Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 948/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 124, art. 124b, art. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 948/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 9.[...], sprostowaną postanowieniem z dnia 5.08.2016r., wydaną w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że właścicielka działek nr A i nr B, [...] - M. K. i przedstawiciel [...] (zwanej dalej inwestorem) nie mogli dojść do porozumienia co do uzyskania zgody na udostępnienie tego gruntu w celu przeprowadzenia gazociągu średniego ciśnienia dn 63 mm MOP 0,5 MPa przez. Okoliczności te potwierdza dokumentacja z przeprowadzonych rokowań.

Wobec braku podpisania stosownej umowy cywilnoprawnej inwestor wystąpił do Starosty Kieleckiego o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości, spełniając wymogi określone w art. 116 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015r. poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej u.g.n.

Mając na uwadze powyższe organ I instancji decyzją z dnia 9.06.2016r.:

1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów [...] jako działki nr A i nr B, stanowiącej własność M. K., poprzez udzielenie [...], zezwolenia na przeprowadzenie gazociągu średniego ciśnienia dn 63 mm MOP 0,5 MPa w miejscowości [...] przez działki nr A i B, położone w obrębie Zagrody, ustanawiając strefę kontrolowaną 1,0 m szerokości (po 0,5 m od osi gazociągu):

- w odległości od ok. 3,4 m (przy południowo-zachodniej granicy) na długości około 4,0 m, następnie ukośnie do około 1,1 m (przy północno-wschodniej granicy) na długości około 9,0 m od północno-zachodniej granicy działki nr A, w granicach oznaczonych kolorem czerwonym na mapie stanowiącym załącznik graficzny do decyzji, przy czym powierzchnia terenu trwale ograniczonego wyniosła 0,0013 ha,

w odległości od około 1,1 m (przy południowo-zachodniej granicy) na długości około 5,0 m do około 0,6 m (przy północno-wschodniej granicy) na długości około 7,0 m do przecięcia z północno-zachodnią granicą, od północno-zachodniej granicy działki nr B, w granicach oznaczonych kolorem czerwonym na mapie stanowiącym załącznik graficzny do decyzji, przy czym powierzchnia terenu trwale ograniczonego wyniosła 0,0012 ha;

2. zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu ww. prac;

3. wskazał, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, bądź na skutek zrealizowanej inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości w odrębnej decyzji ustalone zostanie odszkodowanie za wynikłe z tego tytułu szkody;

4. zobowiązał właścicielkę do udostępnienia części nieruchomości w zakresie wskazanym w pkt 1 decyzji w celu wykonania czynności związanych z założeniem, a następnie z konserwacją oraz usuwaniem awarii przewodów i urządzeń do przesyłania gazu ziemnego;

5. wskazał, że ostateczna decyzja stanowić będzie podstawę wpisu do księgi wieczystej. W podstawie prawnej powołano art. 124 ust. 1, 2, 4, 7 oraz art. 128 ust. 4 u.g.n.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła M. K., zarzucając organowi I instancji naruszenie:

art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez brak przeprowadzenia przez inwestora faktycznych i rzeczywistych, uczciwych i rzetelnych rokowań z właścicielami nieruchomości – wobec postawienia niemożliwych do zaakceptowania warunków umowy dotyczących ceny nieadekwatnej do obciążenia nieruchomości, prowadząc negocjacje w sposób pozorny;

art. 124b ust. 3 u.g.n. poprzez brak wskazania, że nałożony obowiązek udostępnienia nieruchomości winien być ograniczony czasowo i nie może być ustanowiony na okres dłuższy niż 6 miesięcy,

art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 124 ust. 1a u.g. poprzez naruszenie prawa własności i niewykazania ważnego interesu gospodarczego inwestora, gdyż organ nie może wskazać lakonicznie, że inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej m.p.z.p.)

Wojewoda, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podkreślił, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu z m.p.z.p. wynika, że ww. działki znajdują się w części (około 97% powierzchni) w terenie usług komercyjnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu B.1Uc/MN1, a w pozostałej części w terenie drogi wewnętrznej o symbolu 2KDW. M.p.z.p. dopuszcza budowę sieci gazociągów z projektowanej sieci gazociągów średnio- i niskoprężnych w sołectwie [...] (§ 30, § 35 oraz § 39-B pkt 19 uchwały). Projektowana budowa gazociągu ma przechodzić przez część działek nr A i nr B, dla których za zgodne z m.p.z.p. elementy zagospodarowania uznaje się m. in. infrastrukturę techniczną, w tym sieci gazowe. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że przedmiotowe działki mogą być przeznaczone pod realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Dokonując analizy dokumentacji z rokowań pomiędzy stroną a inwestorem ustalono, że spełnia ona wszelkie wymogi formalne, niezbędne do wydania decyzji w oparciu o art. 124 u.g.n. Wyjaśniono przy tym stronie, że ochrona prawa własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Odnosząc się do poruszonej w odwołaniu kwestii odszkodowania i jej wpływu na prowadzone postępowanie Wojewoda wyjaśnił, że nie stanowi to przedmiotu rozważań prowadzonych w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Ustalenie odszkodowania stanowi bowiem przedmiot odrębnej decyzji i odrębnego postępowania administracyjnego. Co się zaś tyczy zarzutu dotyczącego braku terminu, na który udziela się zezwolenia, organ wyjaśnił że w przepisie art. 124 u.g.n. ustawodawca nie odniósł się do czasu, na jaki następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Obowiązek taki może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy jedynie stosownie do art. 124b ust 3 u.g.n., który nie miał jednak w niniejszej sprawie zastosowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła M. K., zarzucając decyzji Wojewody naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, że przebieg linii gazociągu przez jej działki został w sposób techniczny i ekonomiczny wybrany niewłaściwe – wobec czego powinno dojść do ponownego ustalenia jego przebiegu, tak aby ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości, na której ma być usytuowany gazociąg było jak najmniejsze;

- art. 6 pkt 2 w zw. z art. 124 u.g.n. poprzez uznanie, że przeprowadzenie gazociągu średniego ciśnienia przez nieruchomości skarżącej to inwestycja celu publicznego w sytuacji gdy w tym miejscu na około 10 mieszkańców tej ulicy tylko jeden zadeklarował podłączenie i to na jego nieruchomości inwestycja zostaje zgodnie z planem zakończona - wobec czego należy uznać, że budowa gazociągu w tym miejscu ma jedynie na celu usatysfakcjonowanie jednego mieszkańca i nie ma nic wspólnego z definicją celu publicznego;

- art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez naruszenie prawa własności i niewykazania ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy, gdyż organ nie może wskazać lakonicznie, że inwestycja jest zgodna z m.p.z.p., uznając, że przeprowadzone rokowania nie doszły do skutku w sytuacji, gdy inwestor zaproponował stronie ceną nieadekwatną do proponowanego obciążenia jej działek i jednocześnie zezwalając na trwałe ograniczenie korzystania z tej nieruchomości w zakresie 0,0013 ha bez zabezpieczenia praw skarżącej, godząc się – jako organ publiczny stojący na straży praworządności – na prowadzenie negocjacji w sposób pozorny.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w niniejszej sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie sądowej M. K. poparła skargę, a pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Na wstępie wskazać należy, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości, która uregulowana została w art. 124 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015r. poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei zgodnie z art. 124 ust. 2 u.g.n., udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Jak wynika natomiast z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy natomiast dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Kierując się treścią cyt. regulacji stwierdzić należy, że ustawodawca ustanowił pierwszeństwo umownego rozstrzygnięcia kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością przed rozstrzygnięciem jej w formie decyzji administracyjnej. Dopiero bowiem brak osiągnięcia porozumienia pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem oraz brak zgody właściciela na wykonanie na jego nieruchomości prac inwestycyjnych upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Zaznaczyć trzeba, że rokowania stanowią jeden ze sposobów zawarcia umowy, przy czym brak jest ich sformalizowania w przepisach prawa. Oznacza to, że ich zakres, forma i przebieg pozostawione są woli stron. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, gdy w ocenie którejś ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia, przy czym inwestor nie jest zobowiązany do uzasadniania swojego stanowiska, podobnie jak takiego obowiązku nie mają właściciele nieruchomości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12.05.2016r. o sygn. akt II SA/Ke 106/16, LEX nr 2057095).

W orzecznictwie wskazuje się również, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań – jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości – oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac wymienionych w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości oznacza stan, w którym nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W postępowaniu z art. 124 ust. 1 u.g.n. chodzi bowiem o zawarcie między stronami stosownej umowy. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18.03.2014r. o sygn. akt II SA/Op 523/13, LEX nr 1453017, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.10.2006r. o sygn. akt I OSK 1307/05, LEX nr 281429).

W rozpoznawanej sprawie prawidłowe jest stanowisko organu, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w trybie omawianego przepisu. Stwierdzić przy tym trzeba, że wbrew zarzutom strony skarżącej organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Jednocześnie w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 77 § 1 K.p.a.), a zebrany materiał dowodowy oceniły stosownie do reguł wskazanych w art. 80 K.p.a.

Z analizy akt administracyjnych wynika, że kierowana przez inwestora do skarżącej korespondencja zawierała m. in. krótki opis planowanej inwestycji i sposobu jej wykonania, informację o ustaleniu strefy kontrolowanej oraz propozycje finansowe za umieszczenie gazociągu na nieruchomości. W załączeniu przesyłano właścicielce nieruchomości zarówno projekty umów cywilnoprawnych jak i załączniki graficzne przedstawiające przebieg gazociągu na przedmiotowej nieruchomości. Żadna z umów, które zostały przedłożone przez inwestora M. K. nie została przez stronę podpisana.

Tym samym zawarta w aktach sprawy dokumentacja świadczy o przeprowadzeniu przez inwestora wymaganych przez art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań – przy jednoczesnym braku zgody skarżącej na przebieg gazociągu przez jej działki.

W konsekwencji organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy uzasadnione było złożenie przez inwestora wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.)

Nie sposób zarazem podzielić stanowiska skarżącej, że zakres decyzji organu I instancji – tj. udzielenie inwestorowi zezwolenia na przeprowadzenie przez jej nieruchomość gazociągu średniego ciśnienia dn 63 mm MOP 0,5 MPa z jednoczesnym ustanowieniem strefy kontrolowanej – nie mieści się w pojęciu zdefiniowanym w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie bowiem z tym przepisem inwestycją celu publicznego jest m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, kwestionującej cel publiczny przedmiotowego przedsięwzięcia, który według niej ma jedynie na celu doprowadzenie gazociągu do ostatniego mieszkańca jej ulicy (który zadeklarował podłączenie do sieci) należy wyjaśnić, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lipca 2011r. o sygn. II OSK 672/11 oraz z dnia 29.10.2013r. o sygn. akt II OSK 1280/13, dostępne w internetowej bazie orzeczniczej tego Sądu). Nie sposób przy tym nie zauważyć, że jak wynika z wniosku inwestora celem przedmiotowego przedsięwzięcia jest doprowadzenie gazu do wszystkich potencjalnych obiorców zlokalizowanych w rejonie trasy projektowanego gazociągu tj. rejonu ul. [...].

Przechodząc do dalszej kontroli legalności zakwestionowanej należy podzielić stanowisko organów obu instancji co do tego, że wnioskowane przez inwestora ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło – stosownie do wymogów art. 124 ust. 1 u.g.n. – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonym uchwałą nr XXXVI1/271/05 z dnia 27.10.2005r. (Dz. Urz. Województwa nr 282 z dnia 7.12.2005r. poz. 3517). W tym zakresie wskazać trzeba, że powołany akt prawa miejscowego:

- określa, że działki nr A i nr B znajdują się w zdecydowanej części na terenie usług komercyjnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol B.1Uc/MN1), a jedynie w niewielkim ułamku w terenie drogi wewnętrznej (symbol 2KDW);

- ustala dla terenu oznaczonego symbolem B.1Uc/MN1, położonego w strefie 2 – otuliny [...] zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej określone w m. in. w § 30 i § 35 (§ 39-B pkt 19 ppkt 9);

- dopuszcza w granicach obszaru objętego planem lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, w tym gazociągu wysokiego ciśnienia relacji [...] (§ 35);

- ustala zasady zaopatrzenia obszaru objętego planem w gaz ziemny z projektowanej sieci gazociągów średnio - i niskoprężnych (§ 30).

Tym samym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działek nr A i nr B przewiduje jako elementy zagospodarowania m. in. infrastrukturę techniczną, w tym sieci gazowe.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, kwestionującej przebieg inwestycji przez jej działki, należy podzielić stanowisko Wojewody o tym, że planowana trasa gazociągu jest rozwiązaniem optymalnym, ingeruje w prawo własności w jak najmniejszym stopniu i nie ma możliwości technicznych, aby zlokalizować gazociąg poza przedmiotową nieruchomością. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przedmiotowa inwestycja – o charakterze liniowym – została zaplanowana równolegle do ul. Cichej, przy czym strefa kontrolowana będzie wynosiła 1 m szerokości (tj. po 0,5 od osi gazociągu) – zgodnie § 10 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2013r. poz. 640). Ponadto, jak słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, przy ustaleniu przebiegu gazociągu inwestor musiał uwzględnić nie tylko interesy właścicielki gruntu, ale również obwiązujące przepisy regulujące warunki techniczne oraz kwestię bezkolizyjnej lokalizacji gazociągu. Nie sposób przy tym nie zauważyć, ze lokalizacja inwestycji na działkach skarżącej, jest ściśle powiązana z rozwiązaniami przyjętymi poza ich obszarem.

Należy podzielić pogląd Wojewody w odniesieniu do zarzutu strony co do braku określenia w decyzji terminu udostępnienia nieruchomości. W przepisie art. 124 u.g.n. ustawodawca nie odniósł się do czasu, na jaki następuje udostępnienie z nieruchomości. Obowiązek taki może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy jedynie stosownie do art. 124b ust 3 u.g.n. Przepis ten nie miał jednak zastosowania w niniejszej sprawie, która dotyczy wydania decyzji orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, nie zaś zobowiązania właściciela do jej udostępnienia. Wyjaśnić przy tym trzeba, że decyzja administracyjna co do zasady zawiera składniki określone w art. 107 § 1 K.p.a., natomiast inne składniki decyzji muszą wprost wynikać z przepisów szczególnych (art. 107 § 2 K.p.a.). W doktrynie przyjmuje się, że takim (dodatkowym) składnikiem decyzji jest m.in. termin. W ocenie Sądu wskazanie w decyzji wydawanej na podstawie art. 124 u.g.n. terminu, w którym inwestor może podejmować prace niezbędne do założenia i przeprowadzenia na nieruchomości planowanej inwestycji, nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. W przypadku realizacji nowej inwestycji (z istoty nie może być mowy o jakimkolwiek terminie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właściciela – odmiennie od trybu wynikającego z art. 124b ust. 3 u.g.n., który dotyczy remontu, konserwacji i usuwania awarii istniejących już na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5.02.2015r. o sygn. akt II SA/GL 1137/14).

Końcowo, odnosząc się do zarzutu skarżącej o naruszeniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Takie właśnie rozwiązanie przewiduje omówiony na wstępie art. 124 u.g.n. – prawidłowo powołany w podstawie prawnej wydanych rozstrzygnięć.

Mając na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w u.g.n. przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.