Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 589/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a, art. 208 par. 1, art. 67 par. 1, art. 200 par. 1, art. 123 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, NSA Ewa Gdulewicz, Protokolant Wiesława Wojtal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz E. M. kwotę [...] ( [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę [...]([...]) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi, od uiszczenia której to części skarżący został zwolniony.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233§1 pkt.2 lit.a w zw. z art. 208§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60/, po rozpatrzeniu odwołania E. M. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] Nr [...] odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych w podatku rolnym za lata [...] w kwocie [...] – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, iż w dniu [...] E. M. złożył wniosek o umorzenie kwoty [...]zł stanowiącej zaległość podatkową w podatku rolnym za lata [...], podając w jego uzasadnieniu, że w dniu [...] dokonał wpłaty kwoty [...]zł, stanowiącej częściową spłatę przedmiotowej zaległości, która dotychczas wynosiła [...]zł., co jego ocenie przemawia za uwzględnieniem wniosku. Powołując się na wyrok NSA z dnia 1 września 1999r., sygn. akt SA/Sz 1753/98, podniósł, iż oboje z małżonką są schorowani i wymagają systematycznego leczenia, a uregulowanie tak znacznej kwoty zaległego podatku nie obędzie się bez uszczerbku dla egzystencji rodziny. Zarzucił, że organy obu instancji w swoich dotychczasowych orzeczeniach naruszały regułę swobodnej oceny dowodów dopuszczając się oceny dowolnej, a w szczególności nie odniosły się do sposobu, w jaki zaspokajał on wierzytelności banku [...], czy też AWRSP, mimo że jak wskazywał, była to wyprzedaż majątku ruchomego. Jego zdaniem na obniżenie uzyskiwanego dochodu miał wpływ nieurodzaj spowodowany przymrozkami i suszą (na poziomie 50%), czego organy podatkowe nie wzięły pod uwagę, a co wywarło wpływ na sytuację materialną jego rodziny. Nie zgodził się, że za ważny interes podatnika uznawać należy sytuacje losowe oraz klęski żywiołowe i dodał, że w orzecznictwie ważny interes podatnika łączony jest także z sytuacjami zewnętrznymi, niezależnymi od jego woli. W końcowych motywach podniósł, że adresatami decyzji ustalających wymiar podatku rolnego powinni być współdzierżawcy gruntów PGR to jest J. M., D. W., A.M., B.E. M. i E. I. M., jako współpodatnicy opodatkowanych gruntów. Brak wyszczególnienia tychże osób w decyzjach ustalających wymiar podatku oznacza, jego zdaniem, że decyzje ustalające wymiar podatku wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, toteż w interesie publicznym leży wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał decyzję, którą odmówił umorzenia przedmiotowej zaległości, a w jej uzasadnieniu podniósł, że E. M. po raz kolejny zwrócił się z wnioskiem o jej umorzenie. Sprawa była już niejednokrotnie przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które ostatnio, decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] Nr [...] o odmowie umorzenia zaległości podatkowych w podatku rolnym za lata [...] w kwocie [...] Kolegium podzieliło w niej motywy uzasadnienia organu pierwszej instancji nie doszukując się przekroczenia granic swobodnej oceny materiału dowodowego. Rozpatrując sprawę umorzenia przedmiotowej zaległości po raz kolejny organ pierwszej instancji wskazał, że ważny interes podatnika sprowadza się w tym wypadku do występowania z kolejnymi wnioskami o umorzenie przedmiotowej zaległości, a jego podstawę w tym wypadku stanowi spłata [...]% należności głównej zaległości podatkowej. W ocenie organu takie zdarzenie nie statuuje żadnej zmiany stanu faktycznego sprawy, podobnie jak przedstawione przez niego dowody w postaci aktu notarialnego zawartego w dniu [...] (Rep.[...]) oraz umowy wydzierżawienia części gospodarstwa, które stanowiły już przedmiot oceny organów obydwu instancji w poprzednich postępowaniach o umorzenie przedmiotowej zaległości. Organ podał, że przez szereg lat dawał prymat interesowi podatnika wspierając go w trudnych sytuacjach kolejnymi ulgami podatkowymi, umarzaniem odsetek za zwłokę, rozkładaniem na raty zaległości podatkowej, czy odraczaniem terminu płatności podatku, gdzie łączna kwota przyznanej pomocy wyniosła [...]zł, gdy tymczasem wnioskodawca nie wykazywał należytej staranności w dochowaniu wyznaczonych terminów płatności i doprowadził do utraty wiarygodności, co również zaważyło na przedmiotowym rozstrzygnięciu.

W złożonym odwołaniu E. M. zarzucił decyzji organu pierwszej instancji naruszenie art. 67 § l Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię polegającą na nie wykazaniu braku ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego i oparcie się w procesie decyzyjnym na ustaleniach z poprzednich postępowań podatkowych związanych z udzieleniem ulg w spłacie zaległości w podatku rolnym. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania podatkowego w tym art. 191, 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego ukierunkowaną na odmowny charakter rozstrzygnięcia zamiast na wykazanie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego oraz naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez przytaczanie podstaw faktycznych, które nie rozstrzygają istoty sprawy. Wobec przywołanych uchybień wniósł alternatywnie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co istoty sprawy lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w rozpoznaniu wniesionego odwołania wskazało, iż całkowicie pominęło merytoryczną stronę rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy w sprawie zachodzą przesłanki procesowe skutkujące uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Zdaniem organu odwoławczego, podstawową zasadą postępowania podatkowego jest trwałość decyzji ostatecznych ustanowiona przepisem art. 128 Ordynacji podatkowej, a jej gwarancję stanowi przepis art. 247 § 1 pkt.4 Ordynacji podatkowej. Ma on zastosowanie, gdy w tożsamej sprawie wydane zostaną ostateczne decyzje rozstrzygające o istocie tej samej sprawy. Tożsamość sprawy wyznaczają elementy podmiotowe, to jest ta sama lub te same strony postępowania oraz elementy przedmiotowe, to jest ten sam stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. Zachodzi ona, gdy dotyczy tego samego stanu prawnego oraz tego samego stanu faktycznego, niezmienionego w stosunku do sprawy poprzedniej.

W ocenie organu II instancji w rozpatrywanym postępowaniu odwoławczym doszło do sytuacji tożsamości sprawy rozstrzygniętej już raz przez Kolegium decyzją ostateczną z dnia [...] utrzymującą w całości w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...]nr [...] odmawiającą E. M.umorzenia zaległości podatkowej w podatku rolnym za lata [...] w kwocie [...]zł.

Nie ma wątpliwości, że występuje w niej tożsamość podmiotowa, albowiem jego stroną jest E.M., a tożsamość prawna jest identyczna, bo znajdująca swoją podstawę w przepisie art. 67 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego tożsamy jest również stan faktyczny sprawy przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia w decyzji Kolegium z dnia [...] jak i sprawy obecnie ocenianej.

Wywód skarżącego, że do zwrócenia się kolejnym wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej w podatku rolnym za wskazany okres upoważniła go wpłata w kwocie [...] zł na poczet tych zaległości dokonana w dniu [...] co w jego ocenie spowodowało zmianę stanu faktycznego sprawy został oceniony jako chybiony, w sytuacji, gdy nie było to radykalne zmniejszenie istniejącej zaległości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, wszystkie przedstawione przez skarżącego dowody w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] były już przedmiotem oceny Kolegium i dotyczą zdarzeń, jakie miały miejsce w [...]. Jedyny zaś nowy dowód, jest karta informacyjna leczenia szpitalnego, jakiemu poddał się skarżący w okresie od [...] do [...] oraz karta informacyjna pobytu w sanatorium w dniach od [...] do [...], co potwierdza tylko, iż stan jego zdrowia jest niezmienny od kilku lat i także był przedmiotem oceny w decyzji Kolegium z dnia [...] podobnie jak i jego sytuacja materialna.

Dodano, że te argumenty skarżący od lat konsekwentnie podnosi zarówno w swoich wnioskach o umorzenie zaległości, jak następnie odwołaniach i skargach począwszy od [...]. Były one więc wielokrotnie analizowane zarówno przez organy podatkowe obu instancji, jak i sąd. W sprawach zainicjowanych przez E. M. z jego wniosków o zastosowanie ulg podatkowych w podatku rolnym, w tym umorzenia zaległości podatkowej - wydano 25 decyzji organu pierwszej instancji, 10 decyzji organu odwoławczego oraz 4 wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaistniała więc sytuacja, zdaniem organu II instancji pozwala na permanentne monitorowanie sytuacji materialnej skarżącego i zachodzących w niej zmian. Kontrola ta pozwala na uprawnione stwierdzenie, że od daty wydania ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...] nie zaszły w sprawie żadne nowe okoliczności faktyczne mające znamiona nowych, do których nie zalicza się zmniejszenia o [...]% zaległości podatkowej.

W tym stanie rzeczy Kolegium odstąpiło od badania sprawy pod kątem przesłanek prawa materialnego, w tym istnienia lub nie przesłanek interesu podatnika bądź przesłanek interesu publicznego, ponieważ przy przyjętym rodzaju zakończenia sprawy, kwestie te nie mają już żadnego wpływu na jej wynik.

Od tego rozstrzygnięcia E. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił :

1/ naruszenie przepisu prawa materialnego w zakresie art. 67§1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnie polegającą na uznaniu , iż w stanie faktycznym sprawy wyrażającym się w złym stanie zdrowia skarżącego, jak również w jego złej sytuacji materialnej nie zachodzi ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny;

2 / naruszenie przepisów postępowania co do art. 233§1 pkt.1 lit.a w zw. z art. 208§1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił te same argumenty, do których odwoływał się w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji oraz wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, a mianowicie do swojego złego stanu zdrowia, udokumentowanego kartą leczenia szpitalnego i zapłatą kwoty [...]zł na poczet zaległości podatkowej, co w jego ocenie spowodowało istotną zmianę okoliczności stanu faktycznego. Zarzucił też, iż organ odwoławczy nie wyznaczając mu 7 mio dniowego terminu do zapoznania się z aktami postępowania uniemożliwił mu złożenie aktualnej karty leczenia szpitalnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 ) – Sąd uważa za stosowne w pierwszej kolejności wskazać skarżącemu, iż w ramach niniejszej skargi nie ma jakichkolwiek podstaw prawnych do badania zasadności i prawidłowości oceny zaistnienia po jego stronie przesłanek z art. 67§1 Ordynacji podatkowej, a więc ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w umorzeniu istniejących zaległości podatkowych, albowiem przedmiotem zaskarżenia niniejszą skargą jest, jak trafnie podkreśla Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzja procesowa wydana w trybie art. 233§1 pkt.2 lit.a w zw. z art. 208§1 Ordynacji podatkowej.

W myśl przepisu art. 233§1 pkt.2 lit.a Ordynacji podatkowej będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji, w wyniku wniesionego odwołania organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Przesłanką umorzenia postępowania w myśl przepisu art. 208§1 Ordynacji podatkowej jest jego bezprzedmiotowość.

Bezprzedmiotowość zaś zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przyczyny tak rozumianej bezprzedmiotowości postępowania mogą być różne. Wchodzą tutaj w grę zarówno zdarzenia faktyczne, jak i prawne. Charakter jednak przyczyn powodujących bezprzedmiotowość postępowania nie ma znaczenia, bowiem powołany przepis nakazuje umorzenie postępowania, gdy stało się ono "z jakiejkolwiek przyczyny" bezprzedmiotowe /por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska "Ordynacja podatkowa. Komentarz", TNOiK, Toruń 2002, str. 688-691; por także: wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94 - publ. ONSA z 1996 r. Nr 2, poz. 80; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003r. II SA 428/01, LEX nr 137801; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003r., III SA 2225/01, Biul.Skarb. 2003/6/25, a także wyroki WSA w Warszawie z dnia: 5 października 2004r., III SA 2265/03, M.Podat. 2005/1/46; 2 czerwca 2004r., III SA 1253/03, LEX nr 147337; 26 marca 2004r. III SA 2192/02, LEX nr 133892 /.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji była ocena organu odwoławczego, że kwestia umorzenia zaległości skarżącego w podatku rolnym za lata [...] była już objęta przedmiotem orzekania. Chodzi tu o decyzję Wójta Gminy z dnia [...] Nr [...] o odmowie umorzenia zaległości podatkowych w podatku rolnym za lata [...] w kwocie [...]zł / k – 368 akt podatkowych /, utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] / k – 375 akt podatkowych /. Oba rozstrzygnięcia zostały wydane wskutek złożenia przez skarżącego wniosku o umorzenie zaległości podatkowej w podatku rolnym za lata [...] z dnia [...] / k – 302 akt podatkowych/. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego zaistniała powaga rzeczy osądzonej / res iudicata /, która stanowi przeszkodę uniemożliwiającą ponowne pod względem merytorycznym rozpatrzenie sprawy.

Skarżący jednak wnioskiem z dnia [...] / data wpływu do organu – [...], k – 391 akt podatkowych / wystąpił po raz kolejny o umorzenie zaległości w podatku rolnym za lata [...], z uzasadnienia, iż doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy, albowiem w dniu [...]. dokonał na poczet tej zaległości wpłaty kwoty [...]zł. Skarżący do tego wniosku dołączył nadto dokumentację lekarską odnośnie przebytego w dniu [...]. zawału ściany przedniej mięśnia sercowego / k – 396-398 akt podatkowych /.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż kwestie związane z sytuacją majątkową i zdrowotną skarżącego zostały szczegółowo zbadane i ocenione w postępowaniu zakończonym jego decyzją ostateczną dnia [...]. Na poparcie swojego stanowiska wskazał, iż wszystkie dowody przedstawione przez skarżącego były już przedmiotem oceny ze strony organów, a ta uprawnia do wniosku, iż stan zdrowia E.M./ choroba nadciśnieniowa, cukrzyca / jest im znany od lat. Tak więc powoływanie się ponownie na tą okoliczność nie jest niczym nowym i nie wywołuje żadnych zmian w stanie faktycznym sprawy rozstrzygniętej już w dniu [...].

Podobnie organ odwoławczy ocenił fakt wpłaty przez skarżącego kwoty [...]zł na poczet zaległości podatkowej, uznając, iż w sytuacji, gdy stanowi ona zaledwie [...]% zaległości nie wywołała ona żadnych zmian w stanie faktycznym sprawy w porównaniu z tym, który był przedmiotem poprzedniego rozpoznania.

Nie ulega wątpliwości, a uznać należy za ugruntowany prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, iż odmowa umorzenia zaległości podatkowych sama w sobie nie stwarza stanu res iudicata, a w związku z tym zobowiązany do uiszczenia zaległości podatkowej może występować o jej umorzenie tak długo, jak ta zaległość istnieje / por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000r., III SA 398/99, LEX nr 40399 /.

Wobec tego, jeśli podatnik składając ponowny wniosek o umorzenie zaległości podatkowej (w sytuacji, gdy jego pierwszy wniosek został załatwiony odmownie), przedstawi nową sytuację (dowody) majątkową, czy zdrowotną wskazującą na to, że jego sytuacja majątkowa (zdrowotna) uległa pogorszeniu lub uległa zmianie wysokość egzekwowanej zaległości, to niewątpliwie można to uznać za nową sprawę, a okoliczność taka będzie zobowiązywać organ podatkowy do wydania ponownej decyzji w sprawie umorzenia, bowiem należy przyjąć, że wówczas mamy do czynienia z decyzjami wydanymi w innych sprawach. Stanowisko to ma swoje oparcie w innym już także utrwalonym poglądzie, iż przy rozpatrywaniu wniosku o umorzenie zaległości podatkowej na podstawie art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek brać pod uwagę przede wszystkim sytuację, w jakiej podatnik znajduje się w chwili, gdy podejmowana jest decyzja / por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 1999r., III SA 7875/98, LEX nr 40546 /.

W ocenie sądu nie można uznać, jak to przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że od czasu wydania w dniu [...] ostatecznej decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowej skarżącego z tytułu podatku rolnego za lata [...]nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy.

Zmiana dotyczyła przede wszystkim wysokości zaległości podatkowej, po dokonanej w dniu [...], a więc po wydaniu decyzji ostatecznej wpłacie [...]zł, a sama okoliczność, iż stanowiąc [...] % tej zaległości nie może być uznana za taką, która nie wywołała zmian w elementach składających się na stan faktyczny sprawy uznana być nie może. Inna jest już bowiem wysokość zaległości. Kwestia zaś oceny tego zdarzenia w kontekście przesłanek z art. 67 Ordynacji podatkowej jest już czymś zupełnie różnym, albowiem stanowi element procesowania organów podatkowych dokonanego w myśl art. 191 w zw. z art. 187§1 Ordynacji podatkowej. Nie można się zgodzić również z organem odwoławczym, że od czasu wydania ostatecznej decyzji, o której wyżej mowa nie uległa zmianie sytuacja związana ze stanem zdrowia skarżącego. Jak bowiem wynika z chronologicznie ponumerowanych kart postępowania podatkowego kwestia przebytego zawału mięśnia sercowego w dniu [...] nie była przedmiotem oceny w decyzji z dnia [...], albowiem dokumenty w tym przedmiocie skarżący złożył w dniu [...] / k – 396-398 akt podatkowych /, jako załączniki do wniosku, w przedmiocie którego toczy się postępowanie.

Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że skarżący swoimi wnioskami o przyznanie różnego rodzaju ulg podatkowych, w tym umorzenia zaległości podatkowych absorbuje organy podatkowe od kilku lat. Okoliczność ta jednak sama przez się w opisanym stanie rzeczy nie mogła doprowadzić do wydania decyzji o zaskarżonej treści.

Umorzenie postępowania jest niewątpliwie "innym sposobem" zakończenia postępowania i nie rozstrzyga jej co do istoty. Rozstrzygnięcie takie byłoby możliwe, gdyby zaistniała tożsamość spraw, a więc gdyby doszło do sytuacji, w której występują te same podmioty, taki sam jest przedmiot sprawy, jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny. Tożsamości w tym rozumieniu, w sprawie niniejszej – w ocenie Sądu – wywieść się nie da.

Z tych względów, stwierdzając po stronie organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania w zakresie art. 233§1 pkt.2 lit.a i art. 208 Ordynacji podatkowej, Sąd na podstawie art. 145§1 pkt.1 lit.c powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Końcowo nie sposób nie podzielić zarzutu skarżącego, iż organ odwoławczy nie wyznaczył mu 7 mio dniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Istotnie z akt postępowania nie wynika, aby organ odwoławczy dopełnił obowiązku nałożonego nań poprzez art. 200§1 Ordynacji podatkowej, który jest adresowany do organu podatkowego zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, a rozpatrywać go należy w powiązaniu z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, jako że służy realizacji wyrażonej w nim zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organy podatkowe obowiązane są zatem zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, natomiast to, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa zależy wyłącznie od jej woli. Rzeczą organu jest jednak umożliwienie jej skorzystania z tego prawa, czego organ II instancji nie uczynił.

W tym stanie rzeczy nie można wykluczyć, że skarżący złożyłby dodatkową dokumentację lekarską, o czym mówi skardze, i którą do niej dołączył.

Biorąc pod uwagę, iż przy rozpatrywaniu wniosku o umorzenie zaległości podatkowej na podstawie art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek brać pod uwagę przede wszystkim sytuację, w jakiej podatnik znajduje się w chwili, gdy podejmowana jest decyzja powyższe uchybienie należy uznać za takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

O kosztach postępowania orzeczono:

- co do kwoty [...]zł, od której uiszczenia skarżący był zwolniony na mocy postanowienia z dnia [...] poprzez jej ściągnięcie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa / Kasa Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie / - na zasadzie art. 223§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

- co do kwoty [...]zł poprzez jej zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego – na podstawie art. 200 §1 powołanej wyżej ustawy.