Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1563/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1563/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Grażyna Firek (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r., sprawy ze skargi B.F., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 24 lipca 2013 r. nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych, - skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 kwietnia 2013 r. nr [...] do [...] na podstawie art. 245 §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania wznowionego postanowieniem z dnia 1 marca 2013 r. nr [...] do [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług zakończonego decyzjami wydanymi przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 11 lutego 2010 r. nr [...] do [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia powyższych decyzji ostatecznych.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 28 stycznia 2013r. B.F. zwrócił się o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lutego 2010r. nr [...] do [...] i nr [...] a pismem z dnia 18 lutego 2013r. uzupełnił złożony wniosek, wskazując jako podstawę wznowienia przesłankę określoną w art. 240 §1 pkt7 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, iż w ocenie podatnika przesłanką do wznowienia jest fakt, iż przedmiotowe decyzje zostały wydane w oparciu o decyzje, które zostały następnie uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012r. sygn. akt IFSK 1451/11.

Postanowieniem z dnia 1 marca 2013r. nr [...] do [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a z uwagi na jednorodność zagadnień postanowił wydać jedno rozstrzygnięcie dotyczące wszystkich okresów rozliczeniowych objętych przedmiotowym wnioskiem.

Po przeanalizowaniu złożonego wniosku uzupełnionego pismem z dnia 18 lutego 2013r. oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej dotyczących określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2005 r. w wyniku wznowienia postępowania, z uwagi na niewystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, jak również brak innych przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 tej ustawy.

Od decyzji tej B. F. wniósł odwołani , zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Krakowie z dnia 11 lutego 2010 r. nr [...] do [...] i utrzymanych tymi decyzjami decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 czerwca 2009 r. o numerach [...] do [...] ewentualnie: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając odwołanie podatnik wskazał, że bezpodstawne jest wydanie łącznej jednej decyzji do wszystkich okresów rozliczeniowych, a rozstrzygnięcia powinny zostać wydane do każdego okresu rozliczeniowego osobno, że przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o błędne ustalenia, które w sposób istotny wpłynęły na końcowe rozstrzygnięcie, z rażącym naruszeniem prawa polegającym na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa, bowiem na mocy prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r. do sygn. akt I FSK 1451/11 uchylone zostały m.in. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej dotyczące zobowiązań podatkowych za okres od kwietnia 2004 r. do grudnia 2004 r., że bezspornym jest, iż zobowiązania z tytułu podatków od towarów i usług przy wyliczeniu metodą szacowania muszą opierać się o poprzedni miesiąc bowiem w przeciwnym wypadku każde zobowiązanie byłoby tożsame, a w niniejszej sprawie kwoty są różne oraz , że na moment wydania przedmiotowych decyzji obowiązywała VI Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG), która nie przewidywała możliwości określenia podstawy i wymiaru podatku VAT w drodze oszacowania; zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą ETS, podstawą opodatkowania z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług stanowi wynagrodzenie rzeczywiście otrzymane z tego tytułu, a wynagrodzenie, o którym mowa powyżej, rozumiane jest jako wartość rzeczywiście otrzymana w każdym konkretnym przypadku, a nie wartość oszacowana według obiektywnych kryteriów; wysokość obowiązku podatkowego określona na podstawie oszacowania winna ulec ponownemu obliczeniu przy zastosowaniu kryteriów przewidzianych prawem wspólnotowym, co tym samym stanowi uzasadnioną przesłankę uchylenia przedmiotowych decyzji.

Decyzją z dnia 24 lipca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy dokonał identycznych ustaleń faktycznych co organ I instancji i odnosząc je do treści art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa uznał, że w sprawie nie zostały spełniona przesłanka określona w pkt 7 , a także żadna inna z pozostałych przesłanek określonych w treści art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa.

W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. F. i zarzucił:

- naruszenie art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997, nr 137, poz. 926 z późn. zm.- dalej o.p.) w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960, nr 30, poz. 169 z późn. zm. - dalej k.p.a.) poprzez oszacowanie podstawy i wymiaru podatku w sposób nieprawidłowy;

- naruszenie art. 240 § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania;

- naruszenie art. 124 o.p. oraz art. 210 § 4 o.p., a przejawiające się w uchybieniu obowiązkowi wskazania w uzasadnieniu faktów, z których w sposób bezsprzeczny wynikać ma niezachodzenie żadnej z przesłanki uprawniającej do wznowienia postępowania oraz wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz "...utrzymane w mocy tym orzeczeniem zaskarżonych decyzji organu pierwszej instancji tj. decyzji nr [...] do [...].", ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł oddalenie skargi i przytoczył ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Nie stwierdzając takich naruszeń, sąd administracyjny skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jej przedmiotem , a zarazem przedmiotem badania przez Sąd w niniejszym postępowaniu była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 lipca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia 16 kwietnia 2013 r., odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 11 lutego 2010 r. nr [...] do [...]w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2005 r.

Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania stanowi jeden z nadzwyczajnym trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Jest to zatem odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz.749). Jak podkreślił WSA w Szczecinie w wyroku z 6 października 2010 r. (sygn. akt I SA/Sz 508/10) zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od tej zasady (tzw. tryby nadzwyczajne) podlegają ścisłej wykładni.

Przedmiotowa instytucja ma na celu zatem stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzja podatkową, jeżeli postępowania podatkowe było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej (zob. B. Gruszczyński, w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyńki, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Warszawa 2009, s. 832.).

Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest jednak kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 3 sierpnia 2009 r., I SA/Gl 175/09; wyrok NSA z 22 maja 2003 r., III SA 2367/01), lecz pozwala dokonać weryfikacji ww. decyzji jedynie pod kątem przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Z treści złożonego wniosku o wznowienie postępowania oraz z przedłożonej wraz z wnioskiem kopii odpisu wyroku NSA z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1451/11 wraz z uzasadnieniem oraz pisma z dnia 18 lutego 2013 r. wynikało, iż skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi z uwagi na fakt , iż decyzje te zostały wydane w oparciu o decyzje uchylone wyrokiem NSA z dnia 8 listopada 2012 r., co , zd. skarżącego winno skutkować uznaniem , że spełniona została przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzja ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na wydanie decyzji. Wspominając w treści ust.7 cyt. Przepisu o "innej decyzji lub orzeczeniu", ustawodawcy chodziło o akt administracyjny lub sądowy, który stanowił szeroko rozumianą podstawę prawą, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Oznacza to, że bez tej "innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym, wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie podatkowej w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego, ukształtowanego albo stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej albo orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo odpada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo zmienia się jego treść. W obu wypadkach zachodzi zatem podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej co do jej istoty.

Z okoliczności faktycznych nin. sprawy wynika, że w dniu 17 stycznia 2006 r. została przeprowadzona w firmie skarżącego kontrola podatkowa działalności gospodarczej prowadzonej w latach 2004-2005, a w jej toku okazało się, że skarżący nie posiada żadnych dokumentów związanych z tą działalnością w postaci ksiąg podatkowych oraz dokumentów źródłowych i wobec braku ewidencji prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wadowicach dokonał oszacowania podstawy opodatkowania. Do wyliczeń organ przyjął zakupy netto wykazane przez podatnika w złożonych deklaracjach podatkowych oraz podana przez podatnika marżę 10%. W wyniku tego otrzymano obrót za cały okres działalności, a obrót za poszczególne miesiące wyliczony został jako iloczyn oszacowanego obrotu za cały okres prowadzonej działalności i proporcji wskazanego przez podatnika obrotu w danym miesiącu do całości wykazanego obrotu. Od oszacowanego w ten sposób miesięcznego obrotu naliczono skarżącemu należny podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące, a w związku z brakiem stosownych dokumentów (faktur lub ich duplikatów) organ zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego w deklaracjach VAT-7 i wydał decyzje nr [...] za miesiące od kwietnia 2004 r. do sierpnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 11 lutego 2010 r. nr [...] do [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcia. Na decyzje te skarżący wniósł skargi do WSA w Krakowie , który wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 733/10 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. oraz wyrokiem I SA/Kr 742/10 w odniesieniu do miesięcy od stycznia do sierpnia 2005 r. oddalił skargi, uznając rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej za prawidłowe. Wyrok z dnia 1 kwietnia sygn. akt I SA/Kr 742/10 uprawomocnił się w dniu 18 czerwca 2011 r., natomiast od wyroku z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn.akt I SA/Kr 733/10 został złożona skarga kasacyjna, po rozpatrzeniu której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1451/11 uchylił zaskarżony wyrok WSA oraz decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. , uznając, iż ostał naruszony przepis art. 70§ 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 orzekł bowiem, iż przepis ten w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie tej rozstrzygnięcia zarówno Dyrektora Izby Skarbowej jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oparte zostały na niekonstytucyjnej podstawie prawnej i wyeliminował je z obrotu prawnego. Powyższe ustalenia faktyczne nie były między stronami sporne i zostały, jako prawidłowe, przyjęte także przez Sąd.

Odnosząc przytoczone okoliczności faktyczne do wskazanych na wstępie tych rozważań zasad stwierdzić należy , iż stanowisko organu co do niespełnienia w nin. sprawie przesłanki z art. 240§ 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa jest prawidłowe. Jak już wskazano, zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na wydanie decyzji, a wspominając o "innej decyzji lub orzeczeniu", ustawodawcy chodziło o akt administracyjny lub sądowy, który stanowił szeroko rozumianą podstawę prawą, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Taka sytuacja w nin. sprawie nie wystąpiła. Orzeczenie na które powołał się skarżący, tj. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r. I FSK 1451/11 zostało wydane w stosunku do decyzji dotyczących rozliczenia podatku VAT za okres od kwietnia do grudnia 2004 r., tj. miesięcy bezpośrednio poprzedzających okres objęty wnioskiem o wznowienie postępowania. Nie stanowi zaś podstawy prawnej do decyzji w podatku od towarów i usług za określony miesiąc decyzja w tym podatku wydana za miesiąc poprzedni. Przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja podatku od towarów i usług określony miesiąc kalendarzowy czyni okresem rozliczeniowym i powoduje, że wydana przez organ podatkowy decyzja w sprawie określenia kwoty zobowiązania podatkowego jest "samodzielnym" aktem administracyjnym, który po jego doręczeniu wywołuje określone w nim skutki prawne.(vide m.in. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FSK 163/07 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl/ ). Tym samym, skoro uchylone wyrokiem NSA decyzje dotyczące rozliczenia podatku VAT za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. nie stanowiły podstawy do wydania decyzji ostatecznych objętych wnioskiem o wznowienie postępowania, to niemożliwym było uznanie, ze wystąpiła przesłanka określona w art. 240§1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z twierdzeń skarżącego wynika, że wpływ uchylonych decyzji na rozstrzygnięcia wydane za następne okresy rozliczeniowe upatruje w zastosowanej metodzie szacowania. Wg skarżącego bowiem zobowiązania w podatku VAT, określone w oparciu o metodę szacowania musza opierać się na ustaleniach dotyczących poprzedniego miesiąca. Tymczasem stanowisko to nie jest prawidłowe. Organ podatkowy dokonując bowiem rozliczenia za miesiące od kwietnia 2004 r. do sierpnia 2005 r. za podstawę przyjął obrót za poszczególne miesiące, wyliczony jako iloczyn oszacowanego obrotu za cały okres prowadzenia działalności i proporcji wykazanego przez skarżącego obrotu w danym miesiącu do całości wykazanego obrotu. Zatem rozliczenie za każdy miesiąc zostało dokonane niezależnie od siebie, a jedynymi wspólnymi elementami decyzji wydanych za kres od kwietnia 2004 r. do sierpnia 2005 r. były stwierdzone nieprawidłowości oraz kwota obrotu wyliczona dla całego okresu i ujmowana do szacowania obrotu za poszczególne miesiące. Ponadto, jak słusznie zauważył organ podatkowy, na rozliczenie podatku VAT w danym okresie rozliczeniowym wpływ może mieć jedynie występująca w poprzednim okresie nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, obniżająca podatek należny za następny okres. Zależność ta jest natomiast całkowicie niezależna od sposobu obliczania podatku za dany miesiąc tj. czy następuje to metodą szacowania bądź inną. Wynika ona bowiem z konstrukcji podatku VAT, którego podstawa jest możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, który został pobrany na wcześniejszym etapie obrotu. W sprawie nin. w rozliczeniu za miesiąc poprzedzający okres, co do którego skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania, nie stwierdzono nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zarówno w złożonej deklaracji, jak i w wydanej decyzji zakończyło się ono określeniem zobowiązania podatkowego, a zatem rozliczenie to nie miało żadnego wpływu na rozliczenie kolejnych miesięcy.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy, skoro nie została spełniona przesłanka z art. 240 §1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa, ani nie zachodziły inne okoliczności, które mogłyby dać podstawę do wznowienia postępowania, Sąd uznał zarzut skargi, odnoszący się do naruszenia art. 240 §1 1 Ordynacji podatkowej za nieuzasadniony.

Za nieuzasadnione uznał Sąd także pozostałe zarzuty skargi. Co do zarzutu naruszenia art. 23 Ordynacji podatkowej, poprzez oszacowanie podstawy i dokonanie wymiaru podatku w sposób nieprawidłowy należy stwierdzić, że w istocie swojej odnosi się do postępowania wymiarowego , zakończonego wydaniem ostatecznych decyzji organu podatkowego nr PP-2/4407-425/09/ABC do 431/09/ABC oraz PP-2/4407-511/09/ABC[...] do [...]. W nin. sprawie nie doszło do ponownego rozpoznania sprawy, bowiem nie stwierdzono by w poprzednio prowadzonym postępowaniu wymiarowym wystąpiła jedna z okoliczności stanowiących przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem przepis będący przedmiotem tego zarzutu nie był stosowny w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji i tym samym nie mógł zostać naruszony. Co do zarzutu skargi dotyczącego uchybienia obowiązkowi w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że treść tego uzasadnienia wskazuje, że organ w postępowaniu odwoławczym dokonał ustaleń faktycznych identycznych jak w decyzji , będącej przedmiotem odwołania oraz dokonał ponownej oceny , czy w sprawie wystąpiły przesłanki będące podstawa do wznowienia postępowania, a stanowisko zajęte przez organ w tym zakresie zostało uzasadnione w sposób wystarczający.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.