Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1305/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust.1 pkt 2,3,4,5,6,
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1305/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r., sprawy ze skargi Spółki Mieszkaniowej "S" Sp. z o.o. w K. przy uczestnictwie: [...], na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 12 maja 2011 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia z 12 maja 2011r.,Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 6 sierpnia 2010r. nr [...],którą to decyzją określono współwłaścicielom nieruchomości położonej w K. przy Al. [...], wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od tej nieruchomości za 2006 rok w kwocie 91 648,00zł.Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.-dalej w skrócie u.p.o.l.), uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2005 r. Nr XCIV/957/05 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, art. 21 § 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm- dalej Ordynacja podatkowa.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, które zostało wszczęte z urzędu dnia 16 stycznia 2007 r. przez Prezydenta Miasta. Okolicznością bezsporną było ustalenie , że przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w K. przy Al.[...], składająca się z gruntu oznaczonego jako działki Nr[..], [...], [...], [...], obr. 28 K. o łącznej powierzchni 0,6017 ha oraz budynku o powierzchni użytkowej 4850 m2, będąca we współwłasności osoby prawnej- Spółki Mieszkaniowej S. sp. z o.o. i osób fizycznych. Kwestią zaś sporną było zastosowanie przy określeniu wysokości zobowiązania podatkowego za 2006r. należnego od współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, stawki najwyższej tj. jak dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej .

Organ pierwszej instancji, na podstawie ponownie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że przedmiotowa nieruchomość służyła w 2006 roku do prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą "H.." oraz była w posiadaniu przedsiębiorcy:

Świadczą o tym:

- przeprowadzone w dniu 28 lutego 2007r. oględziny., podczas których stwierdzono, że działka zabudowana jest budynkiem sześciokondygnacyjnym, podpiwniczonym. Przy wejściu do budynku znajduje się hol i recepcja. Na parterze znajdują się częściowo pokoje z łazienkami oraz pomieszczenia : restauracja, bar ,kawiarnia ,sauna, fitness i basen. Na kondygnacjach od pierwszego do piątego piętra znajdują się pokoje oznaczone odpowiednio kolejnymi numerami. Na kondygnacji podziemnej znajduje się garaż i sale konferencyjne.(szczegółowa dokumentacja fotograficzna będąca załącznikiem do protokołu k.325 t.6 akt),

- przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w posiadaniu Spółki H. Sp z o.o. z siedzibą w K. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego spółce przez współwłaścicieli. Pełnomocnictwo to umocowywało spółkę m.in. do sprawowania zarządu i administrowania obiektem (umowa o zarządzanie nieruchomością z dnia 27 grudnia 2000r. ,k. 122-131 akt),

-pismo z dnia 29 grudnia 2006r. dotyczące wypowiedzenia przez pełnomocnika współwłaścicieli K. M. umowy o sprawowanie zarządu nieruchomością przez spółkę H. Sp. zo.o. wraz z wezwaniem do wydania obiektu współwłaścicielom. Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano w szczególności użytkowanie obiektu bez pozwolenia na użytkowanie oraz prowadzenie działalności niezgodnie z ustawą o usługach turystycznych,(pismo k.321, t.6 akt )

- ogłoszenia na oficjalnej stronie internetowej [...], - dotyczące działalności w budynku przy Al. [...]- H.,

- akta rejestrowe dotyczące spółki H. sp. zo.o. (KRS [...]) wskazujące na przedmiot jej działalności ( przykł. hotele, motele z restauracjami). Ponadto w dokumentach tych znalazło się potwierdzenie o rozpoczęciu w 2001r. inwestycji przy Al. [...]i jej zakończeniu oraz o przystąpieniu do eksploatacji w 2002r. oraz sprawozdania finansowe.

- umowa z dnia 1 kwietnia 2004r. Rep. A nr [...] zawarta w formie aktu notarialnego o utworzeniu przez Spółkę Mieszkaniową S. i H.S. sp. z oo spółki pod nazwą "H." sp. z o.o., umowa z dnia 10 grudnia 2004r. dotycząca sprzedaży udziałów przez H. S. sp.z oo H. sp.z oo.

-dochody osiągnięte przez H. sp.zo.o., w K., które wyniosły w 2006r. - 267 620,02 zł.

Spółka ta zarządzała Hotelem przy ul. [...]w K.

- pismo i oględziny Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wskazujące ,ze przedmiotowy budynek użytkowany jest jako hotel bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie obiektu,

- pismo Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. stwierdzające ,że

obiekt użytkowany jest niezgodnie z dokumentacją jako hotel

-kontrole Państwowej Inspekcji Pracy dotyczące pracowników wykonujących pracę w przedmiotowych obiekcie – w roku 2003, 2007 i 2008,

-kontrole Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w latach 2002-2006r. zarówno dotyczące części hotelowej jak i rekreacyjnej. W załączniku do protokołu kontroli z dnia 26.10.2006r. stwierdzono , "że w czasie kontroli większość pokoi zajęta była przez gości"

- pismo Urzędu Marszałkowskiego dotyczące prowadzonego postępowania w zakresie zastrzeżonej nazwy "Hotel" dla obiektu przy ul.[...] w K.

W związku z powyższymi ustaleniami organ pierwszej instancji stosując stawki podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2005r. Nr XCIV/957/05 określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2006rok od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 87 736,50 zł. Od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 3.911,10 zł. Łącznie w kwocie 91. 648,00 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożył jeden ze współwłaścicieli - Spółka Mieszkaniowa S. sp. z o.o. w K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania podatkowego w sprawie względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art.122 oraz 187 §1Ordynacji podatkowej poprzez brak uzupełnienia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,

- naruszenie art.181 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na informacjach uzyskanych przez organ pierwszej instancji, które nie waloru dowodowego.

W ocenie strony odwołującej się zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, iż nieruchomość położona przy ul.[...] w K. w 2006 roku służyła prowadzonej działalności pod nazwą Hotel S. i znajdowała się w tymże roku w posiadaniu Spółki H. sp. z o.o.

Następnie strona odwołująca szczegółowo odniosła się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mającego w ocenie organu pierwszej instancji udowodnić okoliczność, iż w 2006 roku prowadzona była na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarcza i wskazała, że przedmiotowa okoliczność nie wynika w szczególności: z faktu istnienia Hotelu S., udzielenia przez współwłaściciel pełnomocnictwa spółce H., pisma pełnomocnika współwłaścicieli o wypowiedzeniu umowy Zarządu . Ponadto nie udowadniają tego także tezy ,że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy przytoczone w uzasadnieniu decyzji adresy stron internetowych i treści tam publikowane.

Ponadto zdaniem odwołującej się Spółki z akt rejestrowych spółek pod nazwą: H. sp. z o.o., H. S. sp. z o.o. i "e." sp. z o.o. nie wynika także iż w 2006 roku obiekt był w posiadaniu spółki pod firmą: H. sp. z o.o. i że prowadzona była działalność gospodarcza na nieruchomości przy ul.[...]. Jak wyjaśniono spółka H. sp. z o.o., a następnie H.S. sp. z o.o. były zarządcą przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu ustawy o własności lokali. Jak podniesiono zarządca jest jej dzierżycielem w rozumieniu art.338 k.c., a nie posiadaczem. Włada on bowiem rzeczą za kogo innego, wykonuje czynności czysto zastępcze za Wspólnotę Mieszkaniową. Ponadto wskazano, że wspólnoty mieszkaniowej nie można zaliczyć do kategorii przedsiębiorców w rozumieniu art. 43¹k.c.W żadnym bowiem zakresie nie należy do zadań wspólnoty mieszkaniowej prowadzenie działalności gospodarczej.

Ponadto jak wskazała strona odwołująca z dokumentów przedłożonych przez Państwowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej , Państwową Inspekcje Pracy, Państwowego Inspektora Sanitarnego ,Urząd Marszałkowski Departament Promocji i Turystyki nie wynika, iż w spornym okresie obiekt był w posiadaniu spółki pod firmą :H. sp.z o.o. i że na nieruchomości przy al. [...] była prowadzona działalność gospodarcza. Odnośnie dokumentów przedłożonych przez Państwową Inspekcje Pracy podkreślono ,że adresatem wszelkich nakazów, protokołów kontroli, notatek urzędowych była Wspólnota Mieszkaniowa H. przy Al. [...]w K., a nie spółka H sp. z o.o. Podobnie w przypadku dokumentów przedłożonych przez Urząd Marszałkowski i Powiatową Stacje Sanitarno –Epidemiologiczną. Natomiast odnośnie dokumentów przedłożonych przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego wskazano, że decyzja z dnia 29 lipca 2002r. oraz protokół kontroli sanitarnej z dnia 14.05.2004r. dotyczą spółki T. s.c., a nie spółki H. sp. z o.o.. Ponadto podniesiono ,że adresatem protokołu kontroli sanitarnej z dnia 31 marca 2005r. jest Wspólnota Mieszkaniowa H. , a od 2006 r. korespondencja była prowadzona ze spółką pod firmą H. S.R. sp. z o.o.

Ponadto strona odwołująca podkreśliła ,że bez znaczenia dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2006r. pozostaje fakt zgłoszenia do ewidencji nieskategoryzowanych obiektów hotelarskich , gdyż z samego faktu zgłoszenia nie wynika ,iż Spółka w 2006 roku prowadziła działalność gospodarczą na przedmiotowej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

. W pierwszej kolejności organ odwoławczy powołał się na art. 2 ust. 1 u.p.o.l w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz art.3 ust.1 pkt 1u.p.o.l. wskazując, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych , natomiast podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, o czym stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. W myśl natomiast art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach; w takiej sytuacji decyzja kończąca to postępowanie winna być adresowana do wszystkich współwłaścicieli. Ponadto wskazano, że stosownie do postanowień art. 6 ust. 2 cyt. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego traktuje się przy tym na równi fakt ukończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania budynku. I w jednym i drugim przypadku obowiązek dotyczy całego budynku. Organ odwoławczy wskazał, z akt sprawy wynika że Spółka H. sp.zo.o.(inwertor na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 25 października 2000r. t.7 k.37 akt) pismem z dnia 18 lipca 2002 roku (t.7 ,k. 45 akt ) zwróciła się do Wydziału Architektury Geodezji i Budownictwa o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku przy al.[...]. Ponadto jak wskazała sama spółka H. sp.z o.o w pismach kierowanych do organu pierwszej instancji (wyjaśnienia do deklaracji na podatek od nieruchomości z dnia 22 listopada 2005r.(t.2 k.366) i z dnia 12 stycznia 2006r.(t.2 k. 408) w miesiącu wrześniu 2002 roku rozpoczęto użytkowanie obiektu. W związku z powyższym organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji ,iż rozpoczęcie użytkowania budynku , pomimo braku formalnego pozwolenia na użytkowanie skutkuje w tym przypadku powstaniem obowiązku podatkowego począwszy od 1 stycznia 2003r.

Rozważając kwestię zastosowanej spornej(najwyższej ) stawki opodatkowania organ odwoławczy stwierdził , że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto powołując się na piśmiennictwo wyjaśniono, że pojęcie "posiadanie" użyte w cytowanym przepisie oznacza korzystanie przez przedsiębiorcę z nieruchomości bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do władania nieruchomością. Jak wskazuje się w doktrynie prawa podatkowego - w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie "posiadanie" nie może być odnoszone tylko i wyłącznie do posiadania w rozumieniu art. 336 k.c. Również władający nieruchomością na podstawie innych tytułów prawnych niż objętych zakresem przedmiotowym k.c. jest posiadaczem w rozumieniu przyjętym na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sam fakt objęcia we władanie, wykorzystywania przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy. Tego typu posiadaczem jest zarówno przedsiębiorca mający prawo własności danej nieruchomości, jak również i ten, kto korzysta z nieruchomości bez wiedzy i zgody właściciela. Ten rodzaj władztwa ekonomicznego nad nieruchomością nie przesądza o tym, kto będzie podatnikiem. Podatnikiem nie będzie przedsiębiorca wykorzystujący grunty osoby fizycznej do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz ta osoba fizyczna, natomiast fakt wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę wpłynie na zastosowanie wobec tej osoby najwyższych stawek podatkowych.(por. Komentarz do ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w L.Etel,S. Presnarowicz .Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC,2003r.)

Dalej organ odwoławczy podniósł , że w poprzedniej swojej decyzji z dnia 10 marca 2007 r. wskazał, iż z całą pewnością za posiadaniem przez Spółkę H. przedmiotowej nieruchomości przemawia fakt bezsprzecznego istnienia Hotelu S., który posiada w swojej ofercie pokoje, parking, restaurację i inne (sauna, siłownia, sala konferencyjna) wchodzące w skład nieruchomości stanowiącej w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania. Na posiadanie przez ww. Spółkę przedmiotu opodatkowania wskazują też przeprowadzone w sprawie w dniu 28 lutego 2007 r. oględziny, z których wynika, iż przedmiotowa nieruchomość służy prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą H. Sp. z o.o. Kolegium podkreśliło jednak, że na podstawie akt sprawy nie można było ustalić, od kiedy Spółka H. Sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą, do której wykorzystuje przedmiot opodatkowania, co w konsekwencji uniemożliwia przyjęcie, iż stan faktyczny stwierdzony podczas oględzin dokonanych w 2007 r. istniał w latach poprzednich.

Dalej organ odwoławczy podkreślił ,że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy o akta dostępne w Krajowym Rejestrze S. przekazane od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego -, Urzędu Marszałkowskiego, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., Państwowej Inspekcji Pracy, Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. oraz Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. Dowody te zostały szczegółowo przeanalizowane w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Kolegium całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwolił na ustalenie, iż przedmiotowa nieruchomość, położona w K., przy al. [...]służyła prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą H. w 2006 r.

W szczególności organ odwoławczy odniósł się do protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 28 lutego 2007 r., opisując szczegółowo ich wynik. Organ odwoławczy wskazał też, że w informacjach przedstawianych na stronie internetowej [...] wskazano, że "Sieć H. jako część Grupy Kapitałowej S. swoją działalność rozpoczęła wraz z otwarciem pierwszego obiektu przy al. [...]w K. w roku 2002". Na stronie tej przedstawiono także pełną ofertę handlową wraz z cennikiem. Ponadto na stroni [...], której właścicielem jest spółka E. sp. z o.o., również wchodząca w skład Grupy Kapitałowej S., w części "o firmie" wpisano: Polska Sieć H. składa się z czterech działających hoteli, w tym z trzygwiazdkowego Hotelu S. w K. (zlokalizowanego przy al.[...]) oraz dwugwiazdkowego P. hotelu (przy ul. [...]w K.).

Dalej dla potwierdzenia powyższych ustaleń przytoczył dane przedstawione przez organ pierwszej instancji z Krajowego Rejestru Sądowego i odniósł się do umowy o zarządzanie nieruchomością i okoliczności wypowiedzenia pełnomocnictwa przez współwłaścicieli i zażądania wydania przez spółkę H. przedmiotowego obiektu.

W ocenie organu odwoławczego niezależnie od powyższego fakt prowadzenia działalności gospodarczej w roku 2006 w obiekcie przy al. [...] potwierdzają zgromadzone w toku postępowania informacje dotyczące obiektu przekazane od takich instytucji i organów jak: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB), Urząd Marszałkowski Województwa M., Państwowa Inspekcja Pracy, Okręgowy Inspektorat Pracy (dalej PIP), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej. Dokumenty te zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo, jak słusznie zwrócił uwagę organ pierwszej instancji przedmiotowa nieruchomość w roku 2004 r. została zgłoszona do ewidencji nieskategoryzowanych obiektów hotelarskich prowadzonej przez Prezydenta Miasta. Powyższe również potwierdza ustalenia, iż w 2006 r. w obiekcie przy al. [...] prowadzona była działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług hotelarskich.

Następnie odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wskazano, że z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, co oznacza, że katalog dowodów jest otwarty. W ocenie SKO zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdził , iż obiekt zlokalizowany przy Al. [...]w K. był w 2006 r. wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług hotelarskich.

Jako niezasadny oceniono również argument, iż wspólnoty mieszkaniowej nie można zaliczyć do kategorii przedsiębiorców, jeżeli prowadzona przez nią aktywność spełnia przesłanki do uznania jej za działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 431 k.c. przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Wspólnota mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną określoną w art. 331 § 1 k.c., a więc taką której ustawa przyznaje zdolność prawną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Działalnością gospodarczą jest natomiast zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność Wspólnoty Mieszkaniowej H. S. pozwoliło zatem na zakwalifikowanie jej jako działalności gospodarczej w rozumieniu ww. przepisów. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Powyższe rozważania doprowadziły organ odwoławczy do wniosku, iż organ pierwszej instancji prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r., stosując do obliczenia przedmiotowego podatku odpowiednie stawki przewidziane w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2005 r. Nr XCIV/957/05 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółka Mieszkaniowa "S." w K. sp. z o.o., zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

← art.1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie powinien mieć zastosowania, bowiem organ nie dokonał jednoznacznych ustaleń faktycznych pozwalających na zastosowanie tegoż przepisu,

← art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż Wspólnota Mieszkaniowa może prowadzić działalność gospodarczą,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

← art.122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej,

← art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na dowolnej ocenie zgromadzonego i zebranego w sposób nie wyczerpujący materiału dowodowego.

W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że organ administracyjny nie wykazał w sposób jednoznaczny, iż na nieruchomości przy al. [...] w roku 2006 prowadzona była działalność gospodarcza przez przedsiębiorcę bądź inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Podkreślono, że żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów nie daje podstaw by przyjąć takie ustalenia faktyczne. Stwierdziła także, że oględziny nieruchomości położonej przy Al. [...]w K. zostały przeprowadzone w dniu 28 lutego 2007 r. i ewentualnie dopiero od tej daty można stwierdzić, iż na przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest przez przedsiębiorcę działalność gospodarcza. Natomiast brak jest dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości wskazywałyby, iż w 2006 r. na tejże nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza, a nieruchomość była w posiadaniu spółki H. sp. z o.o., czy też H. S. sp. z o.o. Takim dowodem nie są przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy adresy stron internetowych i powołanie się przez organ na treści w nich umieszczone. Co prawda Ordynacja podatkowa w art. 181 zawiera otwarty katalog dowodów, jednakże zdaniem strony skarżącej nie mają waloru dowodowego treści zawarte w Internecie (nie są to bowiem wiarygodne źródła informacji pozwalające przyjąć, iż w 2006 r. przedsiębiorca lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą prowadził na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą). Wniosek taki nie wynika również z fotokopii akt rejestrowych spółek pod firmą: H. sp. z o.o., a następnie H. S. sp. z o.o. ,które sprawowały zarząd przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, a stosowne dowody na tę okoliczność zostały załączone przez stronę skarżącą do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Ze sprawozdania zarządu spółki H. sp. z o.o. za 2002 r. wynika wyłącznie, iż zakończono budowę obiektu i przystąpiono do jego eksploatacji, co absolutnie nie udowadnia tezy, iż obiekt był w posiadaniu Spółki i prowadzono na nim działalność gospodarczą. Zysk osiągany przez spółkę wynikał m.in. z wykonywania zarządu nieruchomością wspólną. W sprawozdaniu zarządu z działalności spółki za 2003 r. wskazano, iż spółka zarządzała nieruchomością mieszkalną przy al. [...]w K. Również ze sprawozdania zarządu z działalności spółki H. S. sp. z o.o. za rok 2004 wynika, iż spółka zarządzała przedmiotowym obiektem. Podkreślić należy, iż z przychodów, czy też straty ww. spółek wynikających z corocznych sprawozdań finansowych, nie wynika, iż przychody zostały osiągnięte, a strata została poniesiona wskutek prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości. W związku z szerokim zakresem przedmiotu działalności spółek, spółki mogły uzyskiwać przychody, jak również ponosić stratę z innego tytułu aniżeli sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną.

W dalszej części skargi podniesiono, że zarządca nieruchomości jest jej dzierżycielem w myśl art. 338 k.c., a nie posiadaczem. Włada on bowiem rzeczą za kogo innego, wykonuje czynności czysto zastępcze za Wspólnotę Mieszkaniową. Zatem oczywistym jest, iż ani H. sp. z o.o., ani H. S. sp. z o.o. nie były posiadaczem nieruchomości przy al. [...] w K. Sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną przez osobę prawną nie jest tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej na nieruchomości wspólnej.

Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy również bezpodstawnie stwierdził, iż pełnomocnictwo udzielone przez współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości spółce H. sp. z o.o. przemawia za faktem posiadania przez spółkę H. sp. z o.o. ww. nieruchomości, a zatem jest dowodem na okoliczność prowadzenia w 2006 r. na nieruchomości działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego z samego faktu udzielenia pełnomocnictwa nie wynika, iż pełnomocnik podjął czynności do których był umocowany, jak również w jakim terminie je podjął. Nie sposób z okoliczności udzielenia pełnomocnictwa w sposób oczywisty stwierdzić, iż w 2006 r. na przedmiotowej nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza. Ponadto podkreślić należy, iż pełnomocnictwo umocowywało spółkę do "sprawowania zarządu i administracji obiektem budowlanym - budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym", co organ zupełnie pominął w swoich rozważaniach.

Dowodem na ustalenia faktyczne poczynione przez organ w zakresie klasyfikacji nieruchomości nie jest również pismo pełnomocnika współwłaścicieli z dnia 29 grudnia 2006 r. Nawet gdyby przyjąć, iż okoliczności przytoczone w piśmie polegają na prawdzie, wypowiedzenie pełnomocnictwa w dacie 29 grudnia 2006 r. i wezwanie spółki do wydania nieruchomości w żaden sposób nie udowadnia tezy, iż w 2006 r. prowadzono na tejże nieruchomości działalność gospodarczą.

Skarżący zakwestionował także dokonywanie ustaleń na podstawie dokumentów przedłożonych przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej. Czynności kontrolno - rozpoznawcze przeprowadzone zostały w dniach 23 i 29 marca 2004 r., zatem nie mogą być podstawą do ustalenia, czy w 2006 r. na nieruchomości była prowadzona działalność gospodarcza i czy obiekt był w posiadaniu spółki.

Z samego faktu prowadzenia postępowania przez Urząd Marszałkowski w sprawie używania nazwy zastrzeżonej "hotel" również nie sposób wysnuć wniosku, iż na nieruchomości przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą w 2006 r. Adresatem wszelkiej korespondencji była Wspólnota Mieszkaniowa H., a nie spółka pod firmą H. sp. z o.o., czy też H.S. sp. z o.o. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż pismo Wspólnoty Mieszkaniowej H. z 14 czerwca 2007 r. nie dotyczy spornego okresu- roku 2006. Podobnie kontrola Urzędu Wojewódzkiego miała miejsce w 2004 r.

Odnośnie dokumentów przedłożonych przez Państwową Inspekcję Pracy podkreślono, iż adresatem wszelkich nakazów, wystąpień, protokołów kontroli, notatek urzędowych była Wspólnota Mieszkaniowa H. przy Al. [...] w K., a nie spółka pod firmą: H. sp. z o.o., czy H. S. sp. z o.o. Zatem z dokumentów tych nie wynika, iż w 2006 roku, obiekt był w posiadaniu spółki i że na nieruchomości przy Al. [...] prowadzona była działalność gospodarcza. W protokole kontroli podane zostało, iż pracownicy zatrudnieni byli przez Wspólnotę Mieszkaniową, a działalność polegała na wynajmie lokali mieszkalnych.

Odnośnie dokumentów przedłożonych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego skarżący podniósł, iż:

← decyzja z dnia 29.07.2002 r. oraz protokół kontroli sanitarnej z 14.05.2004 r. dotyczą spółki T. s.c., a nie spółki H. sp. z o.o., czy też H. S. sp. z o.o. i również nie dotyczą spornego okresu,

← nie zostało ustalone na jakiej powierzchni nieruchomości prowadzona była restauracja, a zatem nie ustalono podstawy opodatkowania (podwyższonym podatkiem z tytułu prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej mogłaby być obciążona tylko ta część nieruchomości, która była wykorzystywana do prowadzenia restauracji),

← adresatem protokołu kontroli sanitarnej z dnia 31 marca 2005 r. jest Wspólnota Mieszkaniowa H. przy Al. [...]w K.,

← samo oznaczenie w protokole kontroli z dnia 30 czerwca 2004 r., iż kontrolowany obiekt jest hotelem, nie świadczy, iż w 2006 r. obiekt był w posiadaniu przedsiębiorcy i prowadzono na nim działalność gospodarczą,

← również z faktu "zajęcia pokoi w obiekcie" w styczniu 2005 r. nie wynika spełnienie przesłanek uprawniające do określenia podatku od nieruchomości w zaskarżonej wysokości za rok 2006,

← ponadto protokoły kontroli nie dotyczą spornego okresu, zatem pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Skarżący dodatkowo wskazał, że wspólnoty mieszkaniowej nie można zaliczyć do kategorii przedsiębiorców w rozumieniu art. 431 k.c., czy też w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wprawdzie wspólnoty mieszkaniowe są ułomnymi osobami prawnymi (jednostkami organizacyjnymi określonymi w art. 331 § 1 k.c.), jednakże brak przesłanek do przypisania im cechy podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. W żadnym bowiem zakresie nie należy do zadań wspólnoty mieszkaniowej prowadzenie działalności gospodarczej (tak: E. Gniewek, Kodeks Cywilny. Komentarz pod red. E. Gniewek, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008 r., s. 99). Działalność wspólnot jest jedynie zinstytucjonalizowaną formą zarządu własnym majątkiem jej członków. Wspólnota Mieszkaniowa nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców, czy też ewidencji działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy naruszył również art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej tj. zasadę prawdy obiektywnej. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych, natomiast jeżeli występują w sprawie jakiekolwiek wątpliwości, to należy je rozstrzygać na korzyść podatnika (in dubio pro tributario).

Na zakończenie skargi strona skarżąca podkreśliła , że skoro spółka była wyłącznie dzierżycielem nieruchomości, a wspólnota mieszkaniowa nie należy do kategorii przedsiębiorców, to oczywistym jest, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy i służyła prowadzeniu działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź.zm. –dalej w skrócie p.p.s.a. ) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w niniejszej sprawie jest nieruchomość położona w K. przy Al. [...], składająca się z gruntu oznaczonego jako działki Nr[...], [...], [...], [...], obr. 28 K. o łącznej powierzchni 0,6017 ha oraz budynku o powierzchni użytkowej 4850 m2, będąca we współwłasności osoby prawnej i osób fizycznych. Organy podatkowe obu instancji prawidłowo określiły zarówno przedmiot opodatkowania jak i krąg podatników.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy opisane grunty i budynki można uznać w 2006 roku za "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a co za tym idzie jaką stawkę podatku należy w odniesieniu do nich zastosować.

Odnosząc się do kwestii spornej w niniejszej sprawie należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r.) u.p.o.l. - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a kwalifikacja nieruchomości (np. przeznaczona na cele gospodarcze, mieszkaniowe, inne), co ma wpływ na wymiar tego podatku, jest niezależna od statusu podatnika.

O opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, decyduje zespół przesłanek pozytywnych i negatywnych. Przesłanki pozytywne to takie, od których ziszczenia zależy powstanie obowiązku podatkowego w określonej wysokości (fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Natomiast zaistnienie przesłanki negatywnej wyłącza opodatkowanie określonego przedmiotu w całości (np. przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1), albo stanowi podstawę jego opodatkowania w niższej wysokości niż maksymalna, nawet mimo wystąpienia przesłanki pozytywnej.

Jeszcze raz trzeba podkreślić, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 1994 r., SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35, str. 18). Podatek od nieruchomości nie nawiązuje więc w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a nie jest ważne jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż decydującym o zakwalifikowaniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę.

Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001 r. (sygn. akt FPK 3/00), grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało określone w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807). Jest nią zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Cel zarobkowy nie oznacza konieczności osiągania dochodu z nieruchomości - błędne jest twierdzenie, iż działalnością gospodarczą jest tylko taka działalność, która przynosi korzyści finansowe. Jak bowiem wskazuje doświadczenie, aż nazbyt częste są przypadki, iż działalność taka przynosi również straty (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1992 r., sygn. akt SA/Wr 1392/91, "Serwis Podatkowy" 1999, nr 10, s. 11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. I SA/Lu 488/10 (LEX nr 749457), wyrok WSA w Szczecinie z 18 listopada 2010 r., sygn. I SA/Sz 723/10 (LEX nr 750476), wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 września 2009 r., sygn. I SA/Bd 656/10 (LEX nr 747048).

Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, iż organy podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy uznając ,iż przedmiotowa nieruchomość w 2006 roku po pierwsze, była w posiadaniu przedsiębiorcy, a po drugie faktycznie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej – Hotelu S.

Dla oceny tej kwestii kluczowe znaczenie mają dokumenty, znajdujące się w aktach administracyjnych , na które to dokumenty powoływały się szczegółowo organy podatkowe w wydanych w sprawie decyzjach. Przypomnienia wymaga tu umowa o zarządzanie nieruchomością z dnia 27 grudnia 2000 r., zawarta w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...](k. 121 - 131 akt II instancji). Umowa ta została zawarta pomiędzy spółką z o.o. H. S. a właścicielem przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 18 ustawy o własności lokali. Powołano się w niej także na przepis art. 734 k.c. dotyczący zlecenia i art. 750 k.c. dotyczący świadczenia usług.

W § 2 ust. 3 umowy (na co zwrócił uwagę organ odwoławczy) właściciel zobowiązał się do udostępnienia i swobodnego korzystania przez zarządcę z wszelkich lokali i pomieszczeń znajdujących się w przedmiotowym budynku wraz ze znajdującym się tam wyposażeniem i urządzeniami. Szczegółowy zakres uprawnień i obowiązków zarządcy został określony w § 4 umowy. Zgodnie z tą regulacją zarządca ma przede wszystkim obowiązek wynajmowania lokali mieszkalnych, stanowiących część składową budynku mieszkalnego "w sposób zorganizowany, zapewniający maksymalne wykorzystanie i obłożenie przedmiotowych lokali.

Drugim dokumentem istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest statut Wspólnoty Mieszkaniowej H. w K. (k. 119 - 121 akt II instancji), uchwalony 30 czerwca 2004 r. Wynika z niego, że zarządcą Wspólnoty mieszkaniowej jest również spółka z o.o. H. S. Zakres uprawnień i obowiązków zarządcy pokrywa się z zapisami umowy o zarząd nieruchomością. Dodatkowo zaakcentowania wymaga przewidziana w statucie Wspólnoty Mieszkaniowej H. usługa w pośredniczeniu w rozliczaniu usług gastronomicznych.

W ocenie Sądu powyższe zapisy wskazują, że spółka H. sp.z o.o. (później: H. S. sp.zo.o.) była posiadaczem przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd całkowicie podziela pogląd cytowany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a wyrażony w doktrynie, iż "również władający nieruchomością na podstawie innych tytułów prawnych niż objęte zakresem przedmiotowym k.c. jest posiadaczem w rozumieniu przyjętym na gruncie u.p.o.l. W niektórych ustawach bowiem ustawodawca posługuje się tym terminem w celu oznaczenia władztwa ekonomicznego nad rzeczą, pozwalającego na korzystanie z niej bez względu na to, czy władztwo to jest wyrazem prawa (własności, użytkowania, dzierżawy), czy też nie jest z takim prawem związane. Taką ustawą jest właśnie u.p.o.l., w której używa się pojęcia "posiadanie" na określenie korzystania przez przedsiębiorcę bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do władania nieruchomością. Sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.(por. G. Dudar, L. Etel, S.Presnarowicz Komentarz "Podatki i opłaty lokalne .Podatek rolny ,Podatek Leśny ,ABC 2008r. )

W świetle takiej wykładni nie ma znaczenia argument strony skarżącej , iż zarządca nieruchomości nie był jej posiadaczem, a jedynie dzierżycielem. Skoro bowiem każdy rodzaj władania nieruchomością przez przedsiębiorcę jest jej posiadaniem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to nie ma znaczenia w jaki sposób z punktu widzenia art. 336 i art. 338 k.c. zakwalifikujemy władztwo spółki H. sp.zo.o. a następnie H. S. sp.z o.o. nad przedmiotową nieruchomością.

Wreszcie kolejny dokument znajdujący się w aktach sprawy (k. 321 tom 6 akt administracyjnych) stanowi dowód na to, że w 2006 roku przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu spółki H. S. sp.z o.o . Jest to pismo pełnomocnika współwłaścicieli nieruchomości z dnia 29 grudnia 2006 r. zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu wszelkich umów dotyczących zarządu nieruchomością. W jego treści wskazano, że ważną przyczyną w rozumieniu art. 746 § 1 k.c. uzasadniającą takie wypowiedzenie jest działanie H. sp. z o.o. oraz H. S. sp. z o.o. niezgodne z prawem (w szczególności użytkowanie obiektu bez pozwolenia na użytkowanie) oraz prowadzenie na przedmiotowej nieruchomości działalności mogącej skutkować narażeniem zleceniodawców na szkodę (w tym prowadzenie działalności niezgodnie z ustawą o usługach turystycznych). Ponadto w pkt III ww. pisma wezwano H. S. Sp. z o.o. do wydania przedmiotowej nieruchomości, z zagrożeniem, iż w przypadku niewykonania wezwania w wyznaczonym terminie mocodawcy zmuszeni będą wytoczyć powództwo o wydanie przedmiotowej nieruchomości.

Słusznie zatem organy podatkowe uznały ,że skoro właściciele nieruchomości w ostatnich dniach 2006 r. zażądali wydania nieruchomości od podmiotu, który był przedsiębiorcą, to niewątpliwie był on w tym okresie posiadaczem nieruchomości, co uzasadnia zaklasyfikowanie nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę wystarczy do uznania jej za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Świadomie bowiem rozróżniono pojęcie "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" od pojęcia "zajętych na działalność gospodarczą".

Zarzut strony skarżącej , iż wypowiedzenie pełnomocnictwa w dacie 29 grudnia 2006 r. i wezwanie spółki do wydania nieruchomości w żaden sposób nie udowadnia tezy, iż w 2006 r. prowadzono na tejże nieruchomości działalność gospodarczą nie może odnieść skutku. Oprócz bowiem sformułowanych ogólnikowych zarzutów negujących ustalenia organów podatkowych strona skarżąca w toku postępowania nie wskazała żadnych innych przeciwnych dowodów wskazujących na to ,iż przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności- Hotelu S. Dodatkowo w ocenie Sądu organy podatkowe wykazały ,że przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana na prowadzoną działalność gospodarczą. Świadczy o tym także pozostały zgromadzony w aktach materiał dowodowy m.inn.:

- notatka urzędowa z kontroli Państwowego Inspektora Pracy z dnia 10.01.2007r., 27.03.2007r., z której wynika , iż w 2006 roku Wspólnota Mieszkaniowa H. zatrudniała na terenie hotelu 50 pracowników. Kontrolą objęto dane na druku ZUS-IWA za 2006rok( pismo. k 191 akt t. 16 )

- pismo Wspólnoty Mieszkaniowej H. w K. z dnia 27.02. 2007r skierowane do Urzędu Marszałkowskiego, w którym stwierdza się ,iż z uwagi na krótkotrwałe wynajmowanie lokali obiekt przy al.[...] został zgłoszony do ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta jako inny obiekt , w którym dokonywane są usługi hotelarskie .(k.61 t.16 akt )/

- pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18.01.2007r. skierowane do Urzędu Marszałkowskiego dotyczące legalności używania nazwy "Holel " w stosunku do przedmiotowego obiektu

- postanowienie z 6.07. 2009r, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , w którym miedzy innymi stwierdza się ,że przeprowadzona w dniu 13.05.2005 r. kontrola wykazała ,ze obiekt użytkowany jest jako hotel bez pozwolenia na użytkowanie( pismo k.12 t.16 akt)

- protokół z kontroli sanitarnej z 6.02.2006r. dotyczący prowadzonej Restauracji Hotelu S. przez T. s.c. ( pismo Państwowej Inspekcji Sanitarnej k. 64 t. 17 akt )

Nie można również w tej sytuacji podzielić zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż Wspólnota Mieszkaniowa może prowadzić działalność gospodarczą. Okoliczność ta jest irrelewantna dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w 2006 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu innego podmiotu gospodarczego .

Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem "organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego.

W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

-należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

- materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

- ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,

-rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego,(tak B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 rok, str. 376 - 378, którego tezy zachowują swą aktualność, zdaniem składu orzekającego, także na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów proceduralnych).

Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń . To, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Dokonując więc w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 z późn. zm.) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.

Sąd uznał również - jak wykazano wyżej - że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

W świetle dotychczasowych uwag za bezzasadny należy więc uznać zarzut naruszenia art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Jak już wcześniej zaznaczono argumenty strony skarżącej stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów podatkowych, iż w 2006 r. przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy( przedsiębiorców). Konsekwencją takich ustaleń było prawidłowe przyjęcie, że nieruchomość ta należy do kategorii nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zastosowanie najwyższej stawki podatkowej. Ponadto podejmowane chronologicznie przez różne organy czynności w ocenie Sądu pozwoliły na ustalenie przez organy podatkowe ,że w 2006 roku w przedmiotowym obiekcie prowadzona była działalność hotelarska.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.