Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 79/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1374/11 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zarządzeniem z dnia 5 lipca 2012 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] października 2011r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący ponownie w sprawie wniósł o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wcześniejsze postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zakończyło się wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt II OZ 549/12 o oddaleniu zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu I instancji odmawiające przyznania mu prawa pomocy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lipca 2012 r. skarżący został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza PPF i odesłania go do Sądu w terminie 7 dni.

Pismem z dnia 31 lipca 2012 r. skarżący poinformował, że nie stać go na ponoszenie wszelkich opłat związanych ze sprawą. Ponadto dodał, iż przesłany formularz PPF jest dla niego niezrozumiały i nie potrafi go wypełnić.

Zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w związku z niezłożeniem wniosku na urzędowym formularzu.

Pismem z dnia 25 października 2012 r. skarżący po raz kolejny wniósł o przyznanie mu prawa pomocy, wobec czego Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wypełnienia urzędowego formularza PPF i odesłania go do Sądu w terminie 7 dni.

Po bezskutecznym upływie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, Referendarz sądowy w dniu 20 grudnia 2012 r. zarządził pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W dniu 28 grudnia 2012r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 20 grudnia 2012 r. podnosząc, że wszystkie wymagane dokumenty zostały już złożone do akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1374/11, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Sąd I instancji stwierdził, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarżący pomimo wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu zaniechał wykonania tego obowiązku, co z kolei uniemożliwia Sądowi rozpoznanie wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący W. D.

W uzasadnieniu zażalenia wywodził, że złożył już w sprawie dokumenty dotyczące wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również złożył już sam wniosek. Z zażalenia wynika, że skarżący nie rozumie dlaczego musi złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) "Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania".

W sprawie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu o którym stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy.

Wywody skarżącego o tym, że składał już w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy i załączył do tego wniosku niezbędne do jego rozpoznania dokumenty, co w jego ocenie uzasadnia twierdzenie o braku konieczności składania ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie mają usprawiedliwionych podstaw. W sprawie, poprzednie postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy zakończyło się postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt II OZ 549/12. Kolejne pismo skarżącego w przedmiocie przyznania mu prawa pomocy, kolejny wniosek o przyznanie tego prawa, powinien zostać również złożony na urzędowym, przewidzianym przez ustawodawcę formularzu. Jest to bowiem wniosek, który inicjuje kolejne postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Jednocześnie jest to postępowanie, w którym przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd ocenia zmianę sytuacji skarżącego, na którą wpływ mają nie tylko okoliczności faktyczne, ale i prawne sprawy, o czym można stronę działającą bez profesjonalnego pełnomocnika pouczyć na podstawie art. 6 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów, w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skoro skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu i pomimo wezwania go do usunięcia tego braku, należało wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.