Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 117/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu
article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pogotowiu opiekuńczym w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu R. T. kwotę 301,64 zł (trzysta jeden zł 64/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę w niniejszej sprawie.

Następnie, postanowieniem z dnia 12 września 2017 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego R. T.

W dniu 13 listopada 2017 r. wspomniany pełnomocnik nadał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku wywodząc, iż orzeczenie to nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego. Równocześnie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, w tym wynagrodzenia według norm przepisanych oraz kosztów korespondencji ze skarżącym, a także kosztów przejazdu z Kancelarii do Sądu i z powrotem w dniach: 24 października i 6 listopada 2017 r. Złożył przy tym oświadczenie, iż koszty te nie zostały pokryte przez stronę w całości ani w części.

Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2017 r. sędzia sprawozdawca stwierdziła rzetelność złożonej przez wnioskodawcę opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Jak wynika z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu kwotę 301,64 zł, na którą składa się:

- opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej ustalona na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w kwocie 180 zł, określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu (odpowiadającej 75 % opłaty wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) podwyższona - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł;

- zwrot kosztów dojazdu z Kancelarii radcy prawnego R. T. (siedzibą biura tej Kancelarii jest C.) do tutejszego Sądu (odległość 24 km), w dniach: 24 października 2017 r. - celem zapoznania się z aktami sprawy oraz 7 listopada 2017 r. - celem odbioru sporządzonych kserokopii tych akt (jego stawiennictwa potwierdzają: notatka służbowa stanowiąca kartę nr 72 akt sprawy oraz adnotacja na zarządzeniu stanowiącym ich kartę nr 74). W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (dwa razy w obie strony po 24 km, czyli ogółem 96 km) co trzeba uznać za wystarczające. W tym zakresie kwotę 80,24 zł ustalono - jak zasadnie przyjął wnioskujący - przy zastosowaniu stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta (wynosząca dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 0,8358 zł - jak w przypadku używanego przez wnioskodawcę samochodu marki [...] o pojemności silnika 1.242 cm3 - vide: dowód rejestracyjny - karta nr 106 akt sprawy) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgnąć także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.).

Brak jest natomiast przesłanek do przyznania wnioskującemu kosztów korespondencji, w wymienionej we wniosku kwocie 20,80 zł. Trzeba bowiem podkreślić, iż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, który rozpoznający niniejszy wniosek w pełni podziela, zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, do których zaliczają się między innymi koszty korespondencji. Przyjmuje się, że tego typu wydatki są rekompensowane pełnomocnikowi w ramach przyznanego mu wynagrodzenia (por. między innymi postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 30/12 i z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 357/17 oraz postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05 i w Gdańsku, z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 663/14 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.