Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1184/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 601/18 w sprawie ze skargi U. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 601/18, oddalił skargę U. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wskazał Sąd I instancji zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] stycznia 2018 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), po rozpoznaniu wniosku U. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2017 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] - w części dotyczącej działek nr [...] obręb [...].

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach

sprawy: Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 104 K.p.a., art. 25 ust. 2 i art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.

4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "ustawa Prawo budowlane"), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, dla inwestycji obejmującej: budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV+ 2 x 110 kV, w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV + 2 x 110 kV [...]", etap III, przewidzianej do realizacji na terenie gminy [...], obręb [...] na działkach o numerach ewidencyjnych: [...]; kategoria obiektu VIII, XXVI.

Od ww. decyzji Wojewody [...] odwołania złożyli: D. J., M. J., R. W. i M. S.

Po rozpoznaniu odwołań GINB decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Zaznaczyć przy tym należy, że przed wydaniem ww. decyzji D. J. i M. J., pismem z dnia [...] listopada 2010 r., wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2010 r. Powołując się we wniosku na art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazali, że ww. decyzja jest nieważna, gdyż zapadła przy braku ostatecznej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla planowanej inwestycji.

Wobec tego, że decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. GINB rozpoznał odwołania wniesione od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r.,

(objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności), pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. GINB zwrócił się do D. J. i M. J. o wyjaśnienie w terminie 7 dni, czy podtrzymują żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymanej w mocy decyzją GINB z [...] stycznia 2011 r. Jednocześnie w piśmie tym poinformowano, że w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie organu, wniosek zostanie potraktowany jako żądanie stwierdzenia nieważności decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. D. J. i M. J.nie odpowiedzieli na powyższe wezwanie, zatem organ uznał, że żądają stwierdzenia nieważności jego decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r.

Po rozpoznaniu ww. wniosku, GINB decyzjami z dnia [...] kwietnia 2011 r.:

• umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w części dotyczącej działek [...] obręb [...]

- wszczęte na wniosek D. J. (decyzja znak [...]) z uwagi na brak interesu prawnego D. J., ponieważ prawo własności ww. działek przysługuje wyłącznie M. J.;

• odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w części dotyczącej działek nr [...] obręb [...] – w odniesieniu do wniosku M. J. (decyzja znak [...]);

• odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w części dotyczącej działek nr [...] obręb [...] (decyzja znak [...]).

Dwie pierwsze z ww. decyzji nie zostały zaskarżone i stały się ostateczne.

Natomiast od trzeciej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. (znak [...]) D. J. i M. J. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po rozpoznaniu którego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] GINB utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Następnie D. J. i M. J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w części dotyczącej działek nr [...] obręb [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1036/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu (tj. decyzję GINB z dnia [...]

kwietnia 2011 r. znak [...]). Wyrok ten nie został zaskarżony skargą kasacyjną i uprawomocnił się.

GINB decyzją z dnia [...] września 2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. (utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r.) w przedmiocie udzielenia pozwolenia

na budowę w części dotyczącej działek nr [...] obręb [...].

Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy

zakończonej ww. decyzją organu z dnia [...] września 2017 r., GINB powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów

postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zaniechanie ustalenia czy w dacie [...] stycznia 2011 r. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. ([...]), określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Wielotorowa dwunapięciowa linia elektroenergetyczna 400 + 110 kV [...]", była decyzją ostateczną.

W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę. W pierwszej kolejności Sąd ten podkreślił, że wydana w niniejszej sprawie przez organ decyzja z dnia [...] września 2017 r. (utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r.) została wydana w związku z prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa1036/16. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Następnie Sąd Wojewódzki podniósł, że GINB trafnie wywiódł w decyzji z dnia

[...] września 2017 r. (utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018r.)

- w nawiązaniu do wywodów Sądu zawartych w wyroku z dnia 25 sierpnia 2016 r.,

sygn. akt VII SA/Wa 1036/16 - iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jego decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w części dotyczącej działek nr [...] obręb [...] zostało zakończone decyzją organu z dnia [...] kwietnia 2011

r. znak [...], od której żadna ze stron postępowania nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie. W konsekwencji decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] stała się ostateczna, a to czyni niemożliwym ponowne badanie decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w zakresie dotyczącym działek nr [...] w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności. Doszłoby bowiem do wydania aktu w sprawie, która została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, co wypełniałoby dyspozycję art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Innymi słowy, wydany w takiej sytuacji akt byłby obarczony kwalifikowaną wadę prawną res iudicata, gdyż ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Z uwagi na powyższe Sąd meriti wskazał, że organ prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. w części dotyczącej działek nr ewid. [...] obręb [...].

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. określająca środowiskowe uwarunkowania

dla przedsięwzięcia nie miała waloru ostateczności w dniu [...] stycznia 2011 r., tj. w

dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, Sąd I instancji uznał go za

niezasadny. GINB dysponował bowiem pismem Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r., z którego wynikało, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. "stała się ostateczna dnia [...] lutego 2007 r.", a także zaświadczeniem GDOŚ z dnia [...] grudnia 2010 r., w którym podano, "iż przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska nie toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...]". Powyższe dokumenty były, zdaniem Sądu meriti, w pełni wystarczające do uznania, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. stała się ostateczna.

Co się zaś tyczy kwestii kwalifikacji pisma M. J. z dnia [...] stycznia 2007 r. jako ewentualnego odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., to Sąd I instancji wskazał, że była ona przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wa 93/09 (skargę kasacyjną od ww. orzeczenia NSA oddalił wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 418/10), w którym Sąd zobowiązał Ministra Środowiska do rozpoznania pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. Jednocześnie w omawianym wyroku Sąd wskazał, że niezadowolenie z decyzji wydanej w I instancji jest zasadniczym elementem przesądzającym o zakwalifikowaniu czynności procesowej strony do czynności wniesienia odwołania.

Jak wskazał Sąd meriti potraktowanie pisma M. J. z dnia [...] stycznia 2007 r. jako odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zainicjowało postępowanie administracyjne, a następnie sądowe, które zostało prawomocnie zakończone decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2013 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na realizację inwestycji. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia ostatecznie przesądził NSA w wyroku z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 831/14.

W tym stanie rzeczy Sąd Wojewódzki jako bezpodstawne ocenił zarzuty skargi

i podzielił stanowisko organu, że jego decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. w części dotyczącej działek nr ewid. [...] obręb [...], nie naruszała rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, jak też nie jest dotknięta inną kwalifikowaną wadą przesądzającą o jej nieważności.

W ocenie Sądu I instancji GINB przeprowadził postępowanie w sposób odpowiadający wymaganiom, jakie ustawodawca stawia organom administracji publicznej w art. 6, art. 7 i art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ w sposób wnikliwy przeanalizował stan sprawy, a odzwierciedleniem tej analizy jest treść uzasadnienia, odpowiadająca wymaganiom z art. 107 § 3 K.p.a. Uwzględniając przedstawione wyżej okoliczności sprawy i stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła U. J. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu I instancji w całości zarzuciła naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, iż wbrew treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U z 2018 r. poz. 2081), nieostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W oparciu o powyższy zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie

art. 188 P.p.s.a., względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. Nadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła przede wszystkim, że uwadze Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego umknęło, iż w zaświadczeniem GDOŚ z dnia [...] grudnia 2010 r. (wydanym po wyroku NSA z dnia 12 października 2010 r.,

sygn. akt II OSK 418/10) stwierdzającym, że przed GDOŚ nie toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2006 r., mowa jest

tylko o tym, że: "nie toczy się postępowanie odwoławcze", lecz nie ma tam mowy o

tym, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. jest decyzją ostateczną. Oparcie się przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyłącznie na treści przedmiotowego zaświadczenia oznacza, że organ ten nie sprawdził (zwłaszcza w kontekście zapadłych w sprawie orzeczeń sądów administracyjnych) czy postępowanie odwoławcze już się zakończyło i czy rzeczywiście decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna, czy też postępowanie odwoławcze jeszcze się nie toczy wobec nieotrzymania akt postępowania administracyjnego od Ministra Środowiska lub nieuzupełnienia przez skarżącego M. J. pisma z dnia [...] stycznia 2007 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak

też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim określone w art. 189 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie występują takie przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie ziściły się za to warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, bowiem pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie

zrzekł się w jej imieniu rozprawy, a strona przeciwna w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że prawidłowa konstrukcja

zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego, których naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia przepisów postępowania

należy z kolei wskazać, że prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej art. 174 pkt 2 P.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

w związku z konkretnymi przepisami postępowania, których naruszenie dawałoby dopiero podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Tych wymogów

konstrukcyjnych skarga kasacyjna nie spełnia.

Nadto wskazać należy, że przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jakkolwiek został umieszczony w ustawie generalnie o charakterze procesowym, to jest w istocie przepisem prawa materialnego. Wobec tego brak jest podstaw, by wiązać ten przepis

z zarzutem naruszenia postępowania, dotyczącym uchybień procesowych (por. np. wyrok NSA z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3079/15, dostępny [w:] CBOSA). Ponadto zarzut ten nie został przedstawiony precyzyjne co do wadliwego

sposobu wykładni skarżonego przepisu lub jego niewłaściwego zastosowania w sprawie. Tak skonstruowany zarzut nie może, więc odnieść zamierzonego skutku i podważyć ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji.

Przede wszystkim zważyć należy, że zaskarżona do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie decyzja została podjęta w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny środek weryfikacji decyzji administracyjnej, będący wyjątkiem

od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 K.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga jednoznacznego ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., które to wady, wyliczone w sposób wyczerpujący w ww. przepisie prawa, stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki te należy interpretować w sposób ścisły. Wskazać należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka, jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Dodać należy, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do meritum. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie

w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11, LEX nr 1336326) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. Z tego względu w postępowaniu

w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a." Trzeba też zaznaczyć, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji bierze się pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że w zaświadczeniu GDOŚ z dnia

[...] grudnia 2010 r., stwierdzającym, że przed tym organem nie toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., mowa

jest o tym, że "nie toczy się postępowanie odwoławcze", a nie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. jest decyzją ostateczną. Skarżącej

kasacyjnie umknął jednakże fakt, że w piśmie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r. znak [...], wprost wskazano, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (określająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia), stała się ostateczna z dniem [...] lutego 2007 r. Powyższy dokument uznać należy za wystarczający do uznania, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. stała się ostateczna.

Tak więc z uwagi na okoliczność, że decyzja środowiskowa jest decyzją ostateczną, nie można było organowi administracji zarzucić, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast decyzja GDOŚ z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] uchylająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zapadła już po wydaniu analizowanej decyzji GINB z dnia [...] stycznia 2011 r. Tym samym nie mogła mieć ona wpływu na kontrolę decyzji prowadzonej w trybie stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.