Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 195/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi G. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), Komendant Główny Policji uchylił rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...], w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] września 2017 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] del. do Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił G. S. zarzut tego, że: w okresie od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. w [...] i innych miejscach okolic [...] i [...], a także w siedzibie Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, będąc funkcjonariuszem publicznym - funkcjonariuszem zatrudnionym w Wydziale [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, działając wspólnie i w porozumieniu z M. J., A. C., S. W., E. W., A. M., J. W., D. S., G. S. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że przywłaszczył sobie rzeczy w postaci podrobionych towarów w bliżej nieustalonej ilości, w tym flakonów perfum, kosmetyków, odzieży, zegarków, torebek o bliżej nieustalonej wartości, nie mniejszej niż 500 zł, ujawnionych i zabezpieczonych w trakcie realizacji czynności służbowych przez funkcjonariuszy Wydziału [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji w dniach od [...] do [...] lutego 2017 r., związanych z likwidacją miejsc produkcji nielegalnych towarów znanych marek w ramach sprawy [...], działając tym samym na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 2 Kk w zb. z art. 284 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

Ponadto Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...], zastosował wobec G. S. środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji i zakazu kontaktu z obecnymi i byłymi funkcjonariuszami Wydziału [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, jak również zawiesił go w czynnościach służbowych.

Następnie organ podał, że Komendant [...] Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2017r. nr [...], zawiesił G. S. w czynnościach służbowych od dnia [...] marca 2017 r. na okres trzech miesięcy.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. Komendant [...] Policji poinformował G. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Ponadto pismem z dnia [...] marca 2017 r. organ I instancji wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji, o opinię w przedmiocie zwolnienia G. S. ze służby w Policji. Do dnia wydania rozkazu nie uzyskał odpowiedzi.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: opinii służbowych z innych jednostek Policji, w których G. S. pełnił służbę na okoliczność jego dotychczasowej pracy i oceny aktywności zawodowej oraz przebiegu służby, wyróżnień i nagród przyznanych wymienionemu w toku służby w Policji, przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego Policji biorących udział w realizacji prowadzonej przez wymienioną jednostkę pod numerem sprawy [...] w miejscowości [...] w dniach [...]-[...] lutego 2017 r. na okoliczność przebiegu realizacji i udziału w niej G. S., zwrócenie się do operatora sieci komórkowej [...] o udostępnienie wydruków danych zarejestrowanych w systemach informatycznych, adresów logowania się do przekaźników BTS telefonu G. S. na okoliczność przebywania w dniach realizacji [...]-[...] lutego 2017 r. w miejscowości [...] i nieopuszczania tego miejsca w trakcie pełnionej służby, a także od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia zatrzymania, tj. [...] marca 2017 r. na okoliczność, wskazania miejsca przebywania skarżącego i dołączenie tychże danych do akt niniejszego postępowania, zwrócenie się do emerytowanej [...] B. G., byłej przełożonej G. S. o wydanie opinii o nim na okoliczność przebiegu służby, zwrócenie się do Zarządu w [...] CBŚP o udostępnienie listy obecności funkcjonariuszy prowadzących realizację [...] w miejscowości [...] w dniach [...]-[...] lutego 2017 r. i dołączenie do akt niniejszego postępowania na okoliczność udziału G. S. w tejże realizacji, przesłuchanie w charakterze świadków naczelników z Centralnego Biura Śledczego Policji [...] S. C., [...] T. C. oraz [...] P. S. na okoliczność przebiegu służby G. S. i zwrócenie się do Zarządu w [...] CBŚP w celu udostępnienia ich danych.

Ponadto pełnomocnik G. S. stwierdził, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, bowiem do momentu prawomocnego zakończenia się postępowania karnego, prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...] nie jest możliwe przypisanie popełnienia zarzucanych mu czynów, które mogłyby stanowić podstawę do wszczęcia procedury zwolnienia ze służby w Policji. Powołał się też na zasadę domniemania niewinności oraz nieprzyznanie się G. S. do popełnienia zarzucanego mu czynu.

W dniu [...] maja 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło kolejne pismo pełnomocnika skarżącego, w którym zażądał on dopuszczenia i przeprowadzenia następujących dowodów: przesłuchania naczelnika Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] na okoliczność przebiegu służby strony, zwrócenie się do Zarządu w [...] CBŚP o udostępnienie kopii tzw. "kontrolek" pojazdów używanych w trakcie realizacji [...] w miejscowości [...] w dniach [...] -[...] lutego 2017 r. i dołączenie ich do akt niniejszego postępowania na okoliczność udziału G. S. w tejże realizacji i użytkowania wymienionych pojazdów, zwrócenie się do Zarządu w [...] CBŚP o udostępnienie elektronicznego rejestru wejść i wyjść z siedziby Zarządu w dniach [...]-[...] lutego 2017 r. i dołączenie tych dokumentów do akt niniejszego postępowania na okoliczność obecności G. S. w miejscu wykonywania służby, zwrócenie się do Zarządu w [...] CBŚP o udostępnienie kopii raportu z dnia [...] marca 2017 r. na okoliczność uszkodzenia przez G. S. samochodu służbowego po zakończonej tego dnia służbie i dołączenie dokumentu do akt postępowania, zarządzenie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego wobec G. S. na okoliczność ustalenia jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia, sytuacji finansowej i rodzinnej, zwrócenie się do właściwego wydziału i dołączenie do akt niniejszej sprawy dokumentacji dotyczącej zwolnień lekarskich, a także zaległych urlopów Pana G. S. na okoliczność przebiegu służby.

Pełnomocnik podkreślił, że podczas przeszukania zajmowanego przez G. S., pomieszczenia w miejscu pracy, prywatnego samochodu oraz miejsca zameldowania, a także miejsca zamieszkania, nie ujawniono przedmiotów wymienionych w postanowieniu Prokuratury Okręgowej w [...] sygn. akt [...] oraz innych przedmiotów pochodzących z przestępstw.

Ponadto w dniu [...] maja 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło kolejne pismo pełnomocnika G. S., w którym opisał przebieg służby skarżącego w dniach [...]-[...] lutego 2017 r. oraz wcześniej. Pełnomocnik uznał za zasadne rozważenie "wstrzymania decyzji administracyjnej" do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...].

W dniu [...] czerwca 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło pismo pełnomocnika G. S., w którym wniósł o przesłuchanie dziesięciu imiennie wymienionych osób - na okoliczność przebiegu jego służby oraz jego zaangażowania w służbę i pomoc w rozwiązywaniu spraw.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant [...] Policji zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w [...] z prośbą o udzielenie informacji na jakim etapie jest postępowanie karne prowadzone przeciwko G. S., a także przesłanie uwierzytelnionego odpisu decyzji o zmianie kwalifikacji czynu i wyrażenie zgody na włączenie udostępnionych materiałów do akt postępowania administracyjnego.

Zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2017 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] odmówił wyrażenia zgody na udostępnienie akt sprawy na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. Jednocześnie pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. prokurator poinformował, że postępowanie karne wobec G. S. pozostaje nadal w biegu, a w dniu[...] czerwca 2017 r. wydano wobec podejrzanego postanowienie o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów na czyn z art. 231 § 2 w związku z art. 12 Kk, jednakże Prokuratura Okręgowa w [...] odmawia przesłania odpisu wyżej wymienionego postanowienia celem włączenia go do akt postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił G. S. ze służby w Policji, z dniem [...] sierpnia 2017 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 K.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu opisał przebieg sprawy oraz stwierdził, że sam fakt przedstawienia G. S. zarzutu popełnienia przestępstwa sprawia, świadczy, że utracił on przymiot konieczny do pozostawania w szeregach Policji, jakim jest nieposzlakowana opinia.

Nadto organ I instancji odniósł się do wniosków pełnomocnika strony zgłaszanych w trakcie prowadzenia postępowania.

W dniu [...] września 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł on o dopuszczenie w postępowaniu dowodu w postaci przesłuchania G. S. w charakterze strony oraz dołączenie do akt prowadzonego postępowania, akt postępowania karnego, prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...], na okoliczność postawienia G. S. zarzutu w oparciu o zeznania współpodejrzanego, które stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. Wniósł też o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego.

We wniosku dowodowym z dnia [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik wniósł o przesłuchanie trzech imiennie wskazanych osób oraz zwrócenie się do Zarządu w [...] CBSP o udostępnienie kopii raportu z nadgodzin z czasu realizacji w dniach [...]-[...] lutego 2017 r., na okoliczność udziału strony w przedmiotowej realizacji i dołączenie dokumentu do akt postępowania.

Pełnomocnik G. S. złożył odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, jak również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na treść wydanego rozkazu personalnego.

W dniu [...] listopada 2017 r. Komendant Główny Policji wydał powołany na wstępie rozkaz personalny, wskazując, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. (sygn. akt [...]) Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] del. do Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił G. S. zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 Kk w zb. z art. 284 § 1 w zw. z art. 11 § 2 Kk, a zatem zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego.

Natomiast w dniu [...] czerwca 2017 r. G. S., w prowadzonym w Prokuraturze Okręgowej w [...] (po uprzednim przekazaniu z Prokuratury Okręgowej w [...]) postępowaniu karnym o sygn. akt [...], zmieniono zarzuty na czyn z art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk.

Następnie organ stwierdził, że przedstawiony G. S. zarzut dotyczy przestępstwa związanego z przekroczeniem przez niego uprawnień, popełnionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (art. 231 § 2 Kk), dodatkowo w ramach czynu ciągłego. Wskazał, że przestępstwo to jest ściśle związane z pełnieniem przez G. S. służby. Zdaniem organu, to nie tylko dyskredytuje go jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W ocenie organu, podejrzenie G. S. o popełnienie wymienionego przestępstwa, systematycznie zwalczanego w szeregach formacjii zdecydowanie negatywnie odbieranego wśród społeczeństwa sprawia, iż niewątpliwie utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Podał też, że G. S., jako policjant był zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sam został podejrzany o popełnienie przestępstwa pozostającego w związku z wykonywaniem czynności służbowych.

W związku z powyższym Komendant Główny Policji uznał, że G. S. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie skarżącego w służbie.

Organ podkreślił również, że brak stosownych działań wobec policjanta, podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane.

Organ podał też, że policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby.

Organ uznał, że za niezasadny zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w zaistniałej sytuacji, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów G. S. obecnie nie wypełnia.

Organ II instancji wskazał również, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie uznał też, że zostały naruszone przepisy art. 77 § 1 K.p.a.

Odnosząc się zaś do zarzutów pełnomocnika G. S., a także treści składanych przez niego wniosków dowodowych, organ wskazał, że w postępowaniu organy nie mogły oceniać okoliczności towarzyszących przedstawieniu policjantowi określonych zarzutów karnych, ich zmiany oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy strony, czyjej niewinności. Poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego nie mogą być bowiem przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o ten przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym, a to oznacza, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia. Ponadto stwierdził, iż zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych.

W związku z powyższym organ uznał, że dokonywanie przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności przedstawionych G. S. zarzutów, czy też rozstrzyganie o winie lub niewinności policjanta, jest nieuprawnione. Udowodnienie faktu popełnienia zarzucanych czynów należy do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Organy Policji są natomiast zobligowane do uwzględnienia w toku postępowania administracyjnego samego faktu przedstawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw.

W odniesieniu do wniosków dotyczących przesłuchania świadków, na okoliczność dotychczasowej służby G. S. i jego zaangażowania stwierdził, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy zapoznały się z dotychczasowym przebiegiem jego służby (m.in. z opiniami służbowymi, rozkazami personalnymi dotyczącymi wymienionego). Dokumenty w tym zakresie znajdują się bowiem w jego aktach osobowych, które Komendantowi Głównemu Policji zostały przekazane wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji, stanowiskiem i aktami sprawy.

Jednocześnie organ podkreślił, że sprawne wykonywanie czynności służbowych oraz przygotowanie merytoryczne G. S., wobec faktu utraty przez niego nieposzlakowanej opinii, nie przemawiają za pozostawieniem go w służbie, tym bardziej, że przestępstwo, o które jest podejrzany pozostaje w ścisłym związku z wykonywaniem przez stronę czynności służbowych.

Organ podał też, że, iż organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić.

Jednocześnie organ stwierdził, że nie ma podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie ma do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Podkreślił przy tym, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości.

Na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący G. S. i pełnomocnik skarżącego adw. T. R.

Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego tj.:

1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przesłanki te stanowią podstawę do zwolnienia policjanta dopiero wtedy, gdy zwolnienia nie uzasadniają inne przepisy art. 41 ust. 1 ww. ustawy, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nie wynika, aby organ rozważał jakakolwiek inną przesłankę zwolnienia oprócz zastosowanego w sprawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy;

2) art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie i nie uzyskanie wymaganej obligatoryjnie przed zwolnieniem policjanta ze służby, na podstawie art. 41. ust. 2 pkt 5 tej ustawy, opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów;

3) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne uznanie, że zachodzi określona w tym przepisie przesłanka do zwolnienia ze służby, podczas gdy okoliczności określone w tym przepisie nie wystąpiły w sprawie;

4) art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędne uznanie, że odwołujący nie spełnia określonego w tym przepisie wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii, podczas gdy skarżący nadal legitymuje się tym przymiotem;

5) art. 7, art. 77 art. 107 K.p.a. i art. 75 § 1 K.p.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegające na: brakach we wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego w sprawie i rozważeniu zebranych materiałów, a wskutek tego błędne ustalenie, że zachodzą okoliczności określone w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniające zwolnienie odwołującego ze służby w Policji, błędną analizę zebranego materiału dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego, przejawiające się w przyjęciu, iż skarżący spełnił przesłanki ustawowe, uzasadniające zwolnienie ze służby w Policji, oraz odmówieniu rozpoznania wniosków dowodowych, które wpłynęłyby na odmienne rozstrzygnięcie;

6) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie odwołującemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, w tym wskazania organowi istotnego braku w postaci obligatoryjnej opinii organizacji związkowej, jak również materiału dowodowego dokumentującego czynności organu zmierzające do zweryfikowania innych (poza 41 ust. 2 pkt ww. ustawy) podstaw zwolnienia ze służby;

7) art. 80 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, pomimo braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, iż okoliczności stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji zostały należycie udowodnione;

8) art. 81 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których odwołujący się nie wypowiedział;

9) art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie zaszła żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie, jak również wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okoliczność uzasadniająca opatrzenie decyzji takim rygorem.

10) art. 15 K.p.a. czyli zasady dwuinstancyjności, poprzez uchylenie się organu II instancji od ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, poprzez ponowienie orzeczenia organu I instancji nie wykonując żadnych czynności w sprawie.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wobec zaistnienia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. rażącego naruszenia prawa ww. przepisów bądź też zastosowanie innych przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa również w stosunku do decyzji poprzedzających zaskarżaną niniejszym decyzję.

W uzasadnieniu skargi G. S. wskazał, że użycie w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" wskazuje, że zwolnienie to ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie omawianego przepisu powinna, w myśl art. 7 K.p.a., uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Jest to tym bardziej istotne, że ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych i nieostrych, gdy chodzi o "ważny interes służby". Na podstawie powyższego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej.

Skarżący stwierdził, że sytuacja w jakiej się znalazł winna być w pierwszej kolejności oceniona poprzez pryzmat przesłanek stypizowanych w art. 41 ustawy o Policji. Dopiero wobec niemożności ich zastosowania organ winien przejść do rozwiązań przewidzianych w skarżonym przepisie. Skarżący stwierdził też, że zwolnienie funkcjonariusza ze względu na ważny interes służby wymaga obligatoryjnego_otrzymania od organu opinii właściwej organizacji związkowej.

Skarżący wskazał, że organ I instancji wprawdzie zwrócił się o opinie, jednakże nie wyegzekwował jej od właściwej organizacji związkowej. Tym samym doszło do rażącego naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji.

Skarżący stwierdził również, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. W ocenie skarżącego, brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 K.p.a.

Skarżący stwierdził również, iż wydając utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy decyzję, także organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i nie udowodnił, iż zaistniały przesłanki określone w art. 41.ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a to oznacza , że organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a., w szczególności poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie.

Skarżący podniósł również, że organ nie rozpoznał formalnie żadnych wniosków dowodowych zgłaszanych przez jego pełnomocnika. Skarżący nie zgodził się też z zajętym przez organ stanowiskiem w przedmiocie nadania skażonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał, że wobec okoliczności, iż od momentu zawieszenia go w czynnościach służbowych przebywał w dyspozycji Komendanta [...] Policji, nie zajmował żadnego etatu i nie miał kontaktu z funkcjonariuszami K[...]P ani CBŚP. W ocenie skarżącego nie występowała "niezbędność" takiego działania, bowiem nie było zagrożone żadne dobro chronione określone w art. 108 K.p.a.

Pełnomocnik skarżącego w skardze z dnia [...] stycznia 2018 r. wnosząc

o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie tych samych przepisów co skarżący. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie wykazał, że zaistniały przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a tym samym, że skarżący utracił walor "nieskazitelnego charakteru". Tym samym, zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie.

Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...] skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Podkreślił, że jednym z elementów rzetelnego procesu karnego jest zasada domniemania niewinności, która oznacza, że skarżący jest w procesie karnym niewinny, a wina musi mu być udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem karnym. Stwierdził, że mimo iż decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby ma charakter uznaniowy i nie jest uzależniona od prawomocnego skazania wyrokiem sądu karnego to nie upoważnia to organu do braku kompleksowego, rzetelnego

i sprawiedliwego rozpoznania sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz potrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga ocenia w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się organ przywołując art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.

W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.

Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mowa jest o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04 (publ. OTK-A 2004/9/93), przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ww. ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sądy podkreślają również, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". "Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany", to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać - nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13; z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1715/13; z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07; publ. j.w.).

Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony".

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego – G. S. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana.

W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] del. do Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił G. S. zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 Kk w zw. z art. 284 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, a zatem zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego.

Ponadto zgodzić się należy z organem, że przedstawiony skarżącemu zarzut dotyczy przestępstwa związanego z przekroczeniem przez niego uprawnień, popełnionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (art. 231 § 2 Kk), dodatkowo w ramach czynu ciągłego. Przestępstwo, o jakie podejrzany jest skarżący jest więc ściśle związane z pełnieniem przez niego służby, a to dyskredytuje go jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 pow. ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię Policji, formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Podkreślenia wymaga, iż charakter czynu, o który skarżący został podejrzany, jest napiętnowane przez społeczeństwo i nie może być w jakiejkolwiek formie tolerowane w formacji stojącej na straży porządku prawnego i egzekwującej przestrzeganie prawa.

Powyższe okoliczności skutkują tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

Zgodzić należy się bowiem ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem wymienionych wyżej przestępstw w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby.

Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne.

Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich.

W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw przez prokuratora, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111).

Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. W tym zaś przypadku skarżący jest podejrzany o przekroczenie uprawnień , popełnionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjęcie korzyści majątkowej, a zatem zachowań nielicujących z postawą oczekiwaną przez społeczeństwo od policjanta, czy też wręcz zachować przez opinię publiczną napiętnowanych. Zaś już samo objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania.

Wskazać w tym miejscu należy, że okoliczność, iż policjant uprzednio prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, bowiem takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji podejrzenia o popełnienie przestępstw urzędniczych, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony.

W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1034/13, dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Nie można też podzielić stanowiska strony skarżącej, iż do czasu zakończenia postępowania karnego wystarczające jest pozostawanie funkcjonariusza w zawieszeniu w czynnościach służbowych. W tym względzie wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2318/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych".

Z powyższego wynika, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Instytucja ta nie jest konkurencyjną względem instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, którą organ Policji stosuje obligatoryjnie w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust. 1 ustawy o Policji). Nie dochodzi w takim przypadku do stosowania podwójnej sankcji, co postuluje strona skarżąca. Gdyby bowiem przyjąć ten punk widzenia, organ Policji nie mógłby w ogóle stosować instytucji z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji względem policjantów, którym przedstawiono zarzut popełniania umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego.

Nieuzasadniony jest tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania dowodowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 oraz niewykazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek warunkujących jej podjęcie (art. 107 § 3 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, iż organ Policji w tym postępowaniu nie jest organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Dla organu wiążącym dokumentem, nadesłanym przez organ postępowania karnego, było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów i zastosowaniu środka zapobiegawczego. Organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Tej oceny dokonał Prokurator decydując się na postawienie skarżącego w stan oskarżenia.

To utrata zdolności dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza, przy ocenie jego zachowań sprzeniewierzających się ideom zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego w zestawieniu z jego dotychczasową służbą, sytuacją osobistą, dawały organowi wybór, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organ zaś w podanych motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, tożsamemu z interesem służby.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku opinii związku zawodowego wskazać należy, że w toku postępowania administracyjnego Komendant [...] Policji w dniu [...] marca 2017 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji o wydanie opinii. Związek Zawodowy jednak do dnia wydania rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby nie udzielił w danym zakresie żadnej odpowiedzi.

W opisanej sytuacji Komendant Główny Policji trafnie przyjął, iż zaniechanie wydania przez organizację związkową opinii nie może paraliżować postępowania administracyjnego i uniemożliwiać wydania w terminie, określonym w art. 32 k.p.a. decyzji w sprawie. Ponadto organy nie dysponują prawnymi środkami mogącymi wyegzekwować wydanie przez związek zawodowy ww. opinii.

Dlatego też brak odpowiedzi na pismo z dnia [...] marca 2017 r. nie stanowi przeszkody do podjęcia zaskarżonych decyzji (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2149/13; z dnia 12 marca 2015 r, sygn. akt I OSK 723/14).

Z przepisu art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wynika, że przewidziany w nim obowiązek konsultacji sprowadza się jedynie do obowiązku zwrócenia się do organizacji związkowej o udzielenie opinii w przedmiocie planowanego przez organ zwolnienia konkretnego policjanta ze służby. Dopuszczalność rozwiązania stosunku służbowego - wbrew twierdzeniom autora skargi - nie wymaga ani osiągnięcia

ze związkiem zawodowym porozumienia, ani nawet uzyskania od tej organizacji opinii. Zakres pojęciowy zwrotu "zasięgnięcie opinii" i "uzyskanie opinii" jest oczywiście różny. Nie można uzależniać działań organu zwolnieniowego od spełnienia warunków, których ustawodawca w tym zakresie wprost nie przewidział. Zasięgnięcie opinii jest obligatoryjne, ale wymóg ten oznacza jedynie, że organ planując zwolnienie policjanta, ma obowiązek uprzedzić o tym organizację związkową i umożliwić zajęcie jej w tym zakresie stanowiska. Żaden natomiast przepis prawa nie nakłada na związek zawodowy obowiązku udzielenia opinii, czyli związek ten ma prawo - bez podania przyczyn - uchylić się od jej wyrażenia. Organ zwolnieniowy nie może skutecznie domagać się udzielenia opinii, nie ma też obowiązku ponawiania swego wniosku o zajęcie przez związek stanowiska w sprawie ani oczekiwania na opinię, mimo upływu terminu na jej wydanie.

Tym samym jeżeli organ wystąpił do organizacji związkowej o udzielenie opinii w sprawie zwolnienia policjanta ze służby, to niewyrażenie w zakreślonym terminie opinii nie oznacza, że obowiązek konsultacji, o jakim mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, nie został zrealizowany. W takiej sytuacji brak opinii związku zawodowego nie wpływa na dopuszczalność skorzystania przez organ z przyznanych mu przez ustawodawcę kompetencji i rozwiązania z policjantem stosunku służbowego (tak NSA w ww. wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 723/14, dostęp w CBOiSA).

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2017 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia i na jego podstawie zasadnie dał prymat interesowi publicznemu podejmując decyzje o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.