Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 869/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Marszałek Województwa~Zarząd Województwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną informację
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant st. asyst. sędziego Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi spółki H. w W. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich 1. uchyla zaskarżoną informację, 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich w T., wpłynął wniosek spółki H. w W. (dalej powoływanej też jako "spółka"), złożony za pośrednictwem Stowarzyszenia [...] w G., o przyznanie pomocy w ramach działania 413 - Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju dla małych projektów, tj. operacji, które nie odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działań Osi 3, ale przyczyniają się do osiągnięcia celów tej osi, na realizację operacji o tytule "[...]".

Pismem z dnia [...] Samorząd Województwa [...], poprzez Dyrektora Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich w T., działając na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 ze zm., dalej powoływanej też jako "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich") poinformował wnioskodawcę o odmowie przyznania pomocy na realizację zamierzonej operacji.

W uzasadnieniu pisma stwierdzono, że wnioskodawca nie spełnia limitu pomocy na beneficjenta, który zgodnie z § 4 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 138, poz. 868 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie z dnia 8 lipca 2008 r.") wynosi 100 000,00 zł. W tym kontekście organ wyjaśnił, że ustalono, iż na terenie Polski zostało złożonych kilkanaście wniosków o przyznanie pomocy o tym samym zakresie przez co najmniej cztery spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (H. Sp. z o.o., Hh Sp z o.o.., Z. Sp. z o.o., Zz Sp. z o.o. i Ze. Sp. z o.o.) oraz, że w ich ramach zawarte zostały umowy na łączną kwotę [...] zł. Zdaniem organu ustalony i wykazany związek wnioskodawcy z ww. spółkami wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej pozwala stwierdzić, że nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co z kolei uzasadnia odmowę przyznania pomocy, jako że w przypadku ustalenia tworzenia sztucznych warunków celem uzyskania wsparcia, zastosowanie mają przepisy wspólnotowe zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia rady (WE) nr 1689/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8, dalej powoływanym jako "rozporządzenie nr 65/2011") oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz.UE.L.1995.312.1, dalej powoływanym jako "rozporządzenie nr 2988/95"). Organ wskazał, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 stanowi, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia, natomiast w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 wprowadzono zasadę, iż działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. W świetle przytoczonych regulacji oraz poczynionych ustaleń organ stwierdził, że nie było warunków do przyznania wnioskodawcy pomocy na realizację przedmiotowej operacji.

Pismem z dnia [...] (data wpływu do organu [...]), spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie spółki organ w sposób zbyt lakoniczny i instrumentalny stwierdził, że zachodzą okoliczności wskazujące na stworzenie sztucznych warunków skierowanych na uzyskanie korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Odwołująca zarzuciła, że organ w ogóle nie podał, na czym ma polegać ta sprzeczność, na jakiej podstawie ją stwierdza, i o naruszenie jakich konkretnie celów chodzi. Takie zachowanie uniemożliwia jej zdaniem jakąkolwiek polemikę z decyzją organu, stanowi naruszenie zasady działania organu zgodnie z przepisami prawa oraz zasady przekonywania, a dodatkowo przesądza o gołosłowności postanowionych przez organ zarzutów. Podkreśliła, że zarówno ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, jak i rozporządzenie z dnia 8 lipca 2008 r., nie wskazują, że powiązane ze sobą podmioty nie mogą złożyć przedmiotowego wniosku oraz, że obowiązuje je jeden limit przeznaczony dla beneficjenta, czyli 100 000,00 zł. Niezrozumiałe jest więc, w jej ocenie, dlaczego organ przyjął, że fakt istnienia pewnych powiązań pomiędzy niektórymi wnioskodawcami ma przekreślać konstrukcję osobowości prawnej i samodzielnej zdolności do czynności prawnych (zdolności do nabywania praw i zaciągania zobowiązań), w tym legitymację administracyjnoprawną każdego z tych podmiotów. Na tym przecież polega istota odrębności osobowości prawnej, że mamy do czynienia z odrębnymi prawnie podmiotami, odrębnymi od siebie i odrębnymi od wspólników w przypadku spółek kapitałowych. W związku z powyższymi argumentami spółka stwierdziła, iż złożone przez nią wezwanie organu do ponownej analizy sprawy, rewizji stanowiska i usunięcia naruszenia prawa w zakresie odmowy przyznania pomocy dla projektu i przywrócenia wniosku do dalszych etapów oceny, jest uzasadnione.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Członek Zarządu Województwa [...], pismem z dnia [...], poinformował wnioskodawcę, że rozpatrzył negatywnie wezwania wnioskodawcy do usunięcia naruszenia prawa i, że podtrzymuje stanowisko zawarte w informacji z dnia [...]. Wskazując w uzasadnieniu pisma, że zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. o pomoc na operacje, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1. lit. c ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, może ubiegać się podmiot będący osobą prawną jeżeli posiada siedzibę na obszarze objętym lokalną strategią rozwoju (LSR) lub prowadzi działalność na tym obszarze, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie ustalono, iż wnioskodawca ma siedzibę w W. i nie ma oddziałów, oraz że nie wykazał on prowadzenia działalności na obszarze Stowarzyszenia [...]. Podkreślił również, że wnioskodawca jest spółką "córką" firmy H. Sp. z o.o. - jedynego udziałowca, że prokurentem wnioskodawcy jest M. W. M., a prezesem wnioskodawcy R. C. K., że M. W. M. pełni analogiczną funkcję w firmie H. Sp. z o.o., zaś R. C. K. jest jednym z dwóch udziałowców firmy H. Sp. z o.o., że siedzibą wnioskodawcy jest W., a jako adres wskazano ul. [...] oraz, że pod tym adresem, obok spółki "matki" H. Sp. z o.o. mają także siedziby firmy: Hh. Sp. z o.o. (wyłączny udziałowiec H. Sp. z o.o.), której prezesem jest L. A. S. - drugi udziałowiec H. Sp. z o.o., a prokurentem M. W. M.; Z. Sp. z o.o. (wyłączny udziałowiec H. Sp. z o.o.), której prezesem jest L. A. S. - drugi udziałowiec H. Sp. z o.o., a prokurentem M. W. M.; Zz Sp z o.o. (wyłączny udziałowiec H. sp. z o.o. ), której prezesem jest L. A. S. - drugi udziałowiec H. Sp. z o.o., a prokurentem M. W. M.; i Ze. Sp. z o.o. (wyłączny udziałowiec H. Sp. z o.o.), której prokurentem jest M. W. M. Zadaniem organu z powyższych okoliczności wynika, iż pomiędzy wymienionymi spółkami występują powiązania kapitałowe i osobowe i, że mają one tożsamy adres i kod PKD. Zaznaczył, że zgłaszały one projekty nie tylko w województwie [...] oraz, że na część złożonych w Polsce wniosków, według posiadanych danych, zawarto umowy na kwotę [...] zł. Powołując się w tym kontekście na przepis § 4 ust. 8 rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. określający, że maksymalna kwota pomocy finansowej wynosi 100 000,00 zł, organ stwierdził, że utworzenie w jednakowym czasie wielu spółek "córek" miało, w jego ocenie, na celu obejście wskazanego kwotowego ograniczenia przyznania pomocy na małe projekty. Dlatego też, jak zaznaczył, zasadne jest poczynione w sprawie ustalenie, że zgłoszony wniosek nie miał na celu jedynie rozwinięcia działalności, która w istocie mogła być prowadzona w ramach spółki "matki". Wskazując, iż korzyści przysługujące MŚP z tytułu różnych przepisów lub środków przyjmowanych na ich korzyść, winny czerpać wyłącznie te przedsiębiorstwa, które faktycznie tego potrzebują, organ uznał, iż opisane powyżej działanie spółki, byłoby sprzeczne z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, gdyż sztucznie tworzyłoby warunki w celu uzyskania korzyści. Zatem, jak wskazał, skoro o pomoc finansową może ubiegać się osoba fizyczna, która nie podlega wykluczeniu z ubiegania się o przyznanie pomocy na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.Urz.UE.L.2005.277.1 ze zm.) oraz przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia lub przepisów odrębnych, których regulacje dotyczą realizacji operacji, to tym samym, zasadny jest poczyniony w sprawie wniosek, iż działanie spółki wyczerpało przesłanki art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 2988/95, jak i art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Organ podkreślił także, że środki pomocowe pochodzące z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w większości są finansowane z budżetu Unii Europejskiej, że w związku z tym podlegają one ochronie zgodnie rozporządzeniem nr 2988/95, stanowiącym iż środki te muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzania finansami, ogólną zasadą słuszności i proporcjonalności, a także że prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i Kraje Członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem.

Na powyższą informację spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia wydanych w sprawie informacji i przywrócenia przedmiotowego wniosku do dalszego postępowania w zakresie przyznania pomocy z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W uzasadnieniu skargi spółka powtórzyła argumenty i zarzuty zawarte w piśmie z dnia [...] wzywającym organ do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo powołała się na treść dołączonego do skargi pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...], z którego w jej ocenie wynika, że spółki powiązane mogą ubiegać się samodzielnie o dofinansowanie, a co najwyżej w niektórych sytuacjach mógłby obowiązywać je jedynie jeden limit pomocy de minimis, który wynosi 200 000,00 euro w ciągu trzech lat. Skarżąca podkreśliła przy tym, że w przedmiotowym wypadku wartość pomocy de minimis dla spółek powiązanych nie zostałaby przekroczona. W konsekwencji nie ma przesłanek wskazujących na powód odmowy przyznania pomocy nawet w oparciu o wskazany limit 200 000,00 euro.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej informacji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd uznał, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż wskazała to skarżąca.

Tryb i warunki przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju dla małych projektów" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 reguluje ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie z dnia 8 lipca 2008 r. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy instytucją zarządzającą jest minister właściwy do spraw rozwoju wsi. W myśl jednak art. 6 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy zadania instytucji zarządzającej w zakresie wdrażania działań objętych programem, w tym przyznawania pomocy, w przypadku działań wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz 19-23 ww. ustawy, wykonuje jako zadania delegowane samorząd województwa. Samorząd województwa wykonując wskazane zadania delegowane jest podmiotem wdrażającym, nad którym zgodnie z art. 7 ww. ustawy nadzór w zakresie wykonywania tych zadań sprawuje minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Wskazać należy również na przepis art. 22 ust. 1 ww. ustawy, który określa, że pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 8 oraz 16-23, jest przyznawana – nie w formie decyzji administracyjnej - lecz umowy, zawieranej pod rygorem nieważności w formie pisemnej. W przypadku jednak gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyny odmowy (art. 22 ust. 3 ww. ustawy), wnioskodawcy zaś przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonym dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (art. 22 ust. 4 ww. ustawy). Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy, prowadzonych przez podmioty wdrażające, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio (art. 22 ust. 2 ww. ustawy). W ramach regulacji zawartych w ww. rozporządzeniu wykonawczym z dnia 8 lipca 2008 r. istotne znaczenie z punktu widzenia unormowań kompetencyjnych mają przepisy § 5 ust. 1 i 2, które stanowią, że postępowanie w sprawie przyznania pomocy prowadzi właściwy organ samorządu województwa (ust. 1) oraz, że załatwianie spraw związanych z przyznaniem pomocy może być dokonywane przez upoważnionych przez właściwy organ samorządu województwa pracowników urzędu marszałkowskiego albo wojewódzką samorządową jednostkę organizacyjną.

W związku z tym, iż organy samorządu województwa muszą ściśle przestrzegać przyznanych im kompetencji oraz, że zarówno przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich jak i przepisy rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. nie określają, jaki organ samorządu województwa jest właściwy do prowadzenia spraw związanych z przyznaniem pomocy, koniecznym dla określenia organu właściwego do prowadzenia przedmiotowej sprawy, jest sięgnięcie do odpowiednich przepisów ustrojowych. I tak zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm. zm., dalej powoływanej też jako "ustawa o samorządzie województwa") organami samorządu województwa są: sejmik województwa i zarząd województwa. Organy samorządu województwa są kolegialne. Zadnia sejmiku województwa, który jest organem stanowiącym i kontrolnym województwa (art. 16 ust. 1 ww. ustawy), określone zostały w art. 18 wskazanej ustawy. Artykuł ten wymienia enumeratywnie zadania należące do wyłącznej właściwości sejmiku województwa. Kompetencje zarządu województwa, jako organu wykonawczego województwa, określają zaś przepisy art. 41 ust. 1-2 ww. Wynika z nich, że zarząd województwa wykonuje zadania należące do samorządu województwa, niezastrzeżone na rzecz sejmiku województwa i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych (ust. 1). Przepis art. 41 ust. 2 ww. ustawy wymienia tylko przykładowe (ważniejsze) zadania zarządu województwa, które jednak nie mają charakteru listy zamkniętej (numerus clausus). Dalsze zadania mogą wynikać z innych przepisów.

Na tle przedstawionych unormowań nie budzi żadnej wątpliwości, że właściwym organem samorządu województwa do prowadzenia spraw związanych z przyznawaniem pomocy przewidzianej przepisami ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, które nie są rozstrzygane decyzyjnie, jest zarząd województwa (w przypadku, gdy podmiotem wdrażającym jest samorząd województwa). Zarząd województwa wykonuje zadania województwa przy pomocy urzędu marszałkowskiego i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych lub wojewódzkich osób prawnych - art. 45 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Kierownikiem urzędu marszałkowskiego jest marszałek województwa (art. 43 ust. 3 ww. ustawy). W tym miejscu należy podkreślić, że w świetle przepisów ustawy o samorządzie województwa marszałek województwa nie jest organem województwa. Jest on jedynie przewodniczącym zarządu województwa, a jego uprawnienia organizacyjno-funkcjonalne zostały uregulowane przepisami art. 43 ust. 1-3 ww. ustawy. W jednym tylko przypadku marszałek województwa uzyskał prerogatywy organu administracji publicznej, nie zyskując przez to miana organu województwa – organu ustrojowego. Ustawodawca zdecydował bowiem, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 46 ust. 1 ww. ustawy). Nadto może wydawać postanowienia, zezwolenia i inne akty administracyjne, w oparciu o określone przepisy ustawowe. Marszałek wydaje te akty we własnym imieniu, a nie w imieniu zarządu województwa. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ww. ustawy, marszałek województwa może upoważnić wicemarszałka, pozostałych członków zarządu województwa, pracowników urzędu marszałkowskiego oraz kierowników samorządowych jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. Nie ulega jednak wątpliwości, że w sytuacji, gdy chodzi o prowadzenie innych spraw, które należą do kompetencji zarządu województwa, upoważnienia do ich załatwiania w imieniu tego organu może udzielić jedynie zarząd województwa jako organ kolegialny, nie zaś marszałek województwa będący jedynie członkiem tego organu.

Uwzględniając powyższe uregulowania kompetencyjne, należy stwierdzić, że organem samorządu województwa zajmującym się sprawami udzielenia przedmiotowej pomocy jest zarząd województwa, działający jako podmiot wdrażający, lub upoważniony przez zarząd pracownik urzędu marszałkowskiego albo wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej (§ 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r.). Pomoc w ramach działań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i 8 oraz 16-23 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich jest przyznawana bowiem na podstawie umowy, a nie decyzji (marszałek województwa ma status organu administracji publicznej tylko w przypadku gdy wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej). W sytuacji więc, gdy podmiot wdrażający uzna, iż nie zostały spełnione warunki przyznania pomocy, to negatywną informację, o której mowa w art. 22 ust. 3 ww. ustawy kieruje do wnioskodawcy osoba (osoby) wykonująca funkcję organu.

Wskazać należy, że organ administracji publicznej z reguły sam załatwia sprawy należące do jego kompetencji. Może też jednak upoważnić określonych pracowników do załatwiania spraw w jego imieniu – w ustalonym zakresie. Upoważnienie wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu przez podejmowanie czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Jest do tego wyznaczony któryś z pracowników urzędu przydanego do pomocy organowi, a nie sam piastun funkcji organu, czyli osoba, która powołaniem na to stanowisko jest umocowana do wykorzystywania kompetencji (B. Adamiak, J Borkowski (w:) Komentarz do K.P.A. 11 wydanie, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2011 r., str. 745). Osoba upoważniona do wykonywania kompetencji organu, nie staje się przez to organem administracji, ponieważ wykonuje tylko kompetencje innego organu, lecz ich nie posiada. Działania podmiotu upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego i traktowane są jako rozstrzygnięcia organu upoważniającego. Upoważnienie powinno mieć formę pisemną. Doktryna prezentuje stanowisko, że upoważnienie może być załącznikiem do zakresu czynności danego pracownika, może też być udzielone jednorazowo do wydawania tylko ściśle określonych decyzji administracyjnych. Warunku tego nie spełnia udzielenie ogólnego upoważnienia do wydawania decyzji, obejmującego np. naczelników wydziałów w danym urzędzie i zamieszczenie go w regulaminie organizacyjnym tego urzędu. Upoważnienie ma przecież charakter indywidualny, a nie generalny. Udzielane jest konkretnemu pracownikowi (pracownikom), a nie pracownikom zajmującym określone stanowiska (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, tom II, Wydawnictwo LEX, Warszawa 2010 r., str. 553). Identyczne stanowisko przyjęła judykatura (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 1413/06; z dnia 11 maja 2007 r.: sygn. I OSK 834/06, sygn. I OSK 833/06, sygn. I OSK 832/06; z dnia 28 sierpnia 2006 r.: sygn. I OSK 1294/06 i sygn. I OSK 1295/06).

W orzecznictwie na tle art. 268a kpa utrwalił się pogląd, że działanie pracownika bez upoważnienia pociąga za sobą nieważność decyzji. Przy czym, nie ma zgodności co do tego, czy nieważność jest skutkiem naruszenia właściwości, rażącego naruszenia prawa, bądź braku podstawy prawnej (por. wyroki NSA: z dnia 26.04.1996 r. sygn. SA/Lu 691/95 – LEX nr 26790; z dnia 18.12.1996 r. sygn. SA/Ka 2564/95 – LEX nr 28969; z dnia 17.01.1989 r. sygn. I SA 1019/88 – ONSA 1990/1/4).

Przenosząc powyższe uregulowania i poczynione do nich uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należało, że zaskarżona informacja o odmowie udzielenia skarżącej pomocy finansowej obarczona jest wadą formalną. Jak wykazano wyżej właściwym organem samorządu województwa w przedmiotowej sprawie był Zarząd Województwa. Tymczasem zaskarżona informacja, w jej części nagłówkowej, wymienia – nie Zarząd Województwa, lecz nieprawidłowo Urząd Marszałkowski Województwa [...] Departament Rozwoju Obszarów Wiejskich. Wskazany urząd nie jest jednak organem administracji publicznej, lecz stanowi jedynie aparat pomocniczy Zarządu Województwa, zapewniający wykonywanie jego zadań, jako organu wykonawczego Województwa. Choć w treści zaskarżonej informacji o odmowie przyznania pomocy wskazuje się, że wydaje ją Samorząd Województwa, a pod informacją podpisał się Dyrektor Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich – B. S., to jednak i te okoliczności nie stanowią podstawy to stwierdzenia, że została ona wydana w sposób odpowiadający prawu. Pomijając okoliczność, że taki sposób oznaczenia podmiotu od którego pochodzi zaskarżona informacja wprowadza zupełny chaos informacyjny co do tego jaki właściwie podmiot wydał przedmiotowe pismo, podkreślić należy, że z akt sprawy nie wynika, że podmiot, który podpisał informację tj. B. S. - Dyrektor Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich miał imienne upoważnienie do działania za Zarząd Województwa. Warunku tego nie spełnia bowiem zakres czynności Dyrektor Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich wynikający z treści § 11 ust. 6 i § 28 pkt 3 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [....] w T., stanowiącego załączniki do uchwały [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia ww. Regulaminu, z późn. zm. Wskazany Regulamin stanowi bowiem akt wewnętrzny, w którym wskazuje się jedynie ogólnie, że do Dyrektora Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich należy realizacja zadań wynikających z umowy nr [...] z dnia [....] zawartej pomiędzy AMiRR a Samorządem Województwa [...] w zakresie zadań delegowanych przez Agencję Płatniczą w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. W żaden sposób tak sformułowany akt wewnętrzny nie może zastąpić wyraźnego imiennego upoważnienia, w którym wskazuje się indywidualnie oznaczonego pracownika, jako podmiot właściwy do podpisywania w imieniu Zarządu Województwa informacji, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich. Wobec tego stwierdzić należy, że w przypadku zaskarżonej informacji brak było wymaganego imiennego upoważnienia do działania za Zarząd Województwa w sposób określonych w art. 22 ust. 3 ww. ustawy, co skutkowało tym, że B. S. - Dyrektor Departamentu Rozwoju Obszarów Wiejskich podpisując pismo informujące stronę skarżącą o odmowie przyznania pomocy, działała bez takiego upoważnienia Zarządu Województwa, a tym samym, że czynności przez niego podjęte nie mogły wywrzeć skutku wobec skarżącej. Podkreślić należy, że również w przypadku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...]), którą podpisał Członek Zarządu M. K., nie spełniony został wymóg prawidłowego upoważnienia do działania w imieniu organu. Podmiot ten bowiem działał, jak wyjaśnił organ, w oparciu o zapisy uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] w sprawie upoważnienia pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w T. do składania oświadczeń woli w imieniu Województwa w zakresie zaciągania zobowiązań pieniężnych oraz zatwierdzania dokumentów finansowych do wypłaty. Tymczasem określonej w § 1 ust. 2 pkt 1 tej uchwały upoważnienie dla M. K. nie wymienia czynności, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich.

Wobec wskazanych nieprawidłowości, świadczących o wadach formalnych zaskarżonej informacji, a także w związku z tym, iż przedmiotowa informacja z woli ustawodawcy została zakwalifikowana do innych niż decyzje i postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa), koniecznym było uchylenie zaskarżonej informacji, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 146 § 1 ppsa, który stanowi, że sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Gdyby zaskarżona informacja stanowiła decyzję administracyjną, to sąd – w świetle wcześniejszych uwag – postąpiłby w myśl art. 145 § 1 pkt 2 ppsa (stwierdzenie nieważności).

W konsekwencji stwierdzonej wady zaskarżonej informacji, niedopuszczalna była merytoryczna ocena jej prawidłowości, gdyż podlegała ona uchyleniu z przyczyn formalnych.

Przy ponownym badaniu wniosku, organ zdecyduje o podpisaniu umowy o przyznaniu pomocy, bądź też, jeśli uzna, że nie zostały spełnione przesłanki do jej przyznania, wyda informację, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o rozwoju obszarów wiejskich. W tym ostatnim przypadku należy pamiętać, że informację może podpisać Zarząd Województwa lub osoba imiennie upoważniona przez ten organ. Nagłówek informacji, jak i jej treść, powinny precyzyjnie i spójnie określać rodzaj działającego organu, a osoba podpisująca informację musi wyraźnie wskazać, czy działa jako organ, czy też z upoważnienia organu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461).