Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2185/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie WSA Halina Emilia Święcicka WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. spraw ze skarg: • "C." Sp. z o.o. w B. • L. Spółka z o.o. w W. na pismo Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2004 r. znak: [...] w przedmiocie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia - odrzucić skargi -


UZASADNIENIE

Decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1999 r. zarejestrowano znak towarowy przestrzenny R-[...], z pierwszeństwem od dnia [...] maja 1994 r., do oznaczania pieczywa cukierniczego w klasie towarowej 30. W świetle opisu tego znaku zawartego w podaniu o jego rejestrację: "[...]". Uprawnionym z tego znaku była L. SA w W., zwana dalej "uczestnikiem postępowania".

Wniosek do Urzędu Patentowego RP o unieważnienie prawa z rejestracji powyższego znaku towarowego złożyło pięciu producentów wytwarzających ciastka według zastrzeżonego znaku, w tym m.in. "C." Sp. z o.o. w B. oraz L. Spółka z o.o. w W., zwani dalej skarżącymi.

Ostateczną decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2003 r. Sp. [...],[...],[...],[...],[...] unieważniono prawo ochronne na wyżej wymieniony znak towarowy. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2004 r. sygn. akt 6 II SA 3199/03 oddalono skargę wniesioną przez uczestnika postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt II GSK 92/05 skargę tę oddalił.

W międzyczasie, mimo ostatecznej decyzji unieważniającej prawo z rejestracji znaku towarowego, Urząd Patentowy RP wystosował do uczestnika postępowania pismo z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] o następującej treści: ... "Urząd Patentowy RP przedłuża prawo ochronne na znak towarowy zarejestrowany pod numerem R-[...] na następny dziesięcioletni okres ochrony, tj. do dnia [...]".

Wobec powzięcia przez skarżących informacji o powyższym piśmie, działając na podstawie art. 52 § 4 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., skierowali oni do Urzędu Patentowego RP odrębne wezwania do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie czynności organu polegającej na przedłużeniu prawa ochronnego na znak towarowy R-[...]. Akcentowali unieważnienie prawa z rejestracji tego znaku towarowego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Wezwania te opatrzono rygorem złożenia skargi do sądu administracyjnego. Zważywszy na nieuwzględnienie tego żądania wnieśli oni do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na wspomnianą czynność Urzędu Patentowego RP, domagając się jej uchylenia. Sprawy z tych skarg, o sygnaturach VI SA/Wa 2185/04 i VI SA/Wa 274/05, zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, pod sygnaturą akt VI SA/Wa 2185/04.

Wnosząc o oddalenie skarg Urząd Patentowy RP, powołując się na art. 235 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwanej p.w.p., zarzucił skarżącym brak interesu prawnego do wystosowania omawianego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym brak legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 235 ust. 2 p.w.p. stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP w sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający. Ponadto Urząd Patentowy RP podniósł, iż w dacie wystosowania spornego pisma z dnia [...] lipca 2004 r. nie była jeszcze prawomocna decyzja z dnia [...] marca 2003 r. unieważniająca prawo ochronne na sporny znak towarowy.

Również uczestnik postępowania wniósł o nieuwzględnienie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż to wskazał Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę.

W pierwszej kolejności wymaga rozważenia charakter prawny powołanego wyżej pisma Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2004 r., które według skarżących podlega ocenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten bez istotnych zmian jest kontynuacją regulacji obowiązującej na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 4 obowiązującej do dnia 31 grudnia 2003 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Celem przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest rozszerzenie zakresu kontroli sądu administracyjnego o takie działania organów administracji publicznej, które są podejmowane w innych formach niż decyzja lub postanowienie, a dotyczą uprawnień i obowiązków obywateli lub innych podmiotów wynikających z przepisów prawa. Przepis ten odnosi się do tzw. czynności materialnotechnicznych. Wspomniana regulacja zapewnia obywatelom i innym podmiotom kontrolę sądu administracyjnego w zakresie ich praw i obowiązków w sferze publicznoprawnej, a więc w stosunkach z organami administracji publicznej oraz w zakresie ich zadań, które są realizowane poza sformalizowanych trybem postępowania administracyjnego.

W świetle piśmiennictwa (por. Tadeusz Woś w: Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; komentarz, Warszawa 2005, str. 59) przedmiot skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zakreślają następujące elementy:

• akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.;

• akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność;

• akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu;

• akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny, z wyłączeniem wszelkich przejawów działania organów administracji publicznej podlegających kwalifikacji jako czynności prawne w rozumieniu przepisów prawa cywilnego;

• akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W piśmiennictwie słusznie wskazuje się na potrzebę ścieśniającego interpretowania przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sformułowanie "dotyczy" nie może być rozumiane jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu, określonymi w przepisach prawa. I tak dany akt lub czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Innymi słowy, akt lub czynność powinny mieć walor wiążącego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach określonych przepisami prawa podjętego w innej formie niż decyzja lub postanowienie. Musi przy tym istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku, wynikającego z przepisu prawa. Skarga z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może więc dotyczyć przykładowo sytuacji, kiedy określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (zob. szerzej T. Woś, op. cit. str. 60-61). W świetle orzecznictwa w kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie mieszczą się m.in. działania organu, które polegają wyłącznie na wyjaśnianiu określonych przepisów prawa, wypowiadaniu poglądów i opinii prawnych na temat treści i znaczenia określonych norm prawnych, czy też wyrażaniu stanowiska na temat stosowania określonych przepisów prawa (postanowienie NSA z 24 marca 1998 r., II SA 1155/97; ONSA 1999, nr 2, poz. 51). Również, co wymaga tutaj podkreślenia, nie podlega ocenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zaświadczenie, ponieważ nie przyznaje ono, nie stwierdza i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz jedynie potwierdza ich istnienie (jeżeli w ogóle dotyczy stanu prawnego, a nie faktów) i może mieć jedynie pośredni wpływ na realizację określonych uprawnień lub obowiązków jego adresata (postanowienie NSA z 27 września 1996 r., I SA 1326/96; niepublikowane).

W świetle przedstawionych wyżej kryteriów powołane pismo Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2004 r. nie spełnia wymogów dla uznania go za czynność materialnotechniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Uzasadniając powyższe stanowisko w pierwszej kolejności należy wskazać na brak w omawianym piśmie waloru wiążącego rozstrzygnięcia w zakresie przedłużenia uczestnikowi postępowania prawa ochronnego na znak towarowy na następny dziesięcioletni okres. Użycie w omawianym piśmie sformułowania, iż... "Urząd Patentowy RP przedłuża prawo ochronne na znak towarowy zarejestrowany pod numerem R-[...] na następny dziesięcioletni okres ochrony, tj. do dnia [...]", nie ma w sprawie istotnego znaczenia prawnego. Wynika to m.in. z obecnego stanu prawnego będącego następstwem wejścia w życie z dniem 22 sierpnia 2001 r. powołanej ustawy Prawo własności przemysłowej. I tak, w świetle art. 315 i art. 316 ust. 4 p.w.p., w odniesieniu do prawa ochronnego na znak towarowy, istniejącego przed wejściem w życie powołanej ustawy, ustawa ta co do zasady stanowi podstawę do rozstrzygania o skutkach zdarzeń prawnych powstałych już po jej wejściu w życie. Również przepisom nowej ustawy od dnia wejścia ich w życie podlega treść praw nabytych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17, ze zm.), zwanej u.z.t. (por. U. Promińska, Przepisy intertemporalne w zakresie znaków towarowych; PPH 2004/1/21). Zatem, w następstwie złożenia przez uprawnionego w dacie obowiązywania nowej ustawy wniosku o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy, który został zarejestrowany pod rządem ustawy o znakach towarowych nie będzie już miała zastosowania procedura przewidziana w art. 47 ust. 4 u.z.t., stosownie do którego o przedłużeniu prawa z rejestracji znaku towarowego oraz o odmowie przedłużenia tego prawa dokonuje się wpisu w rejestrze znaków towarowych. Obowiązujący obecnie przepis art. 153 ust. 6 p.w.p. wprowadza w omawianym zakresie dość istotną zmianę. W myśl tego przepisu Urząd Patentowy RP wydaje decyzję o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli wniosek wpłynął po terminie, o którym mowa w ust. 5, albo nie zostały wniesione należne opłaty, o których mowa w ust. 4 i 5. W świetle nowego stanu prawnego Urząd Patentowy RP nie dokonuje więc żadnych przewidzianych ustawą czynności w związku z przedłużeniem okresu ochrony na dalszy dziesięcioletni okres. Przedłużenie prawa ochronnego następuje bowiem z mocy samego prawa, o ile uprawniony dopełnił czynności przewidzianych w art. 153 ust. 4 p.w.p., to jest złożył odpowiedni wniosek i wniósł wymaganą opłatę za dalszy okres ochrony znaku. Toteż, trudno uznać zawarte w powołanym piśmie stwierdzenie o przedłużeniu przez Urząd Patentowy RP prawa ochronnego na sporny znak towarowy za przejaw rozstrzygnięcia o uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z przepisów prawa, a więc za akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Można również dodać, iż przedłużanie prawa ochronnego na znak towarowy nie mieści się w zakresie zadań Urzędu Patentowego RP, tak w świetle art. 261 p.w.p., jak i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 8, poz. 59). Reasumując, stanowisko Urzędu Patentowego RP zawarte w korespondencji skierowanej do uprawnionego z rejestracji znaku towarowego, informujące o przedłużeniu prawa ochronnego na ten znak na dalszy dziesięcioletni okres, nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., i tym samym nie podlega kontroli sądu administracyjnego w trybie skargi.

Zdaniem Sądu pismo Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2004 r. posiada walor nieformalnego zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 k.p.a., jednakże niezgodnego już z rzeczywistym stanem prawnym, o czym niżej. Zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną i pod pewnymi warunkami może stanowić przedmiot kontroli sądu administracyjnego, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Dotyczy to sytuacji wskazanej w art. 219 k.p.a., a mianowicie, gdy organ w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, odmówił wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie. W każdym zaś razie zażalenie, a następnie skargę do sądu administracyjnego na postanowienie w sprawie zażalenia, może złożyć jedynie osoba ubiegająca się o zaświadczenia, nie zaś osoba trzecia, jaką są tutaj skarżący. Innymi słowy, osoba trzecia, zainteresowana wydaniem zaświadczenia, nie może szukać ochrony w art. 219 k.p.a. Jeśli jest ona legitymowana do uzyskania zaświadczenia, swój interes może zaspokoić składając własny wniosek o jego wydanie, stosownie do treści przepisu art. 217 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r. SA II SA/Gd 433/98; OSP 2001/6/84). Również więc i z tego względu skarga nie może podlegać uwzględnieniu.

Skarżący, jak to już wskazano, zakwestionowali posiadanie przez uczestnika postępowania prawa ochronnego na sporny znak towarowy w dacie pisma Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2004 r. Wyłania się zatem kwestia dostosowania prowadzonego przez Urząd Patentowy RP rejestru znaków towarowych do zaistniałego stanu prawnego będącego następstwem unieważnienia spornego prawa ochronnego. W świetle art. 173 p.w.p. unieważnienie albo wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych. Natomiast, na marginesie sprawy, w ustawie Prawo własności przemysłowej, co jest jej mankamentem, brak jest wyraźnego przepisu o obowiązku wpisania przez Urząd Patentowy RP do rejestru znaków towarowych odpowiedniej adnotacji dotyczącej wydania decyzji o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy, o której mowa w art. 153 ust. 6 p.w.p. Temu stanowi rzeczy, jak się wydaje, usiłuje zaradzić, zresztą mało czytelnie, przepis § 15 pkt 6 wydanego na podstawie art. 230 p.w.p. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie rejestrów prowadzonych przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 80, poz. 723 ze zm.), w myśl którego w rubryce księgi rejestrowej oznaczonej literą "F" wpisuje się wnioski o unieważnienie i sprzeciwy oraz decyzje dotyczące danego prawa ochronnego. Natomiast w świetle § 15 pkt 8 cytowanego rozporządzenia w rubryce księgi rejestrowej oznaczonej literą "H" wpisuje się datę unieważnienia lub datę i przyczynę wygaśnięcia prawa ochronnego, a także zastąpienie rejestracji krajowej rejestracją międzynarodową, a więc nie wymienia się tutaj decyzji o odmowie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy.

W myśl przepisu art. 228 ust. 4 p.w.p. domniemywa się, że wpisy w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy RP są prawdziwe i każdemu jest znana ich treść. Stosownie zaś do art. 149 p.w.p. udzielone prawo ochronne na znak towarowy podlega wpisaniu do rejestru znaków towarowych. Wynika stąd, że dopóki Urząd Patentowy RP nie wyda decyzji o odmowie przedłużenia prawa ochronnego z rejestracji znaku towarowego, o której mowa w art. 153 ust. 6 p.ws.p., albo nie unieważni tego prawa bądź nie orzeknie o jego wygaśnięciu, co powinno stanowić przedmiot odpowiedniego wpisu w rejestrze znaków towarowych, dopóty istnieje domniemanie prawne wynikające z art. 228 ust. 4 p.w.p. o istnieniu uwidocznionego w rejestrze prawa ochronnego na znak towarowy.

Może nasuwać się pytanie jakie czynności procesowe mogłyby być podjęte przez skarżących w następstwie powzięcia przez nich informacji o przedłużeniu prawa ochronnego na znak towarowy, dokonanej pismem z dnia [...] lipca 2004 r., wystosowanym do uczestnika postępowania już po unieważnieniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2003 r. W pierwszej kolejności wyłania się tutaj kwestia momentu z jakim następuje skutek unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, a mianowicie czy ma to miejsce już z chwilą wydania przez Urząd Patentowy RP decyzji z dnia [...] marca 2003 r., jak to przyjmują skarżący, czy też dopiero z momentem prawomocnego oddaleniu skargi na taką decyzję (stanowisko Urzędu Patentowego RP). Od decyzji unieważniającej prawo ochronne z rejestracji znaku towarowego, wydanej przez Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym, przysługuje bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego (art. 257 p.w.p.), a więc bez uprzedniego wyczerpania trybu ponownego rozpatrzenia sprawy, jak to przewidują ogólne przepisy postępowania administracyjnego (por. art. 256 ust. 3 p.w.p.). Decyzja unieważniająca prawo ochronne ma więc walor decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Jako decyzja ostateczna korzysta ona z domniemania mocy obowiązującej. Z tych względów skutek unieważniający prawo ochronne z rejestracji znaku towarowego następuje w dacie wydania wspomnianej decyzji. Na taki właśnie skutek wskazuje przepis art. 61 § 1 p.p.s.a., w świetle którego wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, zaś przepisy art. 61 § 2 p.p.s.a., uprawniają zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zbliżone regulacje obowiązywały na gruncie art. 40 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Stosownie do przepisu art. 173 p.w.p. unieważnienie prawa ochronnego podlega - jak już wskazano - wpisowi do rejestru znaków towarowych. Wpis ten jest czynnością materialnotechniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność taka jest bowiem wynikającą z ustawy powinnością Urzędu Patentowego RP dokonywaną w drodze niesformalizowanego zapisu w rejestrze znaków towarowych, a więc nie w formie decyzji lub postanowienia. Ponadto wpis do rejestru dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a w szczególności ustawy Prawo własności przemysłowej oraz przepisów normujących swobodę działalności gospodarczej (por. m.in. art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej; Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). I tak w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy niezgodne ze stanem prawnym uwidocznienie w rejestrze znaków towarowych na rzecz uczestnika postępowania prawa ochronnego z tytułu rejestracji spornego znaku, utrudnia skarżącym realizację ich prawa do swobody działalności gospodarczej w zakresie produkcji ciastek według omawianego znaku. Stąd dostosowanie zapisów we wspomnianym rejestrze do rzeczywistego stanu prawnego, a w szczególności w zakresie dotyczącym unieważnionego prawa ochronnego na znak towarowy, leży zarówno w interesie publicznym (por. art. 167 p.w.p.), jak i strony mającej w tym interes prawny (por. 164 p.w.p.).

W obowiązujących przepisach brak jest wyraźnej regulacji w jakim terminie Urząd Patentowy RP powinien dokonać wpisu w rejestrze o unieważnieniu prawa ochronnego z rejestracji znaku towarowego. Stąd w świetle ogólnych zasad postępowania administracyjnego czynność ta powinna być dokonana bez zbędnej zwłoki (art. 35 ust. 1 k.p.a.).

Skarżący powziąwszy informację o wystosowaniu przez Urząd Patentowy RP do uczestnika postępowania pisma z dnia [...] lipca 2004 r. o przedłużeniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy, już po dacie unieważnienia tego prawa, mogli w pierwszej kolejności podjąć działania w kierunku wyegzekwowania od Urzędu Patentowego RP wynikającego z art. 173 p.w.p. obowiązku wpisu do rejestru znaków towarowych adnotacji o unieważnieniu wspomnianego prawa. Niewątpliwie mieli ku temu interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., skoro m.in. na ich wniosek doszło do wszczęcia postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP i w rezultacie do unieważnienia prawa ochronnego z rejestracji omawianego znaku. Realizując swoje prawo skarżący mogli, z powołaniem się na przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., w terminie 14 dni od daty dowiedzenia się o fakcie wystosowania pisma z dnia [...] lipca 2004 r., wezwać Urząd Patentowy RP do usunięcia naruszenia prawa, poprzez dokonanie w rejestrze znaków towarowych wpisu o unieważnieniu prawa ochronnego na omawiany znak. Gdyby Urząd Patentowy RP nie dokonał tej czynności skarżący mogliby wówczas w terminie 60 dni od daty wystosowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożyć skargę do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 p.p.s.a.). W grę wchodziłaby tutaj skarga na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Przedmiotem bezczynności, na co wyraźnie wskazuje powołany wyżej przepis, mogą być również akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak już wskazano skarżący wystosowali do Urzędu Patentowego RP wezwanie do uchylenia czynności polegającej na przedłużeniu prawa ochronnego na znak towarowy, co nie wchodziło w zakres kompetencji tego organu. Natomiast ani przedmiotem wezwania, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., ani przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, nie była bezczynność Urzędu Patentowego RP w zakresie wpisania w rejestrze znaków towarowych faktu unieważnienia spornego prawa ochronnego decyzją z dnia [...] marca 2003 r.

Skarżący, o czym wcześniej była już mowa, mogli również złożyć do Urzędu Patentowego RP wniosek o wydanie zaświadczenia o unieważnieniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Odmowa wydania zaświadczenia tej treści uprawniałaby ich, po wyczerpaniu toku instancji, do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Zważywszy, jak to już wskazano, na brak podstaw dla uznania pisma Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2004 r. za czynność materialnotechniczną, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., skarga oparta na tym przepisie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).

Niezależnie od przedstawionego wyżej stanowiska Sąd, jako nie związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), rozważył również czy ewentualnie pismo Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2004 r. mogłoby być uznane jako decyzja administracyjna i tym samym podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie skargi, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Jednakże takie stanowisko nie może wchodzić w grę z uwagi na przepis art. 264 ust. 1 p.w.p., w świetle którego do powołanych przez Prezesa Urzędu Patentowego ekspertów należy orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2 i 3, a także w sprawach dokonywania wpisów do rejestrów. Wspomnianego pisma nie podpisał zaś ekspert, lecz inny pracownik Urzędu Patentowego RP, a więc osoba nieupoważniona do wydawania decyzji. Ponadto, gdyby nawet zupełnie teoretycznie założyć, iż omawiane pismo jest decyzją, to przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego powinien był być wyczerpany tryb ponownego rozpatrzenia sprawy (art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a.), co w sprawie nie miało miejsca. Skarga na taką decyzję kwalifikowałaby się zatem do odrzucenia, jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).

W tym stanie postanowiono jak w sentencji.