Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 3220/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 2 oraz art. 280 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi P.S. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1837/18 o oddaleniu skargi kasacyjnej P.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Rz 85/17 o odrzuceniu skargi P.S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1837/18 oddalił skargę kasacyjną P.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Rz 85/17 o odrzuceniu skargi P.S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby.

P.S., reprezentowany przez radcę prawnego, w dniu 1 grudnia 2019 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego w/w postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił nieważność postępowania, o której mowa w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), polegającą na wydaniu postanowienia w postępowaniu, w którym skarżący nie był należycie reprezentowany i wskutek naruszenia przepisów o reprezentacji był pozbawiony możności działania i obrony swoich praw.

Wskazując na powyższą podstawę wznowieniową wniósł o:

1) stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania;

2) zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i rozpoznanie sprawy ze skargi co do istoty poprzez: a) zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego, b) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz c) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w granicach określonych w art. 149 § 2 P.p.s.a.

Jako okoliczność potwierdzającą dochowanie terminu na wniesienie skargi o wznowienie postępowania podał, że tej czynności dopełniono w terminie 3-miesięcznym od dnia 28 października 2019 r., w którym skarżącemu udostępniono kwestionowane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzyskując jego odpis od poprzedniego pełnomocnika skarżącego – adw. [...], któremu postanowienie doręczono przy piśmie z dnia 25 października 2019 r., sygn. akt I OSK 1837/18.

W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania podał, iż P.S. w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zakończonym wydaniem postanowienia z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1837/18, był reprezentowany przez adw. [...] i adw. [...] z Kancelarii Adwokackiej [...], świadczącej usługi na rzecz funkcjonariuszy celnych na zlecenie związku zawodowego tych funkcjonariuszy – członków związku, do których należał również skarżący. Stosowne pełnomocnictwo zostało udzielone pełnomocnikom w dniu 28 marca 2018 r. Skarga kasacyjna została sporządzona w dniu 18 kwietnia 2018 r.

W toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w dniu 13 czerwca 2018 r., pełnomocnicy powiadomili skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adwokatów w/w Kancelarii w związku z rozwiązaniem umowy łączącej ich dotychczas ze związkiem zawodowym (e-mail z dnia 13 czerwca 2018 r.). Datę ustania pełnomocnictwa ustalono na dzień 1 lipca 2018 r. (e-mail z dnia 15 czerwca 2018 r.). W następstwie tego oświadczenia woli, P.S. zwrócił się z prośbą o udostępnienie mu tekstu skargi kasacyjnej wniesionej w jego sprawie w celu samodzielnej oceny dalszego postępowania. Ponadto był przekonany o tym, że dotychczasowi pełnomocnicy powiadomili Naczelny Sąd Administracyjny o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, stosownie do przepisów prawa – takie zapewnienie złożono mocodawcy w oświadczeniu z dnia 15 czerwca 2018 r. Jak można wnosić z niedoręczenia zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżącemu (i uzyskaniu go od poprzedniego pełnomocnika, na skutek próśb), czynności w toku postępowania w drugiej instancji były dopełniane w stosunku do poprzedniego pełnomocnika skarżącego – adw. [...], pomimo ustania z dniem 1 lipca 2018 r. stosunku pełnomocnictwa.

W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie zachodzi podstawa wznowieniowa określona w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że P.S. w postępowaniu w drugiej instancji był niewłaściwie reprezentowany, gdyż dotychczasowy pełnomocnik – z naruszeniem prawa – nie powiadomił Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, przez co Sąd kierował wszystkie czynności w sprawie do osoby, która nie była należycie umocowana. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny, przy piśmie z dnia 25 października 2019 r., sygn. akt I OSK 1837/18 doręczył adw. [...], jako pełnomocnikowi skarżącego P.S., kwestionowane postanowienie, pomimo nieistnienia między nim a skarżącym już od dnia 1 lipca 2018 r stosunku pełnomocnictwa. Z tych powodów postępowanie w drugiej instancji powinno zostać ponowione i winny w nim zostać uwzględnione okoliczności, które skarżący chciał zaprezentować przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie.

W związku z prawem skarżącego do podnoszenia we wznowionym postępowaniu okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy prawomocnie już osądzonej, wskazał, że w sprawie zakończonej wspomnianym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2019 r., sygn. akt I OSK 1837/18 doszło do niefortunnej – jak można sądzić – pomyłki ze strony składu orzekającego (sędziego sprawozdawcy), który w części zważającej postanowienia dokonał wkomponowania tekstu nieprzystającego w żadnym zakresie do stanu faktycznego sprawy. Ustalenie, że okoliczności wadliwie wyartykułowane w motywach wyroku mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dają aktualnie usprawiedliwiony tytuł do ich podnoszenia, jako błędnego przyjęcia stanu faktycznego za organem, którego bezczynność poprzedzała postanowienie Sądu pierwszej instancji.

W sprawie jest niesporne, że skarga P.S. została wywiedziona na tle jego sytuacji faktycznej jako funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, który ubiegał się o przedstawienie mu propozycji dalszego pełnienia służby w tej formacji. W kluczowym dla wyniku sprawy wywodzie uzasadnienia w/w postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego odniesiono stan faktyczny skarżącego do realiów uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 w zakresie, w jakim uchwała ta wypowiadała się o statusie funkcjonariusza, którego stosunek służbowy (administracyjno-prawny) przekształcił się w stosunek pracy (urzędniczy) z mocy art. 170 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948, dalej w skrócie "u.p.w."). Zaznaczono, że w uchwale (a tym samym i postanowieniu w sprawie I OSK 1837/18) chodzi o sprawę, w której nastąpiło "(...) przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy (...)" (s. 6 uzasadnienia postanowienia). I tylko w takim wypadku – z czym trudno się nie zgodzić – przekształcenie ex lege nie wymaga wydania decyzji o ustaniu służby, gdyż relacja jest kontynuowana jako stosunek pracy. Tu naturalnie o bezczynności poddanej kognicji sądów nie może być mowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak obowiązku wydania decyzji miał miejsce gdyż "nie dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego", brak jest zatem podstaw do zastosowania art. 170 ust. 3 u.p.w., który do wygaśnięcia służby nakazywał stosować przepisy o zwolnieniu ze służby, a tym samym wymagał orzekania w drodze decyzji o zakończeniu stosunku służbowego.

Stan sprawy, na tle którego wydano zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie był odmienny. P.S. nie był funkcjonariuszem z przekształconym stosunkiem służbowym w stosunek pracy (a takiej osoby dotyczyło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2019 r., sygn. akt I OSK 1837/18), ale funkcjonariuszem domagającym się kontynuacji stosunku służbowego w drodze propozycji takiego właśnie stosunku – funkcjonariuszem, który nie spotkał się z przyjętą propozycją przekształcenia służby w pracę. Z mocy art. 170 ust. 1 u.p.w. jego stosunek służbowy ustał wskutek wygaśnięcia. Zgodnie z art. 170 ust. 3 u.p.w., wygaśnięcie traktuje się jak zwolnienie ze służby, a to – co bezsprzeczne – następuje w drodze decyzji administracyjnej, której w stosunku do skarżącego, z naruszeniem przepisów o terminie załatwiania spraw, nie wydano, dopuszczając się bezczynności. Skarżący domagał się zatem wydania decyzji wprost wymaganej przez art. 169 ust. 4 u.p.w., zgodnie z którym, propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby (zd. pierwsze), jest zaskarżalna wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (zd. drugie), a następnie skargą do sądu administracyjnego (art. 168 ust. 7 u.p.w.) i stosuje się do niej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 169 ust. 6 u.p.w.).

Powyższe regulacje jednoznacznie wskazują, że w stosunku do dotychczasowego funkcjonariusza, który domaga się pozostania w służbie i równocześnie nie otrzymał przyjętej przez niego propozycji stosunku pracy (co powodowałoby ex lege przekształcenie służby w pracę, nie wymagając żadnej decyzji, jak stwierdzono to w w/w uchwale przywołanej w sprawie I OSK 1837/18) przełożony służbowy (Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]) obowiązany był załatwić sprawę w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym w dwojaki, możliwy pod względem materialnym, sposób: a) wydać decyzję pozytywną, o przedstawieniu propozycji pełnienia dalszej służby na nowych warunkach, w trybie art. 169 ust. 4 zd. pierwsze u.p.w. albo b) wydać decyzję negatywną, nieprzedłużającą służby – tj. o wygaśnięciu stosunku służbowego ze skutkiem zwolnienia ze służby, w trybie art. 170 ust. 3 u.p.w.

Niewywiązanie się z obowiązku wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 169 ust. 4 lub art. 170 ust. 3 u.p.w. w terminie określonym w art. 35 i następnych K.p.a. jest równoznaczne z bezczynnością, jaką zarzucono przełożonemu służbowemu w skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. To zaś pozwala stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji z naruszeniem art 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucił skargę na bezczynność, twierdząc, że bierność organu nie miała miejsca w sprawie załatwianej decyzją w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w zakresie odsyłającym do art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Nie doszło tym samym, wbrew ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, do złożenia skargi na bezczynność organu w sprawie, w której sąd administracyjny okazałby się niewłaściwy. Zarzut skargi kasacyjnej, obejmujący naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., okazał się zatem usprawiedliwiony.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania wniósł o jej odrzucenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie z art. 277 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania został zachowany, gdyż P.S. o postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1837/18 dowiedział się, uzyskując jego odpis od swojego poprzedniego pełnomocnika – adw. [...], w dniu 28 października 2019 r., zaś skarga o wznowienie została wniesiona w dniu 1 grudnia 2019 r.

Skarga o wznowienie zawiera także elementy określone w art. 279 P.p.s.a., a więc oznaczenie zaskarżonego postanowienia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.

Przepis art. 271 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Autor skargi o wznowienie postępowania jej podstawy upatruje w wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 23 października 2019 r., sygn. akt I OSK 1837/18 w postępowaniu, w którym P.S. nie był należycie reprezentowany i wskutek naruszenia przepisów o reprezentacji był pozbawiony możności działania i obrony swoich praw.

Wyjaśnić należy, iż niemożność działania, czyli niemożność obrony swoich praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Przy czym pozbawienie strony możności działania musi być skutkiem naruszenia przepisów prawa przez sąd w postępowaniu zakończonym orzeczeniem, którego dotyczy skarga o wznowienie. Aby doszło do wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 P.p.s.a., muszą zostać spełnione trzy przesłanki: w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania przez sąd, strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz bezpośrednią oraz wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2557/11). Konieczne jest zatem wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. O pozbawieniu strony możliwości działania można mówić w przypadku, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania. Innymi słowy, z pozbawieniem strony możności działania mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy z przyczyny niezależnej od strony zainteresowanej, nie mogła ona wziąć udziału w postępowaniu lub w istotnej jego części. Brak możności działania jest przy tym wyrazem naruszenia procedury, polegającym na tym, że dany podmiot miał ustawowe prawo czynnego udziału w postępowaniu, lecz został tego prawa w praktyce pozbawiony (por. wyroki NSA z dnia: 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 131/10 i 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1144/10).

W rozpoznawanej sprawie przedstawione wyżej sytuacje nie miały miejsca w postępowaniu objętym skargą o wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1837/18, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną P.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Rz 85/17 o odrzuceniu skargi P.S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji służby.

Z załączonych przez skarżącego do skargi o wznowienie postępowania dokumentów wynika, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zakończonym wydaniem w/w postanowienia, P.S. był reprezentowany przez adw. [...] i adw. [...] z Kancelarii Adwokackiej [...], świadczącej usługi na rzecz funkcjonariuszy celnych na zlecenie związku zawodowego tych funkcjonariuszy. Stosowne pełnomocnictwo zostało udzielone w/w pełnomocnikom w dniu 28 marca 2018 r.

W dniu 18 kwietnia 2018 r. sporządzili oni w niniejszej sprawie skargę kasacyjną i wnieśli ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego. P.S. w dniu 13 czerwca 2018 r. został poinformowany przez adw. [...] o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez adwokatów w/w Kancelarii w związku z rozwiązaniem łączącej ich dotychczas ze związkiem zawodowym umowy. Datę ustania pełnomocnictwa ustalono na dzień 1 lipca 2018 r. Ponadto skarżący został poinformowany, że wypowiedzenie pełnomocnictwa oznacza przejęcie przez niego indywidualnej kontroli i odpowiedzialności za swoją sprawę. Jednocześnie wyjaśniono mu, że wszystkie dokumenty lub ich odpisy znajdują się w aktach w Sądzie, więc ma on pełny wgląd do akt sprawy i poproszono go o skorzystanie z tego prawa (e-mail pełnomocnika z dnia 13 czerwca 2018 r.). W następstwie powyższego, P.S. wystąpił do adw. [...] z prośbą o udostępnienie mu skanu skargi kasacyjnej wniesionej w jego sprawie, gdyż nie zna jej treści, a dysponuje wyłącznie sygnaturą sprawy przed Sądem pierwszej instancji – II SAB/Rz 85/17, co umożliwi mu podjęcie decyzji o ewentualnej dalszej – już indywidualnej – współpracy z Kancelarią Adwokacką [...] (e-mail skarżącego z dnia 13 czerwca 2018 r.).

Z akt sprawy o sygn. I OSK 1837/18 wynika, że adw. [...] i adw. [...] zawiadomili Naczelny Sąd Administracyjny o wypowiedzeniu pełnomocnictwa w stosunku m.in. do P.S. dopiero w dniu 12 listopada 2019 r. (data wpływu do Sądu pisma w/w pełnomocników z dnia 8 listopada 2019 r.).

W związku z powyższym przyjąć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2019 r. przedmiotowej sprawy, nie mając obowiązku zawiadomienia P.S. o terminie tego posiedzenia, wydał objęte skargą o wznowienie postępowania postanowienie i prawidłowo to postanowienie doręczył adw. [...] przy piśmie przewodnim z dnia 25 października 2019 r., gdyż na tę datę Sądowi nie był wiadomy fakt wypowiedzenia w/w pełnomocnictwa przez adw. [...] i adw. [...] w stosunku do P.S.. Z art. 42 § 1 P.p.s.a. wynika, że wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników – od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. W świetle art. 42 § 2 zd. pierwsze P.p.s.a., adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro w tej sprawie Sąd drugiej instancji nie został zawiadomiony przez w/w pełnomocników o fakcie wypowiedzenia przedmiotowego pełnomocnictwa wobec P.S. do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (poinformowali oni o tym Sąd dopiero w dniu 12 listopada 2019 r.), jak również nie został o tym fakcie zawiadomiony przez samego skarżącego – to nie można zarzucić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, że naruszył w jakikolwiek sposób przepisy postępowania w zakresie reprezentacji strony, co doprowadziło do doręczenia postanowienia z dnia 23 października 2019 r. byłemu pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio skarżącemu. Jak już wyżej wyjaśniono, pozbawienie strony możności działania musi być skutkiem naruszenia przepisów prawa przez sąd.

Zauważyć również należy, iż P.S. od dnia wypowiedzenia mu przez w/w pełnomocników przedmiotowego pełnomocnictwa, tj. od dnia 1 lipca 2018 r., mógł w każdym momencie poinformować Naczelny Sąd Administracyjny o tym fakcie lub też ustanowić nowego pełnomocnika. Podkreślić należy, iż w tym okresie dwukrotnie wnosił do Sądu podpisane osobiście pisma procesowe (pismo z dnia 10 września 2018 r. oraz pismo z dnia 10 marca 2019 r.), ale w żadnym z nich nie powołał się na tę kwestię.

Ponadto, wbrew zawartemu w skardze o wznowienie postępowania stwierdzeniu skarżącego, iż "był nadto przekonany o powiadomieniu przez dotychczasowych pełnomocników Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozwiązaniu pełnomocnictwa, stosownie do przepisów prawa; takie zapewnienie złożono mocodawcy w oświadczeniu z dnia 15 czerwca 2018 r." – w informacji z tej daty od adw. [...] (e-mail z dnia 15 czerwca 2018 r.) w tym zakresie podano jedynie, że "pełnomocnictwa zostały wypowiedziane ze skutkiem na 1 lipca 2018 r. – zatem do 30 czerwca 2018 r. włącznie świadczymy pełną pomoc prawną na Państwa rzecz". W przedstawionej informacji nie było zatem mowy o poinformowaniu o tym fakcie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Powyższej sytuacji nie można zatem w żaden sposób postrzegać w kategoriach pozbawienia P.S. możności działania i obrony jego praw.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga P.S. nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i podlega odrzuceniu. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający art. 271 – 274 P.p.s.a. nie oznacza bowiem, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (por. postanowienia NSA z dnia: 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 494/13, 21 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 45/06, 25 września 2001 r. sygn. akt II Sa/Gd 970/01, postanowienie SN z dnia 28 października 1999 r., sygn. akt II UKN 174/99 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie SN z dnia 29 stycznia 1968 r., sygn. akt I CZ 122/67 – OSNCP 1968 nr 8-9 poz. 154; uzasadnienie uchwały SN z dnia 28 października 1981 r., sygn. akt I CO 5/81 – OSNCP 1982 nr 5-6 poz. 77 oraz uzasadnienie postanowienia SN z dnia 30 maja 1996 r., sygn. akt I CRN 101/95 – OSNC 1996 nr 10 poz. 138).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.