Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1063/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 1 lutego 2007r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2006r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1063/06

Uzasadnienie

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w S. orzeczeniem z dnia [...] 2005 r. nr [...] orzekła o niezdolności do zawodowej służby wojskowej kapitana D. G. W rozpoznaniu jako schorzenie powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej organ wskazał padaczkę z napadami uogólnionymi i objawami maksymalnymi, tj. chorobę ujętą w § 65 pkt 2 wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami państwa stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z dnia 14.06.2004 r. Nr 133 poz. 1422). Jako schorzenia współistniejące organ powołał reakcje nerwicowe (§ 66pkt 2), przebyte w 2004 r. złamanie guzka większego szyjki kości ramieniowej lewej /leczone operacyjnie/ ze zwichnięciem lewego stawu barkowego oraz guzka większego kości ramieniowej prawej ze zwichnięciem prawego stawu barkowego upośledzające sprawność ruchową (§ 77pkt 3), astmę oskrzelową sporadyczną (§ 35 pkt 4), krótkowzroczność obu oczu (§ 13 pkt 1), nieznaczne upośledzenie rozróżniania barw (§ 14 pkt 5), zespół bólowy szyjny na podłożu niestabilności C 4-C7 oraz zespół bólowy lędźwiowo – krzyżowy w przebiegu niewielkiej retrospondylolistezy L5/S1 (§ 62 pkt 1 § 34 pkt 2, wypadanie przedniego płatka mitralnego do lewego przedsionka ze śladowa falą zwrotną (§ 38 pkt 13), braki w uzębieniu (§ 24 pkt 2).

W wyniku wniesionego odwołania przez D. G. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wydała orzeczenie nr [...], w którym uznała skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej z powodu padaczki z napadami uogólnionymi i objawami maksymalnymi (§ 65 pkt 2). Dodatkowo jako schorzenie powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej Komisja dodała, zakwalifikowane przez organ I instancji jako schorzenie współistniejące, schorzenie przebytego w 2004 r. złamanie guzka większego szyjki kości ramieniowej lewej /leczone operacyjnie/ ze zwichnięciem lewego stawu barkowego oraz guzka większego kości ramieniowej prawej ze zwichnięciem prawego stawu barkowego upośledzające sprawność ruchową z tą różnicą, że zgodnie z wykazem chorób schorzenie to zakwalifikowano do § 77pkt 4, a nie tak jak to uczynił organ I instancji do § 77pkt 3.

W wyniku wniesionej skargi przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 248/06 stwierdził nieważność zaskarżonego orzeczenia organu II instancji z uwagi na niezastosowanie przez organ w postępowaniu odwoławczym trybu zawartego w art. 138 kpa.

Po wyroku Sądu, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wydała orzeczenie nr [...] z dnia [...] 2006 r., w którym uchyliła orzeczenie TWKL w S. z dnia [...] 2005 r. nr [...] i orzekła o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej z powodu takich schorzeń jak :

- padaczka z napadami uogólnionymi i objawami maksymalnymi (zgodnie z wykazem chorób schorzenie to zakwalifikowano do § 65 pkt 2),

- przebyte w 2004 r. złamanie guzka większego szyjki kości ramieniowej lewej /leczone operacyjnie/ ze zwichnięciem lewego stawu barkowego oraz guzka większego kości ramieniowej prawej ze zwichnięciem prawego stawu barkowego upośledzające sprawność ruchową (zgodnie z wykazem chorób schorzenie to zakwalifikowano do § 77pkt 4).

W ocenie organu zwłaszcza to ostatnie schorzenie czyni skarżącego trwale niezdolnym do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Organ pouczył skarżącego, że od orzeczenia powyższego w zakresie stopnia zdolności do służby wojskowej przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarga natomiast nie przysługuje w zakresie ustalenia związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową.

D. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2006r., nr [...]. W skardze zażądał stwierdzenia nieważności orzeczeń obydwu instancji lub ewentualnie ich uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego i zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu:

1. naruszenie art. 138 ust. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wskazanie w treści zaskarżonej decyzji czy organ II instancji uchyla decyzję organu I instancji w całości albo w części,

2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji zawierającej wadę, powodująca jej nieważność z mocy prawa, a mianowicie poprzez nie wskazanie w treści zaskarżonej decyzji czy organ II instancji uchyla decyzję organu I instancji w całości albo w części,

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach poprzez nie przeprowadzenie ponownych badań lekarskich skarżącego z uwagi na przebyte dwa lekkie ataki padaczki w okresie między wydanym orzeczeniem TWKL w S. , a wniesionym odwołaniem.

4. naruszenie art. 10 § 1 kpa w zw. z art. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do opinii Adiunkta Kliniki Neurologii [...] w B,

5. naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez nie zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i całościowy, a w szczególności poprzez nie zasięgnięcie przez organ II instancji opinii lekarza psychiatrii.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004, Nr133, poz.1422 ze zm.) został określony wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej. Wykaz ten stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia i ustala schorzenia, których rozpoznanie przez wojskową komisję lekarską ma bezpośredni wpływ na orzeczenie o zdolności lub niezdolności do służby wojskowej żołnierza.

W rozpoznawanej sprawie schorzenie przebyte przez skarżącego w 2004 r. , jakim było złamanie guzka większego szyjki kości ramieniowej lewej /leczone operacyjnie/ ze zwichnięciem lewego stawu barkowego oraz guzka większego kości ramieniowej prawej ze zwichnięciem prawego stawu barkowego upośledzające sprawność ruchową, zgodnie z wykazem chorób zostało zakwalifikowane do § 77pkt 4 wyżej cytowanego rozporządzenia. Jest to choroba, która całkowicie dyskwalifikuje skarżącego do dalszego pełnienia służby. Ta jednostka chorobowa zgodnie z wykazem chorób i ułomności uwzględnianym przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej zgodnie z do § 77pkt 4 grupą II kolumną 5 uznana została za schorzenie stanowiące podstawę do orzeczenia o niezdolności do zawodowej służby wojskowej.

Rozpoznaną chorobę potwierdza dokumentacja medyczna, a skarżący nie podważa istnienia powyższego schorzenia w pismach procesowych w trakcie prowadzonego postępowania przed komisjami lekarskimi. Ma rację zatem organ wywodząc, że o przydatności skarżącego do dalszego pełnienia służby właśnie zadecydowało schorzenie wymienione w § 77pkt 4.

Padaczka z napadami uogólnionymi i objawami maksymalnymi, jako choroba ujęta § 65 pkt 2 w grupie II, kolumnie 5 wykazu została zakwalifikowana jako schorzenie dające podstawę do orzeczenia żołnierza za niezdolnego lub zdolnego do zawodowej służby wojskowej.

W ocenie Sądu wystąpienie u skarżącego dwóch jednostek chorobowych ujętych § 77 pkt 4 i § 65 pkt 2 stanowiło na podstawie przepisów prawa podstawę do orzeczenia o niezdolności do dalszego pełnienia służby zawodowej przez skarżącego.

Skarżący został przez organ pouczony o możliwości zaskarżenia orzeczenia do sądu administracyjnego w zakresie zdolności do służby wojskowej. W pouczeniu orzeczenia RWKL w B. poinformowano skarżącego, że nie przysługuje jemu skarga do sądu administracyjnego w zakresie związku schorzenia ze służbą.

Pouczenie zawarte w orzeczeniu RWKL odpowiada przepisom prawa, gdyż orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dzielą się na dwie odmienne grupy.

Pierwsza, obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby , co znajduje umocowanie w art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby i podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego .

Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych . Orzeczenia te swoje umocowanie znajdują w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz.U. z 2003, Nr 83, poz.760) oraz ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, z późn. zm.).Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego.

Pogląd w tym zakresie zawarł także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 maja 2006r. sygn. akt II SA/Bd 248/06 , w którym powołując się na treść art. 21 ust. 1 i 3 oraz art. 31 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin wykazał , że prawo do zaopatrzenia emerytalnego ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny i od tej decyzji przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Ocena prawna zawarta w powyższym wyroku jest wiążąca przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy na mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania oraz obarczenia orzeczenia wadą stwierdzenia nieważności zawartą w art. 156 § 1 pkt 7 Kpa stwierdza, że nie podziela stanowiska skarżącego w tym zakresie.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 2 powyższej ustawy stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż rozpoznane schorzenia świadczą o braku przydatności skarżącego do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej. Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Brak zawarcia w orzeczeniu stanowiska organu, że poprzedzająca decyzja została uchylona w całości przy dokładnym wskazaniu daty wydanego orzeczenia oraz jej numeru nie stanowi naruszenia przepisów postępowania. Rozstrzygnięcie zaskarżonego orzeczenia w swojej treści nie narusza przepisu art. 138 § 1, pkt 2 Kpa.

W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego za całkowicie nieuzasadniony Sąd uznaje zarzut wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, iż zaskarżone orzeczenie zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis ten odsyła bowiem do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych. Przepisy materialne muszą jednak w sposób wyraźny przewidywać w tej sytuacji sankcję nieważności (por. B. Adamiak, Nieważność aktu prawa miejscowego a wadliwość decyzji administracyjnej, PiP 2002, z. 9, s. 21 i n.; por. też wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1982 r., za: E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 556.

W rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka wskazana przez skarżącego.

W świetle powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku.