Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 364/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz- spr. Sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Głogówku z dnia 24 lipca 2009 r. nr XXXV/282/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest uchwała Rady Miejskiej w Głogówku z dnia 24 lipca 2009 r., Nr XXXV/282/2009, w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek w granicach administracyjnych miasta, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Głogówku z dnia 8 listopada 2004r. , Nr XXI/156/2004. Rada Miejska w Głogówku działając na podstawie art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 ze zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) oraz w związku z uchwałą Rady Miejskiej w Głogówku Nr XX/148/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek, w granicach administracyjnych miasta, podjęła w dniu 24 lipca 2009 r. uchwałę Nr XXXV/282/2009, w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek. Powyższą uchwałą zmieniono obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 8 listopada 2004 r. Nr XXI/156/2004. Podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło po stwierdzeniu jej zgodności z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego". Zmianą planu zagospodarowania przestrzennego objęto zgodnie z § 2 ust. 2 uchwały obszary znajdujące się w jednostkach funkcjonalnych oznaczonych symbolami: C2/28/TMJ, A1/40/TCM, C2/20/TMW, A1/41/TMW, C2/31/TMW, A1/37/TCM, A1/13/TUCH, A1/16/TUCH, A1/7/TMW, KDP/A1.28, C2/17/TMW, A1/17/TCM, D1/23/TMJ, E1/32/TNW, E1/13/TMN, E1/1/TCM, D1/14/TGO, C2/39/TWB, C2/59/TUT, C2/55/TMJ, C2/56/TNW, B1/29/TPP, B1/2/TGO, E1/15/TNW, E1/16/TNW, E1/3/TMJ, KDD/E1.5, KDD/E1.6. Dalej w § 2 ust. 3 pkt 11 wskazano, że dotychczasowe przeznaczenie działek nr A i B oznaczonych w planie symbolem [...], stanowiący tereny [...]i oznaczono symbolem [...].

Skarżący J. W. jest właścicielem działki nr C, położonej w Głogówku. Działka ta usytuowana jest w sąsiedztwie działek nr A i B oznaczonych

w uchwalonym planie symbolem [...]. Wezwaniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. skarżący J. W., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wezwał Radę Miejską w Głogówku do usunięcia naruszenia prawa podnosząc, że zmiany przyjęte w planie zagospodarowywania przestrzennego są sprzeczne z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, pominięto uwagi zgłaszane przez strony, jak również nie powiadomiono stron o wyniku rozpatrzenia uwag. Niezależnie od tego treść uchwały podjętej przez Radę Miejską jest inna od projektu uzgadnianego z odpowiednimi instytucjami, przy czym nie przedstawiono Radzie treści nieuwzględnionych uwag zgodnie z art. 17 pkt 14 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu wezwania skarżący wskazał, że w dniu 23 kwietnia 2008 r. Rada Miejska w Głogówku podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek. Powyższa zmiana dotyczyła między innymi przekształcenia działek nr A i B oznaczonych w planie symbolem [...] na nowy symbol [...]. Po wyłożeniu planu do publicznego wglądu w dniu 18 marca 2009 r. skarżący wniósł uwagi dotyczące przekształcenia terenu zabudowy jednorodzinnej. W podjętej uchwale z dnia 30 marca 2009 r. uwzględniono tylko część jego uwag. Uwagi nieuwzględnione, jak i kolejne uwagi złożone przez skarżącego w dniu 26 czerwca 2009 r., nie zostały uwzględnione również w treści uchwały Nr XXXV/282/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. W odniesieniu do podniesionego zarzutu niezgodności planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wyjaśnił, że tereny oznaczone symbolem [...] w planie uchwalonym w dniu 8 listopada 2004 r. nr XXI/156/2004 przeznaczone były pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną, gospodarczą, drobne nieuciążliwe funkcje handlowe, gastronomiczne, usługowe i rzemieślnicze, zieleń i sady. Zasady zabudowy i zagospodarowania stanowiły o powierzchni zabudowy do 30 %, tereny biologicznie czynne do 50 %, zakaz budowy zblokowanych garaży. Była to zabudowa typowo mieszkalna jednorodzinna zgodna z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Natomiast uchwałą Nr XXXV/282/2009 Rada Miejska w Głogówku zmieniła plan zagospodarowania przestrzennego w ten sposób, że działki oznaczone symbolem [...], zamieniono symbolem [...]. Powyższy symbol wprowadza dodatkowe zapisy dopuszczające zabudowę o: [...]. Skarżący zaznaczył, że uchwała uchwalana przez Radę Miejską różni się w treści od projektu uchwały wcześniej uzgodnionego. W szczególności dopisano "punkty wcześniej nie uzgadniane".

Rada Miejska w Głogówku nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odpowiadając stronie, że podjęta uchwała jest zgodna z art. 14 i art. 17 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na uchwałę z dnia 24 lipca 2009 r., Nr XXXV/282/2009 złożył J. W. W uzasadnieniu podniósł tożsame zarzuty i identyczną argumentację zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Gmina Głogówek wniosła o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu przedstawiła przebieg procedury planistycznej, która doprowadziła do podjęcia zaskarżonej uchwały. W dniu 23 kwietnia 2008 r. Rada Miejska w Głogówku podjęła uchwałę Nr XX/148/2008 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek w granicach administracyjnych miasta, określając granice obszarów wymagających zmiany. Następnie w dniu 16 czerwca 2009 r. w prasie i na tablicy ogłoszeń Burmistrz Głogówka obwieścił o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu określając formę, miejsce i termin składania wniosków do zmiany planu. Skarżący nie wniósł żadnych wniosków. Po rozpatrzeniu wniosków i uzyskaniu niezbędnych opinii, obwieszczeniem z dnia 29 stycznia 2009 r., poinformowano poprzez prasę lokalną, tablicę informacyjną i stronę BIP Głogówek, o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek i o terminie dyskusji publicznej. Wyłożenie planu odbyło się w dniach 9 luty 2009 r. do 3 marca 2009 r., natomiast w dniu 3 marca 2009 r. przeprowadzono dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Następnie w dniu 30 marca 2009 r. Rada Miejska w Głogówku podjęła uchwałę Nr XXXI/251/2009 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta wraz z załącznikami i dokumentacją planistyczną została przesłana Wojewodzie Opolskiemu do oceny jej zgodności z przepisami prawa, który rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 5 maja 2009 r., Nr IG.VI-NC-7042-86/09, stwierdził nieważność w/w uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa. Po podjęciu działań naprawczych i uzgodnieniu projektu zmian z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym,14 maja 2009 r. ogłoszono w miejscowej prasie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 26 czerwca 2009 r. uwagę do projektu zmiany miejscowego planu wniósł J. W. Następnie na sesji w dniu 29 czerwca 2009 r. podjęto uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek. Następnie Rada Miejska w Głogówku uchwałą

Nr XXXV/281/2009 z dnia 24 lipca 2009 r. uchyliła uchwałę Rady Miejskiej w Głogówku Nr XXXIV/274/09 z dnia 29 czerwca 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i podjęła uchwałę Nr XXXV/282/2009, w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek wraz z dwoma załącznikami- o sposobie rozpatrzenia wniesionych uwag oraz o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej. W dniu 13 sierpnia 2009 r. Wojewoda Opolski pismem Nr IG.VI-NC-7042-168/09, stwierdził zgodność uchwały przepisami art. 14 i 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego organ wyjaśnił, że uchwała z dnia 24 lipca 2009 r., Nr XXXV/282/2009, Rady Miejskiej w Głogówku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek jest zgodna z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Głogówek, rozpatrzono wszystkie zgłoszone przez strony uwagi. Ponadto każdorazowo Radzie Miejskiej w Głogówku były przedstawiane rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia wnoszonej uwagi. Na ostateczną treść uchwał miały wpływ uwagi i zastrzeżenia wniesione przez osoby fizyczne i prawne oraz gminną komisję urbanistyczno- architektoniczną. Końcowo organ wskazał, że skarżący nie ma interesu prawnego do zaskarżenia wymienionej uchwały.

Na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski

w niej zawarte. Oświadczył, że nie jest właścicielem działek nr A i B położonych w Głogówku, lecz "jest właścicielem sąsiadującej działki nr C, odległej o kilka metrów

i z sąsiedztwa działek wywodzi swój interes prawny". Ponadto zarzucił "naruszenie przez organ gminy procedury planistycznej podnosząc, że wprowadzone zmiany do planu odbyły się bez konsultacji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą wniesienia skargi jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Brzmienie tego przepisu wyznacza jednoznacznie zakres skargi oraz legitymację czynną do jej wniesienia.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tym trybie wymaga spełnienia określonych prawem warunków formalnych, a jej skuteczność zależy od wystąpienia uregulowanych w przepisie przesłanek materialnych. Do przesłanek formalnych ustawodawca zalicza: zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, bezskuteczne wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej daje P.p.s.a. Z kolei przesłankami materialnymi są: istnienie po stronie skarżącego legitymacji procesowej do wniesienia skargi w trybie wskazanego przepisu oraz obiektywne zaistnienie naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi zobligowany jest do skontrolowania skargi najpierw pod względem formalnym a następnie ustalenia, czy strona skarżąca posiadała legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Skarżący musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi bowiem przesłankę dopuszczalności skargi i otwiera dopiero drogę do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1997r., sygn. akt III RN 41/97, OSNAPiUS 1998, nr 6, poz. 171). Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej

w Głogówku z dnia 24 lipca 2009 r., Nr XXXV/282/2009 dotyczyła uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głogówek w granicach administracyjnych miasta. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Z art. 20 ust. 1 tej ustawy wynika zaś, iż uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do właściwości rady gminy.

Przy tym rada gminy uchwala plan miejscowy, po stwierdzeniu jego zgodności

z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Z powołanych wyżej przepisów wynikało zatem, iż zaskarżona uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Bezspornym w sprawie pozostaje, że skarżący spełnił warunki formalne, gdyż przed wniesieniem skargi do sądu pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r., wezwał właściwy organ gminy do usunięcia naruszenia prawa, które nastąpiło – jego zdaniem -

w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Rada Miejska nie uwzględniła tego wezwania, informując stronę o zajętym stanowisku, pismem z dnia 1 czerwca 2010 r., Nr BRM.IV.0114-3/2010. Przedstawione sądowi akta administracyjne nie zawierają dowodu doręczenia tego pisma. Jeśli jednak skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. W. nadał listem poleconym 11 czerwca 2010 r., a Sąd przekazał ją organowi 14 czerwca 2010 r., to termin został zachowany. Wobec tego należało uznać, że skarga została wniesiona, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, w terminie przewidzianym dyspozycją art. 53 § 2 P.p.s.a.

W następnej kolejności, w przypadku wpłynięcia skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy, obowiązkiem Sądu jest ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. W konsekwencji, czy skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, ze interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną tego podmiotu (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2008 r., II OSK 1749/07, wyrok NSA z 15 lutego 2008 r., I OSK 1788/07, opubl. CBOSA).

Przy tym z norm o zadaniach nie można wyprowadzać indywidualnych uprawnień (interesu prawnego) własnej legitymacji skargowej. Ustawa o samorządzie gminnym w zakresie w jakim określa zadanie gminy jako wspólnoty mieszkańców nie może być traktowana jako prawo materialne określające prawa i obowiązki podmiotów pozostających na zewnątrz administracji, stanowiące o istnieniu legitymacji materialnoprawnej gminy. Wskazane w ustawie samorządowej zadania gminy są zadaniami zdecentralizowanej jednostki samorządu terytorialnego, będącej częścią aparatu administracji państwowej, a nie prawami i obowiązkami podmiotowymi

w znaczeniu legitymacji materialnoprawnej (tak: NSA w wyroku z 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 495/04, opubl. CBOSA)

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie badając legitymację procesową skarżącego, należało ustalić, czy uchwałą naruszono jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przede wszystkim przeznaczenie terenu i wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jak wskazuje się w orzecznictwie, gmina mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli oczywiście władztwa tego nie nadużywa, a organy państwa, w tym sądy administracyjne, nie mogą jej władztwa planistycznego pozbawić (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996, nr 3, poz. 125; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 407/06, Lex nr 265695). W doktrynie prawa podkreśla się natomiast, że gmina samodzielnie określa funkcje terenów, jednak samodzielność ta nie jest samodzielnością nieograniczoną. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności będzie musiała się mieścić w granicach wyznaczonych interesem publicznym, znajdując wyraz w akcie polityki przestrzennej - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i stosownie do wymagań ustawy w ponadlokalnych aktach polityki przestrzennej (por. Planowanie

i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z.Niewiadomskiego, wydanie 3., Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, str. 42-43). Przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do jej merytorycznego rozpoznania (oceny). Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie występuje. W szczególności skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a jego własną, indywidualną sytuacją prawną.

Należy podkreślić, iż w cyt. orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego

i doktrynie utrwalony jest pogląd, w myśl którego źródłem interesu prawnego jest zawsze norma prawna ogólna, albo jednostkowa i konkretna norma prawa materialnego. Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego.

Interes prawny lub uprawnienie jest to zatem interes związany z prawem, a więc z przepisami prawa, z których dla określonego podmiotu wynikają jakieś prawa lub obowiązki. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia określonego podmiotu będzie miało miejsce przede wszystkim wtedy, gdy nastąpi zmiana sfery prawnej tego podmiotu np. zostaną na ten podmiot nałożone nowe obowiązki, zostanie zmieniona treść dotychczasowych obowiązków, podmiot ten zostanie pozbawiony przysługujących mu uprawnień lub przysługujące mu uprawnienia zostaną zmienione. Tak rozumiane naruszenie interesu prawnego lub uprawnień musi mieć charakter rzeczywisty, a nie domniemany.

Na gruncie przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skarżący nie wykazał, że uchwała ta ma wpływ na zakres jego praw i obowiązków. Zaznaczyć należy, że skarżący nie jest właścicielem działek nr A i B oznaczonych symbolem [...], do których plan się odnosi. Nieruchomości te nie graniczą również bezpośrednio z nieruchomością skarżącego.

Przymiot strony w sprawie miałby właściciel nieruchomości objętej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dowodziłby wówczas, że przeznaczenie jego działki narusza interes prawny wyrażający się prawami właściciela nieruchomości. Skoro skarżący przyznał, że nie posiada tytułu prawnego do wskazanych dwóch działek, a swój interes prawny wywodzi ze sprzecznych z prawem – jego zdaniem – zapisów uchwały oraz naruszenia procedury planistycznej, to tak określone i uzasadnione naruszenie nie może być uznane za uprawniające do skutecznego wniesienia skargi, a tym samym wykazania legitymacji czynnej. W istocie bowiem skarżący wskazuje na interes prawny innych osób, w tym właścicieli obszaru, którego przeznaczenie zmieniono uchwałą oraz potencjalnych inwestorów. Taki rodzaj działania wskazuje na istnienie tylko interesu faktycznego, nawet jeśli jego motywem jest działanie w interesie publicznym.

Ochrona interesu faktycznego pozostaje bowiem poza zakresem ochrony jaki gwarantuje przepis art. 101 ust. 1 ustawy.

W sytuacji, gdy strona kwestionuje postanowienia planu w odniesieniu do nieruchomości, których właścicielem nie jest i w stosunku, do których nie przysługuje jej żadne prawo o charakterze rzeczowym, to postanowienia planu – co do zasady – nie mogą naruszać jej interesu prawnego. Uprawnienia tego nie można wynieść także z faktu sąsiedztwa nieruchomości.

W konsekwencji braku legitymacji skargowej sąd nie mógł badać zarzutów skargi pod względem merytorycznym (por. podobnie co do legitymacji skargowej NSA w wyroku z dnia 20 maja 2010 r., I OSK 300/10, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 7 lipca 2010 r., II SA/Po 261/10 i NSA w postanowieniu z 13 lutego 2009 r., II OZ 134/09, opubl. CBOSA ).

Jak wynika z uzasadnienia skargi, naruszenia swojego interesu prawnego skarżący upatrywał m.in. w sprzeczności uchwały ze Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego oraz w bezprawności zmiany przeznaczenia działek nr A, B k.m. objętych obszarem [...], następnie zmienionych na [...]. Sformułowanie w ten sposób podstaw i zarzutów skargi nie świadczy o naruszeniu indywidualnego interesu prawnego skarżącego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.