Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 397/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i ust. 3  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Komendanta Głównego Policji (zwanego dalej: "Komendantem Głównym") z dnia [...] stycznia 2019 r. o numerze [...] w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów obrony osobistej.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. P. K. (zwany dalej: "Skarżącym") zwrócił się do Komendanta [...] Policji (zwanego dalej: "Komendantem [...]") o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej. W uzasadnieniu podniósł, iż potrzebę posiadania broni motywuje stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniem dla jego życia i zdrowia, wynikającym z zadań służbowych realizowanych na stanowisku zajmowanym w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanej dalej: "ABW").

Pismami z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji W. oraz Komendanta Komisariatu [...] Policji w K. (właściwych ze względu na miejsce zamieszkania oraz zameldowania strony) z prośbą o sporządzenie aktualnej opinii środowiskowej na temat strony oraz udzielenie informacji, czy w dyspozycji tych jednostek Policji znajdują się jakiekolwiek dokumenty lub informacje świadczące o stałym, realny i ponadprzeciętnym zagrożeniu życia bądź zdrowia Skarżącego. Jednocześnie organ zwrócił się do Naczelnika Wydziału [...] Biura Kadr ABW z prośbą o udzielenie informacji, czy w opinii przełożonego Skarżący spełnia kryterium stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenie zdrowia, życia lub mienia.

W odpowiedzi organ został poinformowany przez jednostki Policji (pismami z dnia [...] sierpnia 2018 r.), że w miejscu zamieszkania i zameldowania Skarżącego nie wystąpiły żadne okoliczności świadczące o stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu dla życia, zdrowia czy mienia Skarżącego.

Z kolei Naczelnik Wydziału [...] Biura Kadr ABW wskazał w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r., iż Skarżący nie informował bezpośredniego przełożonego o zagrożeniu swojego życia zdrowia lub mienia. Niemniej jednak dodano, iż w ocenie Biura Kadr należy przyjąć, że zadania realizowane przez Skarżącego stanowią potencjalne źródło zagrożenia jego życia lub zdrowia.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. o numerze [...] Komendant [...] odmówił wydania Skarżącemu pozwolenia na zakup i posiadanie broni do celów ochrony osobistej.

W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy art. 10 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 284), po czym wskazał, że w sprawie nie można było stwierdzić, że w odniesieniu do Skarżącego wystąpiły przesłanki określone w tych przepisach, bowiem nie stwierdzono takich okoliczności faktycznych, które uprawdopodabniałyby stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla zdrowia czy życia Skarżącego. Za niewystarczające organ uznał powoływanie się przez Skarżącego wyłącznie na okoliczność bycia funkcjonariuszem ABW. Zdaniem organu, nie ulega bowiem wątpliwości, iż w zawód Skarżącego wkalkulowane jest realne ryzyko zamachu na życie, zdrowie, a także różnego typu groźby. Niemniej jednak okoliczności wskazane przez ustawodawcę muszą zostać wykazane, co nie nastąpiło w niniejszej sprawie, natomiast sama okoliczność pełnienia służby w ABW nie jest przesłanką uzasadniającą wydanie wnioskowanego pozwolenia.

Skarżący wystąpił z odwołaniem na decyzję Komendanta [...], podnosząc w szczególności, iż zakres jego zadań i obowiązków stanowi informacje niejawne i nie może ujawnić zarówno tego, jakie zadania wykonuje, jak również zdarzeń, które wskazują na rzeczywiste i realne zagrożenie jego życia, zdrowia czy mienia. Skarżący powołał się przy tym na motywy z uzasadnienia do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2018 r. o sygn. akt II OSK 349/15, które jego zdaniem znajdują analogiczne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant Główny utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...].

Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko, iż Skarżący nie wykazał i nie uprawdopodobnił okoliczności ustawowych do udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Komendant Główny podniósł, iż samo poczucie zagrożenia z uwagi na wykonywane zadania służbowe nie jest wystarczające. Organ wskazał przy tym, iż o żadnych groźbach czy realnym zagrożeniu dla Skarżącego nie wiedzą zarówno jego przełożeni, jak i organy Policji. Tymczasem, to na osobie ubiegającej się o pozwolenie spoczywa obowiązek wykazania realnych zagrożeń, które mają odzwierciedlenie w rzeczywistości. Odnosząc się do wskazanego przez Skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, iż Sąd ten nie zakwestionował, że okoliczności wskazane w ustawie mają zostać uprawdopodobnione, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Ponadto organ zauważył, iż ustawodawca nie przyznał funkcjonariuszom państwowych formacji uzbrojonych prawa do posiadania broni z mocy samej ustawy, poddając ich tym samym ogólnym zasadom uzyskania pozwolenia na broń do celów ochrony prywatnej. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, iż wydanie stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej nie leży w interesie społecznym. Wobec braku okoliczności świadczących o niezbitej konieczności wyposażenia jej w ten środek ochrony, organ rozstrzygający musi mieć bowiem na względzie rację tego interesu, którego istotą jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. Wobec zatem tego, iż Skarżący nie dowiódł, że za rozstrzygnięciem sprawy zgodnym z jego wolą przemawia jej słuszny interes, przyznać należało pierwszeństwo interesowi społecznemu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego z dnia [...] stycznia 2019 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji I instancji, zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji zezwalającej na zakup i posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez:

- niewyczerpujące rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że wobec Skarżącego nie zachodzą okoliczności wskazujące na istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia;

- nieuwzględnienie okoliczności, iż w piśmie Naczelnika Wydziału [...] Biura Kadr ABW z dnia [...] sierpnia 2018 r. wskazane zostało wprost, że realizowane przez Skarżącego zadania stanowią potencjalne źródło zagrożenia dla jego życia i zdrowia;

- błędne ustalenie, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że w związku z wykonywaniem zadań służbowych w ABW nie zachodzą okoliczności, wskazujące na istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla życia;

2) prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na wydaniu przez organ decyzji odmawiającej Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną w celu ochrony osobistej, w sytuacji, kiedy Skarżący spełniał przesłanki określone w treści tych przepisów.

Rozwijając zarzuty skargi podniesiono, iż organ został poinformowany, iż wykonywane przez Skarżącego obowiązki służbowe stanowią potencjalne źródło zagrożenia jego życia i zdrowia, jednakże ze względu na ochronę informacji niejawnych nie mogą zostać przedstawione szczegóły dotyczące wykonywanych zadań służbowych. Wobec tego, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że zagrożenie Skarżącego jest tylko teoretyczne i przeciętne, tak samo jak każdego funkcjonariusza służby mundurowej. Wywodzenie tego typu wniosków przez organ, który nie posiada kompletnych informacji na temat zakresu obowiązków i charakteru czynności służbowych Skarżącego jest bardzo znacznym uogólnieniem, skutkującym błędną oceną stanu faktycznego. Skarżący – posiłkując się stanowiskiem NSA – wskazał, iż ustawa o broni i amunicji nie uzależnia wykazania przesłanek do wydania pozwolenia od przedstawienia dokumentów potwierdzających, że miały już miejsce przypadki zagrożenia dla życia czy zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie. W ocenie Skarżącego, w niniejszej sprawie uprawdopodobnił, że w jego przypadku zachodzą przesłanki ustawowe, bowiem przedstawił zaświadczenie, że pełni służbę w ABW, zaś charakter wykonywanych przez niego działań może stanowić zagrożenie jego życia i zdrowia, zarówno w trakcie wykonywania służby, jak i po jej zakończeniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz ponowił argumentację prezentowaną w całym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Jak wynika z prawidłowo ustalonego i niespornego stanu faktycznego niniejszej sprawy, Skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej, motywując żądanie stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniem dla jego życia i zdrowia, wynikającym z zadań służbowych realizowanych w charakterze funkcjonariusza ABW. Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego tym wnioskiem, działające w sprawie organy zgodnie uznały, iż Skarżący nie wykazał i nie uprawdopodobnił ziszczenia się obligatoryjnych przesłanek warunkujących uwzględnienie żądania, wywodząc przy tym, iż samo poczucie zagrożenia wywołane służbą w ABW nie mogło być uznane za wystarczające.

Przypomnieć zatem należy, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Jednocześnie w myśl ust. 3 pkt 1 tego przepisu, za ważną przyczynę dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, uważa się w szczególności: stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazane przesłanki ustawowe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie musi wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ustawodawca opisując zagrożenia uzasadniające udzielenie pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, posłużył się bowiem określeniem "realne zagrożenie". Niewątpliwie, literalna wykładnia tego zwrotu świadczy o tym, iż realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy też wielce prawdopodobnym. Strona wnosząca o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej winna zatem udowodnić, że znajdowała się już w sytuacji realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, które nadal się utrzymuje, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, mogą świadczyć o takim zagrożeniu.

Podkreślić również należy, iż ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje, spoczywa na osobie wnioskującej, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania wszechstronnego materiału dowodowego pozwalającego na swobodną ocenę, czy żądanie jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Podkreślić należy, że organy Policji, rozpatrując wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną, winny przestrzegać obowiązku oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), ustalając jednoznacznie, czy sytuacja faktyczna osoby ubiegającej się o pozwolenie uzasadnia wydanie wnioskowanego pozwolenia na broń palną. Rolą Sądu jest natomiast zbadanie, czy ocena ta nie była dowolna.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy podnieść należy, iż poza przedmiotem sporu pozostaje to, że Skarżący jest funkcjonariuszem ABW, jak również to, że realizowane przez niego zadania służbowe stanowią potencjalne zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Okoliczności te zostały potwierdzone w piśmie Naczelnika Wydziału [...] Biura Kadr ABW z dnia [...] sierpnia 2018 r. i nie są również kwestionowane przez organ.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do ustalenia tego, czy już tylko z uwagi na te niekwestionowane okoliczności można przyjąć, że istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla życia i zdrowia Skarżącego poza służbą, skoro przedmiotem jego żądania jest pozwolenie na broń do celów ochrony osobistej.

W ocenie Sądu, choć nie można tego wykluczyć, to niemniej jednak nie może za tym przemawiać jedynie fakt bycia funkcjonariuszem ABW oraz związane z tym potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia Skarżącego na służbie. Z tego względu, dla oceny ziszczenia się ustawowych przesłanek uzyskania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej nie ma zasadniczego znaczenia szczegółowa wiedza w zakresie realizowanych przez Skarżącego zadań służbowych, skoro potencjalność związanego z nimi zagrożenia dla jego życia i zdrowia nie jest w sprawie negowana.

Podkreślić trzeba, iż Skarżący wykonując zadania w charakterze funkcjonariusza ABW dysponuje bronią palną służbą, w związku z czym – bez względu na zakres jego obowiązków służbowych – samo potencjalne zagrożenie na służbie nie oznacza, że spełnione stają się przesłanki do wydania mu pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej. Zgodzić należy się bowiem z organami, iż gdyby ustawodawca chciał objąć funkcjonariuszy ABW, czy też innych funkcjonariuszy formacji specjalnych, takim przywilejem, to wyłączyłby wobec nich obowiązek wykazania przesłanek wprowadzonych w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Skoro natomiast w ustawie tej nie przewidziano takich przepisów szczególnych, to nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz, którego życie i zdrowie jest potencjalnie zagrożone z uwagi na wykonywane zadania służbowe, obowiązany jest mimo tego, do wykazania omawianych przesłanek na zasadach ogólnych.

W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji, dokonując analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, zasadnie przyjęły, iż Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek do wydania wnioskowanego pozwolenia.

Podnieść należy, iż Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby uprawdopodabniać, że istnieje zagrożenie dla jego życia i zdrowia poza służbą, a nadto, że ma ono charakter stały, realny i ponadprzeciętny. Z kolei Komendant [...] w sposób prawidłowy ustalił, iż o takim zagrożeniu nie wiedzą ani jednostki Policji właściwe ze względu na miejsce zamieszkania oraz zameldowania Skarżącego, jak również jego przełożony. W ocenie Sądu, ta ostatnia okoliczność miała zresztą zasadnicze znaczenie dla uznania prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia. Gdyby bowiem przełożony Skarżącego, któremu najlepiej znany jest zarówno zakres jego obowiązków służbowych, jak również ostatnio realizowane zadania, posiadał wiedzę o tym, że zdrowie czy życie Skarżącego są realnie i stale zagrożone nie tylko w trakcie służby, ale również i poza służbą, to poinformowałby o tym Komendanta [...]. Tymczasem z pisma Naczelnika Wydziału [...] Biura Kadr ABW z dnia [...] sierpnia 2018 r. wynika, że Skarżący nie informował bezpośredniego przełożonego o zagrożeniu swojego życia, zdrowia lub mienia, zaś realizowane przez niego zadania stanowią jedynie "potencjalne" źródło zagrożenia jego życia lub zdrowia.

Powtórzyć zatem raz jeszcze należy, iż sama informacja o "potencjalnym" zagrożeniu funkcjonariusza ABW, nie stanowi postawy do uznania, że spełnione są przesłanki w niniejszej sprawie. Omawiane zagrożenie musi być bowiem przede wszystkim realne. Zdaniem Sądu, w przypadku Skarżącego można mówić co najwyżej o hipotetyczności pewnych przewidywań, które wprawdzie – z uwagi na wykonywane zadania służbowe – nie są zupełnie abstrakcyjne, niemniej nie spełniają z całą pewnością przesłanki realności zagrożenia. Dodać trzeba, iż Skarżący podejmując służbę w ABW zapewne zdawał sobie sprawę, że służba ta jest związana ze zwiększonym ryzykiem. Niemniej, ryzyko związane z pełnieniem służby w szeregach ABW jest niemal ex definitione wkalkulowane w służbę i nie stanowi szczególnej okoliczności uzasadniającej przyznanie prawa do broni dla celów prywatnych.

Pamiętać nadto należy, że omawiane zagrożenie musi być również "stałe". Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 26 czerwca 2015 r. o sygn. akt II OSK 2836/13, nie może to zatem być okoliczność, która występowała w przeszłości, a obecnie już nie występuje, gdyż wówczas brak elementu stałego występowania zagrożenia. Nawet więc realne i ponadprzeciętne zagrożenie, które nie ma jednak charakteru stałego, a zdarzało się w przeszłości, a obecnie już nie występuje, nie może być uznane za ważną przyczynę udzielenia pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej.

W konsekwencji, aby uznać spełnienie omawianych przesłanek, muszą one zostać wykazane w toku postępowania w sposób obiektywny, zaś samo subiektywne przekonanie, że wnioskujący o pozwolenia na broń funkcjonariusz może paść ofiarą zamachu na swoje życie lub zdrowie, nie jest wystarczające. Istotne jest przy tym również to, że pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej nie wydaje się "na wszelki wypadek", lecz tylko wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o takie prawo niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne.

Skoro zatem tego rodzaju okoliczności nie wskazał ani sam Skarżący, ani nie ustaliły tego organy Policji w wyniku prawidłowo podjętych czynności, to nie można było stwierdzić, że dokonana przez nie ocena materiału dowodowego była dowolna.

Nie ulega wątpliwości, że warunki uzyskania pozwolenia na broń palną winny być badane w sposób restrykcyjny, zaś niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie może być postrzegane jako zamach na swobody obywatela, czy też jako wyraz braku zaufania do niego, a jedynie jako działanie zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa, które w takich sprawach, jak będąca przedmiotem niniejszej analizy, stanowi rację interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Sąd jest w pełni przekonany o tym, że w posiadaniu obywateli nie powinno być więcej broni, niż to wynika z niezbędnej konieczności określonej celem, do którego ta broń ma służyć.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, prawidłowo ustaliły, że Skarżący nie wykazał, że znajduje się w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, zasadnie przyjmując przy tym, iż sam fakt pełnienia służby w ABW, może stanowić jedynie potencjalne zagrożenie, które w żaden sposób nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej.

Z tych względów, za niezasadne uznać należało podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organy Policji nie uchybiły normom zawartym w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne – zdaniem Sądu – uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji oraz decyzji nią utrzymanej, organy Policji nie naruszyły regulacji prawnej wyrażonej w przepisie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Końcowo podnieść należy, iż zaprezentowana wyżej ocena w żaden sposób nie uchybia stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2018 r. o sygn. akt II OSK 349/15 [...], na które Skarżący powoływał się konsekwentnie w toku postępowania jak również w skardze. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela tezę, zgodnie z którą, dla spełnienia omawianych warunków ustawowych nie jest konieczne wystąpienie zdarzenia, w którym faktycznie byłoby zagrożone życie i zdrowie wnioskodawcy. Nie oznacza to jednak, że realne i stałe zagrożenie nie musi być w ogóle stwierdzone przed wydaniem zezwolenia na broń. Jak to już wyżej wskazano, strona wnosząca o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej może to uczynić bądź przez udowodnienie, że znajdowała się już w sytuacji realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, które nadal się utrzymuje, bądź też powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. Z całą stanowczością stwierdzić jednak należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie zanegował tego, że ustawowe przesłanki do wydania pozwolenia na broń winny zostać dowiedzione w toku postępowania. Dostrzec również trzeba, iż z przedstawionego w tym uzasadnieniu stanu faktycznego sprawy wynika, że orzeczenie to zapadło w zgoła odmiennym stanie faktycznym, skoro okoliczności wynikające z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji zostały – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wysoce uprawdopodobnione przez samego wnioskodawcę i potwierdzone w pismach jego przełożonego, czego nie można było stwierdzić w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).