Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 433/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8, art. 45 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z [...] maja 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej jako: organ drugiej instancji, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania st. sierż. E. B.-T. (dalej jako: skarżąca) uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. (dalej jako: organ pierwszej instancji) z [...] marca 2020 r. w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącej ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] marca 2020 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy. W dniu 29 stycznia 2020 r. Komendant Miejski Policji w C. wszczął wobec st. sierż. E. B. - T. postępowanie administracyjne w kierunku zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm., dalej jako: ustawa o Policji). Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego były ustalenia dokonane w prowadzonym przeciwko skarżącej postępowaniu dyscyplinarnym oraz równolegle prowadzonym przed Sądem Rejonowym w Chełmie postępowaniu karnym o sygn. akt II K 224/16.

Organ ustalił, że 17 grudnia 2014 r. w związku z zarządzonym o godz. 5:00 w KMP w C. alarmem i bezskutecznych próbach telefonicznego powiadomienia o tym fakcie st. sierż. E. B. - T., jej bezpośredni przełożony - Naczelnik Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego polecił podległym policjantom osobiste powiadomienie policjantki w miejscu jej zamieszkania, o konieczności bezzwłocznego stawienia się w jednostce. Zgodnie z poleceniem ok. godziny 5:40 policjanci udali się do B. W. II [...], gm. S., gdzie według pisemnych oświadczeń st. sierż. E. B. - T. było jej stałe miejsce zamieszkania. Po przybyciu na miejsce policjanci ustalili, że dom stojący w B. W. II na posesji oznaczonej nr [...] jest opuszczony, a działka zarośnięta jest krzakami. W toku podjętych czynności policjanci rozpytali sąsiada, który oświadczył, że budynek stojący na sąsiedniej działce jest niezamieszkały od ok. 16-17 lat, a E. B. - T. mieszka w C..

Organ ustalił również, że od 31 stycznia 2011 r. do 11 grudnia 2014 r. (z wyłączeniem okresu przebywania na urlopie macierzyńskim tj. od sierpnia 2011 roku do września 2012 r.) skarżąca pobierała należności z tytułu zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania tj. B. W. II nr [...] do miejsca pełnienia służby KMP w C., składając co miesiąc stosowny wniosek.

W dniu 17 lutego 2015 r. Prokuratura Rejonowa w Chełmie wszczęła śledztwo sygn. akt 3 Ds/26/15 w sprawie doprowadzenia Komendy Miejskiej Policji w C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w kwocie łącznej 6.091,34 zł. poprzez wprowadzenie w błąd przez skarżącą co do rozliczenia zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby z miejscowości pobliskiej, na szkodę interesu publicznego - prawidłowego funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji w C., tj. o czyn z art. 286 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm. – dalej kk) w zw. z art. 12 kk.

W tych okolicznościach postanowieniem z [...] marca 2015 r., nr [...] organ pierwszej instancji wszczął przeciwko skarżącej postępowanie dyscyplinarne o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu zasad etyki zawodowej - art. 132 ust. 2 i ust 3 pkt 4 ustawy o Policji, w zw. z art. 286 § 1 kk, które z uwagi na powiązanie deliktu dyscyplinarnego z przepisami prawa karnego zostało zawieszone z dniem 20 marca 2015 r.

W dniu 7 maja 2015 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej w C. informujące, że Prokurator [...] maja 2015 r. wydał postanowienie o przedstawieniu skarżącej zarzutów popełnienia dwóch przestępstw z art. 286 § kk w zb. z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2015 r. Komendant Miejski Policji w C. zawiesił skarżącą w czynnościach służbowych od 8 maja 2015 r. do 7 sierpnia 2015 r. Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy, rozkazem personalnym nr [...] z [...] czerwca 2015 r. uchylił rozstrzygniecie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Komendant Miejski Policji w C. [...] czerwca 2015 r. wydał kolejny rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu ww. w czynnościach służbowych na okres od 11 czerwca 2015 r. do 19 czerwca 2015 r.

Następnie, [...] sierpnia 2015 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w C., wydał postanowienie o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów wobec skarżącej, która została podejrzaną o popełnienie dwóch przestępstw z art. 286 § 1 oraz art. 270 § 1 kk. Z postanowienia o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów wynika, iż skarżąca w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 26 czerwca 2013 r. oraz w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 23 kwietnia 2014 r. (w dacie bliżej nieustalonej), działając w celu użycia za autentyczne, podrobiła podpis W. T. ( małżonka) na zeznaniu podatkowym za rok 2012 i 2013.

W dniu 14 kwietnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w C. wydał akt oskarżenia przeciwko skarżącej. Postępowanie karne w tej sprawie prowadzone jest pod sygn. akt II K 224/16 przez Sąd Rejonowy w Chełmie II Wydział Karny.

Postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2020 r. dokonano zmiany zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym obwiniając skarżącą o to, że: w okresie od 1 lutego 2011 r. do dnia 30 listopada 2014 r. w C. będąc zobowiązaną do postępowania tak, aby jej działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, po złożeniu w dniach 31 stycznia 2011 r. i 22 października 2013 r. raportów o wyrażenie zgody na zwrot kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej tj. B. W. II do miejsca pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w C., w których podała nieprawdziwe informacje dotyczące faktycznego miejsca zamieszkania, pobrała nienależne świadczenie pieniężne z tytułu zwrotu kosztów dojazdu z miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby w łącznej wysokości 6.198,62 zł. na szkodę Komendy Miejskiej Policji w C. tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta określonej w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta" stanowiących załącznik zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004r, Nr 1 poz. 3).

Po uzyskaniu negatywnej opinii zakładowej organizacji związkowej - ZW NSZZ Policjantów Województwa L., co do zwolnienia skarżącej ze służby - Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym nr [...] z [...] marca 2020 r. z uwagi na oczywistość popełnienia przez policjantkę czynów o znamionach przestępstwa z art. 286 § 1 i art. 270 § 1 kk i ich społecznej szkodliwości zwolnił skarżącą ze służby w Policji z dniem 13 marca 2020 r.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji w L., rozkazem nr [...] z [...] maja 2020 r. podzielając ustalenia i ocenę organu pierwszej instancji uchylił wydany przez ten organ rozkaz jedynie w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji. Organ odwoławczy zważył, że zgodnie z art. 110 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: k.p.a.) organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Tym samym zasadnym było przyjęcie daty zwolnienia na dzień 28 marca 2020 r.

Komendant Wojewódzki Policji w L. w pierwszej kolejności, z odwołaniem do przepisów ustawy o Policji i stanowiska judykatury, podkreślił, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja ustawowych i ważnych zadań wymaga, w ocenie organu odwoławczego, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych, o nieposzlakowanej opinii oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. W ocenie organu policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot nieskazitelności charakteru. Pozostanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami jest niedopuszczalne, wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym.

Następnie odwołując się do podstawy materialnoprawnej zwolnienia skarżącej ze służby – art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organ odwoławczy wyjaśnił, że o oczywistości popełnienia czynu przestępczego można mówić w sytuacji, w której stan faktyczny nie nasuwa wątpliwości, że określony czyn został popełniony przez konkretną osobę. Oczywistość dotyczy bezsporności zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo jako przestępstwo, bez względu na to, czy przestępstwo to będzie następnie ścigane z urzędu i czy sprawca zostanie skazany. Oczywistość popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że okoliczność popełnienia dwóch czynów charakteryzujących się działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uniemożliwiają pozostawanie skarżącej w służbie. W jego ocenie organ pierwszej instancji podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, nie ograniczył się jedynie do stwierdzenia oczywistości popełnienia przez nią czynów o znamionach przestępstwa. Szczegółowo wykazał także, z jakich dokładnie przyczyn przełożony uznał, że nie jest możliwe dalsze jej pozostawienie w służbie i w konsekwencji, dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nią stosunku służbowego.

W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. nie pomija okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawiera ustalenia co do faktów, które przesądziły o konieczności zwolnienia skarżącej ze służby w Policji. Organ pierwszej instancji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz z uwzględnieniem interesu społecznego, a przed podjęciem decyzji w sprawie, zasięgnął wymaganej opinii organizacji związkowej związku zawodowego policjantów. Nadając wydanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał zaś na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca, zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1.naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne uznanie, iż w stosunku do skarżącej istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji nie zostały wykazane;

2.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C., podczas gdy rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem przepisów postępowania;

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. - polegające na odstąpieniu od obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji, jak również słusznego interesu skarżącej jako strony postępowania, skutkujące błędnym przyjęciem, że interes społeczny przemawia za wydaleniem skarżącej ze służby w Policji pomimo braku jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie;

c) art 8 k.p.a. w zw. z art 11 k.p.a. - poprzez odstąpienie od należytego oraz przekonującego wyjaśnienia przesłanek leżących u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia, przede wszystkim braku skonkretyzowania okoliczności faktycznych składających się na ocenę ustawowej przesłanki oczywistości popełnienia przez skarżącą czynu realizującego znamiona przestępstwa, jak również poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na lakonicznym sformułowaniu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia przyjętą przez organ orzekający tezę, bez dokonania uprzednio jakiejkolwiek ich weryfikacji;

d) art. 107 § 3 k.p.a w zw. z § 22 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U z 2013 r., poz. 644 ze zm.) - polegające na niedostatecznym uzasadnieniu przez organ I instancji wyrażonego stanowiska, w tym przede wszystkim braku ustosunkowania się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, które to wskazywałby na konieczność natychmiastowego zwolnienia skarżącej ze służby w policji.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że organy nie wykazały w należyty sposób "oczywistości" popełnienia przez nią czynu o znamionach przestępstwa. Wskazała, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, iż popełnienie przez skarżącą zarzucanego jej czynu jest oczywiste i niebudzące wątpliwości. Sprawa karna prowadzona pod sygnaturą II K 224/16 jest w toku i nie została zakończona prawomocnym wyrokiem sądowym, a z samego faktu prowadzenia postępowania nie można wysnuć przekonania, o oczywistości popełnienia przestępstwa. Okres prowadzenia postępowania karnego wskazuje, że sprawa nie ma oczywistego charakteru. Uzasadniała, że z faktu zaniedbania posesji nie można wysnuwać twierdzeń, że była ona niezamieszkała. Skarżąca przyznała, że często przebywała w C., jednak było to spowodowane tym, że C. jest większym ośrodkiem, w którym znajduje się szereg instytucji, z których korzystała. Jest to także miejsce zamieszkania jej rodziców, z którymi ma bardzo bliski kontakt i których często odwiedzała. Co się zaś tyczy drugiego z zarzuconych jej czynów, skarżąca wskazała, że złożenie przez nią wadliwie podpisanej deklaracji PIT było wynikiem zamieszania, a jej intencją nigdy nie było wprowadzenie w błąd organów skarbowych. Podniosła, że deklaracja została sporządzona w sposób merytorycznie poprawny, jej zawartość była w pełni zgodna z zeznaniem jej męża i skarżąca nie naraziła w ten sposób Skarb Państwa na żaden uszczerbek.

Skarżąca podkreśliła, że nawet ewentualne skazanie za przestępstwo nie dowodzi oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, ponieważ ta oczywistość musi zachodzić w momencie podejmowania decyzji przez przełożonego policjanta. Podkreślała również, że wymóg nieposzlakowanej opinii czy nieskazitelnego charakteru policjanta nie oznacza jego bezbłędności i z tego względu na organach administracyjnych ciąży obowiązek jednoznacznego wykazania, że dalsze pozostawienie w służbie funkcjonariusza jest istotnie niemożliwe.

Końcowo skarżąca argumentowała, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. i pomimo swojej fizycznej objętości, nie zawiera istotnych, merytorycznych kwestii, które pozwoliłyby skarżącej precyzyjnie odnieść się do stawianych jej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza ani przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności tego aktu.

Przedmiotem skargi jest rozkaz organu odwoławczego uchylający rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącej ze służby w Policji i ustalający datę zwolnienia na [...] marca 2020 r., a w pozostałej części utrzymujący w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie..

Analiza art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wskazuje, że wyodrębnia on kilka zasadniczych przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, aby było możliwe podjęcie przez organ decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Pierwsza z nich wskazuje na popełnienie przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Istotne jest, że przepis ten nie stanowi o popełnieniu przestępstwa, a jedynie czynu o charakterze (znamionach) przestępstwa, co zwalnia organ z badania winy, ewentualnych przesłanek wyłączających sprawstwo lub stopnia społecznej szkodliwości czynu. Innymi słowy organ nie jest uprawniony do badania czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, gdyż ta kompetencja została przyznana organom prowadzącym postępowanie karne. W związku z tym organ wydający decyzję w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie musi oczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie sądu karnego. Wynika to z faktu, że w przypadku, gdy popełnienie przestępstwa zostanie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej, stosowane są odrębne podstawy do zwolnienia funkcjonariusza (art. 41 ust. 1 pkt 4, art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji).

Druga przesłanka dotyczy oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Art. 42 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie zawiera definicji legalnej pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Problematyka rozumienia kategorii "oczywistości" na tle brzmienia komentowanego przepisu, była przedmiotem rozważań w judykaturze i w tej materii należy w pierwszym rzędzie przywołać poglądy sformułowane przez Trybunał Konstytucyjny w motywach wyroku z 2 września 2008 r. o sygn. akt K 35/06 (publ. OTK-A 2008/7/120), w których przytoczono, że niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny" i w każdym przypadku stwierdzenia popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstw karnych lub karnoskarbowych, wbrew zawartym w nim przesłankom ocennym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych). Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest fakultatywne. Natomiast popełnienie przez policjanta czynu powinno być "oczywiste". Muszą zatem istnieć określone dowody wskazujące na jego popełnienie przez policjanta. Poza stwierdzeniem tej okoliczności na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, jest to możliwe również na podstawie takiej oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, np. gdy sprawca został złapany "na gorącym uczynku", w okolicznościach, które nie nasuwają wątpliwości, a sprawca przyznaje się do popełnienia przestępstwa (por. wyrok Sądu Najwyższego sygn. I PR 13/79 z 4 kwietnia 1979 r. OSNC 1979/11/221, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1994 r. o sygn. akt I PZP 9/94, publ. OSNP 1994/2/26). Za oczywiste można uznać także przestępstwo, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż obwiniony dopuścił się czynu zagrożonego sankcją karną przez ustawę.

W sensie procesowym oczywistość polega na tym, że materiał dowodowy musi w sposób jednoznaczny, wskazywać na fakt popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa. Ta oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i dowodach jednoznacznie potwierdzających popełnienie czynu. Ustalenie oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa powinno być potwierdzone analizą okoliczności konkretnego przypadku. Zatem o oczywistości można mówić wówczas, gdy wynika z ustalonych okoliczności w sposób ewidentny, na "pierwszy rzut oka", a więc, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, co wyklucza rozważanie innych wariantów.

Zauważyć również należy, że ustalenie "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, o jakiej mowa w treści art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, następuje w warunkach postępowania administracyjnego, które różni się swą istotą, celami i funkcją od postępowania karnego. Na gruncie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji chodzi o "oczywistość" w szerokim znaczeniu, a zatem o sytuację niewątpliwą, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie i korespondujące ze sobą dowody. "Oczywistość" bowiem można przyjmować tylko w sytuacji, gdy wynika ona z ustalonych okoliczności w sposób bezdyskusyjny, widoczna jest od razu, wręcz jaskrawie, bez szczególnych dociekań i pogłębionych analiz danego przypadku. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16, z 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06, z 13 grudnia 2012 r.; sygn. akt I OSK 735/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 201/18 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA ).

Trzecia przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wskazuje na to, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego musi uniemożliwiać pozostawanie funkcjonariusza w służbie. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenia o takie działania, powinny prowadzić do podjęcia działań odsuwających od wykonywanych czynności służbowych, a w konsekwencji do usunięcia z szeregów Policji. Wymaga tego rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji. Służbę w Policji mogą sprawować jedynie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, nie łamiący prawa, zaś wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują do pełnienia obowiązków służbowych. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działania, powinny rodzić zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywanych czynności służbowych, w tym nawet do zwolnienia ze służby w Policji. Wynika to z obowiązku każdego funkcjonariusza budowania zaufania do Policji i wzmacniania w społeczeństwie jej autorytetu. Zatem bezpośrednią konsekwencją ustalenia w sposób oczywisty, że funkcjonariusz popełnił czyn o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego jest stwierdzenie jego nieprzydatności do służby (uniemożliwienie pozostawania w służbie), co skutkuje wydaniem decyzji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Dopiero w przypadku, kiedy wszystkie trzy przesłanki zostaną kumulatywnie spełnione, organ może zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Sformułowanie "może zwolnić" oznacza, że przepis ten przewiduje jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby. Dlatego podkreślić należy, że kontrola takiego rozstrzygnięcia dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Wydawane w tym zakresie decyzje podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna w takim wypadku nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. między innymi wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1594/15 i z 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16, CBOSA).

W konsekwencji, w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sąd administracyjny bada jedynie, czy rozstrzygnięcie organu o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Rolą sądu administracyjnego w takim przypadku jest zbadanie, czy w postępowaniu administracyjnym organy nie naruszyły granic swobodnego uznania, czyli nie wyszły poza przesłanki określone art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i czy wybór rozstrzygnięcia nie nosi cech dowolności. Weryfikacji podlega okoliczność, czy nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Weryfikacja nie obejmuje natomiast celowości wyboru przez organ administracji takiego, nie zaś innego sposobu załatwienia sprawy. Sąd administracyjny w takich przypadkach nie może odnosić się do merytorycznej oceny podjętych przez organ działań. Innymi słowy, sąd administracyjny nie wkracza w kompetencje właściwych organów i nie przesądza, czy dana osoba może nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też powinna być wykluczona z tego grona (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 254/17,CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy konieczna była ocena, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał uznać, jak przyjęły to organy, że skarżąca popełniła czyn o znamionach przestępstwa, czy popełnienie tego czynu jest oczywiste i czy uniemożliwia to pozostawanie jej w służbie Policji. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy wszystkie wyżej wymienione przesłanki zostały kumulatywnie spełnione, co zostało przez organ wykazane zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, właściwie zanalizowanym i ocenionym w zaskarżonej decyzji.

Podstawą wszczęcia w dniu [...] stycznia 2020 r. postępowania administracyjnego z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji były ustalenia dokonane w postępowaniu dyscyplinarnym [...] oraz równolegle prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Chełmie postępowaniu karnym o sygn. II K 224/16. W akcie oskarżenia z [...] kwietnia 2016 r. skarżąca została oskarżona o popełnienie czynu z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk oraz o czyn z art. 270 § 1 kk.

Przestępstwo z art. 286 § 1 kk, polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przestępstwo z art. 271 § 3 kk polega zaś na tym, że funkcjonariusz publiczny (lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu) poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. W odniesieniu do tego przestępstwa zarzucono skarżącej, że w okresie od 3 marca 2011 r. do 24 sierpnia 2011 r. oraz od 2 listopada 2012 r. do 5 stycznia 2015 r., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła Komendę Miejską Policji w C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w kwotach odpowiednio 1.102,86 zł i 5.095,76 zł poprzez wprowadzenie uprawnionego pracownika ww. jednostki Policji w błąd co do danych mających wpływ na rozliczenie kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby z miejscowości pobliskiej, w ten sposób, iż zamieszkując w C. poświadczała nieprawdę we "wnioskach o zwrot kosztów dojazdu" i wskazywała w sposób niezgodny z rzeczywistością trasę B. W. – C., jako dystans pokonywany zmiejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

Z kolei przestępstwo z art. 270 § 1 kk polega na tym, że dana osoba w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. W odniesieniu do tego przestępstwa zarzucono skarżącej, że w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 26 czerwca 2013 r. oraz w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 23 kwietnia 2014 r. w dacie dziennej bliżej nie ustalonej, działając w celu użycia za autentyczny, podrobiła podpis "W. T." na zeznaniu o wysokości podatku dochodowego odpowiednio w roku podatkowym 2012 i 2013 w rubryce "podpis małżonka".

Postępowanie karne prowadzone przez Sąd Rejonowy w Chełmie w sprawie o sygn. II K 224/16 nie zostało zakończone na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Nie ma to w sprawie, dotyczącej zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, znaczenia przesądzającego. Istotne jest, na co wskazują zarzuty aktu oskarżenia, że skarżąca dopuściła się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. W związku z tym organy wydające decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby nie musiały oczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie sądu karnego. Organy słusznie poprzestały na zbadaniu, że skarżąca popełniła czyny o znamionach przestępstwa określone w akcie oskarżenia z [...] kwietnia 2016 r., przy czym ustalenia w tym zakresie oparły nie tylko na dokumentacji zgromadzonej w sprawie karnej, ale i na dokumentacji zebranej w sprawie dyscyplinarnej [...] Tym samym została spełniona pierwsza z przesłanek upoważniających do wydania decyzji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, tj. przesłanka "popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego".

W ocenie Sądu należy się zgodzić również ze stanowiskiem organów w zakresie oczywistości popełnienia czynów o znamionach przestępstwa określonych art. 286 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk oraz art. 270 § 1 kk. Jeśli chodzi o czyn z art. 270 § 1 kk, to oczywistość jego popełnienia potwierdza zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym zgromadzony na podstawie art. 308 kodeksu postępowania karnego i włączony do akt postępowania administracyjnego. Należy zwrócić zwłaszcza uwagę na powołany w uzasadnieniu aktu oskarżenia dowód z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, powołanego do zbadania autentyczności podpisów w dokumentacji skarbowej (załącznik nr 5 do aktu oskarżenia, k.94 akt administracyjnych). Organ podkreślił, że w ocenie Prokuratora Prokuratury Rejonowej opinia biegłego z zakresu pisma ręcznego nie budzi wątpliwości, gdyż jest pełna, jasna, niesprzeczna i rzeczowa. Z opinii wynika, że wszystkie dowodowe podpisy zostały nakreślone przez jedną osobę, a wykonawcą dowodowych podpisów nie jest W. T.. Dowodowe podpisy o treści "T. " widniejący w rubryce nr 135 zeznania podatkowego PIT-37 za rok 2012 i "B. E." widniejący w rubryce nr 136 zeznania podatkowego PIT-37 za rok 2012 oraz analogicznie w rubrykach nr 143 i 144 zeznania podatkowego PIT-37 za rok 2013, zostały nakreślone przez skarżącą. Mając na uwadze przesłankę oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, nie można również pominąć wyjaśnień samej oskarżonej złożonych w sprawie II K 224/16 do protokołu rozprawy głównej z 9 lutego 2017 r. (akta administracyjne k.130-131). Z wyjaśnień tych wynika, że skarżąca przyznała się do podrobienia podpisów małżonka i oświadczyła, że złożyła je za jego wiedzą i aprobatą.

Te ustalenia organu, w świetle przesłanek ustawowych z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie podważone przez skarżącą, potwierdzają oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 270 § 1 kk.

Zgromadzone w sprawie administracyjnej dowody potwierdzają również, wbrew twierdzeniom skargi, słuszność stanowiska organów w zakresie oczywistości popełnienia przez skarżącą czynów o znamionach przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk. Mimo, że skarżąca w prowadzonym przez sąd postępowaniu karnym nie przyznała się do popełnienia czynów z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 271 § 3 kk, to spełnienie przesłanki oczywistości wynika z innych zgromadzonych w sprawie dowodów. Mając na uwadze wykazanie tej przesłanki, organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy dołączając do akt sprawy administracyjnej materiały z postępowania karnego i dyscyplinarnego. Z materiałów tych bezspornie wynika, że w okresie od 31 stycznia 2011 r. do 11 grudnia 2014 r. (z wyłączeniem okresu przebywania na urlopie macierzyńskim od sierpnia 2011 r. do września 2012 r.) skarżąca składała wnioski o zwrot kosztów dojazdu z miejsca wskazanego jako miejsce zamieszkania (B. W. nr [...]) do miejsca pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w C. oraz że z tego tytułu comiesięcznie pobierała należność finansową (raporty policjantki, zestawienie pobranych należności z tytułu zwrotu kosztów dojazdu k. 10-27 akt administracyjnych). Nie ulega też wątpliwości, że łączna kwota z tytułu nienależnie pobranego świadczenia wyniosła 6.198,62 zł oraz że wymienioną kwotę skarżąca dobrowolnie zwróciła na rachunek bankowy Komendy Wojewódzkiej Policji w L. w dniu 11 lutego 2017 r. (przelew bankowy k. 172 akt administracyjnych).

Jednocześnie, jak słusznie podniosły organy administracji, zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazywała w sposób oczywisty, że skarżąca podała nieprawdziwe dane odnośnie do miejsca zamieszkania celem pobierania nienależnego jej świadczenia w postaci zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Okoliczność niezamieszkiwania skarżącej pod wskazanym adresem (B. W. nr [...]) potwierdzają bowiem liczne dowody. Należą do nich m.in.: oświadczenia policjantów sierż. szt. R. D. i sierż. K. J. o niezastaniu skarżącej w dniu 17 grudnia 2014 r. w miejscu zamieszkania - B. W. nr [...] i wyglądzie posesji (opuszczona, zarośnięta krzakami); wyjaśnienia najbliższego sąsiada P. R. zamieszkałego w B. W. pod nr [...], z których wynika, że dom na działce skarżącej jest niezamieszkały od 16-17 lat, a skarżąca mieszka w C.. Informacje o zamieszkiwaniu skarżącej na stale w C., przy ul. [...] znajdują z kolei potwierdzenie w zeznaniach świadków A. K. i E. K.. Z kolei okoliczności wskazujące na niezamieszkiwanie skarżącej pod adresem B. W. nr [...] wynikają z zeznań świadków: W. P., J. K., B. R., a pośrednio również z zeznań świadków J. M., A. W.. Na fakt niezamieszkiwania skarżącej pod adresem B. W. nr [...] wskazują także dowody nieosobowe, w tym pismo z miejskiego [...] Sp. z o.o. w C. o braku umowy na odbiór odpadów z posesji B. W. nr [...]; pismo z 9 marca 2015 r. [...] S.A. o braku zarejestrowanego punktu odbioru energii pod adresem B. W. nr [...]; pismo [...] S.A. z 25 marca 2015 r. o niedoręczaniu korespondencji pod adres B. W. nr [...], pisma [...] Sp. z o.o. i [...] w C. o niedokonywaniu przez skarżącą zakupu biletów miesięcznych w okresie od 31 stycznia 2011 r. do 12 grudnia 2014 r. na trasie B. W. - C. (podczas gdy we wnioskach o zwrot kosztów dojazdu podawała jako środek komunikacji – PKS); zameldowanie córki skarżącej M. T. pod adresem: [...] w C.; podanie przez skarżącą w aktach osobowych (do celów medycznych) adresu zamieszkania przy ul. [...] w C..

Wszystkie wymienione dowody, dołączone do postępowania administracyjnego, w szczególności dokumentacja z akt sprawy karnej jak również z postępowania dyscyplinarnego, zostały wzięte pod uwagę przez organy administracji. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, że zebrane w sprawie dowody (ich różnorodność i wielość) pozwalają na przyjęcie, że została spełniona przesłanka oczywistości popełnienia przez skarżącą czynu o znamionach przestępstwa. Jeszcze raz przypomnieć należy, że oczywistość, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi być przekonująca dla organu i organ nie musi jej wykazywać w rozumieniu prawa karnego. Przedmiotowe postępowanie w tej materii nie jest postępowaniem karnym. Inny jest cel i istota postępowania administracyjnego. Tym samym, do zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest wymagane przyznanie się przez funkcjonariusza do winy, czy też wydanie wyroku w postępowaniu karnym. W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, przez sam fakt długotrwałego prowadzenia postępowania karnego, nie można uznać, iż sprawa nie ma oczywistego charakteru dla organu administracji. Inny są bowiem cel i istota postępowania administracyjnego i postępowania karnego, gdzie w zależności od przyjętej linii obrony, strategii działania oskarżanego postępowanie to może przedłużać się w czasie. W postępowaniu administracyjnym wystarczające jest, aby całokształt okoliczności sprawy pozwalał na przyjęcie oczywistości popełnienia czynu, na co zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy pozwala.

Organy rozważyły również, że w sprawie zachodzi trzecia przesłanka stanowiąca, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, uniemożliwia pozostawanie skarżącej w służbie. Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową, która została wprowadzona w trosce o autorytet Policji oraz z uwagi na społeczną rolę tej formacji i charakter powierzonych jej zadań. Wskazany przepis służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zrachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolnie podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Przypomnieć także należy, że każda osoba wstępująca do służby w Policji składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji zobowiązuje się do tego, by wykonując powierzone jej zadania, pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuje też strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zobowiązanie to nie jest tylko deklaracją, ale oznacza, że "policjant zobowiązany jest dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 664/06, CBOSA). Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie.

Właściwi przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Dotyczy to zwłaszcza osób, które łamią obowiązujący porządek prawny, niezależnie od tego czy takie fakty miały miejsce w czasie wykonywania zadań służbowych czy poza służbą (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16, CBOSA). Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak, jak trafnie zauważył w motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Podzielić należy stanowisko organów, że świadome podanie nieprawdziwych danych co do miejsca zamieszkania i pobieranie w związku z tym nienależnego świadczenia w postaci zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, a także podrobienie podpisów innej osoby przez funkcjonariusza Policji, którego obowiązkiem jest stanie na straży przestrzegania prawa, niewątpliwie obniża zaufanie społeczne do Policji i pełnionej funkcji. Taka postawa jak trafnie zauważyły organy negatywnie wpłynęła na wizerunek i dobre imię Policji. Ponadto należy wziąć pod uwagę wydźwięk społeczny, gdyż w procesie karnego prowadzonym wobec skarżącej występowały osoby obce, co niewątpliwie wpłynęło negatywnie na wizerunek Policji w oczach społeczeństwa. Z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień zaufania społecznego i w związku z tym od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych zasad godnego zachowania się. Powyższe odnosi się, jak już wskazano, zarówno do sfery służby jak i postawy w czasie wolnym od służby.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ dostatecznie wyjaśnił okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę prawidłowo zabrany i oceniony materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego zarówno art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, jak i art. 8 w z wz. art. 11 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie w uzasadnieniu faktycznym zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tym samym brak jest także podstaw do uznania, że przy wydawaniu kontrolowanego rozkazu personalnego został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. oraz § 22 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Może, zgodnie z oczekiwaniami skarżącej, uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie jest "uzasadnieniem modelowym", niemniej jednak zredagowane jest pod względem merytorycznym i prawnym pozwalającym na sądową kontrolę legalności zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonego aktu przedstawia przebieg procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i procesowego prezentując czynności i rozumowanie organu administracji na etapie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz przesłanki, które według organu zadecydowały o rozstrzygnięciu zawartym w orzeczeniu.

Organ stosownie do art. 7 k.p.a rozważył przy tym słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając, w okolicznościach analizowanej sprawy, prymat temu drugiemu. Ponadto podkreślić należy, że skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu, była zawiadamiana o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy osobiście i za pomocą operatora pocztowego.

Oceniając zarzuty skargi w kontekście naruszenia przepisów postępowania, nie można również pominąć, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Z przepisu tego wynika, że przewidziany w nim obowiązek konsultacji sprowadza się jedynie do obowiązku zwrócenia się do organizacji związkowej o udzielenie opinii w przedmiocie planowanego przez organ zwolnienia konkretnego policjanta ze służby. Dopuszczalność rozwiązania stosunku służbowego zależy od zasięgnięcia, a nie uzyskania pozytywnej opinii organizacji związkowej w sprawie zwolnienia. Zasięgnięcie opinii jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić jej zajęcie w tym zakresie stanowiska. Opinia ma jedynie charakter oceny i nie jest wiążąca dla organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 3134/12, CBOSA). Jak wynika z akt, co nie jest zresztą przedmiotem sporu organ wypełnił powinność wynikającą z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji (k.174 akt administracyjnych).

Orzeczenie organu odwoławczego jest zatem oparte na kompletnym dla podjęcia rozstrzygnięcia materiale dowodowym. Natomiast to, że skarżąca z wydanym przez organ orzeczeniem się nie zgadza nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W ocenie Sądu, podejmując sporne rozstrzygnięcie organ odwoławczy prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego i nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zarządzenie w tym przedmiocie zostało przez Przewodniczącego Wydziału wydane w dniu 10 listopada 2020 r.