Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 390/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta L. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] odmawiające sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. nr [...], stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto L. udziału w wysokości [...] części we współwłasności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW NR [...] i KW Nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości nr [...], która stanowi integralną część decyzji.

Organy orzekające ustaliły następujący stan faktyczny i prawny.

Prezydent Miasta L. wystąpił z wnioskiem do Wojewody [...] o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w w/w decyzji komunalizacyjnej poprzez wpisanie w jej sentencji właściwych oznaczeń geodezyjnych nieruchomości, gdyż powołane w decyzji oznaczenia geodezyjne nie odnoszą się do terenu o nabycie którego wystąpiła Gmina Miasto L. tj. do nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz działka nr [...] o pow. [...] m2 uregulowanej na dzień złożenia wniosku komunalizacyjnego w księdze wieczystej KW Nr [...].

Organ I instancji rozpatrując sprawę uznał, iż nie zachodzą przesłanki określone w art. 113 § 1 kpa, gdyż w decyzji komunalizacyjnej nie popełniono oczywistej omyłki pisarskiej.

Wojewoda [...] wydał kwestionowaną decyzję zgodnie z zaleceniami Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. nr KKU – [...], z której wynika, że przedmiotem komunalizacji powinna być cała działka nr [...] lub jej część, w wyniku czego z dniem 27 maja 1990 r. powstałaby współwłasność Skarbu Państwa i Miasta L. w częściach ułamkowych. Organy I instancji wskazały, iż w toku przeprowadzania postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej ustalono, iż w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość uregulowana była w KW Nr [...] i KW Nr [...] oraz oznaczona była w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2 , przy czym dokumentacją inwentaryzacyjną objęta była tylko część tej nieruchomości odpowiadająca istniejącym w dacie jej sporządzania działkom nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2. W związku z powyższym w sentencji decyzji komunalizacyjnej został określony udział nieruchomości wynikającej ze stosunku całej powierzchni nieruchomości, istniejącej w dniu 27 maja 1990 r. do powierzchni objętej dokumentacją inwentaryzacyjną. Dane zaś dotyczące zapisów geodezyjnych nieruchomości oraz uregulowania jej w księgach wieczystych zostały zawarte w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] stanowiącej integralną część decyzji.

Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. zażalenie złożył Prezydent Miasta L.

Rozpatrując zażalenie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podniosła, że tryb prostowania oczywistych omyłek pisarskich, opisany w art. 113 § 1 kpa nie ma zastosowania w sytuacji, gdy organ uważa, że nie popełnił omyłki, a spór o określenie geodezyjne nieruchomości w niniejszej sprawie nie ma charakteru sporu co do omyłki, a sporu co do istotnych merytorycznie elementów decyzji.

Skargę na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miasto L. zarzucając mu naruszenie art. 107 § 1 kpa oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) wnosząc o jego uchylenie jak i o uchylenie postanowienia go poprzedzającego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zdaniem skarżącej brak wpisu w sentencji decyzji komunalizacyjnej obecnego oznaczenia nieruchomości stanowi oczywistą omyłkę, która polega na pominięciu podstawowej informacji, dotyczącej oznaczenia geodezyjnego komunalizowanych gruntów, które w sytuacji wpisu tylko danych archiwalnych nie są spójne z kartą inwentaryzacyjną nr [...], stanowiącą integralną część decyzji.

Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem, gdyż pozostawia w obrocie prawnym decyzję komunalizacyjną Wojewody [...] naruszającą art. 107 § 1 kpa, ponieważ nie jest możliwe zidentyfikowanie mienia, którego miałaby ona dotyczyć.

Brak sprostowania decyzji komunalizacyjnej uniemożliwia ujawnienie prawa własności Gminy Miasta L. do tej nieruchomości .

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Zgodnie z art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez organ decyzjach. Podkreślić należy, że ustawodawca nie daje ustawowej definicji pojęć zawartych w powyższym przepisie. W orzecznictwie przyjęto znaczenie tych pojęć, a mianowicie – błąd pisarski – to widoczne wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie wyrazu lub wyrazów, przy czym nie miało ono wpływu na merytoryczną treść decyzji, zaś błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Z kolei dopuszczenie na podstawie tego przepisu prostowanie oczywistych omyłek dotyczy wyłącznie omyłek co do istoty stojących na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegającymi na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ, a zostało to wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Oczywistość błędu w rozumieniu analizowanego przepisu winna wynikać z natury, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia w tej formie bowiem nie jest możliwe tego rodzaju ingerowanie w treść aktu administracyjnego, które co do zasady mogłoby przyczynić się do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w akcie. W trybie art. 113 § 1 kpa nie podlegają sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Zmiana postanowienia wyrażonego w decyzji, chociażby nawet powziętego na skutek błędu, nawet wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym – nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki, których dotyczy art. 113 § 1 kpa (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 863/00).

W związku z powyższym zasadnie organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż niedopuszczalne było sprostowanie decyzji komunalizacyjnej poprzez wpisanie aktualnych oznaczeń geodezyjnych skomunalizowanej nieruchomości w miejsce jej oznaczeń archiwalnych istniejących w dniu 27 maja 1990 r., gdyż byłoby to w zasadzie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co jest w trybie art. 113 § 1 kpa niedopuszczalne, ponieważ wkraczałoby w zakres merytoryczny decyzji. Sprostowanie decyzji nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy też jej ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego.

Istota omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 kpa leży w tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską.

Tymczasem z akt rozpoznawanej sprawy oraz z treści decyzji komunalizacyjnej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż organ komunalizaccyjny w pełni świadomie wskazał w sentencji decyzji oznaczenie archiwalne komunalizowanej nieruchomości istniejące w dniu 27 maja 1990 r., wskazując jednocześnie w uzasadnieniu swojej decyzji aktualne oznaczenie geodezyjne skomunalizowanego mienia.

W związku z powyższym nie doszło w niniejszej sprawie do popełnienia omyłki, która mogłaby być sprostowana w trybie art. 113 § 1 kpa, a spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w decyzji komunalizacyjnej organ winien wskazać mienie według aktualnych oznaczeń geodezyjnych, czy też według oznaczeń geodezyjnych istniejących w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

Spór ten jednakże nie może być rozstrzygnięty w trybie art. 113 § 1 kpa, gdyż spowodowałoby to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.