Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 798/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 35, art. 37, art. 45 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek spr. Sędziowie : WSA Halina Jakubiec AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. H. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 28 maja 2008 r. Nr : [...] przedmiocie mianowania na inne stanowisko I uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji , II określa , że uchylone rozkazy personalne nie mogą być wykonane .


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2005 roku zwolniono w Komendzie Miejskiej sierżanta M. H. – referenta Sekcji Policji [...] z dniem 15 lipca 2005 roku z zajmowanego stanowiska i z dniem 16 lipca 2005 roku mianowano na stanowisko referenta Ogniwa [...] Referatu Konwojowego Sekcji Policji [...] uzasadniając tę decyzję potrzebami służby i podkreślając, że wymieniony policjant posiada dobre przygotowanie ogólne i zawodowe. Jako podstawę prawną wskazano art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2006 roku zwolniono w Komendzie Miejskiej starszego sierżanta M. H.– referenta Ogniwa [...] Referatu Konwojowego Sekcji Policji [...] pełniącego obowiązki referenta Referatu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji do zwalczania Przestępczości [...] z dniem 31 lipca 2006 roku z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 sierpnia 2006 roku mianowano na stanowisko referenta Referatu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji do zwalczania Przestępczości [...] uzasadniając zmianę stanowiska potrzebami służby i podkreślając, że wymieniony policjant posiada dobre przygotowanie ogólne i zawodowe oraz jest w pełni samodzielnym i odpowiedzialnym funkcjonariuszem. Jako podstawę prawną wskazano art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2007 roku zwolniono w Komendzie Miejskiej starszego sierżanta M. H. – referenta Referatu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji do zwalczania Przestępczości [...] z dniem 31 marca 2007 roku z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 kwietnia 2007 roku mianowano na stanowisko referenta Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji do zwalczania Przestępczości [...] uzasadniając zmianę stanowiska zmianami organizacyjno – etatowymi polegającymi na przekształceniu Referatu w Zespół Operacyjno – Rozpoznawczy Sekcji do zwalczania Przestępczości [...]. Jako podstawę prawną wskazano art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2007 roku podwyższono starszemu sierżantowi M. H. dodatek służbowy na okres od dnia 1 października 2007r. do dnia 30 listopada 2007r. z kwoty 280 złotych o 350 złotych do kwoty 630 złotych miesięcznie na wniosek Naczelnika Sekcji uzasadniony m.in. bardzo dobrym przygotowaniem ogólnym i zawodowym policjanta z podkreśleniem, że funkcjonariusz z nakładanych zadań wywiązuje się bez zastrzeżeń, w realizowanych czynnościach cechuje go zaangażowanie, sumienność i dokładność.

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008 roku powierzono sierżantowi sztabowemu M. H. pełnienie obowiązków referenta Sekcji K. Komisariatu Policji od dnia 1 lutego 2008 roku. Jako podstawę prawną wskazano art. 37 i 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008 roku podwyższono sierżantowi sztabowemu M. H. na stałe dodatek służbowy z kwoty 280 złotych o 140 złotych do kwoty 420 złotych miesięcznie na wniosek Zastępcy Naczelnika Sekcji do Zw. Przestępczości [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że M. H. jest policjantem wyróżniającym się w służbie, w pełni samodzielnym i sumiennym, pracuje z dużym poczuciem odpowiedzialności i wysoką kulturą osobistą, wykazuje się szeregiem inicjatyw wykraczających poza zakres jego obowiązków, a prezentowane przez niego kwalifikacje zawodowe i wysoki poziom pracy stawiają go w gronie najlepszych policjantów.

W tym samym dniu, [...] 2008 roku Komendant Miejski Policji wydał drugi Rozkaz personalny Nr [...], w którym zwolnił w Komendzie Miejskiej sierżanta sztabowego M. H. - referenta Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji do zwalczania Przestępczości [...] z dniem 29 lutego 2008 roku z zajmowanego stanowiska i mianował z dniem 1 marca 2008 roku na stanowisko referenta Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji do walki z Przestępczością [...] uzasadniając zmianę stanowiska zmianami organizacyjno – etatowymi polegającymi m. in. na zmianie nazwy Sekcji. Jako podstawę prawną wskazano art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

W nieustalonej dacie, pełniący obowiązki Zastępcy Naczelnika Sekcji W. Komendy Miejskiej Policji, złożył wniosek o przeniesienie M. H. do tej Sekcji uzasadniać tym, że M. H. jest funkcjonariuszem sumiennym i zdyscyplinowanym, posiada odpowiednie kwalifikacje ogólne oraz niezbędny poziom przeszkolenia zawodowego, z nakładanych zadań wywiązuje się dobrze, a dotychczasowy przebieg służby policjanta daje gwarancję rzetelnego wykonywania powierzonych mu obowiązków służbowych.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] 2008 roku - będącym przedmiotem niniejszego postępowania - Komendant Miejski Policji zwolnił sierżanta sztabowego w Komendzie Miejskiej Policji M. H. – referenta Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji do walki z Przestępczością [...], pełniącego obowiązki referenta Sekcji K. Komisariatu Policji z zajmowanego stanowiska z dniem 15 kwietnia 2008 roku i mianował z dniem 16 kwietnia 2008 roku na stanowisko referenta Sekcji W. W uzasadnieniu powyższego Rozkazu personalnego podano, że M. H. posiada dobre przygotowanie ogólne i zawodowe, jest w pełni samodzielnym i odpowiedzialnym funkcjonariuszem, z nakładanych zadań wywiązuje się bez zastrzeżeń, a zmiana stanowiska podyktowana jest potrzebami służby. Jako podstawę prawną wskazano art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 37 i 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Z powyższym Rozkazem personalnym z dnia [...] 2008 roku nie zgodził się funkcjonariusz M. H., który w odwołaniu podniósł, że dotychczas w żaden sposób nie sprzeciwiał się licznym przeniesieniom ani "delegowaniem go" do pełnienia obowiązków w różnych jednostkach organizacyjnych Policji, a szczególnie był zadowolony z pracy w Sekcji do walki z Przestępczością [...], gdzie zdobył nowe doświadczenia oraz umiejętności zawodowe i gdzie czuł się doceniany przez ówczesne kierownictwo Sekcji. W okresie jego służby w tej Sekcji wystosowywano wobec niego szereg wniosków nagrodowych i wydawano pozytywne opinie. Z tego względu, po dwóch latach służby w tej Sekcji, było dla niego zaskoczeniem oddelegowanie go do służby w pionie kryminalnym Komisariatu Policji i to tym większe, że do Sekcji do walki z Przestępczością [...] przyjęto policjantów z Sekcji W. Wówczas doszły go informacje o istnieniu innych, pozaprawnych, o osobistym podłożu powodów, dla których dokonano faktycznego jego przeniesienia z tej Sekcji. Niespełna dwa miesiące później otrzymał zaskarżony rozkaz o przeniesieniu go do Sekcji W., o której było wiadomo, że niebawem ma być zlikwidowana. Uzasadniając takie jego przeniesienie "potrzebami służby" jednocześnie zapewniono w ten sposób miejsce w Sekcji do walki z Przestępczością [...] innemu policjantowi, który dotychczas pełnił służbę w Sekcji W. Odwołujący się zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu wskazano na jego pozytywne cechy jako policjanta, co tym bardziej czyni niezrozumiałym takie postępowanie organu. Jednocześnie podkreślił, iż ciągła zmiana warunków pełnienia przez niego służby jest dla niego stresująca, tym bardziej, że powodem tych zmian nie jest zła jakość jego pracy, o czym świadczą uzasadnienia rozkazów, opinie służbowe i wnioski nagrodowe. Funkcjonariusz ujawnił, że brak stabilizacji zawodowej negatywnie wpływa na jego życie osobiste.

W wyniku rozpatrzenia tego odwołania organ II instancji – Komendant Wojewódzki Policji Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 28 maja 2008 roku utrzymał w mocy zaskarżony Rozkaz personalny za wyjątkiem daty mianowania M. H. na stanowisko referenta Sekcji W., którą zmieniono z daty 16 kwietnia 2008 roku na dzień 1 czerwca 2008 roku.

Na uzasadnienie podano, że Naczelnik Sekcji do walki z Przestępczością [...] jest zaskoczony treścią odwołania policjanta, gdyż - jego zdaniem - z chwilą mianowania M. H. na stanowisko referenta podległej mu Sekcji w dniu 1 sierpnia 2006 roku, zapał tego policjanta w realizacje czynności, wykazywany w okresie delegowania go, wyraźnie osłabł, co wynikało "z faktu koncentrowania się wymienionego na podjętych wcześniej dodatkowych zajęciach zarobkowych poza służbą, a czego efektem było widoczne zmęczenie funkcjonariusza i liczne zmiany czasu służby z innymi policjantami podległej mu komórki organizacyjnej Policji." Naczelnik tej Sekcji podał, że z tego powodu "w styczniu 2007 roku negatywnie zaopiniował raport wymienionego o zajęcie zarobkowe poza służbą, a swoją decyzję zmienił po rozmowie z zainteresowanym i jego zapewnieniom, że podniesie poziom i jakość wykonywanych przez siebie czynności służbowych". Organ odwoławczy zaznaczył, że zdaniem Naczelnika Sekcji do walki z Przestępczością [...], M. H. nie spełniał wymagań postawionym policjantom w tej Sekcji, cechowała go nieporadność i przeciętność w pracy operacyjnej, niechęć do korzystania z doświadczeń starszych kolegów, poszerzania wiedzy i brak własnej inicjatywy w wykonywanie czynności a nadto do Naczelnika Sekcji dochodziły "sygnały o lekceważącym, aroganckim i pogardliwym zachowaniu wymienionego w stosunku do pozostałych policjantów podległej mu sekcji, czego skutkiem były ich prośby o nie wyznaczanie wymienionego wraz z nimi do realizacji zadań służbowych". Organ II instancji podał, że kwestię mianowania policjanta na nowe stanowisko służbowe reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji i "cechami charakterystycznymi, wyróżniającymi stosunki służbowe w Policji jest duże podporządkowanie i dyspozycyjność policjantów", co zdaniem tego organu powoduje, że "jednostronne określenie składników treści stosunku służbowego policjanta następuje w zasadzie bez jego zgody". Organ podkreślił też, że M. H. zaskarżonym rozkazem został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe (co do grupy uposażenia, jego wysokości oraz stopnia etatowego), co mieści się w granicach uprawnień przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Miejski Policji zareagował na sygnały płynące od Naczelnika Sekcji do walki z Przestępczością [...] i zadecydował o przeniesieniu policjanta do innej Sekcji kierując się koniecznością zażegnania konfliktu wewnętrznego. Jednocześnie podano, że Komendant Miejski Policji przenosząc funkcjonariusza do Sekcji W. uwzględnił "interes społeczny tożsamy z interesem służby, wyrażający się koniecznością zapewnienia sprawności działania tej komórki organizacyjnej Policji".

Zmianę daty przeniesienia M. H. do służby w innej Sekcji z daty 16 kwietnia 2008r. na dzień 1 czerwca 2008r. organ II instancji uzasadnił przepisem art. 130 § 1 i § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa).

Z decyzją tą – rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodził się M. H., który w skardze powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu i w związku z zarzutami w stosunku do jego pracy, które pojawiły się w uzasadnieniu rozkazu personalnego organu II instancji, wyjaśnił, że będąc już na stanowisku referenta Sekcji do walki z Przestępczością [...] jako jedyny funkcjonariusz sekcji prowadził szkolenia z zakresu przestępczości [...] dla funkcjonariuszy podległych jednostek pomimo tego, że nie należało to do jego obowiązków, że podczas tych szkoleń wykorzystywał własne opracowania i prezentacje dotyczące tej problematyki wykonane przez niego osobiście poza godzinami służby. Podniósł, że podczas służby w Sekcji do walki z Przestępczością [...] był kilkakrotnie finansowo nagradzany za wyniki w pracy na wniosek Naczelnika tej Sekcji. Odnośnie jego dodatkowej pracy poza służbą zaznaczył, że polega ona w głównej mierze na przekazywaniu zdobytej wiedzy z zakresu technik i taktyk interwencji, że praca ta podnosi jego umiejętności i sprawność fizyczną i nigdy nie wpływała negatywnie na efektywność jego służby, a nadto podał, iż dodatkową pracę wykonywał od około 5 lat wyłącznie w dni wolne od pracy, a przeważnie w soboty i niedziele i do tej pory ze strony przełożonych nie miał żadnych problemów z jej pozytywnym zaopiniowaniem. Skarżący zwrócił uwagę na treść wydanej mu opinii służbowej okresowej z dnia 15 kwietnia 2008r. zalegającej w teczce osobowej funkcjonariusza, z której nie wynika nie tylko brak jakichkolwiek uchybień w pełnionej przez niego służbie, czy wykonywanie przez niego służby poniżej wymagań, ale w której wskazano na szereg jego pozytywnych cech i umiejętności takich jak np.: praca w zespole, komunikacja, samodzielność, kreatywność, dyspozycyjność. To wszystko – zdaniem skarżącego – pozostaje w sprzeczności z obecnie przedstawionymi mu zarzutami Naczelnika Sekcji. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, iż fakt przeniesienia go do Sekcji W. wynikał z potrzeby zapewnienia ciągłości w realizacji ustawowych zadań Policji przez tę Sekcję, albowiem już w okresie oddelegowania go do Komisariatu Policji dochodziło do przeniesień funkcjonariuszy z Sekcji W. do Sekcji do walki z Przestępczością [...] z uwagi na planowaną na dzień 1 lipca 2008r. likwidację Sekcji W. Skarżący podał, że z uwagi na powyższe, podtrzymuje "zarzuty dotyczące braku merytorycznych podstaw do przeniesienia" go do pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w wniósł o jej oddalenie motywując swoje stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ odwoławczy przyznał, że brak jest jakiejkolwiek dokumentacji na potwierdzenie postawionych funkcjonariuszowi zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, nie mniej wyjaśnił, że zarówno lekceważące i pogardliwe zachowanie skarżącego w stosunku do innych policjantów i powstanie wobec niego atmosfery niechęci "da się stwierdzić tylko przez obserwację grupy, a nie przez przesłuchiwanie policjantów i sporządzanie notatek służbowych".

Na rozprawie w dniu 19 lutego 2009r. skarżący przedstawił Rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008 roku, którym zwolniono M. H. z zajmowanego stanowiska referenta Sekcji W. i z dniem 1 lipca 2008r. mianowano na stanowisko referenta Sekcji K. Komisariatu Policji uzasadniając to likwidacją Sekcji W. z dniem 1 lipca 2008r. w oparciu o Rozkaz Organizacyjny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008r. i podając jako podstawę prawną art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 06.04.1990r. o Policji. Nadto pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że rozkaz likwidujący Sekcję W. nosi datę [...] 2008 roku a do tej Sekcji przeniesiono skarżącego z dniem 1 czerwca 2008 roku oraz że kolejnym rozkazem z dnia 13 czerwca 2008 roku zwolniono skarżącego z tej Sekcji w związku z jej likwidacją i przeniesiono skarżącego z dniem 1 lipca 2008 roku na inne stanowisko służbowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga funkcjonariusza M. H. jest w pełni uzasadniona.

Sąd zauważa, że problematykę związaną ze służbą w Policji reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w Rozdziale 5 zatytułowanym "Służba w Policji". Jako podstawę prawną zaskarżonego Rozkazu personalnego o przeniesieniu na równorzędne stanowisko funkcjonariusza M. H. do służby w Sekcji W. Komendy Miejskiej Policji organ administracyjny I instancji wskazał art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 37 i art. 45 ust. 3 tej ustawy, a organ odwoławczy zaakceptował utrzymaniem w mocy zaskarżonego Rozkazu:

"Art. 32. 1. Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

2. Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego."

"Art. 37. Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone."

"Art. 45. (...)

3. W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1."

Sąd zauważa, że w stosunku do skarżącego organ administracyjny I instancji stosował w okresie 2005 roku do 2008 roku szereg przeniesień na inne stanowiska służbowe na podstawie przytoczonego wyżej art. 32 ust. 1 ustawy i rozdzielnie od tych licznych przeniesień powierzano mu pełnienie obowiązków służbowych na jeszcze innych stanowiskach służbowych – jak się wydaje w oparciu o przytoczony wyżej art. 37 ustawy, chociaż w stosownych rozkazach, jak choćby z dnia 23 stycznia 2008 roku nie wskazywano konkretnego okresu – czasu nieprzekraczającego 12 miesięcy. Nie wnikając w tzw. "potrzeby służby", na które organy powoływały się w decyzjach personalnych, nie sposób nie przyznać racji skarżącemu, że tak liczne przeniesienia mogły być stresujące i destabilizujące jego pracę zawodową. Już tylko z treści Rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] 2008 roku, będącego przedmiotem niniejszej sprawy wynika, że M. H.w chwili wydania rozkazu zajmował stanowisko w Zespole Operacyjno – Rozpoznawczym Sekcji do walki z Przestępczością [...], jednak swoje obowiązki wykonywał na innym stanowisku – w Sekcji K. Komisariatu Policji, a został przeniesiony na jeszcze inne stanowisko służbowe - do Sekcji W. Zarówno ta sytuacja jak i tak liczne zmiany stanowisk służbowych tego policjanta, powodują poważne wątpliwości Sądu, co do rzeczywistych intencji przełożonych funkcjonariusza w wydawaniu takich decyzji. Trudno bowiem dopatrzeć się w takiej organizacji pracy Policji jasnych jej kryteriów nie wspominając o takich "potrzebach służby".

Ma rację skarżący – zdaniem Sądu - zarzucając w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż powody jego przeniesienia są inne niż wskazane w decyzji. Świadczy o tym sprzeczność w powodach podanych w uzasadnieniach zaskarżonego Rozkazu personalnego i poprzedzającego go Rozkazu personalnego organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano bowiem na pozytywne cechy funkcjonariusza takie jak samodzielność i odpowiedzialność, na jego dobre przygotowanie ogólne i zawodowe, jak również na wywiązywanie się przez niego z nakładanych zadań bez zastrzeżeń, natomiast uzasadnienie zaskarżonego Rozkazu zawiera wyłącznie zarzuty i poważne zastrzeżenia do jego pracy wskazując na brak odpowiedzialności, brak własnej inicjatywy, a nawet nieporadność czy lekceważące, aroganckie i pogardliwe zachowanie. Już tylko ta sprzeczność wskazuje na istnienie innych powodów przeniesienia policjanta niż wskazane w zaskarżonych decyzjach.

Zdaniem Sądu - ma rację skarżący podnosząc, że organ odwoławczy prezentując w uzasadnieniu liczne zarzuty i uwagi pod adresem skarżącego nie przedstawił żadnej dokumentacji i swoje stanowisko nie oparł o wymagane dokumenty, a takimi są opinie służbowe okresowe zalegające w jego aktach osobowych, w teczce osobowej funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę organ II instancji przyznał brak dokumentacji potwierdzającej zarzuty sformułowane pod adresem skarżącego próbując ten brak tłumaczyć niemożnością innego ich stwierdzenia jak "tylko przez obserwację grupy". Jednakże Sąd zwraca uwagę na ustawowe uregulowanie tej kwestii, a w szczególności na treść art. 35 omawianej ustawy o Policji, co powoduje stwierdzenie, że Komendant Wojewódzki Policji wydając zaskarżoną decyzję oparł się wyłącznie na plotkach i niczym nie popartych pomówieniach, a to w przypadku organu Policji tak wysokiej rangi nie powinno mieć miejsca.

"Art. 35. 1. Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2. Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu, właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii."

W wyniku delegacji ustawowej przytoczonego wyżej art. 35 ustawy o Policji zostało wydane Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariusz Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 890 z późn. zm.), w którym zarządzono mi. in.

"§ 3. Opiniowanie policjanta, zwanego dalej "opiniowanym", ma w szczególności:

1) motywować do sprawnego wykonywania zadań i czynności służbowych,

2) ustalać przydatność na zajmowanym stanowisku służbowym oraz przydatność do służby,

3) wyłaniać najlepszych kandydatów do mianowania lub powołania na wyższe stanowisko służbowe oraz na wyższy stopień policyjny,

4) stanowić podstawę do określenia indywidualnego programu rozwoju zawodowego."

"§ 6. 1. Przy opiniowaniu bierze się pod uwagę następujące kryteria:

1) przygotowanie zawodowe, z uwzględnieniem wymagań na zajmowanym stanowisku służbowym, kwalifikacji specjalistycznych wynikających z ukończonych aplikacji lub uzyskanych licencji, znajomości języków obcych,

2) znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania, z uwzględnieniem zasobu wiadomości i umiejętności pozwalających na wywiązywanie się z obowiązków i realizację zadań i czynności służbowych na zajmowanym stanowisku, umiejętności oceny problemu i formułowania stanowiska na podstawie właściwych przepisów,

3) rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji, z uwzględnieniem zdolności i skłonności do uczenia się, uzupełniania wiedzy i podnoszenia kwalifikacji oraz umiejętność samodzielnego wyszukiwania i zdobywania niezbędnych informacji,

4) planowanie i organizowanie pracy, z uwzględnieniem zdolności gradacji zadań według ich ważności, sprawnej i terminowej ich realizacji, umiejętności zbierania i porządkowania informacji, ustalania priorytetów i scenariuszy działań zapewniających realizację założeń oraz tworzenia planów w różnych perspektywach czasowych,

5) praca w zespole, z uwzględnieniem rozumienia celów i korzyści wynikających ze wspólnej realizacji zadań, współpracy a nie rywalizowania z członkami zespołu, współdziałania w realizacji celów bez obciążania własnymi zadaniami i czynnościami członków zespołu oraz w razie potrzeby udzielania pomocy i doradzania, niestwarzania sytuacji konfliktowych,

6) komunikacja, z uwzględnieniem umiejętności przekazywania i odbierania informacji w mowie i piśmie, jasnego i wyrazistego formułowania wypowiedzi w sposób gwarantujący ich zrozumienie, stosowania właściwych standardów przekazu wynikających ze specyfiki służby, a także przekazywania informacji bez zniekształceń, dostrzegania, przyjmowania do wiadomości i rozumienia różnych faktów związanych z sytuacją,

7) zdolność analityczna, z uwzględnieniem umiejętności oceny wartości informacji, ich zbierania i wyboru, porównywania różnych ich aspektów, interpretowania, wyciągania wniosków, zauważania powiązań między informacjami, stawiania hipotez, stosowania odpowiednich narzędzi w celu rozwiązania problemu i prezentowania wniosków z analiz,

8) samodzielność, z uwzględnieniem umiejętności działania bez angażowania innych osób oraz konieczności nadzoru przełożonych,

9) kreatywność, z uwzględnieniem wykorzystywania umiejętności i wyobraźni do tworzenia nowych rozwiązań oraz doskonalenia już istniejących, umiejętności i woli poszukiwania obszarów wymagających zmian oraz sygnalizowania o nich, inicjowania działań i przyjmowanie odpowiedzialności za nie,

10) dyspozycyjność, z uwzględnieniem możliwości i gotowości podejmowania oraz realizacji zadań i czynności służbowych w czasie i poza czasem służby,

11) radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych, z uwzględnieniem umiejętności stanowczego i zdecydowanego działania w sytuacjach nietypowych, gdy nie wystarczają obowiązujące (standardowe) procedury postępowania, odporności na stres, opanowania emocjonalnego, umiejętności dostosowania działań do szybko zmieniających się warunków i sytuacji, stanowczego działania skierowanego na rozwiązanie problemu,

12) realizacja zadań i czynności, z uwzględnieniem wykonawstwa zadań i czynności służbowych w celu uzyskania wyników pożądanych z punktu widzenia służby i ustawowych zadań Policji oraz liczby i jakości załatwianych spraw (jednostek zadaniowych).

2. Przy opiniowaniu na stanowisko kierownicze bierze się pod uwagę także kryteria:

1) zdolność zarządzania, z uwzględnieniem umiejętności odpowiedniego rozmieszczenia i wykorzystania potencjału ludzkiego oraz zasobów rzeczowych, finansowych i informacyjnych w realizacji zadań i czynności służbowych, umiejętności określenia i pozyskania zasobów, ich alokacji w celu sprawnego działania, nadzoru nad realizacją czynności służbowych oraz kontroli realizacji zadań, motywowania pracowników do wyższej jakości pracy oraz stymulowania rozwoju zawodowego,

2) zdolność negocjowania, z uwzględnieniem umiejętności wypracowania pożądanego stanowiska, jego przygotowania oraz zaprezentowania argumentów je wspierających, analizowania różniących się wniosków i ocen w celu poszukiwania najlepszych rozwiązań, umiejętności przekonywania do zmiany ocen, a w sytuacji konfliktowej stymulowania otwartej dyskusji na temat źródeł konfliktu w celu rozwiązania problemu,

3) myślenie strategiczne, z uwzględnieniem umiejętności postrzegania kierowanej komórki lub jednostki organizacyjnej jako elementu systemu, rozpoznawania potrzeb i generowania kierunków jej działania, umiejętności oceny korzyści i ryzyka związanego z kierunkiem działania, tworzenia strategii działania,

4) zarządzanie zmianą, z uwzględnieniem umiejętności reagowania na potrzeby komórki lub jednostki organizacyjnej, otoczenia, w którym ona działa, umiejętności wprowadzenia zmiany w organizacji, podejmowania inicjatywy w tym zakresie i określenia jej etapów, osiągania zamierzonego rezultatu przy maksymalnej eliminacji niepożądanych następstw."

"§ 8. 1. Wydający opinię sporządza ją samodzielnie lub przy pomocy bezpośredniego przełożonego opiniowanego w oparciu o okresowe oceny wywiązywania się opiniowanego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności, zwane dalej "okresowymi ocenami".

2. Bezpośredni przełożony sporządza okresową ocenę, co najmniej raz w każdym roku służby, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Okresowa ocena powinna uwzględnić samoocenę opiniowanego w zakresie przygotowania zawodowego, a także wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych.

3. Bezpośredni przełożony zapoznaje opiniowanego z okresową oceną i przekazuje mu egzemplarz okresowej oceny w czasie rozmowy omawiającej tę ocenę.(...)

5. W okresie delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości lub powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości, okresową ocenę sporządza bezpośredni przełożony opiniowanego w czasie delegowania lub pełnienia powierzonych obowiązków służbowych. Okresową ocenę sporządza się przed upływem okresu delegowania lub pełnienia obowiązków, jeżeli czas tego delegowania lub pełnienia obowiązków wynosi co najmniej 3 miesiące."

Sąd podnosi, że mając tak szczegółowe, jak wyżej przytoczone, uregulowania prawne dotyczące kwestii wyrażania i dokumentowania służby funkcjonariusza Policji nie sposób nie przyjąć za skarżącym, że organy administracyjne przy wydawaniu zaskarżonych decyzji kierowały się innymi, pozaprawnymi i z tego względu niedopuszczalnymi motywami. Sąd nadto podkreśla, że stosowanie przepisów powszechnie obowiązujących takich jak ustawy czy rozporządzenia przez tzw. służby mundurowe, w tym Policję ma charakter bezwzględnie obowiązujący i to niezależnie od tego, czy zawarte w nich normy dotyczą obywateli, czy tylko regulują organizację tych służb i dotyczą ich funkcjonariuszy.

Sąd zwraca uwagę na to, iż wskazana w odpowiedzi na skargę przez organ II instancji "uznaniowość" przy zmianie stanowiska w stosunkach służbowych, czym w przypadku zmiany stanowiska służbowego na równorzędne należy się zgodzić, nie oznacza dowolności, jaka została zaprezentowana w zaskarżonym Rozkazie personalnym. Każda decyzja – zdaniem Sądu – oparta na uznaniu administracyjnym, musi być bowiem w pełni uzasadniona w taki sposób, aby strona której dotyczy – w tym wypadku funkcjonariusz Policji - miała jasność co do kryteriów, którymi kierował się organ. W niniejszej sprawie nie tylko zabrakło takiego uzasadnienia, ale z treści uzasadnienia i zebranego materiału – treści uzasadnień poprzednich Rozkazów personalnych i opinii służbowych wynika, że nie było żadnych racjonalnych powodów, dla których dokonano przeniesienia M. H. na inne stanowisko służbowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podnosi, że podziela w pełni stanowisko sądownictwa administracyjnego w tym zakresie, a zwłaszcza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 581/04 (wyrok z dnia 9 marca 2006r. opubl. LEX nr 307387): "Decyzje w sprawach mianowania na stanowisko służbowe i zwolnienia ze stanowiska służbowego w policji, o jakich mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o policji (...), są decyzjami uznaniowymi, których ramy wyznacza art. 7 k.p.a."; jak również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach o sygn. akt: II SA/Wa 1298/06 (wyrok z dnia 21 grudnia 2006r. opubl. LEX nr 328627), II SA/Wa (wyrok z dnia 17 stycznia 2007r. opubl. LEX nr 328589), II SA/Wa 2074/06 (wyrok z dnia 24 stycznia 2007r. opubl. LEX nr 299853), a zwłaszcza stanowisko w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 89/07 (wyrok z dnia 20 kwietnia 2007r. opubl. LEX nr 338185), z którego wynika, że po pierwsze: zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne równorzędne stanowisko jest de facto przeniesieniem służbowym oraz że należy "mieć na uwadze, iż przeniesienie na stanowisko równorzędne jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego w formie decyzji, powinno respektować słuszny interes funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.). Powinno być należycie, przekonująco uzasadnione, a przeprowadzone postępowanie odnosić się winno do wszystkich argumentów, jakie strona uznaje za istotne. Zaznaczyć przy tym należy, że z uzasadnienia decyzji o przeniesieniu powinna jednoznacznie wynikać okoliczność, iż przeniesienia dokonano faktycznie na równorzędne stanowisko. Powinna z niego również wynikać celowość takiego przeniesienia", a po drugie: że "decyzja o przeniesieniu na równorzędne stanowisko jest decyzją uznaniową, nie oznacza, iż może być ona dowolnie uzasadniona."

Sąd zauważa, że z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że wydając zaskarżone przez M. H. decyzje – organy obu instancji nie respektowały w żaden sposób słusznego interesu funkcjonariusza polegającego na stabilizacji wykonywanej i zgodnej z jego zainteresowaniami służby, a także w żaden sposób nie wskazały celowości przeniesienia funkcjonariusza do Sekcji W. w chwili, gdy bezsprzecznie wiedziały o likwidacji tej Sekcji. Na taką wiedzę wskazuje to, iż Komendant Wojewódzki Policji wydał w dniu 28 maja 2008r. decyzję II instancji o przeniesieniu policjanta do tej Sekcji z dniem 1 czerwca 2008r., a organ I instancji - Komendant Miejski Policji będąc podwładnym organu II instancji wydał w dniu [...] 2008r. decyzję o zlikwidowaniu Sekcji z dniem 1 lipca 2008r.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy obu instancji wydały zaskarżone Rozkazy personalne z naruszeniem obowiązującego prawa – wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji i - przyznając rację skarżącemu - Sąd uznał, że zaskarżone decyzje wskazują na dowolność organu przy ich podjęciu, a przeto na mocy powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. uchylił zaskarżone rozkazy personalne - jak w sentencji wyroku.