Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2550/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: 28, 138 par. 1 pkt 3 w zw. z  art. 144
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P. S.A. z siedzibą w G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. zwraca z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego P. S.A. z siedzibą w G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej "kpa") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz.U. 2001 r. Nr 79 poz. 856) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako "SKO"/ "organ") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 144 kpa umorzyło postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] wstrzymującego z urzędu wykonanie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako dz. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, położonej przy ul. P. w W. SKO stwierdziło, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Skarb Państwa (w którego imieniu włada A. [...]), nadto nieruchomość ta nie jest oddana w użytkowanie wieczyste a zatem skoro P. S.A. w G. nie przysługuje obecnie prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości, to nie ma legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zatwierdzającej jej podział.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. zatwierdzająca podział ww nieruchomości została wydana na wniosek P. S.A. w G., decyzja ta jest ostateczna. Wnioskami z dnia [...].03.2013 r. i z [...].05.2013 r. A. [...] (dalej jako "A.") wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją podziałową, podając jako przyczynę wznowienia postępowania niebranie bez swojej winy udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). A. podniosła, że Skarb Państwa, jako właściciel nieruchomości, winien być stroną postępowania dotyczącego jej podziału. Na skutek ww wniosku A., Prezydent [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r. wznowił postępowanie w sprawie podziału nieruchomości a następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. (znak: [...]). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła P. S.A. w G. a SKO, jak wskazano wyżej, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. umorzyło postępowanie zażaleniowe przyjmując, że spółka, jako nie występująca w księdze wieczystej, nie ma interesu prawnego w sprawie.

Skargę na postanowienie SKO umarzające postępowanie zażaleniowe złożyła P. S.A. w G. (dalej jako "skarżąca") podnosząc, iż samo badanie księgi nie jest wystarczające dla ustalenia podmiotów, którym przysługują lub przysługiwały prawa do danej nieruchomości. Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z tożsamością przedmiotowo-podmiotową gdy chodzi o postępowanie główne i kwestionowane postępowanie incydentalne w przedmiocie wykonalności skierowanej do niej uprzednio decyzji administracyjnej. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 28 kpa w zw. z art. 141 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że P. S.A. w G. nie ma legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], [...].

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania zażaleniowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "ppsa"), uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała zasadność zarzutów skargi i konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, w sprawie z naruszeniem art. 28 kpa - błędnie organ przyjął, że podmiot, na wniosek którego prowadzono postępowanie administracyjne i który był stroną tego postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej, nie ma interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym jej wykonalności.

Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak się wskazuje w orzecznictwie, o tym czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt: III SA 1876/99). Nie ma natomiast przymiotu strony i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć podmiot, dla którego z przepisów prawa nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lutego 2013 r. II SA/Łd 1034/12).

W sprawie mamy do czynienia z problematyką wykonalności decyzji administracyjnej zatwierdzającej podział nieruchomości dokonywany w trybie przepisów zawartych w art. 92 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. 2014 r. poz. 518- dalej jako "ugn"). Jak wynika z akt sprawy ww podział nieruchomości został dokonany na wniosek skarżącej, która jednocześnie była adresatem decyzji głównej, której wykonalność z urzędu wstrzymał organ I instancji.

Rację ma skarżąca spółka podnosząc, iż w przypadku wznowienia postępowania (z powodu którego organ z urzędu wstrzymał wykonalność decyzji podziałowej z [...] grudnia 2008r. ) granice postępowania wznowieniowego wyznacza zakres orzekania objęty postępowaniem zakończonym wydaną w sprawie głównej decyzją ostateczną. Mamy wówczas do czynienia z tożsamością sprawy zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Wobec powyższego, zarówno gdy chodzi o postępowanie prowadzone w wyniku wznowienia postępowania jak i będące jego następstwem incydentalne postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonalności ostatecznej decyzji "głównej" – stronami postępowania są podmioty, które na prawach strony brały uprzednio udział w postepowaniu aktualnie wznowionym.

W konsekwencji Sąd uznał, iż organ I instancji prawidłowo uznał skarżącą za stronę postępowania dotyczącego wstrzymania wykonalności ww decyzji podziałowej z 2008r., tak samo jak prawidłowo uznał ww spółkę za stronę wznowionego na skutek wniosku A. postępowania o podział przedmiotowej nieruchomości. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie SKO należało uchylić ze wskazaniem, że organ ten, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, uznając P. S.A. w G. za podmiot legitymowany do zainicjowania postepowania zażaleniowego – winien rozpoznać ww zażalenie merytorycznie. Marginalnie jedynie wskazać należy, iż w podstawie zaskarżonego postanowienia błędnie wskazano art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 144 kpa zamiast art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 144 kpa. Powyższe jednak nie miało znaczenia w sprawie, wobec uchylenia kontrolowanego postanowienia w całości.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwzględnieniem § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 490).

Jednocześnie na podstawie art. 152 ppsa wstrzymano wykonalność zaskarżonego postanowienia. Sąd też z urzędu zwrócił skarżącej 100 zł tytułem nadpłaconego wpisu, gdyż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2003, nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wpis jest stały i wynosi 100 zł.