Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 48/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Górska Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga E. K. na decyzję Wojewody (dalej jako Wojewoda) z dnia 19 listopada 2018 r. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 28 marca 2014 r. Wojewoda, na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej jako ustawa Przepisy wprowadzające, że z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przeszła na własność Gminy nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] o powierzchni 0,0859 ha, zapisana w księdze wieczystej jako działka nr [..], położona w gminie S., obręb S., zajęta pod drogę gminną, a będąca współwłasnością E. K. i S. K. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa w ostatecznej decyzji z dnia 29 września 2017 r.

W dniu 28 lutego 2017 r. E. K. zwrócił się do Starosty Powiatu (dalej jako Starosta) z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działkę [..] (zapisaną w księdze wieczystej jako działka [..]), stanowiącą współwłasność skarżącego i jego brata, a przejętą decyzją Wojewody pod drogę gminną.

Na skutek ponownego rozpoznania sprawy Starosta decyzją z dnia 11 maja 2018 r. odmówił ustalenia odszkodowania wskazując, że wniosek w tej sprawie został złożony po terminie określonym w art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające. Z akt sprawy wynika, że skarżący składał wnioski o odszkodowanie, jednakże w innych sprawach, a ten wniosek o odszkodowanie znajdujący się w aktach różni się w treści od dostarczonego przez skarżącego tym, że nie wymieniono w nim działki nr [..] (brak jest stwierdzenia "i [..]"). Wobec tego brak jest dowodu na to, że wniosek w sprawie przedmiotowej działki został złożony. Natomiast wniosek z dnia 11 marca 2002 r. dotyczył naprawy szkód lub odszkodowania za szkody powstałe przy układaniu kolektora sanitarnego w ulicach R. i W.

W odwołaniu E. K. podniósł, że przejęta przez Gminę działka nie stanowi drogi publicznej, lecz pas zieleni.

W piśmie z dnia 21 sierpnia 2018 r. odwołujący się dodał, że powoływanie się w niniejszej sprawie na art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające jest bezpodstawny ze względu na to, że działka nr [..] została wytyczona w 1975 r.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 19 listopada 2018 r., zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o:

1) odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz E. K. za ½ udziału w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] (oznaczonej w księdze wieczystej jako [..]) oraz

2) umorzeniu postępowanie przed organem I instancji w zakresie ustalenia odszkodowania za ½ udziału w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] (oznaczonej w księdze wieczystej jako [..]), który w dacie przejęcia przysługiwał S. K.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 73 ust. 3 ustawy Przepisy, z którego wywiódł, że uprawnionym do otrzymania odszkodowania jest tylko właściciel nieruchomości, który w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. złożył wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Brak chociaż jednej z przesłanek, zawartych w tym przepisie, powoduje niemożność ustalenia i wypłaty odszkodowania. Z ostatecznej, deklaratoryjnej decyzji Wojewody z dnia 28 marca 2014 r. wynika, że na dzień 31 grudnia 1998 r. współwłaścicielami przedmiotowej działki był E. K. i S. K. Skarżący był więc osobą uprawnioną do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania za ww. nieruchomość. Wniosek w tej sprawie wpłynął jednak do Starosty w dniu 28 lutego 2017 r., tj. po terminie przewidzianym przez ustawę.

Wprawdzie w toku postępowania strona przedłożyła kserokopię swojego pisma z dnia 4 czerwca 1999 r. skierowanego do Wójta Gminy, w którym wniosła o "zapłacenie za część mojego pola z którego zostały wytyczone drogi, tj. ul. R. i [..]", lecz skarżący nie posiada potwierdzenia doręczenia przesyłki zawierającej to pismo. Z kolei Wójt Gminy, w piśmie z dnia 21 listopada 2017 r. poinformował Starostę, że "Pan E. K. złożył do tut. Urzędu w dniu 07.06.1999 r. wniosek z dnia 04.06.1999 r. o wypłacenie bliżej nieokreślonego świadczenia pieniężnego, ale dotyczącego wyłącznie działki gruntu nr [..] położonej w S., na której w latach siedemdziesiątych ub. wieku urządzona została droga wewnętrzna nazwana jako ulica R.". Dołączył do pisma potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię posiadanego przez siebie wniosku z dnia 4 czerwca 1999 r., którego treść jest odmienna od wniosku przedłożonego przez wnioskodawcę, bowiem zawiera on prośbę o "zapłacenie za część mojego pola z którego została wytyczona droga, tj. ul. R." (brak jest " i [..]").

W świetle tego Wojewoda uznał, że pismo z dnia 4 czerwca 1999 r. nie stanowiło wniosku o ustalenie odszkodowania za działkę nr [..], która nie znajduje się w pasie ulicy R., a jedyny wniosek w tej sprawie został złożony w dniu 28 lutego 2017 r., tj. po terminie przewidzianym w ustawie. Organ odwoławczy stwierdził, że na wygaśnięcie terminu na złożenie wniosku o ustalenie odszkodowania za działkę nr [..] nie miał wpływu fakt, iż decyzja stwierdzająca przejście przedmiotowej nieruchomości na własność Gminy została wydana w dniu 28 marca 2018 r., a stała się ostateczna w dniu 29 września 2019 r., co potwierdza liczne orzecznictwo.

Uzasadniając rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowanie przed organem pierwszej instancji w zakresie ustalenia odszkodowania za ½ udziału w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] (oznaczonej w księdze wieczystej jako [..]), który w dacie przejęcia przysługiwał S. K. Wojewoda podał, że w dacie przejęcia działki wnioskodawcy przysługiwał udział wynoszący ½ w prawie własności tej nieruchomości. Zatem w odniesieniu do pozostałego udziału, przysługującego drugiemu ze współwłaścicieli, postępowanie było bezprzedmiotowe, a organ orzekł merytorycznie wyłącznie w zakresie ustalenia odszkodowania za ½ udziału przysługującego E. K.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zakwestionował decyzję Wojewody w zakresie pkt. 1, tj. orzeczenia o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz E. K.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie skarżącego złożył on wniosek o odszkodowanie za przedmiotową działkę w piśmie z dnia 4 czerwca 1999 r., którego kopię dołączył do wniosku z 2017 r. Wątpliwość skarżącego budzi fakt, że w aktach jego sprawy znajduje się wniosek o wypłatę odszkodowania za grunt nr [...] (odszkodowanie zostało wypłacone), a nie odnalazł się wniosek o odszkodowanie za grunt nr [..] (oznaczony w KW jako [..]). Wbrew sugestiom organu trudno dać wiarę temu, by skarżący domagał się i złożył stosowny wniosek za wywłaszczenie gruntu pod ul. R., a odstąpił od złożenia wniosku za grunt wywłaszczony pod ulicę W. Ponadto organ pozostawił bez rozpoznania także pismo skarżącego z dnia 11 marca 2002 r. stanowiące wniosek o naprawienie szkód powstałych podczas wykonywania prac ziemnych i przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego lub wypłacenia odszkodowania. Jak wskazał skarżący, ww. pisma świadczą o tym, że podjął on kroki zmierzające do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania, zaś organ błędnie traktuje jako wniosek o odszkodowanie za przedmiotową działkę wyłącznie pismo z dnia 28 lutego 2017 r.

Ponadto w ocenie skarżącego organ niesłusznie zastosował w niniejszej sprawie art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające, przepis ten odnosi się do nieruchomości zajętych pod drogi publiczne. Natomiast wywłaszczona działka stanowi pas zieleni i częściowo pas z drzewami. Potwierdza to wykonana na zlecenie skarżącego opinia biegłego dotycząca ustalenia wieku drzew, gruntów dominujących wraz z określeniem, czy przedmiotowe drzewa stanowią zadrzewienie przydrożne na części działki nr [..]. W opinii tej biegły stwierdził, iż przedmiotowa działka stanowi drogę i jest rezerwą potrzebną przy dalszych modernizacjach drogi. Skoro więc dokonano wywłaszczenia, lecz nie pod drogę publiczną, to w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a zatem istnieje obowiązek wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącego.

W świetle tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody w zaskarżonym zakresie oraz poprzedzającej ją organu pierwszej instancji. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z kserokopii opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę z zakresu leśnictwa, ochrony środowiska, łowiectwa na okoliczność wykazania, że działka nr [..] jest nie ujęta jako las.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w sprawie, oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżenia jest pkt 1 decyzji Wojewody, w którym organ uchylając decyzję organu pierwszej instancji orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz E. K. za ½ udziału w prawie własności nieruchomości położonej w obrębie S., gmina S., oznaczonej jako działka nr [..] o pow. 859 m2, zapisanej w księdze wieczystej jako działka nr [..], która z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszła z mocy prawa na rzecz Gminy S.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające który stanowi, że odszkodowanie, za nieruchomości przeznaczone pod drogi, które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Z przepisów art. 73 wynika, że na instytucję stwierdzenia nabycia mienia składają się dwie sprawy administracyjne. W ramach pierwszej z nich właściwy wojewoda wydaje decyzję o przejściu prawa własności, na podstawie art. 73 ust. 1. Natomiast w drugiej sprawie decyzja o ustaleniu odszkodowania za nabyte przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa mienie wydawana jest przez właściwego starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu), pod warunkiem że spełnione zostały przesłanki z art. 73 ust. 4 i 5 ustawy Przepisy wprowadzające oraz wynikające ze stosowanych odpowiednio przepisów o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości.

Z treści przepisu art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające wynika, że muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki dające podstawy do stwierdzenia w drodze deklaratoryjnej decyzji wojewody przejścia własności nieruchomości z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z nimi dana nieruchomość winna w dniu 31 grudnia 1998 r. być: zajęta pod drogę publiczną, pozostawać we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, stanowić własność innych podmiotów niż Skarb Państwa lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek powoduje niemożność zastosowania trybu wynikającego z art. 73 ww. ustawy. Odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną przysługuje zatem właścicielowi nieruchomości, który utracił prawo własności w dniu 1 stycznia 1999 r. i który zgodnie z zapisem art. 73 ust. 4 tej ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. złożył wniosek o ustalenie odszkodowania. Odszkodowanie to jest rekompensatą za odebrane prawo własności.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [..], zapisana w księdze wieczystej nr [..] jako działka nr [..], o powierzchni 859 m2, przeszła z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa na własność Gminy, co potwierdziła deklaratoryjna decyzja Wojewody z dnia 28 marca 2014 r., zaakceptowana przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w ostatecznej decyzji z dnia 29 września 2017 r. Wydanie tych rozstrzygnięć oznacza, że spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowania trybu z art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające, w tym przesądzona została kwestia przeznaczenia spornej nieruchomości pod drogę. Skoro więc kwestia drogowego przeznaczenia działki na dzień 31 grudnia 1998 r., a zatem na dzień, który wyznacza przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające, została ostatecznie i jednoznacznie rozstrzygnięta w powyższych orzeczeniach, a decyzje te pozostają w obrocie prawnym, zarzuty skargi kwestionujące przeznaczenie działki są niezasadne.

Z treści decyzji Wojewody z dnia 28 marca 2014 r. wynika także, że na dzień 31 grudnia 1998 r. współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości byli E. K. i S. K., a więc były to osoby uprawnione do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania za tę nieruchomość.

Co przy tym istotne, norma zawarta w art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające wyznaczyła granice czasowe, w których było możliwe skuteczne złożenie wniosku o przyznanie odszkodowania. Zachowanie terminu do złożenia wniosku było podstawową przesłanką do ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. Termin ten obejmował okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., co oznaczało, że tylko w tych granicach czasowych możliwe było skuteczne złożenie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Powyższy termin jest przy tym terminem zawitym prawa materialnego, co oznacza, że nie może on być przywrócony, a wniosek złożony po tym terminie powoduje, że roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wygasa, niezależnie od tego, z jakich powodów strona nie dochowała tego terminu. Dla biegu terminów prawa materialnego nie są bowiem istotne przyczyny jego uchybienia. W konsekwencji też złożenie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania poza ustawowym terminem oznacza niemożność uwzględnienia roszczenia. W tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednolite i ugruntowane (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 273/08, LEX nr 563128; wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1526/13, LEX nr 1502350; wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1037/14, LEX nr 2032666).

Kwestia zgodności z prawem omawianej regulacji była też kilkukrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. W wyrokach z dnia z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99 (OTK 2000/2/60), z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 11/02 (OTK-A 2004/7/66) oraz z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt P 33/07

(OTK-A 2009/8/123) Trybunał potwierdził zgodność art. 73 ust. 4 ustawy Prawo przepisy wprowadzające z Konstytucją. W szczególności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zawarty w art. 73 ustawy mechanizm potwierdzenia wywłaszczenia i uzyskania odszkodowania jest poprawny systemowo i nie ogranicza ochrony praw należnych byłym właścicielom. Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie K 20/09 (OTK-A 2011/4/350) Trybunał Konstytucyjny po raz kolejny orzekł, że art. 73 ust. 4 ustawy jest zgodny z Konstytucją RP, a konkretnie jej art. 21 ust. 2 w związku art. 31 ust. 3 oraz art. 2 i wywodzoną z niego zasadą poprawnej legislacji. Trybunał stwierdził, że art. 73 ust. 4 jest na tyle precyzyjny i na tyle komunikatywny, że językowe reguły wykładni pozwalają wyinterpretować z niego normę zgodną z Konstytucją. Jest zatem zgodny z zasadą dopuszczalnych proporcjonalnych ograniczeń konstytucyjnego prawa do słusznego odszkodowania z tytuły wywłaszczenia.

Zatem w świetle treści art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające i przytoczonych orzeczeń nie budzi wątpliwości, że skarżący mógł złożyć skutecznie wniosek o ustalenie i wpłatę odszkodowanie tylko w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Rolą organów rozpoznających przedmiotowy wniosek o ustalenie odszkodowania było więc zbadanie, czy ów wniosek został złożony w tym terminie.

W niniejszej sprawie kwestią sporną było ustalenie, czy jako wniosek zawierający żądanie w przedmiocie odszkodowania za działkę nr [..] (obecnie [..]), która z mocy prawa przeszła na własność jednostki samorządu terytorialnego, można potraktować pismo skarżącego z dnia 4 czerwca 1999 r., takie stanowisko zaprezentował bowiem skarżący, zaś zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji uznały, że pismo to nie stanowiło wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W ich ocenie wniosek taki został złożony dopiero w dniu 28 lutego 2017 r., tj. po ustawowo wyznaczonym terminie na zgłoszenie roszczenia. W ocenie sądu takie ustalenia są prawidłowe.

Niewątpliwie pismo z dnia 4 czerwca 1999 r. przedłożone przez skarżącego wraz z wnioskiem z dnia 28 lutego 2017 r., różni się w swej treści z pismem, które posiada w swoich zasobach Wójt Gminy. Poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pisma z dnia 4 czerwca 1999 r., które wpłynęło do organu w dniu 7 czerwca 1999 r., ujawnia, że dotyczy ono zapłacenia za "część mojego pola, z którego została wytyczona droga, tj. ul. R.". Natomiast w piśmie przekazanym przez skarżącego zawarto żądanie zapłaty za "część mojego pola, z którego została wytyczona droga, tj. ul. R. i [..]". Jak natomiast ustalono w toku postępowania, działka nr [..] nie znajduje się w pasie ulicy R., lecz w pasie ulicy równoległej, tj. [..], oddalonej o około 75 m. Analiza porównawcza tych dwóch dokumentów wskazuje zatem, że różnią się one między sobą zakresem żądania – wniosek, który otrzymał organ nie dotyczy działki nr [..], gdyż takiego wskazania zabrakło w treści pisma. Znajduje się ono wprawdzie w piśmie przedstawionym przez stronę, lecz skarżący poza gołosłownym twierdzeniem nie posiada dowodów, że kiedykolwiek zostało ono złożone przed organem.

W związku z tym orzekające w sprawie organy prawidłowo zbadały treść pisma znajdującego się w posiadaniu Wójta Gminy i na jego podstawie stwierdziły, że w dniu 4 czerwca 1999 r. skarżący nie złożył skutecznie wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowana za działkę nr [..] (oznaczoną w księdze wieczystej jako [..]), o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające. Jednocześnie prawidłowo ustalono, że żądanie w zakresie odszkodowania za przedmiotowy grunt zostało sformułowane dopiero w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r., lecz miało to miejsce po terminie wyznaczonym przepisami prawa na dokonanie tej czynności.

W tym stanie rzeczy, wobec braku spełnienia wszystkich przesłanek do ustalenia odszkodowania za działkę przeznaczoną pod drogę, która z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przeszła na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, nie było możliwe ustalenie na rzecz skarżącego odszkodowania za działkę nr [..] (oznaczoną w księdze wieczystej jako [..]), co prawidłowo ocenił organ odwoławczy.

Wątpliwości sądu nie budzi też treść rozstrzygnięcia Wojewody, bowiem jak trafnie zauważono, w dacie przejęcia działki skarżącemu przysługiwał w prawie własności nieruchomości udział wynoszący ½, zatem organy mogły procedować tylko w odniesieniu do udziału przysługującego wnioskodawcy. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji błędnie odnosi się do całości prawa własności przedmiotowej działki, a uchybienie tego rodzaju uprawniało organ odwoławczy do wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji i wydania orzeczenia co do istoty sprawy, której granice wyznaczało prawo przysługujące wnioskodawcy. Ponadto, w związku z ustaleniem, że skarżący dysponuje prawem własności działki tylko w udziale ½ , a drugi ze współwłaścicieli nie wyraził woli wszczęcia postępowania co do przysługującego mu udziału, brak było przedmiotu postępowania w tym zakresie. Każdy ze współwłaścicieli może się bowiem domagać odszkodowania jemu należnego, w wysokości odpowiadającemu swemu udziałowi w prawie własności przedmiotowej nieruchomości i w tak zakreślonych granicach sprawy orzekać może organ rozpoznający wniosek. Skoro w niniejszej sprawie wniosek złożył E.K., któremu przysługiwało prawo własności nieruchomości w udziale ½, to mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a. należało uznać, że postępowanie administracyjne w odniesieniu do udziału S. K. jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.

Reasumując sąd uznał zarzuty skargi za nietrafne. W ocenie sądu organy rozpoznające niniejszą sprawę procedowały w zgodzie z przepisami k.p.a., w sposób kompleksowy gromadząc materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia i dokonując jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W szczególności w sprawie prawidłowo ustalono, że pismo strony z dnia 4 czerwca 1999 r. znajdujące się w zasobach Wójta Gminy nie stanowiło wniosku o ustalenie odszkodowania za przejętą nieruchomość stanowiącą działkę nr [..] (zapisaną w księdze wieczystej jako [..]) oraz, że wniosek zawierający takie żądanie został skutecznie złożony dopiero w dniu 28 lutego 2017 r. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się następnie podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów ustawy Przepisy wprowadzające i podjęcia decyzji na podstawie art. 73 ust. 4 u.g.n. której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

W niniejszej sprawie sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż w odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.