Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 507/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 32, art. 50, art. 173 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu dnia 11 października 2016 r. zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1040/14 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1040/14 w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Ministra Finansów (Organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu) z dnia 26 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1040/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną K. M. wywiedzioną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1040/14. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że stroną w postępowaniu toczącym się przed Ministrem Finansów, działającym przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, była wyłącznie A. M. Potwierdzała to treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej złożonego w dniu 11 marca 2014 r., jak i kolejne wydane w sprawie postanowienia organu, których adresatem była A. M. (postanowienie z dnia 10 czerwca 2014 r., postanowienie z dnia 23 lipca 2014 r. i postanowienie z dnia 26 sierpnia 2014 r.). Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że K. M. nie był stroną postępowania administracyjnego. W związku z tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przysługiwał mu status strony, ani uczestnika postępowania w rozumieniu art. 32 i art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Powyższego nie zmienił fakt, że K. M.(mąż strony) został oznaczony w treści skargi, jako Skarżący. W rezultacie skoro skargę kasacyjną od zapadłego w niniejszej sprawie wyroku wniósł K. M. - osoba nie będąca ani stroną, ani uczestnikiem tego postępowania, to taką skargę kasacyjną, jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną, należało odrzucić.

Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym zaskarżono postanowienie w całości i wniesiono o jego uchylenie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 178 w zw. z art. 32 p.p.s.a. – poprzez niesłuszne przyjęcie, iż skarga kasacyjna K. M. jest niedopuszczalna, gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału oraz treści samej skargi wynika, iż K. M. winien być traktowany jako strona postępowania toczącego się przed WSA, wobec czego powinna mu przysługiwać możliwość wniesienia skargi kasacyjnej.

Z ostrożności procesowej pełnomocnik zarzucił również naruszenie:

- art. 173 § 2 w zw. z art. 12 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie, iż jeżeli K. M. nie był stroną w postępowaniu przed WSA w Poznaniu, powinien być traktowany jako uczestnik postępowania, któremu również przysługuje możliwość wniesienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że z treści skargi wniesionej do WSA w Poznaniu wynika, iż została ona złożona również przez K. M. Oboje małżonkowie złożyli i podpisali skargę, która była podstawą wszczęcia postępowania sądowego. Wraz z niezasadnym zdaniem pełnomocnika ograniczeniem zakresu rozpoznania sprawy, WSA w Poznaniu ograniczył również krąg występujących jako skarżący, jedynie do A. M. Jedynie na jej adres kierowane były wszelkie przesyłki, a K. M. nie miał możliwości zajęcia stanowiska, ani też wystąpienia w sprawie. Pełnomocnik wskazał, że w toku postępowania administracyjnego K. M. brał czynny udział.

Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W świetle art. 32. p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Te podmioty będą występowały w charakterze skarżącego. O istnieniu legitymacji procesowej strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyduje interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym. Musi jednak istnieć związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 22 września 2014 r. małżonkowie wnieśli skargę do WSA w Poznaniu, w treści której zakwestionowano legalność podjętych w sprawie działań przez organy inspekcji weterynaryjnej. Zarządzeniem z dnia 29 października 2015 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, które z wydanych w niniejszej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu postanowień strona zaskarża. Odpowiadając na powyższe, skarżąca wskazała, że przedmiotem jej skargi są postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2014 r., z dnia 23 lipca 2014 r. i z dnia 26 sierpnia 2014 r. Sąd I instancji przyjął, że skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2014 r. ponieważ tylko w przypadku stwierdzenia, że przedmiotem zaskarżenia było ostatnie postanowienie, skarga mogła zostać uznana jako wniesiona w ustawowym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 26 sierpnia 2014 r. wydane zostało w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 23 lipca 2014 r. o pozostawieniu bez rozpatrzeniu zażalenia A. M. na postanowienie z dnia 10 czerwca 2014 r. o pozostawieniu wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia. Jak wynika z treści wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawcą była A. M., tak więc stroną postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. była tylko A. M. W rezultacie na gruncie przepisów p.p.s.a. tylko ona miała interes prawny do wniesienia skargi na wspomniane rozstrzygnięcie. W przypadku A. M. nie wystąpił związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Tym samym skarżącej, tj. A. M. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a co za tym idzie tylko ona była uprawniona do wniesienia skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zgodnie zaś z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W analizowanej sprawie K. M. nie brał udział w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie interpretacji, z tego względu nie może zostać uznany ani za stronę, ani za uczestnika postępowania. W konsekwencji nie był uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej. Za całkowicie niezasadny należy uznać argument podnoszony przez pełnomocnika, iż uwzględniając całość postępowania administracyjnego związanego z likwidacją stada K. M. występował w części postępowania wobec czego należy uznać go za uczestnika postępowania z prawem do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że przedmiotem zaskarżenia było postanowienie, które zostało wydane w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym przez skarżącą i mającym na celu wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z tym niedopuszczalne jest przyjęcie takiej perspektywy jaką zaproponował pełnomocnik odnoszącej się do "całości" postępowania administracyjnego związanego z likwidacją stada.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.