Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 45/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art 247
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy L. B. w sprawie ze skargi na bezczynność Rzecznika Ubezpieczonych polegającą na nie doręczeniu polisy OC postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Skarżący – L. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rzecznika Ubezpieczonych (aktualnie Rzecznika Finansowego) polegającą na nie doręczeniu polisy OC. W uzasadnieniu wskazał, że jej przedmiotem jest "Bezczynność Rzecznika Ubezpieczonych w przedmiocie doręczenia [...] kopii polisy ubezpieczeniowej obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej (OC) Szpitala Specjalistycznego w C., ul .[...]". Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania strony skarżącej. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 573). W związku z powyższym ustalenie, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. w sytuacji rozpatrywania wniosku o prawo pomocy determinuje odmowę uwzględnienia takiego wniosku w oparciu o art. 247 p.p.s.a. Inaczej brak właściwości sądu administracyjnego w danej sprawie (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) czyni koniecznym stwierdzenie oczywistej bezzasadności skargi co w konsekwencji uzasadnia także odmowę przyznania prawa pomocy, jeśli w rozpatrywanej sprawie wniosek o prawo pomocy został złożony (por. postanowienie NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 560/16, CBOIS).

Reasumując, w ocenie Sądu skarga w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.