Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 50/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na pismo Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 18 listopada 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia liczby punktów w ewidencji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 18 listopada 2014 r., znak [...], którą odmówiono A. S., zmniejszenia liczby punktów karnych wobec odbycia w dniu 18 sierpnia 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 1137, z późn. zm.).

Postępowanie administracyjne miało następujący przebieg:

Opolski Komendant Wojewódzki Policji pismami z dnia 11 września 2014 r., zwrócił się do Starosty Opolskiego o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez A. S. oraz o skierowanie go na badania psychologiczne. Poinformował w nich, że ww. otrzymał łącznie 25 punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 1 marca 2014 r. do 16 sierpnia 2014 r. Skarżący został zawiadomiony o powyższych wnioskach.

W dniu 26 września 2014 r. do Starosty Opolskiego wpłynęło pismo A. S., w którym zwrócił się z prośbą o umorzenie postępowania w sprawie skierowania go na badania psychologiczne i kontrolne. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że przed uzyskaniem 25 punktów karnych zgłosił się na kurs, którego celem było zmniejszenie o 6 punktów karnych. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał również, że nałożone na niego punkty karne są związane z poruszaniem się przez niego samochodem kat. "B", w związku z czym w pozostałym zakresie nie jest zasadne kierowanie go na sprawdzenie kwalifikacji w pozostałych kategoriach. Prowadzi bowiem firmę transportową, w której pozostaje jedynym kierowcą i jest to jego jedyne źródło utrzymania.

Mając na uwadze powyższe pismo, Starosta Opolski postanowieniem z dnia 30 września 2014 r., nr [...], zawiesił z urzędu wszczęte postępowanie w sprawie wydania A. S. decyzji o skierowaniu na badania kontrolne i psychologiczne. Jednocześnie w treści ww. postanowienia Starosta Opolski zwrócił się do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z zapytaniem dotyczącym dalszej zasadności skierowania skarżącego na badania kontrolne i psychologiczne.

W odpowiedzi na powyższe zapytanie Opolski Komendant Wojewódzki Policji wskazując na treść rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 - zwanego dalej rozporządzeniem), wyjaśnił, iż odbyte w dniu 18 sierpnia 2014 r. szkolenie nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów. Skarżący w ciągu roku, tj. od 1 marca 2014 r. do 16 sierpnia 2014 r. przekroczył bowiem limit 24 punktów. W konsekwencji tego brak jest podstaw do uchylenia wniosku o sprawdzenie kwalifikacji.

Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. A. S. zwrócił się do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o zmniejszenie liczby posiadanych punktów karnych. W przedmiotowym wniosku podał, że choć podjęte przez niego szkolenie w celu zmniejszenia punktów karnych formalnie zakończone zostało po otrzymaniu przez niego 24 punktów karnych, to jednak zgłoszenie na to szkolenie nastąpiło wcześniej.

Zaskarżoną czynnością z dnia 18 listopada 2014 r. Opolski Komendant Wojewódzki Policji odmówił A. S. zmniejszenia liczby punktów karnych. W uzasadnieniu argumentował, że odbycie przez ww. w dniu 18 sierpnia 2014 r. szkolenia nie spowodowało zmniejszenia otrzymanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ponieważ przed jego rozpoczęciem skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24. Samo natomiast zgłoszenie udziału w szkoleniu przed przekroczeniem 24 punktów, w ocenie organu, nie ma żadnego znaczenia albowiem zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia liczy się data jego odbycia, a nie zgłoszenia. Nadto w sprawie nie ulega wątpliwości, że w ciągu jednego roku, tj. od 1 marca 2014 r. do 16 sierpnia 2014 r. wnioskodawca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24.

Pismem z dnia 25 listopada 2014 r. A. S., wskazując na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich zawarte w piśmie z dnia 31 października 2014 r., nie zgodził się z odmową organu i zażądał ponownego zweryfikowania punktów karnych.

Opolski Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 12 grudnia 2014 r., podtrzymał swoje stanowisko z dnia 18 listopada 2014 r.

W skardze na ww. czynność A. S. zarzucił naruszenie: art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, § 6 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 4 rozporządzenia co spowodowało, że organ niezgodnie z przepisami odmówił zmniejszenia punktów karnych; art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez zastosowanie przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia w sytuacji, gdy przepis ten został wprowadzony niezgodnie z delegacją ustawową i Konstytucją RP i w związku z tym przekracza delegację ustawową. Wniósł o uchylenie ww. czynności oraz zobowiązanie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji do zmniejszenia ilości punktów karnych z uwzględnieniem odbytego szkolenia. W uzasadnieniu skarżący nadal wskazywał, że na szkolenie zgłosił się jeszcze przed przekroczeniem ilości 24 punktów karnych. W dacie tej jednakże poinformowano go jedynie o terminie rozpoczęcia szkolenia, w którym docelowo szkolenie odbył. Argumentował, że mimo tego, iż się pilnował, to w międzyczasie otrzymał 1 punkt karny za błahe przewinienie drogowe. W konsekwencji Komendant odmawia mu zmniejszenia liczby punktów, twierdząc, że nie istnieje taka możliwość, co nie jest w jego ocenie prawdą. Dalej zwrócił uwagę na treść pisma Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 31 października 2014 r., w którym wskazane zostało, że zapis ograniczający zmniejszenie liczby punktów karnych po odbyciu szkolenia nie znajduje podstaw w art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ograniczenie w ustawie Prawo o ruchu drogowym w zmniejszeniu liczby punktów karnych z uwagi na odbycie szkolenia przewiduje jedynie art. 130 ust. 3 tej ustawy w stosunku do kierowców w okresie pierwszego roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, nie ma on natomiast innych ograniczeń. Zdaniem Rzecznika, zapis zawarty w § 8 ust. 6 rozporządzenia nie jest dopuszczalny, gdyż przepisy upoważniające muszą być interpretowane ściśle i to ustawodawca określa zakres w jakim akt podstawowy ma wpływać na przepisy zawarte w ustawie. W konsekwencji przepis art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie uprawnia ministra spraw wewnętrznych do określania w rozporządzeniu okoliczności, w jakich odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów wpisanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości. W uzasadnieniu swego stanowiska podał, że strona nie dotrzymała terminu do wniesienia skargi wynoszącego 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Podniósł, że skarżący pismem z dnia 5 listopada 2014 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, zaś odpowiedź na to wezwanie otrzymał w dniu 20 listopada 2014 r. Tymczasem w dniu 8 stycznia 2015 r. nadał skargę do Sądu. Odnosząc się do meritum dotyczącego stosowania prawa materialnego organ wskazał, iż wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że brak jest przesłanek do skorygowania ewidencji kierowcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i opiera się na kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola, o której mowa obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uwzględnienie skargi, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania skarżonego aktu (czynności).

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1413/11, z 9 marca 2010 r., I OSK 329/10 oraz wyrok z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13, przywołane w uzasadnieniu wyroku NSA z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13 - opublikowane na stronach internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA).

Reasumując, skarżący mógł zwrócić się z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję kierowców o zmianę liczby punktów, a po otrzymaniu negatywnej odpowiedzi wezwać do usunięcia naruszenia prawa i wnieść skargę do sądu administracyjnego na czynność polegającą na odmowie zmiany liczby przypisanych mu punktów.

Przeprowadzona w ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej czynności wykazała, że nie narusza ona prawa.

Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., wskazać trzeba, że zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jak w rozpoznawanym przypadku, skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 53 § 2 P.p.s.a., we wskazanym powyżej przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W ocenie Sądu, skarżący spełnił powyższe wymogi formalne do wniesienia skargi, gdyż wbrew ocenie organu pismem z dnia 5 listopada 2014 r. złożył wniosek o zmniejszenie liczby posiadanych punktów karnych, natomiast pismem z dnia 25 listopada 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu 28 listopada 2014 r., wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa. Następnie, po uzyskaniu odpowiedzi przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (odpowiedź doręczona w dniu 16 grudnia 2014 r.), w dniu 8 stycznia 2015 r. skarżący wniósł skargę, za pośrednictwem organu (data stempla pocztowego - k. 12 akt sąd.), czyli przed upływem terminu trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Podstawę prawną dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi w aktualnym stanie prawnym przepis art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 1137, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, który w ust. 1 przewiduje, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z ust. 2 art. 130 ustawy punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. W art. 130 ust. 3 ustawy przewidziana została przez ustawodawcę możliwość uczestniczenia przez kierowcę wpisanego do ewidencji w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Art. 130 ust. 3 ustawy stanowi, że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Wskazać należy także, że Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, wydał w dniu 25 kwietnia 2012 r. rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), zwane dalej także rozporządzeniem, które weszło w życie w dniu 9 czerwca 2012 r. W § 8 ust. 6 rozporządzenia prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

W sprawie poza sporem jest, że skarżący w okresie od 1 marca 2014 r. do 16 sierpnia 2014 r. otrzymał łącznie 25 punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, a Komendant Wojewódzki Policji w Opolu pismami z dnia 11 września 2014 r. zwrócił się do Starosty Opolskiego o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania przez skarżącego pojazdami oraz o skierowanie go na badania psychologiczne, o czym poinformował skarżącego. Nie budzi również wątpliwości fakt obycia przez skarżącego w dniu 18 sierpnia 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy.

Kwestią sporną pozostaje zatem zagadnienie związane z czasokresem, w jakim istnieje możliwość zmniejszenia liczby punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Rozpatrując kwestię możliwości zmniejszenia ilości punktów na skutek odbycia szkolenia, należy mieć na względzie treść art. 130 ust. 3 ustawy i § 8 ust. 6 rozporządzenia. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że dopiero odbycie szkolenia jest przesłanką zmniejszenia liczby punktów ujawnionych w ewidencji. Decydująca i prawnie doniosła jest zatem wyłącznie data przeprowadzenia szkolenia, a nie zgłoszenia chęci jego odbycia. Tym samym całkowicie pozbawione znaczenia prawnego jest zgłoszenie się skarżącego na szkolenie przed przekroczeniem limitu 24 punktów karnych, skoro w dacie jego przeprowadzenia limit ten był już przekroczony. Innymi słowy, aby dobrowolne odbycie szkolenia mogło spowodować zmniejszenie liczby posiadanych punktów, musi się odbyć przed przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów. Niewątpliwie, szkolenie jest przez kierowców odbywane w celu zmniejszenia liczby punktów. Jak już wywiedziono wyżej, odbycie szkolenia jest podstawą do usunięcia punktów z ewidencji. W tej samej jednostce redakcyjnej, tj. art. 130 ustawy, poświęconym instytucji ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i punktów za te naruszenia, ustawodawca zawarł zarówno regulację dotyczącą usuwania punktów z ewidencji po upływie rocznego okresu (ust. 2 ustawy), jak i regulację dotyczącą możliwości obniżenia liczby punktów (ust. 3 ustawy). Z uwagi na przyjętą redakcję, przepisów tych nie można interpretować w oderwaniu od siebie. Jednocześnie ustawodawca wprowadził zasadę, że przekroczenie w ciągu roku określonego limitu wynoszącego - w zależności od daty uzyskania prawa jazdy - 24 punkty albo 20 punktów, skutkuje wszczęciem postępowań administracyjnych mających zweryfikować predyspozycje i kwalifikacje kierowców. Unormowanie zawarte w art. 130 ust. 2 ustawy, uniemożliwiające usunięcie punktów z ewidencji w sytuacji przekroczenia w okresie roku ustalonego ich limitu, wpływa na interpretację art. 130 ust. 3 ww. ustawy, dotyczącego zmniejszenia liczby punktów w wyniku odbycia szkolenia. Prowadzi to do wniosku, że poddając się szkoleniu kierowca nie może doprowadzić do odliczenia punktów, jeśli ich liczba w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przekroczyła dopuszczalną górną granicę. Szkolenie nie jest już bowiem skuteczne, gdyż nie może zniweczyć stanu faktycznego zaistniałego na skutek przekroczenia określonego ustawowo limitu punktów. Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do zaistnienia niemożliwej do zaakceptowania sytuacji, w której poprzez permanentne odbywanie szkoleń, kierowcy uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w tym ruchu uczestniczyć. Podczas gdy celem rozwiązań przyjętych przez ustawodawcę jest w miarę szybka identyfikacja takich osób i poddanie ich weryfikacji.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi, przyjdzie zauważyć, że na tle przepisów art. 130 ust. 4 ustawy oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, którego § 8 ust. 6 brzmiał analogicznie do obowiązującego rozporządzenia z 2012 r., zapadały orzeczenia sądów administracyjnych, które dokonywały różnej ich interpretacji. W niektórych wyrokach wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą, tak np. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 26/12 oraz wyroku NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09 (opubl. w CBOSA). Jednakże, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela stanowiska wyrażonego w powołanych orzeczeniach, wobec jednolitej linii orzeczniczej prezentowanej od 2012 r. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Wskazać bowiem należy, że w odniesieniu do kwestii przekroczenia delegacji ustawowej do wydania § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r., zarówno rozporządzenie z 2002 r., jak też z 2012 r., wydane zostały w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów o ruchu drogowym oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł zatem wyraźne wskazania wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. W ocenie Sądu, kwestionowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego (por. wyroki NSA: z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. I OSK 723/10 i powołane tam orzeczenia - opubl. w CBOSA). Ostatecznie kwestię tę przesadził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 280/13 stwierdzając, że istniejąca w orzecznictwie rozbieżność co do oceny zgodności przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z art. 130 ust. 4 ustawy, jaka ujawniła się w wyrokach z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09 oraz z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt. I OSK 275/10 ma znaczenie historyczne. Incydentalny pogląd zawarty w powołanych orzeczeniach, wobec utrwalonego później jednolitego stanowiska, utracił znaczenie. Ocena, przyjęta w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10, że § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia z 2002 r. jest zgodny z delegacją ustawową, w późniejszych licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budziła żadnych wątpliwości (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1991/11, z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 763/12, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1690/12 i z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt 2057/12 - opubl. w CBOSA).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż wobec zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. z delegacją ustawową nie uchybiono również regule zawartej w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, stanowiącej iż rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. W praktyce przyjmuje się, że upoważnienie takie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Oceniając legalność rozporządzenia jako aktu podustawowego należy przede wszystkim uwzględnić okoliczności: 1) czy zostało wydane przez organ upoważniony, 2) czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych przez nią do uregulowania, 3) czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej", której wykonaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r., sygn. akt K 6/99). Jak zauważył Trybunał treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. W wyroku z 16 lutego 1999 r., sygn. akt SK 11/98, Trybunał podkreślił konieczność uwzględniania zależności o charakterze funkcjonalnym zwłaszcza w sytuacjach, kiedy zakres delegacji może wywoływać wątpliwości. Jak to wyżej wskazano omawiane przepisy te wymogi spełniają. Nie doszło więc do ich uchybienia.

Reasumując stwierdzić należy, że zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 ustawy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Skoro, jak wynika z okoliczności sprawy, skarżący szkolenie w zakresie zmniejszenia liczby punktów ukończył w dniu 18 sierpnia 2014., a nie ulega wątpliwości, że w dacie tej przekroczył już sumę 24 punktów karnych, to zaskarżona czynność odmowy zmniejszenia liczby punków karnych była prawidłowa.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.