Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1271/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 124 par. 2 w zw. z  art. 126,  art. 107 par. 3,  art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie opinii o projektowanym podziale nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S. w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia S. w W. na postanowienie Prezydenta W. z [...] lutego 2015 r., nr [...] negatywnie opiniujące możliwość dokonania podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej [...], położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] z obr. [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że nieruchomość, której dotyczy wniosek położona jest na obszarze nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu [...] maja 2008 r. Rada W. podjęła uchwałę Nr [...], zmienioną uchwałą Nr [...] z [...] grudnia 2008 r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu K., tj. terenu na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość. Do dnia dzisiejszego plan nie został uchwalony. Organ wskazał, że dla opiniowanej nieruchomości zostały wydane dwie decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja nr [...] z [...] grudnia 2000 r. i decyzja nr [...] z [...] grudnia 2004 r.). Inwestycje, dla których wydano te decyzje zostały zrealizowane.

Organ I instancji podkreślił, że planowany podział jest niezgodny z ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy powołanych w uzasadnieniu postanowienia. Zdaniem Prezydenta naruszone zostały także przepisy § 12 i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm. - zwane dalej "rozporządzeniem"), gdyż linie projektowanego podziału przebiegają wzdłuż ścian, w których znajdują się otwory. Podział terenu użytkowanego dotychczas na cele parkingowe spowoduje istotne ograniczenie miejsc postojowych, a tym samym uniemożliwi prawidłowe funkcjonowanie obiektu. Organ I instancji podniósł, że w jego opinii przepisy rozporządzenia są przepisami odrębnymi, o których mowa art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518, ze zm.).

Zażalenie na postanowienie organu I instancji wniosła S. w W., zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. S. zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 i 7 kpa, poprzez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszenia prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy;

2) art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;

3) art. 10 kpa, poprzez brak zapewnienia wnioskodawczyni czynnego udziału w każdym stadium postępowania, przede wszystkim powołanie w postanowieniu nowego dowodu - decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - już po wypowiedzeniu się przez stronę co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w piśmie z 7 listopada 2014 r.;

4) art. 77 § 1, art. 78 § 1 w zw. z art. 80 kpa, poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, nieuwzględnienie żądania wnioskodawczyni dotyczącego przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób nieprawidłowy;

5) art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa, poprzez:

- brak szczegółowego wskazania w uzasadnieniu postanowienia faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- lakoniczne wyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia podstawy prawnej jego wydania;

- pominięcie w uzasadnieniu postanowienia tych okoliczności i dowodów, które przemawiały na korzyść wnioskodawczyni;

6) art. 93 ust. 4 ustawy, poprzez bezzasadne negatywne zaopiniowanie proponowanego podziału nieruchomości, pomimo iż wstępny projekt podziału spełnia warunki, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy;

7) art. 94 ust. 1 ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wstępny projekt podziału nieruchomości przygotowany przez wnioskodawczynię nie spełnia wymogów tego przepisu;

8) § 12 i § 18 rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe uznanie, iż są to przepisy odrębne w rozumieniu art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy i mogą być stosowane przy opiniowaniu zgodności proponowanego podziału nieruchomości;

9) art. 2, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu postanowienia prawa własności wnioskodawczyni.

Ponadto skarżąca wniosła, na podstawie art. 136 kpa o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości oraz o uznanie jako części zażalenia argumentów i dowodów powołanych w piśmie pełnomocnika z 7 listopada 2014 r.

W uzasadnieniu zażalenia podkreślono dodatkowo, że projektowany podział nieruchomości jest zgodny z przyszłym planem miejscowym i ułatwia wnioskodawczyni opracowanie koncepcji mającej na względzie zamysł Miasta co do sposobu zagospodarowania przestrzennego. Projektowany plan miejscowy przewiduje powstanie dróg publicznych, co przede wszystkim zostało uwzględnione w projektowanym podziale nieruchomości.

Rozpatrując sprawę Kolegium przytoczyło treść art. 94 ust.1 i ust. 2 ustawy.

Wskazało, że pomimo braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywanie podziału nieruchomości powinno służyć wydzielaniu takich działek, które będą mogły zostać zagospodarowane (zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie z decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). W ocenie organu odwoławczego, ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, a w szczególności - z załączonego do wniosku skarżącej z 16 kwietnia 2014 r. wstępnego projektu podziału nieruchomości wynika, że jest on niezgodny z powołanymi w treści postanowienia Prezydenta W. z [...] lutego 2015 r. zrealizowanymi decyzjami o warunkach zabudowy (decyzja nr [...] z [...] grudnia 2000 r. i decyzja nr [...] z [...] grudnia 2004 r.) oraz z § 12 i § 18 rozporządzenia.

W konsekwencji powyższego Kolegium stwierdziło, że postanowienie organu I instancji wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Kolegium wskazało, że podniesiony przez stronę zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 kpa, poprzez powołanie w skarżonym postanowieniu nowego dowodu - decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest słuszny. W ocenie organu nie można uznać, że strona nie mogła zapoznać się z tym dowodem. Wnioskodawczyni wiedziała o pozostawaniu w obrocie tej decyzji, gdyż została ona wydana na jej rzecz i z jej wniosku. Ponadto strona nie wskazała w treści zażalenia co by uczyniła, gdyby powołana decyzja znajdowała się w aktach sprawy. Zdaniem Kolegium, niewskazanie przez organ I instancji tego orzeczenia nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa, Kolegium podniosło, że wprawdzie uzasadnienie postanowienia jest dosyć lakoniczne, jednakże nie można uznać, że organ I instancji nie wypowiedział się w uzasadnieniu do jakiejś kwestii, co miałoby wpływ na treść jego rozstrzygnięcia. Wskazane naruszenie nie jest, w opinii Kolegium, wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Kolegium nie podzieliło zarzutu naruszenia art. 8 kpa.

Organ odwoławczy wskazał, że słuszne jest twierdzenie organu I instancji, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., jak również projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być podstawą oceny wstępnego projektu podziału nieruchomości zarówno w przedmiocie kształtu, jak i przeznaczenia projektowanych działek. Nie są to bowiem akty prawa miejscowego, nie zawierają przepisów powszechnie obwiązujących i nie mogą być podstawą do wydania postanowienia w niniejszej sprawie

Odnosząc się do kwestii "przepisów odrębnych" Kolegium wskazało na wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 817/07, lex 491980, w którym Sąd stwierdził, że termin "przepisy odrębne" obejmuje akty prawodawcze powszechnie obowiązujące normujące gospodarowanie terenami, czyli w szczególności te określające przeznaczenie terenu oraz sposób korzystania z nieruchomości. Zdaniem tego Sądu wzorzec dla oceny zgodności projektu podziału z przepisami odrębnymi stanowić mogą przepisy prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia Konstytucji Kolegium wskazało, że stosownie do treści art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Organy administracji procedują na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W zakres pojęcia "ustawa", o którym mowa w tym przepisie wchodzą również postanowienia ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium uznało, że nie doszło do naruszenia prawa własności skarżącej.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2015 r. skargę wniósł S. (dawniej: S.).

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 6 i 7 kpa, poprzez uchybienie zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszania prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy;

2) art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;

3) art. 10 § 1kpa, poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim powołanie w postanowieniu Prezydenta z [...] lutego 2015 r. nowego dowodu - decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - już po wypowiedzeniu się przez skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań

4) art. 136, 77 § 1, 78 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa, poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, nieuwzględnienie żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób nieprawidłowy;

5) art. 124 § 2 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa, poprzez:

• brak szczegółowego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

• lakoniczne wyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia podstawy prawnej jego wydania;

• pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia tych okoliczności i dowodów, które przemawiały na korzyść skarżącego;

6) art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta z 3 lutego 2015 r. w sytuacji, gdy zasadnym było jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia

7) art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż organ I instancji słusznie zaopiniował negatywnie proponowany przez skarżącego podział nieruchomości, pomimo iż wstępny projekt podziału nieruchomości spełnia warunki, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy

8) art. 94 ust. 1 ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż wstępny projekt podziału nieruchomości przygotowany przez skarżącego nie spełnia wymogów tego przepisu;

9) § 12 i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieprawidłowe uznanie, iż są to przepisy odrębne w rozumieniu art. 94 ust. 1 pkt 1) ustawy i mogą być stosowane przy opiniowaniu zgodności proponowanego podziału nieruchomości;

10) art. 140 kc oraz art. 2, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji, poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu skarżonego postanowienia prawa własności skarżącego.

Skarżący podniósł, że sformułowane zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący U. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Prezydenta W. z [...] lutego 2015r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie stanowi przeszkody dla pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości fakt pozostawienia w obrocie wcześniejszych decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę.

Skarżący wskazał na oświadczenie załączone do pisma z 7 listopada 2014 r., z którego wynika, że warunki zabudowy zostały całkowicie skonsumowane, a inwestycja zakończona. W ocenie skarżącego nie sposób uznać, iż projektowany podział nieruchomości służący jej dalszemu zagospodarowaniu powinien być determinowany skonsumowanymi warunkami zabudowy. Organ II Instancji dopuścił się więc naruszenia art. 93 ust. 4 oraz art. 94 ust. 1 ustawy.

Skarżący wskazał, że orzecznictwo nie jest jednolite w kwestii uznania rozporządzenia z 12 kwietnia 2012 r. za przepisy odrębne, w rozumieniu art. 94 ust.1 pkt 1 ustawy. Natomiast organ II instancji nie dokonał jakiejkolwiek analizy w powyższym zakresie, a na poparcie swojego stanowiska powołał jedynie wyrok WSA w Poznaniu z 13 marca 2008 r., sygn. akt. SA/Po 817/07. Organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób do powołanych przez skarżącego w zażaleniu orzeczeń oraz komentarzy do art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na upoważnienie ustawowe stanowiące podstawę wydania rozporządzenia oraz zakres jego regulacji. Podstawą wydania rozporządzenia jest art. 7 ust. 2 pkt 1) ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2013, poz. 1409 j.t. wraz z późn. zm). Zgodnie z tym przepisem, minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa dla budynków oraz związanych z nimi urządzeniami określi warunki, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1) prawa budowlanego Stosownie do § 2 rozporządzenia przepisy tego rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 rozporządzenia. Podział nieruchomości nie mieści się zatem w zakresie rozporządzenia, gdyż nie stanowi projektowania, budowy i przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także związanych z nimi urządzeń budowlanych. Tym samym przepisy rozporządzenia nie mogą stanowić przeszkody do pozytywnego zaopiniowania wstępnego podziału nieruchomości. Na powyższe skarżący powołał komentarz do art. 94 ustawy - z opracowania "Ustawa o gospodarce nieruchomościami Komentarz", dr Jacek Jaworski, Arkadiusz Prusaczyk, Adam Tułodziecki, Marian Wolanin, Wydawnictwo C.H. Beck, 2013 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: w Krakowie: z 24 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/KR 1802/09 Legalis, z 23 lipca 2010 r. , sygn. akt II SA/Kr 630/10, z 24 lutego 2010 r. , sygn. akt II SA/Kr 1802/09, WSA we Wrocławiu z 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 111/08 (Lex Omega 518822) oraz w wyrok NSA z 14 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK1333/05 (ONSAiWSA z 2007 Nr 4, poz. 99).

Ponadto skarżący zarzucił, że organ II instancji powtórzył jedynie pewne tezy zawarte w postanowieniu Prezydenta, nie wskazując dlaczego wstępny projekt podziału nieruchomości miałby naruszać § 12 rozporządzenia.

Skarżący podniósł, że projektowany podział nieruchomości jest zgodny z przyszłym planem miejscowym i ułatwia skarżącemu opracowanie koncepcji mającej na względzie zamysł Miasta co do sposobu zagospodarowania przestrzennego.

Pomimo, że przepisy prawa nie nakładają na właściciela nieruchomości obowiązku podziału zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżący mając na względzie także interes Miasta przedstawił podział zgodny z przebiegiem obszarów o odpowiednich parametrach urbanistycznych. Projektowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu K. przewiduje powstanie dróg publicznych, co przede wszystkim zostało uwzględnione w projektowanym podziale nieruchomości. Pozytywne zaopiniowanie tego projektu ułatwi Miastu w przyszłości urządzenie dróg bez potrzeby rozpoczynania procesu wywłaszczeniowego od procedur podziału nieruchomości.

Skarżący podkreślił, że proponowany podział przebiega wzdłuż budynku z otworami w tych miejscach, gdzie według planu miejscowego mają być usytuowane drogi. Powyższe oznacza, że potencjalne budynki, które miałyby być usytuowane, jak stwierdzono w postanowieniu Prezydenta, vis a vis ścian z otworami, będą zlokalizowane po drugiej stronie ulicy. Tym samym niezasadne są "obawy" o zachowanie odpowiednich odległości pomiędzy budynkami.

Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się również do zarzutu dotyczącego braku sprecyzowania przez organ I instancji, jaką dokładnie normę ma naruszać podział nieruchomości planowany przez skarżącego.

Przy rozstrzyganiu sprawy pominięto również fakt, iż planowany podział terenu, aktualnie wykorzystywanego przez skarżącego jako parking, wynika z projektu planu miejscowego rejonu K. Urządzenie na tym terenie nowych dróg spowoduje fizyczne wyodrębnienie dotychczasowego parkingu, a właściwie przestrzeni używanej jako parking.

Skarżący powołał się na wyrok WSA w Poznaniu z 24 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 494/12, z którego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy winna uwzględniać kwestie, w których do jej treści odsyłają przepisy techniczno-budowlane.

Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać minimalną liczbę miejsc parkingowych. Określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego. Sam fakt dokonania podziału nie oznacza automatycznie niemożliwości zapewnienia właściwej ilości miejsc parkingowych dla U. Powszechnie stosowaną praktyką jest zlokalizowanie miejsc parkingowych dla zabudowanej nieruchomości na sąsiednich działkach geodezyjnych. Przepisy rozporządzenia nie zabraniają usytuowania parkingu na innej działce geodezyjnej i to nawet należącej do innego właściciela.

W ocenie skarżącego organ II instancji niesłusznie nie uwzględnił również zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 kpa, poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim powołanie w postanowieniu Prezydenta nowego dowodu - decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - już po wypowiedzeniu się przez skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w piśmie z 7 listopada 2014 r. (w aktach sprawy). Strona nie ma obowiązku "domyślać się", jakie dowody zostaną wykorzystane przy rozstrzygnięciu sprawy, nawet jeżeli są to decyzje administracyjne wydane z jej wniosku i na jej rzecz.

Skarżący podniósł, że organ I instancji aż do momentu wydania postanowienia Prezydenta utrzymywał, iż dla nieruchomości zostały wydane jedyne dwie decyzje o warunkach zabudowy: nr [...] z [...] sierpnia 2004 r. i nr [...] z [...] grudnia 2004 r. oraz pozwolenie na budowę nr [...] z [...] grudnia 2000 r.

(vide: pisma Urzędu Miasta W. Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] do Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatury w Dzielnicy [...]z 8 lipca 2013 r. i 6 października 2014 r. - w aktach sprawy).

Decyzja nr [...]z [...] grudnia 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została również powołana w zaskarżonym postanowieniu Prezydenta, pomimo, iż organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego dopiero po wypowiedzeniu się przez skarżącego w sprawie zebranego materiału dowodowego "odnalazł" ją i dokonał rozstrzygnięcia na jej podstawie.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 140 kc oraz art. 2, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji, wskazał, że zaskarżone postanowienie w sposób istotny ogranicza prawo własności skarżącego. Prawo do podziału nieruchomości jest elementem wykonywania prawa własności.

Skarżący zarzucił, że organ II instancji nie uwzględniając wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości naruszył art. 136, 77 § , 78 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa. Skarżący podkreślił, że celem dowodu z oględzin nieruchomości miało być dokonanie oceny w terenie zasadności planowanego podziału działek w stosunku do aktualnego sposobu zagospodarowania oraz wobec przeznaczenia wydzielanych działek w przyszłym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu K.

Skarżący zarzucił, że uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia jest niepełne, lakoniczne i niezrozumiałe. Organ II instancji w sposób niewyczerpujący odniósł się do zażalenia skarżącego, gdyż nie wyjaśnił w sposób dostateczny, dlaczego odmówił wiarygodności oświadczeniom skarżącego oraz nie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w zażaleniu.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania wskazanych w skardze, w tym przepisu art. 124 § 2 kpa w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 kpa, art. 138 § 1 pkt 1 kpa - w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz przepisu art. 94 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Otóż z zaskarżonego postanowienia wynika, że nie ma możliwości pozytywnego zaopiniowania projektu podziału, gdyż planowany podział jest niezgodny z ustaleniami wynikającymi z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powołanych w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji oraz sprzeczny jest z przepisy § 12 i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Gdy chodzi o wskazane decyzje to z postanowienia Prezydenta W. z [...] lutego 2015 r. wynika, że podział ten jest sprzeczny z decyzją Prezydenta z [...] grudnia 2000 r., nr [...]o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na modernizacji i przystosowaniu budynków fabrycznych dla potrzeb skarżącej oraz decyzją Prezydenta W. z [...] grudnia 2004 r., nr [...]ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie podziemnego zbiornika wody pożarowej.

Jednakże uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji nie wyjaśnia na czym owa niezgodność polega, z którymi regulacjami wskazanych decyzji i w jakim zakresie podział jest niezgodny. Kwestie te w żaden sposób nie zostały wyjaśnione i nie sposób wywieść czym kierowały się organy wydając rozstrzygnięcie o wskazanej w nich treści.

Zauważyć przy tym należy, że organy obydwu instancji powołały się na decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2000 r., nr [...], podczas gdy, jak wynika z akt sprawy, decyzja o wskazanym numerze była wydana [...] września 2000 r. Natomiast decyzja z [...] grudnia 2000 r. była wydana przez Burmistrza Gminy [...]i jest opatrzona nr [...]oraz dotyczyła zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu. Nie wiadomo więc o którą z tych decyzji chodziło organom przy wydaniu rozstrzygnięć, która z decyzji i jakim zakresie uniemożliwia pozytywne zaopiniowanie projektu podziału nieruchomości skarżącej.

Podnieść należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji powinno być klarowne i wskazywać rozumowanie organu prowadzące do wydania określonego rozstrzygnięcia. Strona musi wiedzieć jakimi przesłankami kierował się organ i w jaki sposób doszedł do wniosków i konkluzji zawartych w rozstrzygnięciu. Organ powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, powinien odnieść do zarzutów odwołania ( zażalenia), które w niniejszej sprawie były bardzo obszerne. Jak wyżej wskazano organy uznały, że projektowany podział jest niezgodny z decyzjami, bez wyjaśnienia z jakich przyczyn. Organ II instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów zażalenia, w tym także do zarzutów "skonsumowania" decyzji o warunkach zabudowy i zakończenia inwestycji.

Słuszne są więc zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organy obydwu instancji przepisów art. 6,7, 8 kpa oraz art. 124 § 2 kpa w zw. z art. 126 i art. 107 § 3 kpa, a organ II instancji naruszył także przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa.

Wskazać należy, że organy powołując treść przepisu art. 94 ust.1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznały iż w niniejszej sprawie projekt podziału narusza przepisy § 12 i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organów przepisy powyższego rozporządzenia stanowią przepisy odrębne w rozumieniu art. 94 ust.1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Należy podkreślić, że przy ustalaniu, czy dany przepis prawa może być uznany za przepis odrębny mający zastosowanie do postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości, należy pamiętać, że akt rangi ustawowej, czyli ustawa o gospodarce nieruchomościami dopuszcza podział nieruchomości. Przepisy odrębne rangi ustawowej mogą oczywiście ustanawiać ograniczenia dla takich podziałów, co wyraźnie dopuszcza art. 94 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ograniczenia takie mogą też być zawarte w aktach prawnych niższej rangi, czyli w rozporządzeniach. Jednak w przypadku rozporządzeń należy pamiętać o art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym "rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie zaś powinno określać m.in. zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. zostało wydane na podstawie ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i stosownie do § 2 ust. 1 jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Podział nieruchomości, nie mieści się zatem w zakresie regulacji rozporządzenia technicznego, ponieważ nie stanowi "projektowania, budowy, przebudowy ani też zmiany sposobu użytkowania budynku". Zatem za przepisy odrębne należy uznać takie, które mogą w ogóle mieć zastosowanie w sprawach podziału nieruchomości. W tym zakresie wskazać należy na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 listopada 2006 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1333/05 (ONSAiWSA z 2007 Nr 4, poz. 99), a także przez wojewódzkie sądy administracyjne: we Wrocławiu w wyroku z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 111/08 (Lex Omega 518822), w Krakowie w wyrokach z 24 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1802/09 i z 23 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 630/10, w Olsztynie w wyroku z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 534/15. Orzeczenie WSA w Poznaniu powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest odosobnione w orzecznictwie. Organy naruszyły wiec wskazane przepisy rozporządzenia, bowiem nie miały one w niniejszej sprawie zastosowania oraz przepis art. 94 ust.1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec tego stanowisko organów w przedmiocie otworów okiennych i usytuowania miejsc parkingowych z powołaniem się na wyżej wskazane przepisy rozporządzenia jest chybione.

Odnośnie zarzutu skargi co do nie przeprowadzenia oględzin, to w sytuacji braku właściwej oceny podstaw odmowy pozytywnego zaopiniowania projektu podziału, na obecnym etapie postępowania przedwczesne jest kategoryczne zajmowanie stanowiska przez Sąd, tym bardziej, że organy do powyższej kwestii się nie odniosły. Jednakże ubocznie wskazać należy, że zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dowodem tym mogą być oględziny (art. 85 § 1 kpa). Ponadto zgodnie z art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organy powinny więc odnieść się do wniosku złożonego przez stronę i wyjaśnić swoje stanowisko w tym przedmiocie.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia Konstytucji, to wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania w sytuacji, gdy nie został wyjaśniony stan faktyczny, również przedwczesne jest dokonywanie oceny tego zarzutu.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz art. 200 ppsa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.