Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 129/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 4 ust. 1 pkt 2a, par. 10
journal: Dz.U. 2009 nr 48 poz 390
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju  Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów  Wiejskich na lata 2007-2013

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 21 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie pomocy na zalesianie i odmowy przyznania pomocy na zalesianie 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Oleśnie, z dnia 31 października 2012 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu na rzecz J. L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, Opolski Oddział Regionalny z dnia 21 stycznia 2013 r., Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm. - zwanej dalej K.p.a.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427 ze zm. – zwanej dalej ustawą o wspieraniu rozwoju), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie z dnia 31 października 2012 r., Nr [...], na mocy której w postępowaniu wznowieniowym organ uchylił decyzję własną z dnia 26 maja 2010 r., Nr [...], oraz odmówił J. L. przyznania pomocy na zalesienie.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

I. Wnioskiem z dnia 7 maja 2008 r. J. L. zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2008. Strona zadeklarowała pięć działek ewidencyjnych. W sekcji VII wniosku w oświadczeniu o sposobie wykorzystywania działek rolnych zadeklarowała do jednolitej płatności obszarowej (JPO) 4 działki rolne o łącznej powierzchni 12,17 ha. W dniu 8 sierpnia 2008 r. gospodarstwo rolne J. L. zostało wytypowane do przeprowadzenia kontroli na miejscu, która została przeprowadzona w dniu 27 sierpnia 2008 r. metodą inspekcji terenowej. W trakcie czynności sprawdzających stwierdzono m.in., że na działkach rolnych A, C i D nie są przestrzegane normy DKR, ponieważ na gruntach ugorowanych nie przeprowadzono koszenia lub zabiegów uprawowych zapobiegających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów, co najmniej raz w roku w terminie do 31 lipca. Wezwaniem z dnia 8 września 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie powiadomił stronę o wykrytych w sprawie nieścisłościach dotyczących działek ewidencyjnych o identyfikatorach nr [...], [...].B., [...] X., [...] .Z. oraz działek rolnych z oznaczeniem A, B, C i D. J. L. w dniu 10 listopada 2008 r. złożyła korektę wniosku, w której zmniejszyła powierzchnię działek rolnych B, C i D. Wobec tego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie wydał decyzję w dniu 20 lutego 2009 r., nr [...], na mocy której przyznał J. L. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2008 z tytułu jednolitej płatności obszarowej (JPO) w łącznej wysokości 3274,34 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 570,04 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Przedmiotową decyzją organ nakazał producentce podjęcie działań naprawczych polegających na usunięciu nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli do dnia 31 lipca 2009 r. Organ wyliczył kwotę pomniejszenia płatności JPO z tytułu nieprzestrzegania norm DKR (sankcje) w wysokości 98,23 zł, jednakże odstąpił od jej nałożenia.

W dniu 12 maja 2009 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie wpłynął wniosek J. L. o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2009.

Decyzją z dnia 11 lutego 2010 r., Nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej działki rolnej AA, powierzchnia działki 1,30 ha, działki rolnej A, powierzchnia działki 1,34 ha, oraz przyznał J. L. płatności na rok 2009 w wysokości 4405,66 zł, jak też nakazał producentce realizację działań mających na celu usunięcie niezgodności stwierdzonych w wyniku kontroli administracyjnej w zakresie spełniania norm oraz wymogów w terminie do dnia 15 maja 2010 r., przeprowadzając zabiegi agrotechniczne zapobiegające występowaniu i rozprzestrzenianiu chwastów. Organ wskazał, że w dniu 27 sierpnia 2008 r. w gospodarstwie producentki przeprowadzona została kontrola na miejscu, w trakcie której zostało stwierdzone ponownie nieprzestrzeganie norm i wymogów w zakresie Dobrej Kultury Rolnej (DKR) na działce rolnej A, C i D, dlatego naliczono sankcje za powtarzające się niezgodności w wysokości 9%.

Mając na uwadze dyspozycję dotyczącą działań naprawczych określonych w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie z 20 lutego 2009 r. Biuro Kontroli na Miejscu w Opolu przeprowadziło 24 sierpnia 2009 r. kontrolę gospodarstwa J. L., tj. działek rolnych A, C i D, z której wynikało, że działania naprawcze polegające na doprowadzeniu tych działek rolnych do stanu odpowiadającego minimalnym normom nie zostały zrealizowane. Stwierdzono, iż na działkach rolnych A, C i D, na powierzchniach odpowiednio 3,98 ha, 0,51 ha oraz 0,86 ha, normy DKR nie są przestrzegane (grunt ugorowany należy obsiać lub wykonać zabiegi agrotechniczne zapobiegające występowaniu i rozpowszechnianiu się chwastów w terminie do dnia 31 lipca). Kopię raportu przekazano J. L. przesyłką poleconą w dniu 9 września 2009 r. Wobec tego, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu, działając z upoważnienia Prezesa ARiMR, wszczął w dniu 11 maja 2010 r. z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych J. L. na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie z dnia 20 lutego 2009 r., Nr [...]. Decyzją z dnia 1 czerwca 2010 r., Nr [...]. Organ ustalił J. L. kwotę nienależnie pobranych płatności w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008, w wysokości 98,23 zł. Decyzję tę doręczono, m.in. Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie.

W dniu 1 czerwca 2010 r. dokonano w gospodarstwie J. L. ponownej kontroli na miejscu, w zakresie weryfikacji realizowania działań naprawczych przez rolników, u których stwierdzono nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności i odstąpiono od nałożenia sankcji. W wyniku czynności kontrolnych jednoznacznie stwierdzono, że na działce rolnej A (znajdującej się na działce ewidencyjnej nr B.) nie zostały dokonane działania naprawcze polegające na doprowadzeniu ww. działki do stanu odpowiadającego minimalnym normom. Raport z czynności kontrolnych wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie 23 lipca 2010 r.

II. W dniu 10 czerwca 2009 r. J. L. złożyła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2009. Wnioskiem objęte zostało gospodarstwo rolne o powierzchni całkowitej 12 ha. W sekcji XI wniosku wpisano 5 działek rolnych przeznaczonych do zalesienia: A - pow. 0,63 ha, znajdująca się na działce ewidencyjnej nr Y., B - pow. 1,40 ha, na działce ewidencyjnej nr X., C - pow. 3,33 ha, na działce ewidencyjnej nr CX, D - pow. 5,14 ha, na działce ewidencyjnej nr B., E - pow. 1 ,50 ha, na działce ewidencyjnej nr Z.. Do wniosku załączyła wszystkie wymagane dokumenty. Wykonując wezwanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie z dnia 10 września 2009 r., J. L. pismem z dnia 17 września 2009 r. poinformowała organ, iż zgadza się z ustaleniami organu co do powierzchni ustalonej dla poszczególnych działek ewidencyjnych, wykazując je w zestawieniu tabelarycznym. Jednakże w dniu 15 października 2009 r. złożyła korektę wniosku, podając że zalesieniem objęte zostało gospodarstwo rolne o powierzchni 11,86 ha. W sekcji XI wniosku wpisała 5 działek rolnych przeznaczonych do zalesienia, tj.:

A- pow. 0,63 ha, znajdującą się na działce ewidencyjnej nr Y.,

B - pow. 1 ,40 ha, znajdującą się na działce ewidencyjnej nr X.,

C - pow. 3,20 ha, znajdującą się na działce ewidencyjnej nr CX,

D - pow. 5,14 ha, znajdującąa się na działce ewidencyjnej nr B.,

E - pow. 1,49 ha, znajdującą się na działce ewidencyjnej nr Z..

Do korekty wniosku dołączyła kopię planu zalesienia z dnia 12 października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie wydał w dniu 10 listopada 2009 r., postanowienie nr [...], o spełnieniu niezbędnych warunków wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie wraz z pouczeniem o wykonaniu zalesienia.

W dniu 20 maja 2010 r. J. L. złożyła organowi oświadczenie o wykonaniu w dniu 15 maja 2010 r., zalesienia zgodnie z planem zalesienia oraz zaświadczenie wydane przez Nadleśnictwo w Oleśnie z dnia 20 maja 2010 r., potwierdzające wykonanie zalesienia na działkach Y., X., CX, B., Z. na powierzchni 11,86 ha, zgodnie z planem zalesienia nr [...] z dnia 12 października 2009 r. W tym stanie rzeczy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie decyzją z dnia 26 maja 2010 r., Nr [...], w sprawie przyznania pomocy na zalesienie przyznał J. L. płatności z tytułu: wsparcia na zalesianie w wysokości 92777,00 zł, płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; premii pielęgnacyjnej w wysokości 11504,20 zł, płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; premii zalesieniowej w wysokości 18738,80 zł, płatne corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia.

Następnie, w dniu 22 lutego 2011 r. A. L. złożyła wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie wraz z załącznikami, w tym akt notarialny Rp A nr [...] z dnia 24 stycznia 2011 r., dotyczący umowy odpłatnego zniesienia współwłasności wraz z oświadczeniem przejmującego własność/współwłasność wszystkich zalesionych gruntów lub ich części w ramach PROW 2007-2013, z którego wynika, iż w dniu 24 stycznia 2011 r. przejęła własność/współwłasność gruntów lub ich części objętych zobowiązaniem zalesieniowym poprzedniego właściciela. A. L. złożyła również wniosek o wypłatę pomocy na zalesienie (PROW 2007-2013) na rok 2011.

W gospodarstwie A. L. w dniu 14 marca 2011 r. została przeprowadzona kontrola uprawy leśnej, z której wynikało, iż całkowita powierzchnia zalesienia wynosi 9,19 ha, a powierzchnia całkowita grodzenia wynosi 10,82 ha. A. L. odmówiła podpisania raportu z kontroli z powodu wyników kontroli. Przedmiotowy raport został jej przekazany przesyłką poleconą w dniu 23 marca 2011 r. Nie zgadzając się z ustaleniami raportu z kontroli pismem z dnia 30 marca 2011 r. skarżąca wniosła do niego zastrzeżenia, których organ nie uwzględnił.

III. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie, mając na uwadze powyższe okoliczności powziął wątpliwości, czy w 2010 r. J. L. była uprawniona do otrzymania całości płatności na zalesienie, stąd postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r., nr [...], na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 5, 147, 150 oraz 75 § 1 K.p.a. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania J. L. pomocy na zalesianie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia 26 maja 2010 r., Nr [...]. Jako nowy materiał dowodowy w postępowaniu wznowieniowym organ uznał Protokół z kontroli na miejscu z dnia 1 czerwca 2010 r. w zakresie weryfikacji realizowania działań naprawczych przez rolników, u których stwierdzono nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności i odstąpiono od nałożenia sankcji oraz Protokół z kontroli z 14 marca 2011 r. w zakresie działania "Zalesianie gruntów rolnych i innych niż rolne" przeprowadzonej u A. L.. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg postępowania i stwierdził, że zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesiona oraz grodzenia lub obwód siatki są większe niż powierzchnie całkowite stwierdzone. Postanowienie zostało doręczone J. L. w dniu 20 lutego 2012 r.

Następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie wydał decyzję z dnia 5 kwietnia 2012 r., Nr [...], którą uchylił dotychczasową decyzję z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesienie oraz odmówił przyznania pomocy na zalesianie. W uzasadnieniu decyzji organ opisał stan faktyczny sprawy, w tym nieprawidłowości wykryte podczas przeprowadzonych kontroli na miejscu oraz wskazał podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia. Odmówił przyznania płatności zalesieniowej z dwóch przyczyn, tj.

1) ze względu na zadeklarowanie powierzchni powyżej 20%, a nie więcej niż 50 %, bowiem została zadeklarowana powierzchnia do zalesienia 11,86 ha, zaś powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu ujawniła 9,19 ha,

2) ze względu na niespełnienie niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie, ponieważ działki podane we wniosku J. L. nie były użytkowane jako grunty orne lub sady.

Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu 6 kwietnia 2012 r.

W wyniku odwołania J. L. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu decyzją z dnia 4 lipca 2012 r., Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając w uzasadnieniu naruszenie przepisów procedury administracyjnej.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie decyzją z dnia 31 października 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kp.a. oraz art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, § 10 ust. 3 pkt 1, § 4 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. nr 48, poz. 390, zwane dalej rozporządzeniem), uchylił dotychczasową decyzję z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesienie oraz odmówił przyznania pomocy na zalesianie J. L.. W uzasadnieniu organ opisał szczegółowo stan faktyczny sprawy, w tym nieprawidłowości wykryte podczas przeprowadzonych kontroli na miejscu, przytaczając podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia. Wskazał, że weryfikacja wniosku J. L. o pomoc na zalesienie przeprowadzona została w oparciu o złożony wniosek, zebrany materiał w sprawie oraz o wyniki z kontroli na miejscu, w tym dokumentację fotograficzną. Organ uznał za wiarygodne wyniki kontroli na miejscu, gdyż potwierdzają one stan faktyczny zastany na działkach podczas wykonywanej kontroli na miejscu. Nie uznał za miarodajne oświadczenia złożonego przez J. L. o wykonaniu zalesienia wraz ze złożonym zaświadczeniem wydanym przez Nadleśnictwo Olesno. Zdaniem organu, z materiału dowodowego wynika, że na działkach przeznaczonych do zalesienia nie były przestrzegane zasady Dobrej Kultury Rolnej, jak również nie była prowadzona przez wnioskodawcę działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit c rozporządzenia 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (§ 4 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia). Organ stwierdził, że skoro raporty z kontroli na miejscu, dotyczące nieprzestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności, nie zostały uwzględnione przed wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie, to decyzja z dnia 26 maja 2010 r. została wydana przedwcześnie. Nie zostały w niej uwzględnione wyniki z kontroli na miejscu, tymczasem te ustalenia mają wpływ na wysokość przyznanej płatności. Zdaniem organu, zebrany materiał z kontroli na miejscu pozwolił uznać, że działki wskazane przez wnioskodawczynię we wniosku, które zostały przeznaczone do zalesienia, są zachwaszczone, zaniedbane, w związku z czym nie spełniają warunków niezbędnych do zalesienia zgodnie z wyżej wskazanym § 4 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia. Na działkach przeznaczonych do zalesienia występuje roślinność zagłuszająca prawidłowy wzrost uprawy leśnej (trawy, trzciny, zachwaszczenia), co potwierdzają materiały fotograficzne zgromadzone w trakcie przeprowadzonej kontroli na miejscu. Podkreślił, że ustawodawca krajowy wyraźnie wskazał, iż pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi (...), jeżeli zobowiązał się do wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wyjaśnił, że fotografia jest środkiem dowodowym, który w sposób czytelny obrazuje przeprowadzenie kontroli na miejscu. Wobec tego przyjął, iż odmowa przyznania płatności zalesieniowej ze względu na niespełnienie niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie jest uprawniona. Zwłaszcza, iż zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia, kierownik biura powiatowego agencji w drodze decyzji odmawia przyznania pomocy na zalesianie, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o pomoc zostanie ustalone m.in., że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia. Nadmienił, że z kontroli wynika, że warunki do przyznania pomocy ustanowione omówionym przepisie rozporządzenia nie zostały spełnione przed wydaniem postanowienia, jak również na etapie późniejszej decyzji przyznającej pomoc zalesieniową. Reasumując organ podał, że przeprowadzone postępowanie co do przyczyn wznowienia wykazało, iż ustalenia kontroli na miejscu mają wpływ na wysokość przyznanej płatności, dlatego jest to nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, a nieznana Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie w trakcie wydawania decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych. Decyzja ta została doręczona J. L.w dniu 5 listopada 2012 r.

Od tej decyzji odwołała się J. L. oraz A. L., nie zgadzając się z argumentacją decyzji. Odwołujące podały, że wszelkie argumenty odnoszące się do wyników kontroli na miejscu, z którymi nie zostały do dnia odwołania zapoznane, są niespójne merytorycznie i dalece odbiegają od stanu faktycznego, który mają udokumentowany zdjęciami terenu. Zaakcentowały, że wszelkie informacje, które są obecnie w posiadaniu Agencji, znane były jej przed wydaniem decyzji z dnia 26 maja 2010 r., co Agencja sama przyznaje. Nadmieniły, że opisywana w decyzji korekta wniosku zalesieniowego z dnia 15 października 2009 r. wynikała z niespójnych pomiarów z dwóch kontroli, wskutek czego poprosiły geodetę o wyznaczenie zewnętrznych granic terenu do zalesienia w trosce o to, aby dane zalesieniowe były prawidłowe. Zdaniem odwołujących, organ akceptował istniejący stan rzeczy, co potwierdza decyzja z dnia 11 lutego 2010 r. przyznająca jednolitą płatność obszarową. Poza tym, postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych, wydane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie, jako przedwczesne, świadczy o błędzie organu, a nie ich. Odnotowały, że w dniu 14 marca 2011 r. podczas kontroli na miejscu stwierdzono powierzchnie inne niż deklarowane, tj. 9,19 ha, dokonując pomiaru działek w sześciu częściach, mimo że działek jest 5, natomiast powierzchnia ogrodzonego terenu wynosiła 10,82 ha. Wszystkie powyższe argumenty świadczą, według J. i A. L., że nie było żadnych wątpliwości przed wydaniem decyzji w sprawie pomocy na zalesienie, a fakty były znane organowi przed wydaniem tej decyzji i nie są niczym nowym ani istotnym. Stąd organ, wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 107 § 3 K.p.a., przedstawiając fakty sprzeczne i niespójne logicznie. Do odwołania strony dołączyły zdjęcie uprawy rolnej.

Omówioną na wstępie decyzją z dnia 21 stycznia 2013 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Opolski Oddział Regionalny, po rozpatrzeniu odwołania J. L., od decyzji organu I instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania oraz przytoczeniu treści zastosowanych w sprawie przepisów: § 4 ust. 1, § 10 ust. 1, 11, 13 ust. 4 rozporządzenia, art. 30, art. 31a ustawy o wspieraniu rozwoju oraz art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. Na wstępie przypomniał, iż zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., a podstawą jej wydania były nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi i uzyskane na skutek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a). Organ odwoławczy przyznał, iż na etapie postępowania wznowieniowego organ analizował nieznany wcześniej materiał dowodowy w postaci raportu z czynności kontrolnych w zakresie weryfikacji zrealizowania działań naprawczych przez rolników, u których stwierdzono nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności i odstąpiono od nałożenia sankcji, przeprowadzonych w dniu 1 czerwca 2010 r. Z raportu wynika, że działania naprawcze polegające na doprowadzeniu działek rolnych do stanu odpowiadającego minimalnym normom nie zostały zrealizowane na działce rolnej A (działki ew. B. i CX). Podkreślił, że powyższa kontrola została przeprowadzona w gospodarstwie strony w dniu 1 czerwca 2010 r., a więc po wydaniu decyzji z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesienie, stąd nie ma wątpliwości, że ustalenia zawarte w powyższym raporcie nie były znane organowi w dniu wydania przedmiotowej decyzji, co niewątpliwie jest nowym dowodem w sprawie. Dlatego nie zgodził się z podniesionym zarzutami odwołania w tym zakresie. Odnosząc się dalej do argumentacji odwołania zaznaczył, iż J. L. korzystała z pomocy finansowej udzielanej za pośrednictwem ARiMR poprzez różne programy pomocowe, w tym płatności przyznawane w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednakże już w decyzji z 11 lutego 2010 r., wydanej dla kampanii 2009 (także dla kampanii 2008), organ wskazał na konieczność przeprowadzenia działań naprawczych dla określonych gruntów rolnych do dnia 15 maja 2010 r. Podkreślił, iż w zakresie działek rolnych A i AA, które znajdowały się kolejno na działkach ewidencyjnych nr B. i CX, postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 zostało umorzone, gdyż strona wycofała je z płatności, a obowiązek wykonania działań naprawczych został nałożony zgodnie z omawianą decyzją na wszystkie grunty, na których wykazano niedochowanie norm, w tym dla działek rolnych A i AA. Nadto, do strony zostało wystosowane pismo z dnia 11 lutego 2010 r. o nadaniu w kolejnym roku kwalifikacji "celowa niezgodność" w przypadku ponownego stwierdzenia niezgodności w zakresie przestrzegania norm i wymogów, które informowało o skutkach dalszego niedochowania norm i wymogów w tym możliwości odmowy przyznania płatności. Zdaniem organu odwoławczego, takie ustalenia świadczą, że nie zaakceptowano istniejącego stanu rzeczy, gdyż decyzją z dnia 11 lutego 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie nie przyznał płatności do działek rolnych A i AA (postępowanie umorzono i nakazano wykonanie działań naprawczych - co znajduje wyraz w rozstrzygnięciu decyzji ), a ponadto w treści uzasadnienia wskazano na nieprzestrzeganie norm oraz wymogów na działkach rolnych A, C i D, na których stwierdzono nieprzestrzeganie norm oraz wymogów w zakresie Dobrej Kultury Rolnej. Wskazał, że prowadząc postępowanie o przyznanie pomocy na zalesianie organ zobowiązany jest do rzetelnej weryfikacji całego materiału dowodowego mogącego mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Dlatego też ustalenia z kontroli przeprowadzonej w dniu 1 czerwca 2010 r., pomimo iż dotyczyły realizowania działań naprawczych przez rolników, u których stwierdzono nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności i odstąpiono o nałożenia sankcji w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, mają istotne znaczenie dla prowadzonej sprawy zalesieniowej, gdyż właśnie te kontrolowane grunty były zgłoszone przez producenta rolnego do płatności zalesieniowej. Odnotował, że z dokumentacji fotograficznej wynika, że na działce A, C i D nie jest widoczna uprawa leśna ze względu na intensywne zachwaszczenie, co znalazło odzwierciedlenie w omawianym raporcie z kontroli przeprowadzonej w dniu 1 czerwca 2010 r. Zaakcentował, że powyższy raport został wysłany stronie przesyłką pocztową w dniu 22 lipca 2010 r., poza dokumentacją fotograficzną, do której wysyłki organy ARiMR nie są zobowiązane. Wznawiając postępowanie poinformował J. L. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Strona jedynie w dniu 17 stycznia 2013 r. złożyła pismo, załączając trzy zdjęcia, dlatego nie uwzględnił podniesionych w odwołaniu zarzutów strony o nieznajomości akty sprawy, w tym z wyników z kontroli. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na ustalenia z kontroli z dnia 1 czerwca 2010 r., bowiem gdyby strona wykonała działania naprawcze, do których była zobowiązana na podstawie decyzji 11 lutego 2010 r. wydanej na kampanię 2009, do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2009, czyli do dnia 10 czerwca 2009 r., to przedmiotowe grunty mogłyby być przedmiotem płatności zalesieniowych. Organ odwoławczy podał, że wprawdzie działania naprawcze, zgodnie z nakazem decyzji strona mogła wykonać do dnia 15 maja 2010 r., ale – uwzględniając jej wolę o przeznaczeniu gruntów pod zalesienie –czynności te powinna była wykonać do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie, tj. 10 czerwca 2009 r. Podkreślił, że o niepodjęciu działań, do których zobowiązana była J. L., organ I instancji dowiedział się dopiero na skutek czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 1 czerwca 2010 r., czyli po wydaniu decyzji o przyznaniu pomocy na zalesienie, 26 maja 2010 r.

Poza tym, organ II instancji odnotował, że normami, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia są przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. nr 39, poz. 211 ze zm.). Natomiast działki rolne A, C i D w kampanii 2009 stanowiły ugory, podczas gdy§ 2 tegoż rozporządzenia uznaje się, że grunt orny był ugorowany, jeżeli grunt ten podlegał co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Fakt, że strona nie doprowadziła gruntów, na których zadeklarowała zalesienie, do stanu zgodnego z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie tylko do dnia złożenia wniosku, ale i do dnia wykonania zalesienia, stanowiło podstawę do odmowy przyznania pomocy na zalesianie.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Opolski Oddział Regionalny nie podzielił natomiast wnioskowania organu I instancji, że strona nie dokonała w ogóle zalesienia przedmiotowych działek. W jego ocenie, istotną okolicznością w sprawie było widoczne na zdjęciach intensywne zachwaszczenie, na podstawie którego nie można stwierdzić, czy na danych gruntach prowadzona jest uprawa leśna. Zdaniem organu, zalesienia dokonano w dniu 15 maja 2010 r., a mając na uwadze wykonaną dokumentację fotograficzną z dnia 1 czerwca 2010 r. (różnica 15 dni), można przyjąć, iż doszło do zalesienia gruntów (mając na uwadze fakturę zakupu sadzonek z dnia 9 kwietnia 2010 r.), jednakże dokonano go na gruntach nadal niespełniających norm (zachwaszczenie), co naruszało przepis § 4 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia oraz wytyczne określone w planie zalesienia (strona 11), co także jest niezgodne z § 4 ust. 1 pkt 2b rozporządzenia. Organ odwoławczy podał, że znaczny upływ czasu spowodował, iż jednoznacznych ustaleń co do obecności sadzonek w dniu 1 czerwca 2010 r. przeprowadzić nie można, lecz uznał, iż przedstawione powyżej wnioskowanie jest uprawnione. Odnosząc się do przedłożonych przez stronę fotokopii wskazał, że nie mogą być one dowodem, bo nie można na ich podstawie ustalić jakie grunty przedstawiają, co się na nich znajduje oraz w jakim okresie je wykonano. Ponadto strona na żadnym etapie postępowania nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów mogących potwierdzić jej twierdzenia, pomimo, iż podnosi ten fakt w piśmie odwoławczym.

W złożonej skardze J. L. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9 , art. 10 ust. 1, art. 11, art. 75 ust. 1, art. 76 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 4, art. 79 ust. 1, art. 80, art. 84 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 107 ust. 3 art. I art. 145 ust. 5 K.p.a., przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co miało wpływ na treść wydanej decyzji. Zarzuciła tej decyzji także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 4 ust. 1 pkt 2a i 2b rozporządzenia, art. 2 pkt a, b, c, h i art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia WE nr 247/2006,378/2007 oraz uchylające rozporządzenie WE 1782/2003, zwane dalej unijnymi zasadami wsparcia; § 2 rozporządzenia z dnia 12 marca 2007 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych norm (Dz. U. nr 35, poz 217), poprzez ich niewłaściwą wykładnię i stosowanie oraz § 2 rozporządzenia z dnia 11 marca 2010 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych norm (Dz. U. nr 39, poz 211 ze zm.) poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego roku 2009, mimo że weszło w życie od 15 marca 2010 r. Wniosła o uchylenie decyzji w całości i obciążenie organu kosztami postępowania. W uzasadnieniu opisała przebieg postępowania, wskazując, że w dniu 10 sierpnia 2007 r. wraz z innymi osobami nabyła własność gruntów rolnych działek o numerach N., O., Y., M., P., R., X., S., B., Z. od "agencji Nieruchomości Rolnych Administracja Mienia Niegospodarowanego w Opolu". Stwierdziła, że w 2008 r. wykonała na gruncie wszystkie czynności przygotowawcze zmierzające do ich zalesienia, m.in. wycinkę zakrzewienia, koszenie, odławianie chrząszcza szeliniaka; wykopała wały i rowy, dokonała oprysku, a czynności te były przedmiotem kontroli Nadleśnictwa Olesno. Wielkość gruntów ustalono zaś dla potrzeb aktu notarialnego, na podstawie danych ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w Oleśnie. Podała, że w przedmiotowej sprawie wywody prawne uzasadnienia decyzji opierają się głównie na nieprawidłowo dokonanej wykładni § 4 ust 2 pkt a i b rozporządzenia o finansowaniu zalesiania. Wskazała, że zgodnie z tą definicją działalnością rolniczą jest m.in. utrzymanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, po myśli art. 6 rozporządzenia 73/2009. Dalej skarżąca wywodziła, że w rozporządzeniu z dnia 12 marca 2007 r., wydanym na mocy delegacji ustawowej z art. 17 ustawy o płatnościach bezpośrednich, Minister Rolnictwa określił minimalne normy - dla gruntów ugorowanych. Jest to obowiązek koszenia co najmniej raz w roku do dnia 31 lipca lub wykonywanie innych zabiegów zapobiegających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Jednak zachodzi wątpliwość co do prawidłowości implementacji tej normy do prawa krajowego. Zatem postępowanie winno ustalić, czy w stanie faktycznym sprawy doszło do wykonania przed zalesieniem zabiegów, o jakich mowa w § 2 rozporządzenia z dnia 12 marca 2007 r., jak również innych zabiegów mieszczących się w pojęciu "utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej". Następnie skarżąca stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie organ prowadził postępowanie z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. Osoby dokonujące kontroli w 2008 r. - jak to same opisały w protokole z kontroli - nie były w stanie określić prawidłowości wymiaru obszarów i granic działek, a więc i ich położenia, co do których stwierdziły brak Dobrej Kultury Rolnej. Kontrola była przeprowadzona w dniu 20 września 2008 r., zatem z powodu znacznego upływu czasu na obszarze mogło dojść do znacznego wzrostu poziomu zachwaszczenia. Protokół mógł więc przesądzić jedynie o nieskuteczności zabiegów, a nie o ich braku, stąd nie może stanowić wyłącznego dowodu na tę okoliczność. W ocenie skarżącej, organ nie zebrał innych środków dowodowych, jak: przesłuchanie stron, świadków, dowodu z biegłego na okoliczność cech biotopu działek skarżącej. Niewątpliwie protokół był wykorzystywany w postępowaniu dotyczącym płatności bezpośrednich, lecz jedynie w zakresie obmiaru gruntu. O konsekwencjach ustaleń dotyczących ugorowania gruntu organ powinien był poinformować skarżącą, zgodnie z treścią art. art. 7, 9, 11 K.p.a., czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Nadto skarżąca nie została zapoznana z zebranym przez organ materiałem fotograficznym, który w ocenie organu obrazuje zachwaszczenie nasadzeń, jednakże "prawidłowy wniosek w tego faktu winien być następujący - iż skoro nasadzenia pojawiły się wcześniej musiały być wykonane prace związanie z przygotowaniem gruntów pod nasadzenia, a więc działań związanych z zachowaniem ich dobrej kultury rolnej i czy mogły być wykonane w roku 2008 lub 2009." Reasumując, zdaniem skarżącej, ocena dowodów została dokonana z przekroczeniem granic uznania, a wnioski z faktów opisanych w postępowaniu nie są spójne i logiczne, zatem nie upoważniały do reasumpcji stanu faktycznego pod normę prawną zezwalającą na wydanie decyzji o odmowie przyznania pomocy na zalesianie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Wywodziła, że na gruncie miały miejsce inne zabiegi, o których mowa w § 2b rozporządzenia w sprawie zabiegów minimalnych, a nadto kontrole były przeprowadzane przez organ w okresie letnim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie mogą one pozostać w obrocie prawnym.

Na wstępie należy zaznaczyć, że wydane w sprawie decyzje podjęte zostały w nadzwyczajnym trybie, jakim jest tryb wznowienia postępowania, stąd w pierwszej kolejności zbadać należy, czy organy nie naruszyły zasady trwałości decyzji administracyjnych, określonej w art. 16 § 1 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, zmiana lub uchylenie takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Przedmiotem wznowienia postępowania administracyjnego jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Natomiast celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości; ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, bądź stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r. o sygn. akt OPS 11/02, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą przesłanek wymienionych w art. 145 są dwie przyczyny: brak znajomości stanu faktycznego przez organ prowadzący postępowanie lub brak obiektywności tego postępowania. Przyczyny te mogą dotyczyć zarówno okoliczności sprzed wydania decyzji (art. 145 § 1 pkt 1-6), jak i po wydaniu decyzji (art. 145 § 1 pkt 7 i 8). Podstawy wznowienia postępowania wymienione zostały w art.145 § 1 K.p.a. Zaakcentować przy tym trzeba, że przepis ten zawiera enumeratywny katalog przesłanek wznowienia. Jedną z podstaw wznowienia postępowania, wymienioną w § 1 pkt 5 art. 145 K.p.a., jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. O zaistnieniu tej podstawy do wznowienia postępowania można więc mówić, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki:

- wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody i są one istotne dla sprawy (mające wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych),

- nie były znane organowi, który wydał decyzję,

- istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 9/00, LEX nr 51768).

Pierwsza przesłanka wskazuje, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy mają być nowe. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Podstawą wznowienia mogą być zarówno nowe okoliczności faktyczne w sprawie jak i też nowy dowód. Nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody, mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, czyli wpływ na zmianę treści decyzji w zasadniczych kwestiach.

Druga przesłanka stanowi, że nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody, nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję. Fakt ujawnienia nowych okoliczności, dowodów należy odnosić do organu, a nie do strony. Istotne jest, aby organ nimi nie dysponował, albo nie były mu one znane.

Trzecia przesłanka stwierdza, że nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli jednak okoliczności faktyczne, dowody powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania.

Przyjdzie przypomnieć, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu w uzasadnieniu decyzji z dnia 21 stycznia 2013 r. nawiązał do brzmienia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wskazał również na art. 151 § 1 K.p.a. i uznał, analizując treść decyzji i mając na uwadze tryb prowadzonego postępowania przez organ I instancji oraz przytoczone przepisy prawa, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie wydał prawidłowo skażone rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazał, że podstawą wznowienia było ujawnienie się nowej okoliczności, istniejącej w dacie wydawania decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie. Okoliczność ta została ujawniona, zdaniem organu, w związku z analizą nieznanego wcześniej materiału dowodowego w postaci raportu z czynności kontrolnych w zakresie weryfikacji zrealizowania działań naprawczych przez rolników, u których stwierdzono nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności i odstępstwo od nałożenia sankcji, przeprowadzonych w dniu 1 czerwca 2010 r.

Odnosząc zatem powyższe wywody natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy trzeba odnotować, że w świetle tej argumentacji, stanowisko organu należy ocenić jako przedwczesne. Przede wszystkim trzeba uznać, że w kontrolowanej sprawie bezspornie ziściła się trzecia przesłanka do wznowienia postępowania. Niewątpliwie stwierdzona okoliczność w zakresie niespełniania norm oraz wymogów Dobrej Kultury Rolnej, uzasadniająca wznowienie postępowania, istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Pozostałe dwie niezbędne przesłanki do wznowienia postępowania są wątpliwe w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, opisany przebieg postępowania wskazuje, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie od 2008 r. znał okoliczności faktyczne sprawy, a ustalenia raportu z czynności kontrolnych w zakresie weryfikacji zrealizowania działań naprawczych z dnia 1 czerwca 2010 r. jedynie potwierdziły istniejący stan rzeczy. Trzeba przypomnieć, że to właśnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie decyzjami z dnia 20 lutego 2009 r. i z dnia 11 lutego 2010 r. zobowiązywał J. L. w określonym terminie do realizacji działań naprawczych ze względu na składane wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ I instancji wskazywał, iż poszczególne grunty, które potem były zgłoszone przez producenta rolnego do płatności zalesieniowej są przez skarżącą użytkowane w sposób niezgodny z normami DKR, co odzwierciedlają raporty z kontroli przeprowadzonych w dniu 27 sierpnia 2008 r. i w dniu 24 sierpnia 2009 r., ale ze względu na obowiązujące przepisy mogły być zgłaszane do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przy czym odnotować trzeba, że nie ma w sprawie znaczenia, iż decyzje te wydawane były w sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, co zresztą dostrzegł organ odwoławczy. Istotny jest natomiast fakt, że to Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Oleśnie jest organem, który jest właściwy do wydawania decyzji w sprawach płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jak i w sprawach przyznawania pomocy, m.in. na zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne. Tym samym organ, prowadząc postępowanie w sprawach płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uzyskał z urzędu wiedzę o stwierdzonych nieprawidłowościach na gruntach skarżącej i to on omówionymi decyzjami nakazał J. L. podjęcie działań naprawczych polegających na usunięciu nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie przeprowadzonych kontroli. Stąd nie można wywodzić, jak to uczynił organ odwoławczy, że organ I instancji analizował nieznany wcześniej materiał dowodowy.

W świetle powyższego, nie można także twierdzić, że wskazana okoliczność, będąca podstawą odmowy przyznania pomocy na zalesianie, nie była znana organowi. Nie są trafne wywody organu odwoławczego, akcentujące ustalenia z kontroli z dnia 1 czerwca 2010 r. jako podstawę wznowienia postępowania, bowiem - jak wynika z akt administracyjnych - o niepodjęciu działań naprawczych przez skarżącą organ I instancji dowiedział się już 24 sierpnia 2009 r., tymczasem 10 listopada 2009 r. postanowieniem stwierdził spełnienie niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie, w tym, że do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza na przedmiotowych działkach rolnych, w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Również w decyzji wydanej w dniu 26 maja 2010 r. organ, stosownie do § 10 rozporządzenia, weryfikując wniosek J. L. o pomoc w zakresie zalesiania, nie ustalił spełnienia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 2a, tj. czy zalesienie zostało wykonane na gruntach, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z treści przepisu § 10 rozporządzenia bezsprzecznie wynika obowiązek organu ustalenia ww. okoliczności. Poza tym przyjdzie dostrzec, że z raportu kontroli z dnia 1 czerwca 2010 r. wynika, że działania naprawcze, polegające na doprowadzeniu działek rolnych do stanu odpowiadającego minimalnym normom, nie zostały zrealizowane na działce rolnej A (działki ew. B. i CX), podczas gdy we wznowionym postępowaniu organy obu instancji odmówiły przyznania płatności na zalesianie działek A, C i D. Przyczyny odmowy przyznania płatności dla dwóch ostatnio wymienionych działek nie zostały wskazane, czym naruszono art. 107 § 3 i art. 77 § 1 K.p.a. Przyjdzie również zauważyć, że organ odwoławczy w swojej decyzji w ogóle nie odniósł się do zarzutu skarżącej, kwestionującego obmiar spornych działek. W decyzjach obu organów nie wyjaśniono skarżącej, czy w wyniku jej odwołania od decyzji I instancji z dnia 5 kwietnia 2012 r. uwzględniono jej zarzuty w tym zakresie, czy też nie. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż w postanowieniu z dnia 17 lutego 2012 r., jako przyczynę wznowienia postępowania wskazano tylko zadeklarowanie przez skarżącą powierzchni całkowitej zalesienia większej niż całkowita stwierdzona. W zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji pomięto milczeniem tę okoliczność, stąd pozostaje ona poza sferą kontroli Sądu.

Reasumując należy stwierdzić, iż w okolicznościach niniejszej sprawy niezbędnym jest rozważenie, czy były podstawy do wznowienia postępowania w omówionym przedmiocie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Sądu, w realiach sprawy nie sposób bowiem przyjąć, że zaistniały nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istotne dla sprawy zakończonej decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 26 maja 2010 r. w przedmiocie przyznania pomocy na zalesienie J. L.. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że nie można uznać jako podstawy do wznowienia postępowania ujawnienia nowego dowodu w postaci raportu z czynności kontrolnych, skoro wynikający z niego fakt nieprzeprowadzenia działań naprawczych, polegających na doprowadzeniu działek rolnych do stanu odpowiedniego, możliwy był do ustalenia na podstawie opisanego i dostępnego organowi materiału dowodowego.

Na koniec, odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie może stwierdzić, że organy naruszyły art. 10 ust. 1, art. 11, art. 75 ust. 1, art. 76 ust. 1, art. 77 ust. 4, art. 79 ust. 1, art. 80, art. 84 ust. 1, art. 106 ust. 1.K.p.a. W postępowaniu wznowieniowym skarżąca na każdym etapie postępowania miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy przed organami obu instancji. Organ odwoławczy pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, poza tym wezwał ją do przedłożenia wszelkich dowodów będących w jej posiadaniu, a mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie, jak też wyznaczył termin do wypowiedzenia się w sprawie. Nadto skarżąca, jak wynika z lektury akt, nie składała żadnych wniosków dowodowych, nie żądała udzielenia jej jakiejkolwiek informacji, zaś organ Agencji, wbrew sugestiom skargi, nie był zobowiązany do uzyskania stanowiska innego organu (art. 106 ust. 1 K.p.a.).

Konkludując, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 16 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie wyjaśniono należycie wszelkich okoliczności sprawy niezbędnych dla rozstrzygnięcia, co miało przełożenie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który na tym etapie ustaleń stanu faktycznego przed organami administracji został zastosowany przedwcześnie.

W tej sytuacji koniecznym stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, ponieważ wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją nadzwyczajną i nie może służyć ponownemu rozpoznaniu sprawy w sytuacji, gdy w sprawie trzeba ocenić, czy zachodzą wyjątkowe okoliczności określone w art. 145 § 1 K.p.a.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparto o art. 152 P.p.s.a., zaś o kosztach

sądowych orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Z uwagi na uchylenie ww. decyzji sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić treść przedstawionych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

-----------------------

12