium RP.

Stosownie do art. 11 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy jest wydawane osobie, która uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym że:

a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym:

- ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, albo

- z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo

b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo

c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo

d) przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia lub naukę w szkole.

W ocenie Sądu administracyjnego, organy administracyjne prawidłowo uznały, że wnioskodawca nie wykazał w sposób dostateczny, iż w chwili złożenia wniosku o wydanie prawa jazdy posiadał miejsce zamieszkania na terytorium RP i że przebywał on przez okres 185 dni w roku kalendarzowym na terenie naszego kraju. W toku postępowania organ ustalił, że skarżący ma stały adres zamieszkania w Niemczech, natomiast pod adresem wskazanym przez niego jako miejsce pobytu czasowego w Polsce nie został zastany przez Policję w trakcie przeprowadzonej kontroli meldunkowej. Od właściciela mieszkania uzyskano informację, że skarżący pojawia się w mieszkaniu w B. jedynie sporadycznie, na krótkie okresy czasu. W toku prowadzonego postępowania karnego o czyn z art. 233 § 6 kk, w sprawie o sygn. akt [...] Prokuratury Rejonowej B. w B., organy ścigania również ustaliły, że skarżący zamieszkuje na terenie Niemiec i nie przebywał na terytorium RP przez okres 185 dni. Jednocześnie skarżący nie przedstawił przekonywujących dowodów przeciwnych. Nie wnioskował o przesłuchanie żadnych świadków mogących potwierdzić fakt jego zamieszkiwania w B., nie sprecyzował również charakteru swojej działalności zarobkowej na terytorium RP. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego forsującego tezę, że o miejscu zamieszkania osoby fizycznej decyduje głównie zamiar tejże osoby i że tylko ona może ów zamiar, na potrzeby ustalania jej miejsca zamieszkania, skutecznie wyartykułować. O ile zamiar stałego pobytu rzeczywiście jest elementem konstytutywnym ustalania miejsca zamieszkania, to nie można zapominać, że zamiar ten musi również znajdować rzeczywiste odzwierciedlenie w zachowaniu danej osoby, która koncentruje swoje ważne życiowe sprawy na wskazanym obszarze, przejawiające się między innymi na rzeczywistym, fizycznym przebywaniu tejże osoby w konkretnym miejscu. W niniejszej sprawie skarżący nie zdołał wykazać w stopniu wystarczającym, że faktycznie przebywał na terytorium RP przez okres 185 dni w roku, który to okres przepis art. 11 ust. 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, implementujący art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie), powiązał z "miejscem zamieszkania" osoby fizycznej.

Sama, tak naprawdę gołosłowna i nie znajdująca pokrycia w zebranym sprawie materiale dowodowym, deklaracja skarżącego o posiadaniu miejsca zamieszkania na terytorium RP nie jest wystarczająca dla ustalenia jego miejsca zamieszkania na terytorium naszego kraju.

Negatywna weryfikacja przesłanki zawartej w art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest podstawą do odmowy wydania prawa jazdy, wobec tego powinna być ona spełniona już w chwili złożenia wniosku. Przy czym, podkreślić należy, iż prawdziwość oświadczenia w tym zakresie, choć złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, może być jak, każdy inny dowód, weryfikowana przez organ zgodnie z regułami określonymi w art. 80 kpa (por. stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 1657/14, choć wydanym na gruncie w/w przepisu w jego wcześniejszym brzmieniu, lecz zdaniem Sądu pozostającym aktualnym w świetle niniejszej regulacji). W przedmiotowej sprawie pozytywnie należy ocenić więc działania organu administracyjnego dążącego do weryfikacji oświadczenia skarżącego, czym w istocie organ realizował zasadę ustalania prawdy obiektywnej (art. 7 kpa).

W tym miejscu należy również zaznaczyć, że teza lansowana przez skarżącego, zgodnie z którą, przepis art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami "stanowi jedynie o obowiązku złożenia oświadczenia o miejscu zamieszkania" oraz że, przepis ten mógłby stanowić podstawę decyzji o odmowie wydania prawa jazdy jedynie w przypadku, kiedy wnioskodawca w ogóle nie złożyłby wymaganego oświadczenia, jest dla Sądu administracyjnego nie do zaakceptowania. Wykładnia przepisu art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami proponowana przez skarżącego prowadziłaby do wniosku, że organ, który po zweryfikowaniu oświadczenia wnioskodawcy o zamieszkiwaniu na terytorium RP uznałby je za nieprawdziwe (sam skarżący nie kwestionuje przy tym takiego uprawnienia organu) i tak musiałby wydać zainteresowanemu wnioskowany dokument. Takie rozumowanie, jako prowadzące do absurdu, należy w ocenie Sądu administracyjnego porzucić (reguła interpretacyjna ad absurdum).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia przez organy postanowień art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) przede wszystkim należy zauważyć, że dyrektywa jako akt prawa wtórnego Unii Europejskiej wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków (art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Realizacja dyrektywy polega więc na wydaniu odpowiednich aktów prawnych przez Państwo Członkowskie w określonym w dyrektywie terminie. Skutek bezpośredni może wywierać dyrektywa nadająca jednostce określone uprawnienia, jeżeli w odpowiednim czasie nie została implementowana do porządku prawnego krajowego. W takim wypadku organy władzy publicznej mają obowiązek stosowania dyrektywy pod warunkiem, że jej postanowienia są wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe, a termin wdrożenia dyrektywy upłynął (por. sprawa A. Francovich przeciwko Włochom, wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1991 r., nr C-6/90 publ. ECR 1991/9/1-05357, Lex nr 125759).

Ustawa o kierujących pojazdami dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) oraz częściowo dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG (Dz. Urz. UE L 226 z 10.09.2003, str. 4, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 7, t. 7, str. 441, z późn. zm.). Nowelizacja przepisu art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, która weszła w życie z dniem 23 stycznia 2016 r., nadająca w/w ustawie obecne brzmienie, miała na celu ujednolicenie prawa krajowego ze wspólnotowym i poprawne wdrożenie dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie). Obecne regulacje krajowe dotyczące określania "miejsca mieszkania" osoby fizycznej ubiegającej się o wydanie prawa jazdy w pełni uwzględniają przepis art. 12 dyrektywy nr 2006/126/WE i powoływanie się przez skarżącego bezpośrednio na zapisy w/w dyrektywy w tym zakresie należy uznać za bezskuteczne. Merytoryczna treść zarzutu naruszenia art. 12 dyrektywy tak naprawdę została wyczerpana przez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, implementującego w/w dyrektywę unijną. Oczywiście, przy procesie wykładni prawa krajowego, zarówno organy administracyjne jak i Sądy krajowe mogą pomocniczo posługiwać się treścią dyrektywy, jednak w przedmiotowej sprawie organy administracyjne właściwie ukierunkowały prowadzone postępowanie i prawidłowo zinterpretowały normę art. art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami i prawidłowo ustaliły, że skarżący nie zdołał należycie wykazać, iż posiada miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Ustalenie braku przesłanki wynikającej z art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami samo w sobie obligowało organ pierwszej instancji do wydania decyzji o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy, a organ odwoławczy z tego samego powodu prawidłowo utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. W konsekwencji pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia są rozważania skarżącego dotyczące negatywnej przesłanki z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, czy też hipotetycznej możliwości skierowania wnioskodawcy na badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Rozważania te zakładają bowiem, iż skarżący ze względu na więzi osobiste bądź zawodowe przebywał w Polsce wymagany okres czasu co w niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej nie zostało wykazane. Należy przy tym zaznaczyć, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy w szeroki i komplementarny sposób uzasadniły niewykazanie przez wnioskodawcę spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o kierujących pojazdami co powoduje, że organom administracyjnym nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.