Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1042/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2007 r. "E." sp. z o.o. w W. (dalej zwana też "Skarżącą" lub "Spółką)" zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie dotyczącym zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej też dalej "ustawą").

W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, że w ramach planowanej restrukturyzacji grupy kapitałowej, do której należy, planowane jest dokonanie podziału Spółki w trybie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych. Podział nastąpi poprzez wydzielenie i przeniesienie na nowo zawiązaną spółkę części majątku spółki dzielonej, obejmującej prawo wieczystego użytkowania działki gruntu położonej w Warszawie oraz własność posadowionego na tej działce budynku biurowego wraz z funkcjonalnie powiązanymi z tą nieruchomością środkami trwałymi, prawami wynikającymi z umów najmu powierzchni biurowych oraz księgami i dokumentami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym zakresie, jak również z częścią aktywów obrotowych, w tym, w szczególności, z należnościami krótkoterminowymi, środkami pieniężnymi, innymi aktywami pieniężnymi oraz zobowiązaniami funkcjonalnie związanymi z przenoszonymi składnikami majątku. Zdaniem Spółki, wydzielona i podzielona część jej majątku stanowi organizacyjnie i funkcjonalnie powiązany zespół składników majątkowych, w oparciu o który będzie prowadzona niezależna, samodzielna działalność gospodarcza. Skarżąca wskazała również, że majątek otrzymany przez nowopowstałą spółkę wskutek podziału ma posłużyć w przyszłości do prowadzenia działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie wyjaśniła, że zakłada dalsze istnienie spółki dzielonej, której działalność zostanie ograniczona do świadczenia usług polegających na zarządzaniu nieruchomościami oraz, że na skutek podziału przez wydzielenie jedyny wspólnik spółki dzielonej otrzyma nowe udziały w nowo zawiązanej spółce, na skutek przejęcia przez tę spółkę określonej części majątku spółki dzielonej. Tym samym, w ramach omawianego podziału wnioskodawca nie otrzyma od nowo zawiązanej spółki żadnego wynagrodzenia w zamian za wydzielony i przeniesiony majątek. Ponadto Spółka wyjaśniła, że wydzielona nieruchomość została przez nią nabyta w drodze umowy z dnia 24 lutego 2005 r., oraz że przy nabyciu Skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, zaś poniesione nakłady na modernizację i ulepszenie budynku biurowego wyniosły 30, 68% w stosunku do wartości początkowej budynku. Spółka dokonała obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony od wspomnianych wydatków na ulepszenie i modernizację.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zapytała, czy opisana czynność podziału stanowi czynność pozostającą poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji nie spowoduje powstania obowiązku w tym podatku po stronie spółki dzielonej, nowo związanej lub udziałowca spółki dzielonej, oraz – w sytuacji, gdyby jednak Organ uznał, że czynność opisana stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy – wniosła o potwierdzenie, że przeniesienie majątku ze Spółki dzielonej do nowo zawiązaną stanowi czynność zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, do której na podstawie art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 17 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej też zwanej "dyrektywą"), opodatkowanie zostało wyłączone, co na gruncie przepisów krajowych znaleźć miało swój wyraz w art. 6 pkt 1 ustawy.

W ocenie Spółki jej podział przez wydzielenie nie stanowi przejawu działalności gospodarczej ani spółki dzielonej, ani nowo zawiązanej. Tym samym mimo, że obie spółki posiadają formalnie status podatnika VAT, nie będą działać w takim charakterze realizując planowany podział. Podział poprzez wydzielenie części majątku spółki i przeniesienie go na nową spółkę stanowi, zdaniem Skarżącej, wyłącznie czynność restrukturyzacyjną mającą na celu umożliwienie nowo zawiązanej spółce koncentrację na działalności gospodarczej związanej z wydzieloną nieruchomością. Decydując o podziale i przeniesieniu części majątku do nowo zawiązanej spółki udziałowiec korzysta ze swoich uprawnień właścicielskich, które wynikają z posiadanych przez niego udziałów. Spółka wyjaśniła, że nie jest możliwe potraktowanie podziału poprzez wydzielenie jako transakcji gospodarczej. Przeniesienie części majątku spółki dzielonej na spółkę przejmującą, będące skutkiem podziału, stanowi w istocie element dokonywanych przekształceń własnościowych na poziomie udziałowca obu zaangażowanych podmiotów. Ponieważ Spółka dzielona działa w ramach analizowanej instytucji prawnej podziału przez wydzielenie jako bierny przedmiot, a nie podmiot dokonywanych przekształceń, nie można uznać, że może być w tym zakresie postrzegana jako niezależny podmiot transakcji podlegającej opodatkowaniu VAT. Tak więc podział spółki kapitałowej przez wydzielenie i przeniesienie na spółkę nowo zawiązaną części majątku spółki dzielonej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, tzn. wykonując czynność podziału przez wydzielenie, obie spółki, mimo faktu, iż są lub będą podatnikami podatku od towarów i usług, wykonując przedmiotową czynność nie będą działały w charakterze podatnika.

Nawiązując do następnej kwestii Spółka wyjaśniła, że jej zdaniem wyłączenie z opodatkowania, przewidziane w art. 6 pkt 1 ustawy, powinno obejmować każde zbycie przedsiębiorstwa lub jego części pozwalającej na samodzielne, niezależne prowadzenie działalności gospodarczej (przy spełnieniu warunków wskazanych powyżej) i nie może być dodatkowo uzależnione np. od samodzielnego sporządzania bilansu. W konsekwencji wyjaśniła, iż biorąc pod uwagę, iż spółka będzie, jako następca prawny (w odniesieniu do majątku przejętego na skutek podziału), prowadzić przy pomocy przejętego majątku działalność gospodarczą, należy uznać, że do czynności podziału spółki przez wydzielenie nie stosuje się przepisów ustawy. Ponadto wskazała, że w myśl art. 93c § 1 Ordynacji podatkowej osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej, pozostające w związku z przydzielonymi im w planie podziału składnikami majątku.

Minister Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia [...] grudnia 2007 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ stwierdził, iż z przedstawionego przez Spółkę opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby zbywany zespół składników majątkowych był zakładem (oddziałem) samodzielnie sporządzającym bilans. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ani ze zbyciem przedsiębiorstwa, ani ze zbyciem zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, stwierdził brak podstaw do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy. Wyjaśnił, że w związku z tym, iż w sprawie nie znajduje zastosowania wyłączenie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy, również w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 91 ust. 9 ustawy stanowiący, że w przypadku zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału), korekta określona w ust. 1 - 8 (tj. odliczonego podatku) jest dokonywana przez nabywcę przedsiębiorstwa lub nabywcę zakładu (oddziału). W konsekwencji Minister Finansów wyjaśnił, że przeniesienie w drodze sukcesji części majątku Spółki przejmowanej na spółkę przejmującą - mające charakter nieodpłatny - będzie podlegało opodatkowaniu na zasadach określonych przepisami art. 7 ust. 2 ustawy.

W ocenie Ministra w opisanym zdarzeniu przyszłym czynności będą dokonywane przez handlowca (producenta, usługodawcę), o jakim mowa wart. 15 ust. 2 ustawy, i dotyczyć będą majątku trwałego i obrotowego podmiotu, o jakim mowa w ust. 1 powołanego art. 15 ustawy. Organ uznał, iż w sprawie nie ma więc znaczenia, że w rezultacie działań podmiotu majątek gospodarczy został wydzielony do podmiotu innego. W tym względzie stanowisko Spółki o uznaniu czynności za nie stanowiące działalności gospodarczej, uznał za nieprawidłowe.

Minister nie zgodził się również z prezentowanym przez Skarżącą poglądem, iż w sprawie powinien zostać zastosowany wprost art. 19 dyrektywy 112. Wyjaśnił, że przepisy dyrektywy w świetle systemu prawa krajowego nie są przepisami obowiązującymi wprost. Stanowią rodzaj ramowych wytycznych pozwalających na dostosowanie prawodawstwa poszczególnych krajów do pewnych wymogów unijnych. Wskazują na cele, jakie należy osiągnąć, nie ograniczając równocześnie metod i środków ustaw regulujących poszczególne tytuły podatkowe, a ustawa o podatku od towarów i usług reguluje ten sam zakres tematyczny, może jednak niektóre kwestie regulować odmiennie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą interpretację Skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając Ministrowi naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w związku z art. 14b § 1, art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez udzielenie w zaskarżonej interpretacji odpowiedzi co do zdarzenia przyszłego różnego od opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku, niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całej argumentacji przedstawionej we wniosku. Ponadto Spółka zarzuciła Organowi naruszenie art. 15 ustawy w związku z art. 2 ust. 1 dyrektywy poprzez uznanie, iż z tytułu przedmiotowych czynności podziału Spółki przez wydzielenie i wniesienia wydzielonego majątku Skarżąca będzie podatnikiem podatku od towarów i usług, a w rezultacie czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu. Spółka uznała, że Minister naruszył art. 19 dyrektywy w związku z art. 6 pkt 1 ustawy oraz art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do stosowania wprost w przedmiotowej sprawie tego przepisu dyrektywy, jak również przyjęcie, że ze względu na to, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ani ze zbyciem przedsiębiorstwa, ani ze zbyciem zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, brak jest podstaw do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżąca zarzuciła też Ministrowi naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy poprzez uznanie, iż w sprawie będącej przedmiotem wniosku przeniesienie w drodze sukcesji części majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą, mające charakter nieodpłatny, będzie podlegało opodatkowaniu na zasadach określonych przepisami art. 7 ust. 2 ustawy.

Wyrokiem z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 729/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację w całości. Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko Ministra Finansów w kwestii niemożliwości zastosowania w sprawie art. 6 pkt 1 ustawy ze względu na to, że budynek należący do spółki, z prawem wieczystego użytkowania gruntu, nie był użytkowany przez oddział spółki (gdyż taki nie istniał), ani też nie był dla niego sporządzony odrębny bilans roczny. Stąd też zasadnie, w ocenie Sądu, Organ stwierdził, że czynność prawna podziału Spółki, polegająca na zbyciu przedmiotowego budynku wraz z prawem użytkowania wieczystego oraz prawami i zobowiązaniami mającymi swą podstawę w działalności gospodarczej umiejscowionej w tym budynku, nie będzie stanowiła zbycia oddziału spółki samodzielnie sporządzającego bilans. Wskazując, że art. 6 pkt 1 ustawy był skutkiem implementacji art. 19 dyrektywy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Spółki o możliwości stosowania, jako podstawy rozstrzygnięcia, tego przepisu wspólnotowego. Sąd I instancji podkreślił, że art. 19 dyrektywy ma charakter blankietowy i nie stanowi praw podmiotowych dla podatnika. Stąd też skarga w części dotyczącej powyżej opisanych kwestii została uznana za niezasadną.

Za bezzasadne zostały też uznane zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez Organ przepisów postępowania.

Za zasługujący na uwzględnienie uznano natomiast zarzut skargi dotyczący drugiego z pytań interpretacyjnych spółki, dotyczącego art. 15 ustawy, gdyż - zdaniem Sądu I instancji - Minister Finansów naruszył ten przepis ustawy. Pytanie dotyczyło możliwości opodatkowania przekazania przez Spółkę dzieloną (wnioskodawczynię) swoich składników majątkowych w postaci budynku z prawem użytkowania wieczystego gruntu do nowoutworzonej spółki, co łączy się z podziałem jej kapitału zakładowego przez przeniesienie części udziałów na nową spółkę. Zdaniem Ministra Finansów, jak zauważył Sąd, w takim przypadku jest przesądzone, że dochodzi do czynności opodatkowanej, gdyż wyodrębnienie majątku celem przekazania innej spółce tegoż majątku jest działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Spółki, że opisana czynność taką działalnością nie jest, gdyż nie jest ani czynnością producencką, ani handlową i nie jest usługą, czynnością rolniczą i charakterystyczną dla wolnych zawodów. Uznając za konieczne przeanalizowanie zamiaru Spółki, Sąd I instancji stwierdził, że podział, o którym mowa w art. 529 § 1 pkt 4 Ksh, jest związany z przeniesieniem udziałów z jednej spółki do drugiej, co dla spółki dzielonej skutkuje oderwaniem części jej majątku do nowego podmiotu prawnego z jednoczesnym spadkiem ilości i wartości udziałów stanowiących jej kapitał zakładowy, a więc z obniżeniem kapitału zakładowego tej spółki. Majątek spółka przekazuje na skutek stosownej uchwały wspólników, czy akcjonariuszy, pod tytułem darmym. Spółka dzielona nie otrzymuje nic w zamian, za to jej dotychczasowi wspólnicy, czy akcjonariusze, przechodzący wraz z udziałami lub akcjami do nowej spółki, posiadają pokrycie dla swoich praw w uzyskanym od spółki dzielonej majątku, czyli w kapitale spółki. Skoro czynność ta ma charakter nieodpłatny, to – jak uznał Sąd - nie może być czynnością zarobkową, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Nawet jeżeli kapitał zakładowy należy do jednego wspólnika, a wydzielenie ma w konsekwencji przynieść dla niego korzystne rezultaty gospodarcze, podział kapitału jako czynność prawna dla Spółki jest pogorszeniem, a nie polepszeniem sytuacji. W ten sposób, zdaniem Sądu I instancji, czynność z art. 529 § 1 pkt 4 Ksh pozostaje poza dyspozycją art. 15 ust. 2 ustawy. Dlatego ewentualne dalsze dzielenie udziałów w spółce i jej kapitału zakładowego pozostanie również obojętne w świetle art. 15 ust. 2 ustawy. Stąd też Minister Finansów, według Sądu, oceniając czynność podziału majątku Spółki jako czynność opisaną w art. 15 ust. 2 ustawy, naruszył dyspozycję tegoż przepisu, co uczyniło skargę dotyczącą tej części interpretacji indywidualnej Ministra Finansów zasadną.

Z poglądem Sądu I instancji w zakresie niemożliwości zastosowania w sprawie art. 15 ustawy nie zgodził się Minister Finansów, który formułując zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki tego przepisu wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 15 września 2008 r.

W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej Ministra Finansów, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. I FSK 2138/08, uchylił powyższy wyrok w całości.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy uznał, że działalność gospodarcza, o której mowa w tym przepisie, nie obejmuje czynności nieodpłatnych. Niezasadnie stwierdził też, że nieodpłatność skutkuje uznaniem, iż czynność została podjęta w celu niezarobkowym. Tym samym zasadny był, według NSA, zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, gdyż argumenty sformułowane w zaskarżonym orzeczeniu nie przemawiają za słusznością przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tezy, że czynność z art. 529 § 1 pkt 4 Ksh pozostaje poza dyspozycją art. 15 ust. 2 ustawy.

Ponadto NSA zwrócił też uwagę na sprzeczność wydanego wyroku z innym wyrokiem WSA wydanym tego samego dnia, sygn. III SA/Wa 728/08, w sprawie ze skargi Spółki. W sprawie tamtej Sąd badał zasadność stanowiska Skarżącej, iż ta sama czynność podziału Spółki przez wydzielenie i przeniesienie majątku na spółkę nowopowstałą, nie stanowi przekazania towarów bez wynagrodzenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2, ani nieodpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy. Stan faktyczny tych spraw był zatem tożsamy. W wyroku w sprawie III SA/Wa 728/08 Sąd uznał, że przeniesienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu ze Spółki dzielonej na istniejącą lub nowopowstałą wypełnia dyspozycję art. 8 ust. 2, zaś własności budynku – art. 7 ust. 2 ustawy. Skarga Spółki w tamtej sprawie została oddalona. Stąd też niemożliwe było pogodzenie poglądów wyrażonych w tamtym wyroku, z poglądem wyrażonym w wyroku zaskarżonym w niniejszej sprawie.

NSA podkreślił, że wyrok w sprawie III SA/Wa 728/08 jest prawomocny, co ma istotne znaczenie ze względu na art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć na wstępie należy zasadę wynikającą z art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według tego przepisu sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną przez NSA.

W wyroku z dnia 25 lutego 20010 r. NSA uznał po pierwsze za błędny pogląd Sądu I instancji, iż z racji nieodpłatnego i niezarobkowego charakteru podziału Spółki, mającego za podstawę art. 529 § 1 pkt 4 Ksh, czynność ta pozostaje, ze względów przedmiotowych, poza dyspozycją art. 15 ust. 2 ustawy. Cel zarobkowy został przypisany przez ustawodawcę tylko wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły. Cel zarobkowy nie jest natomiast wymieniony jako element konieczny dla działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 zdanie 1 ustawy. Co więcej – NSA zauważył, że czynność nieodpłatna może być wykonana dla celów zarobkowych. W konkluzji tej części rozważań NSA ocenił jako zasadny zarzut skargi kasacyjnej Ministra Finansów, iż Sąd Wojewódzki w wyroku z dnia 15 września 2008 r. w sprawie o sygn. III SA/Wa 729/08 naruszył art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, gdyż czynność z art. 529 § 1 pkt 4 Ksh podlega dyspozycji art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Po drugie jednak w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. wskazano na zasadę wynikającą z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli na zasadę związania sądu administracyjnego prawomocnym orzeczeniem w danej sprawie – orzeczenie takie wiąże nie tylko konkretne strony i sąd, który je wydał, ale też inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Według NSA rozbieżność poglądów wyrażonych w sprawie o sygn. III SA/Wa 729/08 względem sprawy o sygn. III SA/Wa 728/08, zakończonej prawomocnym wyrokiem, jest niedopuszczalna.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego ponownie orzekającego w tej sprawie ta rozbieżność, jak należy zinterpretować pogląd NSA, stanowi nie tylko niezręczność podważającą zaufanie podatnika do Państwa, które w tożsamym stanie faktycznym, prawnym, wobec tego samego wnioskodawcy pytającego w istocie o tę samą sprawę (choć z nieco innego punktu widzenia) i w tym samym czasie, wydaje dwa różne orzeczenia. Rozbieżność ta wprost godzi w istotę instytucji związania prawomocnym wyrokiem, wynikającą z art. 170 ppsa. Skoro bowiem w wyroku o sygn. III SA/Wa 728/09 Sąd prawomocnie uznał, że opisana czynność przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu na spółkę istniejącą lub nowoutworzoną wypełnia dyspozycję art. 8 ust. 2, zaś przeniesienie własności budynku – art. 7 ust. 2 ustawy, to niedopuszczalne w świetle art. 170 ppsa było równoległe uznanie w sprawie o sygn. III SA/Wa 729/08, niezależnie od wszystkich argumentów merytorycznych, że czynność ta nie podlega opodatkowaniu.

W tej sytuacji Sąd orzekający w niniejszej sprawie zmuszony jest pominąć wszelkie inne zarzuty skargi, w tym nie może odnieść się do zarzutu ewentualnej nielegalnej niezgodności art. 6 pkt 1 ustawy (w brzmieniu do dnia 1 grudnia 2008 r.) z art. 19 dyrektywy 112. Prawomocnie orzeczono już bowiem, że taka nielegalna sprzeczność nie istnieje.

Skoro zatem z wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2010 r. oraz z wyroku WSA w Warszawie o sygn. III SA/Wa 728/08 wynika, że:

1) podział Spółki w trybie art. 529 § 1 pkt 4 Ksh podlega dyspozycji art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług,

2) podział taki wypełnia dyspozycję - w zależności od zbywanego przedmiotu - albo art. 7 ust. 2 albo art. 8 ust. 2 ustawy,

3) do przedmiotowego podziału nie ma zastosowania art. 6 pkt. 1 ustawy (w brzmieniu z dnia wydania interpretacji),

- to Sąd orzekający w niniejszej sprawie mógł jedynie skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalić.

Z tego też względu, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji.