Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1871/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071), cytowana dalej jako k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cytowana dalej jako ustawa o broni oraz po rozpatrzeniu odwołania T. B., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Z akt sprawy wynika, iż Komendant Wojewódzki Policji [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia T. B. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia tego postępowania było ustalenie, że T. B. został wyrokiem Sądu Rejonowego w G. Wydział [...] z dnia [...] maja 2005 r. (sygn. akt [...]) uznany winnym popełnienia umyślnego czynu określonego w art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U., Nr 88, poz. 553 ze zm.), cytowana dalej jako k.k.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji [...] wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję nr [...], którą cofnął T. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji stwierdził, iż fakt uznania T. B. winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. wypełniał przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki wykonując dyspozycję z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni cofnął T. B. pozwolenie na posiadanie broń, jako że strona należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Komendant Wojewódzki stwierdził, że uprawnienie do posiadania broni obliguje posiadacza tego prawa do takiego postępowania, które dowodzi, iż jest on w pełni wiarygodny ze względu na możliwość dysponowania bronią. Dopuszczenie się przestępstwa polegającego na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości samochodu wspomnianą wiarygodność podważa. W ocenie organu Policji taki stan rzeczy, jaki ma miejsce w rozpoznawanym przypadku sytuuje stronę jako budzącą obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a to z kolei obliguje organy Policji do podjęcia działań zmierzających do cofnięcia takiej osobie pozwolenia na posiadanie broń. Komendant Wojewódzki stwierdził, że uprawnienie posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym i osoby posiadające je winny przestrzegać prawa, bowiem brak jego poszanowania nie daje jakiejkolwiek rękojmi, że posiadacz broni będzie nią dysponował zgodnie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. T. B. odwołał się od ww. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji i zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 18 i art. 15 ustawy o broni, poprzez ich nieprawidłową i zbyt szeroką wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż prawomocne skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. jest jednoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie odwołującego się organ I instancji nie wykazał, aby okoliczność skazania go za przestępstwo kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości rodziła nie tylko uzasadnioną, ale również jakąkolwiek obawę użycia przez niego broni w celu niedozwolonym. W ocenie strony organ I instancji wydał swoją decyzję bez podstawy prawnej i z błędem, bowiem w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. mowa jest o czterech sztukach broni, podczas gdy on posiada trzy sztuki. T. B. w uzasadnieniu odwołania podniósł także, że Komendant Wojewódzki Policji nie miał uprawnienia do przedłużenia postępowania administracyjnego w drodze postanowienia. Ponadto strona zarzuciła, że w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji uniemożliwiono jej zapoznanie się z aktami sprawy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], jako zasadną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania, bowiem T. B. świadomie naruszył porządek prawny, co stoi w sprzeczności z nieskazitelną postawą, której od posiadaczy broni wymaga ustawodawca, a tym samym i organy Policji. Dysponowanie prawem posiadania broni ma reglamentacyjny charakter, a także ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem ewentualne jej użycie w sposób sprzeczny z prawem może spowodować nieodwracalne skutki. Według Komendanta Głównego Policji nie jest więc obojętne dla interesu publicznego, czy osoba posiadająca przedmiotowe prawo, przestrzega ładu prawnego. Organ wskazał, iż przestrzeganie powszechnie obowiązującego prawa przez posiadacza pozwolenia na broń daje gwarancję, iż również w zakresie posiadania i używania broni palnej, nie naruszy on norm prawnych i nie użyje broni w sposób sprzeczny z prawem. Organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ustawy o broni wynika z faktu, iż strona dopuściła się świadomie czynu prawem zabronionego, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Komendant Główny Policji zauważył, iż czyn ten nie został, co prawda wymieniony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, jednakże wymieniony w tym przepisie katalog przestępstw nie ma, zdaniem organu charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. W tej sytuacji organy Policji oceniając przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, mają prawo brać pod uwagę również innego rodzaju przestępstwa, za których popełnienie posiadacz pozwolenia został prawomocnie skazany lub pod zarzutem popełnienia których stoi. T. B. dopuszczając się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu. Wykazał się zatem nieodpowiedzialnością, która skutkuje wnioskiem, iż nie daje on gwarancji wiarygodności zgodnego z prawem posiadania i używania broni, chociaż samo popełnione przez niego przestępstwo związku z bronią nie miało. Organ II instancji zauważył dodatkowo, iż ustawodawca ustanawiając przykładowy katalog przestępstw, wprost związał fakt skazania osoby posiadającej pozwolenie na broń prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu z uzasadnionymi obawami użycia przez nią broni przeciwko bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Ustawodawca tym samym z góry sam wykluczył wiarygodność posiadacza pozwolenia na broń, co do zgodnego z prawem jej posiadania i używania. Powyższe, jak wskazała Komendant Główny Policji determinowało, obligowało organy Policji do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni nie jest bowiem decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakter związanym, tj. organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego.

Komendant Główny Policji nie podzielił także zarzutów strony dotyczących uniemożliwienia jej zapoznania się z aktami sprawy oraz faktu, iż forma postanowienia jest niewłaściwa dla czynności wyznaczenia nowego terminu do zakończenia postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że strona została prawidłowo pouczona o prawach jej przysługujących w postępowaniu administracyjnym, jednakże mimo to nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Komendant Główny odnosząc się zaś do prawnej podstawy umożliwiającej organom administracji działać w drodze postanowienia wskazał na treść art. 123 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Taką właśnie kwestią procesową było wyznaczenie nowego terminu do zakończenia postępowania administracyjnego.

W dniu [...] września 2006 r. T. B. złożył skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji, w której wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 15 i art. 18 ustawy o broni, poprzez ich nieprawidłową i zbyt szeroką interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, iż prawomocne skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. jest jednoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu, skarżący wskazał także na niemożliwość zapoznania się z aktami sprawy w trakcie postępowania administracyjnego, czym organy Policji ograniczyły jego prawo czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący wskazał również, że w jego ocenie zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ cofa pozwolenie na posiadanie 4 sztuk broni, podczas gdy strona posiada tylko 3 sztuki, a ponadto wydana została bez podstawy prawnej. T. B. podniósł także, że organy I i II instancji przy wydaniu rozstrzygnięć w sprawie nie wzięły pod uwagę pozytywnych opinii wystawionych przez Koło Łowieckie [...] i Komendanta Komisariatu Policji w K..

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazał, iż dyspozycja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi dla organów Policji jedynie wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza pozwolenia na broń w kontekście dyspozycji ww. przepisu, także w przypadku popełnienia przez niego innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. Organ stwierdził, iż z uwagi na rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa, trudno uznać go za osobę odpowiedzialną i dającą gwarancję dysponowania bronią w sposób zgodny z prawem. Komendant Główny Policji podniósł, iż wobec osób naruszających porządek prawny czynami takiego rodzaju, jakiego dopuścił się skarżący, organy Policji zobligowane są stosować bardzo restrykcyjną politykę, w zakresie cofania pozwoleń na posiadanie broni, przyjmując, że osoby takie pozwoleń na broń posiadać nie powinny. Organ II instancji odnosząc się zaś do zarzutu pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu stwierdził, że organ I instancji, w porozumieniu z skarżącym uzgodnił termin zapoznania się z aktami sprawy na dzień [...]lub [...] czerwca 2006 r., a mimo tego skarżący nie skorzystał z tej możliwości, a zatem zarzut nie jest uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest zatem do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa, dotyczących danej sprawy oraz w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowana dalej jako p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga T. B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji, stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący T. B. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. Wydział [...] z dnia [...] maja 2005 r. (sygn. akt [...]) skazany został za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Ustalenia ww. prawomocnego wyroku, co do faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego były wiążące dla organu administracji, a z ustaleń tych wynika, iż strona prowadziła w dniu [...] lutego 2005 r. samochód osobowy, znajdując się w stanie nietrzeźwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił pogląd organów Policji obu instancji, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem, zasadnie przyjęły organy Policji, że katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Nie sposób więc podzielić argumentacji skarżącego, że jego zachowanie, wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178a § 1 k.k., nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego), i że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni nie znajduje w tym przypadku zastosowania.

W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U. 2003, Nr 52, poz. 451) o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".

Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, albowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas, gdy przed 1 stycznia 2004 r. chodziło, w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te przestępstwa, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Takie rozszerzenie dokonane przez ustawodawcę wskazuje, iż jego celem było zaostrzenie wymogów stawianych osobom starającym się i posiadającym już pozwolenie na broń, jako że pozwolenie takie jest uprawnieniem reglamentowanym, szczególnego rodzaju i od osób je posiadających wymagane jest przestrzeganie przepisów prawa.

Zauważyć więc należy, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie, jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis zakwalifikowania prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości jako przestępstwa.

Z kolei pozwolenie na posiadanie broni palnej jest prawem szczególnie reglamentowanym, określonym w ustawie o broni, ponieważ niezgodne z prawem jej użycie może powadzić do nieodwracalnych skutków m.in. uszczerbku na zdrowiu lub nawet do utraty życia. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posiadania broni prze osoby nie dające gwarancji prawidłowego i zgodnego z prawem jej używania.

W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi więc uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej.

Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Obowiązek taki nakłada na organy Policji cytowany powyżej przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)".

W niniejszej sprawie podnoszone przez skarżącego okoliczności wydania pozytywnych opinii przez Koło Łowieckie [...] i Komendanta Komisariatu Policji w K. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem organy Policji, miały obowiązek cofnąć pozwolenie na posiadanie broni T. B., jako należącemu do kręgu podmiotowego art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni wystarczy bowiem ustalenie przez organ Policji, czy strona postępowania administracyjnego jest skazana prawomocnym wyrokiem lub toczy się wobec niej postępowanie karne, o któreś z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni.

Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga również to, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakter związanym, tj. organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego. Nie może być bowiem realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Zatem w ocenie Sądu wyrok, jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego, zobowiązywał organy Policji do uznania, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W tej sytuacji należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyrokach z 2005 r. i 2006 r., wydanych m.in. w sprawach sygn. akt VI SA/Wa 433/05, sygn. akt VI SA/Wa 1766/05, sygn. akt VI SA/Wa 960/06, sygn. akt VI SA/Wa 969/06, oraz 1063/06, wyraził jednoznaczny pogląd, iż skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni.

Zatem Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem, bowiem w innym przypadku nie dają one gwarancji, że będą korzystać z broni w sposób zgodny z prawem i z "interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzut skarżącego, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej jest nieuzasadniony, gdyż Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję działał w oparciu i w granicach prawa, a ponadto przedmiotowe rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż skarżący naruszył obowiązujący ład prawny, tym samym okazał, że nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania, a zatem należało cofnąć jego pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Sąd odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego niemożliwość zapoznania się przez skarżącego z aktami sprawy w trakcie postępowania administracyjnego stwierdził brak naruszenie prawa przez organy Policji w tym zakresie, bowiem to z własnej woli skarżący nie zapoznał się z aktami sprawy. Ponadto należy stwierdzić, że wskazany przez skarżącego błąd w decyzji organu I instancji, polegający na stwierdzeniu, że "cofa pozwolenie na broń palną myśliwską w celu łowieckim w ilości 4 /czterech/sztuk broni", podczas gdy skarżący dysponował trzema sztukami broni, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie może stanowić o wadliwości tej decyzji. Błąd ten podlega sprostowaniu przez organ administracji publicznej, w każdym czasie, w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.