Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 920/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. Z. na pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora instytucji kultury postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu T. Z. wpis od skargi w wysokości 200 zł (dwieście złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Minister Kultury

i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie art. 15 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 406 ze zm.), odwołał T. Z. z dniem [...] lutego 2017 r. ze stanowiska dyrektora Muzeum [...]. W piśmie tym zawarte zostało pouczenie, że służy od niego odwołanie do Sądu Rejonowego [...].

W piśmie z dnia 10 marca 2017 r. T. Z. złożył wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższego rozstrzygnięcia.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] poinformował T. Z., że ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej statuuje ministra właściwego do spraw kultury i dziedzictwa narodowego w dwóch, niezależnych od siebie, rolach. Minister wskazał, że z ustawy tej wynika, iż na jej podstawie minister właściwy do spraw kultury i dziedzictwa narodowego działa jako organ w sprawach związanych z zatrudnianiem dyrektorów instytucji kultury w zakresie wyraźnie powierzonym mu przez przepisy, tj. udzielania zgody na powołanie lub odwołanie dyrektora państwowej instytucji kultury, a także wydawania opinii w przypadku powoływania tej samej osoby na stanowisko dyrektora państwowej instytucji kultury na kolejny okres oraz w przypadku odwoływania dyrektorów samorządowych instytucji kultury, których wykaz zawiera rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 lipca 2015 r. w sprawie wykazu samorządowych instytucji kultury (Dz.U. poz. 1298). Minister wyjaśnił, że w pozostałym zakresie kształtowania stosunku pracy dyrektora państwowej instytucji kultury, której jest organizatorem, Minister Kultury i Dziedzictwa Nagrodowego wykonuje, nadane mu art. 15 ust. 1 ustawy kompetencje pracodawcy tj. powołuje i odwołuje dyrektora takiej instytucji. Zdaniem Ministra powołanie, jak

i odwołanie dyrektora instytucji kultury jest aktem z zakresu prawa pracy, oświadczenie woli w tym zakresie nie stanowi aktu administracyjnoprawnego. Minister podniósł, że przepisy prawa i postępowania administracyjnego nie znajdują, w tej sytuacji zastosowania.

T. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę, wskazując, że jej przedmiotem jest decyzja Ministra Kultury

i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymująca w mocy decyzje z dnia [...] lutego 2017 r., odwołującą go ze stanowiska dyrektora instytucji kultury.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że przedmiotem zaskarżenia nie jest sam akt odwołania ze stanowiska dyrektora instytucji kultury, ale pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r., które nie jest decyzją administracyjną, a jedynie pismem informacyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W ocenie Sądu pismo Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] nie należy do aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a.

Przedmiotowe pismo jest pismem informacyjnym, skierowanym do strony

w odpowiedzi na podnoszone przez skarżącego zarzuty, dotyczące odwołania go

z zajmowanego stanowiska. Pismo to wyjaśnia skarżącemu, że odwołanie dyrektora instytucji kultury jest aktem z zakresu prawa pracy, a zatem przepisy prawa administracyjnego nie znajdują w tej sytuacji zastosowania. W istocie pismo to zawierało jedynie stanowisko organu, który pisemnie poinformował skarżącego

o stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismo to nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia i w związku z tym nie może być uznane za decyzję administracyjną bądź też inny akt lub czynność wskazany w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie stanowi ono bowiem władczego przejawu woli organu administracji publicznej, lecz jedynie oświadczenie wiedzy.

Z tego też względu skargę należało uznać za niedopuszczalną.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 oraz § 2 P.p.s.a.