Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2550/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w zw. z art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

A. B. (dalej zwany "Skarżącym") pismem z dnia 9 września 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Jak wynika z akt sprawy ww. decyzja została doręczona Skarżącemu w trybie zastępczym w dniu 12 lipca 2013 r.

Skarżący wraz z ww. skargą wniósł wniosek z dnia 9 września 2013 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W osnowie ww. wniosku wskazał, że w dniu 3 września 2013 r. zgłosił się do Izby Skarbowej w W., gdzie zapoznano go z materiałem dowodowym w sprawie i sporządzono na tą okoliczność protokół. W tym samym dniu wydano mu także kserokopię przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. i poinformowano o upływie terminu do wniesienia skargi.

W dalszej części Skarżący podniósł, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r. przebywał na leczeniu szpitalnym w [...] z uwagi na [...] i [...]. Jednocześnie zaznaczył, że mieszka w W. sam, a przed pójściem do szpitala zawiadomił właściwy Urząd Pocztowy z prośbą o informowanie o tym fakcie nadawców wszystkich przesyłek. Skarżący wskazał, iż nie mógł odebrać przedmiotowej decyzji, ani jej zaskarżyć, a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest w pełni uzasadniony. Do ww. wniosku Skarżący dołączył Kartę informacyjną z [...] oraz pismo z dnia 29 kwietnia 2013 r. do Urzędu Pocztowego nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2550/13 przywrócił termin do wniesienia skargi wskazując, że z uwagi na pobyt w szpitalu i nieodebranie korespondencji zawierającej przedmiotową decyzję Skarżący nie posiadał wiedzy o wydaniu w stosunku do niego decyzji i wiedzę taką powziął dopiero w dniu 3 września 2013 r., gdy wydano mu kserokopię przedmiotowej decyzji. Sąd podniósł, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a." (siedem dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi); Skarżący dokonał również uchybionej czynności, wnosząc skargę na przedmiotową decyzję.

Sąd wskazał, że w dniu 29 kwietnia 2013 r. Skarżący złożył do Urzędu Pocztowego nr [....] pismo, zwracając się o niedostarczanie na wskazane adresy korespondencji w związku z niezaplanowanym i długotrwałym pobytem w szpitalu i o informowanie o tym fakcie nadawców wszystkich przesyłek. Pomimo tego Urząd Skarbowy próbował Skarżącemu w tym okresie doręczyć przedmiotową decyzję.

W ocenie Sądu Skarżący uprawdopodobnił, że bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi. Z Karty informacyjnej [...] dołączonej do ww. wniosku o przywrócenie terminu wynika bowiem, iż Skarżący w okresie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r. przebywał na leczeniu szpitalnym w związku z [...] i [...]. Skarżący nie miał przy tym możliwości posłużenia się osobą trzecią z uwagi na samotne zamieszkiwanie w W.. W związku z tym Sąd uznał, że Skarżący nie miał możliwości osobistego odebrania przedmiotowej decyzji, nie posiadał wiedzy o jej wydaniu (decyzję uznano za doręczoną w trybie zastępczym), nie ulegało zatem wątpliwości, że nie mógł w przewidzianym przepisami prawa terminie złożyć skargi na ww. decyzję.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zażaleniu z dnia [...] listopada 2013 r. zarzucił ww. postanowieniu naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że Skarżący uprawdopodobnił, że bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi w sytuacji, gdy miał możliwość osobistego odebrania decyzji po opuszczeniu szpitala w dniu [...] lipca 2013 r. i jedynie z uwagi na niedołożenie należytej staranności, w okresie od opuszczenia szpitala do dnia [...] lipca 2013 r. (data doręczenia zastępczego) nie odebrał przedmiotowej decyzji z urzędu pocztowego. W związku z powyższym Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 71/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W jego ocenie Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do akt administracyjnych, w których znajduje się awizowana przesyłka (karta nr 392 akt administracyjnych) zawierająca skarżoną decyzję, z której wynika, iż pierwsze awizowanie przesyłki miało miejsce dnia 28 czerwca 2013 r., drugie – jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego (karta nr 398 akt administracyjnych) – 8 lipca 2013 r., czyli [...] dni po opuszczeniu szpitala przez Skarżącego.

NSA za błędne uznał wnioski, iż Skarżący nie miał możliwości osobistego odebrania przedmiotowej decyzji oraz nie posiadał wiedzy o jej wydaniu. W jego przekonaniu bez względu na okoliczność złożenia przez Skarżącego pisma z dnia 29 kwietnia 2013 r., w którym prosił Urząd Pocztowy o niedostarczanie korespondencji pod jego adres do powtórnego awizowania doszło w dniu, kiedy Skarżący zakończył pobyt w szpitalu. Tym samym opuszczając szpital dnia [...] lipca 2013 r. miał on 10 dni na odebranie przedmiotowej decyzji – do zwrotu przesyłki doszło bowiem 15 lipca 2013 r. Zdaniem NSA Skarżący o przedmiotowej przesyłce był powiadomiony najpierw przez awizo, które winno znajdować się w jego skrzynce, gdy opuścił szpital (jak wynika z pieczątki na kopercie – rewers karty nr 392 akt administracyjnych), kolejno przez awizo pozostawione, gdy przebywał już w mieszkaniu.

W świetle powyższego Sąd nie uznał, że w niniejszej sprawie Skarżący dołożył staranności, która winna przemawiać za uznaniem braku winy w niedotrzymaniu terminu, skoro miał on wystarczającą ilość czasu, by odebrać przedmiotową przesyłkę w urzędzie pocztowym.

Jednocześnie wskazał, że przy dokonywaniu oceny WSA nie wziął w ogóle pod uwagę adnotacji z dnia [...] sierpnia 2013 r. sporządzonej przez Starszego Komisarza Skarbowego (karta nr 396 akt administracyjnych), z której m. in. wynika, iż dnia 8 sierpnia 2013 r. Skarżący dowiedział się, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się niepodjęta przez niego korespondencja oraz, że przedmiotowa sprawa została przez organ zakończona - wobec czego mylnie Sąd uznał, że Skarżący nie posiadał wiedzy o wydaniu w stosunku do niego decyzji i wiedzę taką powziął dopiero w dniu 3 września 2013 r., gdy wydano mu kserokopię przedmiotowej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek.

Na wstępie zaznaczenia wymaga, że zaskarżona decyzja została prawidłowo dwukrotnie awizowana i złożona w Urzędzie Pocztowym W. [...] w dniu 28 czerwca 2013 r. na okres 14 dni. Jednocześnie w sytuacji, gdy nie została podjęta, prawidłowo uznano ją za doręczoną z dniem 12 lipca 2013 r. zgodnie z treścią art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej zwana "O.p."). Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. z dniem 12 sierpnia 2013 r.

W ocenie Sądu stwierdzenie Skarżącego, że z powodu pobytu w [...] z uwagi na [...] i [...] w okresie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] lipca 2013 r., nie miał możliwości osobistego odebrania przedmiotowej decyzji oraz nie posiadał wiedzy o jej wydaniu, uznać należy za błędne. Z załączonej do wniosku karty informacyjnej z leczenia szpitalnego wynika, iż Skarżący został wypisany do domu w dniu [...] lipca 2013 r. W związku z tym miał on jeszcze 10 dni na odebranie skierowanej do niego decyzji, gdyż jak wynika z adnotacji znajdującej się na kopercie zawierającej przedmiotową decyzję została ona zwrócona do nadawcy 15 lipca 2013 r. Tym samym w ocenie Sądu Skarżący posiadał wiedzę o przesyłce zawierającej skierowaną do niego decyzję, gdyż ww. korespondencja została dwukrotnie awizowana. Pierwszego awiza dokonano 28 czerwca 2013 r., natomiast powtórne miało miejsce już podczas pobytu Skarżącego w domu tj. 8 lipca 2013 r.

W związku z powyższym zdaniem Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu, gdyż jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Znajdują one również odzwierciedlenie w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego (zob. H.Knysiak-Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333).

Ponadto Sąd pragnie zwrócić uwagę, że kolejnym argumentem świadczącym o tym, że Skarżący znacznie wcześniej niż 3 września 2013 r. powziął informację o skierowanej do Niego decyzji stanowi "Adnotacja" sporządzona przez Starszego Komisarza Skarbowego S. P., z której wynika, iż Skarżący podczas rozmowy telefonicznej w dniu [...] sierpnia 2013 r. dowiedział się, że w następstwie wniesionego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. została skierowana do Niego korespondencja, która nie została podjęta w terminie.

W związku z powyższymi okolicznościami twierdzenia Skarżącego jakoby dopiero 3 września 2013 r., w którym to dniu wydano mu kserokopię przedmiotowego rozstrzygnięcia, powziął wiedzę o wydaniu w stosunku do Niego decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., uznać należy za bezpodstawne.

Dlatego też w ocenie Sądu argumentacja Skarżącego zawarta we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie uprawdopodabnia braku jego winy przy niedochowaniu terminu. Skarżący nie uprawdopodobnił również, że przy prowadzeniu swoich spraw dochował najwyższej staranności.

Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania wniosku Skarżącego za zasadny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji