Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 738/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2, art. 140
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania B. W. wraz z małoletnim synem A. W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 738/12

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] orzekającą o wymeldowaniu B. W. wraz z małoletnim synem A. W. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A 222 w Ł.

Postępowanie w sprawie wymeldowania B. W. wraz z małoletnim synem A. W. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A 222 w Ł. wszczęte zostało na wniosek jej matki J. P., która jako tytuł prawny do lokalu wskazała umowę najmu zawartą z "A" z [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że B. W. wraz z małoletnim synem A. W. nie zamieszkują w miejscu zameldowania na pobyt stały, albowiem od 2008 r. zamieszkują Z., przy ul. B 27 w nowym domu, który jest własnością skarżącej B. W. i jej męża.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie wymeldowania B. W. wraz z małoletnim synem A. W. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A 222 w Ł. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i R. P. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez nich odwołania organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do jednoznacznej oceny przesłanki wymeldowania z pobytu stałego, a dotyczącej opuszczenia przez B. W. wraz z synem miejsca pobytu stałego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] w dniu [...] orzekł o wymeldowaniu B. W. wraz z małoletnim synem A. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A 222 w Ł.

W toku całego postępowania wyjaśniającego organ przeprowadził w spornym lokalu szereg kontroli meldunkowych, przesłuchał strony, przeprowadził rozprawę administracyjną z ich udziałem, przesłuchał świadków zgłoszonych przez strony i przeprowadził oględziny spornej nieruchomości w Ł. oraz budynku będącego własnością skarżącej, a znajdującego się w Z. przy ul. B 27.

W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że B. W. wraz z małoletnim synem A. W. nie przebywają i nie zamieszkują na stałe w posesji przy ul. A 222 w Ł., gdyż swoje centrum życiowe skarżąca wraz synem i mężem przenieśli do domu usytuowanego w Z., przy ul. B 27. Tym samym, w ocenie organu, zaistniały podstawy do wymeldowania B. W. wraz z małoletnim synem A. W. z dotychczasowego miejsca stałego pobytu.

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożyła B. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie wymeldowania B. W. wraz z synem A. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A 222 m 4.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1. Naruszenie art. 28 k.p.a., art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania B. W. i jej syna A. z miejsca pobytu stałego na wniosek J. P. - współnajemcy lokalu zajmowanego przez skarżącą - w sytuacji gdy wskazana osoba nie posiada interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania o wymeldowanie oraz udziału w nim w charakterze strony, co nakazywało organowi I instancji odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek wyżej wymienionej osoby, a jeśli to nie nastąpiło, postępowanie wszczęte umorzyć jako bezprzedmiotowe;

2. Naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku rozważenia przez organ I instancji całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i pominięciu przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy dowodów i okoliczności świadczących o braku zamiaru skarżącej opuszczenia miejsca pobytu stałego w Ł. przy ul. A 222 m 4, tj.:

* zeznań świadków S. A. i D. K. - przesłuchanych przy pierwszym rozpoznaniu sprawy - które potwierdziły, iż skarżąca przebywa w spornym lokalu i widywana jest przez nie dość często,

* oględzin lokalu z dnia [...], z których wynikało, iż skarżąca zajmuje część spornego lokalu, w której znajdują się meble, rzeczy osobiste, rzeczy codziennego użytku, kosmetyki należące do skarżącej, produkty żywnościowe, a także rzeczy dziecka,

* zeznań świadka M. P., która zeznała, iż widuje syna skarżącej, który we wczesnych godzinach porannych wychodzi do szkoły,

* okoliczności, iż sąsiedzi w budynku przy ul. A 222 oświadczyli, iż widują skarżącą, co pośrednio - wbrew argumentacji organu I instancji - potwierdza zeznania świadka B. C. co do tego, iż skarżąca zamieszkuje wraz z członkami rodziny w lokalu nr 4,

* zeznań męża skarżącej Z. W., który potwierdził, iż mieszka w lokalu nr 4 przy ul. A 222 w Ł. wraz z żoną i synem, a także faktu, iż w trakcie kontroli meldunkowych każdorazowo przebywał on w spornym lokalu,

* okoliczności, iż skarżąca posiada liczne obowiązki zawodowe i tylko z tego względu przez większość część dnia jest poza domem,

* kilkukrotnych kontroli przeprowadzonych w Z. przez funkcjonariuszy Policji, w trakcie, których nie zastano skarżącej oraz członków jej rodziny w domu przy ul. B 27,

* kontroli meldunkowej z dnia [...] przeprowadzonej przez Urząd Miasta w Z., w czasie której nie zastano skarżącej i członków jej rodziny w domu przy ul. B,

* okoliczności, iż rozpytani sąsiedzi domu w Z. przy ul. B 27 - przy pierwszym rozpoznaniu sprawy - nie oświadczyli by skarżąca oraz jej członkowie rodziny zamieszkiwali w przedmiotowym domu,

* zeznań świadka I. S. - kierownika budowy domu przy ul. B 27 w Z. - z których wynikało, iż przedmiotowy budynek nie może być użytkowany z uwagi na brak odbioru robót ślusarskich, a jego użytkowanie w obecnym stanie zagraża bezpieczeństwu użytkowników,

3. naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu i wymeldowaniu skarżącej wraz z synem A. z miejsca pobytu stałego w Ł. przy ul. Z. 222 m 4, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał na przyjęcie, iż skarżąca wraz z synem opuściła powołane miejsce stałego pobytu i jednocześnie uczyniła swoim nowym ośrodkiem życiowym dom położony w Z. przy ul. B 27.

Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy, wskazując na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stwierdził, iż ocena materiału dowodowego pozwala uznać za spełnioną przesłankę opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu, ponieważ w ocenie organu, B. W. stwarza jedynie pozory zamieszkiwania w lokalu nr 4 przy ul. A 222 w Ł. Jak podniósł organ, co prawda przeprowadzone oględziny przedmiotowego lokalu nie pozwalały przyjąć, iż jest on niezamieszkany, jednak sam fakt pozostawienia w lokalu rzeczy osobistych nie świadczy jeszcze w sposób jednoznaczny o tym, że osoba, do której rzeczy te należą, stale realizuje w tym lokalu swoje codzienne funkcje życiowe. W tym zakresie organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Nie miała też znaczenia, zdaniem organu, podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż częściowo ponosiła ona koszty utrzymania domu, ponieważ przesłanki, które podlegają badaniu w postępowaniu o wymeldowanie zostały zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, a przepis ten nie przewiduje takowej.

Dalej organ podniósł, że z oględzin spornego lokalu wynika dodatkowo, iż lokal, w którym, skarżąca, według swoich twierdzeń , zamieszkuje z rodziną, charakteryzuje się bardzo skromnym metrażem (jeden pokój z kuchnią i łazienką), brakiem dostępu do bieżącej wody oraz brakiem centralnego ogrzewania (ogrzewany jest piecem elektrycznym). Ponadto, przedłożone organom administracji rachunki za energię elektryczną za lata 2007-2011 nie potwierdzają faktu przebywania w lokalu, gdyż wykazane zużycie energii elektrycznej, zwłaszcza w miesiącach zimowych, z pewnością nie jest wystarczające na ogrzanie lokalu znajdującym się tam piecem elektrycznym. W ocenie organu, także względy logicznego myślenia i doświadczenia życiowego wskazują, że dom jednorodzinny z działką jest bardziej komfortowym i pożądanym miejscem do zamieszkania niż wzmiankowany, ubogi w wygody lokal. Twierdzeniom skarżącej i jej męża, że wybudowany na ich nieruchomości dom nie nadaje się do zamieszkania, bo nie spełnia warunków technicznych umożliwiających zamieszkanie przeczą – w ocenie organu - zeznania uczestników postępowania, tj. J. P. i R. P. oraz świadków: R. M. i A. K. Zdaniem organu, można również zasadnie domniemywać, iż konsekwentne odmawianie udostępnienia domu w Z. przy ulicy B 27do oględzin, pomimo podejmowanych przez organ prób ich dokonania w, świadczy o niezgodności twierdzeń co do stanu technicznego budynku z rzeczywistością. Trudno bowiem, jak stwierdził organ, logicznie uzasadnić utrudnianie przeprowadzenia dowodu, który, w przypadku potwierdzenia deklaracji strony, pozwoliłby w sposób jednoznaczny i ostateczny rozstrzygnąć niniejszą sprawę. W ocenie organu, również oświadczenia kierownika budowy w kwestii stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości na lipiec 2011 r. ocenione przez pryzmat doświadczenia życiowego nie mogą stanowić argumentu świadczącego definitywnie o nieprzebywaniu w niej skarżącej z rodziną. W tym zakresie organ przywołał tezę orzeczenia sądu administracyjnego, zgodnie z którą "Nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i prawa zagospodarowania przestrzennego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania" (wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II SA/Łd 1963/00). Stan techniczny budynku może zatem podlegać ocenie w toku postępowania meldunkowego, ale jako okoliczność obiektywna, faktyczna, służąca ustaleniu, czy możliwe jest stałe w nim przebywanie oraz zaspokajanie potrzeb życiowych związanych z zamieszkiwaniem. Z całokształtu okoliczności niniejszej sprawy można zatem, zdaniem organu, wręcz wnioskować, że nieruchomość położona przy ulicy B 27 w Z. jest w lepszym stanie technicznym niż lokal nr 4 przy ulicy A 222 w Ł. - przeznaczony do rozbiórki.

Dodatkowo organ wskazał na - ujawnioną w toku postępowania motywację działań podejmowanych przez B. W. - która – w cenie organu - kieruje się chęcią uzyskania odrębnego lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy w związku z zakwalifikowaniem budynku mieszkalnego położonego przy ulicy A 222 w Ł. do rozbiórki - o czym świadczy chociażby znajdujące się w aktach sprawy pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].

Odnosząc się do wyników kontroli meldunkowej przeprowadzonej w spornym lokalu, zdaniem organu, pozwoliły one jedynie ustalić, iż Z. W. oraz małoletni A. W. bywają, ze zróżnicowaną częstotliwością, w lokalu nr 4 przy ulicy A 222 w Ł. Skarżącej nie zastano w lokalu podczas żadnej z czterech kontroli meldunkowych, była natomiast obecna w trakcie oględzin, o których została prawidłowo powiadomiona. Zastano ją natomiast podczas jednej z dwóch kontroli meldunkowych przeprowadzonych w nieruchomości położonej przy ulicy B 27 w Z. Ponadto – na co zwrócił uwagę organ – jedynie trzech świadków: Z. W., D. K. - prowadząca kiosk przy ulicy A 216 oraz B. C. - sąsiadka, jednoznacznie potwierdziło fakt przebywania B. W. w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały. Zeznania pozostałych stron i świadków: J. P., R. P., R. M. - siostry, A. K. - sąsiadki, S. A. - sąsiadki, M. P. - sąsiadki, bądź jednoznacznie faktowi temu przeczyły, bądź potwierdzały jedynie sporadyczne wizyty B. W. w przedmiotowym lokalu. Odnośnie kontroli meldunkowych dokonanych przez funkcjonariuszy Policji w Z. organ uznał, iż ich wyniki nie mogą zostać uznane za całkowicie wiarygodne, albowiem miały one miejsce w okresie wakacyjnym.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, zaś poszczególne okoliczności sprawy uznane za udowodnione z uwzględnieniem jego całokształtu, a zatem zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ pierwszej instancji naruszył natomiast przepis art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji, wydanej w sytuacji faktycznej i prawnej w pełni uzasadniającej zastosowanie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła B. W., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła

- obrazę art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a. polegającą na tym, że organ odwoławczy nie uchylił zaskarżonej decyzji i nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pomimo stwierdzenia, iż organ I instancji przy rozpoznawaniu sprawy nie uwzględnił wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów;

- obrazę art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. i art. 15 k.p.a. polegającą na niewyjaśnieniu przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego stwierdzone przez niego naruszenie procedury przez organ pierwszej instancji - poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie - nie miało wpływu na prawidłowość decyzji tego organu, w konsekwencji czego nie jest możliwe ustalenie, dlaczego w ocenie organu II instancji stwierdzone przez niego uchybienie nie było istotne dla oceny prawidłowości decyzji organu I instancji;

- obrazę przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. i art. 8 k.p.a. polegającą na wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji wyrażającej się w rozstrzygnięciu przez organ II instancji, iż zaistniały przesłanki do wymeldowania z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, przy jednoczesnym stwierdzeniu w uzasadnieniu decyzji (strona 3), iż materiał dowodowy nie wskazuje w sposób jednoznaczny na fakt opuszczenia przez skarżącą lokalu nr 4 położonego w Ł. przy ul. Z. 222;

- obrazę art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i przyjęciu w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do tego by uznać, iż zaistniały podstawy do wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego, tj.:

- pominięcie przez organ odwoławczy, iż w trakcie oględzin w dniu [...]. ustalono, iż w spornym lokalu mieszkalnym znajdowały się rzeczy codziennego użytku, kosmetyki należące do skarżącej, produkty żywnościowe, a także rzeczy dziecka, które to ustalenia w zestawieniu z zeznaniami świadków S. A., D. K., B. C., M. P. świadczą o zamieszkiwaniu skarżącej wraz z synem w przedmiotowym lokalu,

- pominięcie przez organ odwoławczy, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy kontrola meldunkowa w Z. została dokonana dwukrotnie w dniu [...] (tj. nie w okresie wakacyjnym), a w jej trakcie nie zostano skarżącej i członków jej rodziny w domu przy ul. B 27, zaś sąsiadka - podobnie jak sąsiedzi przy wcześniejszych kontrolach meldunkowych - nie potwierdziła by skarżąca wraz z rodziną mieszkała w w/w domu,

- nie uwzględnienie przez organ odwoławczy, iż stan budynku położonego w Z. przy ul. B 27 - opisany w niezakwestionowanych przez organ odwoławczy zeznaniach I. S. - zagraża bezpieczeństwu użytkowników, przez co uniemożliwia skarżącej i jej rodzinie zamieszkanie w nim, a w konsekwencji skupienie w nim centrum życiowego,

- błędnej ocenie pisma skarżącej z dnia [...] kierowanego do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie lokalu zamiennego wyrażającej się w przyjęciu przez organ odwoławczy, iż motywacją działań podejmowanych przez skarżącą w postępowaniu w przedmiocie wymeldowania była wyłącznie chęć uzyskania odrębnego lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy, w sytuacji, gdy właściwa ocena powołanego pisma winna doprowadzić organ II instancji do wniosku, iż starania skarżącej o uzyskanie lokalu zamiennego w związku z zakwalifikowaniem do rozbiórki budynku mieszkalnego położonego przy ul. A 222 w Ł. świadczą o tym, iż skarżąca nie może zamieszkać w domu przy ul. B 27 w Z., lecz to właśnie w przedmiotowym lokalu skupia swoje centrum życiowe,

- pominięcie przez organ odwoławczy faktu, iż świadkowie R. M. oraz A. K. są osobami blisko związanymi z wnioskodawczynią J. P., co uzasadniało szczególną ocenę ich oświadczeń, zwłaszcza, iż powołani świadkowie zostali zawnioskowani przez J. P. dopiero po negatywnym rozstrzygnięciu dla niej sprawy przez organ I instancji

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Łódzki podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] orzekającą o wymeldowaniu B. W. wraz z małoletnim synem A. W. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A 222 w Ł. Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy można mówić wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego i dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, niepublikowany; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72).

Stosownie do art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt V SA 1496/00). Opuszczenie lokalu oznaczać więc będzie nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założenie w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Zamiar ten ma bowiem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie, czy obiektywnie istniejące okoliczności potwierdzają deklarowaną wolę wewnętrzną zainteresowanego (zainteresowanych), czy też pozostają z nią w sprzeczności.

Ustalenie zatem, czy nastąpiło opuszczenie przez skarżącą i jej syna dotychczasowego miejsca pobytu wymaga zbadania istnienia owego zamiaru. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – kwestia ta została rozważona przez organ, a wnioski, do których organ doszedł są zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ zebrał w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Następnie w sposób wszechstronny, spójny i logiczny, przy zachowaniu zasady wynikającej z treści art. 80 k.p.a., dokonano oceny zgromadzonych dowodów, a wnioski, do których organ doszedł są przekonujące i nie noszą znamion dowolności.

Odnosząc się do ustaleń poczynionych przez organy administracji, a które to doprowadziły do końcowego wniosku o spełnieniu przesłanek wymeldowania (art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności) i dokonując ich analizy należy wskazać, co następuje.

W ocenie Sądu, trafnie przyjęły organy, że skarżąca wraz synem dobrowolnie opuścili lokal nr 4 przy ul. A 222, lokalizując swoje centrum życiowe w innym miejscu, a opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu miało charakter trwały. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, w szczególności okoliczności podnoszone przez skarżącą i wskazywane przez nią dowody nie dają podstaw do zakwestionowania ustaleń, że de facto centrum interesów życiowych skarżącej znajduje się poza wskazanym spornym lokalem przy ul. A i w praktyce przeniosło się na ul. B w Z. Potwierdzają to zarówno konsekwentne i logiczne zeznania matki skarżącej i jej ojca jak i zeznania świadków, którzy w żaden sposób nie byli zainteresowani wynikiem sprawy, a także inne przeprowadzone dowody – kontrole meldunkowe, oględziny spornego lokalu, informacje o wybudowanym przez skarżącą wraz z mężem domu w Z. W tym miejscu podkreślić należy, że od samego początku matka skarżącej J. P. wskazywała, że córka z synem wyprowadziła się w 2008 r., a konflikty zaczęły się, gdy dowiedziała się ona o złożeniu wniosku o jej wymeldowanie tj. w marcu 2011 r. Wtedy B. W. przywiozła do lokalu leżankę, a wyrzuciła rzeczy rodziców, którzy wstawili je tam po jej wyprowadzeniu się. Wyjaśniła też, że od złożenia podania wnuk A. jest przywożony do mieszkania przez swojego ojca rano ok. 6.15 i dopiero stąd wychodzi do szkoły, która jest niedaleko. Oświadczyła też, że córka nie ponosi opłat za mieszkanie. Twierdzenia te znalazły potwierdzenie w innych zebranych dowodach.

Zasadnicze wątpliwości skarżącej, znajdujące następnie wyraz w treści skargi złożonej do Sądu, budziły ustalenia organu, w ramach których organ stwierdził, że skarżąca "pozoruje zamieszkiwanie" w lokalu przy ul. A w Ł. W szczególności skarżąca wskazywała na fakt ustalenia w toku postępowania, że w spornym lokalu przy ul. Z. w trakcie oględzin lokalu (o których terminie skarżąca była powiadomiona) zastano skarżącą i zgromadzone były tam rzeczy osobiste i inne przedmioty użytkowe, co winno być ważki argumentem przemawiającym za wykazaniem, iż skarżąca nadal w spornym lokalu zamieszkuje z zamiarem stałego w nim pobytu.

W ocenie Sądu, zgromadzony w toku postępowania administracyjnego obszerny materiał dowodowy potwierdził, iż skarżąca opuściła w sposób dobrowolny i trwały ten lokal mieszkalny i zgodzić się należy z organem, że okoliczności mające świadczyć o fakcie zamieszkiwania w nim można, co najwyżej uznać za próbę stworzenia pozorów zamieszkiwania. Wprawdzie przeprowadzone oględziny przedmiotowego lokalu nie pozwoliły przyjąć wprost, iż jest on w ogóle niezamieszkany, jednak należy podkreślić, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie mogą mieć decydującego znaczenia i być przesądzającymi fakty - powoływane przez skarżącą - pozostawienia części rzeczy osobistych w spornym lokalu. Powyższe nie musi świadczyć jeszcze samo przez się o skoncentrowaniu przez skarżącą spraw życiowych w tym miejscu i nie musi wiązać się z faktycznym trwałym przebywaniem właściciela tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 360/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 139/09). Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje w tym zakresie, że fakt "sporadycznego przebywania skarżącej w mieszkaniu (...) nie może być podstawą do uznania, iż przebywa on tam z zamiarem stałego pobytu. Okoliczność, iż w mieszkaniu tym znajdują się rzeczy należące do skarżącej nie może stanowić dowodu, że skarżąca stale tam zamieszkuje" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 136/09). Ponadto, "fakt, że w mieszkaniu znajdują się rzeczy uczestnika, może oznaczać, że przechowywanie rzeczy w mieszkaniu miało na celu stworzenie pozoru przesłanki wyłączającej wymeldowanie. A więc, sam fakt pozostawienia w spornym lokalu rzeczy osobistych, rzeczy codziennego użytku nie ma decydującego znaczenia dla ustalenia spełnienia przesłanek stałego zamieszkiwania. Dowód taki należy oceniać w zestawieniu z innymi dowodami i dopiero wówczas można uznać, czy dana okoliczność została udowodniona, czy też nie.

Co do zasady nie ma też decydującego znaczenia podnoszona przez stronę okoliczność, iż ponosi koszty utrzymania mieszkania, ponieważ przesłanki, które podlegają badaniu w postępowaniu o wymeldowanie zawarte zostały w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, i ponoszenie opłat za mieszkanie do nich nie należy. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Go 809/07). Ponadto, jak wskazuje znajdujące się w aktach administracyjnych zestawienie wpłat (k- 60-61 akt adm.) oraz dowody przelewów, dopiero od kwietnia 2011 r. ( bezpośrednio po złożeniu wniosku o wymeldowanie ) pojawiają się nadpłaty czynszu za przedmiotowy lokal. Wyjaśnienia skarżącej, że wcześniej przekazywała pieniądze na czynsz bezpośrednio matce, nie są, w ocenie Sądu przekonujące, szczególnie gdy uwzględni się inne dowody Również bowiem wysokości opłat za energię elektryczną szczególnie, że lokal nie ma innego ogrzewania, nie wskazują na zamieszkiwanie skarżącej z dzieckiem w tym lokalu. ( za okres od 31 grudnia 2008 r do 13 września 2009 r opłata wynosiła łącznie 254 zł, za okres od 13 września 2009 r do 31 grudnia 2009 r. łącznie 62 zł, a od 4 maja 2011 do 07 czerwca 2011 r. 49 zł i za lipiec 2011 – 49zł). Zwraca też uwagę relatywny wzrost opłat za energię elektryczną za okres od 4 maja 2011 r. (miesiące letnie), a więc po złożeniu wniosku o wymeldowanie skarżącej. Analiza tych danych nie potwierdza więc faktu przebywania w spornym lokalu rodziny B. W., a wręcz przeciwnie uprawdopodabnia fakt, iż skarżącą, czy też członkowie jej rodziny przebywają tam jedynie sporadycznie, pozorując zamieszkanie w spornym lokalu. Wskazać bowiem należy, że wykazane zużycie energii elektrycznej, zwłaszcza w miesiącach zimowych, z pewnością nie jest wystarczające na ogrzanie lokalu znajdującym się tam piecem elektrycznym.

Sąd zgadza się też z oceną dokonaną przez organ, że trudna dać wiarę twierdzeniom skarżącej, iż nadal przebywa ona wraz rodziną (mąż i dziecko) w lokalu nr 4 przy ul. A 222, który charakteryzuje się bardzo skromnym metrażem (jeden pokój z kuchnią i łazienką), brakiem dostępu do bieżącej wody oraz brakiem centralnego ogrzewania (ogrzewany jest piecem elektrycznym), gdy posiada dom wybudowany przez nią i jej męża w Z. – stan zaawansowania robót 95%. Jak wynika z oświadczenia kierownika budowy dom nie nadaje się do zamieszkania tylko z uwagi na brak elementów wykończeniowych tj. brak balustrad na wewnętrznej klatce schodowej, na tarasie i podeście wejściowym oraz brak gniazdek i włączników elektrycznych. Skoro sporny lokal w Ł., przy ul. A nie jest wyposażony w podstawowe media i – jak wynika z akt sprawy – jego stan techniczny jest bardzo zły, albowiem przeznaczony on jest do rozbiórki, to trudno wyobrazić sobie, aby rodzina z dzieckiem, z własnej woli przez ostatnie lata wciąż zamieszkiwała w lokalu o bardzo skromnym metrażu, pozbawionym zasadniczych wygód (m.in. dostępu do bieżącej wody, bez centralnego ogrzewania (ogrzewanym – jak wskazano wyżej – piecem elektrycznym), dysponując domem o niewątpliwie znacznie wyższym standardzie, wykończonym w 95%.. Zasadnie uznały w tym względzie organy, że logika i doświadczenie życiowe nakazują przyjąć, iż dom jednorodzinny z działką jest bardziej komfortowym i pożądanym miejscem do zamieszkania.

Twierdzenia natomiast skarżącej oraz jej męża o niespełnianiu przez wybudowaną przez nich i stanowiącą ich własność nieruchomość położoną przy ulicy B 27 w Z. warunków technicznych umożliwiających zamieszkanie budzą uzasadnione wątpliwości, co do ich wiarygodności. Z logicznego punktu widzenia, osoba pozostająca w sporze z organami administracji co do potwierdzenia tezy o niezamieszkiwaniu w nowowybudowanym domu, nie ma żadnego racjonalnego interesu w tym aby odmawiać organom przeprowadzenia oględzin tego domu. Oględziny bowiem jednoznacznie potwierdziłyby argumenty skarżącej, iż dom ten nie jest wykończony ani zamieszkany. Odmowa natomiast dokonania oględzin, z odwołaniem się do ogólnikowych argumentów, stawia w wątpliwość zasadność tej argumentacji strony i nie mogła być uznana za przekonującą. Twierdzeniom strony skarżącej w tym zakresie przeczą ponadto zeznania uczestników postępowania: J. P. i R. P. oraz świadków: R. M. i A. K. . Zeznania tych osób są spójne i wskazują, że skarżąca z mężem i dzieckiem mieszka w nowym domu, od 2008 r., a dom jest w pełni wyposażony. Gdy chodzi zaś o formalny brak odbioru technicznego i pozwolenia na użytkowanie budynku, to trafnie w tym przedmiocie zacytował organ orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym sąd ten wskazał, że "Nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i prawa zagospodarowania przestrzennego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania" (wyrok z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 1963/00). Stan techniczny budynku może zatem podlegać ocenie w toku postępowania meldunkowego, ale jako okoliczność obiektywna, faktyczna, służąca ustaleniu, czy możliwe jest stałe w nim przebywanie oraz zaspokajanie potrzeb życiowych związanych z zamieszkiwaniem (w takim właśnie kontekście mowa jest o stanie technicznym budynku w wyroku WSA z dnia 8 lipca 2009 r., III SA/Wr 741/08).

Za tym, że skarżąca z synem nie przebywa w spornym lokalu przemawia też zgromadzony przez organ meldunkowy w toku postępowania pozostały obszerny materiał dowodowy. Na fakt, iż mieszkanie nr 4 przy ul. A 222 nie stanowi centrum życiowego strony wskazują też wyniki kontroli meldunkowych. Kilkukrotne kontrole meldunkowe pozwoliły jedynie ustalić, iż Z. W. (mąż skarżącej) oraz małoletni A. W. bywają, ze zróżnicowaną częstotliwością, w lokalu nr 4 przy ulicy A 222 w Ł., co jest o tyle zrozumiałe, że dziecko nadal uczęszczało do szkoły w pobliżu. Co istotne pracownicy organu przeprowadzający wzmiankowane kontrole meldunkowe (czterokrotnie w toku postępowania) w żadnym przypadku nie zastali w spornym lokalu przy ul. A w Ł. skarżącej B. W. Skarżąca była jedynie obecna w trakcie oględzin, o których - została uprzednio prawidłowo powiadomiona. Trafnie też zwróciły organy uwagę na fakt, iż zastano skarżącą podczas jednej z dwóch kontroli meldunkowych przeprowadzonych w nieruchomości położonej przy ulicy B 27 w Z.

Także zeznania świadków w tym zakresie przemawiają za uznaniem, że skarżącą jedynie sporadycznie pojawia się w lokalu w Ł., a faktycznie zamieszkuje w Z., przy ul. B. Jedynie trzech świadków: Z. W. (mąż skarżącej), D. K. ( znajoma prowadząca kiosk przy ulicy A 216, a więc osoba nie zamieszkująca bezpośrednio w spornym domu przy ul. A 222), oraz B. C. (sąsiadka – zamieszkująca w domu przy ul. A 222, pod nr. 9), zeznali, że B. W. mieszka w lokalu, w którym jest zameldowana na pobyt stały, bo widują ją codziennie (prawie codziennie). Zeznania te pozostają jednak w sprzeczności z pozostałymi dowodami i organ mógł nie dać im wiary. Zeznania pozostałych świadków: J. P. i R. P. (rodziców skarżącej – zamieszkałych w spornym domu przy ul. A. w Ł.), R. M. (siostry skarżącej), A. K. (przyjaciółki siostry skarżącej), S. A. (sąsiadki, zamieszkałej w lokalu Nr 3 przy ul. A w . oraz M. P. (sąsiadki, zamieszkałej w lokalu Nr 6 przy ul. A w Ł.) bądź jednoznacznie przeczą twierdzeniem skarżącej, bądź potwierdzają jedynie sporadyczne wizyty B. W. w przedmiotowym lokalu. W szczególności odnieść należy się do zeznań tych świadków, którzy twierdzili, że byli w domu przy ul. B w Z., stanowiącym własność skarżącej i jej męża (R. M., A. K. oraz J. P. i R. P.). Zwraca tutaj uwagę, iż w swoich zeznaniach dość precyzyjnie opisują oni wyposażenie domu skarżącej i jej męża w Z., w szczególności opis wykończenia tego domu (rodzaj zastosowanych materiałów wykończeniowych, charakterystyka usytuowania mebli innego wyposażenia wnętrz) potwierdzają, iż świadkowie ci mogą być uznani za wiarygodnych. Nie można w tym zakresie zgodzić się też z twierdzeniem skarżącej, że są to osoby zainteresowane w sprawie (zainteresowane wymeldowaniem skarżącej z lokalu przy u. A w Ł.), w szczególności jak chodzi o świadków nie spokrewnionych ze skarżącą. Twierdzenia osób bliskich, spokrewnionych ze stronami nie mogą być tylko z tego powodu podważane. Oczywiście mogą one być i często są dotknięte pewnym subiektywizmem i dlatego muszą być oceniane ze szczególną wnikliwością i konfrontowane z innymi dowodami, aby ustalone na ich podstawie fakty pozwalały dojść do prawdy obiektywnej. W tej sprawie zasady te nie zostały przez organ przekroczone, a wnioski, do których organ doszedł potwierdzają też inne dowody.

Nie bez znaczenia jest też podnoszony przez organy argument odwołujący się do ewentualnej motywacji skarżącej w utrzymaniu zameldowania w lokalu przy ul. A 222 w Ł., co ma wiązać się z chęcią uzyskania odrębnego lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy w związku z zakwalifikowaniem budynku mieszkalnego położonego przy ulicy A 222 w Ł. do rozbiórki. Nie może to być argument przesądzający, ale niewątpliwie stanowić może argument dodatkowy, potwierdzający i umacniający dotychczasowe ustalenia w przedmiocie pozorowania zamieszkiwania przez skarżącą w lokalu Nr 4 przy u. A w Ł.

W kontekście powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, zaś poszczególne okoliczności sprawy uznane za udowodnione z uwzględnieniem jego całokształtu, a zatem zgodnie z przepisami art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a.

Niezasadne są zatem zarzuty postawione w skardze, a dotyczące naruszenia wskazanych powyżej przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a.), polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i przyjęciu w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do tego by uznać, iż zaistniały podstawy do wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego, a szczegółowo opisane w petitum skargi.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy co następuje

Zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a i art.. 140 k.p.a., oraz zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 15 k.p.a. – w ocenie Sądu - nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że jak trafnie podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, przypisywane Wojewodzie [...] naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. nie mogło mieć miejsca, z tego przyczyny, iż przepis ten nie stanowił podstawy rozstrzygania przez organ w skarżonej decyzji, nie miał więc on zastosowania w sprawie. W praktyce podstawę prawną decyzji Wojewody z dnia [...] stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. kompetencja organu II instancji do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zaś skorzystanie z niej jako jedyne zostało obwarowane przesłankami, które nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Analiza przesłanek uprawniających organ drugiej instancji do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazuje na to, że uprawnienie to aktualizuje się jedynie wówczas, gdy popełnione przez organ I instancji błędy proceduralne spowodowały, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w stopniu wystarczającym, by wydać zgodne z prawem i uwzględniające całokształt okoliczności faktycznych rozstrzygnięcie merytoryczne. Jeśli zatem "organ odwoławczy uchyla decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, to musi wykazać, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Ponadto, przekazując sprawę, organ odwoławczy może wskazać, które okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu danej sprawy. Natomiast jeżeli organ odwoławczy tylko kwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, lecz nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy i z tej przyczyny nie podnosi potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, to powinien wydać decyzję reformatoryjną w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a." (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt Il OSK 1823/11).

Trafnie zatem, Wojewoda [...], rozważywszy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, podzielając stanowisko organu I instancji, wyrażone w jego decyzji z dnia [...], oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie prawnej z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zauważyć bowiem należy, że "Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. decyzja uwzględniająca żądanie strony), to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia. Z tego też względu, w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia. W razie więc, gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ pierwszej instancji" (por. wyrok NSA z dnia 15 sierpnia 1985 r., sygn. akt III SA 730/85). Z tych też względów, wobec faktu, iż organ II instancji uznał, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organ I instancji rozpatrzony, a okoliczności faktyczne wyjaśnione w stopniu umożliwiającym rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., zaś brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich okoliczności faktycznych stanowił naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a., które jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, prawidłowo zastosował Wojewoda wskazane przepisy procedury administracyjnej. Nietrafny jest zatem zarzut wskazany powyżej zarzut skargi.

Nie można również zgodzić się z zasadnością zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 i art. 8 k.p.a., polegającym na wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji wyrażającej się w rozstrzygnięciu przez organ II instancji, iż zaistniały przesłanki do wymeldowania z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, przy jednoczesnym stwierdzeniu w uzasadnieniu decyzji (strona 3), iż materiał dowodowy nie wskazuje w sposób jednoznaczny na fakt opuszczenia przez skarżącą lokalu nr 4 położonego w Ł. przy ul. A 222. W ocenie Sądu, nie można w tym przypadku mówić o wewnętrznej sprzeczności rozstrzygnięcia organu II instancji. Użycie przez organ – wskazywanego przez stronę w skardze – sformułowania "iż materiał dowodowy nie wykazuje w sposób jednoznaczny na fakt opuszczenia przez skarżącą lokalu Nr 4 przy ul. A w Ł." wskazuje jedynie na brak jednoznacznych, bezspornych dowodów opuszczenia przez skarżącą spornego lokalu i zorganizowania sobie w innym miejscu stałego centrum życiowego. Dlatego też, jak prawidłowo uczynił to organ, niezbędne było przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego i dokonanie szczegółowej analizy uzyskanych w ten sposób dowodów, celem ustalenia prawdy materialnej, zgodnie z art. 80 k.p.a. W tym zakresie organ przeprowadził niezbędne ustalenia, dokonał wszechstronnej oceny i analiz zebranych materiałów dowodowych. Konsekwentnie przy tym organ w treści całej decyzji wskazał na przyjęty przez siebie i znajdujący oparcie zarówno w przepisie art. 80 k.p.a., jak i orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa tok rozumowania, który doprowadził go do ostatecznych rozstrzygnięć sformułowanych w sentencji decyzji.

Mając zatem na uwadze wszystkie przeprowadzone powyżej ustalenia, za prawidłowy należało uznać wniosek organów meldunkowych, że skarżąca faktycznie nie zamieszkuje w spornym lokalu Nr 4 przy ul. A 222 w Ł., a swoje centrum życiowe faktycznie zorganizowała w Z. przy ul. B 27. Zachodziły zatem podstawy z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz. U. z 2006 r, nr 139 poz. 993 ze zm.) do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącej wraz z synem z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. A 222 w Ł.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia w toku postępowania żadnego ze wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisów prawa materialnego, w takim stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji. Przyjąć trzeba, że poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne i prawne, dokonane przez organy administracji publicznej, wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Z tych względów - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.

b.a.