Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1129/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17  ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/Organ") decyzją z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. R. od decyzji Wójta Gminy [...] Mała (dalej jako "Organ I instancji") z [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, przedstawiając w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] marca 2020 r. do Organu I instancji wpłynął wniosek T. R. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad całkowicie ubezwłasnowolnionym wujem – W. S.. Do wniosku dołączono m.in. odpis orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z [...] lutego 2020 r., nr [...], którym zaliczono W. S. do osób trwale niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Organ zgromadził także w aktach sprawy oświadczenie, z którego wynika, że T. R. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad wujem W. S.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Organ I instancji decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...] odmówił przyznania T. R. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad W. S. Organ I instancji uzna bowiem, iż T. R. nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. nie należy do kręgu osób wskazanych w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i nie ciąży na niej obowiązek alimentacyjny wynikający z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Od powyżej decyzji Organu I instancji odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła T. R., wyrażając niezadowolenie z wydanej decyzji. Odwołująca się wyjaśniła, że wydana decyzja Organu I instancji jest dla niej krzywdzącą oraz niesprawiedliwa, ponieważ znajduje się obecnie w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej.

Rozpoznając złożone odwołanie Kolegium wskazało, że celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Niemiej jednak, zdaniem Kolegium, należy mieć na uwadze brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020, poz. 111). Kolegium wskazało, że T. R. nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1-3 powyższej ustawy, pozwalających uznać ją za osobę uprawioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Następnie Kolegium oceniło czy T. R. można zaliczyć do grona innych osób na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium wskazało, że T. R. nie spełnia również tej przesłanki ustawowej, ponieważ jest ona bratanicą W. S., nie jest więc krewną w linii prostej W. S., ani jego rodzeństwem w związku z czym, zdaniem Kolegium, nie ciąży na niej obowiązek alimentacyjny względem wuja.

Kolegium uznało także, że skoro T. R. nie jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem W. S., co jest w niniejszej sprawie okolicznością bezsporną, to stosownie do art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjnej jej również nie przysługuję. Kolegium wyjaśniło, że treść przepisu art. 17 ust. 1a wskazuje, iż w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu (która ma pierwszeństwo w ubieganiu się o świadczenie) albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w dalszej kolejności osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, ale tylko spośród osób, na których ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny.

Zdaniem Kolegium, analizowane przepisy art. 17 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych są sformułowane w sposób niebudzący wątpliwości i co istotne nie pozostawiają organom administracji orzekającym w tego rodzaju sprawach żadnego luzu decyzyjnego. Dlatego też zdaniem Kolegium, T. R. w stosunku do W. S. nie jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, a zatem nie może uzyskać świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym wujem, pomimo braku wystąpienia przesłanek negatywnych z art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Z tych względów Kolegium uznało, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonana w świetle wskazanych wyżej przepisów prawa prowadzi do wniosku, że Organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące przepisy prawa.

Skargę (uzupełnioną pismami z [...] czerwca 2020 r. oraz [...] lipca 2020 r.) na powyższą decyzję Kolegium z [...] kwietnia 2020 r. wywiodła T. R. (dalej jako "Skarżąca"). Skarżąca powołując się przy tym na pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny (wyrok z 18 lipca 2008 r, sygn. P 27/07), wskazała że zalicza się do szerokorozumianej rodziny W. w kontekście przepisu art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz wyjaśniła, że jest jedyną osobą, która zajmuję się całodobowo wujem, jest przy tym jego prawnym opiekunem, dlatego też świadczenie pielęgnacyjnej jest dla niej niezbędne. Zwróciła uwagę także na swoją bardzo ciężką sytuację materialną oraz osobistą. W ocenie Skarżącej, decyzje organów w jej sprawie są krzywdzące i niesprawiedliwe. Wniosła o przyznanie jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji, nie naruszają obowiązującego prawa.

Wskazać należy, że w myśl art. 17 ust. 1 ustawy o pkt 1-4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020, poz. 111, dalej również jako "u.ś.r."), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W rozpoznawanej sprawie, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Skarżąca spełnia przesłanki do skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad pełnoletnim niepełnosprawnym wujem W. S. Skarżącą oczekuje przy tym dokonania innej niż językowa wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r., wnosząc o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym zakresie podzielić należy jednak stanowisko Kolegium, że analizowane przepisy art. 17 ust. 1 oraz ust. 1a u.ś.r. - jako normy bezwzględnie obowiązującej - nie pozostawia organom administracji orzekającym w tego rodzaju sprawach żadnego luzu decyzyjnego.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie jest kwestionowane, że Skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym wujem oraz, że nie jest zobowiązania do alimentacji względem niego. Ta okoliczność faktyczna, zdaniem Sądu, stanowi tym samym przeszkodę do przyznania jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Warunkiem koniecznym ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., jest bowiem przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Pomimo tego, że Skarżąca może mieć uzasadnione poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest prawnie możliwe, gdy osoba, nawet pomimo braku przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 17 ust. 5 u.ś.r., nie spełnia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 1-4, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca nie jest bowiem matką W. S. (jest jego bratanicą); nie jest opiekunem faktycznym dziecka; nie została ustanowiona rodziną zastępczą spokrewnioną; jak też nie jest inną osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny.

Ponadto, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest sformułowany w sposób jasny i co istotne, nie pozostawia organom administracji orzekającym w tego rodzaju sprawach żadnego luzu decyzyjnego. Zgodnie z art. 128 i następne ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, do których odsyła art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej (zstępni, wstępni), rodzeństwo (oprócz rodzeństwa, obowiązek alimentacyjny nie dotyczy innych krewnych w linii bocznej), małżonków po rozwodzie, orzeczeniu separacji czy unieważnieniu małżeństwa, powinowatych (w relacji ojczym/macocha - pasierb/pasierbica), osoby w stosunku przysposobienia. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący oraz nie przewidują możliwości rozszerzenia kręgu podmiotów zobowiązanych do alimentacji np. o osoby opiekunów prawnych osób ubezwłasnowolnionych całkowicie czy związanych bliskimi relacjami osobistymi.

Należy przywołać w tym miejscu pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 5/13 (tekst orzeczenia dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.), zgodnie z którym: "osobie, którą nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2013 r., nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych". W uzasadnieniu powyżej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno w pierwotnej wersji art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 228, poz. 2255), jak i w toku kolejnych zmian tej ustawy, świadczenie to przysługiwało członkom rodziny, na których spoczywał w stosunku do osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny. Pierwotnie świadczenie to przysługiwało tylko w wypadku opieki sprawowanej przez rodziców lub opiekunów nad dzieckiem. Na skutek wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07 (OTK ZU-A 2008, nr 6 poz. 107) i z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07 (OTK ZU-A 2008, Nr 6, poz. 109), którymi uznano za sprzeczne z Konstytucją RP pominięcie wśród osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego innych członków rodziny, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny, sprawujących opiekę nad niepełnoletnim, niesprawnym członkiem rodziny, a także nad innym członkiem rodziny wymagającym opieki ustawodawca rozszerzył krąg osób uprawnionych do tego świadczenia. W każdej jednak z kolejnych regulacji prawnych, przyjmowano wymóg, by osoba świadcząca opiekę była obciążona w stosunku do podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym. Ustawodawca uznawał więc, że jednym z warunków, od których zależy powstanie prawa do tego świadczenia było to, że opiekę wykonuje osoba obciążona wobec podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym i mimo wielokrotnych zmian ustawy o świadczeniach rodzinnych od warunku tego nie odstąpił. W art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych wprost stwierdzono, że świadczenie przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że przepis art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez odesłanie do przepisów ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jednoznacznie wskazuje krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji. W ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonej w uchwale I OPS 5/13, treść omawianych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych jest jasna a ustalenie z nich normy prawnej nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych i jest możliwe przy zastosowaniu wyłącznie wykładni gramatycznej. Nie może być zatem uzupełniona przez inne rozumienie zakresu podmiotowego obowiązku alimentacyjnego, niż to które wynika z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył przy tym, że wpływ na kształtowanie rozwiązań prawnych dotyczących określenia uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego miało bez wątpienia orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zarówno w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt P 23/05 (OTK ZU-A 2006, Nr 10, poz. 151), jak i w wyrokach z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07 oraz z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt P 41/07, Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jako niekonstytucyjnego wymogu istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę i podopiecznym. Wręcz przeciwnie, wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Co należy podkreślić, cechą relewantną podmiotów potencjalnie uprawnionych do tego świadczenia jest rezygnacja z zatrudnienia dla wywiązania się z szeroko rozumianego obowiązku alimentacyjnego. Celem tych regulacji jest bowiem to, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w związku z wykonaniem ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że nie można z powołaniem się na wykładnię prokonstytucyjną, nadawać znaczenia przepisom ustawy sprzecznego z jej brzmieniem, uzasadniając to tym, że sędziowie w sprawowaniu swego urzędu podlegają zarówno Konstytucji, jaki i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Stosowanie prawa przez sądy nie powinno bowiem wypełniać istniejących instytucji prawnych zupełnie nowymi treściami, wbrew jasno wyrażonej woli ustawodawcy. Nie można zatem, powołując się na ogólne zasady konstytucyjne, wyprowadzać wniosków, że prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych pozwala przyjąć, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje również osobie niezobowiązanej do alimentacji, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną.

Sąd orzekający w tej sprawie wyjaśnia w tym miejscu, że pomimo tego, że powyższa uchwała składu siedmiu sędziów została podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o brzmienie przepisów u.ś.r. obowiązujące do 1 stycznia 2013 r., to jednak stanowisko w niej wyrażone pozostaje nadal aktualne. Zmianie nie uległa bowiem treść normy prawnej uzależniającej uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy niepełnosprawnym a opiekunem, która przed nowelizacją znajdowała się w art. 17 ust. 1 pkt 2 u.ś.r., a obecnie w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Zasadnie zatem Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja Organu I instancji została wydana na skutek prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1a u.ś.r. Przeprowadzone w sprawie postępowanie było zgodne z zasadami określonymi

w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej

w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy oraz w należyty sposób uzasadniły zajęte stanowisko. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca Organu I instancji odpowiadają zatem prawu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

W związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy od 17 października 2020 r. obszarem czerwonym, a także mając na względzie zarządzenie nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym oraz zarządzenie nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.