Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1712/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla / spr. / Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P.J. , M.B. i P.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o rozbiórce I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących P.J. , M.B. i P.J. kwotę 500 zł / pięćset / tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 2.04.2002 r., działając na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z dnia 24.10.1974 r. (Dz. U. nr 38 poz. 229 ze zm.), art. 103, art. 80 ust. 2 pkt. l, art. 83 ust. l ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89 póz. 414, ze zm.) oraz art. 104 kpa odmówił wydania decyzji o rozbiórce [...] handlowego typu "[...]" usytuowanego naprzeciwko budynku nr [...] przy [...] w K., a wybudowanego przed rokiem 1995 r. "bez uzyskania zgody właściwego organu administracyjnego".

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 15.11.1991 r. Wydział Architektury Urzędu Miasta K. wszczął na wniosek A. J. postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanego przez firmę [...] S.A. obiektu budowlanego – [...] handlowego, zlokalizowanego na chodniku, naprzeciwko budynków nr [...] i [...] przy [...] w K.. Z interwencją w powyższej sprawie, pismem z dnia 30.04.1992 r. wystąpiła również D. J.. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego - Powiat Grodzki w oparciu o posiadane dokumenty oraz dokumenty przedłożone przez właściciela [...] t.j. [...] S.A., a także mając na uwadze postanowienie z dnia 04.05.2000 r. (znak: [...]) ustalił, iż przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany przed rokiem 1995. Wobec powyższego organ stwierdził, że w sprawie ma zastosowanie Prawo budowlane z 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust. l powołanej ustawy obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ I instancji wskazał, że [...] S.A. jako właściciel spornego [...] handlowego przedłożył odpowiednie dokumenty, na podstawie których stwierdzono zaświadczeniem z dnia 01.12.2000 r. (znak [...]), iż nie zachodzą przesłanki z art. 37 ust. l Prawa Budowlanego z 1974 r., ani też art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. skutkujące rozbiórką przedmiotowego obiektu budowlanego. Równocześnie w powołanym zaświadczeniu pouczono Inwestora obiektu o obowiązku uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie w Wydziale Architektury, Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta K. - zgodnie z przepisami Prawa Budowlanego z 1994 r.

Nadto organ I instancji podał, że w związku z postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12.12.2001 r. (znak: [...]) o obowiązku rozstrzygnięcia sprawy w sposób określony w art. 104 k. p. a. Inspektorat zawiadomił strony przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 k.p.a.

Odnośnie wniosków D. J. zawartych w pismach z dnia 16.01.2002 r. i z dnia 25.02.2002 r. o wydanie nakazu usunięcia przedmiotowego [...] ze względu na zagrożenie życia ludzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyjaśnił, iż na podstawie przedłożonych dokumentów nie stwierdził takiego zagrożenia, gdyż usytuowanie przedmiotowego [...] zostało pozytywnie zaopiniowane przez Komendę Rejonową Straży Pożarnej K. z dnia 07.02.1992 r. (znak: [...]), Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. z dnia 06.03.1992 r. (znak: [...]), jak również zostało uzgodnione przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej z dnia 04.01 1995 r. (znak: [...]). W ostatnim z wymienionych dokumentów zostały określone warunki zlokalizowania obiektu na sieci wodnej i gazowej. Organ wskazał, że inwestor posiada również decyzję z dnia 01.01.2000 r. (znak [...]) wydaną przez Zarząd Dróg i Komunikacji w K. zezwalającą na czasowe zajęcie pasa drogowego przy [...] w K.. Organ I instancji podniósł, że "pozostałe zastrzeżenia D. J. nie posiadają interesu prawnego lub nie należą do kompetencji tut. Inspektoratu".

Odwołanie od tej decyzji wniosła D. J.. Podniosła, że sporny [...] powoduje zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego poprzez realne niebezpieczeństwo pożarowe. Samo zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji oparte zostało na nieaktualnych opiniach Straży Pożarnej. Do odwołania załączyła opinię Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 5.02.2001 r. (znak: [...]) z której wynika, iż lokalizacja kiosku jest niezgodna z par. 272 ust. l rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Dodatkowo odwołująca się podniosła, że sporny [...] jest usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie drzew oraz w pasie ruchu pieszego, co zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Nadto wskazała, że koliduje on także z siecią wodną, gazową i teletechniczną.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 17.08.2005 r. (znak: [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 207, póz. 2016 ze zm.), art. 2 ust. l ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 93 póz. 888) uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Jednocześnie działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. - Dz. U. Nr 98. póz. 1071) oraz art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2003 r. Dz. U. Nr 207. póz. 2016 ze zm.) art. 2 ust. l ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 93 poz. 888) orzekł o odmowie wydania decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę [...] handlowego typu "[...]", usytuowanego na chodniku przy [...] w K..

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podał, że w trakcie postępowania ustalono bezspornie, że obiekt został zrealizowany przed rokiem 1995 r. na chodniku, na działce nr "1" stanowiącej własność Gminy K. Istniejący dotychczas [...] handlowy typu "[...]''1 został wymieniony na nowy w 1991 r. Inwestor - Przedsiębiorstwo Kolportażowo-Handlowe [...] nie uzyskał przed realizacją wymiany [...] decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ odwoławczy podkreślił, że realizacja obiektu miała miejsce w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Z treści art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wynika, że do obiektów samowolnie wzniesionych, których budowa została zakończona przed dniem 1.01.1995 r. stosuje się przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji zobligowany treścią żądania strony wnoszącej o rozbiórkę [...] na podstawie art. 37 ust. l ustawy Prawo budowlane z 1974 r. odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu, z uwagi na brak zaistnienia przesłanek z art. 37 ust. l, skutkujących wydaniem nakazu rozbiórki. Jednakże z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, zdaniem organu odwoławczego, iż postępowanie legalizacyjne w stosunku do przedmiotowego [...] zostało już wcześniej przeprowadzone i zakończone przed Urzędem Miasta K.. W aktach organu I instancji znajdują się oryginały pism, uzgodnień i protokołów oględzin (k-2 do k-56 akt organu I instancji). Wydział Architektury Urzędu Miasta K. w dniu 13.04.1992r. wydał pismo (znak: [...]), w którym wskazano, że: "opiniuje się pozytywnie wymianę i lokalizację [...] w przedmiotowym miejscu zgodnie z warunkami podanymi w w/w opiniach posiłkowych". Opinia ta dotyczyła obiektu już zrealizowanego, zatem wg organu II instancji należy uznać, że przedmiotowy [...] został zgodnie z treścią tego pisma zalegalizowany. W świetle powyższego prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postępowania legalizacyjnego w sprawie już wcześniej rozstrzygniętej jest bezzasadne. W związku z powyższym, w opinii [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., w niniejszej sprawie nie było zasadnym powołanie się w podstawie prawnej skarżonej decyzji na art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., art. 37 ustawy z 1974 r. ma zastosowanie jedynie do obiektów, które zostały zrealizowane bez pozwolenia na budowę, bowiem takich stanów faktycznych dotyczy dyspozycja art. 48 Prawa budowlanego. Wobec ujawnienia w trakcie postępowania organu I instancji faktów, w świetle których przedmiotowy [...] nie stanowi samowoli budowlanej, organ odwoławczy uznając za zasadną treść rozstrzygnięcia i korzystając z kompetencji określonych wart. 138 § 1 pkt 2 kpa zreformował skarżoną decyzję w zakresie podstawy prawnej, odmawiając nałożenia nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Wydanie niniejszej decyzji nie narusza, zdaniem organu odwoławczego, zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ze względu na to, iż organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania dokonał jedynie zmiany przepisów stanowiących podstawę wyrzeczenia, które nie różnią się w części dyspozycyjnej, a wyrzeczenie jest tożsame z treścią rozstrzygnięci organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła D. J.. Zarzuciła dowolność przyjętych przez organ odwoławczy ustaleń w zakresie braku wystąpienia w niniejszej sprawie samowoli budowlanej. Podkreśliła, że wnioski organu II instancji dotyczące legalizacji spornego obiektu jeszcze przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlanego z 7.07.1994 r. - nie zawierają żadnego odniesienia do obowiązujących w tej dacie przepisów tj. do Prawa budowlanego z 1974 r. W tym zakresie wskazała na brak prawidłowego uzasadnienia prawnego kwestionowanej decyzji. Skarżąca wskazała, że jej odwołanie od decyzji organu I instancji rozpoznane zostało po ponad 3 latach od jego złożenia. Nadto D. J. zażądała zasądzenia na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów "z tytułu przedłużającego się postępowania administracyjnego w sprawie oraz poniesionych kosztów sądowych''.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone w sprawie stanowisko. Organ II instancji podkreślił, że narusza prawo przyjęcie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., że w spawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. w sytuacji, gdy sporny obiekt budowlany stanowi samowolę budowlaną zrealizowaną przed rokiem 1995 i przeprowadzone zostało w stosunku do tego obiektu postępowanie legalizacyjne. Organ podkreślił, że art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się jedynie do przypadków spełniających dyspozycję art. 48 Prawa budowlanego, zatem dotyczy wyłącznie obiektów wybudowanych bez pozwolenia na budowę i w stosunku do których nie przeprowadzono postępowania legalizacyjnego. W niniejszej sprawie zaś nie można przyjąć, że przedmiotowy [...] stanowi samowolę budowlaną. Wobec błędnego przyjęcia przez organ I instancji jako podstawy prawnej decyzji art. 37 ust. l Prawa budowlanego z 1974 r. konieczne było zreformowanie tej decyzji i wydanie decyzji uwzględniającej prawidłową, zdaniem organu odwoławczego, podstawę prawną - tj. art. 48 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2.04.2002 r. są wadliwe i podlegają uchyleniu.

Przedmiotem niniejszego postępowania, zainicjowanego wnioskiem A. J. z dnia 15.11.1991 r. (k. l a.a.) było wybudowanie, bez pozwolenia na budowę [...] handlowego, na chodniku przed budynkiem nr [...] w [...] w K.. Wnioskodawczyni twierdząc, iż jest właścicielem wskazanej wyżej nieruchomości przy [...] w K., domagała się usunięcia przedmiotowego [...]. Tożsamy w zakresie żądania wniosek złożyła także skarżąca D. J. (pismo z dnia 30.04.1992 r.; k. 25 a.a.).

Tak określony przedmiot postępowania obligował organy administracji do skontrolowania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, póz. 229 ze zm.; dalej ustawa ta powoływana jest jako: Prawo budowlane z 1974 r.). Zgodnie z powołanym przepisem - obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W decyzji organu I instancji podano, że na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów wydano zaświadczenie z dnia 1.12.2000 r. w którym stwierdzono, iż nie zachodzą przesłanki z art. 37 ust. l Prawa budowlanego z 1974 r., skutkujące wydaniem nakazu rozbiórki.

Stanowisko powyższe jest wadliwe.

Po pierwsze - ze zgromadzonych przez organ akt postępowania, przedstawiających zakres i charakter podejmowanych w sprawie czynności nie wynika, aby organ ten ustalał wystąpienie w sprawie przesłanek wynikających z art. 37 ust. l Prawa budowlanego z 1974 r. Nie poczynił bowiem organ I instancji żadnych ustaleń, jak wymaga tego ust. l art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., dotyczących tego, czy sporny [...] znajduje się na terenie, który zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami o planowaniu przestrzennym jest w ogóle przeznaczony pod zabudowę, względnie pod zabudowę tego rodzaju, jaka została zrealizowana przez inwestora w niniejszej sprawie ([...] handlowy). Brak więc w aktach dokumentów, z których wynikałyby jednoznaczne ustalenia dotyczące tego, czy teren na którym zrealizowano przedmiotową inwestycję objęty był miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i jakie (ewentualnie) były zapisy tego planu. Należy nadto podkreślić, że ustaleń organu nadzoru budowlanego dotyczących obowiązujących przepisów o planowaniu przestrzennym, jako przesłanki wynikającej z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. - nie mogą zastępować znajdujące się w aktach sprawy, opinie różnych instytucji. W szczególności opinia Wydziału Transportu i Zieleni Urzędu Miasta K. (k. 18 a.a.), opinia Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. (k. 20 a.a.), opinia Straży Pożarnej (k. 19) - nie stanowią i nie potwierdzają aktualnych na dzień ich sporządzenia treści przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących na terenie objętym sporną inwestycją. Zgodnie z art. 106 par. l kpa jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Tymczasem art. 37 ust. l Prawa budowlanego z 1974 r. wcale nie uzależnia wydania nakazu rozbiórki od negatywnych opinii w.w. instytucji. Z przepisu tego wynika konieczność ustalenia przez organ prowadzący postępowanie treści przepisów o planowaniu przestrzennym i oceny ich pod kątem dopuszczalności zrealizowania inwestycji.

Po drugie - jak wyżej wskazano, podstawą decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki w przedmiotowej sprawie było m.in. zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 1.12.2000 r. (k. 85) z którego wynika, że przedmiotowy [...] "nie podlega dyspozycji art. 48 Pr. bud. z 1994 r. oraz art. 37 Pr. bud z 1974 r. Jednocześnie inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie w. w. obiektu budowlanego." Należy wskazać, że w powyższym zaświadczeniu wydanym na podstawie art. 217 kpa rozstrzygnięto w niewłaściwej formie i trybie o okolicznościach, które podlegały załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Mówiąc inaczej, organ I instancji prowadzący postępowanie w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, w formie zaświadczenia wydanego w grudniu 2000 r. przesądził o treści decyzji administracyjnej merytorycznie załatwiającej niniejszą sprawę, która wydana została dopiero w kwietniu 2002 r. Powołanie więc powyższego zaświadczenia w uzasadnieniu decyzji odmawiającej nakazu rozbiórki, jako okoliczności dodatkowo przemawiającej za trafnością kontrolowanego rozstrzygnięcia - było wadliwe.

Po trzecie - skarżąca w pismach kierowanych do organu I instancji podnosiła, że lokalizacja spornego [...] powoduje zagrożenie i uciążliwość dla otoczenia (pismo z dnia 25.02.2002 r. k. 96, pismo z dnia 15.01.2002 r. k. 94; . pismo z dnia 30.04.1992 r.; k. 25). Organ stwierdził, posiłkując się zgromadzonymi dokumentami, w tym m.in. pozytywną opinią Komendy Rejonowej Straży Pożarnej w K. z dnia 7.02.1992 r., że w sprawie uciążliwości te nie zachodzą. Tymczasem skarżąca przedłożyła do akt sprawy (k. 89 a.a.) Stanowisko Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 5.02.2001 r. z którego wynika, iż usytuowanie tego [...] jest niezgodne z par. 272 ust. l rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto, z kolejnego pisma Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej (pismo z dnia 17.08.2001 r.; k. 91) wynika, że przedmiotowy obiekt funkcjonuje od prawie 40 lat, zaś straż pożarna może zająć w sprawie stanowisko w sprawie zgodnej z wymogami ochrony przeciwpożarowej lokalizacji obiektów, jedynie podczas przekazywania nowych inwestycji do eksploatacji. Mając na uwadze fakt, że opinia straży pożarnej z dnia 17.08.2001 r. jest krańcowo odmienna od opinii straży pożarnej z dnia 7.02.1992 r. - obowiązkiem organu było ocena i odniesienie się do tych nowych i spornych okoliczności. W szczególności analizy wymagała podana w piśmie z dnia 17.08.2001 r. informacja, iż dotychczas wyrażona przez straż pożarną opinia, opierała się na przeświadczeniu, iż sporny obiekt funkcjonuje od 40 lat. Tymczasem w sprawie ustalono, iż inwestor wybudował, bez wymaganego pozwolenia na budowę nowy obiekt, w okolicach miejsca w którym znajdował się poprzednio istniejący kiosk handlowy. Należało więc ocenić, czy znajdująca się w aktach sprawy opinia straży pożarnej z dnia 7.02.1992 r. była, w kontekście ustalonych przez organ okoliczności, miarodajna dla przyjętych faktów. Tymczasem opinię straży pożarnej z dnia 17.08.2001 r. organ pominął i w uzasadnień przywołał jedynie pozytywną dla inwestora opinię z dnia 7.02.1992 r.

Powyżej przedstawiona ocena prowadzonego postępowania nakazuje także uznać za błędne stanowisko zajęte w sprawie przez organu II instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przyjął, iż znajdujące się w aktach sprawy pisma, uzgodnienia i protokoły oględzin oraz pismo Wydziału Architektury Urzędu Miasta K. z dnia 13.04.1992 r. w którym "opiniuje się pozytywnie wymianę i lokalizację kiosku zgodnie z warunkami podanymi w opiniach posiłkowych" - stanowi legalizację spornego obiektu budowlanego. Należy podkreślić, iż kontrolowane postępowanie dotyczyło rozbiórki obiektu budowlanego. Tak więc w pierwszej kolejności organ powinien był przeprowadzić wnikliwe postępowanie w sprawie rozbiórki spornego [...] i ocenić, czy w sprawie występują przesłanki z art. 37 ust. l Prawa budowlanego z 1974 r. Po (ewentualnym) wyeliminowaniu podstaw do wydania decyzji rozbiórkowej organ powinien ocenić możliwość legalizacji [...] w trybie art. 40 i art. 42 ust. 2 lub 3 Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec stwierdzonych w sprawie uchybień, wskazana wyżej pozytywna opinia organu z dnia 13.04.1992 r. nie mogła stanowić jedynej i wyłącznej przesłanki odmowy wydania nakazu rozbiórki.

W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organu będzie wyeliminowanie wskazanych wyżej uchybień. Nadto, obowiązkiem organu będzie prawidłowe ustalenie kręgu stron niniejszego postępowania. Jak bowiem wynika z akt sądowych, w toku postępowania zmarła skarżąca D. J., zaś jej następców prawnych ustalił sąd. Nadto, należy podnieść, że D. J. występowała w sprawie jako "administracja realności [...]" (k. 25), organ zaś nie ustalił, czy osobie tej przysługiwał tytuł prawny do tej nieruchomości, uzasadniający jej interes prawny w niniejszej sprawie i możliwość skutecznego wnoszenia odwołania w toku postępowania administracyjnego. Dodatkowo należy wskazać, że kontrolowane postępowanie zainicjowała A. J., tytułując się "współwłaścicielem i zarządcą realności nr [...] przy [...]". Także i w stosunku do tej osoby organ zaś nie ustalił, czy przysługiwał jej tytuł prawny do tej nieruchomości. A. J. otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania (k. 58), w toku natomiast dalszego postępowania, została ona przez organy pominięta.

Z uwagi na fakt, że kontrola zaskarżonych decyzji wykazała istotne, wskazane wyżej uchybienia, sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt l lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a. (pkt II sentencji).