Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2104/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 186 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 23 sierpnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. sp. k. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 2195/15 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 2195/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] Sp. z o.o. Sp. k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zezwolenia na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 1 lutego 2015 r. [...] Sp. z o.o. Sp. k. wystąpiła do Prezydenta Miasta Piekary Śląskie o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce o numerze ewidencyjnym A, zlokalizowanej przy ul. Z. w Piekarach Śląskich.

Prezydent Miasta Piekary Śląskie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 43 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), art. 181 ust. 1 pkt 4, art. 183 ust. 1, art. 188, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923):

I) udzielił Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce nr A w Piekarach Śląskich w okresie od 30 kwietnia 2015 r. do 8 października 2015 r.

II) odmówił wydania Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na w/w działce w okresie od 9 września 2015 r. do 29 kwietnia 2025 r.

Ponadto organ zobowiązał [...] Sp. z o.o. Sp. k. do tego, aby:

1. odpady przeznaczone do przetwarzania, które znajdują się na placu przeznaczonym do przeładunku odpadów, były na bieżąco poddawane procesowi przetwarzania na linii sortowniczej;

2. zastosować odpowiednie środki mające na celu eliminację gryzoni,

3. prowadzić działalność w taki sposób, aby nie powodować uciążliwości zapachowych dla osób i firm będących w rejonie pracy sortowni,

4. prowadzić działalność w taki sposób, aby uniemożliwić rozwiewanie odpadów po terenach sąsiednich,

5. teren na którym jest prowadzona działalność polegająca na sortowaniu odpadów utrzymywać w należytej czystości i porządku,

6. dokonywać czyszczenia kół samochodów przed wyjazdem z terenu inwestycji, utrzymywania w czystości dróg dojazdowych,

7. ograniczać emisję pyłów do powietrza,

8. stosować środki zapobiegające pyleniu z obsługiwanych maszyn i urządzeń podczas prac prowadzonych w zakresie przetwarzania odpadów,

9. przetwarzać odpady z zachowaniem warunków, które nie spowodują zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska,

10. podczas przyjmowania odpadów posiadać zaświadczenie z Regionalnych Instalacji do Przetwarzania Odpadów Komunalnych wskazanych w WPGO o braku mocy przerobowych do przetwarzania odpadów komunalnych powstałych w Regionie II,

11. prowadzić działalność zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1052),

12. prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów zgodnie z zapisami ustawy o odpadach,

13. przekazywać Marszałkowi Województwa Śląskiego oraz do wiadomości Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Piekary Śląskie, zbiorcze zestawienia danych o rodzaju i ilości odpadów oraz o sposobach gospodarowania tymi odpadami zgodnie z art. 37 ustawy o odpadach,

14. prowadzić działalność w sposób niekolidujący z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

15. postępować z odpadami w sposób zgodny z wymogami prawa.

W odwołaniu Spółka zaskarżyła decyzję Prezydenta Miasta Piekary Śląskie w części obejmującej:

I. punkt 1:

- w zakresie opisanym w literze C punkt 1 tiret 10, tj. dotyczącym zobowiązania spółki do posiadania podczas przyjmowania odpadów zaświadczenia z Regionalnych Instalacji do Przetwarzania Odpadów Komunalnych wskazanych w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Śląskiego o braku mocy przerobowych do przetwarzania odpadów komunalnych powstałych w Regionie II;

- w zakresie opisanym w literze C pkt 1 tiret 11, tj. dotyczącym zobowiązania spółki do prowadzenia działalności zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1052).

II. punkt 2 w zakresie odmowy wydania Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce nr A zlokalizowanej przy ul. Z. w Piekarach Śląskich w okresie od 9 września 2015 r. do 29 kwietnia 2025 r.

Spółka wniosła, w zakresie odnoszącym się do punktu pierwszego skarżonej decyzji, lit. C pkt 1 tiret 10 oraz 11, o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i wydanie decyzji o udzieleniu Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce nr A zlokalizowanej przy ul. Z. w Piekarach Śląskich w okresie od 30 kwietnia 2015 r. do 8 października 2015 r., bez nałożenia na Spółkę kwestionowanych obowiązków, ewentualnie o uchylenie decyzji w skarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Natomiast w zakresie odnoszącym się do punktu drugiego Spółka wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na w/w działce w okresie od 9 października 2015 r. do 29 kwietnia 2025 r., zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w skarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Piekary Śląskie w części dotyczącej udzielenia Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów w okresie od 30 kwietnia 2015 r. do 8 października 2015 r. na działce nr A zlokalizowanej przy ul. Z. w Piekarach Śląskich na warunkach określonych w punktach od A do C tej decyzji, i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, natomiast w części dotyczącej odmowy wydania Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów w okresie od 9 października 2015 r. do 29 kwietnia 2025 r. na działce nr A zlokalizowanej przy ul. Z. w Piekarach Śląskich - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów w okresie od 30 kwietnia 2015 r. do 8 października 2015 r. organ odwoławczy wskazał, po dokonaniu analizy procesu przetwarzania odpadów komunalnych w instalacji sortowania odpadów, że Spółka w toku procesu sortowania odpadów wybiera ze zmieszanych odpadów komunalnych część odpadów o charakterze surowców wtórnych, tj. tworzywa sztuczne, metale, szkło. Odpady wyjęte stanowią znikomą ilość odpadów z całej puli zmieszanych odpadów komunalnych poddawanych przetwarzaniu w instalacji. Pozostałe odpady Spółka dzieli na frakcje o średnicy poniżej 20 mm oraz 20 - 40 mm. Następnie klasyfikuje tak wyselekcjonowane odpady jako odpady o kodach odpowiednio 19 12 09 i 19 12 12. Jednakże frakcja 20 - 40 mm mimo, że oznaczona kodem odpadów 19 12 12, w dalszym ciągu (wbrew zmianie kodu klasyfikacji) nadal stanowi zmieszany odpad komunalny. Organ odwoławczy zaakcentował, że zmieszane odpady komunalne pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi nawet, jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie, gdyż działania Spółki sprowadzają się jedynie do wyjęcia niektórych odpadów z puli zmieszanych odpadów komunalnych dostarczanych do sortowni odpadów.

W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie ustalił dalszego postępowania Spółki z w/w odpadami powstałymi z procesu przetwarzania odpadów komunalnych w instalacji sortowania odpadów oznaczonymi kodem 19 12 12 (w stosunku do których Kolegium stwierdziło, że stanowią zmieszane odpady komunalne). Za nieustalony i wymagający przeprowadzenia postępowania dowodowego uznał organ odwoławczy sposób, w jaki zostaną zagospodarowane w/w odpady przed 8 października 2015 r., co ma istotne znaczenie dla decyzji o wydaniu Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce nr A w Piekarach Śląskich w okresie od 30 kwietnia 2015 r. do 8 października 2015 r.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawę prawną wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów stanowiły przepisy art. 188 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 43 ust. 2 ustawy odpadach, jednak żaden z tych przepisów nie stanowi podstawy prawnej do nałożenia na Spółkę obowiązków wskazanych przez organ pierwszej instancji w punkcie I lit. C ppkt 1 tiret 10 i 11, 12, 13, 14 15 oraz punkcie I lit. C ppkt 2, 3, 4 decyzji. Brak podstawy prawnej dotyczy nałożenia na stronę w drodze decyzji obowiązku: 1) prowadzenia przez Spółkę działalności zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1052), 2) prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów zgodnie z zapisami ustawy o odpadach, rozporządzeniem Ministra Środowiska z 29 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014, poz. 1923) oraz rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1973); 3) przekazywania Marszałkowi Województwa Śląskiego zbiorczego zestawienia danych o rodzaju i ilości odpadów oraz sposobu gospodarowania tymi odpadami zgodnie z art. 37 ustawy o odpadach.

Powyższe obowiązki spoczywają na stronie z mocy samego prawa, a nie z mocy decyzji administracyjnej. Podobnie organ odwoławczy ocenił zobowiązanie Spółki do posiadania zaświadczenia z Regionalnych Instalacji do Przetwarzania Odpadów Komunalnych, przekazywania do Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Piekary Śląskie zbiorczego zestawienia danych o rodzaju i ilości odpadów oraz sposobu gospodarowania tymi odpadami, czy prowadzenia działalności w sposób niekolidujący z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i postępowania z odpadami w sposób zgodny z wymogami prawa.

Zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji w powyższym zakresie wydana została z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 77 K.p.a.

Uzasadniając rozstrzygnięcie w części dotyczącej odmowy wydania Spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów w okresie od 9 października 2015 r. do 29 kwietnia 2025 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podzieliło stanowisko organu I instancji. Zgodziło się z ustaleniami co do tego, że proces technologiczny opisany przez Spółkę we wniosku nie prowadzi do znaczącej zmiany zmieszanych odpadów komunalnych i w istocie pozostają one zmieszanymi odpadami komunalnymi, gdyż działania Spółki sprowadzają się jedynie do wyjęcia niektórych odpadów z puli zmieszanych odpadów komunalnych dostarczanych do sortowni odpadów, co nie odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1052). Jak podkreślił organ, przywołując przepisy w/w rozporządzenia, mechaniczno-biologiczne przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych składa się z procesów mechanicznego przetwarzania odpadów i biologicznego przetwarzania odpadów połączonych w jeden zintegrowany proces technologiczny przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Przyjęte w rozporządzeniu rozwiązanie ma na celu przetwarzanie wskazanych odpadów w jednym miejscu, w którym oba procesy połączone są w jeden zintegrowany ciąg technologiczny. Oznacza to, że jeżeli po przeprowadzeniu procesu przetwarzania na instalacji sortowni zmieszanych odpadów komunalnych w Piekarach Śląskich, Spółka w dalszym ciągu dysponować będzie zmieszanymi odpadami komunalnymi, które zamierza przetworzyć na instalacji biologicznego przetwarzania odpadów w K. (Region I), to dojdzie do przekazania odpadów poza Region II, co stoi w sprzeczności z przepisami Prawa ochrony środowiska, ustawy o odpadach, w/w rozporządzenia oraz Planu Gospodarki Odpadami.

Spółka zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, z dnia [...] sierpnia 2015 r., w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu drugiej instancji do wydania decyzji o udzieleniu spółce [...] Sp. z o.o. Sp. k. pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce o numerze ewidencyjnym A, zlokalizowanej przy ul. Z. w Piekarach Śląskich, w okresie od 9 października 2015 r. do 29 kwietnia 2025 r., zgodnie z wnioskiem. Spółka podniosła zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

- art. 186 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz.1232 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż spełniona została przesłanka pozwalająca organowi na odmowę wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów;

- art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż spełniona została przesłanka pozwalająca organowi na odmowę wydania pozwolenia na przetwarzanie odpadów;

- art. 20 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz niemożność zastosowania przedmiotowej normy w zestawieniu z art. 20 ust. 7 ustawy o odpadach, ze względu na fakt odnoszenia się każdego z ustępów do innej kategorii odpadów;

- art. 20 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż odpady o kodzie 19 12 12 stanowią odpady, które należy zakwalifikować do odpadów wymienionych w przedmiotowym przepisie, a nie odpady zgodnie z ich klasyfikacją zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów;

- § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż na instalacji skarżącego znajdującej się w Piekarach Śląskich po dniu 8 października 2015 r. odpady w wyniku poddania procesowi przetworzenia nadal będą odpadami zmieszanymi, podczas gdy działanie skarżącego jest zgodne z treścią § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 września 2012 r.

2. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. poprzez brak rozpoznania sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, brak uwzględnienia słusznego interesu obywateli, niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz brak oceny całokształtu materiału dowodowego, zachowanie organu administracji w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji przytoczył treść przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, mających zastosowanie przy wydawaniu pozwoleń na wytwarzanie odpadów, tj. art. 180a, art. 184, art. 186, art. 188 oraz treść art. 41, 42 i 46 ustawy o odpadach, regulującego kwestię zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

W ocenie Sądu, SKO w Katowicach prawidłowo ustaliło, że Spółka w toku procesu sortowania odpadów wybiera ze zmieszanych odpadów komunalnych jedynie część odpadów o charakterze surowców wtórnych, tj. tworzywa sztuczne, metale, szkło, a pozostałe odpady (w rzeczywistości zmieszane) dzieli na frakcje o średnicy do 20 mm i 20 - 40 mm, a następnie klasyfikuje tak wyselekcjonowane odpady o kodach odpowiednio 19 12 09 i 19 12 12. Struktura odpadów jednak nie ulega zmianie i stanowią one wciąż zmieszany odpad komunalny. O ile w odniesieniu do okresu po 8 października 2015 r. organ pierwszej instancji ustalił, że odpady z procesu przetwarzania odpadów komunalnych w instalacji sortowania odpadów oznaczonymi przez stronę kodem 19 12 12 przewożone będą do punktu w K., to brak jest jakichkolwiek ustaleń co do postępowania z tymi odpadami w okresie, na który udzielono pozwolenia oraz zezwolenia. Oznacza to, że stan faktyczny sprawy w powyższym zakresie nie został w pełni ustalony, po myśli art. 77 i 80 K.p.a.

Podstawę prawną do wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów stanowiły przepisy art. 188 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska i art. 43 ust. 2 ustawy odpadach, jednakże żaden z tych przepisów nie stanowi podstawy prawnej do nałożenia na spółkę obowiązków wskazanych przez organ pierwszej instancji w punkcie I lit. C ppkt 1 tiret 10 i 11, 12, 13, 14 15 oraz punkcie I lit. C ppkt 2, 3, 4 decyzji.

Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, organ odwoławczy, powołując art. 138 § 2 K.p.a., wskazał organowi pierwszej instancji na konieczność zgromadzenia materiału dowodowego w zakresie ustalenia w jaki sposób zostaną zagospodarowane odpady zakwalifikowane jako zmieszane odpady komunalne (według skarżącego o kodzie 19 12 12) powstałe przed 9 października 2015 r., a następnie ponownej analizy obowiązujących przepisów oraz istniejącego w sprawie stan faktycznego. Wszystko to mieści się w zakresie zastosowania art. 138 § 2 K.p.a.

Dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części opisanej w punkcie 2 Sąd wskazał, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1052) określa wymagania dotyczące prowadzenia mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych oraz wymagania dla odpadów powstających z tych procesów.

Jeżeli istniejąca instalacja lub instalacja, dla której przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lub której budowa lub eksploatacja rozpoczęła się przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, nie spełnia wymagań tego rozporządzenia, to w myśl § 8 powinny one zostać spełnione terminie nie dłuższym niż 36 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, tj. do dnia 9 października 2015 r.

Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji co do tego, że proces technologiczny realizowany przez skarżącego w Piekarach Śląskich opiera się jedynie na metodzie mechanicznej i nie prowadzi do znaczącej zmiany zmieszanych odpadów komunalnych, które pomimo sortowania pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi (działania ograniczają się do wyjęcia niewielkiej ilości odpadów dostarczanych do sortowni). Biologiczne przetwarzanie tych odpadów ma się odbywać w K., tj. poza Regionem II, gdyż gmina Konopiska zaliczona jest do Regionu I gospodarki odpadami komunalnymi, zgodnie z zapisami Planu gospodarki odpadami dla województwa Śląskiego na 2014. Zgodnie z pkt. 5.1.2 ppkt 2 zd. 4 Planu gospodarki odpadami dla województwa śląskiego na 2014, odpady komunalne zmieszane, pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczone do składowania oraz odpady zielone muszą być zbierane i przetwarzane w ramach regionu, na którym zostały wytworzone. Z kolei, zgodnie z art. 20 ust. 1, 7 i 8 ustawy o odpadach, odpady, z uwzględnieniem hierarchii sposobów postępowania z odpadami, w pierwszej kolejności poddaje się przetwarzaniu w miejscu ich powstania. Zakazuje się przetwarzania:

1) zmieszanych odpadów komunalnych,

2) pozostałości z sortowania odpadów komunalnych oraz pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, o ile są przeznaczone do składowania,

3) odpadów zielonych

- poza obszarem regionu gospodarki odpadami komunalnymi, na którym zostały wytworzone.

Zakazuje się przywozu na obszar regionu gospodarki odpadami komunalnymi odpadów, o których mowa w ust. 7, wytworzonych poza obszarem tego regionu.

Skoro więc, stosownie do art. 186 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli w przypadku. pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 4, zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a w myśl art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, to w ustalonym stanie faktycznym wbrew zarzutom skargi - spełnione zostały przesłanki negatywne uzasadniające decyzję organów.

Wprawdzie zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o odpadach odpady, które nie mogą być przetworzone w miejscu ich powstania, przekazuje się, uwzględniając hierarchię sposobów postępowania z odpadami oraz najlepszą dostępną technikę, o której mowa w art. 207 ustawy Prawo ochrony środowiska, lub technologię, o której mowa w art. 143 tej ustawy, do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być przetworzone, jednak wskazać należy, że przede wszystkim niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne powinny być przetwarzane w regionie gospodarki odpadami komunalnymi, na którym zostały wytworzone (art. 20 ust. 7 i 8 ustawy o odpadach). Podmiot odbierający odpady komunalne ma ustawowy obowiązek przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Regionalną instalacją do przetwarzania odpadów komunalnych może być zakład zagospodarowania odpadów spełniający kryteria określone w art. 35 ust. 6 ustawy o odpadach. Jednak regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych wskazuje wojewódzki regionalny plan gospodarki odpadami - art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy o odpadach. Instalacja eksploatowana przez Spółkę [...] w K. zlokalizowana na terenie Regionu I wskazanego w WPGO nie jest regionalną instalacją do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. W tej sytuacji, zgodnie z punktem 5.1.2. WPGO, odpady komunalne zmieszane, pozostałości z sortowni odpadów komunalnych przeznaczone do składowania oraz odpady zielone muszą być zbierane i przetwarzane w ramach regionu, na którym zostały wytworzone (art. 20 ust. 7 i 8 ustawy o odpadach). Tym samym podkreślenia, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wymaga, iż nawet gdyby dany podmiot teoretycznie spełniał wymagania techniczne aby uznać go za regionalną instalację lub przynajmniej instalację zastępczą, to nie może on na danym terenie roli takiej pełnić jeśli nie został wskazany w planie, o którym mowa powyżej. W konsekwencji ustalenie, że dany podmiot nie został w planie wskazany jako regionalna bądź zastępcza instalacja przesądza o bezzasadności zarzutów skargi w tym zakresie. Według Sadu, nie można nie zauważyć wynikającego z § 8 rozporządzenia z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, obowiązku dostosowania instalacji do wymagań określonych w rozporządzeniu w terminie nie dłuższym niż 36 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, którego to obowiązku Spółka nie dopełniła.

Skargę kasacyjną złożyła [...] Sp. z o.o. Sp. k. w K. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie pomimo tego, że organ administracji zaprzeczając zasadzie praworządności wyrażonej w art. 6 K.p.a. w oderwaniu od jakiejkolwiek normy prawnej i tym samym zupełnie dowolnie uznał, iż w instalacji skarżącej w procesie mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych zmieszanych (kod 20 03 01) nie wydziela się, wbrew stanowisku skarżącej frakcji odpadów oznaczonej kodem 19 12 12, wymagającej zastosowania procesów biologicznego przetwarzania, a z uwagi na wydzielenie z odpadów komunalnych zmieszanych w opisywanym procesie niewielkiej ilości surowców wtórnych, odpady komunalne zmieszane (kod 20 03 01) pozostają odpadami komunalnymi zmieszanymi, nie zauważając tymczasem, iż § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno - biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1052) (dalej: rozporządzenie MBP) wskazuje wprost, iż w procesie mechanicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych wydziela się frakcję ulegającą biodegradacji oznaczoną kodem 19 12 12, wymagającą zastosowania procesów biologicznego przetwarzania, równocześnie bez wskazywania jakie ilości surowców wtórnych mają zostać wydzielone ze zmieszanych odpadów komunalnych (kod 20 03 01) aby w procesie mechanicznego przetwarzania wydzielić frakcję oznaczoną kodem 19 12 12;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie skarżonego wyroku nieodpowiadające wymaganiom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia normy § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia MBP oraz zarzutu naruszenia normy art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a., a także nieustosunkowania się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów, co spowodowało, iż zawarta w uzasadnieniu Sądu ocena prawna została dokonana mi.in. z pominięciem okoliczności nie zastosowania przez organ administracji przepisów rozporządzenia MBP, co z kolei miało pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy wobec uznania, iż powstające na instalacji skarżącej odpady w wyniku mechanicznego przetworzenia odpadów komunalnych zmieszanych pozostają odpadami zmieszanymi;

3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie pomimo tego, że organ administracji z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego takich jak: zasada prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do obywateli, a także w wyniku nierzetelnie, wybiórczo zgromadzonego jak również dowolnie ocenionego materiału dowodowego błędnie ustalił, iż w wyniku mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych zmieszanych instalacja skarżącej zlokalizowana w Piekarach Śląskich wybiera ze zmieszanych odpadów komunalnych jedynie część odpadów o charakterze surowców wtórnych nie wskazując jednocześnie jaka część odpadów o charakterze surowców wtórnych pozostaje nie wydzielona z masy odpadów komunalnych zmieszanych powodując, że struktura odpadów nie ulega zmianie i poddane mechanicznemu przetworzeniu odpady komunalne zmieszane pozostają nadal odpadami komunalnymi zmieszanymi, a także błędnie ustalił, iż instalacja skarżącej zlokalizowana w K. przy ul. P. 7 nie jest instalacją regionalną, co więcej, iż nie jest ujęta w Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Śląskiego.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Przed zasadniczymi rozważaniami konieczne jest precyzyjne wskazanie granic zarzutów kasacji. Jest oczywiste, że zarzuty te nie mogą wykraczać poza zakres zaskarżonego wyroku. Przepis art. 173 § 1 P.p.s.a. stanowi przecież, że skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku (możliwość złożenia skargi kasacyjnej od określonych postanowień nie ma w niniejszej sprawie znaczenia). W związku z treścią części rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przypomnieć trzeba, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach została złożona od tej części decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. [...] Sp. z o.o. Sp. k. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w punkcie II sentencji decyzji. Oddalając skargę, Wojewódzki Sad Administracyjny w tym zakresie zatem dokonał kontroli zaskarżonej decyzji. Moc wiążąca zaskarżonego wyroku nie dotyczyła zaskarżonej decyzji w punkcie I. Taki zakres skargi został przez Sąd pierwszej instancji wskazany na stronie 16 i 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Rozważania Sądu pierwszej instancji odnoszące się do prawidłowości kasacyjnej części decyzji SKO były więc zbędne. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej. Nie zostało podniesione w zarzutach kasacji i nie wyczerpuje przesłanek nieważności wyroku.

W dalszej kolejności należy stwierdzić, że materialną podstawę odmowy wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów stanowił przepis art. 186 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), zaś materialną podstawę odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów stanowił przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). Organy przyjęły, a Sąd pierwszej instancji to stanowisko zaaprobował, że zachodzi negatywna przesłanka określona w obu przepisach, a więc, że zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z planem gospodarki odpadami.

Z uwagi na podniesienie w skardze kasacyjnej jedynie zarzutów procesowych, niezbędne jest od razu wskazanie, że znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają tylko te okoliczności faktyczne, które są istotne z punktu widzenia materialnych przesłanek wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W niniejszej sprawie dotyczy to okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanki zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z planem gospodarki odpadami.

Jest niewątpliwe, a nie przeczy temu także wnioskująca Spółka, co wynika z jej pisma z dnia 9 marca 2013 r., że zamierzony sposób gospodarowania odpadami przewiduje dalsze biologiczne przetworzenie (kompostowanie) frakcji podsitowej uzyskanej z przesiewu, oznaczonej kodem 19 12 12. Na terenie sortowni odpadów w Piekarach Śląskich, przy ulicy Z., brak jest instalacji (kompostowni) służącej do przetwarzania odpadów o kodzie 19 12 12. W związku z tym, zamierzony sposób gospodarowania przewidywał przekazanie tych odpadów do przetworzenia w instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów w K.

Niewątpliwe jest również, że w Planie gospodarki odpadami dla Województwa Śląskiego 2014, zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach, określono regiony gospodarki odpadami. Według tego Planu, Konopiska są zaliczone do Regionu I gospodarki odpadami, a Piekary Śląskie są zaliczone do Regionu II.

Przekazanie do dalszego, biologicznego przetworzenia odpadów z Regionu II do Regionu I byłoby sprzeczne z przepisem pkt 5.1.2 ppkt 2 zd. 4 Planu gospodarki odpadami. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę na to, że zamierzony przez skarżących sposób gospodarowania odpadami byłby nadto sprzeczny z przepisami art. 20 ust. 7 i 8 ustawy o odpadach.

Powyższe ustalenia są wystarczające dla przyjęcia, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, jest niezgodny z planem gospodarki odpadami.

Nie ma podstaw do przyjęcia, że prawna możliwość wydzielenia w procesie sortowania frakcji 19 12 12 oznacza zwolnienie od, przewidzianego w pkt 5.1.2 ppkt 2 zd. 4 Planu gospodarki odpadami, obowiązku dalszego jej przetworzenia w ramach jednego Regionu.

Poza tym przypomnieć trzeba, że Spółka, mimo wejścia w życie obowiązku dostosowania instalacji do wymogów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1052), nie dostosowała instalacji w Piekarach Śląskich do procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów.

Konsekwencja tej okoliczności ma dwa aspekty.

Po pierwsze, instalacja mechaniczna w Piekarach Śląskich nie umożliwia przeprowadzenia procesów mechanicznego przetwarzania odpadów i biologicznego przetwarzania odpadów połączonych w jeden zintegrowany proces technologiczny przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych w celu ich przygotowania do procesów odzysku, w tym recyklingu, odzysku energii, termicznego przekształcania lub składowania. Przeprowadzenie w tej instalacji jedynie procesu mechanicznego przetwarzania odpadów nie stanowi zatem mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. Powtórzyć zatem należy, czego, jak wskazano, nie kwestionuje skarżąca, że proces biologicznego przetwarzania odpadów miał być, według zamierzonego sposobu przetwarzania odpadów prowadzony w innej instalacji, tj. w K. Okoliczność ta nie tylko więc nie wykluczała ale wręcz wywoływała obowiązek zbadania, czy taki zamierzony sposób przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych jest zgodny z Planem gospodarki odpadami dla Województwa Śląskiego 2014.

Po drugie, jak stanowi § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, mechaniczne przetwarzanie zmieszanych odpadów komunalnych polegające na przetwarzaniu zmieszanych odpadów komunalnych w celu wydzielenia z nich określonych frakcji dających się wykorzystać materiałowo lub energetycznie oraz frakcji wymagającej dalszego biologicznego przetwarzania prowadzi do wytwarzania odpadów, w tym także odpadów stanowiących frakcję 19 12 12. Traktowanie przez organy tych odpadów (frakcji 19 12 12) jako odpadów komunalnych zmieszanych nie narusza przepisów prawa. W ramach oceny materiału dowodowego organy ustaliły, że w wyniku sortowania dochodzić miało do wydzielenia niewielkiej części zmieszanych odpadów komunalnych, tj. surowców wtórnych, a zasadnicza część zmieszanych odpadów została uznana za frakcję 19 12 12, wyczerpującą przesłanki pojęcia zmieszanych odpadów komunalnych (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach).

Ustalenia tego skarżący nie podważył. Nie doszło zatem w tym zakresie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wbrew zarzutowi naruszenia tych norm regulujących postępowanie wyjaśniające, organy ustaliły, na podstawie wniosku oraz pisma wnioskodawcy z dnia 9 marca 2015 r., ilość odpadów podlegających przetworzeniu (68640 Mg) oraz ilość odpadów odzyskanych (6600 Mg). W ramach swobodnej oceny materiału dowodowego organy miało prawo do oceny właściwości pozostałych po sortowaniu odpadów komunalnych. Ocena ta, dokonywana w okolicznościach konkretnej sprawy, nie wymagała wskazania sztywnej granicy, od której można mówić o utracie przez odpady cech zmieszanych odpadów komunalnych.

Nadto, jak wynika z przepisów § 3 ust. 3 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, wytwarzane w procesie mechanicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych odpady stanowiące frakcję 19 12 12, w odróżnieniu od pozostałych, o których mowa w § 3 ust. 3, wymagają zastosowania procesów biologicznego przetwarzania, określonych w przepisach § 4 ust. 1-6 tego rozporządzenia. W tej sytuacji, nie można więc przyjąć, że został zakończony proces przetwarzania odpadów komunalnych. Przetwarzanie to polega przecież, jak wskazuje art. 3 pkt 21 ustawy o odpadach, na procesach odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowania poprzedzającego odzysk lub unieszkodliwianie.

Takiego zakwalifikowania frakcji 19 12 12, powstałej z sortowania zmieszanych odpadów komunalnych, w wyniku którego jedynie niewielka część surowców wtórnych została wydzielona ze zmieszanych odpadów komunalnych, nie wyłączają wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923). Mechaniczna obróbka odpadów komunalnych (odsiew, granulowanie odpadów pozostałych po wyjęciu znikomej części stanowiącej surowce wtórne) nie zmienia pierwotnego pochodzenia tych odpadów i w dalszym mają one właściwości, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. To, że stanowią one odpady zmieszane wynika wprost z ich charakteru, uwzględnionego w opisie katalogowym odnoszącym się do frakcji 19 12 12.

Odpady oznaczone w zamierzonym przez wnioskodawców sposobie przetwarzania odpadów komunalnych symbolem 19 12 12 stanowią więc zmieszane odpady komunalne, którym to określeniem posłużono się w przepisie pkt 5.1.2 ppkt 2 zd. 4 Planu gospodarki opadami dla Województwa Śląskiego 2014. Przetwarzanie tych odpadów w innym Regionie stanowiłoby zaprzeczenie reguły ustanowionej w art. 20 ust. 1 ustawy o odpadach i obejście przepisów art. 20 ust. 7 i 8 tej ustawy.

W świetle art. 20 ust. 2, art. 20 ust. 7 i 8 ustawy o gospodarce odpadami, nie ma przesądzającego znaczenia to, czy instalacja skarżącej zlokalizowana w K. w chwili wydania zaskarżonej decyzji miała status regionalnej. Przepis art. 20 ust. 2 umożliwiający przekazanie odpadów do przetworzenia w innych miejscach, nie wyłącza stosowania zakazów określonych w art. 20 ust. 7 i 8, ograniczających przetwarzanie odpadów komunalnych do obszaru regionu gospodarki odpadami komunalnymi, na którym zostały wytworzone. Takie rozumienie relacji tych przepisów potwierdza norma art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, przy czym podkreślenia wymaga, że z określonego we wniosku zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami, ustaleń postępowania administracyjnego, a także sądowego nie wynika, aby instalacja w K. pełniła rolę instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi Regionu II.

W świetle powyższych uwag, bezpodstawny jest zarzut naruszenia 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6 K.p.a. przejawiającego się, zdaniem wnoszącej kasację, w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie pomimo tego, że organ administracji zaprzeczając zasadzie praworządności wyrażonej w art. 6 K.p.a. w oderwaniu od jakiejkolwiek normy prawnej i tym samym zupełnie dowolnie uznał, iż w instalacji skarżącej w procesie mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych zmieszanych (kod 20 03 01) nie wydziela się, wbrew stanowisku skarżącej frakcji odpadów oznaczonej kodem 19 12 12.

Sąd pierwszej instancji zaakceptował nie tylko wskazaną przez organy podstawę prawną odmowy przyznania uprawnień, ale także zakwalifikowania odpadów powstałych po wydzieleniu odpadów stanowiących surowce wtórne, jako komunalne odpady zmieszane. Ewentualnego błędnego przyjęcia błędnej podstawy prawnej nie można utożsamiać z działaniem organu administracji publicznej bez podstawy prawnej. Nadto, nie odpowiada rzeczywistości zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika obowiązek sprawowania kontroli administracji publicznej i zastosowania przez sąd administracyjny środków określonych w ustawie. Jak stanowi art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę wniesioną przez skarżącą i wydał w tej sprawie wyrok, a więc zastosował środek przewidziany w ustawie.

Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie prowadzi zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., polegającego na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego zarzutów i nieustosunkowania się przez Sąd do podniesionych zarzutów. Odnosząc się do tych kwestii, wskazać trzeba, że w myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Trafny jest pogląd, według którego, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11).

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan sprawy. Nadto, Sąd zajął stanowisko wobec ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego. Podał materialnoprawne i procesowe podstawy rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej zajął jasne stanowisko co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu, organy trafnie uznały, że według zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami, po mechanicznym przetworzeniu, powstałe odpady miały mieć właściwości odpadów komunalnych zmieszanych i miały podlegać dalszemu przetworzeniu (kompostowaniu) w instalacji w K., poza Regionem II. Sąd uznał, że taki zamierzony sposób gospodarowania odpadami stanowi podstawę do odmowy pozwolenia, o którym mowa w art. 186 pkt 1 Prawa ochrony środowiska oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach.

Wyrok Sądu pierwszej instancji poddaje się więc kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r.; sygn. akt II OSK 528/17; wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 7/17; wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II GSK 36/16).

Czym innym jest trafność stanowiska Sądu co do ustaleń faktycznych, przyjętej podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. Zarzut polegający na przedstawieniu przez Sąd pierwszej instancji wadliwej, zdaniem skarżącego, oceny prawnej, dotyczy właśnie trafności zaskarżonego wyroku. Jako taki nie może zaś być podnoszony z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej sąd nie może bowiem badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności wyroku (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07).

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Nie został poprzednio wydany wyrok, którego ocena prawna byłaby wiążąca w niniejszej sprawie. Merytorycznej trafności stanowiska zajętego w wyroku nie można podważać z powołaniem się na art. 153 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.