Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 593/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 40 ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B.) zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego PG w B. (dalej w skrócie: "PINB PG") z dnia [...] marca 2021r. nr [...] i nakazał "R." Sp.k. z siedzibą w B. rozbiórkę ogrodzenia utwardzonej część działki nr geod. [...] przy ul. [...] w B., przylegającej bezpośrednio do lokalu użytkowanego jako żłobek "M.". Podstawą zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna:

Na skutek skargi A. S. - lokatorki bloku mieszkalnego przy ul. [...] w B. w zakresie uciążliwości powodowanych hałasem z urządzonego przy żłobku placu zabaw dla dzieci w sąsiedztwie jej lokalu mieszkalnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu ustalenia legalności wykonanego placu zabaw. Wykonane roboty budowlane, jak ustalił organ, polegały na utwardzeniu terenu z płytek typu "tartar" oraz płytek chodnikowych oraz jego ogrodzeniu.

Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i w oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji ustalił, że inwestorem budowy oraz właścicielem terenu, na którym urządzono plac zabaw jest Spółka komandytowa "R." z siedzibą w B.. Plac zabaw wykorzystywany jest do zabawy dla dzieci ze żłobka "M." funkcjonującego na parterze budynku przy ul. [...] w B. i przylega bezpośrednio do ściany z otworami okiennymi tego budynku. Plac zabaw urządzony jest poprzez wygrodzenie części terenu z możliwością wyjścia bezpośrednio z lokalu żłobka. Ogrodzenie wykonane jest z ażurowych, metalowych przęseł, na fundamencie betonowym od strony ulicy [...], a w pozostałej części na słupkach metalowych zamontowanych w grunt. Teren wewnątrz wygrodzonego terenu utwardzony jest w części płytkami typu "tartar" oraz w części płytkami chodnikowymi.

W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji powołał przepis § 40 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyjaśniając, że odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc postojowych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Przedmiotowa lokalizacja placu zabaw nie spełnia powyższych warunków, ponieważ przylega bezpośrednio do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto, co stwierdził PINB, na obszarze na którym urządzono plac zabaw (oznaczonym symbolem 3.1 MW), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedli [...] i [...] (rejon ulic: [...] i [...]), zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia 2011r., zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2015r., plan ten zakazuje lokalizacji ogrodzeń oraz obiektów tymczasowych.

W tych okolicznościach, PINB PG decyzją z dnia [...] marca 2021r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 1333 ze zm.), nakazał "R." Sp.k. z siedzibą w B. rozbiórkę wykonanych elementów związanych z urządzeniem placu zabaw, tj. utwardzenia terenu z płytek typu "tartar" i płytek chodnikowych oraz ogrodzenia wokół utwardzonego terenu, znajdujących się na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w B..

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka "R." Sp. k. z siedzibą w B., wskazując m. in. że przedmiotowa inwestycja nie stanowi placu zabaw, ponieważ nie zostały tam zamontowane żadne trwałe urządzenia do zabawy. Ponadto zdaniem pełnomocnika Spółki, siatka systemowa nie stanowi ogrodzenia ponieważ ma charakter demontowalny, natomiast ogrodzenie na fundamencie to murek oporowy wraz z balustradą.

PWINB w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i nakazał "R." Sp. k. z siedzibą w B. rozbiórkę ogrodzenia utwardzonej część działki nr geod. [...] przy ul. [...] w B., przylegającej bezpośrednio do lokalu użytkowanego jako żłobek "M.".

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazując na brzmienie art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wyjaśnił, że pod pojęciem "przepisy" należy rozumieć również przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ wyjaśnił, że skoro teren na którym urządzono plac zabaw, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedli [...] i [...] (rejon ulic: [...] i [...]), zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia 2011r. (zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2015r.), a na obszarze tym plan zakazuje lokalizacji ogrodzeń oraz obiektów tymczasowych, to organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do nakazania rozbiórki ogrodzenia kontrolowanego placu zabaw zrealizowanego sprzecznie z ustaleniami ww. planu.

Organ II instancji nie zgodził się natomiast z rozstrzygnięciem PINB PG, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 40 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu II instancji przedmiotowe ogrodzone utwardzenie choć jest wykorzystywane funkcjonalnie jako plac zabaw, nie jest placem zabaw w rozumieniu przepisów budowlanych (obiektem budowlanym lub zespołem urządzeń budowlanych albo technicznych). Zdaniem organu odwoławczego plac zabaw winien być wyposażony w stałe urządzenia do zabawy (ogrodzenie i utwardzenie nie jest istotne), ponieważ zgodnie z istniejącą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, to od urządzeń tych należy dokonywać pomiarów odległości placu zabaw od innych obiektów. Jak wynika zaś ze zgromadzonego materiału dowodowego, na przedmiotowym placu zabaw wykorzystywane są jedynie zabawki przenośne, co uniemożliwia zastosowanie w niniejszej sprawie § 40 pkt 3 ww. rozporządzenia.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że nazywanie wykonanego ogrodzenia demontowalnymi panelami i murkiem oporowym z balustradą nie zmienia faktu, iż w rzeczywistości jest to urządzenie budowlane pełniące głównie funkcję ogrodzenia i w świetle ustaleń planu miejscowego jego wykonanie było niedopuszczalne. Zawarta zaś w odwołaniu ocena, iż zakaz wykonywania ogrodzeń jest zbyt rygorystyczny, nie wpływa na fakt związania organów nadzoru budowlanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynków nr [...] przy ul. [...] w B., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przez organ II instancji, która to ocena doprowadziła do błędnej konkluzji jakoby teren przylegający bezpośrednio do lokalu użytkowanego jako żłobek nie stanowił placu zabaw ani miejsca rekreacyjnego w myśl § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięcie faktu naruszenia stosunków wodnych i zalewania ogródka przylegającego do lokalu nr 46, spowodowanego przedostawaniem się wód opadowych z sąsiedniego, utwardzonego i podwyższonego terenu przeznaczonego na plac zabaw;

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się pominięciem materiału dowodowego w postaci zdjęć ogródka przylegającego do lokalu nr 46, stanowiących dowód naruszenia stosunków wodnych i zalewania ww. ogródka w związku z nielegalnym dokonaniem utwardzenia sąsiadującego terenu stanowiącego plac zabaw;

4) art. 8 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawarcie zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

5) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i ponowne orzeczenie w części w sposób analogiczny do sentencji uchylonej decyzji, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu, tj. wadliwej działalności legislacyjnej organu II instancji;

6) § 40 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 108 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1082) poprzez błędne przyjęcie, że teren przylegający bezpośrednio do żłobka nie stanowi placu zabaw, w sytuacji gdy z przepisów Prawa oświatowego jasno wynika, że żłobek musi mieć zapewniony dostęp do placu zabaw i taką de facto funkcję pełni przedmiotowy teren;

7) § 40 ust. 3 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że teren przylegający bezpośrednio do żłobka nie stanowi placu zabaw, w sytuacji gdy przepisy nie zawierają legalnej definicji "placu zabaw", zaś zasady doświadczenia życiowego i faktyczne wykorzystanie przedmiotowego terenu przemawiają za uznaniem, że mamy w istocie do czynienia z placem zabaw;

8) § 40 ust. 3 rozporządzenia poprzez odstąpienie od jego wykładni funkcjonalnej i przyjęcie, że plac zabaw to tylko zespół trwale złączonych z gruntem urządzeń do zabawy, w sytuacji gdy celem wprowadzenia ograniczeń wynikających z ww. przepisu jest ochrona miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi przed hałasem i innymi uciążliwościami związanymi ze zorganizowaniem miejsca rekreacyjnego dla dzieci;

9) § 40 ust. 3 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, iż nie ma on zastosowania do terenu przylegającego bezpośrednio do żłobka "M.", podczas gdy wskazane w ww. przepisie warunki techniczne odnoszą się także do miejsc rekreacyjnych, jakie przedmiotowy teren bez wątpienia stanowi;

10) art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji w części dotyczącej nakazu rozbiórki elementów związanych z urządzeniem placu zabaw, tj. utwardzenia terenu z płytek typu "tartan" oraz płytek chodnikowych, podczas gdy budowa przedmiotowego obiektu nastąpiła w warunkach zmiany przeznaczenia lokalu wbrew ustaleniom projektu budowlanego;

11) art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji w części dotyczącej nakazu rozbiórki elementów związanych z urządzeniem placu zabaw, tj. utwardzenia terenu z płytek typu "tartan" oraz płytek chodnikowych, podczas gdy przedmiotowy obiekt nie odpowiada warunkom technicznych w zakresie odległości placów zabaw i miejsc rekreacyjnych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi;

12) art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji w części dotyczącej nakazu rozbiórki elementów związanych z urządzeniem placu zabaw, tj. utwardzenia terenu z płytek typu "tartan" oraz płytek chodnikowych, podczas gdy przedmiotowy obiekt przyczynia się do naruszenia stosunków wodnych i powoduje zalewanie sąsiedniej działki.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zmiany decyzji organu I instancji, polegającej na uchyleniu nakazu rozbiórki utwardzenia terenu przylegającego do lokalu użytkowanego jako żłobek "M.".

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi oraz uznając zarzuty skarżącej Wspólnoty za niezasadne.

Podczas rozprawy w dniu 19 października 2021 r. pełnomocnik organu oświadczył, że kontrolowany plac nie jest placem zabaw, a sam fakt przynoszenia zabawek nie powoduje, że ma on taką funkcję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja PWINB w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. uchylająca, na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., decyzję PINB PG w B. z dnia [...] marca 2021r. i nakazująca "R." Sp. k. z siedzibą w B. rozbiórkę ogrodzenia utwardzonej część działki nr geod. [...] przy ul. [...] w B., przylegającej bezpośrednio do lokalu użytkowanego jako żłobek "M.".

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 poz.1333 ze zm.) w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020 poz. 471), natomiast rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach. Po pierwsze organ II uznał, że skoro teren na którym urządzono plac zabaw, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedli [...] i [...] (rejon ulic: [...] i [...]), zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia 2011r. (zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2015r.), a na obszarze tym plan zakazuje lokalizacji ogrodzeń oraz obiektów tymczasowych, to nakazanie rozbiórki ogrodzenia kontrolowanego placu zabaw zrealizowanego sprzecznie z ustaleniami ww. planu, jest obligatoryjne. Powyższa konkluzja, zdaniem sądu, jest prawidłowa i wskazane przepisy planu miejscowego należy interpretować tak jak uczyniły to organy nadzoru budowlanego.

Natomiast, jak trafnie zarzucił pełnomocnik skarżącej Wspólnoty, organ II instancji błędnie ustalił, że teren przylegający bezpośrednio do lokalu użytkowanego jako żłobek nie stanowi placu zabaw, co w istocie stanowi o niezbadaniu sprawy w jej całokształcie i naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia kwestionowanej decyzji, PWINB uznał, że pomimo, iż ogrodzona i utwardzona część działki o nr geod. [...] wykorzystywana jest funkcjonalnie jako plac zabaw, to nie jest placem zabaw w rozumieniu przepisów budowlanych, a w konsekwencji nie ma do niego zastosowania § 40 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1065, dalej w skrócie "rozporządzenie techniczne"). Z powyższą oceną skład orzekający w niniejszej sprawie zgodzić się nie może.

Wprawdzie ani ustawa Prawo budowlane, ani rozporządzenie techniczne nie zawiera autonomicznej definicji pojęcia plac zabaw, tym niemniej dokonując funkcjonalnej wykładni tego pojęcia w kontekście wypracowanego na tym tle orzecznictwa sądów administracyjnych, należy dojść do wniosku, że plac zabaw to pewna przestrzeń (miejsce) wydzielona z jakieś całości, przeznaczona do zabawy dla dzieci. To niewielki zbiór obiektów małej architektury, wydzielony z przestrzeni za pomocą niewysokiego ogrodzenia. Wyposażenie placu zabaw stanowią zazwyczaj takie urządzenia jak np.: piaskownica, zjeżdżalnia, huśtawka, karuzela, bujak czy system drabinek. Ich istnienie pozwala na stwierdzenie, że dany plac zabaw jest zagospodarowany. Place zabaw są często ogradzane, ale nie jest to konieczne do tego, aby tak dane miejsce zakwalifikować. Powstają (istnieją) najczęściej w sąsiedztwie osiedli mieszkaniowych, szkół, przedszkoli, żłobków czy w parkach (tak m.in. WSA w Białymstoku w wyroku z 27 lipca 2021r., II SA/Bk 320/21, WSA w Rzeszowie w wyroku z 11 stycznia 2018r., II SA/Rz 1183/11 oraz WSA w Łodzi w wyroku II SA/Łd 1028/09, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z podobną sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Przyjmując, iż plac zabaw stanowi pewną funkcjonalną całość, składającą się z elementów, z których każdy stanowi obiekt małej architektury, w celu ustalenia jego granic, należy rozstrzygnąć i określić, jakie konkretnie elementy wchodzą w jego skład, ile ich jest, jak są rozlokowane w przestrzeni i czy możną przypisać im związek z uwagi na przeznaczenie. Nie da się wobec tego a limine wykluczyć, że granice placu zabaw będą określać te jego elementy, które wyznaczają jego zewnętrzny obrys. W konsekwencji nie można też wykluczyć, że plac zabaw stanowić będzie utwardzony i ogrodzony teren, na którym urządzenia takie jak zjeżdżalnia, huśtawka, czy bujak nie będą zainstalowane na stałe, ale będą miały charakter wyłącznie mobilny. Powyższe w ocenie sądu niewątpliwie uzasadnia stanowisko, że część terenu działki o nr geod. 466/26, ogrodzona i utwardzona płytkami typu "tartar" oraz płytkami chodnikowymi, przylegająca bezpośrednio do lokalu żłobka "M.", znajdującego się na parterze wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B., powinna być traktowana jako plac zabaw.

Wskazać bowiem należy, że przepisy rozporządzenia technicznego dotyczące odległości od poszczególnych obiektów odnoszą się do placu zabaw, a nie do poszczególnych jego części składowych. W § 40 ust. 3 rozporządzenia technicznego wskazano jednoznacznie, że odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Przy czym wykładnia celowościowa tych przepisów prowadzi do wniosku, że zastosowanie norm odległościowych, o jakich mowa w § 40 ust. 3 rozporządzenia nie jest ograniczone wyłącznie do lokalizacji placów zabaw wyposażonych w stale urządzenia do zabawy, a nie dotyczy placów zabaw, na których wykorzystywane są zabawki i urządzenia przenośne. W tym miejscu należy bowiem przypomnieć, co zdaje się umknęło organowi II instancji, że rzeczywistym celem wprowadzenia przepisów nakazujących oddalenie placów zabaw od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi była ochrona przed hałasem i innymi uciążliwościami związanymi ze zorganizowaniem placów zabaw i miejsc rekreacyjnych dla dzieci. Tym samym brak jest racjonalnego uzasadnienia dla stosowania tych przepisów statuujących normy odległościowe wyłącznie do placów zabaw, zawierających stale urządzenia do zabawy, a wyłącznie tychże norm w stosunku do placów zabaw zawierających urządzenia do zabawy mające charakter przenośny.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, należy jeszcze raz stwierdzić, że utwardzony i ogrodzony teren działki o nr geod. [...], wykorzystywany do zabawy dla dzieci ze żłobka "M." funkcjonującego na parterze budynku przy ul. [...] w B., przylegający bezpośrednio do ściany z otworami okiennymi tego budynku, stanowi niepodważalnie plac zabaw, o którym mowa w § 40 ust. 3 rozporządzenia technicznego, a zatem powinien spełniać warunki odległościowe, o jakich mowa w przywołanym przepisie. Dlatego zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. – w zakresie kwestionującym kwalifikację placu zabaw są zasadne.

Bezsporne jest bowiem, że żłobek wykorzystuje przedmiotowy teren jako miejsce do zabaw i rekreacji dla swoich podopiecznych, co potwierdzają zdjęcia załączone do akt administracyjnych (k. 1 i 3 akt administracyjnych). Kontrolowany plac zabaw został urządzony poprzez wygrodzenie części terenu z możliwością wyjścia bezpośrednio z lokalu żłobka i utwardzony w części płytkami typu "tartar" oraz w części płytkami chodnikowymi (k. 4, 6 akt administracyjnych organu II instancji). Niewątpliwe jest również, że bawiące się na tym terenie dzieci mogą powodować hałas, a ten stanowić może uciążliwość dla sąsiadujących bezpośrednio z tym terenem - właścicieli lokali mieszkalnych. Zresztą ta właśnie okoliczność związana z hałasem z urządzonego przy żłobku placu zabaw dla dzieci stanowiła podstawę domagania się przez jedną z lokatorek bloku mieszkalnego przy ul. [...] podjęcia kontroli przez organy nadzoru budowlanego.

Uwzględniając powyższe okoliczności należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie PWINB uzależniające zakwalifikowanie przedmiotowego terenu jako placu zabaw od obecności stałych urządzeń do zabawy, stoi nie tylko w oczywistej sprzeczności z zamierzeniem ustawodawcy co do ochrony lokali mieszkalnych przed hałasem, ale i zaprzecza istocie przedmiotowej regulacji. Tym bardziej, co znamienne w przedmiotowej sprawie, że urządzony plac zabaw zlokalizowany jest bezpośrednio do ściany z otworami okiennymi, wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w B. Usytuowanie to jest zatem w ewidentnej sprzeczności z normami odległościowymi, określonymi w § 40 ust. 3 rozporządzenia technicznego. Powyższe skutkować powinno zatem rozważeniem przez organ nadzoru budowanego orzeczenia rozbiórki wykonanych elementów związanych z urządzeniem kontrowanego placu zabaw, tj. utwardzenia terenu z płytek typu "tartar" oraz płytek chodnikowych, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego.

Całość powołanych wyżej okoliczności dała sądowi podstawę do stwierdzenia, iż organ II instancji naruszył zarówno przepisy prawa procesowego: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, a także przepisy prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji w części dotyczącej nakazu rozbiórki elementów związanych z urządzeniem placu zabaw, a także § 40 ust. 3 rozporządzenia technicznego poprzez jego błędną interpretację.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi w zakresie naruszenia stosunków wodnych. Przypomnieć bowiem należy, że kwestie naruszenia stosunków wodnych na gruncie nie są przedmiotem rozstrzygania organów nadzoru budowlanego, stąd też zarzuty z pkt 2, 3 i 12 skargi są bezpodstawne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania sądowego zasądzając od organu na rzecz skarżącej Wspólnoty wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz opłatę skarbową w kwocie 17 zł.