Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 58/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 196
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. z dnia 10 września 2013 r. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 58/11 oraz o wstrzymanie jego wykonania w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego wyroku; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 58/11 oddalona została skarga Z. R., dalej skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego.

Pismami z dnia 6 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 19 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w sprawie.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 58/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odmówił skarżącemu dokonania wykładni wyroku tego Sądu z dnia 24 maja 2011 r. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż wniosek o dokonanie wykładni wyroku nie może żądać usunięcia błędów merytorycznych orzeczenia, strona nie może też w drodze tego środka procesowego domagać się wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, jeśli wyjaśnione zostało ono w uzasadnieniu orzeczenia. Wniosek skarżącego, stanowiący w istocie polemikę, wykraczał daleko poza dyspozycję art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym wykładnia orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie brak było przesłanek pozwalających na uwzględnienie wniosku skarżącego.

Postanowieniem z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt I OZ 694/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Tut. Sądu z dnia 13 czerwca 2011 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu dokonania wykładni wyroku z dnia 24 maja 2011 r.

Pismami z dnia 6 i 19 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 p.p.s.a., ponownie wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w sprawie.

Postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 58/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne z wniosku o dokonanie wykładni wyroku tegoż Sądu. Uznał, że pisma skarżącego z dnia 6 i 19 sierpnia 2013 r. są ponownymi wnioskami o dokonanie wykładni orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2011 r. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt I OZ 694/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Tut. Sądu z dnia 13 czerwca 2011 r. odmawiające dokonania wykładni wyroku z dnia 24 maja 2011 r. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni wyroku Tut. Sądu z dnia 24 maja 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 58/11 jest bezprzedmiotowe. Tut. Sąd wyjaśnił skarżącemu, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, wskazał, że przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika.

W dniu 10 września 2013 r. skarżący złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sygnowanych sprawach. W skardze wezwał Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem, stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń i rozstrzygnięcia w sprawach oraz wstrzymania wykonania orzeczeń.

Wskazać należy, że skarga skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego wyroku zostanie rozpoznana przez tut. Sąd w odrębnym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek ten nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).

Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o dokonanie wykładni wyroku Tut. Sądu z dnia 24 maja 2011 r. zawarty w skardze z dnia 10 września 2013 r. jest ponownym wnioskiem o dokonanie wykładni tego orzeczenia. Postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. Tut. Sąd umorzył postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego wyroku, wskazując, że ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni orzeczenia Tut. Sądu z dnia 24 maja 2011 r., oparte na tych samych przesłankach, jest bezprzedmiotowe. Rozpoznając po raz kolejny żądanie skarżącego o dokonanie wykładni wyroku z dnia 24 maja 2011 r. zawarte w piśmie z dnia 10 września 2013 r. stwierdzić należy, że w istocie powiela on swe dotychczasowe stanowisko wyrażone w tej kwestii.

Tym samym uznać należy, że postępowanie wszczęte kolejnym i opartym na tych samych przesłankach wnioskiem skarżącego jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania wyroku Tut. Sądu z dnia 24 maja 2011 r., oddalającego jego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Nie istnieje przepis prawa, na podstawie którego cytowany art. 196 p.p.s.a. mógłby znaleźć zastosowanie do wyroków, od których w myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie istnieje również odrębna regulacja dotycząca wstrzymania wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym, zgłoszony przez skarżącego wniosek w tym przedmiocie nie mógł odnieść pożądanego przez niego skutku.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.