Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2371/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: par. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 187 poz 1342
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 7, art. 77, art. 10, art. 80, art. 107 par. 3, art. 9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant: ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi B.F. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie odbiorników telewizyjnych i radiowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej organ) decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., Nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm.; dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a) po rozpatrzeniu odwołania B. F. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "R." (dalej skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej organ I instancji) z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] w sprawie ustalenia opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 5.790,00 złotych.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] stycznia 2014 r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym "V." przy ul. [...] w miejscowości J. należącym do B. F. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "R.".

Kontrola została przeprowadzona w obecności B. F., która jednak odmówiła podpisania protokołu.

W wyniku kontroli stwierdzono, że w ww. budynku "V." znajdowało się 9 odbiorników telewizyjnych w pokojach gości 1 odbiornik telewizyjny w restauracji i 1 odbiornik radiofoniczny również w restauracji. Ustalono, że odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiowy były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów.

Zgodnie z oświadczeniem skarżącej okres używania ww. odbiorników miał miejsce od [...] grudnia 2013r.

Podczas kontroli skarżąca poinformowała również, że w miesiącu grudniu 2013r. dokonała rejestracji ww. odbiorników za pośrednictwem strony internetowej.

Organ ustalił, że w dniu [...] grudnia 2013r. istotnie złożono drogą elektroniczną wniosek o rejestrację 10 odbiorników telewizyjnych i 1 radiowego w ww. lokalu użytkowym.

W dniu [...] grudnia 2013r. Poczta Polska skierowała do skarżącej korespondencję zawierającą wniosek o rejestrację odbiorników oraz hasło weryfikacyjne z zasadami dalszego postępowania przy rejestracji. Ponieważ strona nie dokonała weryfikacji danych na stronie internetowej i nie przeprowadziła czynności umożliwiających zakończenie rejestracji – zgłoszenie dotyczące rejestracji odbiorników zostało usunięte i rejestracja za pośrednictwem strony internetowej nie doszła do skutku.

Organ I instancji po przeprowadzeniu kontroli pismem z dnia [...] lutego 2014r. powiadomił stronę o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie.

Decyzją Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] orzeczono o ustaleniu opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 5.790,00 złotych.

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2014r. stwierdzono budynku "V." znajdowało się 9 odbiorników telewizyjnych w pokojach gości 1 odbiornik telewizyjny w restauracji i 1 odbiornik radiofoniczny również w restauracji. Ustalono, że odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiowy były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów nie były one jednak zarejestrowane.

Organ I instancji wskazał również, że w grudniu 2013r. zainteresowana nie ukończyła w sposób prawidłowy rejestracji odbiorników za pośrednictwem strony internetowej.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, ponieważ zdaniem skarżącej, w wyniku nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego doszło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu.

Skarżąca podniosła, że w dniu [...] grudnia 2013r. złożyła za pośrednictwem strony internetowej wniosek rejestrację ww. odbiorników. Organ nie powiadomił jej jednak o sposobie dokonania prawidłowej rejestracji i z tych względów zdaniem skarżącej nie można obciążać jej karą za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

Ze względu na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Minister Administracji i Cyfryzacji w wyniku rozpatrzenia odwołania swoją decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 ust 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 ww. artykułu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Odwołując się do protokołu kontroli organ podkreślił, iż zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiorniki jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiorniki są używane, a to pociąga za sobą obowiązek do wniesienia opłaty abonamentowej za ich używanie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ uznał, iż: chybiony jest zarzut wydania decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedysponowania wystarczającym materiałem dowodowym.

Organ powołał się na dokonane w toku postępowania ustalenia, wskazując że w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2014 r., w lokalu użytkowym "V." przy ul. [...] w miejscowości J. stwierdzono, iż w budynku znajdowało się 9 odbiorników telewizyjnych w pokojach gości 1 odbiornik telewizyjny w restauracji i 1 odbiornik radiofoniczny również w restauracji. Ustalono, że odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiowy były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. W dacie przeprowadzania kontroli odbiorniki te nie były zarejestrowane.

W tej sytuacji zasadne było zastosowanie art. 5 ust. 3 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych i nałożenie stosownej opłaty.

Organ odwoławczy wskazał także, że istotnie strona podjęła w dniu [...] grudnia 2013r. próbę zarejestrowania odbiorników za pośrednictwem strony internetowej, jednak rejestracja ta nie została w sposób prawidłowy doprowadzona do końca, co skutkowało faktycznym niezarejestrowaniem odbiorników.

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że decyzja pierwszoinstancyjna odpowiadała prawu i brak było podstaw do jej uchylenia.

Na ww. orzeczenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2014r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła B. F. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W skardze zarzucono, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, naruszenie przepisu art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych ponieważ, zdaniem skarżącej, w wyniku nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego doszło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu.

Skarżąca podniosła, że w dniu [...] grudnia 2013r. złożyła za pośrednictwem strony internetowej wniosek rejestrację ww. odbiorników. Organ nie powiadomił jej jednak o sposobie dokonania prawidłowej rejestracji i z tych względów zdaniem skarżącej nie można obciążać jej karą za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

Skarżąca podniosła, że zgodnie z treścią art. 9 k.p.a. organ był obowiązany do wyczerpującego poinformowania strony o sposobie dokonania rejestracji odbiorników, czego jednak nie zrobił.

Ze względu na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając zarzuty skargi w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 7 maja 2013r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2014 r. (Dz. U. z 2013r., poz. 566).

Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego.

Sąd nie podzielił jednak słuszności wykazywanych przez skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

Z treści przepisów ww. ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny) działając w oparciu o przepisy u.o.a. w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w dniu [...] stycznia 2014r. w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej ustalił, że w jej użytkowaniu znajdowało się 9 odbiorników telewizyjnych w pokojach gościnnych, 1 odbiornik telewizyjny w restauracji i 1 odbiornik radiofoniczny również w restauracji. Ustalono, że odbiorniki telewizyjne i odbiornik radiowy były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów.

Zgodnie z oświadczeniem skarżącej okres używania ww. odbiorników miał miejsce od [...] grudnia 2013r.

W stosunku do ww. odbiorników nie został wykonany obowiązek rejestracji.

Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że u skarżącej powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz że w grudniu 2013r. upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342).

Prawidłowo organ uznał ilość posiadanych (w dniu kontroli) i niezarejestrowanych przez skarżącą odbiorników telewizyjnych i radiowych, opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli. Co prawda protokół kontroli nie został podpisany przez skarżącą lecz nie umniejsza to jego wartości dowodowej. Szczególnie w sytuacji, gdy skarżąca nie kwestionowała ilości używanych w dacie kontroli odbiorników.

Protokół kontroli ma szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów.

Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77, a także art. 10 k.p.a., co czyni nieuzasadnionym zarzut dotyczący niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedysponowanie wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia decyzji.

Zdaniem Sądu ustalone podczas przeprowadzonej kontroli i w trakcie późniejszego postępowania okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, były używane w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej.

Odnosząc się do głównego zarzutu podnoszonego przez skarżącą dotyczącego okoliczności rejestrowania posiadanych odbiorników w dniu [...] grudnia 2013r. należy stwierdzić, że zarzut ten nie może być uwzględniony.

Sąd stwierdza, iż z materiałów sprawy wynika, że istotnie w dniu [...] grudnia 2013r. skarżąca rozpoczęła procedurę rejestracji odbiorników za pośrednictwem strony internetowej. Jednakże procedura ta nie została przez skarżącą ukończona i w konsekwencji odbiorniki nie zostały zarejestrowane.

Sąd stwierdza, że nawet w przypadku jeżeli do skarżącej nie nadesłano by za pośrednictwem poczty informacji wskazującej dalszy tryb postępowania przy rejestracji internetowej odbiorników to skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą powinna mieć świadomość konieczności zarejestrowania odbiorników radiowych i telewizyjnych używanych przy prowadzeniu tej działalności.

Skarżąca powinna się zatem upewnić, czy proces rejestracji odbiorników zapoczątkowany przez nią w dniu [...] grudnia 2013r. przebiegł prawidłowo i zakończył się zarejestrowaniem odbiorników.

Niesprawdzenie przez skarżącą tej bardzo istotnej kwestii świadczy o tym, że skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą, nie wykazała należytej staranności przy załatwianiu swoich spraw związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a., oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego prawidłowej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 9 k.p.a.

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.