Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 260/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 28, art. 63
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus /sprawozdawca/ Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2009r. sprawy ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji obiektu mieszkalno-usługowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy S. działając na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm./ i przepisów zawartych w wymienionych poniżej ustawach wraz z aktami wykonawczymi:

- Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /jednolity tekst Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 z późniejszymi zmianami/;

- Ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o ochronie przeciwpożarowej /jednolity tekst Dz. U. z 2002 roku Nr 147 poz. 1229 z późniejszymi zmianami/;

- Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późniejszymi zmianami;

- Ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami /Dz.U. Nr 162, poz. 1568 z późniejszymi zmianami/;

- Ustawa z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /jednolity tekst Dz.U. z 2007 roku Nr 19, poz. 115 z późniejszymi zmianami/;

oraz po dokonaniu uzgodnień stosownie do zapisów art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalił na rzecz Gminy S. na podstawie przeprowadzonej analizy cech i zagospodarowania obszaru przyległego oraz stanu faktycznego i prawnego nieruchomości warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie zagospodarowania terenu w zakresie realizacji obiektu mieszkalno-usługowego wraz z niezbędnymi urządzeniami i przyłączami infrastruktury technicznej na terenie działki nr [...], obręb S. G.

W osnowie decyzji przedmiot inwestycji został określony jako:

- budowa domu mieszkalno - usługowego w zwartej zabudowie o charakterze śródmiejskim,

- budowa przyłączy: wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej,

- budowa przyłącza energetycznego NN,

- nawierzchnie utwardzone komunikacji wewnętrznej,

- rozbiórka istniejących obiektów gospodarczych,

a rodzaj inwestycji jako zabudowa mieszkalno- usługowa o charakterze zwartym, ulicowym w zakresie wymienionym w przedmiocie decyzji.

Ponadto skonkretyzowano w niej ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ustalenia dotyczące ochrony zabytków, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich, ustalenia graficzne oraz pozostałe.

W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że w toku postępowania prowadzonego w sprawie została przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, uzyskano również – zgodnie z wymogiem art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Zarządy Dróg Gminnych oraz D.Służby Dróg i Kolei we W.

W zakończeniu uzasadnienia Wójt Gminy S. – powołując się na wyniki analizy – uznał, że projektowane zamierzenie spełnia wymogi zawarte w art. 61 powołanej powyżej ustawy, uprawniające do ustalenia warunków zabudowy.

Odwołanie od opisanej powyżej decyzji wnieśli mieszkańcy budynku Plac W. [...] w S. G., którzy zarzucili, że konsekwencją zaskarżonej decyzji byłaby likwidacja komórek dzierżawionych przez nich od Gminy S., wykorzystywanych na przechowywanie opału, a jednocześnie pozbawienie ich możliwości ogrzewania mieszkań i korzystania z kuchni węglowych, bowiem ze względu na brak odpowiedniej infrastruktury nie jest możliwe ogrzewanie gminne ani gazowe. Wyjaśnili przy tym, że budynek, w którym zamieszkują nie posiada działki, na której możnaby usytuować budynki gospodarcze, a powierzchnia lokali mieszkalnych uniemożliwia wydzielenie wewnątrz nich wentylowanych pomieszczeń na składy opału.

W odwołaniu podniesiono również, że postanowienia decyzji powodują problem z miejscem na usytuowanie pojemników na śmieci, których nie byłoby gdzie wstawić, ponieważ budynek znajduje się pomiędzy dwoma drogami, a z obu stron stykałby się z innymi budynkami. W związku z tym zaproponowali wydzielenie dzierżawionych przez nich komórek i śmietnika z wyznaczonego pod zabudowę terenu i pozostawienie ich w stanie obecnym.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 i art. 61 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ odwoławczy przedstawił okoliczności faktyczne sprawy i wskazał, że Wójt Gminy S. przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów odwołania stwierdził, że działka nr[...], przeznaczona pod omawianą inwestycję stanowi w całości mienie gminy a odwołujący się nie wykazali prawa do terenu tej nieruchomości. Wyjaśnił także, iż na terenie tym istnieją obiekty gospodarcze, w części wykorzystywane przez lokatorów sąsiedniego budynku w sposób nieformalny. Ponadto stwierdził, że obiekt mieszkalny przy pl. W. [...] w S. G. posiada wydzielone pomieszczenia gospodarcze, zabezpieczające potrzeby lokatorów i nie ma dostatecznych podstaw do wydzielania dodatkowych powierzchni działki dla zachowania obiektów gospodarczych. W dalszej części uzasadnienia Kolegium przedstawiło motywy podjętej decyzji, wyjaśniając, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Wskazywało jednocześnie, że z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż ustalenie warunków zabudowy działki nr [...] obr. S. G. dla budowy na niej wnioskowanego przez Gminę S. obiektu mieszkalno-usługowego nastąpiło po przeprowadzeniu postępowania odpowiadającego zasadom określonym przez cytowaną ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a treść wydanej w sprawie decyzji odpowiada przepisom art. 54 ustawy. Zawiera ponadto wymaganą klauzulę wynikającą z art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na treść art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy przyznającego posiadającym tytułu prawny do terenu prawo do zagospodarowania tego terenu w granicach określonych ustawą.

Biorąc pod uwagę powyższej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty odwołania za niezasadne.

Zgodność z prawem decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym została zakwestionowana przez M. M., M. L., H. i Z. H., E. i W. W. oraz Z. W., którzy wnieśli skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z tym, że prawomocnymi postanowieniami z dnia [...]r. postępowanie w sprawie ze skargi M. M., H. i Z. H. oraz E. i W. W. zostało umorzone na skutek cofnięcia przez nich skargi, natomiast skarga Z. W. została odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu od niej.

W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja zbieżna z powołaną wcześniej w odwołaniu od decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a dodatkowo zarzucono zaskarżonej decyzji sprzeczność z ustawą z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego. Wskazano przy tym, że decyzja ta została podjęta na podstawie błędnych przesłanek tj. nieprawdziwego oświadczenia Wójta Gminy S. o tym, że w przedmiotowym budynku znajdują się pomieszczenia wspólne, zabezpieczające potrzeby lokatorów.

W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty skargi za nietrafne i nie zasługujące na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa, obligujące do uchylenia zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym zastosowaniu przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawą.

Podstawę prawną orzekania w rozpoznawanej sprawie w administracyjnym postępowaniu instancyjnym stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należącej do sfery materialnego prawa administracyjnego oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące sposób prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy.

W art. 15 kodeksu sformułowana została zasada dwuinstancyjności, która – jako zasada ustrojowa – wynika również z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i której podporządkowane jest postępowanie administracyjne. Zasada ta w toku administracyjnym realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Należy przy tym zwrócić uwagę, że postępowanie odwoławcze – jak wynika z art. 127 § 1 kpa – podporządkowane jest bezwarunkowo zasadzie skargowości, co oznacza, że właściwy instancyjne organ uzyskuje – w myśli zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania w niej rozstrzygnięcia na podstawie prawidłowo – w znaczeniu formalnoprawnym – wniesionego odwołania. Ten wymóg wyklucza legitymację tego organu do działania w charakterze organu odwoławczego na zasadzie oficjalności, czyli z urzędu. Za takie działanie należy uznać czynności procesowe podejmowane mimo braku odwołania, czy też tożsame z taką sytuacją czynności podejmowane na podstawie pisma wadliwego i poprzez to nie mogącego wywołać skutku w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego. Pismo nie zawierające ustawowych wymogów uznania go za odwołanie nie może być traktowane jako odwołanie i w istocie nie wszczyna postępowania przed organem drugiej instancji /np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lipca 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 659/07, Lex nr 372465/.

Wprawdzie w postępowaniu administracyjnym przyjęto minimalne wymogi formalne w odniesieniu do podań, którymi są również odwołania, ale w zakresie tego minimum ustawodawca określił elementy, od istnienia których uzależniona jest możliwość nadania im dalszego biegu i załatwienia w sposób zgodny z prawem.

Wymagania formalne co do formy podania /odwołania/ reguluje art. 63 § 1 kpa, natomiast wymagania co do treści określa art. 63 § 2 i § 3 kpa stanowiąc, że podanie /odwołanie/ powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, żądanie oraz podpis. Wskazanie osoby oraz jej adresu jest konieczne, gdyż w sensie normatywnym oba te elementy zostały uznane za niezbędne dla indywidualizacji strony postępowania, czyli jej oznaczenia i możliwości ustalenia miejsca jej pobytu, umożliwiającego dokonywanie doręczeń. /np. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2001r., sygn. akt V SA 238/00 Lex nr 51322; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Wa 251/08, Lex nr 472206/.

W rozpoznawanej sprawie podanie oznaczone jako odwołanie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego /bez określenia siedziby/ i dotyczące decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...]r. Nr [...]wnieśli "Mieszkańcy budynku plac W. [...] w S. G.". Brak w nim indywidualnego oznaczenia osób wnoszących odwołanie i ich adresów, natomiast pod treścią odwołania widnieje pięć odręcznych podpisów. Sytuacja ta obligowała właściwy organ do skierowania wezwania w trybie art. 64 § 2 kpa.

Zaniechanie tej czynności uniemożliwiło usunięcie braku formalnego, który miał zasadniczy wpływ na skuteczność wniesionego podania /por. wyroki NSA: z dnia 15 września 2000r., sygn. akt III SA 417/00, z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt IV SA 689/97, nie publ./.

Materiał zebrany w sprawie pozwala uznać, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony, samodzielnie określił podmioty wnoszące odwołanie, co jednak nie usunęło nieprawidłowości odwołania, polegającej na braku wskazania w sposób indywidualny osób, od których odwołanie pochodzi i ich adresów.

W warunkach faktycznych i prawnych jakie w omawianym zakresie zaistniały w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzekło jako organ odwoławczy w odniesieniu do decyzji, która nie była w sposób prawidłowy zaskarżona, a zatem podjął tę czynność w sposób niezgodny z prawem.

Ponadto w rozpoznawanej sprawie nie została wyjaśniona istotna kwestia, jaką jest podstawa prawna przyznania osobom uznanym przez organ odwoławczy za uprawnione do korzystania z tego środka zaskarżenia w myśl art. 127 § 1 kpa, przymiotu strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym.

Zważyć bowiem należy, że kryteria kwalifikowania danego podmiotu jako stronę postępowania administracyjnego wskazane zostały w przepisie art. 28 kpa i wiążą one każdy organ właściwy instancyjnie w konkretnej sprawie administracyjnej. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Artykuł 28 kpa nie stanowi samoistnej mowy prawnej z tego powodu, że ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Pojęcie strony postępowania administracyjnego, jakim posługuje się wskazany przepis może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego to jest z konkretnej normy prawnej, które może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza istnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał do żądania stosownych czynności organu administracji. Taka koncepcja pojęcia strony postępowania administracyjnego jest przyjęta w doktrynie i w judykaturze /np. B. Adamiak, J. Borkowski : KPA, Komentarz, Warszawa 2006; wyrok NSA z dnia 29 maja 2008r., sygn. akt I OSK 826/07, Lex nr 424659/. Jednoznaczne brzmienie art. 28 kpa nie pozwala na jego dowolną interpretację. Posiadanie przez jednostkę statusu strony nie zależy od jej subiektywnej oceny w tym zakresie, ani od indywidualnej potrzeby. Interes prawny, będący konieczną przesłanką uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie. Jego szczególnymi cechami w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego kreującą interes prawny. Oznacza to, że interes prawny ma tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, co oznacza, że interes ten musi faktycznie istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. /np. wyrok WSA w Opolu z dnia 3 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Op 445/ 07, Lex nr 485730/.

Z materiału zebranego w sprawie na podstawie którego zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeka sąd administracyjny – nie wynika z jakiego przepisu prawa materialnego osoby uznane za strony prowadzonego postępowania wywodzą swój interes prawny. Należy też ponownie zwrócić uwagę na konsekwencje obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności i związaną z tym powinność organu odwoławczego rozpatrzenia po raz drugi sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie. Organ odwoławczy poza zakresem swojej oceny pozostawił kwestię przesłanek uwzględnionych przez Wójta Gminy S. przy przyznawaniu poszczególnym osobom legitymacji procesowej strony prowadzonego postępowania, mimo że z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy to nie wynika. Osoby korzystające z przymiotu strony w toku prowadzonego postępowania określają siebie jako "lokatorzy" lub "mieszkańcy" budynku przy pl. W. [...] w S. G., a jedynie w treści skargi jest wzmianka o sprzedaniu lokali przez Gminę, co jeszcze nie uprawnia do przyjęcia, że wszystkie osoby uznane za strony są właścicielami poszczególnym lokali wyodrębnionych w przedmiotowej nieruchomości, ani nie konwaliduje wadliwości postępowania instancyjnego w tym zakresie.

Niezależnie od tego – zdaniem Sądu – organ odwoławczy orzekając merytorycznie w sprawie nie dokonał właściwej oceny prawidłowości decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...]r. /Nr [...]/ ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji obiektu mieszkalno-usługowego na terenie działki nr[...], obręb S. G.

Zważyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy – zgodnie z art. 59 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – wydana jest przy braku planu miejscowego w przypadku planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części /z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86/. Jednym z warunków umożliwiających jej wydanie jest istnienie na co najmniej jednej działce dostępnej z tej samej drogi publicznej co działka objęta zamiarem inwestorskim, zabudowy pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu /art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/.

Cechy /wymagania/ dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, które muszą być określone w decyzji o warunkach zabudowy ustala się na podstawie wyników analizy dokonywanej w sposób uregulowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.U. Nr 164, poz. 1588/, w szczególności w przepisach § 3- § 8 tego aktu wykonawczego.

W ocenie Sądu analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego rozbudowy, stanowiąca "załącznik Nr [...] do decyzji Nr [...]w sprawie ustalenia warunków zabudowy z dnia [...] roku" nie spełnia wymogów określonych w powołanym poprzednio rozporządzeniu, ponieważ nie zawiera danych wyszczególnionych w przepisach § 4 - § 8 tego aktu, dotyczących: obowiązującej linii zabudowy, średniego wskaźnika wielkości powierzchni istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy w stosunku do powierzchni działki, średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym.

Wprawdzie w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji skonkretyzowano parametry, cechy i wskaźniki nowej zabudowy w zakresie określonym w art. 61 ust. 7 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale wobec treści części tekstowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, załączonej do decyzji, nie można uznać, aby była ona podstawą tych ustaleń, zgodnie z wymogiem prawodawcy.

W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania nie wyjaśnił wszystkich istotnych w sprawie kwestii, naruszając tym przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, niezależnie od naruszeń wcześniej w uzasadnieniu wskazanych.

Z tych względów zaskarżona decyzja jako wydana w sposób niezgodny z prawem podlegała uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ drugiej instancji powinien przede wszystkim podjęć czynności zmierzające do usunięcia wadliwości odwołania, wynikającej z braku oznaczenia osób je wnoszących oraz braku ich adresów, wyjaśnić z czego wynika interes prawny osób uznanych za strony prowadzonego postępowania, a w przypadku merytorycznego orzekania w sprawie rozważyć potrzebę uzupełnienia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, sporządzonej w tej sprawie, ze względów wskazanych przez Sąd w uzasadnieniu.

H.B. 11.12.2009r.