Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 130/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 77 i 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 1 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 96 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędzia WSA del. Paweł Groński Protokolant: asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1071/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1071/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w Warszawie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak ustalił to sąd wojewódzki decyzją z dnia [...] marca 2013r. Nr [...] SKO w Warszawie po rozpatrzeniu odwołania [...] oraz H. K. i A. K., M. W. i M. W., K. P. i W. P., E. S. i W. S. oraz J. K. i J. K., od decyzji Zarządu Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. ustalającej dla [...] warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie II Etapu zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w Warszawie na terenie Dzielnicy Mokotów, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpiła [...]. Zarząd Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli państwo: K. i W. P., M. i M. W., H. K. i A. K., S. M. [...], E. i W. S. oraz J. i J. K. Odwołujący się wskazywali, że nie przedłożono umów z dostawcami mediów, teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, nie wydano decyzji odnośnie zjazdu z drogi publicznej, nie ustalono czy jest możliwe wyznaczenie miejsc postojowych, nie wyjaśniono dopuszczalności ruchu pojazdów o większych gabarytach przez garaż podziemny sąsiadującego budynku mieszkalnego. [...] także w swym odwołaniu podnosiła kwestię braku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej, braku analizy możliwości przyłączenia planowanego budynku do sieci uzbrojenia terenu, a także brak rozważenia wpływu inwestycji na obszar Natura 2000.

Rozpoznając wniesione środki zaskarżenia SKO w Warszawie uznało, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu analizy obszaru i prawidłowym wyznaczeniu granic obszaru analizowanego organ I instancji ustalił w ocenie organu odwoławczego właściwie warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Wbrew zarzutom odwołania przedłożone w toku postępowania stanowiska dostawców mediów prowadzą do wniosku, że teren planowanej inwestycji uzyskał zapewnienia, że uzbrojenie techniczne jest wystarczające. Z kolei odnosząc się do zarzutu braku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej, to świetle przedłożonych dokumentów – umów, ustanawiających odpowiednie służebności drogowe, przyjąć należy, że inwestor wykazał dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Wszelkie zaś kwestie dotyczące warunków technicznych takiego dojazdu, jak i ewentualnego zacieniania budynku sąsiadującego, ustalenia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, będą elementem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nie podzielono także zarzutu Spółdzielni odnośnie konieczności przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska wniosku o wydanie decyzji czy przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na obszar Natura 2000.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do WSA w Warszawie [...]. Zaskarżając powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła argumentację mającą uzasadniać szereg podniesionych zarzutów.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej Upzp) poprzez uznanie, ze zostały spełnione przesłanki z cyt. przepisu, tymczasem teren nie ma dostępu do drogi publicznej, wystarczającego uzbrojenia technicznego;

2) przepisów § 14 i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm., dalej rozp. MI z 2002) poprzez uznanie, że teren ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, odpowiedni do przeznaczania i sposobu użytkowania oraz wymagań przeciwpożarowych, podczas gdy teren nie ma odpowiedniego do przeznaczania i sposobu użytkowania oraz wymagań przeciwpożarowych dostępu do drogi, a także iż poprzez nie ustalenie możliwości ustalenia miejsc postojowych dla użytkowników stałych i przebywających okresowo;

3) przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 Upzp poprzez uznanie, że planowana inwestycja odpowiada wymaganiom ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, podczas gdy planowana inwestycja nie odpowiada wymaganiom ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury w szczególności zasadzie kontynuacji zabudowy w związku ze zróżnicowaniem wysokości budynków w stosunku do budynków sąsiednich i takie ukształtowanie przestrzeni, która nie tworzy harmonijnej całości;

4) przepisu art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ustawy o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm., dalej Uoś) w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm., dalej uPoś), poprzez stwierdzenie, że organ rozważył wpływ przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i analiza zagadnienia wykazała, iż planowana inwestycja nie ma potencjalnie znaczącego oddziaływania na ten obszar;

5) przepisów art. 6, 7, 8 i 77 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 6 września 2013 r. uczestnik postępowania [...] wniosła o oddalenie skargi. Spółka wnosząc o oddalenie skargi w obszernym piśmie przedstawiła argumentację na potwierdzenie, że spełnione zostały warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że zarzuty strony skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie. Przywołując obowiązki organu rozpoznającego wniosek o wydanie warunków zabudowy, a wynikające z przepisów Upzp, jak i z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej rozp. MI z 2003) sąd a quo nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego ani procesowego. W ocenie tegoż sądu orzekające w sprawie organy szczegółowo zbadały kwestię dostępu terenu do drogi publicznej i uznały, że teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 Upzp. Nie ma znaczenia, że dostęp ten nie istnieje faktycznie, bo wymaga wyburzenia ściany w budynku sąsiadującym, istotne jest to, ze ustanowiono ograniczone prawa rzeczowe, w wyniku których taki dostęp w rozumieniu Upup będzie zapewniony. W sprawie nie miały znaczenia zagadnienia drogi pożarowej oraz możliwości przejazdu przez garaż podziemny w sąsiednim budynku pojazdów mających ewentualnie obsługiwać budowę. Te zagadnienia mogą być rozstrzygane na etapie pozwolenia na budowę. Istnieje również dostęp do sieci uzbrojenia terenu. W ocenie sądu I instancji prawidłowo również uznały orzekające w sprawie organy, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację istniejącej na tym terenie funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej. W decyzji organu I instancji ustalono wymogi co do zapewnienia miejsc postojowych. W ocenie sądu I instancji zasadnie również przyjęły organy obu instancji, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację istniejącej na tym terenie funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, tworząc spójną całość z budynkiem zlokalizowanym na działce nr 23, uwzględniono przy tym wysokość budynku przy ul. [...]. Jak wynika z akt sprawy w tym z uzasadnień zaskarżonych rozstrzygnięć orzekające w sprawie organy rozstrzygały w przedmiotowym zakresie i uznały, że planowana inwestycja nie będzie potencjalnie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. W kontekście dodatkowych wyjaśnień przedstawionych w sprawie przez inwestora, z których wynika, że w najbliższym inwestycji obszarem Natura 2000 jest Dolina Środkowej Wisły oddalona w linii prostej od inwestycji o 5,5 km i oddzielona obszarem gęstej zabudowy miejskiej wraz z ruchliwymi ulicami m. st. Warszawy, w ocenie sądu I instancji organy zasadnie przyjęły, że planowana inwestycja nie może mieć potencjalnego wpływu na obszar NATURA 2000. Nie naruszono również przepisów postępowania administracyjnego, a decyzję poprawnie uzasadniono.

Skargą kasacyjną [...] zaskarżono w całości ww. wyrok i oparto ją na następujących podstawach:

1) na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) na podstawie naruszenia przez WSA prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

- art. 1 ust. 1 pkt 1 Upzp poprzez uznanie, że planowana inwestycja odpowiada wymaganiom ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury, podczas gdy planowana inwestycja nie odpowiada wymaganiom ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury w szczególności zasadzie kontynuacji zabudowy w związku ze zróżnicowaniem wysokości budynków w stosunku do budynków sąsiednich i takie ukształtowanie przestrzeni, która nie tworzy harmonijnej całości;

- art. 61 ust. 1 Upzp poprzez przyjęcie przez WSA w Warszawie, że spełnione zostały łącznie przesłanki określone w tym przepisie, podczas gdy przesłanki wymienione w tym przepisie nie zostały spełnione, gdyż teren nie ma dostępu do drogi publicznej, oraz nie ma uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie II etapu zespołu budynków, mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na terenie działki ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w rejonie ulicy [...] w Warszawie w Dzielnicy Mokotów.;

- § 14 roz. MI z 2002 poprzez uznanie, że teren ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, odpowiedni do przeznaczenia i sposobu użytkowania oraz wymagań przeciwpożarowych, podczas gdy teren nie ma odpowiedniego do przeznaczenia i sposobu użytkowania oraz wymagań przeciwpożarowych dostępu do drogi publicznej;

- § 18 rozporządzenia MI z 2002 poprzez nie ustalenie możliwości ustalenia miejsc postojowych dla użytkowników stałych i przebywających okresowo;

- art. 96 ust. 1 Uoś w zw. z art. 6 ust. 2 uPoś, poprzez stwierdzenie, że organ rozważył wpływ przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 i analiza zagadnienia wykazała, iż planowana inwestycja nie ma potencjalnie znaczącego oddziaływania na ten obszar gdy tymczasem organ nie dokonał rzetelnej analizy której to powinien dokonać zgodnie z zasada przezorności zawartą w 6 ust. 2 Poś obligującą do przewidzenia wszelkich następstw ingerencji w środowisko oraz podjęcia działań, które będą im zapobiegały lub je ograniczały do minimalnego stanu, akceptowalnego z punktu widzenia ochrony środowiska, rzetelna analiza powinna wykazać, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zarzucono naruszenie przez WSA przepisów postępowania tj.:

- art. 3 § 1 i art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8 i 77 K.p.a. które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi i uznanie, iż decyzja SKO w Warszawie z dnia [...] marca 2013 nie narusza cyt. wyżej przepisów, podczas gdy w przedmiotowej sprawie sąd I instancji nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w szczególności okoliczności dotyczących zagwarantowania uzbrojenia terenu oraz dostępu do drogi publicznej;

- art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a - albowiem WSA rozstrzygając w przedmiocie prawidłowości rozstrzygnięcia SKO w Warszawie przyjął stan faktyczny ustalony przez organy bez uwzględnienia przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk ptaków, dla których ochrony wyznaczony został obszar Natura 2000 Dolina Środkowej Wisły, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem obowiązku pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

- art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze, to jest nie odniesienie się do zarzutu braku uzasadnienia dokonanej przez organ analizy oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Z uwagi na powyższe skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wbrew twierdzeniom sądu I instancji naruszono wymagania ładu przestrzennego. Co prawda wysokość planowanego budynku jest taka sama jak zrealizowanego w ramach Etapu I, ale nie uwzględniono istniejących w sąsiedztwie budynków, a takie ukształtowanie przestrzeni nie będzie tworzyć harmonijnej całości. Działka na której ma być realizowany II etap inwestycji nie ma faktycznego dostępu do drogi publicznej – ul. [...] mimo ustanowionych służebności i wymaga dopiero jego wybudowania, przeszkodą jest ściana nośna istniejącego budynku, a więc jest to tylko i wyłącznie dojazd hipotetyczny. WSA uznając, że realizowany etap inwestycji ma dostęp do drogi publicznej całkowicie w swoich rozważaniach pominął fakt, że z pisma [...] (dawny [...]) otrzymanym przez skarżącą od [...] (dawny [...]) wynika "że projektowane inwestycje, w tym również opiniowana przy [...] dz. [...] z obr [...] winny spełniać warunki lokalizacji obiektów w pobliżu czynnych sieci ciepłowniczych (...) oraz że zamierzenia inwestycyjne kolidują z infrastrukturą ciepłowniczą - jak również że - nie wyrażano zgody na lokalizację wjazdu do garażu podziemnego przez komorę ciepłowniczą OC-13". Nie ma możliwości dojazdu do terenu planowanej inwestycji przez garaż zrealizowanego budynku Etapu I przez pojazdy i maszyny budowlane. Dojazd powinien spełniać wymogi przewidziane przepisami rozp. MI z 2002, nie ustalono możliwości ustalenia ilości miejsc postojowych dla użytkowników wznoszonego budynku. Eksponując nakaz respektowania zasady przezorności sformułowanej w przepisie art. 6 ust. 2 uPoś sąd I instancji nie rozważył wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 z uwagi na zwiększoną ilość samochodów w garażu podziemnym, brak analizy zwiększonego ruchu samochodów oraz zagłębienie garażu oddziałujące na zbiornik wodny (fosę). Spółdzielnia wywodzi, że planowana inwestycja skutkująca wycinką drzew i krzewów oraz osuszeniem terenu skutkować będzie obumieraniem istniejącej roślinności, co z kolei będzie miało wpływ na stan siedlisk ptaków, dla ochrony których wyznaczono obszar ochrony Natura 2000. Brak dokonania rzetelnej analizy takiego oddziaływania i oparcie się przez sąd wojewódzki w tym zakresie na stwierdzeniach orzekających w sprawie organów, dowodzić ma naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. Ograniczenie argumentacji w tym względzie z kolei stanowi naruszenie przepisów art. 8, 11 i 77 K.p.a.

Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącej Spółdzielni podtrzymał zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej, pełnomocnik inwestora wnosił zaś o jej oddalenie. M. W. poparł stanowisko skarżącej kasacyjnie Spółdzielni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przy czym zasadnicza jej część powtarza argumentację prezentowaną już w samej skardze.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Cyt. przepis stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 141 § 4 Ppsa jako podstawę zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 cyt. ustawy. Zauważyć jednak wypada, że chodzi tu o naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niesporne jest, że pisemne uzasadnienie do wyroku sporządza się po jego wydaniu (ogłoszeniu), zatem wynik sprawy w postaci wyroku jest już znany. Z tych względów naruszenie przepisu art. 141 § 4 Ppsa wyjątkowo może stanowić o trafności tak ukształtowanego przepisem art. 174 pkt 2 Ppsa zarzutu kasacyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiwsa 2010, nr 3, poz. 39) wskazano, że przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W motywach powyższej uchwały wskazano, że przez pojęcie stanu sprawy, wymaganego do ujawnienia w uzasadnieniu wyroku, rozumieć należy stan faktyczny sprawy przyjętej przez sąd. Kwestionowany wyrok zawiera wszystkie wymagane dyspozycją art. 141 § 4 Ppsa elementy, z tego względu zarzut kasacyjny naruszenia cyt. przepisu nie mógł zostać uwzględniony. Nie jest w szczególności zasadny zarzut naruszenia cyt. przepisu poprzez brak odniesienia się do zarzutu skargi, co do braku uzasadnienia dokonanej przez organ analizy oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jak również naruszenia cyt. przepisu w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. wskutek przyjęcia przez sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy bez uwzględnienia przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk ptaków, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000 Dolina Środkowej Wisły, a tym samym wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem obowiązku pełnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału. W samej skardze tak określonego zarzutu nie stawiano, przeto sądowi wojewódzkiemu nie można skutecznie zarzucać z kolei naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa poprzez pominięcie zarzutu, którego w skardze nie sformułowano. Zagadnienie naruszenia przepisu art. 96 ust. 1 Uoś odnośnie braku rozważenia wpływu na środowisko zostało sformułowane odrębnie i do niego sąd wojewódzki się odniósł. Gdy idzie o zarzuty naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 77 i 80 K.p.a. w aspekcie braku uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 to tak sformułowanego zarzutu nie sposób podzielić. Gdy idzie o przepis art. 77 K.p.a. trafnie w odpowiedzi na skargę kasacyjną zauważono, że cyt. przepis dzieli się na kilka mniejszych jednostek redakcyjnych, zaś skarga kasacyjna nie precyzuje, o który z nich chodzi. Skoro skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 Ppsa, to w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. W tym zatem zakresie skarga kasacyjna została sporządzona wadliwie, przeto nie może być skuteczną. Przepisu art. 80 K.p.a. nie mógł naruszyć sąd wojewódzki, skoro odnosi się on do organów administracji publicznej, stanowiąc że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została uznana za udowodnioną. Kwestia braku przeprowadzenia analizy oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest zresztą przedmiotem odrębnego zarzutu naruszenia przepisu art. 96 ust. 1 Uoś, w skardze kasacyjnej nie wskazano, jakie to dowody zostały w tym zakresie pominięte.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8 i 77 K.p.a. Przepis art. 151 Ppsa w dacie wyrokowania przez sąd wojewódzki stanowił wyłącznie tyle, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Nie może on stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, zarzutowi naruszenia art. 151 Ppsa, towarzyszyć musi powiązanie go z konkretnymi przepisami, czy to prawa materialnego, czy to z przepisami postępowania, w odniesieniu do których wykazywane ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny polegałoby na wadliwym przeprowadzeniu przez sąd kontroli ich zastosowania oraz wadliwej wykładni przez organ administracji, który wydał zaskarżony akt. Autor skargi kasacyjnej zarzuca przeto naruszenie przepisu art. 3 § 1 Ppsa, który z kolei stanowi wyłącznie, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd wojewódzki kwestionowanym wyrokiem przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej, a oddalając skargę nie stosował środka spoza ustawy, przeto nie mógł uchybić przepisowi art. 3 § 1 Ppsa. Nie naruszył także wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. odnoszących się do obowiązków organów administracji publicznej, sam fakt, że Spółdzielnia nie zgadza się z wynikiem kontroli gdy idzie o wyjaśnienie kwestii dostępu do drogi publicznej planowanej inwestycji oraz zapewnieniem dostępu do sieci uzbrojenia technicznego nie stanowi naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. WSA w Warszawie do tych zagadnień szczegółowo w uzasadnieniu wyroku się odnosił, a jego ocena nie jest dowolna. Zgromadzony materiał pozwalał ocenić, czy planowana inwestycja taki dostęp do drogi publicznej posiada oraz czy inwestor ma zapewniony dostęp do sieci uzbrojenia technicznego, a ocena sądu wojewódzkiego jest logiczna i przekonująca. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej podzielić należy pogląd prezentowany w zaskarżonym wyroku, że organy prawidłowo ustaliły, iż inwestor posiada dostęp do drogi publicznej oraz teren planowanej inwestycji ma uzbrojenie wystarczające do jej obsługi, przy czym może to być także uzbrojenie nie tylko już realnie istniejące, ale i projektowane. Dostęp do drogi publicznej jest zapewniony ustanowionymi służebnościami, których treść została wyczerpująco wskazana w motywach wyroku sądu a quo (s. 10-12). Przywołano również treść pism dysponentów sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, energetycznej i cieplnej, z których wynika, że planowana inwestycja znajduje się w ich zasięgu, co jest na etapie warunków zabudowy wystarczające do uznania, że zostanie zagwarantowane obsłużenie planowanego budynku pod względem połączenia go z sieciami uzbrojenia terenu.

Zarzuty naruszenia przepisów art. 1 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 Upzp w istocie podlegać muszą łącznemu rozpoznaniu. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że ustawa (Upzpz) określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Zgodnie zaś z treścią art. 61 ust. 1 Upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do błędnej wykładni cyt. przepisów i wywodzenia, że planowana inwestycja nie odpowiada wymaganiom ładu przestrzennego w szczególności zasadzie kontynuacji zabudowy w związku ze zróżnicowaniem wysokości budynków w stosunku do budynków sąsiednich oraz wadliwe przyjęcie, że teren ma dostęp do drogi publicznej oraz ma uzbrojenie techniczne wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Rzecz jednak w tym, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Ppsa. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., I GSK 186/13, LEX nr 1587438). Błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej tymczasem jej Autor w istocie zarzuca sądowi I instancji błędy w ustaleniach stanu faktycznego, gdy idzie o brak dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej oraz możliwości jej obsługi pod względem dostępu do sieci uzbrojenia terenu. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Czyni to skargę kasacyjną w tej części bezskuteczną. Warto zauważyć, że określenie dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów, które były stosowane przez orzekające w sprawie administracyjnej organy, jest definiowana w przepisie art. 2 pkt 14 Upzp. Zgodnie z cyt. przepisem pod pojęciem "dostępu do drogi publicznej" - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Sąd I instancji wskazał, że taki dostęp istnieje wobec ustanowienia odpowiednich służebności drogowych.

Nie naruszono przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 Upzp w ten sposób, że dopuszczono się jego błędnej wykładni poprzez akceptację możliwości realizacji planowanego budynku, który swą wysokością nie odpowiada budynkowi przy ul. [...]. Cyt. przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 Upzp stanowi o tym jedynie, co zostało przepisami cyt. ustawy unormowane. Kwestia uwzględniania wymagań ładu przestrzennego w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została przewidziana z kolei w przepisie art. 1 ust. 2 pkt 1 Upzp, którego to naruszenia Spółdzielnia nie podnosi w skardze kasacyjnej. Dodatkowo zauważyć trzeba, że z mocy art. 56 Upzp stosowanego odpowiednio w sprawach ustalenia warunków zabudowy (art. 64 ust. 1 Upzp), powoływany przepis art. 1 ust. 2 Upzp nie mógłby stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Kwestia uwzględniania ładu przestrzennego jest przedmiotem uwagi organu rozpoznającego wniosek o ustalenie warunków zabudowy na etapie tzw. analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzanej na podstawie przepisów rozp. MI z 2003. W skardze kasacyjnej nie sformułowano wobec tej analizy zarzutów naruszenia przepisów cyt. rozp. MI z 2003. Nawet dla skarżącej kasacyjnie Spółdzielni nie jest sporne, że zamierzona inwestycja ma stanowić tzw. Etap II, przeto planowany do wzniesienia budynek odpowiada swą wysokością i konstrukcją już istniejącego budynku wzniesionego w ramach tzw. Etapu I "[...]".

Zarzut naruszenia przepisów § 14 i § 18 rozp. MI z 2002 jest oczywiście nietrafny. Zostało ono wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że cyt. rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (§ 1 rozp. MI z 2002), jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 (§ 2 ust. 1 rozp. MI z 2002). Zaskarżona decyzja odnosi się do ustalenia warunków zabudowy na podstawie przepisów Upzp, przeto organy rozstrzygające tego typu sprawę administracyjną nie stosują przepisów rozp. MI z 2002, albowiem nie rozstrzygają sprawy związanej z "projektowaniem, budową i przebudową oraz zmianą sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków". Skoro organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie mogły, bo nie były właściwe, rozstrzygać kwestii związanych z warunkami technicznymi, to nie mogły naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów § 14 i § 18 rozp. MI z 2002, nie mógł tych przepisów naruszyć także sąd I instancji. Trafnie przeto w zaskarżonym wyroku wskazano, że podnoszone już w skardze przez [...] zagadnienia dotyczące wymogów drogi pożarowej będą mogły być rozważane na etapie pozwolenia na budowę. Co się zaś tyczy wymagań w zakresie miejsc postojowych, to ustalenia w zakresie ilości tych miejsc znalazło się w treści decyzji o warunkach zabudowy.

W realiach kontrolowanej sprawy nie jest także trafny zarzut błędnej wykładni przepisu art. 96 ust. 1 Uoś w zw. z art. 6 ust. 2 uPoś. Art. 96 ust. 1 Uoś stanowi, że "Organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000", z kolei art. 6 ust. 2 uPoś określa, iż "Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze". Z przepisu art. 96 ust. 1 Uoś wynika wyłącznie to, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia ma obowiązek rozważenia, czy to przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. O tym, że organ ustalający warunki zabudowy wypełnił ten obowiązek, jak trafnie stwierdził to sąd wojewódzki, przekonuje treść samej decyzji organu I instancji, gdzie wyraźnie wyłuszczono, że w wyniku analizy stwierdza się, że planowana inwestycja nie ma potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000. Kwestionowanie trafności takiej oceny jest chybione poprzez zarzut naruszenia art. 96 ust. 1 Uoś wskutek błędnej wykładni cyt. przepisu. Biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji, jej zlokalizowanie w obszarze już zabudowanym budynkami mieszkalnymi odpowiadającymi kubaturą budynkowi planowanemu, odległość od obszaru Natura 2000 w linii prostej 5,5 km, istnienie między obszarem Natura 2000 a działką inwestycyjną zabudowy i arterii komunikacyjnych (wszystkich tych uwarunkowań skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia nie kwestionuje), to argumentacja skarżącej kasacyjnie strony upatrującej "potencjalnie znaczące oddziaływanie" w zwiększonej ilości samochodów w garażu podziemnym, ruchu samochodowego poprzez drogę komunikacyjną w garażu I Etapu, zagłębienie garażu podziemnego poniżej poziomu wód gruntowych oraz w bliskiej odległości od fosy, w aspekcie naruszenia wskazanych w tym zakresie przepisów, nosi charakter wysoce subiektywny i spekulatywny. Z tej przyczyny zarzut błędnej wykładni przepisu art. 96 ust. 1 Uoś nie jest trafny.

Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie miały usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.