Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 242/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr) Sędziowie: NS A Józef Gach Asesor WSA Anna Znamiec Iwona Sadowska - Białka Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004r spraw ze skarg L. W. na decyzje Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2000 r Nr [...] z dnia 27 grudnia 2001 r Nr [...], [...], [...] z dnia 11 września 2002r [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 1999r do grudnia 1999r -skargi oddala-


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Kr 242/01

UZASADNIENIE

Zaskarżonymi trzema decyzjami Izba Skarbowa uchyliła poprzedzające je decyzje organu I instancji /Urzędu Skarbowego w N. / i określiła L. W. w niższej aniżeli ten organ zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty i marzec 1999 roku, zaległość w tym podatku i odsetki od zaległości.

Kolejnymi dziewięcioma zaskarżonymi decyzjami dotyczącymi miesięcy od kwietnia do grudnia 1999 roku utrzymała w mocy decyzje organu I instancji określające skarżącej zobowiązanie w powyższym podatku, zaległości i odsetki od zaległości.

Stan faktyczny co do tych spraw wedle ustaleń organów poczynionych po uprzednim przeprowadzeniu postępowania kontrolnego przedstawiał się następująco: Skarżąca L. W. w 1999 roku prowadziła zakład cukierniczy "W.".

Przeprowadzony przez pracowników Urzędu Skarbowego w dniu [...].1999 roku spis z natury surowców i wyrobów wykazał, że pieczywo cukiernicze trwałe o symbolu SWW 2516 o okresie przydatności do spożycia wynoszącym co najmniej 30 dni, skarżąca kwalifikowała do wyrobów ciastkarskich o symbolu SWW 2422 . To niewłaściwe zakwalifikowanie spowodowało zaniżenie należnego podatku od towarów i usług, gdyż stosowano stawkę 7 % zamiast 22 %.

Po wykryciu tej nieprawidłowości nie było zdaniem organu możliwe ustalenie prawidłowych podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ dane które mają wpływ na stawki podatkowe / okres przydatności do spożycia/ nie są ewidencjonowane w ewidencji podatkowej.

Dlatego Urząd Skarbowy uznał,że istnieją przesłanki do szacowania podstaw opodatkowania określone w art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r./ DZ, U. Nr. 137, poz. 926 ze zm./ Ordynacji podatkowej. Sporządzony został przy tym protokół określający, iż rejestry sprzedaży za kontrolowane miesiące nie mogą być uznane za dowód tego co wynika z zapisów w nich zawartych.

Skarżąca w związku z tym złożyła pismo z wyjaśnieniami, w którym podała że z opinii Urzędu Statystycznego i Głównego Urzędu Statystycznego wynika, iż asortyment przez nią produkowany należy klasyfikować do wyrobów o krótkotrwałym terminie przydatności do spożycia, nie przekraczającym 30 dni, czyli wyrobów opodatkowanych podatkiem VAT wg stawki 7%. Organ podatkowy tych wyjaśnień nie uwzględnił przyjmując, że prawie wszystkie wyprodukowane przez nią wyroby w 1999 roku opodatkowane były wg stawki 22 % / za wyjątkiem miśków z kremem opodatkowanych stawką 7 %/.

W odwołaniu L. W. kwestionowała stanowisko organu co do naliczenia podatku VAT w wysokości 22 % jako nieuzasadnione, zarzucając oparcie się na ustaleniach wynikających z domniemań i poszlak oraz pominięcie przedstawionych przez nią opinii statystycznych.

Izba Skarbowa rozpoznając odwołanie co do tych zarzutów uznała za je za niezasadne.

Powołała się na treść opinii Urzędu Statystycznego / pismo z dnia [...].2000 r. Nr. [...]/ uzyskanej przez Urząd Skarbowy, z której wynika że określone w niej wyroby o terminie przydatności do spożycia powyżej 30 dni należy kwalifikować do grupy wyrobów opodatkowanych stawką 22% a nadto na wyniki wspomnianej kontroli z [...].1999 r., która wykazała że skarżąca na takich wyrobach podawała okresy przydatności do spożycia /powyżej 30 dni/, a faktycznie kwalifikowała je do grupy wyrobów o symbolu SWW uzasadniającym zastosowanie ulgowej stawki VAT 7%.

Podkreślono, że ustalając zakres nieprawidłowości t.j. od kiedy wymienione wyroby spełniały wymóg zaliczania do wyrobów

trwałych, organ I instancji zebrał dowody świadczące o tym, że miało to miejsce przez cały 1999 rok.

Dowodami tymi są między innymi zeznania świadków wskazanych przez skarżącą, zeznania jej męża oraz niektórych odbiorców towarów, które zostały ocenione pod kątem ich wiarygodności.

Odnosząc się do przedstawionych przez L. W. opinii statystycznych Izba Skarbowa podała, ze opinia Głównego Urzędu Statystycznego / dotycząca zasadności zastosowania do niektórych wyrobów stawki 7 % / nie jest wiarygodna w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego/ zeznania K. W. oraz potwierdzające je badanie Wojewódzkiej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej /, które wykazało oparcie jej na nieprawdziwych "sfingowanych " danych co do stopnia wilgotności wafli.

Izba Skarbowa nie kwestionowała, że na producencie ciąży obowiązek zakwalifikowania wyrobu do właściwego symbolu SWW, nie oznacza to jednak związania z tą kwalifikacją organu podatkowego.

Nie podzielony został przez organ odwoławczy zarzut, że w ustalonym stanie faktycznym ustalenie obrotu metodą oszacowania jest sprzeczne z przepisem art. 23 Ordynacji podatkowej. Za logiczną uznano przyj etą metodę szacunku, skoro z zebranych dowodów wynika, że wszystkie wyprodukowane wyroby ciastkarskie w 1999 roku miały termin przydatności do spożycia dłuższy niż okres do 30 dni.

Podkreślono fakt, że z protokołu przesłuchania przez Urząd Skarbowy w dniu [...].2000 roku świadka K. W. wynika, że na wszystkich wyprodukowanych wyrobach do czasu, kiedy świadek miał wiadomości na ten temat /do marca 1999 r./ podawano datę terminu przydatności dłuższą niż l miesiąc.

W skargach wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego na przedmiotowe decyzje z dnia 21 XII 2000 r. Nr. [...], z dnia 27 XII.2001r. Nr. [...],

[...],[...], z dnia 11 września 2002 nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] L. W. zarzuca wydanie ich z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej a to ; art. 23, 121, 122,180,193,210.

W uzasadnieniu skargi powołuje się na zarzuty, które podnoszone były już w postępowaniu odwoławczym.

W szczególności zarzuca się brak podstaw do zastosowania art. 23 Ordynacji podatkowej.

Wg skargi urząd powołał się na brak danych w ewidencji podatkowej, który ma wpływ na określenie stawek podatkowych, gdy tymczasem odnotowywanie takich danych w ewidencji sprzedaży, nie jest prawem wymagane. Zatem nie można z tej okoliczności czynić podatnikowi zarzutu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ nadto z naruszeniem art. 187 Ordynacji przerzucił na skarżącą obowiązek udowodnienia, że produkty przez nią sprzedawane były zaopatrzone w informację o terminie przydatności do spożycia uzasadniającym stosowanie stawki 7% dla podatku VAT.

Organ podatkowy wg skarżącej winien również udowodnić/czego nie uczynił/, że towary sprzedane przed dniem spisu z natury miały okres 30 dniowy przydatności do spożycia a ustalenia, że tego rodzaju fakty miały miejsce nie są poparte dowodami. Krytyce skarżącej zostało poddane oparcie się na zeznaniach byłego męża podatniczki, który działał z chęci zemsty. Organ winien przeprowadzić dowód w kierunku ustalenia u odbiorców ilości towarów z terminem przydatności do spożycia, które uzasadniały by zastosowanie stawki w wysokości 22 a nie 7 %.

Za błąd uznano pominięcie opinii organów statystycznych przedstawionych w toku postępowania podatkowego, którymi się kierowano w prowadzeniu działalności gospodarczej. Końcowo podnosi się brak wskazania podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji/ poza art. 23 ordynacji i przepisów ogólnych dających możliwość wydania decyzji/.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skarg podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny kierując się treścią przepisu art. 111 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153, poz. 1270 /, która ma zastosowanie do rozpoznania niniejszej sprawy na podstawie art. 97 par. l przepisów ją wprowadzających / DZ. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1271 ze zm./ zarządził połączenie spraw dotyczących podatku VAT za cały 1999 r. w celu łącznego ich rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i zważył co następuje:

Skargi są nieuzasadnione ponieważ zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego znajdującego zastosowanie do ustalonego w nich stanu faktycznego zaś wydanie ich poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z procedurą ustawy Ordynacja podatkowa wyżej powołanej

Zarzuty skarżącej generalnie sprowadzaj ą się do nie zebrania dostatecznego materiału dowodowego dla rozstrzygnięcia sprawy przy jednocześnie błędnej ocenie tego, którym organy dysponowały oraz braku podstaw do oszacowania obrotu skarżącej przy zastosowaniu art. 23 Ordynacji podatkowej.

Ustosunkowując się do nich stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że zasadą wynikającą z przepisu art. 18 ustawy z dnia 15 lutego 1993 r. o podatku od towarów i usług / DZ. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. /jest opodatkowanie stawką 22 % zaś wyjątkiem opodatkowanie między innymi stawką obniżoną wynoszącą 7 % /dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy/.

Przeprowadzona przez urząd kontrola ujawniła, że prawie całą sprzedaż skarżąca opodatkowała stawką obniżoną, zaś sporządzony w czasie kontroli spis z natury wykazał, że na przeważającej części wyrobów podano takie daty przydatności do spożycia, że od dnia

kontroli byty jeszcze przydatne do spożycia przez okres przewyższający 30 dni. Te ustalenia kontroli nie zostały zakwestionowane.

W świetle tego za poprawne należało uznać wnioski organu, że ewidencja prowadzona przez skarżącą- rejestr sprzedaży, w którym cała sprzedaż zakwalifikowana została do obrotów opodatkowanych wg stawki obniżonej nie mogła stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

Wbrew twierdzeniom skarżącej organy nie czyniły jej zarzutu, iż nie odnotowywała przy sprzedaży produktów spożywczych w ewidencji okresu ich przydatności do spożycia /gdyż nie miała takiego obowiązku/. Stwierdziły natomiast jedynie, ze dane w rejestrze sprzedaży wobec wyników kontroli nie są prawdziwe i nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. Wyniki postępowania kontrolnego uzupełnione i potwierdzone zostały obszernym postępowaniem dowodowym między innymi, zeznaniami świadków, informacjami uzyskanymi od niektórych kontrahentów /odbiorców towaru/.

To mogło dać organom podstawę do przyjęcia, że wystąpiły przesłanki do szacowania podstaw opodatkowania określone w art. 23 Ordynacji.

Przepis ten stanowi, ze organ ma prawo to uczynić jeżeli brak jest danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania, a dowody źródłowe nie pozwalają na uzupełnienie danych wynikających z ksiąg.

Nie słuszny jest więc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisu wyżej powołanego.

Podstawową zasadą szacowania podstawy opodatkowania jest dążenie do tego, aby była maksymalnie zbliżona do tej jaką by ustalono w sytuacji, gdyby istniały dane niezbędne do jej określenia.

W ocenie Sądu organy kierowały się tą regułą a dokonany szacunek nie jest dowolny, sprzeczny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego.

Wskazują na to wszakże zebrane dowody, które zostały przez organy ocenione w sposób nie przekraczający zasad swobodnej oceny, podano też które z nich są wiarygodne i którym takiego waloru przypisać nie można i przyczyny tego stanu rzeczy.

W świetle tego za chybione należy uznać twierdzenie skarżącej, iż doszło do naruszenia przepisu art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez przerzucenie na nią obowiązku udowodnienia, iż produkty sprzedawane przez nią były zaopatrzone w informację o terminie przydatności do spożycia uzasadniającym zastosowanie stawki 7 % dla podatku VAT.

Organy podatkowe prowadziły wszakże postępowanie dowodowe , z urzędu podjęły niezbędne działania w sprawie jak również uwzględniły wnioski dowodowe skarżącej, na której również w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu skoro z powoływanych faktów zamierzała wywodzić skutki prawne.

Wbrew podnoszonym zarzutom zebrały w dostatecznym zakresie materiał dowodowy i uzasadniły celowość ustalania oraz przesłuchania wszystkich odbiorców towarów skarżącej / brak obowiązku ujawniania przez nich danych co do trwałości towarów/.

Nie budzi też zastrzeżeń Sądu dokonana przez organy ocena przedstawianych i powoływanych przez L. W. w postępowaniu podatkowym opinii statystycznych.

Z tych więc zatem względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżone decyzje jako nie naruszające prawo, należycie uzasadnione i zawierające powołanie ich podstawy prawnej.

Dlatego na mocy przepisu art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyżej powołanej orzekł jak w sentencji.