Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 757/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 49 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2067
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jedn.
article: art. 121 par. 1, art. 122, art. 123 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191, art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 106 par. 3, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości W. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2016 roku ustalającą W. D. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok.

Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie podstawy opodatkowania przyjęto zgodnie z wiążącą ewidencją gruntów i budynków, a także złożoną przez podatnika informacją na podatek od nieruchomości, zgodnie z którymi organ pierwszej instancji opodatkował 11.153,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 12.240,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zauważył także, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 roku o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] W. [...] dla spraw upadłościowych i naprawczych ogłosił upadłość W. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w W., obejmującą likwidację majątku dłużnika i wyznaczył syndyka w osobie T. S., a postanowienie to jest prawomocne, zgodnie ze stwierdzeniem jego prawomocności z dnia [...] lipca 2015 roku. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie podatnik występuje poprzez syndyka T. S..

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych SKO w Ł. przyjęło, że podatnik, będący w stanie upadłości likwidacyjnej, jest nadal przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") i posiadane przez niego (a zarządzane przez syndyka) grunty, budynki i budowle są związane z działalnością gospodarczą, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia podatku według stawek właściwych dla działalności gospodarczej. Nawet faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej nie ma znaczenia dla sposobu opodatkowania nieruchomości zarządzanej przez syndyka. Przedsiębiorca będący w stanie upadłości likwidacyjnej jest dalej przedsiębiorcą, a więc posiadane przez niego (i faktycznie zarządzane przez syndyka) grunty, budynki i budowle uważane są za "związane z działalnością gospodarczą", co skutkuje możliwością ich opodatkowania stawkami przewidzianymi dla tego typu nieruchomości.

Przedmioty opodatkowania, położone w Ł. przy ul. A 85/89, tj. zespół budynków wraz z otoczeniem dawnej fabryki A. O. o powierzchni użytkowej budynków 12.240,00 m2 – jak ustaliły organy podatkowe - są nieruchomością zabytkową, bowiem ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku znak [...] [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w Ł. wpisał ten obiekt wraz z otoczenie do rejestru zabytków pod nr [...]. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 25 września 2013 roku, 20 grudnia 2013 roku, oraz 28 marca 2014 roku wskazał, że przedmiotowa nieruchomość w latach 2011-2013 nie była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Ponadto pismem z dnia [...] kwietnia 2016 roku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, iż nieruchomość położona w Ł., przy ul. A 85/89 (dawny zespół fabryczny A. O., wpisany do rejestru zabytków pod numerem rejestru: [...]) w okresie, który nastąpił od dnia 19 lutego 2015 roku do chwili obecnej, nie była utrzymywana oraz konserwowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zebrany dotychczas materiał dowodowy wskazuje na niewykonanie przez właściciela nakazu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o realizacji prac zabezpieczających w zabytkowym obiekcie, co wynika z kontroli przeprowadzonych w latach 2016 - 2018. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował pismem z 15 maja 2017 roku, że nieruchomość nie była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków ponadto wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stanu zachowania zabytku w dniu 12 maja 2015 roku wydano nakaz obejmujący: zabezpieczenie nieszczelnego pokrycia dachowego w północnej części budynku przędzalni oraz uzupełnienia rur spustowych w elewacji zachodniej budynku przędzalni. Jak wykazały kolejne kontrole nieruchomości, powyższy nakaz nie został zrealizowany do dnia dzisiejszego, zaś brak jego realizacji przyczynił się do powiększenia zniszczeń zabytku (zarwanie stropodachu w strefie świetlików w północnej części budynku). Właściciel zabytku nie przeprowadził również prac budowlanych związanych z zabezpieczeniem konstrukcji obiektu, po zarwaniu stropu pomiędzy III i IV piętrem, które miało miejsce w północnej części budynku przędzalni, w roku 2015. Wprawdzie decyzjami z dnia [...] sierpnia 2015 roku oraz z dnia [...] czerwca 2016 roku [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, na wniosek T. S. Syndyka Masy Upadłości A, w oparciu o przedstawioną dokumentację projektową oraz ekspertyzę techniczną, wydał pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych polegających na zabezpieczeniu częściowo zarwanego stropu w budynku przędzalni, jednakże powyższe prace nie zostały przeprowadzone do dnia dzisiejszego, zaś termin ostatniego z pozwoleń został określony do dnia 31 października 2016 rok. Ponadto w dniu [...] lipca 2016 roku nakaz zabezpieczenia konstrukcji budynku wydał również Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., z terminem do realizacji do dnia 30 października 2016 roku. Otwory okienne w budynkach przędzalni i maszynowni (w tym przeszklenia świetlików dachowych przędzalni) wciąż nie są skutecznie zabezpieczone, a wykonane w 2015 roku zabezpieczenia są całkowicie zniszczone.

W ocenie SKO, przedmiotowa nieruchomość nie była konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co jest warunkiem zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi syndyk masy upadłości W. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A w upadłości likwidacyjnej, wniósł o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. i zasądzenie kosztów związanych z wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa prawnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez organ, pomimo okoliczności zgłoszenia takiego żądania przez skarżącego w odwołaniu od decyzji, co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji z dnia 6 czerwca 2016r. wydanej przez Prezydenta Miasta Ł.;

- art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego celem ustalenia czy skarżący miał możliwość wykonania zaleceń objętych decyzjami [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2015r. oraz z dnia [...] sierpnia 2015r., w okresie do dnia sprzedaży nieruchomości (10.2018), mając na uwadze okoliczność, że do wykonania w/w zaleceń konieczne było uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na budowę wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a skarżący nie otrzymał takiego pozwolenia pomimo wykonania wszelkich czynności jakie zostały na skarżącego nałożone;

- art. 121 § 1 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez brak prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i pominięcie okoliczności faktycznych związanych z czynnościami wykonanymi przez skarżącego celem utrzymania nieruchomości zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, tj. utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji przy twierdzeniu, że skarżący nie utrzymywał i nie konserwował nieruchomości zgodnie z właściwymi w tym zakresie przepisami, chociaż skarżący nie mógł wykonać wszystkich zaleceń organu konserwatorskiego z przyczyn od niego niezależnych, tj. z uwagi na niezałatwienie sprawy przez organ nadzoru budowlanego;

- art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego celem ustalenia czy podatnik utrzymywał i konserwował nieruchomość zgodnie ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i ograniczenie się jedynie do przeprowadzenia dowodu z pism [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że podatnik nie utrzymywał i nie konserwował nieruchomości zgodnie z w/w ustawą, wskutek czego ustalone zostało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w wysokości 289.733 zł;

- art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego celem ustalenia czy podatnik wykonywał polecenia konserwatora zabytków w zakresie utrzymywania nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że podatnik nie utrzymywał i nie konserwował nieruchomości zgodnie z w/w ustawą, wskutek czego ustalone zostało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w wysokości 289.733 zł;

- art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł., przy czym naruszenie tego przepisu przez organ jest skutkiem naruszenia w/w przepisów proceduralnych oraz opisanych poniżej przepisów materialnych;

- art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy nieruchomość wpisana jest do rejestru zabytków, a podatnik w okresie objętym decyzją wykonywał wszelkie polecenia (decyzje) wydawane przez organ nadzoru konserwatorskiego oraz utrzymywał nieruchomość zgodnie z w/w przepisami, natomiast brak uzyskania końcowego efektu w postaci wykonania zaleceń objętych decyzjami [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2015r. oraz z dnia [...] sierpnia 2015r. wynikał z braku załatwienia sprawy przez organ nadzoru budowlanego;

- art. 49 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez jego niezastosowanie w sprawie i ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy do prowadzenia prac konserwatorskich i robót budowlanych na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków konieczne jest także uzyskanie pozwolenia na budowę (dokonanie zgłoszenia) zgodnie z przepisami ustawy prawo budowlane, a skarżący z przyczyn od niego niezależnych nie otrzymał takiego pozwolenia, pomimo wykonania wszelkich nałożonych na niego obowiązków przez organ nadzoru budowalnego oraz przez organ nadzoru konserwatorskiego.

Strona skarżąca wniosła ponadto - na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - o przeprowadzenie dowodów z szeregu dokumentów wyszczególnionych w skardze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za niezasadną.

Należy podkreślić, że sprawa w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 rok była już rozpoznawana przez tut. Sąd, który w wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017 r. o sygn. akt I SA/Łd 967/16 uchylił decyzję SKO w Ł. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy wymienioną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] czerwca 2016 roku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II FSK 1224/17 oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożoną na powyższy wyrok sądu pierwszej instancji. Sąd odwoławczy potwierdził zastrzeżenia WSA w Łodzi, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się jednozdaniowe pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 kwietnia 2016 r. (k. 8 akt administracyjnych), że nieruchomość "w okresie, który nastąpił od 19 lutego 2015 r. do chwili obecnej, nie była utrzymywana oraz konserwowania zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami" i bezrefleksyjne oparcie decyzji na tak lakonicznym stanowisku, niepopartym faktami je potwierdzającymi, narusza podstawowe zasady postępowania podatkowego. NSA zaznaczył, iż organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku oraz sposób jego konserwacji i w związku z tym prawidłowym jest oparcie się organu podatkowego na informacji wojewódzkiego konserwatora zabytków. Jednakowoż przyjęcie, że obiekt zabytkowy nie jest utrzymywany w sposób zgodny z przepisami o ochronie zabytków nie może mieć charakteru dowolnego, niepopartego rzeczową argumentacją, w tym wykazaniem istnienia faktów i okoliczności potwierdzających stanowisko ostatecznie wypracowane przez organ podatkowy. Obowiązek taki wynika z podstawowych zasad postępowania podatkowego, określonych chociażby w art. 121 § 1 O.p. (zasada zaufania do organów podatkowych), art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej), art. 187 § 1 O.p. (zasada kompletności materiału dowodowego). Dopełnienie w ramach postępowania podatkowego tych wszystkich obowiązków, w tym zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, może stanowić podstawę jego właściwej oceny, zgodniej z treścią art. 191 O.p.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma zatem charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu.

Organ odwoławczy zastosował się do zaleceń wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o sygn. akt I SA/Łd 967/16, w którym wskazano, że niewątpliwie przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykonania zaleceń konserwatora zabytków, po dacie przeprowadzenia drugiej lustracji nieruchomości (26 marca 2015 r.) jest okolicznością zasadniczą dla ustalenia, czy złożona przez podatnika informacja w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2016, jest prawidłowa. Organ odwoławczy powinien przeanalizować złożone przez stronę dokumenty, zbadać czy ich treść potwierdza tezę skarżącego, iż wykonał obowiązki organu nadzoru budowlanego i konserwatora zabytków, ewentualnie przeprowadzić inne dowody (np. oględziny nieruchomości) bądź wystąpić do konserwatora zabytków o przeprowadzenie dodatkowej kontroli i lustracji nieruchomości.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uwzględnił materiał dowodowy z postępowania podatkowego za rok 2017 r. W związku z tym Sąd w tym składzie orzekającym podzielił argumentację zawartą w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 11 maja 2018 r. o sygn. akt I SA/Łd 183/18, którym to wyrokiem oddalono skargę skarżącego złożoną na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w Ł. z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017.

W sprawach tych – na co zwrócił uwagę WSA w Łodzi w wyroku o sygn. akt I SA/Łd 967/16 – kwestią zasadniczą było ustalenie czy przedmiotowa nieruchomość nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Okolicznością niekwestionowaną jest, iż omawiana nieruchomość jest indywidualnie wpisana do rejestru zabytków pod numerem [...]. Jak bowiem przewidział ustawodawca w art. 7 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, zwalnia się od podatku grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Strona skarżąca nie podziela zaś oceny organu dodatkowego, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest utrzymana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Jednakże zdaniem Sądu, ocena organów podatkowych w tym zakresie odnosi się do zgromadzonego materiału dowodowego i uwzględnia uchybienia, którymi dotknięta była pierwotna decyzja dotycząca opodatkowania przedmiotowej nieruchomości za 2016 rok.

Słusznie SKO w Ł. odwołało się do pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Ł. z dnia 15 maja 2017 r., iż przedmiotowa nieruchomość w 2016 roku nie była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ podatkowy ustalił nadto, iż [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków prowadzi aktualnie postępowanie administracyjne dotyczące realizacji nakazu przeprowadzenia stosownych prac zabezpieczających opisanych w decyzji z dnia [...] maja 2015 r. W odpowiedzi na kolejne pismo organu podatkowego, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał nadto, że w toku kontroli w dniu 14 grudnia 2016 r. stwierdzono m.in., że teren posesji jest nieuporządkowany, na terenie posesji znajdują się parterowe nieużytkowane budynki gospodarcze i wiaty o konstrukcji murowanej i stalowej będące przedmiotem dewastacji, teren nieruchomości jest porośnięty samosiejkami. W odniesieniu do budynku przędzalni stwierdzono, iż nie została wykonana decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nakazująca przeprowadzenia robót budowlanych w obrębie budynku przędzalni, w zakresie zabezpieczenia nieszczelnego pokrycia dachu w płn. części obiektu oraz uzupełnienie rur spustowych w elewacji zachodniej obiektu. Stwierdzono również brak zabezpieczenia otworów okiennych powyżej parteru oraz częściowy brak zabezpieczeń otworów okiennych w świetlikach nad nawą główną budynku, zniszczenie zabezpieczeń otworów technologicznych w stropodachu. Zaobserwowano występowanie samosiejek w koronach murów. W dniu 30 października 2017 r. pracownicy WUOZ w Ł. przeprowadzili kolejną kontrolę przedmiotowej nieruchomości, która potwierdziła dotychczasowe zastrzeżenia. Nadto stwierdzono zniszczenie konstrukcji dachu oraz drewnianego, listwowego stropu w budynku dawnej maszynowni. Organ podatkowy stwierdził, dokonując analizy porównawczej dokumentacji fotograficznej sporządzonej w toku obydwu kontroli, systematycznie pogarszający się stan zachowania zabytkowego zespołu fabrycznego. Ponadto, w dniu 23 czerwca 2017 r. pracownicy WUOZ przeprowadzili oględziny posesji z zewnątrz, w czasie których potwierdzono, iż w południowej części budynku przędzalni miał miejsce pożar, co zasadnie w ocenie organu podatkowego również wskazuje na brak należytego użytkowania.

Skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest oparcie się organu podatkowego na informacji wojewódzkiego konserwatora zabytków. Właściwym organem do oceny w tym przedmiocie jest wojewódzki konserwator zabytków, którego opinia korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Takie postępowanie należy uznać za właściwe w świetle przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., bowiem tym sposobem organ podatkowy uzyskał miarodajny i wiarygodny materiał dowodowy uzasadniający bądź negujący możliwość skorzystania przez podatnika z wymienionego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwolnienia od podatku od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2487/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 listopada 2017 r. I SA/Kr 530/17 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie uzasadnione, a wręcz pożądane było czynienie ustaleń faktycznych na podstawie pism [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów, w szczególności pism z dnia 15 maja 2017 r. oraz z dnia 31 października 2017 r., w których organ ten szczegółowo wskazał, z jakich względów stwierdza, że nieruchomość nie była w 2017 roku, jak i wcześniej, utrzymywana oraz konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W szczególności wskazał, iż w toku szeregu kontroli stwierdzono pogarszający się stan nieruchomości oraz niewykonywanie wiążących wskazań decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2015 r.

Zauważyć należy, iż organ podatkowy wystąpił również do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. uzyskując w odpowiedzi informację, iż prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego nieużytkowanego budynku pofabrycznego, w którym decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. PINB nakazał stronie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do 30 października 2016 r. Przy czym postępowanie to prowadzone jest na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Organ podatkowy poddał pod rozwagę okoliczności opisane w pismach syndyka, który wskazuje m.in. na bliżej nieokreślone działania zmierzające do realizacji nakazu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów, jak również na niezależne od syndyka problemy w uzyskaniu stosownych pozwoleń, jak również krótkie terminy do realizacji poszczególnych decyzji/zezwoleń. Zdaniem Sądu argumenty syndyka nie zasługują na uwzględnienie, zabezpieczenie nieruchomości przed dostępem osób postronnych poprzez zlikwidowanie ubytków w ogrodzeniu, uzupełnienie luk w zamurowanych oknach nie wskazuje na utrzymywanie i konserwowanie nieruchomości zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego określonego dla gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków nie wystarczy wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, kluczowe znaczenie ma ustalenie czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a nie czy podejmuje jakiekolwiek działania w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2487/14). Zauważyć nadto należy, mając na względzie zgromadzoną dokumentację, iż przedmiotowa nieruchomość nie była utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami już w latach wcześniejszych. Podejmowane względem nieruchomości działania naprawcze miały charakter incydentalny, a jak potwierdzają wyjaśnienia syndyka, na terenie nieruchomości nie podejmowano żadnych robót budowlanych, które wskazywałyby na utrzymywanie i konserwowanie nieruchomości zgodnie z ustawą o ochronie zabytków. Względem nieruchomości nie były podejmowane bieżące roboty budowlane, naprawcze, czy konserwatorskie. Podejmowane czynności inicjowane były wyłącznie na skutek interwencji chociażby organu nadzoru budowalnego, czy konserwatora zabytków.

Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie zasługuje na uwzględnienie. Nie sposób podzielić zarzutów skargi również w zakresie naruszenia art. 49 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, już z tego względu, iż organy podatkowe nie orzekały w oparciu o tę normę prawną. Przepis ten przewiduje, iż wykonanie decyzji nakazującej przeprowadzenie prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy zabytku nieruchomym nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego. Trwające w 2017 roku postępowanie organu nadzoru budowlanego nie jest postępowaniem, o którym mowa w art. 49 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i Sąd nie ma podstawy do kontrolowania prawidłowości jego zastosowania w sprawie.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie również wniosek syndyka o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wyliczonych szczegółowo w skardze. Wyjaśnić trzeba, iż stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie w tym trybie ma charakter uzupełniający i fakultatywny. Oceniając celowość jego przeprowadzenia w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, iż w sprawie nie istnieją istotne wątpliwości wymagające rozstrzygnięcia, czy nawet doprecyzowania, a stan faktyczny ustalony został wyczerpująco i znajduje odzwierciedlenie w dokumentach zgromadzonych na potrzeby analizy zasadności zastosowania stawki podwyższonej podatku od nieruchomości za 2016 rok.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

RL