Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1029/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7 par. 2 art. 121 par. 1 i 2 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 188  art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 stycznia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 970/14 w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz W. K. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 970/14 oddalił skargę W. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania określonych robót budowlanych.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żywcu decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 oraz art. 70 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), nakazał W. K. wykonanie następujących robót budowlanych w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] w K.: 1. wykonać izolacje poziome i pionowe budynku, 2. dokonać remontu ścian konstrukcyjnych, 3. dokonać wymiany pokrycia dachowego, uwzględniając zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4. dokonać remontu trzonu kominowego wychodzącego ponad dach. Organ wskazał, że obowiązek należy wykonać do 31 marca 2013 r.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...].

Upomnieniem z dnia 13 grudnia 2013 r. wezwano W. K. do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żywcu wskazując, iż dalsze niewykonanie spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na niewykonanie obowiązku [...] stycznia 2014 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], który doręczono zobowiązanemu w dniu 27 stycznia 2014 r.

Następnie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 119 i art. 121 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm., obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.), nałożył na W. K. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł, wzywając jednocześnie do wykonania przewidzianych decyzją obowiązków.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wysokość grzywny ustalono w maksymalnej wysokości przewidzianej ustawą, stosownie do art. 121 § 2 ustawy oraz mając na uwadze fakt, że grzywna jest jednorazowa i powinna zapewnić skuteczność działania organu egzekucyjnego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. K. W zażaleniu wskazano, że skarżący nie uchyla się od wykonania obowiązku, ale nie jest w stanie go wykonywać na bieżąco z uwagi na sytuację materialną i zdrowotną. Podniesiono, że wykonanie obowiązku było utrudnione w związku z sytuacją pogodową, a ponadto skarżący wnioskiem z 22 maja 2013 r. zwracał się o przedłużenie terminu wykonania obowiązku do 31 sierpnia 2014 r., który to wniosek pozostał bez odpowiedzi. Zakwestionowano ponadto wysokość nałożonej grzywny.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W ocenie organu drugiej instancji w niniejszym przypadku nałożenie grzywny w maksymalnej przewidzianej ustawą wysokości jest uzasadnione. Wysokość grzywny w celu przymuszenia ma bowiem wywrzeć odpowiedni skutek w postaci wykonania nałożonego obowiązku i winna być adekwatna do wartości nałożonego obowiązku. Ze względu na fakt, iż przedmiotowy obowiązek nie został wykonany, a także z uwagi na fakt, iż nałożona przez organ grzywna jest jednorazowa, uznał, że jej wysokość została ustalona i uzasadniona prawidłowo. Wyjaśnił, że organ nie ma podstaw, by uzależniać wysokość nakładanej grzywny od możliwości zarobkowych, czy też sytuacji materialnej lub zdrowotnej zobowiązanego. Nadto w świetle zarówno akt sprawy, jak i wyjaśnień zawartych w zażaleniu, nie ulega wątpliwości, że choć skarżący przystąpił do wykonywania nałożonych na niego na obowiązków, to obowiązki te do dnia rozpatrzenia zażalenia nie zostały wykonane, a termin ich wykonania wyznaczony na dzień 31 marca 2013 r. upłynął bezskutecznie. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji co do konieczności zastosowania wobec skarżącego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonych obowiązków.

Odnosząc się do kwestii żądania przedłużenia terminu do 31 sierpnia 2014 r. podniósł, że wniosek z dnia 22 maja 2013 r. dotyczył przedłużenia terminu do dnia 31 sierpnia 2013 r., a nie 2014 r. Po wtóre zaś organ powiatowy nie odpowiedział pisemnie na wniosek skarżącego, ale pierwszy tytuł wykonawczy wystawił już po upływie przedłużonego terminu, o który wnioskował skarżący. Nadto wniosek o przedłużenie terminu wykonania obowiązków został złożony niemal dwa miesiące po upływie tego terminu, tj. w czasie, w którym obowiązek winien być już wykonany i teoretycznie już mogło toczyć się postępowanie egzekucyjne.

Skargę na powyższą decyzję wniósł W. K., zarzucając organowi naruszenie:

– art. 7 § 2 w zw. z art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie środka najbardziej uciążliwego dla zobowiązanego i nie prowadzącego do wykonania obowiązku oraz w najwyższym prawnie dopuszczalnym wymiarze;

– art. 119 w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, gdy zobowiązany co do zasady wykonuje zobowiązanie, ale ze względu na posiadane zasoby materialne nie jest w stanie sprostać narzuconemu przez organ terminowi, a pisma o wydłużenie terminu pozostają bez rozpoznania.

W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że grzywna w celu przymuszenia jest najmniej dotkliwym z możliwych do nałożenia środków egzekucyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wskazując, że ani w dacie wydania postanowienia pierwszoinstancyjnego, ani postanowienia organu drugiej instancji, nie zostały wykonane obowiązki nałożone decyzją nr [...], które miały być zrealizowane do 31 marca 2013 r.

Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, kiedy na zobowiązanym ciąży obowiązek wykonania robót budowlanych, organy winny dokonać wyboru najwłaściwszego środka egzekucyjnego, którym w realiach konkretnego przypadku może być grzywna w celu przymuszenia bądź też wykonanie zastępcze. W przypadku nałożenia grzywny w celu przymuszenia o jej wysokości organ egzekucyjny rozstrzyga w sposób uznaniowy, nie kierując się przy tym możliwościami finansowymi, sytuacją rodzinną czy życiową zobowiązanego, a jedynie zasadą skuteczności i celowości. Sąd nie podzielił zatem argumentacji skarżącego, że grzywna z uwagi na swoją wysokość jest zbyt dolegliwa i nieproporcjonalna do trudnej sytuacji majątkowej strony.

W ocenie Sądu organy należycie uzasadniły wysokość grzywny, wskazując, iż grzywna została wymierzona w maksymalnej wysokości z uwagi na znaczny upływ czasu od dnia, w którym obowiązek miał zostać wykonany i z uwagi na możliwość jej jednorazowego nałożenia w sprawach budowlanych. Tym samym nie zostały naruszone granice uznania administracyjnego

Sąd nie uwzględnił także zarzutu, że organ egzekucyjny naruszył zasadę stosowania najmniej uciążliwego dla zobowiązanego środka egzekucyjnego. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącego o mniejszej dolegliwości orzeczenia wykonania zastępczego pomija fakt, iż osobę zobowiązaną obciążają nie tylko koszty wykonania zastępczego (które mogą znacznie przewyższać koszt wykonania obowiązku własnym sumptem), ale też stosownie do art. 128 § 2 u.p.e.a. organ może wezwać zobowiązanego do wpłaty określonej kwoty tytułem zaliczki, podlegającej ściągnięciu w trybie egzekucyjnym. Dodatkowo ustawodawca w art. 122 u.p.e.a. zawarł sugestię co do możliwej kolejności stosowania środków egzekucyjnych.

Sąd stwierdził ponadto, że bez znaczenia prawnego jest opisywana w skardze próba wydłużenia terminu, w którym skarżący miałby wykonać nałożony obowiązek, jak i twierdzenia o wykonaniu części robót. Wskazał, że przedmiotem skargi nie są zarzuty wobec zasadności wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej, lecz zaskarżone postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K. i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez:

– błędną wykładnię art. 7 § 2 u.p.e.a. i przyjęcie, że zastosowany środek egzekucyjny prowadzi do bezpośredniego wykonania zobowiązania, jak i jest najmniej uciążliwy dla dłużnika (skarżącego),

– niewłaściwe zastosowanie art. 121 § 1, 2 i 4 u.p.e.a. i przyjęcie, że jednorazowość grzywny w celu przymuszenia wskazuje na konieczność orzeczenia jej w maksymalnej wysokości.

W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że od momentu wydania decyzji zobowiązującej do wykonania robót budowanych organ zarówno w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, jak i postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, nie sprawdził, na jakim etapie są prowadzone prace budowlane. Niezrozumiały jest zatem wniosek Sądu, że grzywna jest mniej uciążliwym dla zobowiązanego środkiem egzekucyjnym niż wykonanie zastępcze. Zdaniem skarżącego kasacyjnie aby ocenić, czy zastosowano środek egzekucyjny z naruszeniem art. 7 § 2 u.p.e.a., konieczne było wcześniejsze ustalenie, na jakim etapie zaawansowania są prowadzone przez zobowiązanego prace. W ocenie skarżącego kasacyjnie o uciążliwości środka egzekucyjnego nie stanowi różnica pomiędzy wartością wykonania zastępczego a wykonania własnym nakładem pracy, ale różnica pomiędzy kosztem wykonania zastępczego a grzywną w wysokości 10.000 zł oceniana według stanu istniejącego na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Skoro zatem organ nie wiedział, jaki jest stopień zaawansowania prac, to twierdzenie, że grzywna jest środkiem mniej uciążliwym, jest bezpodstawne.

Skarżący kasacyjnie podważył też skuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego z uwagi na niski dochód zobowiązanego. Jego zdaniem prawidłowo stosując art. 7 § 2 u.p.e.a. organ powinien najpierw ustalić, w jakim zakresie obowiązek nie został wykonany i czy wobec sytuacji finansowej zobowiązanego nie jest racjonalne wykonanie zastępczego, które bezpośrednio doprowadzi do wykonania obowiązków nałożonych decyzją a koszt wykonania będzie niższy od wymierzonej grzywny.

W ocenie skarżącego kasacyjnie możliwość tylko jednokrotnego nałożenia grzywny w przedmiotowej sprawie stanowi niewystarczający argument za wymierzeniem jej - tylko na tej podstawie - w maksymalnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy, przy czym nie wszystkie poniesione w niej zarzuty są słuszne.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że organy egzekucyjne prowadziły postępowanie egzekucyjne z naruszeniem art. 7 § 2 u.p.e.a. Wadliwości tej W. K. upatruje w zastosowaniu wobec niego środka egzekucyjnego, który nie spełnia warunku "najmniej uciążliwego dla dłużnika" (skarżącego). Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, co do zasady, grzywna w celu przymuszenia zwłaszcza wymierzana w sprawach z zakresu Prawa budowlanego jest środkiem mniej uciążliwym aniżeli wykonanie zastępcze. Zwrócić należy bowiem uwagę, że jak wynika z treści art. 125 § 1 i art. 126 u.p.e.a. od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty wymierzonej grzywny. Przepisy te wskazują bowiem, że w sytuacji wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Taka sytuacja, zwolnienie z zobowiązania finansowego, którym niewątpliwie jest obowiązek uiszczenia grzywny, nie zaistnieje w sytuacji zarządzenia w stosunku do dłużnika wykonania zastępczego, co już samo przez się wskazuje, że ten drugi środek egzekucyjny wiązałby się ze znacznie większą dolegliwością dla skarżącego. Nie może bowiem ujść uwadze, że wykonanie zastępcze polega na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę, na zlecenie organu egzekucyjnego i na koszt zobowiązanego. Skarżący zostałby zatem obciążony kosztami wynagrodzenia wykonawcy wyłonionego w drodze przetargu, a koszt ten z pewnością byłby większy niż dobrowolne wykonanie obowiązku. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za wybór środka mniej uciążliwego, a zatem wybór spełnia wymogi określone w art. 7 § 2 ustawy.

Nie może także ujść uwadze, że powyższe stanowisko, co do roli grzywny w celu przymuszenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wynika również z systematyki omawianej ustawy. Jej art.122 § 2 stanowi bowiem, że postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać m.in. wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (pkt 2). Powyższe wskazuje, że ustawodawca uznał ten właśnie środek egzekucyjny za mniej uciążliwy niż wykonanie zastępcze, skoro wskazał, że dopiero po bezskutecznym upływie terminu wskazanym w tym postanowieniu będą nakładane dalsze grzywny lub zarządzone wykonanie zastępcze. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której jako pierwsze znajdzie zastosowanie wykonanie zastępcze powinna mieć miejsce wyjątkowo, kiedy to np. grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (tak m.in. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, s. 403; zob. także motywy do wyroków NSA: z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10, LEX nr 1138139; z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 518/11, LEX nr 1252096; z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1387/10, LEX nr 1151859). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nadto wskazać należy, że spośród przewidzianych ustawą środków egzekucyjnych stosować należy ten, który w możliwie najmniejszym stopniu ingerował będzie w prawa i wolności zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 179/11, LEX nr 1410753). Niewątpliwie takim środkiem jest grzywna w celu przymuszenia, skoro wykonanie zastępcze wiązałoby się z koniecznością wykonania robót budowlanych przez podmiot nie posiadający co do zasady prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Konkludując, zarzut naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Natomiast rację ma skarżący kasacyjnie wskazując, że organ administracji nie wyjaśnił w należyty sposób przyczyn, dla których nałożył grzywnę w celu przymuszenia w maksymalnej wysokości, a Sąd pierwszej instancji tak ustaloną grzywnę zaakceptował. Nie można odmówić słuszność twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, iż stosując omawiany środek egzekucyjny organ administracji powinien wziąć pod uwagę m.in. takie okoliczności jak to, czy dłużnik realizuje bądź zrealizował dobrowolnie obowiązki, a jeśli tak, to w jakiej części. Nie ulega wszak wątpliwości, że inne środki powinny być podjęte w stosunku do podmiotu, który w żaden sposób nie reaguje na obowiązki nałożone na niego decyzją administracyjną, a inne powinno być działanie organu w stosunku do osoby, która część obowiązków wykonała i deklaruje dalsze dobrowolne ich wykonywanie. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, iż W. K. nie uchyla się w sposób uporczywy od wykonania decyzji. Jak oświadczył, a okoliczność ta nie była kwestionowana przez organ administracji, przystąpił do wykonywania decyzji. Prawidłowe są ustalenia organów co do tego, że pismo z dnia 22 maja 2013 r. zawierało wniosek o przedłużenie terminu wykonania obowiązków do 31 sierpnia 2013 r., a nie jak twierdzi zobowiązany do 2014 r. a pomimo braku formalnego przedłużenia terminu zarówno tytuł egzekucyjny, jak i zaskarżone postanowienie zostały wydane po tej dacie. Powyższe nie zwalniało jednak organu od ustalenia, czy i w jakim zakresie obowiązki wymienione w decyzji z dnia [...] października 2012 r. (utrzymane w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2012 r.) zostały wykonane. Prawidłowe ustalenia w tym zakresie pozwoliłyby na rozważenie, czy zasadnym jest nakładanie na dłużnika środka egzekucyjnego w postaci najwyższej z możliwej grzywny. O ile bowiem rację ma organ administracji oraz oceniający to rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji, że postanowienie o nałożeniu grzywny ma charakter uznaniowy, o tyle podkreślenia wymaga, że szczególnie w takiej sytuacji organ powinien ze szczególną starannością uzasadnić przyczyny, dla których uznał konieczność wymierzenia grzywny w danej wysokości.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że rację ma organ administracji co do tego, że ani sytuacja finansowa dłużnika, ani jego sytuacja rodzinna i życiowa nie ma wpływu na wysokość nakładanej grzywny. Grzywna musi stanowić bowiem pewne zagrożenie finansowe, bo tylko w takiej sytuacji spełni swoją rolę, to jest rolę ekonomicznego zagrożenia, które niejako zmotywuje do wykonania zobowiązania. W sytuacji jednak, gdy zobowiązanie to jest częściowo wykonane, organ winien rozważyć, czy nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości, nawet jeśli jest to dopuszczalne ustawą, nie stanowi naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., która na mocy art. 18 u.p.e.a. ma zastosowanie również do postępowania egzekucyjnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna w zakresie zarzutu naruszenia art. 121 § 1, 2 i 4 u.p.e.a. znajduje usprawiedliwione podstawy. Sąd pierwszej instancji wadliwie bowiem uznał, że przepisy te nie zostały naruszone przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie, zdaniem Sądu w tym zakresie istota sprawy została należycie wyjaśniona, co uprawniało do rozpoznania skargi i uznania, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone do Sądu pierwszej instancji postanowienie zostało bowiem wydane z naruszeniem ww. przepisów ustawy.

Rozpoznając ponownie zażalenie organ egzekucyjny zobligowany będzie do ustalenia, czy i w jakim zakresie obowiązek został wykonany oraz w zależności od wyników powyższych ustaleń rozważy, czy nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości, nawet jeśli jest to jedyna grzywna, którą organ może w niniejszej sprawie orzec, jest adekwatnym środkiem egzekucyjnym w stosunku do zobowiązanego. Poczynione przez organ ustalenia i oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia sporządzonym zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 203 pkt 1 oraz art. 200 tej ustawy.