Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2026/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska, NSA Cezary Pryca (spr.), Protokolant Ewelina Dębna, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi Zarządu Powiatu w O. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie komunalizacji oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA 2026/02

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2002 roku numer [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2001 roku numer [...] Ministra Skarbu Państwa o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 1999 roku numer [...] Wojewody [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że w dniu 1 stycznia 1999 roku zabudowana nieruchomość położona w O. przy ulicy [...], dla której jest urządzona księga wieczysta Kw. [...], stanowiła własność Skarbu Państwa i była w zarządzie Wojewody [...].

Decyzją z dnia [...] marca 1999 roku numer [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wygasił trwały zarząd do nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...] przysługujący Wojewodzie [...].

Po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Powiatu O., decyzją z dnia [...] lipca 1999 roku numer [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art.60 ustawy z dnia 13 października 1998 roku- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 133, poz.872 ze zmianami), odmówił stwierdzenia, iż Starostwo O., z dniem 1 stycznia 1999 roku nabyło z mocy prawa własność zabudowanej nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...], składającej się z działki gruntu oznaczonej numerem [...] o powierzchni 0,0726 hektara.

Nieruchomość położona w O. przy ulicy [...] jest zabudowana budynkiem administracyjnym-biurowym, który to budynek do dnia 31 grudnia 1998 roku był siedzibą Urzędu Rejonowego w O., a od dnia 1 stycznia 1999 roku jest siedzibą Starostwa Powiatowego w O..

W dniu 5 listopada 1999 roku Zarząd Powiatu O. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o nabycie, w trybie art.64 ustawy z 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przez Starostwo Powiatowe w O. własności nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...].

I SA 2026/02

Realizując orzeczenie Społecznej Komisji Rewindykacyjnej w W. z [...] czerwca 1997 roku, aktem notarialnym z [...] stycznia 2000 roku repertorium [...] Skarb Państwa przekazał Regionowi [...] "S." w użytkowanie wieczyste działkę gruntu położoną w O. oraz przeniósł na rzecz w/w podmiotu własność budynku znajdującego się na tej działce gruntu.

Decyzją z dnia [...] grudnia 1999 roku numer [...] Wojewoda [...], działając w oparciu o art.64 ustawy z 13 października 1998 roku- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, orzekł o odmowie przekazania Powiatowi O. prawa własności do nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...].

W dniu 30 października 2000 roku Starosta Powiatu O. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 1999 roku numer [...] Wojewody [...].

Decyzją z [...] maja 2001 roku numer [...] Minister Skarbu Państwa odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z [...] grudnia 1999 roku numer [...] Wojewody [...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2002 roku numer [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2001 roku numer [...] Ministra Skarbu Państwa.

Na decyzję z dnia [...] lipca 2002 roku numer [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Zarząd Powiatu w O.. Strona skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła zarzut naruszenia art.107 § 1 k.p.a., polegający na braku w uzasadnieniu decyzji oznaczenia przesłanek rozstrzygnięcia oraz oceny faktów ustalonych w toku postępowania przez organ orzekający.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa podtrzymał swoją argumentacje zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia o charakterze procesowym . Po pierwsze stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

I SA 2026/02

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest samodzielnym rodzajem postępowania administracyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji nie następuje z mocy samego prawa, a przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wymieniają jedynie przyczyny pozwalające na wszczęcie postępowania administracyjnego (na wniosek lub z urzędu) o stwierdzenie nieważności. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie nieważności z powodu jej wad istniejących od dnia jej wydania, a więc ze skutkiem ex tunc. Wskazać więc należy, że z uwagi na to, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art.16 § 1 k.p.a.) koniecznym jest bezsporne ustalenie, że decyzja ostateczna poddana nadzwyczajnej kontroli ( w zakresie objętym treścią art.156 § 1 k.p.a.) dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. Kasacyjny charakter decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji administracyjnej powoduje, że decyzja, której nieważność stwierdzono, przestaje funkcjonować w obrocie prawnym ze skutkiem wstecznym. Istotne jest także i to, że dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art.156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny oraz stan prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie

I SA 2026/02

administracyjne o stwierdzenie nieważności. (vide wyrok NSA z 29.06.2001 r I S.A. 2134/99 niepublikowany, wyrok NSA z 30.10.1998 r I S.A. 409/98 niepublikowany).

W związku z powyższym stwierdzić należy, ze zadaniem organu administracji publicznej było ustalenie, czy decyzja z [...] grudnia 1999 roku numer [...] Wojewody [...] dotknięta jest jedna z wad, o której mówi przepis art.156 § 1 k.p.a. Podstawę materialnoprawną w/w decyzji stanowił przepis art.64 ustawy z 13 października 1998 roku- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 133, poz.872 ze zmianami), który stanowi, że przekazanie powiatom mienia Skarbu Państwa oraz mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu państwowych osób prawnych, innego niż określone w art.60 ust.1 i ust.4 a służącego do wykonywania zadań powiatu, może nastąpić, na wniosek zarządu powiatu, w drodze decyzji wojewody. W rozpatrywanej sprawie dla oceny zasadności rozstrzygnięcia nie bez znaczenia są okoliczności związane ze zmianą tytułu prawnego do nieruchomości objętej tym postępowaniem. Na mocy aktu notarialnego z [...] stycznia 2000 roku repertorium [...] użytkownikiem wieczystym działki gruntu położonej w O. przy ulicy [...] i oznaczonej numerem [...] oraz właścicielem budynku znajdującego się na tym gruncie stał się Region [...] " S.". Podkreślić więc należy, że w wyniku czynności cywilnoprawnej nastąpiła zmiana podmiotowa po stronie właściciela budynku i użytkownika wieczystego gruntu. Usunięcie skutków prawnych tej czynności cywilnoprawnej dopuszczalne jest wyłącznie w drodze postępowania cywilnego przed sądami powszechnymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.