Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3524/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, art. 4 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. a, pkt 4, art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 2 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 4025/14 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4025/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] czerwca 2013 r. w Niepołomicach, na drodze krajowej nr 75, zatrzymano do kontroli pojazd marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował skarżący oraz W. W. Kierujący nie okazali wypisu z licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego rzeczy, oraz żadnego innego dokumentu na podstawie, którego można by ustalić podmiot wykonujący przewóz drogowy. Skarżący zeznał do protokołu, że w dniu kontroli wykonywał usługę transportową polegającą na przewożeniu kombajnu zbożowego z okolic K. do miejscowości J. Kombajn stanowił własność osoby trzeciej, która w zamian za przewiezienie maszyny zobowiązała się do skoszenia żyta na polu skarżącego. Skarżący zaznaczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej, usługę transportu wykonywał we własnym imieniu, nieodpłatnie.

Podczas kontroli okazano wykresówkę skarżącego z dnia 24 czerwca 2013 r., z której wynikało, że w tym dniu o godz. 10:00 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu w związku z czym w ciągu 24 godzin miał obowiązek odebrać wymagany odpoczynek dzienny. Najdłuższy odpoczynek w tym okresie kierujący zarejestrował 25 czerwca 2013 r. w godzinach od 0:55 do 2:55 i wyniósł on 2 godziny. Stwierdzono skrócenie dziennego odpoczynku o 7 godzin względem 9 godzin wymaganego odpoczynku dobowego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: [...] WITD), na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: utd), zał. nr 3 lp. 1.1, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji, a na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 utd zał. nr 3 lp. 5.3.1 karę pieniężną w wysokości 100 zł z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 utd zał. nr 3 lp. 5.3.2. karę pieniężną w wysokości 1.200 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku – za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) objętą skargą decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję [...] WITD z dnia [...] lipca 2013 r. o nałożeniu na P. K. kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł.

W ocenie GITD analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwalała na jednoznaczne ustalenie, że skarżący wykonywał w dniu kontroli transport drogowy rzeczy w rozumieniu utd, co wiązało się z obowiązkiem uzyskania przez niego ważnej licencji. Skarżący wykonywał bowiem usługę transportu kombajnu zbożowego, a usługa ta miała charakter zarobkowy gdyż w zamian za nią skarżący miał mieć wykonaną usługę w postaci skoszenia żyta na jego polu. Powyższe okoliczności organ wywiódł z zeznań skarżącego. Jego późniejsze twierdzenie poparte także zeznaniami M. T., zgodnie z którymi za przewóz nie była przewidziana żadna gratyfikacja GITD uznał za niewiarygodne, jako będące wynikiem późniejszych przemyśleń związanych z chęcią uniknięcia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Za bez znaczenia w sprawie organ uznał fakt, że transportowany kombajn zbożowy został kupiony przez córkę skarżącego i miał jej służyć w prowadzonym przez nią gospodarstwie rolnym. Z punktu widzenia odpowiedzialności strony organ za istotny uznał jedynie fakt wykonania przez nią odpłatnej usługi transportowej. Nie miało przy tym znaczenia, że świadczącym usługę była osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, albowiem – zdaniem organu - podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej. Wykonanie odpłatnego przewozu drogowego rzeczy stanowi bowiem podjęcie i wykonywanie czynności odpowiadających pojęciu działalności gospodarczej.

Skargę na decyzję GITD z dnia [...] września 2014 r. wniósł P. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że podstawowy problem w sprawie sprowadza się do kwestii, czy skarżący, niebędący - jak sam twierdzi - przedsiębiorcą, dokonując niezarobkowego przewozu kombajnu zakupionego przez jego córkę na potrzeby prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego, należącym do niej środkiem transportu, powinien posiadać zezwolenie/licencję na wykonywanie transportu drogowego.

Zdaniem WSA w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w lit. b i lit. c art. 4 pkt 4 utd, a zatem skarżący nie wykonywał niezarobkowego przewozu drogowego, nie legitymował się bowiem tytułem prawnym do dysponowania pojazdem samochodowym, którym dokonywany był przewóz kombajnu, jak i nie był właścicielem przewożonego kombajnu, co prawidłowo podkreślił GITD w zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji rozważył ewentualność uznania córki skarżącego za przewoźnika w sprawie - jako właścicielki pojazdu, którym dokonywany był przewóz kombajnu również stanowiącego jej własność w świetle znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy umowy sprzedaży z dnia [...] czerwca 2013 r. WSA uznał jednak, że również przy tym założeniu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezarobkowego przewozu drogowego, gdyż skarżący nie był pracownikiem swojej córki, lecz przewozu dokonał w ramach pomocy udzielanej córce w prowadzeniu przez nią gospodarstwa rolnego, co wynika z pisma z dnia 8 lipca 2013 r., jak również z treści skargi.

Analizując ten aspekt sprawy Sąd doszedł do przekonania, że organy prawidłowo uznały skarżącego za podmiot dokonujący przewozu, z przytoczonych bowiem powyżej okoliczności wynika, że działał on we własnym imieniu powodowany chęcią pomocy córce w prowadzeniu gospodarstwa rolnego.

Skarżący podkreślił, że nie jest przedsiębiorcą i że przewozu kombajnu dokonał nieodpłatnie, w związku z czym nie spełnia przesłanki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Z definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 3 utd, WSA wywiódł jednak, że krajowy transport drogowy obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (art. 4 pkt 3 lit. a utd). Sąd wyszedł z założenia, że przepis art. 4 pkt 3 lit. a utd, poprzez odniesienie się do art. 4 pkt 4 utd, zawierającego definicję niezarobkowego przewozu drogowego, jest przepisem dotyczącym niezarobkowego przewozu drogowego, w związku z czym na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 3 utd, ma on odpowiednie zastosowanie również w niniejszej sprawie. Oznacza to, zdaniem Sądu, że poprzez odpowiednie zastosowanie art. 4 pkt 3 lit. a utd, krajowym transportem drogowym jest także każdy przejazd drogowy wykonywany przez podmiot niebędący przedsiębiorcą niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, a więc warunków niezarobkowego transportu drogowego. Za powyższą interpretacją art. 4 pkt 3 lit. a utd, przemawia fakt, że w razie uznania, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 utd, a więc i w niniejszej sprawie, poza regulacją utd znajdowałyby się wszystkie sytuacje nieodpłatnego przewozu osób i rzeczy dokonywanego przez podmioty nieprowadzące żadnej działalności gospodarczej na rzecz innych podmiotów, podczas gdy ustawa reguluje przewozy osób i rzeczy przez podmioty niebędące przedsiębiorcami, dokonywane na potrzeby własne. W ocenie Sądu, takie stanowisko, prowadziłoby do niekonsekwencji ustawodawcy.

Z powyższych względów Sąd uznał, że skarżący dokonał w niniejszej sprawie (krajowego) transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 3 lit. a utd, a wobec tego - w świetle art. 5 ust. 1 utd, w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli drogowej pojazdu - podjęcie i wykonywanie tego transportu wymagało uzyskania odpowiedniej licencji. W tych okolicznościach GITD słusznie, zdaniem Sądu, przyjął wysokość kary 8.000 zł, za brak posiadania licencji w dniu dokonania kontroli, które to naruszenie w dniu wydania zaskarżonej decyzji było sankcjonowane karą w tej wysokości, jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, na podstawie lp. 1.1 zał. nr 3 do utd.

Sąd uznał jednocześnie, że nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy przyjęcie przez organy, że skarżący otrzymał za swoją usługę transportową wynagrodzenie w postaci skoszenia żyta na jego polu, jak i oparcie się organów na zeznaniach skarżącego w charakterze świadka z dnia kontroli [...] czerwca 2013 r. Przyjęcie bowiem późniejszych wyjaśnień skarżącego, w szczególności wyjaśnień o nieodpłatności usługi transportowej, nie zmieniłoby zdaniem Sądu kwalifikacji prawnej usługi transportowej dokonanej przez skarżącego jako transportu drogowego, a nie niezarobkowego przewozu drogowego, czyli przewozu na potrzeby własne.

Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w przyjęciu, że w sprawie doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku o 7 godzin, jak i w przyjętej wysokości nałożonej za to kary pieniężnej 100 zł, oraz 6 razy 200 zł.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. K., zaskarżając to orzeczenie w zakresie, w jakim dotyczy rozstrzygnięcia o karze pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 kpa oraz art. 4 pkt 1, 3 i 4, art. 4 pkt 22 i art. 5a ust. 1 ppsa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu skarżącego - pomimo braku przymiotów ku temu - za przewoźnika, nie zaś za kierowcę wykonującego przewóz, skutkujące uznaniem skarżącego - w miejsce jego córki - za stronę postępowania,

2) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 133 § 1 ppsa poprzez dokonanie ustalenia faktycznego nieznajdującego podstaw w aktach sprawy, jakoby skarżący dokonując przewozu "działał we własnym imieniu powodowany chęcią pomocy córce w prowadzeniu gospodarstwa rolnego", tj. że był przewoźnikiem (nie zaś tylko kierowcą wykonującym przewóz),

3) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 ppsa, poprzez niesłuszne nieuwzględnienie skargi mimo zgłoszonego na rozprawie zarzutu, że stroną postępowania administracyjnego jest córka skarżącego, a nie on sam, co wynika z:

a) ustalonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny takich faktów, jak to, że:

- pojazd, którym wykonywano przewóz, stanowi własność córki skarżącego,

- przewożony ładunek w postaci kombajnu stanowi własność córki skarżącego,

- przewożony kombajn został zakupiony w gospodarstwie rolnym córki skarżącego,

b) wynikającego z powyższego faktu, że skarżący działał nie na swoją rzecz, lecz na rzecz córki, na jej zlecenie i tym samym w jej imieniu, a w konsekwencji działał realizując funkcję kierowcy, a nie przewoźnika,

4) ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu z pkt 2, wyrokowi zarzucono mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 i 134 § 1 ppsa poprzez niesłuszne nieuwzględnienie skargi pomimo ewentualnego - braku dowodowego - w zakresie ustalenia, czy skarżący wykonywał przewóz samodzielnie - jako przewoźnik - czy jako kierowca na prośbę (zlecenie) córki, które to ustalenie jest konieczne dla ustalenia, czy stroną jest skarżący, czyjego córka,

5) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 141 § 4 ppsa, poprzez brak uzasadnienia odmowy uznania, że stroną postępowania administracyjnego jest córka skarżącego, a nie on sam, mimo że WSA wskutek zarzutów podniesionych na rozprawie rozważył ewentualność uznania za przewoźnika w sprawie córki skarżącego - str. 11 uzasadnienia wyroku.

Powołując powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu pod rozwagę bierze jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały kompleksowo wymienione w § 2 powołanego artykułu. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z wad, która mogłaby stanowić o nieważności postępowania sądowego prowadzonego przez WSA w Warszawie, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie znajdują bowiem usprawiedliwienia z podanych niej względów.

W myśl art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis ten nie może być zatem interpretowany w oderwaniu od przedmiotu postępowania administracyjnego i znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. To bowiem na podstawie przepisów prawa materialnego organ administrujący będzie uprawniony do rozstrzygania o sytuacji prawnej adresata i wówczas adresat dysponuje interesem prawnym lub obowiązkiem kwalifikującym go jako stronę postępowania.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była kara pieniężna, której - w myśl art. 92a ust. 1 utd - podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

W świetle przytoczonego przepisu nie ulega zatem kwestii, że stroną postępowania w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest podmiot wykonujący ten przewóz.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - powołując art. 4 pkt 3 lit. a, art. 4 pkt 4 oraz art. 3 ust. 2 pkt 3 utd, Sąd wywiódł, że krajowym transportem drogowym jest każdy przejazd wykonywany przez podmiot niebędący przedsiębiorcą niespełniajacy warunków, o których mowa w pkt 4, tj. warunków niezarobkowego transportu drogowego.

Stanowisko to jest trafne, w myśl bowiem art. 4 pkt 1 i 2 utd transport drogowy (krajowy i międzynarodowy) to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy określonymi ustawa pojazdami.

Według art. 4 pkt 3 lit. a powołanej ustawy, transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Stosownie zaś do pkt 4 zaś, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Z kolei, zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 3 utd – co istotne w świetle twierdzeń skarżącego, że nie jest on przedsiębiorcą - do przewozów drogowych wykonywanych (m.in.) przez podmioty niebędące przedsiębiorcami - stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

Sąd I instancji stwierdzając, z uwzględnieniem powołanych przepisów, że kontrolowanym przejazdem skarżący wykonywał przewóz drogowy oparł się na takich niekwestionowanych okolicznościach, jak fakt, że skarżący - nie będąc przedsiębiorcą -pojazdem należącym do córki przewoził jej kombajn.

Podkreślenia wymaga, że kwestia oceny, kto wykonywał przewóz drogowy, jest kwestią faktu (ustaleń faktycznych sprawy).

Poza sporem zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa załatwienie sprawy wymaga dokonania ustaleń stanu fatycznego, a w tym celu organy zobligowane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, który podlega ocenie zgodnie z art. 80 kpa w granicach prawem przewidzianej swobody.

Ustalenia stanu faktycznego - zgodnie z którymi to skarżący wykonywał przewóz drogowy w rozumieniu art. 92a ust. 1 utd - zarzutem naruszenia wskazanych przepisów kwestionowane nie są, ograniczono się do wskazania w podstawach kasacyjnych art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, nie wiążąc tego zarzutu z przepisami postępowania. Nie twierdzono nawet, by materiał dowodowy był niepełny, by nie poddano go wszechstronnym rozważaniom, ani też że ocena zgromadzonych dowodów była wadliwa i skutkowała błędnym przyjęciem, że strona postępowania jest skarżący.

Niewątpliwie stan faktyczny sprawy nie może być skutecznie zakwestionowany zarzutami naruszenia prawa materialnego. W tym stanie rzeczy zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie podważono, że to skarżący wykonywał przewóz drogowy, zatem zasadnie uznano go za stronę postępowania. Dodatkowo zauważyć trzeba, że zupełnie niezrozumiałe jest objęcie podstawami kasacyjnymi art. 5a utd – dodanego z dniem 15 sierpnia 2013 r. a więc po dacie kontroli, a przy tym dotyczącego podjęcia i wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 4 pkt 22 – nie wskazano, którego z podpunktów przepisu zarzut dotyczy.

Skoro ponadto poza sporem przewóz nie spełniał warunków do uznania go za niezarobkowy przewóz drogowy - określony art. 3 ust. 4 utd - i niesporny jest też fakt naruszenia w dniu przewozu obowiązku posiadania licencji (art. 5 utd w brzmieniu obowiązującym w dniu przewozu) - zastąpionego obowiązkiem posiadania stosownego zezwolenia (art. 5 utd w brzmieniu w dniu wydania kwestionowanych decyzji) - to znaczy, że Sąd I instancji nie miał podstaw by uznać, że kontrolowania decyzja nie odpowiada prawu.

Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwiają też stawiane w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji zarzuty naruszenia przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 przesądzono, że przepis art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), tylko jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taki stan rzeczy w sprawie miejsca nie miał.

Odnośnie zrzutu naruszenia art. 133 § 1 ppsa trzeba wskazać, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" – w rozumieniu tego przepisu - oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania, a przepis art. 133 § 1 ppsa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 711/15).

Także zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa - zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a - nie podważa ustaleń, że skarżący wykonywał przewóz samodzielnie, jako przewoźnik, a nie tylko jako kierowca na prośbę (zlecenie) córki.

Trafny jest bowiem pogląd, że normę art. 134 ppsa można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie gdy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy. Przy pomocy zarzutu naruszenia tego przepisu nie można zatem skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd wojewódzki stanu faktycznego (por. np. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1473/15).

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).