Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4254/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1 i 23, art. 40 ust. 1, 2, 6, 7, 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3) zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 231 (dwieście trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 267 – dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] w przedmiocie naliczenia kary pieniężnej w kwocie 5,760,00zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr 78 w miejscowości Z.–K. km 131+ 018 (działka nr [...]) poprzez umieszczenie urządzenia reklamowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2014r. podczas kontrolnego objazdu dróg prowadzonego przez Służby Liniowe GDDKiA Obwodu Drogowego w Szczekocinach, w pasie drogowym drogi krajowej nr 78 km 131+018 w m. Z.-K., stwierdzono umieszczenie tablicy reklamowej dwustronnej o powierzchni reklamowej 9 m2 o treści "[...]". Na miejscu sporządzono dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół zajęcia pasa drogowego. Organ ustalił, że przedmiotowa tablica reklamowa znajduje się w przestrzeni pasa drogowego DK-78, na działce nr [...] na terenie istniejącego parkingu będącego w zarządzie GDDKiA. Właściciela reklamy ustalono na podstawie ogólnodostępnych informacji publikowanych na stronach internetowych, w tym na stronie www.stat.qov.pl.

Po przeprowadzeniu przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad postępowania wyjaśniającego w sprawie, organ ten wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. nałożył na "G." sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej też: spółka lub skarżąca) karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej DK-78, km 131+018 (działka nr [...]) w miejscowości Z.-K. bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez usytuowanie tablicy reklamowej dwustronnej o treści: "Nowość kupię twojego dłużnika (...)" za okres od dnia [...] lipca 2014r. tj. dnia w którym stwierdzono fakt zajęcia do dnia [...] sierpnia 2014r. tj. dnia, w którym reklamę usunięto, w wys. 5.760,00 zł.

Na powyższą decyzję "G." sp. z o.o. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi naruszenie art. 10 k.p.a., bowiem zdaniem strony nie została ona prawidłowo zawiadomiona o zebranym materiale dowodowym oraz o możliwości brania czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Spółka podniosła również, że organ nie dysponuje stosownymi dowodami, które świadczyłyby o zajęciu pasa drogowego jak również, że wydając skarżoną decyzję organ błędnie określił ilość dni zajęcia pasa drogowego przez urządzenie reklamowe. Nadto zdaniem strony "kontrola została przeprowadzona z woli organu, a strona nie miała wpływu na to kiedy kontrola ta zostanie przeprowadzona.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] października 2014r. utrzymał w mocy skarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ powołał brzmienie przepisu art. 40 ust.1,2 pkt 3, ust.3 oraz art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (jt. Dz.U z 2013r. poz. 260 z późn. zm.- dalej u.d.p.) i wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem wskazanych przepisów organ w drodze decyzji administracyjnej jest zobligowany do wymierzenia kary, za cały okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia przy czym wyjaśnił również, że wskazane przepisy nie dają możliwości odstąpienia od wymierzenia kary w sytuacji, gdy podmiot zajmujący pas drogowy nie legitymuje się zezwoleniem do dysponowania pasem drogowym.

Odnosząc się do zarzutów spółki organ uznał, iż są one niezasadne, bowiem:

- zgodnie z przepisem art. 10 k.p.a. w dniu [...] lipca 2014r. do strony zostało skierowane zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie obciążenia karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego, w którym strona została pouczona zgodnie z art. 10 kpa o możliwości czynnego udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego, przy czym strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.

- w dokumentach sprawy znajduje się mapa zasadnicza z podkładem geodezyjnym z dokładnie naniesioną lokalizacją urządzenia reklamowego, z której jednoznacznie wynika, iż reklama znajdowała się w pasie drogowym (działka nr [...]) na terenie istniejącego parkingu będącego w zarządzie GDDKiA. Odległość reklamy od krawędzi jezdni drogi krajowej nr 78 wynosi 40 m natomiast granica działki nr [...] sięga 60 m od krawędzi jezdni DK - 78. W związku z powyższym Organ wskazał, że nie miał żadnych wątpliwości, iż przedmiotowa reklama zajmowała pas drogowy.

- decyzja określa w sposób prawidłowy ilość dni zajęcia pasa drogowego przez urządzenie reklamowe, gdyż w momencie stwierdzenia przez pracownika służby liniowej GDDKiA Obwód Drogowy w Szczekocinach nielegalnego zajęcia pasa drogowego, powyższy fakt został odnotowany w dzienniku objazdu drogi. Jednocześnie od dnia stwierdzenia zajęcia pasa tj. [...] lipca 2014 r. została prowadzona ewidencja powyższej reklamy, w której codzienne odnotowywano fakt usytuowania przedmiotowej reklamy w pasie drogowym. Z prowadzonej przez służby liniowe GDDKiA Obwód Drogowy w Szczekocinach ewidencji powyższej reklamy, jednoznacznie wynika, iż zajmowała ona przestrzeń pasa drogowego w dniach od [...] lipca 2014 r. do [...] sierpnia 2014 r. Organ wyjaśnił również, że codzienna kontrola pasa drogowego nie wynika z woli organu, tylko z odpowiednich procedur przyjętych przez zarządcę drogi tj. GDDKiA.

Niezgadzając się z powyższą decyzją "G." sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2014r. oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2014r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych. Skarżąca spółka wniosła również o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie Sądu jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2014r. a także poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2014r., wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Podstawę prawną powyższych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy o drogach publicznych. Na gruncie tych regulacji lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie jest, co do zasady, dozwolone każdemu i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach i na podstawie decyzji zarządcy drogi zawierającej stosowne zezwolenie (art. 39 ust. 3 u.d.p.). Zgodnie zaś z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy między innymi umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt. 3 in fine u.d.p.). Za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt. 1 u.d.p.). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.). Wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 dla dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, ustala w drodze rozporządzenia Minister właściwy do spraw transportu (art. 40 ust.7 u.d.p.).

W tym miejscu zauważyć należy, że regulacja art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. ustanawia odpowiedzialność administracyjną z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Jedną z form działania, stanowiącego delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 pkt. 1 u.d.p., jest umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Działanie to, aby mogło zostać zakwalifikowane jako delikt administracyjny, winno nastąpić bez zezwolenia zarządcy drogi, co nadaje mu bezprawny charakter. Stwierdzenie zaistnienia tego deliktu administracyjnego wymaga jednakże poczynienia, w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., ustaleń faktycznych co do: 1) istnienia reklamy (art. 4 pkt 23 u.d.p.), 2) umieszczenia tej reklamy w pasie drogowym drogi publicznej, oraz 3) braku zezwolenia właściwego zarządcy drogi.

Okoliczność, zgodnie z którą na gruncie kontrolowanej sprawy mamy do czynienia z reklamą w rozumieniu art. 4 pkt. 23 u.d.p., a także że strona skarżąca nie legitymuje się wobec niej zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, nie jest kwestionowana. Konieczne zatem pozostaje ustalenie, czy umieszczenie tej reklamy nastąpiło w pasie drogowym drogi publicznej. W tym zakresie - w pierwszej kolejności - niezbędne staje się poczynienie bezspornych, nie budzących żadnych wątpliwości, ustaleń faktycznych wskazujących linie graniczne pasa drogowego określonej drogi publicznej ( w tym wypadku drogi krajowej nr 78).

Zauważyć zatem należy, że zgodnie z art. 4 pkt. 1 u.d.p. pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Z takiej definicji pasa drogowego wynika, że jest on rozumiany z punktu widzenia funkcji, celu i roli, jaką pełni – to jest zapewnienia prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego, a nadto zarządzania drogą będącą jego częścią. Przedstawiona definicja wskazuje również, że pas drogowy rozumiany jest przestrzennie, jako wydzielona granicami bryła geometryczna (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1803/12, CBOSA – strona internetowa – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się jednocześnie, że dowód na okoliczność zamieszczenia reklamy w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1665/07, CBOSA).

Istotą definicji "pasa drogowego", zawartej w art. 4 pkt. 1 u.d.p., jest zatem wydzielenie liniami granicznymi gruntu, który stanowi pas drogowy. W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08, CBOSA).

Sąd orzekający podziela w/w kierunek interpretacji art. 4 ust.1 u.d.p.i dlatego uznaje, że w celu wykazania granic pasa drogowego niezbędne jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego pasa

W ramach kontrolowanej sprawy o przebiegu pasa drogowego drogi krajowej nr 78 km 131+018 w miejscowości Z.-K., w ocenie organów administracji obu instancji, świadczyć ma: mapa zasadnicza z podkładem geodezyjnym z dokładnie naniesioną lokalizacją urządzenia reklamowego, z której jednoznacznie zdaniem organu wynika, że reklama znajdowała się w pasie drogowym (działka nr [...]) na terenie istniejącego parkingu będącego w zarządzie GDDKiA. Sąd zauważa jednak, że nie jest prawdziwe powyższe twierdzenie organu, bowiem w aktach sprawy przekazanych do sądu, znajduje się jedynie kolorowa kserokopia (nieuwierzytelniona za zgodność z oryginałem), wykonana z mapy zasadniczej dla celów rozpoznania własnościowego (karta 6), na której jednoznacznie wskazane są jedynie granice poszczególnych nieruchomości w tym również działki nr ew. [...]. Mapa ta jednak nie zawiera jednoznacznego wskazania przebiegu granicy pasa drogowego.

A zatem wskazane powyżej stanowisko organów administracji, z uwagi na okoliczności, których organy nie dostrzegły, jest co najmniej przedwczesne i nie zostało wykazane zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Należy bowiem zauważyć, że będąca przedmiotem zainteresowania organu administracji działka, oznaczona geodezyjnie nr [...], która w świetle znajdujących się w aktach nieuwierzytelnionych kserokopii dokumentów zatytułowanych Rozpoznanie własnościowe, stanowi własność Skarbu Państwa, graniczy od strony północnej z działką drogową o nr ew. [...] stanowiącą ul. [...] (brak dokumentów wskazujących, że w/w ulica znajduje się w ciągu drogi krajowej nr 78). A zatem w takim przypadku, dokonanie przez organy administracji ustaleń co do przebiegu pasa drogowego drogi krajowej w miejscowości Z.-K. ( km 132+018), w oparciu o granice geodezyjne działek nr [...] i [...] w szczególności gdy brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, iż działka nr ew. [...] stanowi drogę krajową, budzi poważne wątpliwości i zdaniem sądu jest niewystarczające by można było uznać, że faktycznie posadowiona na działce nr ew. [...] reklama została posadowiona w pasie drogowym drogi krajowej. Tym samym w niniejszej sprawie niezbędne jest wyjaśnienie, w sposób jednoznaczny, czy ul. [...] znajduje się w ciągu drogi krajowej oraz przebiegu rozgraniczenia pasa drogowego drogi krajowej nr 78 na wskazanym wyżej odcinku w szczególności na wysokości działki nr ew. [...], co winno nastąpić na podstawie miarodajnych, szczegółowych planów geodezyjnych tej drogi, z wyraźnym wskazaniem linii granicznej pasa drogowego.

Po przeprowadzeniu powyższych ustaleń organ może dopiero w dalszej kolejności określić dopiero czy występuje kolizja przedmiotowej reklamy z wyznaczonym w ten sposób pasem drogowym drogi krajowej, aby na tej podstawie stwierdzić zajęcie pasa drogowego określonej drogi publicznej pod przedmiotową reklamę.

Należy zatem przyznać rację stronie skarżącej, że dotychczas organy administracji nie poczyniły, w tym zakresie wystarczających ustaleń faktycznych, które pozwoliłyby w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy sporna reklama faktycznie posadowiona została w pasie drogi krajowej, tym samym organy te dopuściły się naruszenia przepisów proceduralnych w tym w szczególności art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Sąd uznał również, że podniesione w skardze zarzuty, w pozostałym zakresie, nie zasługują na uwzględnienie, bowiem:

- mimo, że faktycznie organ I instancji przed wydaniem decyzji nie powiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego i nie wyznaczył stronie skarżącej terminu na wypowiedzenie się w sprawie, to wypada w tym miejscu zauważyć, że strona co do zasady została pouczona o treści przepisu art. 10 k.p.a. już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (pismo z dnia [...] lipca 2014r.). Nadto organ II instancji przed wydaniem skarżonego orzeczenia pismem z dnia [...] października 2014r. poinformował stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzeniu w sprawie. Strona z uprawnienia do zapoznania się z aktami sprawy skorzystała w dniu 20 października 2014r., co wynika z akt sprawy (karta 13). Nie skorzystała jednak z możliwości zajęcia stanowiska w sprawie oraz ewentualnego złożenia dokumentów lub wyjaśnień. Trzeba również w tym miejscu wskazać i podkreślić, z czym sąd w niniejszym składzie w pełni się zgadza, że zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanego wyżej przepisu proceduralnego, konieczne jest w przypadku stawiania takiego zarzutu organowi wskazanie jakiej konkretnej czynności procesowej strona nie mogła dokonać lub jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić oraz wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. W niniejszej sprawie, mając powyższe na względzie strona nie wykazała aby została pozbawiona prawa czynnego uczestniczenia w sprawie i aby to miało wpływ na wynik sprawy.

- organ w sposób prawidłowy i w oparciu o dowody znajdujące się w aktach sprawy- w postaci: zapisów dokonanych przez pracownika służby liniowej GDDKiA W.S. w dzienniku objazdu drogi, oraz w ewidencji w/w reklamy prowadzonej od momentu stwierdzenia posadowienia reklamy w terenie, w której codziennie odnotowywano fakt istnienia w/w reklamy oraz zdjęć terenu wykonanych w dniu [...] lipca 2014 i [...] sierpnia 2014r. (dokumenty znajdujące się między kartą 4-5 i 5 oraz 8-9 akt administracyjnych- brak ponumerowania) uznał, że zamieszczenie reklamy nastąpiło w dniu [...] lipca 2014r. a jej demontaż nastąpił w dniu [...] sierpnia 2014r. Ze wskazanych bowiem dokumentów w sposób nie budzący wątpliwości wynika w jakim dniu w/w reklama została zamontowana, jak również w jakim dniu została zdemontowana. (o godz. 7.30 dnia [...] sierpnia 2014r. już jej nie było a dnia poprzedniego tj. [...] sierpnia 2014r., jak wynika z ewidencji reklamy podczas objazdu pracownik GDDKiA stwierdził jej obecność) Podkreślić przy tym wypada, że strona skarżąca mimo, iż kwestionuje datę [...] sierpnia 2014r. jako datę usunięcia reklamy, oraz dokumenty, które to wykazują, to jednak sama nie wskazuje żadnej innej daty dokonania jej demontażu ani też nie uprawdopodabnia w jakikolwiek inny sposób, że zdemontowanie reklamy nastąpiło w innej dacie a tym samym, że dokumentacja organu zebrana w tym zakresie może budzić wątpliwości.

Mając na uwadze wyżej stwierdzone naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd stwierdził konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazania dla organów administracji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wynikają z wyżej poczynionych rozważań.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.