Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 264/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 161
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Asesor WSA Magdalena Józefczyk Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. i S. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - p o s t a n a w i a – I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić skarżącym Z. i S. C. kwotę 5 /pięć/ zł tytułem zwrotu połowy wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

do postanowienia z dnia 22 czerwca 2004 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) po rozpatrzeniu odwołania Z. i S. C. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2001 r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie robót wykonanych w budynku kurnika zlokalizowanego na działce nr ewid. gr. 1060/11 i 1060/12 w N. umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu aktu podano, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest odwołanie od wskazanej wyżej decyzji Starosty udzielającej pozwolenia na użytkowanie robót budowlanych wykonanych w budynku kurnika usytuowanego na działce nr 1060/11 i 1060/12 w N.

Od decyzji powyższej złożyli odwołanie Z. i S. C. zarzucając jej naruszenie prawa. Organ II instancji rozpatrując środek zaskarżenia stwierdził, że odwołujący nie posiadają przymiotu strony w tym postępowaniu.

Zgodnie z art. 28 Kpa, pojęcie strony wiąże się wyraźnie z interesem prawnym lub obowiązkiem wyprowadzonym z konkretnie oznaczonego przepisu prawa materialnego, który może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu. Możliwość wykorzystania przez zainteresowanych środka zaskarżenia decyzji organu I instancji może wynikać wyłącznie z istniejącego po ich stronie interesu prawnego znajdującego oparcie w przepisach prawa materialnego. Oznacza to, iż pojmowana potrzeba ochrony wynikająca tylko z interesu faktycznego nie jest wystarczającą przesłanką do wyposażenia skarżących w prawo skorzystania ze środka odwoławczego, jako że nie mają statusu stron w rozumieniu art. 28 Kpa.

Przenosząc powyższe unormowania na przedmiot badanej sprawy, przymiot strony w postępowaniu w procesie inwestycyjnym w świetle prawa materialnego wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego ma właściciel nieruchomości, objętej zamierzeniem inwestycyjnym oraz właściciele bądź użytkownicy nieruchomości przylegających do terenu inwestycji. Szerszy krąg podmiotów występuje natomiast tylko wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne ze względu na swój charakter (np. możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko) wpływa na sposób użytkowania działek dalszych niż znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie. Nic jednak nie wskazuje aby skarżący byli stronami w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie w związku z robotami wykonanymi w obiekcie istniejącym w pomieszczeniu paszami. Ww. prace obejmowały uzupełnienie więźby dachowej i pokrycia dachowego w miejscu zdemontowanych silosów i ich realizacja nie miała wpływu na prawa i obowiązki odwołujących się. Jak wynika z inwentaryzacji budowlanej, obiekt kurnika znajduje się na działce nr 1060/11 i 1060/12. Działkę skarżących nr 1055/4 oddziela od terenu inwestycji działka nr ewid. 895/1.

W świetle przytoczonych wyżej okoliczności - Wojewoda - uznał, że Z. i S. C. nie przysługuje przymiot strony w sprawie objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem. W związku z tym pomimo, iż organ I instancji skierował do zainteresowanych i ich pełnomocnika przedmiotową decyzję, co dało im legitymację do wniesienia odwołania, organ odwoławczy zobligowany był do umorzenia postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa.

Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli Z. i S. C. domagając się jej uchylenia, stwierdzenia nieważności, bądź stwierdzenia niezgodności z prawem.

Uzasadnienie skargi dotyczy sprawy, w której Kierownik Urzędu Rejonowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1998 r. wznowił postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku kurnika zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 1998 r.

Postanowienie wydano na żądanie skarżącego będącego wraz z żoną współwłaścicielem budynku mieszkalnego posadowionego na działce w sąsiedztwie przedmiotowego kurnika. Postanowienie o wznowieniu postępowania ma charakter postanowienia ostatecznego, stąd też wszelkie dywagacje na temat przymiotu strony w tym postępowaniu uznać należy za chybione i całkowicie niezasadne. Prawo do odwołania się ma strona, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją. W tym przypadku decyzje były wydawane i zmieniane wielokrotnie i skarżący zawsze w postępowaniu uczestniczyli.

Przywołana przez organ argumentacja jest wadliwa prawnie (por. wyrok NSA z 4.02.1993 r., SA/Kr 558/92). Istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. W przedmiotowej sprawie nie ma ponownego rozstrzygnięcia, a jedynie zawężono się do oceniania prawomocnego postanowienia, brak jest śladu kontroli zasadności zarzutów. Taki stan dyskwalifikuje postępowanie odwoławcze. W czasie pięcioletniego postępowania miały miejsce różne wydarzenia w przedmiotowej sprawie. Były one załatwiane niezależnie, miast być formalnie wyłączonymi z postępowania pierwotnego i zasadniczego. Dotyczyły one tej samej substancji budowlanej, tej samej działki i tego samego zakresu prowadzonej sprawy tj. zgody na użytkowanie obiektu. Wydarzeniami takimi były kolejne samowole budowlane. Skutkiem tego zagmatwano sprawę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 16 czerwca 2004 r. (data złożenia w Sądzie) S. i Z. C. cofnęli przedmiotową skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa łub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W analizowanej sprawie Sąd nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec powyższego stwierdzenia nie można uznać cofnięcia za niedopuszczalne, a więc tą czynnością skarżących jest Sąd związany.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należało po myśli przepisu art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie sądowe, a w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 2 tej ustawy zwrócić skarżącym połowę wpisu od skargi.