Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1204/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 115  par. 3 i 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) Asesor WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Lucyna Barańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki cywilnej A w podatku od towarów i usług za październik 1998 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję Urzędu Skarbowego W. – K. z dnia [...] Nr [...], II. orzeka, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W.na rzecz J. L. kwotę 4.846,80 zł (cztery tysiące osiemset czterdzieści sześć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów postępowania poniesionych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. L. jest decyzja Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W. – K. z [...] Nr [...] orzekającej o odpowiedzialności podatkowej J.L. jako wspólniczki spółki cywilnej A Eksport - Import, za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za październik 1998 r. w wysokości [...] wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...].

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w listopadzie 1998 r. do Urzędu Skarbowego W.-K. wpłynęły dwie deklaracje podatkowe dot. spółki cywilnej A VAT-7 za październik 1998 r. odzwierciedlające sprzeczne ze sobą przebiegi zdarzeń gospodarczych. Deklaracja złożona przez wspólniczkę A. S. - dotyczyła remanentu likwidacyjnego na dzień rozwiązania spółki, natomiast deklaracja złożona przez drugą wspólniczkę J. L. wskazywała na kontynuacje działalności gospodarczej przez spółkę.

W dniu [...]J. L. wniosła żądanie w sprawie wydania decyzji wymiarowej w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1998r. Z uwagi na powyższe Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie podatkowe za w/w okres rozliczeniowy.

Organ podatkowy uznał jednak, że wydanie decyzji wymiarowej w przedmiotowej sprawie jest niemożliwe bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest sytuacja prawna spółki, przez Sąd Powszechny. W związku z tym, na mocy art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, postanowieniem z dnia [...] nr [...] zawiesił postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za październik 1998 r. do czasu rozstrzygnięcia w/w kwestii prejudycjalnej.

Prawomocnym wyrokiem z dnia [...]sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. –F. Wydział IV Gospodarczy uznał, iż spółka cywilna A Eksport-Import została rozwiązana z dniem [...].

W takim stanie rzeczy Urząd Skarbowy W.-K. uznał, iż żądanie J. L. dotyczące wydania decyzji określającej spółce cywilnej zobowiązanie podatkowe za październik 1998 r. jest bezprzedmiotowe z uwagi na jej rozwiązanie z dniem [...]. W związku z tym w dniu [...] wydał decyzję nr [...] umarzającą postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za październik 1998r. wszczęte wobec spółki cywilnej A Export-Import J. L., A. S. Decyzję tę Izba Skarbowa utrzymała w mocy.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy W. –K. wszczął postępowanie wobec J.L. w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki A Export-Import.

W dniu [...] Urząd Skarbowy wydał decyzję orzekającą o odpowiedzialności podatkowej J. L. za zobowiązania podatkowe ww. spółki z tytułu podatku od towarów i usług za październik 1998 r. w kwocie [...] wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie [...].

Izba Skarbowa rozpoznając odwołanie od tej decyzji utrzymała ją w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że ustawa o podatku od towarów i usług przyznaje spółce osobowej przymiot podatnika, a zatem przyznaje jej w określonym zakresie podmiotowość podatkową. W tym samym zakresie spółka ta dysponuje zdolnością procesową i zdolnością do czynności prawnych do występowania jako strona w postępowaniu podatkowym. W świetle tej ustawy spółka cywilna jest stroną postępowania podatkowego, ona też powinna być adresatem decyzji podatkowej.

Sytuacja ta ulega jednak zmianie w przypadku rozwiązania, likwidacji spółki cywilnej. Z tym momentem traci ona bowiem zdolność procesową do bycia stroną w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług. W związku z powyższym postępowanie wobec takiego podmiotu nie może się toczyć, nie może też być wydana decyzja wobec niego, która określała by jego zobowiązania podatkowe.

Nie oznacza to jednak, iż określone zobowiązanie podatkowe pozostanie bez adresata ponoszącego za nie odpowiedzialność. Za zobowiązania spółki po jej rozwiązaniu, likwidacji odpowiadają wspólnicy. Ogólne zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich uregulowane są w art. 107-119 ustawy - Ordynacja podatkowa. Generalnie odpowiedzialność podatkowa osób trzecich ma na gruncie Ordynacji podatkowej charakter posiłkowy w stosunku do odpowiedzialności podatnika, płatnika lub inkasenta. Przepis art. 115 - Ordynacji podatkowej w sposób szczególny reguluje odpowiedzialność wspólników spółki cywilnej, jawnej i komandytowej. Stanowi on, że wspólnicy ci odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe, spółki lub wspólników, wynikające z działalności spółki. Możliwa jest współodpowiedzialność byłych i obecnych wspólników z tytułu tych samych zobowiązań (art. 115 § 1 i § 2 ustawy).

Zgodnie z przepisem art. 115 § 3 ustawy w razie rozwiązania spółki nie stosuje się terminów przewidzianych w art. 108 ustawy. Co oznacza, że nie stosuje się zasady, że o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej można orzec dopiero po doręczeniu podatnikowi decyzji orzekającej o wysokości jego należności podatkowych. Natomiast art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej (Op) określa, że orzeczenie o odpowiedzialności wspólników za zobowiązania podatkowe, powstałe na mocy art. 21 § 1 pkt 1, nie wymaga uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej spółki. Unormowanie powyższe ma na celu zabezpieczenie interesu państwa lub innego wierzyciela stosunku prawnego.

Skoro zatem przepis art. 115 § 4 ustawy Op wyraźnie określa możliwość wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki, należy uznać, że tym samym dopuszcza możliwość wyliczenia tego zobowiązania w postępowaniu wszczętym przeciw wspólnikom, w celu wyliczenia określenia zaległości za którą wspólnik odpowiada. Zasadnym natomiast jest w takiej sytuacji, aby doszło do połączenia w ramach postępowania w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności wspólników za należności podatkowe spółki również postępowania w przedmiocie określenia należności spółki w danym podatku.

W związku z tym określenie wysokości zobowiązania podatkowego spółki może nastąpić tylko w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich, w którym uczestniczą wszyscy wspólnicy spółki, a postępowanie to dotyczy odpowiedzialności poszczególnych wspólników za zobowiązania. Pogląd powyższy potwierdza także w orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2001 sygn. akt. I. SA/Wr 2443/98.

Dalej Izby Skarbowa stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie sporną kwestię stanowi wysokość zobowiązania spółki za październik 1998 r. z tytułu remanentu likwidacyjnego. Strony bowiem nie doszły do porozumienia, co do wysokości spisu z natury za powyższy okres. Podatniczka kwestionowała rozliczenie dotyczące spisu z natury dokonane przez A. S. - pod względem jego poprawności i nierzetelności.

Zgodnie z art. 6a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. 11, poz. 50 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają również towary własnej produkcji oraz towary, które po nabyciu nie zostały odprzedane, w szczególności w przypadku rozwiązania spółki prawa cywilnego. Przepis ten ma zastosowanie do towarów w stosunku, do których przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Podatnicy ci są obowiązani do sporządzenia spisu z natury towarów na dzień rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Spis ten powinien być sporządzony w ciągu 30 dni od dnia, w którym nastąpiły powyższe zdarzenia. Zawiadomienie Urzędu Skarbowego o dokonanym spisie, ustalonej wartości towarów i kwocie podatku należnego powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia zakończenia tego spisu. Natomiast obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tego tytułu powstaje nie później niż 30 dnia od dnia rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych. Podstawę opodatkowania stanowi wartość towarów wyżej wymienionych, ustalona zgodnie z art. 15 ust.3 ustawy tj. wg cen sprzedaży z głównym odbiorcą (odbiorcami), a w przypadku braku odbiorcy - wg przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości i na danym rynku z dnia przekazania, zamiany lub darowizny zmniejszona o wartość należnego podatku. Jeżeli spis z natury nie został sporządzony w terminie 30 dni od dnia rozwiązania spółki lub zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych bądź sporządzony został w sposób nierzetelny, urząd określa wartość towarów w drodze oszacowania i określa wartość zobowiązania podatkowego przy zastosowaniu 22% stawki podatku bez możliwości odliczenia podatku naliczonego.

W dniu [...] A. S. złożyła w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT- 7 za październik z wykazanym remanentem likwidacyjnym o wartości [...] plus podatek od towarów i usług [...]. Podatek wynikający z deklaracji za październik 1998 r. nie został zapłacony w całości (wpłacono jedynie [...]) zatem pozostała zaległość w wysokości [...]. Natomiast J. L. złożyła za ten sam miesiąc deklaracje podatkową VAT-7 wskazującą na kontynuowanie działalności gospodarczej. Następnie, dnia [...] A.S. przedłożyła w Urzędzie Skarbowym spis z natury dotyczący likwidacji spółki A z podziałem na 4-y magazyny. Dnia [...] wpłynęło do Urzędu Skarbowego pismo A. S. informujące o zgodności przeprowadzonej inwentaryzacji i poświadczeniu tego faktu przez J. L. (pismo z dnia [...] -k. 37 akt sprawy). Na dowód powyższego załączono "notatkę służbową" spisaną w dniu [...] na okoliczność przeniesienia magazynu spółki z ul. O. na ul. M.

Punkt pierwszy tej notatki stanowił, iż "Pani J. L. deklaruje depozyt towarów zgodnie z inwentaryzacją". Natomiast osobą odpowiedzialną za przeniesienie magazynu (wg pkt. 5 notatki) miał być R. S.

W związku z wątpliwościami organu podatkowego dotyczącymi likwidacji spółki oraz zasadności remanentu likwidacyjnego, w dniu [...] oświadczenie na tę okoliczność złożyła J.L. (protokół z dnia [...] , k. 34/2 akt wymiarowych sprawy). Podatniczka stwierdziła, że remanent likwidacyjny został sporządzony bez jej wiedzy i akceptacji. Stwierdziła także, iż to deklaracja przez nią złożona za październik 1998 r. jest zgodna ze stanem ksiąg handlowych. Dodatkowo dnia [...] (przed wydaniem decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową na wspólniczkę za zobowiązania spółki) złożyła korektę deklaracji za październik 1998r, z której wynikało, że remanent likwidacyjny spółki wynosił "0".

Z uwagi na to, że organ podatkowy I instancji wiedział o rozwiązaniu spółki (wyrok sądu), tak więc złożona w dniu [...] korekta deklaracji za październik 1998 r., z której wynikało, że remanent likwidacyjny spółki wynosił "0" - nie mogła być skuteczna. Również złożone deklaracje podatkowe VAT-7 za kolejne miesiące 1998, 1999 i 2000 roku nie mogły być skuteczne, gdyż po dniu [...] podmiot A s.c - nie istniał.

W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe powstało zgodnie z art. 6a ustawy o PTU. W rozpatrywanej sprawie podatnikiem podatku od towarów i usług była spółka cywilna a nie jej wspólnicy. Dlatego też organ I instancji prawidłowo na podstawie art. 115 ustawy Ordynacja podatkowa orzekł o odpowiedzialności wspólników spółki cywilnej. Przepis ten w sposób szczególny reguluje odpowiedzialność wspólników spółki cywilnej i stanowi, że wspólnicy ci odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe, spółki lub wspólników, wynikające z działalności spółki. Słusznie zatem urząd skarbowy w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazał, iż art. 115 § 2 ustawy OP - stosuje się do byłego wspólnika, jeżeli wynikające z działalności spółki zaległości podatkowe spółki i innych wspólników powstały w okresie gdy był wspólnikiem.

Izba Skarbowa stwierdziła, że brak ustosunkowania się w treści zaskarżonej decyzji do stanowiska strony wyrażonego w piśmie z dnia [...] jest naruszeniem procedury, jednakże - zdaniem Izby- nie rażącym, tj. takim które by eliminowało przedmiotowa decyzję z obrotu prawnego. Powołane przez pełnomocnika pismo, złożone zostało po wszczęciu przez urząd postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej A z tytułu podatku od towarów i usług za październik 1998 r., a złożone w ww. piśmie informacje nie wnosiły nic nowego w prowadzonym postępowaniu.

W skardze na tę decyzję, wnosząc o jej uchylenie, zarzucono naruszenie:

1. art. 107 § 1, art. 108 § 1, art. 115 w zw. art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.) i art. 6a ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.) poprzez orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej strony skarżącej za zaległość podatkową, której wysokość nie odpowiada stanowi faktycznemu,

2. art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak ustosunkowania się w treści decyzji Urzędu Skarbowego do stanowiska strony skarżącej wyrażonego w piśmie z dnia [...] i pominięcie tego stanowiska, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym i zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego,

3. art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia, dlaczego Urząd Skarbowy nie uwzględnił okoliczności faktycznych i dowodów powołanych przez stronę skarżącą w piśmie z dnia [...],

4. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności:

a. przyjęcie przez Urząd Skarbowy całkowicie biernej postawy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz brak inicjatywy organów podatkowych zmierzającej do uzupełnienia materiału dowodowego zwłaszcza w celu ustalenia prawidłowej wysokości zaległości podatkowej, za którą odpowiada strona skarżąca,

b. brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu,

c. stosowanie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy niedopuszczalnej w prawie podatkowym zasady, według której wszelkie wątpliwości rozstrzygane są na korzyść Skarbu Państwa (in dubio pro fisco).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta - w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), "sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej".

W ramach tej kontroli, po rozpoznaniu niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim trafne są zarzuty naruszenia art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na niewyjasnienia okoliczności faktycznych sprawy w zakresie określenia prawidłowej wielkości zobowiązania podatkowego spółki oraz uzasadnienia tej okoliczności.

Z unormowaniem art. 115 § 3 Ordynacji koresponduje art. 115 § 4 Op, w którym. postanowiono, że orzeczenie o odpowiedzialności wspólników za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych z mocy prawa (na podstawie art. 21 § 1 pkt 1), nie wymaga uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowych spółki. Te unormowania w przypadku rozwiązania spółki cywilnej wymagają połączenia w ramach postępowania w zakresie odpowiedzialności wspólników za należności podatkowe spółki, również postępowania w przedmiocie określenia należności spółki, w postaci wysokości jej zaległości podatkowej, wielkości nie pobranych podatków oraz pobranych a niewpłaconych przez spółkę jako płatnika lub inkasenta oraz wielkości niezwróconej w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług. W przypadku takim, nie toczy się zatem typowe postępowanie dotyczące odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, w którym poza sporem pozostaje wysokość należności podatkowych, za które odpowiadać mają osoby trzecie, jako wynikająca z wcześniej wydanej decyzji w stosunku do podatnika, płatnika lub inkasenta. W tym postępowaniu wielkość tych należności, jako nieustalonych odrębną decyzją wobec rozwiązanej spółki, może być przedmiotem sporu między jej byłymi wspólnikami, jako osobami trzecimi a organem podatkowym.

Skoro art. 115 § 4 ustawy wyraźnie dopuszcza możliwość wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania spółki cywilnej na jej wspólników i zwalnia organ od obowiązku doręczenia decyzji określającej zobowiązanie spółki, należy uznać, że tym samym obliguje organ podatkowy do wyliczenia tego zobowiązania w postępowaniu wszczętym przeciwko wspólnikom, w celu umożliwienia obliczenia do jakiej wysokości każdy wspólnik odpowiada za te zobowiązania.

W związku z tym określenie wysokości zobowiązania rozwiązanej spółki cywilnej może nastąpić tylko w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich, w którym powinni uczestniczyć wszyscy wspólnicy spółki cywilnej, a efektem tego postępowania powinno być określenie przez organ wielkości zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółki cywilnej za dany okres rozliczeniowy właściwy dla danego zobowiązania podatkowego oraz określenie solidarnej odpowiedzialności poszczególnych wspólników za zobowiązania nieistniejącej spółki.

W rozpoznawanej sprawie trafnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że określenie wysokości zobowiązania podatkowego nieistniejącej spółki może nastąpić tylko w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich, w którym uczestniczą wszyscy wspólnicy spółki, a postępowanie to dotyczy odpowiedzialności poszczególnych wspólników za zobowiązania, jednakże stwierdzenie to nie zostało w postępowaniu tym zrealizowane, gdyż postępowanie zamiast toczyć się w stosunku do obydwu wspólniczek nieistniejącej spółki, z ich jednoczesnym udziałem, jak wynika z materiału dowodowego sprawy, przeprowadzone zostało osobno wobec każdej z nich, co doprowadziło do wydania w tej samej sprawie dwóch decyzji.

Następnie Izby Skarbowa stwierdziła w uzasadnieniu, że "w przedmiotowej sprawie sporną kwestię stanowi wysokość zobowiązania spółki za październik 1998 r. z tytułu remanentu likwidacyjnego. Strony bowiem nie doszły do porozumienia, co do wysokości spisu z natury za powyższy okres. Podatniczka kwestionowała rozliczenie dotyczące spisu z natury dokonane przez A. S. - pod względem jego poprawności i nierzetelności". Przy tej słusznej konstatacji Izby Skarbowej stwierdzić należy, że organ I instancji w tym spornym zakresie nie dokonał żadnych ustaleń i ocen w uzasadnieniu swojej decyzji, natomiast organ odwoławczy wprawdzie stwierdził, że kwestia wielkości zobowiązania była sporna i opisał okoliczności tegoż sporu, lecz nie wskazał i nie uzasadnił, z jakich względów oparł się w tej spornej kwestii na deklaracji złożonej przez A. S., mimo kwestionowania jej danych przez skarżącą. Organ odwoławczy przytoczył przy tym, opisując okoliczności sprawy, materiał dowodowy, który nie został zgromadzony w tej sprawie, lecz w sprawie, która toczyła się w stosunku do rozwiązanej spółki w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego za październik, a która zakończyła się umorzeniem postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Podnieść bowiem należy, że postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] oraz postanowienie o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie z dnia [...], doręczone zostały stronie w dniu [...], po czym po złożeniu pisma strony wskazującego na niezakończone jeszcze postępowanie wymiarowe w stosunku do spółki oraz o złożeniu w dniu [...] przez skarżącą korekty deklaracji złożonej przez A. S. za październik 1998 r., która stała się podstawą do określenia spółce zobowiązania podatkowego za ten miesiąc – organ odwoławczy, bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do tego pisma oraz przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tej sprawie, wydał w dniu [...] decyzję o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zobowiązanie spółki, w kwocie (wynikającej tylko z uzasadnienia decyzji) przez skarżącą cały czas kwestionowanej, bez określenie, że odpowiedzialność ta ma charakter solidarny ze wspólniczką A. S. W tej sytuacji, jeżeli w sprawie tej nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego i nie dopuszczono dowodów z innych prowadzonych wcześniej postępowań, brak podstaw do opierania się w ustaleniach organu odwoławczego na środkach dowodowych, które w tym postępowaniu nie zostały przeprowadzone.

Skoro w sprawie niniejszej przedmiot sporu jakim jest wielkość zobowiązania spółki za październik 1998 r. nie został rozstrzygnięty, gdyż organy podatkowe nie ustaliły bezspornego stanu faktycznego w tym zakresie i nie uzasadniły, dlaczego uznały za wiarygodną deklarację podatkową A. S., złożoną przez nią, jako byłą wspólniczkę spółki w listopadzie 1998 r., a nie ustosunkowano się nawet do korekty tej deklaracji złożonej też przez byłą wspólniczkę tej spółki (skarżącą) w dniu [...], która i wcześniej cały czas składała oświadczenia, o kwestionowaniu prawidłowości deklaracji A. S. – kwestia ta wymaga poczynienia przez organy podatkowe ustaleń oraz uzasadnionej oceny zajętego w tym względzie stanowiska.

Z tych też względów stwierdzić należy, że decyzje podatkowe organów obydwu instancji wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego – art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej – poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie wielkości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług spółki A za październik 1998 r. i oparcie swoich rozstrzygnięć na okolicznościach, które nie zostały udowodnione, z jednoczesnym naruszeniem zasad uzasadnienia swojego stanowiska.

To naruszenie prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji wydano w oparciu o przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).