Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1541/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Maciej Dybowski Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Liliana Jasiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2003r. sprawy ze skargi U.D. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 16 września 2002r. Nr 288/02/III w przedmiocie protestu do projektu planu miejscowego ; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miasta P. na rzecz skarżącej kwotę 10,-zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ M. Dybowski


UZASADNIENIE

Rada Miasta P. podjęła 30 grudnia 1999 r. uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren położony w rejonie ulic [...]i [...].

Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w czasie od 4 do 21 czerwca 2001r.

U.D., wniosła 25 czerwca 2001 r. zarzut do projektu planu. Zakwestionowała ustalenia planu odnoszące się do pasa zieleni leśnej i do terenu przeznaczonego na uprawianie sportu i rekreacji. Wskazała też, że jest właścicielem działki, która bezpośrednio graniczy z terenem objętym planem.

Rada Miasta uchwałą z 8 października 2001 r. odrzuciła protest, uznając iż pismo z 25 czerwca 2001 r. nie jest zarzutem (§1 pkt 2 uchwały).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 czerwca 2002 r. w sprawie II SA/Po 4167/01 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w § 1 pkt 2.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż powołane pismo jest zarzutem do projektu planu a nie protestem.

Rada Miasta podjęła 16 września 2002 r. uchwały o:

a) odrzuceniu zarzutu (uchwała Nr 290/02/III), odnoszącego się do zmiany przeznaczenia lasu na cele nieleśne (teren oznaczony symbolem 2M);

b) odrzuceniu protestu (uchwała Nr 288/02/III), dotyczącego zmiany przeznaczenia terenu do uprawiania sportu i rekreacji przez dopuszczenie wykonywania na nim usług (teren oznaczony symbolem USTR).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 lutego 2003 r. oddalił skargę U.D. na uchwałę w przedmiocie odrzucenia zarzutu.

Na podstawie przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U.

z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z zm.) U.D. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Podała, iż uchwała Nr 288/02/III narusza jej interes prawny, gdyż wbrew przyjętej przez Sąd ocenie prawnej zastrzeżenia do projektu planu odnoszące się do terenu usług oświaty, kultury, administracji sportu, turystyki i rekreacji potraktowano jako protest a nie jako zarzut.

Rada Miasta uchwałą z 17 czerwca 2003 r. odmówiła uwzględnienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

U.D. wniosła [...] lipca 2003 r. na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

Skarżąca podkreśliła, iż wbrew przepisom prawa (art. 30 ustawy o NSA) Rada Miasta nie rozpoznała jej zarzutu do projektu planu, co pozbawiło ją możliwości szczegółowego zapoznania się z zajętym stanowiskiem.

Rada Miasta w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wskazano, iż Sąd w wyroku z 20 czerwca 2002 r. uznał, iż pismo skarżącej jedynie w części odnoszącej się do zmiany przeznaczenia lasu jest zarzutem. Sąd nie ocenił jednak terenu usług sportu i rekreacji. Z tego względu brak było podstaw, aby pismo skarżącej dotyczące § 11 ust. 4 pkt 6 projektu planu było również kwalifikowane jako zarzut.

Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może — po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia — zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarżąca wniosła 25 czerwca 2001 r. zarzut do projektu planu, kwestionując ustalenia odnoszące się do terenu oznaczonego symbolem 2 M (teren lasu) oraz symbolem USTR (teren boiska sportowego).

Rada Miasta potraktowała wymienione pismo jako protest i podjęła 8 października 2001 r. uchwałę o jego odrzuceniu. (§ 1 pkt 2 uchwały). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 czerwca 2002 r. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w § 1 pkt. 2.

Sąd stwierdził zatem, iż uchwała w tej części narusza prawo. Pismo

z 25 czerwca 2001 r. jest bowiem zarzutem (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) a nie protestem (art. 23). Skarżąca ma interes prawny w kwestionowaniu ustalenia projektu planu odnoszącego się do terenu sportu i rekreacji (symbol USTR) skoro jej działka (ul. [...]) jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie z tym terenem.

Argumentacja Rady Miasta zmierzająca do wykazania, iż stwierdzenie nieważności uchwały odnosi się tylko do terenu oznaczonego symbolem 2 M nie jest słuszna. Stwierdzenie nieważności dotyczy, bowiem § 1 pkt 2 uchwały

z 8 października 2001 r. Odnosi się więc zarówno do terenu lasu jak i terenu sportu oraz rekreacji. Nie ma przy tym znaczenia, że Sąd w uzasadnieniu orzeczenia nie użył słowa "zarzuty". Z przepisu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem jednoznacznie, iż uprawniony podmiot może wnieść zarzut a nie zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Regulacja dająca niektórym podmiotom szczególną ochronę prawną stawia przed organami planistycznymi obowiązek starannego, wnikliwego i obiektywnego kwalifikowania pism kwestionujących ustalenia projektu planu do grupy zarzutów lub protestów, przy czym sformułowania przepisów wprowadzających te środki prawne są takie, że to od wnoszącego pismo zależy w pierwszej kolejności jego zakwalifikowanie. Rada Miasta nie może zatem dokonywać tej kwalifikacji arbitralnie, ale powinna mieć na uwadze intencje podmiotu kwestionującego projekt planu. Należy podkreślić, że kategoria interesu prawnego (uprawnienia), jak i samo pojęcie ich "naruszenia" powinny być interpretowane szeroko, ze względu na wskazaną kwalifikowaną ochronę prawną, a pierwszą przesłanką uznania pisma za zarzut jest niewątpliwie prawo własności nieruchomości (por. wyrok NSA II SA/Kr 1970/01 publ. ONSA z 2002 Nr 4 poz. 164).

Nie analizując zatem zasadności odrzucenia protestu (co Rada Miasta mogła uczynić w ramach swobody, jaką ustawa zapewnia organom planistycznym

w fazie przygotowywania planu) należy stwierdzić, iż powołane pismo powinno by kwalifikowane jako zarzut, stosownie do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu z 20 marca 2002 r.

Z tych powodów uznać należy, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej jako właściciela sąsiedniej nieruchomości, gdyż Rada Miasta nie rozpoznała jej zarzutu odnoszącego się do projektu planu dla terenu oznaczonego symbolem USTR.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 147 § 1 art. 99 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 Nr 153 poz. 1270) i art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające — powyższą ustawę (Dz.U. z 2002 Nr 153 poz. 1271) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ E. Podrazik /-/ St. Małek /-/ M. Dybowski

L/J