Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 739/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 157  par. 1,  art. 166
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej z dnia 21 września 2016 r. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2016 r., I SA/Wr 739/16, w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2016 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przedmiotowe postanowienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 września 2016 r.

Pismem z dnia 21 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2016 r. W uzasadnieniu swojego wniosku wskazał, że w rzeczonym postanowieniu Sąd nie odniósł się do kwestii, zawartej w sprzeciwie strony, a dotyczącej faktu, że wydanie tożsamych merytorycznie decyzji, odrębnie dla każdej dostawy, powoduje w praktyce usunięcie ustawowego ograniczenia kwoty kosztów wpisu sądowego i tym samym jest sprzeczne z intencją ustawodawcy i faktycznie uniemożliwia skarżącej skorzystanie z kontroli sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Przesłanką uzupełnienia postanowienia jest więc pominięcie przez Sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Możliwość uzupełnienia orzeczenia jest zatem konsekwencją zasady, zgodnie z którą Sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy.

W rozpatrywanej zaś sprawie, pełnomocnik skarżącej uczynił przedmiotem swojego wniosku żądanie uzupełnienia uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2016 r. Sąd zauważa, że takiego rodzaju żądanie – w świetle art. 157 § 1 p.p.s.a. – jest niedopuszczalne. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia może dotyczyć jedynie samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku (postanowienia), a nie jego uzasadnienia (por. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2010 r, II OSK 80/07, z dnia 22 października 2008 r., II OSK 27/08; z dnia 20 lipca 2005 r., II OZ 608/05; z dnia 28 października 2010 r., II FSK 735/09, wszystkie w CBOSA). Oznacza to, że wniosek pełnomocnika skarżącej należało uznać za oczywiście bezzasadny.

Na marginesie należy jednak wskazać, że błędnie podnosił pełnomocnik skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie odniósł się w ogóle do okoliczności wydawania wobec skarżącej odrębnych decyzji w kontekście możliwości poniesienia przez skarżącą kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 września 2016 r. wskazano wyraźnie, że: "Sąd nie jest uprawniony do oceny zdolności płatniczych skarżącej w kontekście zdarzeń przyszłych oraz niepewnych. (...) Okoliczność ponoszenia kosztów w następnych postępowaniach będzie mogła jednak zostać rozważona przez Sąd, gdy skarżąca złoży wniosek o prawo pomocy po uruchomieniu kontroli sądowej we wszystkich wskazanych sprawach".

Wobec powyższego, Sąd postanowił oddalić – na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. – wniosek pełnomocnika skarżącej, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.