Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 383/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt

SENTENCJA

Dnia 8 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawiew dniu 24 listopada 2004 roku sprawy ze skargi M. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1/ uchyla zaskarżone orzeczenie, 2/ orzeka, iż zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [..] z dnia[..]. Komendant Powiatowy Policji w P. na podstawie art.135 j ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji/Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm./ uznał M. P. winnym tego, że mimo uzyskania w dniu 5 grudnia 2003 r. zwolnienia lekarskiego z tytułu niezdolności do pracy na okres 8 dni, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku zdania na przechowanie do dyżurnego jednostki policji broni służbowej naruszając w ten sposób dyscyplinę służbową, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 20 ust. 4 zarządzenia Nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż M. P. w dniu 5 grudnia 2003r. naruszył dyscyplinę służbową poprzez nie dopełnienie obowiązku zdania na przechowywanie do dyżurnego jednostki policji broni służbowej przed udaniem się na zwolnienie lekarskie. Czyn ten stanowi naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. .2 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, a obowiązek zdawania i przechowania broni palnej przed udaniem się na zwolnienie lekarskie przez policjantów przechowujących broń w miejscu zamieszkania bądź w użytkowanej przez siebie w miejscu pełnienia służby wynika z § 20 ust. 4 zarządzenia Nr 2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów.

Mimo, że czyn M. P. nie spowodował żadnych negatywnych skutków dla służby i innych funkcjonariuszy to po raz czwarty w ciągu ostatniego roku czasu naruszył on dyscyplinę służbową skutkującą wymierzeniem kary dyscyplinarnej a obecne przewinienie dyscyplinarne popełnił przed zatarciem kary dyscyplinarnej surowej nagany. W związku z czym wymierzenie M. P. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest adekwatne do stopnia zawinienia. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji orzeczenia.

Odwołanie od wymienionego orzeczenia złożył M. P. podnosząc, iż § 20 ust. 3 zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji nie stanowi czy policjant przed udaniem się na zwolnienie lekarskie ma obowiązek każdorazowego zdania broni służbowej. Ponadto § 11 pkt 3 lit. d tego zarządzenia dopuszcza przechowywanie broni palnej przez policjanta w podanych okolicznościach, zabrania jedynie posiadania broni przy sobie w okresie zwolnienia lekarskiego. W konkluzji odwołujący wnosił o umorzenie postępowania.

Orzeczeniem nr [..] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art.135n ust.4 pkt.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji/Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm./ utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż szczegółowe zasady przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów reguluje zarządzenie Komendanta Głównego Policji nr 6/2000 z dnia 16 maja 2000 roku. Zgodnie z § 20 pkt 4 tego zarządzenia policjanci zarówno przechowujący broń palną krótką w miejscu służby, w użytkowanej przez siebie szafie pancernej, jaki i policjanci przechowujący broń w miejscu zamieszkania zdają broń palną krótką na przechowanie przed udaniem się na urlop i zwolnienie lekarskie. Przepis nie wprowadza żadnych odstępstw czy wyjątków od tej reguły. Zarzuty odwołującego nie zasługują na uwzględnienie zaś organ I instancji prawidłowo orzekł karę dyscyplinarną wobec M. P. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M. P..

Skarżący podniósł, iż nie został zapoznany z treścią zarządzenie nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000r. Wymierzona kara dyscyplinarna winna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień przewinienia obowiązków, pobudki działania oraz dotychczasowy przebieg służby zaś zaskarżone orzeczenie nie spełnia tych wymogów. W ocenie skarżącego z § 20 zarządzenia nr 6 nie wynika obowiązek zdania broni przed udaniem się na zwolnienie lekarskie. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga M. P. jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji naruszył przepis postępowania administracyjnego a mianowicie art.7, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm./. Zgodnie z treścią art.132 ust.1 wymienionej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

W myśl art.132 ust.2 cytowanej ustawy naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Zgodnie zaś z treścią art.132 ust.3 pkt.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

Okolicznością niesporną jest fakt, iż M. P. udając się na zwolnienie lekarskie w dniu 5 grudnia 2003r. nie zdał do depozytu broni służbowej. Stanowi to naruszenie przepisu § 20 ust.4 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów/Dziennik Urzędowy Komendy Głównej Policji nr 6 poz.38/.

Okolicznością sporną w rozpoznawanej sprawie jest natomiast to czy skarżący został zapoznany z obowiązkiem wynikającym z treści § 20 ust.4 wymienionego zarządzenia. M. P. w postępowaniu administracyjnym podniósł bowiem, iż nie znał zasad przechowywania broni służbowej w razie udania się na zwolnienie lekarskie gdyż nie został zapoznany z zarządzeniem z dnia 16 maja 2000r. Podniósł nadto, iż zarządzenie to nie zostało opublikowane w dzienniku ustaw i nie było ogólnie dostępne. Organy administracji nie wyjaśniły tej kwestii w dostateczny sposób. Odpowiadając na zarzut skarżącego podniesiono, iż M. P. został zapoznany z treścią zarządzenia na naradach służbowych w dniach 5 grudnia 2000r. i 15 lutego 2001r. i wynika to zapisów w "zeszycie kontroli i oceny pracy, narad i odpraw policjantów Komendy Powiatowej Policji w Uniejowie". W aktach administracyjnych brak jest jednak tego zeszytu. Nie wiadomo zatem czy skarżący rzeczywiście uczestniczył w tych naradach a jeżeli tak to czy był na nich zapoznawany z obowiązkami wynikającymi z zarządzenia z dnia 16 maja 2000r. Skoro M. P. kwestionował fakt zapoznania go z treścią tego zarządzenia to należało wyjaśnić, że rzeczywiście został on z nim zapoznany. Należało zatem załączyć zeszyt kontroli i oceny pracy policjantów w części dotyczącej narad w dniach 5 grudnia 2000r. i 15 lutego 2001r. bądź protokoły z tych narad. Organy administracji jednak tego nie uczyniły co uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Nie można bowiem sprawdzić prawidłowości twierdzeń skarżącego w tym zakresie skoro w aktach sprawy nie ma dokumentów na które powołuje się organ administracji.

Nadto nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia wymierzenia kary dyscyplinarnej. Organy administracji orzekły karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku przyjmując jako okoliczność wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary fakt, iż skarżący w ciągu ostatniego roku po raz czwarty naruszył dyscyplinę służbową zaś obecne przewinienie zostało popełnione przed zatarciem kary "surowej nagany". W aktach sprawy brak jest jednak poprzednich orzeczeń o ukaraniu. Nie wiadomo zatem kiedy były wymierzane poprzednie kary, czy były to orzeczenia ostateczne oraz czy rzeczywiście obecne przewinienie zostało popełnione przed zatarciem kary "surowej nagany". Okoliczność czy skarżący był wcześniej karany dysplinarnie i czy obecnie naruszył dyscyplinę służbową przed zatarciem kary "surowej nagany" ma istotne znaczenie dla wymierzenia kary w rozpoznawanej sprawie. Organy administracji nie wyjaśniły jednak kiedy i za co skarżący był uprzednio karany.

Reasumując sąd uznał, iż organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób okoliczności faktycznych jak również w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego czym naruszyły przepisy postępowania określone w art.7, 77 § 1 i 80 kpa. Uchybienia jakich dopuściły się organy administracji są istotne i miały one istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt.1c./ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił zaskarżone orzeczenie.

Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona sąd, na podstawie art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., wstrzymał wykonanie zaskarżonego orzeczenia do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uzupełnić postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia czy skarżący był rzeczywiście zapoznany z obowiązkami wynikającymi z przepisu § 20 ust.4 zarządzenia z dnia 16 maja 2000r. oraz czy i ewentualnie kiedy był on wcześniej karany. Dopiero po zebraniu całego materiału dowodowego organ administracji winien dokonać wnikliwej jego oceny a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.