Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 776/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 6 ust. 1 i  par. 7 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1380
law: Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji  kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej
article: art. 46 ust. 1 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 146 par. 1 w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. J. na rozstrzygnięcie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2020 roku w sprawie odmowy przyznania dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie oraz rozstrzygnięcie Starosty Powiatu [...] z [...] września 2020 roku.


UZASADNIENIE

K. J. (dalej jako "wnioskodawca") w dniu [...] września 2020 r. złożył

w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. wniosek o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej bezrobotnemu, absolwentowi CIS lub KIS lub poszukującemu pracy opiekunowi osoby niepełnosprawnej w wysokości [...] zł.

Pismem z [...] września 2020 r. Starosta Powiatu R. (dalej jako "organ" lub "Starosta") poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek został rozpatrzony negatywnie. Powodem odmowy są zawyżone ceny wyposażenia wyszczególnionego

w harmonogramie zakupów ww. wniosku.

Pismem z [...] października 2020 r. wnioskodawca złożył odwołanie od ww. rozstrzygnięcia organu. Wskazał, że nie zgadza się z decyzją organu ze względu na brak informacji na podstawie jakiego zarządzenia bądź innego dokumentu organ opiera swoją decyzję. W otrzymanym piśmie nie zostały wyszczególnione pozycje, które zdaniem organu zostały zawyżone. Można jedynie domniemywać, że zarzuty zawyżenia cen odnoszą się do dwóch urządzeń wskazanych we wniosku bowiem ich koszt jest największy. Nadto wnioskodawca dodał, że pozycje zawarte we wniosku są elementami niezbędnymi do rozpoczęcia planowanej przez niego działalności gospodarczej. Zakup wyposażenia ujętego w harmonogramie zakupów uzasadniony jest wysoką efektywnością i jakością pracy wymienionego sprzętu. Dzięki zaś zakupom wnioskowanego wyposażenia wnioskodawca będzie mógł prezentować wykonane instalacje i sprzedawać swoje usługi potencjalnym klientom.

W odpowiedzi na powyższe odwołanie, organ pismem z [...] października 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że przedmiotowy wniosek po wyjaśnieniach z [...] października 2020 r. został rozpatrzony negatywnie. Decyzja zawarta w piśmie z [...] września 2020 r. została utrzymana w mocy.

Wnioskodawca (dalej jako "skarżący") wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 553/14 skarżący wskazał, że pismo informujące wnioskodawcę

o nieuwzględnieniu jego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, będące wyrazem woli decyzyjnej organu podjętej w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 213.674 - j.t.) w związku z § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Pracy i Polityki Społecznej z 23 kwietnia 2012 r.(Dz. U.2012.457), należy do aktów objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że rozstrzygnięcie organu administracji w powyższym zakresie jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Organ ma zatem swobodę rozstrzygnięcia, co jednak nie oznacza dowolności w sposobie załatwienia sprawy. W przypadku uznania administracyjnego bowiem, rozstrzygnięcie powinno być poprzedzone rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów, a przede wszystkim wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. Tego natomiast

w sprawie niniejszej zabrakło.

Ponadto, w uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył co do zasady argumentację uprzednio zawartą w piśmie z [...] października 2020 r. stanowiącym odwołanie od rozstrzygnięcia organu z [...] września 2020 r. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego prośby biorąc pod uwagę specyfikę działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej organ wskazał, że stanowisko Starosty w przedmiocie przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej nie jest decyzją administracyjną ani czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Uprawnienie do otrzymania świadczenia nie wynika bowiem wprost z przepisów prawa, a powstaje na skutek pozytywnej oceny wniosku dokonanej przez organ przez pryzmat między innymi zasadności i celowości deklarowanych zakupów w połączeniu

z zamierzoną działalnością gospodarczą i spełnieniu przesłanek rozporządzenia MPiPS z dnia 14 lipca 2017 r w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1380).

Uzasadniając zaś wniosek o oddalenie skargi, organ wskazał, że w jego ocenie proponowany przez skarżącego do zakupu w harmonogramie zakupów sprzęt nie jest adekwatny jakościowo i cenowo do planowanej działalności gospodarczej. Wnioskowany sprzęt posiada bardzo wysokie parametry techniczne i jakościowe, znacznie przewyższające parametry sprzętowe niezbędne do planowanej sprzedaży systemów/paneli fotowoltaicznych i w związku z powyższym nie zostanie w pełni wykorzystany, adekwatnie do jego możliwości, natomiast środki deklarowane na zakup takiego sprzęt byłyby nadmierne i nieracjonalne. Nadto organ wyjaśnił, że analizując złożony wniosek, kierowano się zasadą racjonalności i gospodarności w wydatkowaniu środków publicznych wyrażoną w art. 44 ust. 3 pkt 1 lit a i b ustawy z dnia 27 września 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.), zgodnie z którą wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny,

z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, oraz przydatności sprzętu do danego rodzaju działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi

w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Starosty o odmowie przyznania skarżącemu dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności odnieść się do wniosku organu o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że pismo informujące wnioskodawcę o nieuwzględnieniu jego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, będące wyrazem woli decyzyjnej organu podjętej w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1409, dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy") w zw. z § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017, poz. 1380; dalej jako "rozporządzenie z dnia 14 lipca 2017 r."), należy do aktów objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i tym samym skargę należy uznać za dopuszczalną (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2770/16 oraz z 4 września 2014 r. sygn. akt I OSK 413/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 8 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 553/14 oraz z 20 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 225/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 431/17 oraz z 26 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 736/20, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 2 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 848/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Po 130/16 oraz z 22 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 56/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 270/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

z 25 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 698/14).

Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Charakter współczesnej administracji państwowej powoduje, że rozstrzyga ona sprawy związane z zarządzaniem sprawami publicznymi w różny sposób, w tym poprzez dokonywanie czynności materialno-technicznych, np. poprzez wydanie dokumentu takiego jak dowód osobisty, czy przyznanie uprawnienia lub świadczenia, np. dofinansowania nauki. Ustawodawca odchodzi od konieczności załatwiania tego typu spraw w formie decyzji administracyjnych. Akt lub czynność materialno-techniczna w sprawie indywidualnej charakteryzuje się tym, że dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, ma charakter publiczny, jest podejmowana w sprawie indywidualnej, nie ma charakteru decyzji lub postanowienia, a więc norma prawa administracyjnego nie wymaga od niego konkretyzacji przy pomocy sformalizowanej procedury administracyjnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, s. 54 -55, Warszawa 2011 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1736/11).

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że kwestia przyznania lub odmowy przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podstawą prawną do przyznania takiego dofinansowania jest bowiem art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy oraz § 7 rozporządzenia z 14 lipca 2017 r. Rozstrzygnięcie

w tym zakresie dotyczy uprawnienia polegającego na przyznaniu środków finansowych wnioskodawcy zamierzającemu podjąć działalność gospodarczą, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej oraz konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności. Pomoc tego rodzaju ma charakter publiczny, ponieważ - jako jeden

z instrumentów rynku pracy wspierających podstawowe usługi tegoż rynku - jest przyznawana przez organ administracji publicznej w sprawie skierowanej do podmiotu niebędącego organem administracji publicznej. Rozstrzygnięcie podejmowane jest natomiast w sprawie indywidualnej, gdyż przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego dofinansowania dotyczy konkretnego bezrobotnego, który na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia z 14 lipca 2017 r. złożył stosowny wniosek.

Należy jednocześnie podkreślić, że sprawy dotyczące dofinansowania podjęcia przez bezrobotnego lub poszukującego pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, działalności gospodarczej ze środków Funduszu Pracy nie są załatwiane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem ich konkretyzacja nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Wskazują na to przede wszystkim przepisy rozporządzenia z dnia 14 lipca 2017 r., które statuują odrębną procedurę przyznawania i odmowy przyznawania środków z Funduszu Pracy. Wnioskodawca składa bowiem wniosek o ustalonej treści wraz z oświadczeniami. Wniosek taki podlega ocenie i jest podstawą do zawarcia

umowy cywilnoprawnej. Podstawą przyznania dofinansowania jest zawarta umowa. W § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 14 lipca 2017 r. wyraźnie wskazano, że o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku o dofinansowanie starosta powiadamia wnioskodawcę w formie pisemnej w postaci papierowej, w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. W przypadku nieuwzględnienia wniosku starosta podaje przyczynę odmowy. Prawodawca nie przewidział zatem formy decyzji administracyjnej jako sposobu zakończenia sprawy o odmowie przyznania dofinansowania, ale określił, że wnioskodawca otrzymuje jedynie pisemne powiadomienie o odmowie, w którym podaje się przyczyny odmowy. Stanowisko powyższe ma także oparcie w treści art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten określa, w jakich sprawach z zakresu opisanego przez powyższą ustawę starosta wydaje decyzje administracyjne, nie zaliczając jednakże do tej kategorii sprawy dotyczącej odmowy przyznania dofinansowania kosztów rozpoczęcia działalności gospodarczej.

Okoliczność, że pismo informujące wnioskodawcę o odmowie przyznania dofinansowania nie posiada cech decyzji administracyjnej nie oznacza jednak, że nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż zawiera wszystkie elementy wymagane do uznania go za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., o których była mowa wyżej (por. też wskazane już wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1736/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 270/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 56/13).

Na gruncie niniejszej sprawy aktem takim jest pismo z [...] września 2020 r., które zostało wydane w indywidualnej sprawie i skierowane do oznaczonej osoby – skarżącego, dotyczy uprawnienia podmiotu - możliwości uzyskania dofinansowania, określonego w przepisach art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy oraz § 6 i 7 rozporządzenia z dnia 14 lipca 2017 r. oraz ma charakter publiczny, gdyż rozstrzygnięcie o odmowie dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej zostało podjęte organ administracji publicznej, tj. Starostę. Jest to więc jednostronne władcze rozstrzygnięcie w sprawie przyznania określonego uprawnienia wydane w indywidualnej sprawie. Należy jednakże podnieść, że w reakcji na powyższe pismo skarżący wniósł "odwołanie", na które organ zareagował pismem

z [...] października 2020 r., które to pismo jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu.

W tym miejscu wyjaśnić jeszcze należy, że postępowanie w sprawie przyznania osobie bezrobotnej jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej dzieli się na dwa etapy. Pierwszy polegający na ocenie przez starostę, czy złożony wniosek może być uwzględniony ze względu na spełnienie warunków określonych

w rozporządzeniu z dnia 14 lipca 2017 r. i ze względu na dysponowanie przez organ środkami na jego sfinansowanie. Ten etap postępowania podlega kontroli sądu administracyjnego. Drugi zaś etap tego postępowania polega na zawarciu z podmiotem, wobec którego pozytywnie załatwiona została sprawa administracyjna, umowy cywilnej określającej wysokość i warunki dofinansowania (art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Dopiero więc czynności podjęte na tym etapie (np. odmowa zawarcia umowy pomimo pozytywnego rozpatrzenia wniosku) nie mają charakteru administracyjnoprawnego, a zatem nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tylko bowiem czynność polegająca na odmowie uwzględnienia wniosku o dofinansowanie wraz z podaniem przyczyn tej odmowy podlega tej kontroli (patrz - powołane już wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach z 25 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 698/14).

Odnosząc się do meritum sprawy zauważyć należy, że podstawę podjęcia zaskarżonego aktu, jak również poprzedzającego go aktu z [...] września 2020 r., stanowił art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym Starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu lub poszukującemu pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7 powyższej ustawy, jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6 - krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że rozstrzygnięcie organu administracji

w powyższym zakresie jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego - wskazuje na to wprost sformułowanie, że starosta "może przyznać (...) środki". Organ ma zatem swobodę rozstrzygnięcia, co jednak nie oznacza dowolności w sposobie załatwienia sprawy. W przypadku bowiem aktów wydawanych w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcie powinno być poprzedzone rzetelnym przeprowadzaniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów, a przede wszystkim wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że wyposażenie organu w luz decyzyjny powoduje, że kontrola sądowa ogranicza się w takich sprawach do badania poprawności przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia, czy rozstrzygnięcie organu nie wykracza poza granice uznania. Natomiast sam wybór rozstrzygnięcia pozostaje poza granicami kontroli sądowej.

Choć przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie, w którym akt jest wydawany nie jest administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym, to organ nie był zwolniony od obowiązku rozważenia wszelkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nadto niewątpliwie organy administracji publicznej w każdej sprawie, a więc również w sprawie niepoddanej bezpośrednio regulacji kodeksowej, są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania o przyznanie dofinansowania. Organ powinien czuwać nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa,

i w tym celu powinien udzielać niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że organ kierując do niego zaskarżone, jak

i poprzedzające pismo przekroczył granice uznania administracyjnego. Rozstrzygnięcia Starosty są bowiem lakoniczne, dowolne i nie zawierają przekonywującego uzasadnienia. Organ wydając swoje rozstrzygnięcie z [...] września 2020 r. podał wprawdzie przyczynę tej odmowy, tj. zawyżone ceny wyposażenia wyszczególnionego w harmonogramie zakupów, niemniej jednak w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska. W przypadku zaś uznania administracyjnego, rozstrzygnięcie powinno być, jak już wyżej wskazano, poprzedzone rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów, a przede wszystkim wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. Tego natomiast w sprawie niniejszej niewątpliwie zabrakło.

Nadto Sąd stwierdza, że brak było podstaw do rozpoznania "odwołania", gdyż ustawa o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje procedury odwoławczej od rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej. Już nawet więc tylko z tej przyczyny zaskarżony akt należało uchylić. Sąd rozpatruje jednak całość sprawy administracyjnej i w tych ramach doszedł do przekonania, że również rozstrzygnięcie podjęte w dniu [...] września 2020 r. nie jest prawidłowe, gdyż nie zawiera wystarczającego uzasadnienia. Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd może ocenić legalność wszystkich podjętych w granicach danej sprawy administracyjnej aktów administracyjnych.

Podjęcie zaś przez organ próby uzupełnienia uzasadnienia swojego stanowiska dopiero w odpowiedzi na skargę jest działaniem oczywiście spóźnionym i nie mogącym w żaden sposób konwalidować wadliwości wydanego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem zgodnie, że próba uzasadnienia wydanego aktu w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, które zostało złożone po wydaniu aktu, nie może zastępować uzasadnienia rozstrzygnięcia. Pismo to może mieć charakter jedynie pomocniczy, stanowiący dodatkowe wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności w świetle zarzutów podniesionych

w skardze, ale w żaden sposób nie może zastępować czy uzupełniać uzasadnienia podjętego aktu. Kontroli Sądu podlegały bowiem wydane przez Starostę rozstrzygnięcia z [...] września 2020 r. i [...] października 2020 r., a nie odpowiedź na skargę.

W związku zaś z zawartą w skardze prośbą skarżącego o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy w sposób indywidualny, biorąc pod uwagę specyfikę działalności gospodarczej, wyjaśnić należy, że powyższe pozostaje w gestii organu. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny pozytywnie rozpoznać wniosku skarżącego

o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej, a bada jedynie zgodność z prawem wydanych przez organ rozstrzygnięć.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. wyda stosowne rozstrzygnięcie uwzględniając powyższe wskazania i ocenę Sądu.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

w związku z art. 135 p.p.s.a., wyeliminował zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie z [...] września 2020 r. z obrotu prawnego.