Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 622/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5b,  art. 92A  ust. 1 I 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, GITD), zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A z/s w K. (dalej: strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia [...]r., nr [...], o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...]zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...]zł. z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym.

Jako podstawę prawną jej wydania organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: kpa), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 5e, art. 6 ust. 4, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, dalej: utd) oraz Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do utd.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...]r. w O. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki Toyota o nr. rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował M.K. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz strony. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził jednego pasażera, który zamówił za pomocą aplikacji Bolt przejazd w O. z ul. [...] na Dworzec Zachodni. Pasażer przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że kierowca nie wskazywał ceny przewozu oraz, że zapłata miała nastąpić za pomocą aplikacji Bolt. Dodatkowo oświadczył, że nie zawierał z kierowcą żadnej umowy, oraz że nie zna kierowcy. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca, potwierdził, że 21 lutego 2020 r. wykonywał przewóz pasażera na Dworzec Zachodni, za wykonany kurs pasażer zapłacił gotówką. Wyjaśnił, że ma zawartą umowę z P. K. na wykonywanie przewozów, na podstawie której z każdego kursu pobierane jest 28 % dla Bolta i dla partnera P.K. Kierowca zeznał ponadto, że posiada telefon za pomocą którego nawiązuje połączenie z klientami poprzez zainstalowaną na telefonie aplikację Bolt. Dalej zeznał, że posiada badania lekarskie i psychologiczne, w pojeździe nie jest zainstalowany taksometr oraz żadne oznaczenia wymagane przy taksówce, w samochodzie jest kasa fiskalna.

Przebieg kontroli został opisany w protokole z dnia [...] r. Stwierdzono w nim naruszenie przepisów utd, tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów o których mowa w art. 18 ust. 4 b tej ustawy oraz niezgłoszenie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b ust. 1 utd.

W związku z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, organ z urzędu wszczął postępowanie wobec strony.

Decyzją administracyjną z [...]r., [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...]zł. W decyzji powołał art. 92 a ust. 1 utd, a ponadto art. 92 a ust. 3 utd, który stanowi, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...], zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:

- wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji ( kara pieniężna [...],-zł),

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (kara pieniężna [...],-zł).

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie: przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

- art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej;

- art. 7 i 77 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz nie zebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego i w przypadku uznania, że doszło do wykonywania transportu drogowego niewykorzystanie wszelkich możliwości dowodowych celem ustalenia podmiotu w imieniu którego wykonywany był przejazd;

oraz przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez wymierzenie kary skarżącemu za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji gdy skarżący posiada ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

- art. 5 b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez wymierzenie skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego w sytuacji gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd.

- art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy pomimo braku spełnienia kryterium przez skarżącego.

W uzasadnieniu odwołujący zakwestionował nałożenie na stronę kary w sytuacji gdy nie zbadano czy przedsiębiorca podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego błędnie został ustalony podmiot wykonujący przewóz, ponadto w dniu kontroli kontrolowanym pojazdem nie była wykonywana działalność w zakresie przewozu osób w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz nie był wykonywany przewóz okazjonalny.

Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Podniosła, że organ nie wskazał w żaden sposób, z jakich powodów za przejazd wykonywany przez kierującego odpowiedzialność ma ponosić skarżący; organ nie wskazał żadnego powiązania między kierującym a skarżącym. Również nie ustalił z czyjej inicjatywy miałoby dojść do przejazdu oraz że czynności skarżącego mieściły się w pojęciu wykonywania przewozu okazjonalnego.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym.

Uzasadniając rozstrzygniecie organ przywołał stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd oraz pozycję załącznika nr 3 do ustawy, która określa wysokość kary za stwierdzone naruszenie. Przypomniał ustalenia faktyczne sprawy opisane w protokole kontroli, wynikające z zebranej dokumentacji, w tym wynikające z przesłuchania świadków w osobach pasażera i kierowcy.

Zauważył, że art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1) w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189 d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189 e oraz f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust.1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 utd. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych; odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

Dalej organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu osób bez wymaganej licencji, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodzi, że pojazdem marki Toyota o nr rej. [...] wykonywany był w dniu [...]r. przewóz okazjonalny w imieniu skarżącego przedsiębiorcy, na który to przewóz skarżący posiadał licencję co potwierdza okazana w czasie kontroli kserokopia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie wykonania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Organ wskazał, że w przedmiotowej kontroli nie miały zastosowania przepisy o działalności gospodarczej, a jedynie przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, organ wyjaśnił, że zgodnie z powołanym przepisem przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Konsekwencją wskazanej regulacji jest lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje wykonanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy karą pieniężną w wysokości [...] zł. W niniejszej sprawie kontrolowany pojazd, którym wykonywano okazjonalny przewóz osób był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli, wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu i dokumentacja fotograficzna. Ponadto w oparciu o zeznania złożone w charakterze świadka przez kontrolowanego kierowcę oraz pasażera pojazdu, organ ustalił, że w dniu kontroli realizowany był krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przewóz dokonywany był w imieniu i na rzecz skarżącego. Jednocześnie przewóz nie spełniał przesłanek wymaganych dla przewozu okazjonalnego samochodem osobowym, nie był bowiem przeznaczony do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a ponadto nie doszło do zawarcia wymaganej umowy w lokalu przedsiębiorcy ani też ustalenia opłaty ryczałtowej.

W trakcie kontroli kierowca M. K. okazał kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną skarżącemu przedsiębiorcy oraz zeznał, że pojazdem marki Toyota o nr rej. [...] w dniu [...]r. wykonywał przewóz osób w imieniu skarżącego przedsiębiorcy na podstawie umowy zlecenia. Pojazd, który prowadził ww. kierowca, powinien spełniać warunki określone w art. 18 ust. 4a lub 4b ustawy o transporcie drogowym, a ponieważ pojazd marki Toyota o nr rej. [...] nie spełnił powyższych wymogów doszło do naruszenia określonego w Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kierowca M.K. ww. pojazdem wykonywał jedynie przewóz osób w imieniu skarżącego przedsiębiorcy, tym samym podmiotem który powinien ponosić odpowiedzialność za ujawnione naruszenie jest przedsiębiorca w którego imieniu był wykonywany przewóz. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób stanowiące przewóz okazjonalny wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 i art. 5c ustawy o transporcie drogowym, lecz także spełnienia innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 18 |ust. 4a-5 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym.

Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 utd. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. Przewozem okazjonalnym jest każdy przewóz, który nie jest przewozem taksówką lub przewozem regularnym. Przewóz okazjonalny poza wyjątkami jest wykonywany jedynie pojazdami przeznaczonymi do przewozu od 7 do 9 osób łącznie z kierowcą.

Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. Nie został naruszony przez organ art. 5b utd., gdyż czynności podejmowane przez skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Ponadto prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, ponieważ była podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy. Zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ww. ustawy uznał za bezzasadny.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem Ponadto wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń łub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Do naruszenia przepisów utd doszło w wyniku działań skarżącej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona zarzuciła organowi II instancji:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a b utd w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do utd polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę M.K., nie zaś przez skarżącego (bądź jej pracownika) świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącą w odniesieniu do tej konkretnej sprawy nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o której mowa w art. 4 pkt 1 utd;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt B.V.;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" * określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt B.V.;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;-

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób obyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...]r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu 1 instancji w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Bolt;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując prezentowane dotąd stanowisko. Podniesione zarzuty uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a.).

Przeprowadzone w zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym użyte w ustawie określenie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 utd, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Z powyższego wynika, że prowadzenie działalności polegającej na krajowym transporcie drogowym w zakresie przewozu osób wymaga posiadania co najmniej jednego z trzech rodzajów licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 utd, a ustawodawca wyraźnie rozróżnił wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1/ samochodem osobowym, 2/ pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i 3/ taksówką. Przy czym wykonywanie przewozów taksówką podlega regulacji odrębnej od pozostałych sposobów przewozu osób, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

Nadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 18 ust. 5 utd, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych;

- co w ocenie Sądu ma dodatkowo podkreślać odrębność przewozów wykonywanych taksówką od przewozów okazjonalnych i zapobiegać ich myleniu przez konsumentów.

Niezależnie od rodzajów licencji na przewóz osób, ustawa definiuje także różne rodzaje przewozów. Jednym z nich jest przewóz okazjonalny zdefiniowany w art. 4 pkt 11 utd w ujęciu negatywnym. Z definicji tej wynika bowiem, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wbrew podniesionym w skardze zarzutom określona w utd, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu nie wymaga, by przewoźnik wykonywał jednocześnie przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób). Przewóz osób oznacza również przewóz jednej osoby.

Zatem każdy przewóz, nawet powtarzalny, o ile nie spełnia przesłanek do uznania go za przewóz regularny, regularny specjalny albo wahadłowy jest przewozem okazjonalnym w rozumieniu utd i znacznie tego sformułowania przyjęte w udt jest odmienne od potocznego znaczenia pojęcia "okazjonalności", jako czegoś wyjątkowego, zdarzającego się rzadko.

Stosownie do art. 4 utd:

7) przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983 oraz z 2018 r. poz. 2244);

9) przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób;

10) przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:

a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km.

Jak wynika z ustaleń faktycznych, skarżący przy pomocy samochodu osobowego marki Toyota kierowanego przez kierowcę działającego na jego zlecenie wykonywał odpłatny przewóz osób na terenie kraju. Był to przewóz realizowany na zamówienie konkretnego klienta poprzez aplikację Bolt z i do wskazanego przez niego miejsca. Nie był to zatem przewóz regularny ani regularny specjalny (brak haromonogramu kursów, dowolny wybór trasy) ani wahadłowy (kurs jednorazowy i tylko "tam", bez kursu powrotnego). Z powyższego wynika zatem, że nosił on charakter przewozu okazjonalnego.

Odnośnie tego rodzaju przewozu, art. 18 ust. 4a utd wyraża zasadę, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z ust. 4b art. 18 utd dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

W ocenie Sądu użycie słów "dopuszcza się" wskazuje, że jest to wyjątek od zasady ogólnej z ust. art. 18 ust. 4a utd, w myśl której przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast z akt sprawy wynika, że co prawda usługa przewozu była świadczona przez kierowcę działającego na zlecenie przedsiębiorcy przewozowego, (albowiem w toku postępowania organ I instancji ustalił, że udzielono mu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym) i na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, ale nie zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, tj. umowa nie została zawarta w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, nie nastąpiła w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu.

Z powyższego wynika, że w badanej sprawie przewóz ani nie był wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, tj. według zasady ogólnej, (gdyż z dowodu rejestracyjnego samochodu Toyota, którym przewóz był wykonywany wynikało, że był przeznaczony do przewozu maksymalnie 5 osób), ani nie zostały spełnione przesłanki konieczne do zastosowania wyjątku w postaci wykonania przewozu samochodem osobowym. Należało zatem uznać, że wykonanie go na takich zasadach, jak opisane w zaskarżonej decyzji, stanowiło wykonanie przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem ust. 4b utd.

W przedmiotowej sprawie, organy zasadnie przyjęły, że kierowca wykonywał na zlecenie skarżącego przewóz okazjonalny, a pojazd, przy użyciu którego usługa była wykonywana nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym dla transportu okazjonalnego, określonym w utd. Jak wynika zaś z lp. 2.11. załącznika nr 3 do utd, za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4b utd nakładana jest kara pieniężna w kwocie [...] zł.

Powyższe wskazuje, że niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, a zatem prawidłowo organ odwoławczy orzekł o nałożeniu kary w tej wysokości, uchylając przy tym decyzję pierwszoinstancyjną, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie [...] zł obejmującą dodatkowo karę za brak licencji, co okazało się niezasadne w świetle zebranego materiału dowodowego.

O ile w przedmiotowej sprawie przewóz był wykonywany typowym samochodem osobowym, jakie powszechnie są używane dla potrzeb prywatnych (i tak jest z reguły w przypadku przewozów zamawianych przez aplikację Uber, Bolt czy Taxify, co jest wiadome notoryjnie), o tyle charakter i wielkość pojazdu przeznaczonego do przewozu powyżej 7 osób jest tego rodzaju, że znacznie ogranicza możliwość wystąpienia sytuacji, gdy taki pojazd służący w zasadzie celom prywatnym ubocznie i dodatkowo będzie używany do zarobkowego przewozu osób.

Po wtóre nie jest też tak, że wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym jest wykluczone, lecz tak, że jedynie wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Zatem ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru jednej lub drugiej formy wykonywania działalności. Natomiast celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest jak już wyżej wskazano - zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników.

Fakty niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim fakty istotne z punktu widzenia zastosowania art. 92a ust. 1 i ust. 6 utd., zostały ustalone w postępowaniu przed tymi organami, zatem nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7 i art. 77 kpa.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 kpa przez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, dotyczących zasad działania aplikacji o nazwie Bolt, a to dlatego, że w odwołaniu zarzutu takiego nie było. Ponadto, zasady działania aplikacji Bolt, podobnie jak Uber, należy uznać za fakty powszechnie znane, dostępne w Internecie i nie wymagające szczególnego dowodzenia (por. WSA w Białymstoku w wyroku z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 858/19).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 kpa, czyli zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa. Skoro wszystkie wcześniejsze zarzuty skargi, dotyczące tak trybu postępowania przed organami administracji, jak i wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, okazały się nieuzasadnione, to nie ma podstaw do formułowania zarzutu naruszenia art. 8 kpa. Zarzut ten musi mieć swe umocowanie w wadliwym działaniu organów, czy to procesowym, czy materialnoprawnym, a skoro w niniejszej sprawie umocowania takiego nie ma, to nie sposób, by Sąd zarzut taki uwzględnił.

Organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i wydał decyzję odpowiadającą prawu, a zatem nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Wykładnia przepisów prawa materialnego została przeprowadzona poprawnie, jak również właściwie je zastosowano do ustalonego stanu faktycznego.

W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.