Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1266/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1-3, art. 27 ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 50 ust. 4 pkt 2,  par. 50 ust. 6
journal: Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Dnia 24 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Ewa Cisowska Sakrajda (spr.) Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi A s.c. E. i M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. z dnia [...]r. Nr [...] określającej Spółce cywilnej "A" E. i M. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów za kwiecień 2001 w kwocie 8.098 zł, maj 2001 r. w kwocie 11.289 zł, czerwiec 2001 r. w kwocie 10.291 zł, lipiec 2001 r. w kwocie 9.008 zł, uchylił decyzję organu l instancji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2001 r. i określił za ten miesiąc zobowiązanie podatkowe w wysokości 888 zł, zaś w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 10 ust. 2, art. 19 ust.1-3, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), § 50 ust. 4 pkt 2, ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w toku kontroli podatkowej ustalono, że Spółka odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez PPHU "B" J. T. oraz PPU "C" S.G.. Organ podatkowy I instancji ustalił, że J. T. nie posiada kopii faktur wystawionych na rzecz spółki "A" w kwietniu i lipcu 2001 r., jak również nie złożył deklaracji podatkowych za te miesiące. Podobnie S. G. nie posiadał faktur wystawionych na rzecz Spółki w maju 2001 r., natomiast w złożonej deklaracji VAT-7 za tenże miesiąc wykazał kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 7.850zł, którą wpłacił na konto urzędu.

Konfrontując powyższe ustalenia z treścią przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że Spółka "A" nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez ww. kontrahentów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uwzględnił częściowo odwołanie i decyzją z dnia [...]r. Nr [...] uchylił decyzję organu l instancji w części określenia zobowiązania podatkowego za maj 2001r. w kwocie 11.289zł i określił za ten miesiąc zobowiązanie podatkowe w wysokości 888zł, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy.

Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej.

Wyrokiem z dnia 11 lipca 2006r. w sprawie oznaczonej sygn. akt l SA/Łd 547/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach wyroku Sąd podał, że akta sprawy zawierają pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – B., z których wynika, że z powodu braku dokumentów organ ten nie mógł przeprowadzić kontroli w firmie J. T. Dokumentacja tejże firmy była przechowywana przez Powiatową Komendę Policji w P. - w związku z prowadzonym śledztwem, a następnie akta śledztwa wraz z dokumentami firmy zostały przekazane do Prokuratury Rejonowej w P.. Sąd zwrócił uwagę na uzasadnienie decyzji, w którym organ l instancji podniósł, że brak możliwości przeprowadzenia kontroli podatkowej (ze względu na postępowanie Prokuratury Rejonowej w P.) nie potwierdza braków dokumentów źródłowych (kopii faktur), co nie zmienia faktu, iż nie złożono deklaracji podatkowej za kwiecień i lipiec 2001 r. i w związku z tym nie został wpłacony należny podatek.

Mając na względzie, że w stosunku do kontrahenta Spółki, toczyło się postępowanie karne, Sąd ocenił, że zasadne byłoby zwrócenie się do właściwej prokuratury o dokumentację firmy lub informację o zawartych w niej dokumentach. Dopiero gdyby okazało się, że wystawca faktury nie jest w stanie przedstawić kopii faktur lub innych dokumentów pozwalających na ustalenie, czy podane w złożonych deklaracjach podatkowych kwoty sprzedaży i podatku należnego obejmują również kwoty sprzedaży i podatku należnego wynikające z kwestionowanych faktur, a ponadto dokumenty te nie znajdują się w dyspozycji prokuratury, zasadne byłoby zastosowanie przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Sąd stwierdził również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 210 § 4 o.p. wskazując w tym zakresie, że w sytuacji gdy organ podatkowy nie podziela oceny argumentów strony zawartych w odwołaniu, to zobowiązany jest się do nich ustosunkować i umotywować swoje stanowisko stosownymi argumentami.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., rozpatrując ponownie sprawę, stwierdził, że Spółka przyjęła do rozliczenia wartość sprzedaży i podatek VAT wynikający z faktur wystawionych przez J. T., w kwietniu 2001 r. na łączną wartość netto: 48.000zł; podatek VAT: 10.736zł oraz w lipcu 2001 r. na łączną kwotę netto: 1.330zł; podatek VAT: 2.926zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że J. T. nie złożył dla potrzeb podatku od towarów i usług deklaracji podatkowych za kwiecień i lipiec 2001 r., jak również nie uiścił podatku należnego wynikającego ze spornych faktur. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – B. oraz przekazanych przez ten organ wydruków deklaracji VAT-7 i kart kontowych, wynika bowiem jednoznacznie, że rozliczenia dokonane przez podatnika w podatku od towarów i usług dotyczą wyłącznie maja i czerwca 2001 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – B. ustalił też, że przeprowadzenie kontroli podatkowej w celu ustalenia, czy podatnik złożył deklaracje za kwiecień i lipiec 2001 r., w których wykazał podatek wynikający ze spornych faktur, nie jest możliwe - według oświadczenia podatnika - została zabezpieczona przez Powiatową Komendę Policji w P.. Prokuratura Rejonowa w P., do której organ odwoławczy wystąpił o przekazanie informacji, czy wśród zabezpieczonych dokumentów znajdują się faktury wystawione na rzecz Spółki "A", poinformowała, że nie jest w posiadaniu przedmiotowych faktur.

Organ odwoławczy stwierdził, odnosząc się do zarzutów odwołania, że żadna z uwidocznionych w kartach kontowych wpłat nie stanowiła zapłaty podatku za kwiecień 2001 r. Wpłata w wysokości 6.343zł dokonana w dniu 23 czerwca 2001 r. dotyczyła zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, wynikającego z deklaracji VAT-7 za maj 2001r. (w złożonym rozliczeniu za ten miesiąc podatnik wykazał kwotę podlegającą wpłacie w wysokości 6.343zł), natomiast wpłata w wysokości 5.564zł dokonana 24 lipca 2001 r. dotyczyła deklaracji VAT-7 za czerwiec 2001 r. (podatnik wykazał w tym rozliczeniu kwotę do wpłaty w wysokości 5.564zł). Zdaniem organu, także dokonana w dniu 12 lipca 2001 r. wpłata zobowiązania podatkowego w wysokości 2.034zł nie ma związku ze spornymi fakturami, dotyczy bowiem innego kontrahenta Spółki - K. T.

W uzasadnieniu prawnym organ odwoławczy podał, że stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, podatnicy nabywający towary i usługi związane ze sprzedażą opodatkowaną mają możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, która stanowi sumę kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Natomiast stosownie do treści § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w przypadku, gdy nabywca posiada faktury nie potwierdzone kopią u sprzedawcy, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Wyżej wskazanego przepisu nie stosuje - zgodnie z § 50 ust. 6 - w przypadku, gdy wystawca faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług.

W opinii organu odwoławczego, stan faktyczny ustalony w postępowaniu wyczerpuje hipotezę § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r., a przepis ten ma zastosowanie bez względu na to, czy brak kopii faktury jest spowodowany zawinionym zachowaniem wystawcy, czy też innych osób. Przedstawiając cel regulacji zawartej w § 50 ust. 4 pkt 2 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r., organ odwoławczy odwołał się do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 czerwca 1998 r., sygn. U. 9/97, OTK 1998/4/51, w którym stwierdzono, że rozporządzenie (zawierające analogiczne rozwiązania prawne w zakresie ograniczeń, do mającego zastosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenia z 1999r.) ma na celu doprecyzowanie zasad rządzących podatkiem od towarów i usług, które mimo iż nie zostały zapisane wprost w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mogą być wywiedzione z niej w drodze wykładni systemowej. Jedną z takich zasad jest zasada, zgodnie z którą podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury, który został wykazany i rozliczony przez wystawcę faktury. Pogląd ten został potwierdzony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. akt SK 16/00, OTK 2001/8/257.

W zakresie ustaleń faktycznych dotyczących odliczenia podatku naliczonego za miesiąc maj 2001 r. w łącznej kwocie 14.520zł, na postawie faktur wystawionych przez S. G., Dyrektor Izby Skarbowej podał, że wymieniony kontrahent nie okazał do kontroli oryginałów przedmiotowych, co również uzasadniało zastosowanie § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r.

Uzasadniając uchylenie decyzji organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej podał, że z uwagi na zniszczenie dokumentacji firmy "C" przeprowadzenie kontroli i sprawdzenie transakcji handlowych zawartych pomiędzy S. G. a Spółką "A", nie jest możliwe. Jednakże wystawca spornych faktur złożył deklarację VAT-7 za maj 2001 r., w której wykazał sprzedaż w kwocie 47.280zł i podatek należny w kwocie 10.401 zł, oraz uiścił zadeklarowane zobowiązanie podatkowe w kwocie 7.850zł. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że mimo braku dokumentów źródłowych, nie można wykluczyć, że wartość sprzedaży oraz podatek należny wykazane w deklaracji VAT-7 za maj 2001 r. wynikały z transakcji przeprowadzonych ze Spółką "A".

W konsekwencji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, odliczenie przez Spółkę podatku naliczonego z faktur wystawionych w maju 2001 r. przez S.G. było prawidłowe, jednak w kwocie nie większej niż kwota podatku należnego wykazana, przez wystawcę, w deklaracji VAT-7 za ten okres, tj. w wysokości 10.401zł.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, zarzucając im naruszenie art.120, 121 § 1, 125 § 1, 180 § 1, 187 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że S. G. (PPH "C") wykazał za miesiąc maj 2001 r. sprzedaż w kwocie 47.280 zł i podatek VAT w wysokości 10.401 zł. Natomiast A. T. (PPH "B") zadeklarował za miesiąc maj 2001 r. sprzedaż w wysokości 620.612 zł i wpłacił z tego tytułu w dniu 25 czerwca 2001 r. podatek VAT w kwocie 6.343 zł, zaś za miesiąc czerwiec 2001 r. w tym samym dniu uiścił podatek w wysokości 5.564 zł. Ponadto podniesiono, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że A. T. "za kolejne miesiące roku 2001 wykazywał w deklaracjach sprzedaż: III – 313.659 zł, II – 263.269zł, I – 136.745 zł." Skarżący podniósł także iż w dniu 12 lipca 2001 r. nastąpiła wpłata w wysokości 2.034 zł. Z powyższego strona skarżąca wywodzi, iż A. T., co najmniej do czerwca deklarował obowiązek podatkowy i uiszczał podatek, a skoro w czerwcu dokonał dwóch wpłat, przy czym jedna z nich dotyczyła zobowiązania za miesiąc maj, to w ocenie autora skargi logicznym jest wniosek, że druga z wpłaconych kwot musiała dotyczyć miesiąca kwietnia. Nie mogła bowiem, jak wywodził dalej autor skargi, stanowić zapłaty zobowiązania za czerwiec. Nie wyjaśnienie powyższych okoliczności świadczy, zdaniem strony skarżącej, o wadliwości zaskarżonej decyzji w zakresie reguł dowodowych i kompletności uzasadnienia. Reasumując autor skargi podniósł, że organ odwoławczy nie wykluczył, że A. T. zapłacił podatek za kwiecień i lipiec 2001 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06, LEX nr 304131, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004r., IV SA 3103/02, LEX nr 158937, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06, LEX nr 304131, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004r., IV SA 3103/02, LEX nr 158937 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2007r., I SA/Wa 2027/06, LEX nr 307165). Z kolei wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Mają one wytyczać kierunek działania organu przy ponownym przyszłym rozpoznaniu sprawy, określają sposób ich postępowania w przyszłości. Zmierzają do uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazują kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., I OSK 1377/05, LEX nr 281309 czy wyrok NSA z dnia 13 września 2006r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073). Podnieść nadto należy, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętym w tej sprawie wyroku z dnia 11 lipca 2006r., sygn. akt I SA/Łd 547/06. Oznacza to że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko tego Sądu wyrażone w powyższym wyroku.

W pierwszej kolejności podnieść jednak należy, że w myśl art. 3 § 1 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez E. i M. P. "A" decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego.

Dla oceny legalności tej decyzji istotne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do wytycznych sformułowanych przez WSA w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2006r.. Uchylając poprzednie rozstrzygnięcie organu odwoławczego WSA w Łodzi stwierdził naruszenie art. 191 Op, polegające na nie wyjaśnieniu okoliczności faktycznych posiadania przez firmę J. T. PPH "B" wystawionych dla firmy skarżących, a spornych w niniejszej sprawie, kopii faktur. Jak bowiem wywodził Sąd w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku "zważywszy, że w stosunku do właściciela faktur, toczyło się postępowanie karne, zasadne i konieczne było zwrócenie się do właściwej prokuratury o dokumentację firmy lub chociażby informację o zawartej w niej dokumentach. Dopiero gdyby okazało się, że wystawca faktury nie jest w stanie przedstawić kopii faktur lub innych dokumentów pozwalających na ustalenie, czy podane w złożonych deklaracjach podatkowych kwoty sprzedaży i podatku należnego obejmują również kwoty sprzedaży i podatku należnego wynikającego z kwestionowanych faktur, a ponadto dokumenty te nie znajdują się w dyspozycji prokuratury, zasadne byłoby zastosowanie przepisu § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym". Z powyższego uzasadnienia wynikają, jak wywodzono na wstępie rozważań wiążące Sąd orzekający w niniejszym składzie dwie kwestie, a mianowicie po pierwsze to, iż Sąd zakwestionował jedynie prawidłowość ustaleń faktycznych dotyczących faktur wystawionych przez firmę J. T. PPH "B". Tym samym ustalenia organów w pozostałym zakresie, w tym w zakresie wskazywanym w niniejszej skardze, a dotyczących faktur firmy S. G., uznał za spełniające wymogi określone prawem. Za prawidłowe Sąd uznał również ocenę tych okoliczności. A zatem zarzuty skargi w tym zakresie są bezzasadne, tym bardziej że z takimi wytycznymi Sądu skarżący się zgodzili, od powyższego wyroku nie wnieśli bowiem skargi kasacyjnej. Po drugie podnieść należy, iż WSA w Łodzi w powołanym wyroku przesądził, iż w przypadku braku kopii spornych faktur u ich wystawcy J. T. PPH "B" zasadne będzie zastosowanie § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie, organ odwoławczy wykonał, co potwierdzają załączone do skargi akta administracyjne, zawarte w powołanym wyroku zalecenia sądu administracyjnego. Z akt tych wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż J. T. PPH "B" nie posiada kopii zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur, nie została też uiszczona kwota podatku z nich wynikająca. J. T. oświadczył wszak, co wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. B. z dnia 15 marca 2004r., iż nie posiada dokumentacji podatkowej PPH "B", gdyż dokumentacja ta została zabezpieczona przez Powiatową Komendę Policji w P.. Z kolei z pisma Prokuratury Rejonowej w P. z dnia 17 grudnia 2007r. wynika, iż w toku prowadzonego śledztwa nie zabezpieczono spornych faktur, jak również innych wystawionych przez J. T. dokumentów na rzecz "A", a postępowanie to pozwoliło na ustalenie, że faktycznym właścicielem firm "B" i "C" był S. G. Z zawartych w aktach kart kontrolnych firmy J. T. wynika również, iż w dniu 24 października 2001r. uiszczono podatek VAT w kwocie 6343,00 zł z terminem płatności w dniu 25 czerwca 2001 oraz w kwocie 5.564,00 zł z terminem płatności 25 lipca 2001r. To zaś oznacza, iż organy podatkowe zasadnie zastosowały § 50 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), w myśl którego w przypadku gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Wprawdzie przepis ten nie ma zastosowania w przypadku wymienionym w ust. 6 wskazanego przepisu. Stosownie bowiem do tego przepisu nie stosuje się przepisu ust. 4 pkt 2 § 50 wskazanego rozporządzenia w przypadku, gdy wystawca faktury lub faktury korygującej uwzględnił wskazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług. Przepis ten nie może mieć jednak zastosowanie, jak bowiem wskazano podatek VAT wynikający ze spornych faktur wystawionych przez "B" nie został uiszczony. Organ mając jednakże na uwadze ten przepis zmienił decyzję w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za maj 2001r., pomimo braku u sprzedawcy "C" kopii zakwestionowanych przez organ faktur, bowiem za ten miesiąc firma ta złożyła deklarację VAT-7, w której wykazała podatek należny w wysokości 2.551,00 zł i go uiściła.

Nie znajduje też potwierdzenia w załączonych aktach argument skargi, iż w dniu 25 czerwca 2001r. zostały dokonane dwie wpłaty z tytułu VAT, z których jedna za miesiąc maj 2001r., druga zaś za kwiecień 2001r. Strona skarżąca zdaje się nie dostrzegać tego, iż w miesiącu czerwcu, co wskazano wyżej, uiszczono z tytułu VAT tylko kwotę w wysokości 6.343,00 zł (za miesiąc maj 2001), zaś kwotę 5.564,00 zł uiszczono w dniu 24 lipca 2001r. (za miesiąc czerwiec 2001r.). Nie jest też trafny argument skargi, iż dokonana w dniu 12 lipca 2001r. wpłata tytułem VAT w wysokości 2.034,00 zł. mogła dotyczyć zaliczkowego rozliczenia dwu faktur skarżących z dnia 6 i 7 lipca 2001r. Jak bowiem słusznie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wpłata dokonana w tej dacie dotyczyła innego kontrahenta, a mianowicie K. T. Istotne jest i to, że w toku postępowania podatkowego strona skarżąca ograniczyła się tylko i wyłącznie do gołosłownych twierdzeń, iż sporne kwoty podatku zostały uiszczone we wskazanej przez nią dacie, tj. w dniu 25 czerwca 2001r. Mając zaś na uwadze przepis art. 133 § 1 zd. I ppsa, sąd administracyjny orzeka, co należy szczególnie podkreślić, na podstawie akt sprawy, te zaś nie pozwalały uznać tych twierdzeń za wiarygodne.

Także powoływanie się w skardze na liberalizację wykładni prawa podatkowego po wejściu Polski do Unii Europejskiej pod wpływem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, jak również odwoływanie się do orzecznictwa podjętego na gruncie przepisów obowiązujących po wejściu do UE, nie zasługuje na aprobatę, a to dlatego, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było określenie zobowiązania podatkowego w VAT za wskazane miesiące 2001r., a więc na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed wstąpieniem Polski do UE. To zaś oznacza, iż przy wykładni tych przepisów nie ma zastosowania prowspólnotowa wykładnia prawa polskiego.

Za chybiony uznać też należało zarzut naruszenia art. 210 § 6 i § 4 Op. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do podnoszonych na etapie postępowania podatkowego zarzutów, zbieżnych zresztą z zarzutami skargi, w tym do spornej między stronami kwestii dokonanych w czerwcu dwu wpłat z tytułu VAT. Tym samym też wykonano zalecenie WSA w Łodzi z dnia 11 lipca 2006r. w zakresie należytego uzasadnienia decyzji podatkowej, tym bardziej że strona skarżąca w toku postępowania nie składała wniosków dowodowych, ani też nie przedłożyła dowodów przeczących ustaleniom organów podatkowych w kwestii dokonanych w czerwcu 2001r. wpłat z tytułu VAT, które następnie podlegałyby zasadzie swobodnej oceny dowodów.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.

t.n.