Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 595/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 245 par 2 i 4, art. 246 par 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

21.12.2009 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 21.12.2009 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, J. R. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego oraz S.R. na uchwałę Rady Miasta [...], z [...].02.2009 r., nr [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy, - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 22.10.2009 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Opisany wniosek, według rubryki nr 2.1 i 2.2 został złożony przez J. R. oraz S. R. Ponieważ w rubryce nr 15 został złożony tylko jeden podpis, referendarz sądowy wyznaczony do rozpoznania wniosku wezwał skarżących o wyjaśnienie, który z nich podpisał wniosek PPF. W odpowiedzi na wezwanie referendarza, J. R. oraz S. R. oświadczyli, że wniosek o prawo pomocy został podpisany wyłącznie przez J. R., ale akceptuje go również S. R. Wobec treści tego oświadczenia, referendarz sądowy pismem z 10.11.2009 r. wezwał S. R. do podpisania wniesionego w jego imieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz o wypełnienie rubryk złożonego wniosku PPF zgodnie z zawartym w jego treści pouczeniem. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, S. R. nie wykonał określonych obowiązków informacyjnych oraz nie podpisał wniosku. Ponieważ wniosek o prawo pomocy został podpisany wyłącznie przez J. R., istnieją podstawy do merytorycznego ustosunkowania się do złożonego żądania.

Stwierdzono, co następuje:

J. R. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, wnioskodawca jest zobowiązany udowodnić, że poniesienie wszelkich kosztów postępowania sądowego (tj. opłat sądowych, wydatków sądowych, wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi), jest niemożliwie gdyż spowoduje znaczne obniżenie zdolności ponoszenia wydatków koniecznych. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie dysponuje jakimkolwiek środkami na pokrycie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą pomoc, jaką państwo może udzielić podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dlatego sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna zostać ustalona ze szczególną wnikliwością. Budżet państwa nie może być w sposób nieuzasadniony pozbawiany należnych dochodów. Należy podkreślić w tym miejscy, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia takiej sytuacji majątkowej, która pozbawia zdolności do choćby częściowego uczestniczenia w kosztach finansowych sprawy sądowej. Udowodnianie obejmuje nie tylko dowody z dokumentów znajdujących w się w aktach administracyjnych sprawy, ale także dokumenty oraz dodatkowe wyjaśnienia nadsyłane przez stronę w ramach uzupełnienia twierdzeń zawartych w druku PPF.

Ujawnione przez skarżącego J. R. okoliczności nie pozwalają nawet w najmniejszym stopniu wątpić w Jego zdolność do poniesienia wiążących się z niniejszą sprawą kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika. Innymi słowy, sytuacja majątkowa strony nie powoduje konieczności przyznania prawa pomocy w zakresie choćby częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Ciężar wpisu sądowego należnego z tytuły wniesienia skargi w wysokości 300 zł., został przez skarżących opłacony (polecenie przelewu, k. sądowych nr 78). Pozostałe opłaty i wydatki nie odbiją się negatywnie na możliwościach zakupu niezbędnych do egzystencji członków gospodarstwa domowego dóbr i usług (np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie lokalu mieszkalnego). Wskazane we wniosku PPF kwoty miesięcznych dochodów strony (1000 zł) oraz zgromadzone oszczędności (50000 zł) wystarczą w zupełności do pokrycia bieżących kosztów koniecznego utrzymania gospodarstwa domowego. Wszelkie koszty postępowania sądowoadministracyjnego strona może pokryć oszczędnościami. Wysokość tych oszczędności przekracza wielokrotnie zarówno wysokość kosztów sądowych niniejszej sprawy jak również wynagrodzenie adwokackie. Dzięki posiadanym przez J. R. oszczędnościom nie zachodzi jakiekolwiek zagrożenie dla poziomu koniecznego utrzymania gospodarstwa domowego. Tą ocenę wzmacnia dodatkowo fakt współuczestniczenia w kosztach sądowych postępowania S. R. S. R. oraz J. R. solidarnie pokrywają koszty sądowe niniejszej sprawy (zob. zarządzenie przewodniczącego wydziału WSA w Rzeszowie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego, k. akt sądowych nr 73).

Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 245 § 3 i 4, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.