Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2060/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń myśliwską w celu łowieckim oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2019 r. M. L. (zwane dalej także jako: "Strona"; "Skarżący") wystąpił do Komendanta [...] Policji (zwanego dalej także jako: "K[...]P"; "Organ I instancji") z podaniem o wydanie pozwolenia na posiadanie dziesięciu egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim.

We wniosku Strona przedłożyła m.in. orzeczenie lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią oraz zaświadczenie o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania wydane przez Zarząd Okręgowy [...] Polskiego Związku Łowieckiego.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego w wydanie pozwolenia na broń KSP ustalił m. innymi, że M. L. w przeszłości był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2006 r., za czyn z art. 178 a § 2 kk, tj. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował na drodze publicznej rowerem.

Organ I instancji ustalił także, że Strona nie przebywa w miejscu zameldowania tj. pod adresem [...] ul. [...], a wspólnie z żoną i dziećmi zamieszkuje w miejscowości [...] ul. [...].

W toku prowadzonego postępowania w dniu [...] sierpnia 2019 r. wpłynęła z Komisariatu Policji w [...] negatywna opinia dotycząca Strony, z której wynika, że pod zamieszkiwania w [...] były odnotowane zgłoszenia interwencji, które dotyczyły wszczynania awantur przez M. L. pod wpływem alkoholu. Z załączonej do przedmiotowej opinii notatki dotycząej interwencji podjętej w dniu [...] kwietnia 2018 r. wobec Strony wynika, że został on zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji z uwagi na stan nietrzeźwości oraz agresywne zachowanie, czym stwarzał bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia swojej żony i swoich dzieci lat 5 i 1 rok. Zgłaszająca interwencję żona ww. oświadczyła, że mąż od wielu lat nadużywa alkoholu, po którym jest bardzo agresywny wobec niej i dlatego w ich miejscu zamieszkania były zgłaszane interwencje Policji w stosunku do awanturującego się męża. Zgłaszająca oświadczyła też, że mąż pił cały czas od trzech dni oraz, że boi się, że mąż będąc w takim stanie i awanturując się może zrobić krzywdę dzieciom i jej samej.

W związku z powyższą sytuacją w stosunku do M. L. wdrożona została procedura "Niebieskiej Karty", którą zakończono w dniu [...].12.2018 r. Ponadto w Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych ustalono, że materiały dotyczące Strony zostały przekazane do Sądu Rejonowego w [...].

Biorąc pod uwagę, iż opisany stan faktyczny uzasadniał podejrzenie, że strona może należeć do osób, które nie mogą dysponować bronią, organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń, wniósł odwołania od przedstawionych przez stronę orzeczeń lekarskiego i psychologicznego.

Następnie w dniu [...] września 2019 r., po zapoznaniu się Strony z aktami przedmiotowego postępowania, do K[...]P wpłynęło oświadczenie żony M. L., tj. M. L., w którym wyjaśnia, że cała sytuacja związana z interwencją podjętą przez funkcjonariuszy Policji w dniu [...].04.2018 r. jest nieprawdziwa i jest wyłącznie wymysłem funkcjonariusza, który na tej interwencji był obecny.

M. L. oświadczyła, iż na chwilę obecną mąż nie przebywa w miejscu zamieszkania, ponieważ wyprowadził się od niej i dzieci oraz, że ani ona, ani dzieci nie były i nie są dotknięte przemocą ze strony męża, ponieważ M. L. nie stwarzał i nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla ich życia i zdrowia, jak również nigdy nie nadużywał i nie nadużywa alkoholu, nie wszczynał awantur i kłótni.

Jednocześnie do oświadczenia załączyła skargę, którą wraz z mężem skierowali do Komendanta Powiatowego Policji w [...] na funkcjonariusza Policji, dzielnicowego właściwego dla miejsca zamieszkania strony, w odniesieniu do interwencji z dnia [...] kwietnia 2018 r., w której przyznała, że w dniu [...].04.2018 r. doszło do interwencji Policji na jej prośbę, gdyż " Mąż wypił dnia wcześniejszego i byłam przeciwna by dnia następnego wypił piwo. Twierdził, że boli go głowa i jak wypije to mu się polepszy. Postawiłam warunek, że jak otworzy piwo to dzwonię na policję. Mąż się nie posłuchał i tak jak obiecałam tak zrobiłam".

Wyjaśniła też, że próbowała to wytłumaczyć interweniującemu funkcjonariuszowi, tj. że telefon który wykonała był wynikiem emocji i chwili, gdyż była wściekła na męża oraz, że podobne zdarzenie miało miejsce bodajże we wrześniu 2017 r. i aby przestraszyć męża, przyjechała załoga. Po odnotowaniu i spisaniu męża, on grzecznie położył się spać.

Biorąc powyższe pod uwagę, Organ I instancji wystosował pisma do Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania [...] w gminie [...] oraz do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] K[...]P w wyniku czego ustalono, że w dniu [...] listopada 2019 r. zakończono w rodzinie Państwa L. procedury "Niebieskiej Karty" z powodu braku współpracy rodziny z grupą roboczą.

Podkreślono, że M. L. zmieniała wyjaśnienia dotyczące sytuacji w rodzinie, wycofywała się z podanych informacji i "desperacko" dążyła do zamknięcia procedury i posunięto się nawet do tego, że M. L. wyprowadził się na jakiś czas z domu, bo dowiedział się że Niebieska Karta jest na "zamykana", gdy osoba podejrzana o stosowanie przemocy w rodzinie wyprowadzi się.

Organ ustalił także, że ponieważ Strona podczas interwencji pozostawała pod wpływem alkoholu, a w domu były małoletnie dzieci, Zespół Interdyscyplinarny wystosował wniosek do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w przedmiocie zbadania konieczności zobowiązania M. L. do leczenia odwykowego. Jednocześnie w ocenie Zespołu Interdyscyplinarnego M. L. nie powinien mieć dostępu do broni palnej.

Ponadto w dniu [...] listopada 2019 r. uzyskano z Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] odpowiedź, że w stosunku do M. L. prowadzono postępowanie dotyczące podjęcia leczenia odwykowego, zaś zebrana dokumentacja została przekazana do Sądu Rejonowego w [...] w celu wydania postanowienia w kwestii uzależnienia od alkoholu ww.

W dniu [...] listopada 2019 r. do K[...]P wpłynęło pismo z Sądu Rejonowego w [...] [...]Wydział Rodzinny i Nieletnich sygn. akt [...] z informacją; "w aktach znajduje się wydana na zlecenie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] opinia psychiatryczne - psychologiczna, z której wynika, iż uczestnik jest dotknięty zespołem uzależnienia od alkoholu."

W sprawie z wniosku Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] z udziałem M. L. o podjęcie leczenia odwykowego, Sąd postanowił oddalić wniosek.

W dniu [...] grudnia 2019 r. do KSP wpłynęło z [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Oddział w [...] ostateczne orzeczenie psychologiczne stwierdzające, że M. L. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a w następnie w dniu [...] lutego 2020 r. ostateczne orzeczenie lekarskie, że Strona nie należy do osób wymienionych 15 ust. 1 pkt 2 i 4 o broni i amunicji i może dysponować bronią.

W związku z powyższym, K[...]P ponownie wystąpił o sporządzenie opinii z miejsca zameldowania i zamieszkania strony, w wyniku których uzyskano opinie środowiskowe ponownie potwierdzające, że przebywa w miejscu zamieszkania tj. w [...] wraz z żoną i dziećmi. Aktualnie strona posiada w miejscu zamieszkania (od czasu wydania ostatniej opinii) opinię pozytywną. Potwierdzono też, że wnioskodawca nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego jako osoba skazana. Ustalono również, że należy do Polskiego Związku Łowieckiego i widnieje w rejestrze członków niezrzeszonych w kole łowieckim, posiada również opinię pozytywną w Kole Łowieckim "[...]", w którym odbywał staż myśliwski.

W tak ustalonych ramach faktycznych, Komendant [...] Policji, po dokonaniu oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity; Dz. U. z 2019 r., poz. 284 ze zm., zwanej dalej "ustawą o broni") odmówił wydania M. L. pozwolenia na broń palna myśliwską w celu łowieckim.

W uzasadnieniu K[...]P podniósł, że podane wyżej okoliczności wskazują, że dotychczasowe postępowanie wnioskodawcy stanowi wystarczającą podstawę do zaliczenia go do grona osób, które zagrażają porządkowi lub bezpieczeństwu publicznemu. Strona dopuszczając się w przeszłości naruszenia obowiązujących przepisów prawa oraz mając na uwadze jego zachowanie, wykazała brak wiarygodności co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej myśliwskiej i dlatego w przypadku Strony zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, że stanowi ona zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego

Z tego względu interes Strony, wyrażający się w wydaniu pozwolenia na broń, musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie posiadały jedynie osoby sumiennie przestrzegające prawa.

Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji w [...] (zwanego dalej także jako: "KGP"; "Organ Odwoławczy"), działającego w toku postępowania administracyjnego jako organ II instancji, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji.

W uzasadnieniu KGP podzielił stanowisko Organu I instancji, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Strona nie daje gwarancji, że w przyszłości jej zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co stanowiło podstawę odmowy wydania Skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską w celu łowieckim.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji dotychczasowe zachowanie Strony nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, pomimo posiadania przez niego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, potwierdzonej ostatecznymi orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym. Świadczą o tym takie okoliczności, jak to, że w przeszłości Strona dopuściła się przestępstwa z art. 178a § 2 kk, tj. kierowania rowerem w stanie nietrzeźwości, że jego rodzina w 2018 r. była objęta procedurą "Niebieskiej Karty" w związku podejrzeniem stosowania przez niego przemocy, że w 2017 r. i w 2018 r. odnotowano dwie interwencje w miejscu jego zamieszkania, które były spowodowane wszczynaniem przez niego awantur w stanie nietrzeźwości, a także to, iż może mieć problem z nadużywaniem alkoholu.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sposób sformułowania w art. 10 ust. 1 ustawy omawianej przesłanki wydania pozwolenia na broń, wskazuje na potrzebę rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia o których mowa w powołanym przepisie, przy czym ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, organ policji obowiązany jest podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni, ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi przedmiotowego zagrożenia.

Podkreślił też, iż – jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w sprawach dot. pozwoleń na broń palną, organ Policji winien być wyjątkowo restrykcyjny i dokładny, albowiem ponad wszelką wątpliwość musi ustalić, że cechy charakteru konkretnej osoby sprawiają, iż można ją uznać za odpowiedzialną, zrównoważoną i przestrzegającą obowiązującego porządku prawnego. Dlatego dla rzetelnego przeprowadzenia takiej oceny konieczne jest zbadanie przeszłości konkretnej osoby, w tym także ustalenie czynów popełnionych przez nią, za które skazanie uległo już zatarciu.

Od powyższej decyzji KGP Skarżący, poprzez ustanowionego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") poprzez uchylenie się przez organ II instancji od merytorycznego rozpoznania sprawy,

2) art. 6; art 7, art, 8, art 77 § 1 i art 80 k.p.a. poprzez dowolną oraz wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności korzystnych dla Skarżącego i zaakceptowanie powstałych uchybień proceduralnych organu I instancji a przez to błędne przyjęcie, iż Skarżący nie daje rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni, że jego postawa życiowa nie stanowi przykładu etycznego, że stwierdzony w sprawie materiał dowodowy ujawnił skłonności skarżącego do agresywnego i niekontrolowanego zachowania lub stosowania przemocy, a także nadużywania alkoholu,

3) art 6, art. 7 i art 8 k.p.a. przez poczynienie ustaleń faktycznych, stojących u podstawy wydanej decyzji, na podstawie dokumentu prywatnego, który nie był znany organom Policji i nie znajdował się w aktach sprawy i który nie stanowił wiążącego dowodu w toczącym się postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na broń myśliwską w celu łowieckim,

4) art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

5) art 138 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: art 10 ust 1 i 2 pkt 3 oraz ust 3 pkt 2, art 15 ust 1 pkt 2,3 i 4 ustawy o broni i amunicji, przez ich niewłaściwe zastosowanie i odmówienie Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim, pomimo spełnienia ku temu wszystkich wymaganych ustawowo przesłanek.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji komendanta [...] Policji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący, w szczególności podniósł, że wbrew dowolnym ustaleniom organu, nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co zostało potwierdzone ostatecznymi orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym. Skarżący przedstawił także ważną przyczynę posiadania broni, stąd spełnił wszystkie wymagane ustawowo przesłanki do uzyskania pozwolenia na broń palną w celu łowieckim. W tych okolicznościach brak było podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej. Podkreślił przy tym, że w sytuacji, gdy nie został skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo (nie jest karany, gdyż nastąpiło zatarcie skazania z 2006 r.), to brak jest podstaw do dokonywania przez organ administracji ustaleń w kwestii spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki udzielenia i pozwolenia na posiadanie broni jaką jest zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie istnieją też podstawy do prowadzenia przez organ administracji postępowania dowodowego w celu podważenia ustawowego domniemania, że wnioskodawca spełnia warunki do uznania go za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Zdaniem Skarżącego, sporna decyzja oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych, ponieważ Komendant Główny Policji nie dostrzegł, że Komendant KP w [...] ostatecznie "wydał o nim opinię pozytywną". W dokumentacji MOPS, na którą powołały się organy w ogóle nie pojawił się wątek skłonności do agresywnego i niekontrolowanego zachowania, a jedynie temat alkoholu. W tej zaś kwestii zaznaczenia wymaga, iż z ostatecznego orzeczenia psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym wynika, iż Skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy obroni i amunicji, a zatem może dysponować bronią.

To do uprawnionego, psychologa i uprawnionego lekarza, a nie do organów Policji należy ocena, czy istnieją przeciwskazania określone w ww. przepisie ustawy o broni i amunicji do dysponowania przez stronę bronią. Skoro więc z orzeczeń, bezspornie wynika, iż Skarżący nie posiada określonych dysfunkcji zdrowotnych i psychologicznych wyłączających możliwość posiadania przez niego broni, to organ nie może dowolnie przyjąć, jak to uczynił w rozpoznawanej sprawie, w oparciu o inne dokumenty i pseudo-dowody jak np. prywatną opinię psychiatryczno-psychologiczną wykonaną na zlecenie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] (która nie jest wiążąca dla organu i nie posiada waloru dokumentu urzędowego), że strona nie powinna mieć dostępu do broni palnej, że strona jest dotknięta zespołem uzależnienia od alkoholu, a w konsekwencji, że strona nie daje rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej, że zalicza się do grona osób, które zagrażają porządkowi lub bezpieczeństwu publicznemu. Organ nie może badać innych przesłanek tzw. pozaustawowych, musi on działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa.

Dla organu istotne było natomiast to, że w odległej przeszłości Skarżący dopuścił się naruszenia porządku prawnego, tj. prawie 16 lat temu naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował na drodze publicznej rowerem fart. 178 a § 2 k.k.]. Uszło jednak uwadze organu, iż art. 178 a § 2 k.k. w 2013 r. został uchylony z kodeksu karnego a czyn popełniony przez Skarżącego stanowi obecnie jedynie wykroczenie (nastąpiła dekryminalizacja tego czynu), co także nie powinno pozostawać bez znaczenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem wydana decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie Sąd porządkowo wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Postawą do takiego rozpoznania sprawy stanowi regulacja z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm., dalej: "uCOVID-19").

Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia.

Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Uwzględnić przy tym należy brak możliwości przeprowadzania dowodów w sprawie sądowoadministracyjnej (z wyjątkiem ograniczonej dopuszczalności dowodu z dokumentów – art. 106 § 3 p.p.s.a). Jednocześnie podkreślić należy, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego.

Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany albowiem stosowne zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w trybie art. 15zzs4 uCOVID-19 zostało wydane przez Przewodniczącego Wydziału II Orzeczniczego tut. Sadu (k. 45 akt sądowych), zaś strony postępowania zostały powiadomione o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne i miały możliwość złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia dodatkowego żądania, wniosków lub wyjaśnień (k. 46 i 47 akt sądowych).

Przechodząc do oceny merytorycznej zaistniałego między stronami sporu, w punkcie wyjścia wskazać należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm., zwanej dalej także "ustawą o broni") broń można posiadać na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu, komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń.

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 5).

Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadku ich naruszenia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni, zgodnie z którym, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy spór między stronami sprowadza się zarówno do wykładni przepisu art. 10 ust. 1 ustawy, tj. rozumienia pierwszej z pozytywnych przesłanek wydania pozwolenia na broń określonej a więc przesłanki braku zagrożenia wnioskodawcy dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz art. 15 tejże ustawy, który wprost stanowi, komu nie można wydać broni, jak i do oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która – zdaniem Skarżącego - stanowi ocenę dowolną i wybiórczą, bo z pominięciem okoliczności korzystnych dla strony.

Odnosząc się do tak zakreślonej problematyki, Sąd stwierdza, że – wbrew twierdzeniom skargi - badanie przez organ wniosku o wydanie pozwolenia na broń nie powinno ograniczać się wyłącznie do przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, w świetle których pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Sposób sformułowania w art. 10 ust 1 ustawy o broni przesłanki "braku zagrożenia wnioskodawcy dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" wydania pozwolenia na broń wskazuje bowiem na potrzebę niejako "abstrakcyjnego" rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o którym mowa w powołanym przepisie.

Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego, przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego obowiązane są więc podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w "prawomocnym skazaniu", a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi przedmiotowego zagrożenia.

Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazuje jedynie na przesądzenie przez ustawodawcę, że w każdym przypadku skazania za popełnienie wskazanych w ww. przepisach przestępstw automatycznie wyłączona zostaje możliwość dalszego badania przez organ, czy wnioskodawca stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a więc przepis ten należy traktować jako swoistego rodzaju lex specialis w stosunku do art. 10 ust. 1 ustawy o broni.

W ocenie Sądu, dokonując wykładni art. 10 ust. 1 powołanej ustawy należy mieć wzgląd na to, że przepisy ustawy o broni i amunicji wdrażają dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 13 września 1991 r.), zmienionej dyrektywą parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. U. UE L 179.5 z 8 lipca 2008 r.). Dyrektywa ta przewiduje, że bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. Wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie (art. 5 ust. 1 lit b dyrektywy). Państwa Członkowskie mogą w swym ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze niż przewidziane w dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich określonych w art. 12 ust. 2 (zob. art. 3 dyrektywy Rady 91/4777/EWG).

Założenie takie koresponduje z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle których warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (zob. wyrok NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1296/07, LEX nr 513991). Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i jest raczej rodzajem przywileju niż prawa podmiotowego, w związku z czym od osoby takie pozwolenie posiadającej, wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (wyrok NSA z 28 października 2011 r., II OSK 1562/10, LEX nr 1151922).

Dlatego też organy Policji, jak już wskazano wcześniej, rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń w kontekście brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy o broni, winny odnosić się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, a więc mających swoje źródło w prawomocnym skazaniu wnioskodawcy, ale i wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, które wskazują na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Taki pogląd Sądu zbieżny jest z dotychczasową linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której akcentuje się, że przesłanka zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego jest zawsze spełniona, gdy wnioskodawca zostanie skazany prawomocnym wyrokiem za wymienione w punktach a i b art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przestępstwo. W takim przypadku organy Policji nie muszą rozważać wpływu konkretnego wyroku skazującego na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na broń (lub jego cofnięcia). Nie oznacza to jednak, że tylko skazanie prawomocnym wyrokiem uniemożliwia wydanie pozwolenia na broń.

Odmówić prawa do broni można także wówczas, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym okaże się, że wnioskodawca może stanowić zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z innych przyczyn. Gdyby było inaczej, ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zamiast stawiać wymaganie, by wnioskodawca nie stanowił zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, odwołałby się do pełnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. W przepisie tym chodzi zatem o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu (które np. uległo już zatarciu), ale stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o broni. Dlatego też ocena organów Policji, badających zasadność wniosku o przyznanie pozwolenia na broń palna, nie musi się odnosić jedynie do przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit, a i b ustawy o broni i amunicji (por. dla przykładu: wyrok NSA w sprawie II OSK 3221/17 z 14.11.2019r.; II OSK 2654/16 z 30.10.2018r. czy też II OSK 2060/12 z 6.02.2014r.).

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, ocenę, że Skarżący stanowił zagrożenie dla siebie, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego, mimo że legitymuje się posiadaniem zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, potwierdzonej ostatecznymi orzeczeniami: lekarskim i psychologicznym, organy Policji rozpoznające złożony przez niego wniosek powzięły na bazie ustaleń, że Strona w przeszłości dopuściła się przestępstwa z art. 178a § 2 kk, tj. kierowania rowerem w stanie nietrzeźwości, jego rodzina w 2018 r. była objęta procedurą "Niebieskiej Karty" w związku podejrzeniem stosowania przez niego przemocy oraz, że w 2017 r. i w 2018 r. odnotowano dwie interwencje w miejscu jego zamieszkania, które były spowodowane wszczynaniem przez niego awantur w stanie nietrzeźwości, a także okoliczność, iż może mieć problem z nadużywaniem alkoholu.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że organy Policji nie miały prawa powołać się w swojej decyzji na zatarte skazanie w stosunku do Skarżącego i to tym bardziej, że obecnie nie stanowi ono przestępstwa tylko wykroczenie, Sąd stwierdza, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 kpa, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, że osoba ta może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości posiadacza broni (lub osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń) ważny jest nie tyle fakt skazania bądź niekarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby (por. przywołany wcześnie wyrok NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 2654/16).

W ocenie Sądu, nie można także zgodzić się z tezą Skarżącego, że zgromadzony na powyższą okoliczność materiał dowodowy cechuje się "dowolnością" i jest wybiórczy bo uwzględniający jedynie "negatywne" dla Skarżącego okoliczności jego dotychczasowego życia i postawy.

Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że rodzina Skarżącego była objęta procedurą "Niebieskiej Karty" w związku z podejrzeniem stosowania przez Skarżącego pod wpływem alkoholu przemocy wobec członków rodziny. Żona Skarżącego podczas interwencji Policji zgłaszała funkcjonariuszom, że Skarżący pije alkohol i awanturuje się, czego świadkami są małoletnie dzieci oraz że obawia się o ich i swoje bezpieczeństwo. Okoliczność ta była podstawą do objęcia rodziny Skarżącego wyżej wskazanym nadzorem. Sąd zauważa przy tym, że negowanie przez żonę Skarżącego, w trakcie wdrożonego przez organy policji postępowania i czynności sprawdzających na okoliczność wydania pozwolenia na broń, pozostaje w sprzeczności z opisem zdarzenia z dnia [...] kwietnia 2018 r. dokonanym przez funkcjonariusza KP [...], który w tym dniu przybył na interwencję domową, a który dodatkowo stwierdził, że Skarżący zachowywał się wówczas arogancko, opryskliwie i nie reagował na wydawane polecenie.

Co wymaga także podkreślenia, a co także ma oparcie w zgromadzonych materiałach sprawy, takie zachowanie Strony spowodowało konieczność użycia chwytów obezwładniających i doprowadzenie do KP [...], gdzie po przebadaniu alkomatem ustalono, że Skarżący znajduje się w stanie nietrzeźwości (I badanie wykazało 1,50 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, zaś w II badaniu -160 mg/l).

W ocenie Sądu, w świetle powyższych okoliczności, organy policji miały prawo przyjąć uzasadnione przypuszczenie w zakresie obawy użycia broni przez Stronę w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, skoro zebrany materiał dowodowy ujawnił skłonności Skarżącego do agresywnego i niekontrolowanego zachowania lub stosowania przemocy, a także nadużywania alkoholu.

W ocenie Sądu, nieuprawnionym jest także deprecjonowanie – w kontekście zgromadzonych w sprawie pozytywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, z których wynika, że nie istnieją negatywne przesłanki do dysponowania przez Skarżącego bronią - informacji z dnia [...] listopada 2019 r., w której Sąd Rejonowy w [...] poinformował, że z wydanej na zlecenie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] opinii psychiatryczno-psychologicznej wynika, iż Skarżący jest dotknięty zespołem uzależnienia od alkoholu. Organ, w ramach prowadzonego postępowania dowodowego, miał prawo wskazaną opinię włączyć do dowodów w sprawie i dokonać jej oceny w kontekście przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 ustawy o broni.

Organy Policji są bowiem uprawnione do wszechstronnej oceny osoby starające się o pozwolenie na broń, która powinna charakteryzować się nienaganną postawą, gwarantującą, że nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Nie może bowiem dochodzić do takich sytuacji, że organy Policji nie będą miały możliwości oceny osoby wnioskodawcy w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do określania przesłanek świadczących o zagrożeniu m.in. dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego.

Ocena taka oczywiście nie może nosić znamion dowolności i takich znamion nie zawiera ocena przeprowadzona przez organy policji w niniejszej sprawie.

Przedstawiona przez Sąd wykładnia art. 10 ust. 1 ustawy o broni wynika z tego, że to osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, że prawo posiadania broni, jak wskazano na wstępie rozważań, nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP.

Prawo do posiadania broni ma w świetle omawianej ustawy reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy.

Sąd podziela pogląd Organu, że postawę człowieka ocenia się bowiem poprzez pryzmat jego dotychczasowego zachowania w każdych okolicznościach, a nie tylko w poszczególnych sferach jego aktywności życiowej.

W niniejszej sprawie, organy Policji, zdaniem Sądu właściwie wyważyły, w kontekście ujawnionych a opisanych wcześniej okoliczności, tj. skłonności Skarżącego do agresywnego i niekontrolowanego zachowania lub stosowania przemocy oraz "incydentów" związanych ze spożywaniem alkoholu, że w sprawie należy przyznać prymat interesowi społecznemu, dla którego istotną kwestią jest, aby bronią dysponowały osoby rozważne i odpowiedzialne, a więc postępujące w zgodzie z przyjętymi zasadami i to w takim okresie czasowym aby można było stwierdzić, iż zasady te przyjmują i szanują jako własne.

Skarżącemu najwyraźniej umyka z pola widzenia, że w stosunku do osób starających się o wydanie pozwolenia na broń, obowiązuje miernik najwyższej staranności, co także oznacza, że osoby takie nawet powinny unikać sytuacji stawających je w negatywnym świetle.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, w ocenie Sadu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw do stwierdzenia, że Organ wydając zaskarżoną decyzję, wydał ją z istotnym naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja zapadła bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego, który dawał podstawę do uznania, że w sprawie zachodzi pozytywna przesłanka z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, tj. że Skarżący nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie można uznać, że w tym zakresie doszło do dowolnej oceny materiału dowodowego.

Bez znaczenia dla dokonywanej na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest również okoliczność, że dotychczas wydany prawomocny wyrok skazujący uległy zatarciu oraz, że opisany tamże czyn zabroniony stanowi obecnie wykroczenie.

Jeszcze raz podkreślić trzeba, że w okolicznościach sprawy zaskarżona decyzja nie zapadła na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, lecz m.in. na podstawie art. 10 ust. 1 tej ustawy, który zawiera przesłankę, zgodnie z którą wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego – o czym już wyżej była mowa.

W tej zaś sprawie oceniono, że Skarżący swoją dotychczasową postawą życiową nie daje rękojmi w zakresie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, które pozwalają na stwierdzenie, że jest osobą wzbudzającą zagrożenie w przypadku posiadania broni.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy Policji dokonały też właściwej interpretacji art. 10 ustawy o broni i prawidłowo go zastosowały. Organy w sposób wyczerpujący ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy, a następnie wydały decyzję odmowną biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a także cele wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji. Ocena ta polegała na precyzyjnej analizie przeszłego zachowania się wnioskodawcy, którego zachowania nie pozwalają na stwierdzenie, że nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok NSA z 20 lutego 2015 r., II OSK 1683/13).

Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, ponieważ zarzuty skargi są bezpodstawne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.