Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 486/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Głównego Inspektora Pracy na postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 56/13 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi Zakładowej Organizacji Związkowej OZZ Pracowników Bloku Operacyjnego Anestezjologii i Intensywnej Terapii przy Samodzielnym Szpitalu Klinicznym nr [...] w Z. na postanowienie Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w sprawie postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem zawartym w pkt 3 wyroku z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 56/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Głównego Inspektora Pracy na rzecz Zakładowej Organizacji Związkowej OZZ Pracowników Bloku Operacyjnego Anestezjologii i Intensywnej Terapii przy Samodzielnym Szpitalu Klinicznym nr [...] w Z. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną Sąd podał art. 200 oraz 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.

Na to postanowienie zażalenie złożył Główny Inspektor Pracy zarzucając naruszenie wskazanych wyżej przepisów i podnosząc, że określają one wyłącznie ogólną zasadę przyznawania stronie kosztów postępowania, natomiast nie rozstrzygają samodzielnie o sposobie ustalenia wysokości kosztów. Skarżący zarzucił, że Sąd powinien wskazać konkretny przepis rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349), to jest § 2 ust. 1 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c. Ponadto wskazano, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zakładowa Organizacja Związkowa OZZ Pracowników Bloku Operacyjnego Anestezjologii i Intensywnej Terapii przy Samodzielnym Szpitalu Klinicznym nr [...] w Z. złożyła 28 skarg, które miały tożsamy charakter, zatem zasądzanie w każdej z tych spraw wynagrodzenia pełnomocnika nie powinno być zaliczone do niezbędnych kosztów postępowania strony zastępowanej przez radcę prawnego. Zdaniem Głównego Inspektora Pracy Sąd zasądzając kwotę z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika powinien wziąć pod uwagę niezbędny jego nakład pracy, a także charakter sprawy i jego wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Wskazano, że w niniejszej sprawie pełnomocnik nie sporządzał żadnego pisma procesowego i uczestniczył w jednej rozprawie, na której rozpoznano kilkanaście tożsamych przedmiotowo skarg.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kwestię kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego przed sądami administracyjnymi reguluje § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349), który stanowi, że stawki minimalne przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą w innej sprawie 240 zł.

W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt, radca prawny B. W. brał udział w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 26 marca 2013 r. zakończonej wyrokiem wydanym w tymże dniu, którym w pkt 1 uchylono postanowienie Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w pkt 2 stwierdzono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, zaś w pkt 3 zasądzono od Głównego Inspektora Pracy na rzecz Zakładowej Organizacji Związkowej OZZ Pracowników Bloku Operacyjnego Anestezjologii i Intensywnej Terapii przy Samodzielnym Szpitalu Klinicznym nr [...] w Z. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jak wynika z powyższego, zwrotu kosztów postępowania dokonano na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia. Uznać zatem należy, że wydane postanowienie o zwrocie kosztów postępowania zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2013 r. nie narusza prawa. Jednocześnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty niniejszego zażalenia, że podstawą do skutecznego domagania się uchylenia postanowienia o kosztach jest okoliczność, iż Sąd pierwszej instancji nie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia konkretnego przepisu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., to jest § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a przytoczył jedynie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W istocie, Sąd powinien powołać się na przepis rozporządzenia, jednakże powstałe uchybienie nie ma wpływu na wynik i zasadność podjętego rozstrzygnięcia, gdyż – co już wspomniano powyżej – koszty postępowania zostały obliczone prawidłowo. Nie jest także zasadny zarzut zażalenia, że skoro 28 skarg skarżącej Organizacji Związkowej ma tożsamy charakter, to zasądzanie w każdej z tych spraw wynagrodzenia dla pełnomocnika nie powinno być zaliczone do niezbędnych kosztów postępowania strony zastępowanej przez radcę prawnego. Zauważyć bowiem należy, że każda ze złożonych skarg dotyczyła innego postanowienia, a zatem innej sprawy, choć rodzajowo podobnej. Dlatego w każdej z tych spraw należało przyznać radcy prawnemu oddzielne wynagrodzenie na podstawie powołanych wyżej przepisów.

Wobec tego stwierdzić należy, że postanowienie o zwrocie kosztów postępowania zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2013 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.