Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1320/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Kraków, dnia 28 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2013 r. nr [....] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2013 r. nr [....]. POSTANOWIENIE Kraków, dnia 28 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. J. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2013 r. nr [ ] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 września 2013 r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [....] 2013 r. nr [....] w przedmiocie zatrzymania T. J. prawa jazdy kategorii B, T.

W skardze na powyższą decyzję SKO skarżący T. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849).

Przechodząc do rozstrzygnięcia kwestii wstrzymania wykonania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy zasadnicze znaczenia ma ocena, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem tej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi może dojść do jej ewentualnego wzruszenia.

Na wnioskodawcy spoczywa przy tym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do przywołania treści regulacji ustawowej w tym zakresie. W takiej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1273/12, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 497/12, z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 106/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

UZASADNIENIE

T. J. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2013 r. nr [....], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [....] 2013 r. nr [....] w przedmiocie zatrzymania T. J. prawa jazdy kategorii B, T.

W skardze skarżący zawarł m.in. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2013 r. skarżący wezwany został do wypełnienia przesłanego mu urzędowego formularza PPF – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W dniu 19 listopada 2013 r. wpłynął do Sądu podpisany i częściowo wypełniony przez skarżącego wniosek na urzędowym formularzu PPF.

Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2013 r. wezwano skarżącego o uzupełnienie braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez poczynienie odpowiednich wypełnień albo skreśleń w rubrykach 6, 7.2.2., 8 i 9 złożonego formularza PPF, ewentualnie nadesłanie pisemnych wyjaśnień odnośnie do kwestii tam poruszanych w terminie tygodniowym pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto wezwano skarżącego o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedstawienie wskazywanych dokumentów źródłowych w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu w dniu 7 stycznia 2014 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. wskazał, że w formularzu omyłkowo wpisał dochód 2000 zł, podczas gdy jest to tylko 500 zł oraz, że całość swoich dochodów wydaje na opłaty za kanalizację, śmieci, ogrzewanie, wyżywienie. Nadmienił, że załączonym formularzu poprawia ten zapis.

Zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pozostawił wniosek T. J. o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazano, że wobec nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy mimo skutecznego wezwania, należało orzec tak stosownie do art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Od powyższego zarządzenia T. J. wniósł sprzeciw, podnosząc, że w swoim piśmie oraz uzupełnionym formularzu PPF zawarł wystarczające wyjaśnienia dla pojęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania mu prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W związku z powyższym, na skutek prawidłowo wniesionego przez skarżącego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2014 roku, zarządzenie to utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu przez Sąd.

Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, który określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Powyższy wzór formularza przewiduje m.in., że każdą rubrykę niezacienioną należy wypełnić albo skreślić (pkt 3 pouczeń zawartych na str. 4 formularza).

Ponadto, w myśl art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Stosownie natomiast do art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego w dniu 19 listopada 2013 r., skarżący został wezwany do ich uzupełnienia poprzez poczynienie odpowiednich wypełnień albo skreśleń w rubrykach 6, 7.2.2, 8 i 9 formularza PPF.

Dodatkowo, na zasadzie wskazanego wyżej art. 255 P.p.s.a., skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnień w następującym zakresie:

- jak kształtuje się wysokość miesięcznych obciążeń gospodarstwa domowego skarżącego na opłaty prąd, gaz, dostawę wody, wywóz nieczystości, telefony, RTV, leki, itp.,

- dlaczego przy wykazywanej rencie w wysokości 500 zł miesięcznie i zapewnieniach, że jest to jedyne źródło utrzymania skarżącego, skarżący swój całkowity dochód określił na 2000 zł ?,

- czy skarżący posiada jakiś rachunek bankowy.

Skarżący został przy tym – co istotne – zobowiązany do przedłożenia na powyższe, wymagające wyjaśnienia, okoliczności kopii stosownych rachunków albo pokwitowań z ostatniego miesiąca albo za ostatni okres rozliczeniowy, a także wyciągów obrazujących historię przeprowadzanych operacji na koncie w okresie ostatnich trzech miesięcy, o ile je posiada.

W odpowiedzi Sąd uzyskał od skarżącego informację, że dochód w wysokości 2000 zł został wpisany omyłkowo, jego źródłem jest wyłącznie renta, wynosi on 500 zł i jest w całości wydawany na opłaty za kanalizację, wywóz śmieci, koszty ogrzewania (węgiel) oraz wyżywienie.

Do pisma z dnia 10 stycznia 2014 r., zawierającego powyższą odpowiedź, skarżący nie załączył – wbrew temu, co twierdzi – wypełnionego formularza PPF ani żadnych innych dokumentów, o które był wzywany.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd stwierdza, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych urzędowego formularza PPF. Nie został on więc przez skarżącego wypełniony (dalej pozostają puste rubryki formularza: 6, 7.2.2, 8 i 9), a także nie złożył dodatkowych wyjaśnień popartych dokumentami źródłowymi, o które był wzywany.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.