Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 754/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w całości
Powołane przepisy: article: par. 37 załącznika nr 2 do rozporządzenia
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)
article: art. 30 a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 21 poz 205
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 lutego 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151 poz. 1595) po przeprowadzeniu badania lekarskiego J. S. stwierdziła:

Rozpoznanie: obserwacja w kierunku sarkoidozy płuc - § 37 pkt 1. Kategoria zdolności do służby wojskowej - B - czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej na okres 12 miesięcy. W uzasadnieniu orzeczenia podnoszono iż stwierdzone rozpoznanie powoduje czasową niezdolność do czynnej służby wojskowej.

Odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł J. S. i zarzucał mu:

- błąd w ustaleniu, że jest czasowo niezdolny do służby wojskowej podczas, gdy jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń

- uchybienia w procedowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego orzeczenia, mające wpływ na jego treść polegające na braku przeprowadzenia jakichkolwiek badań lekarskich, nie przeanalizowaniu dokumentacji lekarskiej wykonanej w ciągu roku poprzedzającym wydanie niniejszej decyzji, bezkrytycznym powielaniu błędnej oceny Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. wyrażonej orzeczeniem z dnia [...] r.,

- obrazę zastosowanego przepisu § 37 pkt 1 zał. Nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania Wojskowych Komisji lekarskich według którego zaszeregowano go do kat. B poprzez stwierdzenie, że "obserwacja w kierunku sarkoidozy" płuc stanowi schorzenie o jakim mowa w tym przepisie

- w związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia, poprzez stwierdzenie, że jest w pełni zdolny do czynnej służby wojskowej.

Po rozpoznaniu odwołania Rejonowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem z dnia [...] r. utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdzając, że po analizie odwołania i dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Podniosła, że z dokumentacji lekarskiej wynika, że stwierdzone u skarżącego schorzenie ze strony dolnych dróg oddechowych mieszczące się w zakresie pojęciowym § 37 z zał. Nr 2 do rozp. MON z 25.04.2004 r. (Dz. U. Nr 151 poz. 1595) wymaga opinii badającego lekarza specjalisty pulmonologa dalszej obserwacji i diagnostyki w celu postawienia ostatecznej diagnozy.

Wskazała też, że uwzględniając tryb i charakter postępowania niezbędny do ustalenia ostatecznej diagnozy oraz szczególne warunki i właściwości służby wojskowej stoi na stanowisku, że decyzja zespołu orzekającego TWKL we W. z dnia [...] r. uznająca orzekanego za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej na okres 12 miesięcy jest słuszna, zgodna z aktualnie obowiązującym, w tym zakresie stanie prawnym, stwierdzonym stanem faktycznym zdrowia orzekanego. Pozwala jednocześnie na dokończenie procesu diagnostycznego w warunkach nie obciążających dodatkowo organizmu orzekanego trudami czynnej służby wojskowej.

Skargę na powyższe orzeczenie wniósł J. S., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa - to jest art. 30a 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. nr 21 poz. 205 ze zm.) i § 37 pkt 1 załącznika Nr 2 do rozp. MON z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich (Dz. U. Nr 151 poz. 1595) - wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Wskazał, że wojskowe komisje lekarskie - w świetle wiedzy i materiałów jakimi dysponowały - nie miały żadnych podstaw do przyjęcia, że występują u niego przemijające upośledzenia ogólnego stanu zdrowia albo ostre lub przewlekłe stany chorobowe, o których mowa w powołanym art. 30a ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r., które determinowały by uznanie go za czasowo niezdolnego do czynnej służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przywołał argumentacje zawartą z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądem administracyjnym objęta jest zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym, a także badaniu zgodności tych aktów z postanowieniami procedury administracyjnej.

Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Taki zakres kontroli daje sądowi podstawę do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo, zatem powinna zostać usunięta z obrotu prawnego.

Podstawą do takiego stwierdzenia nie są zarzuty skargi a naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w istotnym stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Analizując akta administracyjne przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że odwołanie wniesione przez J. S. datowane na dzień [...] r. (data wpływu do TWKL [...]) zawiera uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony odwołującej się.

W rozdziale 10 kodeksu postępowania administracyjnego - ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 107 ze zm.) - dotyczącego odwołań, brak jest bezpośredniej regulacji, jak winien postąpić organ odwoławczy w przypadku złożenia odwołania zawierającego uchybienie formalne (brak podpisu). Zgodnie jednak z zasada wyrażoną w art. 140 kpa w sprawach nieuregulowanych w art. 136 do 139 w postępowaniu przed organem odwoławczym mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

Po myśli art. 64 § 2 kpa, który należy stosować również do odwołań, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (brak podpisu strony) należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Tymczasem w rozważanej sprawie organ odwoławczy mimo zaistnienia wskazanego braku formalnego odwołania, bez wzywania strony do jego usunięcia decyzją z dnia [...] r. rozpatrzył odwołanie orzekając o żądaniu strony.

Brak podpisu strony na odwołaniu należy uznać za brak istotny tzn. taki, którego nie usunięcie uniemożliwia nadanie odwołaniu dalszego biegu.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie odwołania zawierającego uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony jest nieważna z przyczyny rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy stosując przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nada bieg odwołaniu strony, po uzupełnieniu przez niego braków formalnych odwołania (podpisaniu go) i rozpozna sprawę zgodnie z regułami dotyczącymi postępowania odwoławczego (rozdział 10 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa orzeczono jak w sentencji.