Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 159/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 57 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz / spr. / Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. S.K.A. z/s w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 159/18

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...], którym wskazany organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia A. Spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w Ł. (dalej: Spółka) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Przebieg postępowania przed organami, z przedstawieniem ustalonego przez nie stanu faktycznego, a także przyjęta przez nie wykładnia przepisów prawa:

Spółka w deklaracji podatkowej za IV kwartał 2015r. wykazała podatek od towarów i usług do zapłaty w wysokości 7 193 225 zł, przy czym termin płatności tego zobowiązania upływał z dniem 25 stycznia 2016r. W dniu 19 lutego 2016r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie ulgi w spłacie wykazanego zobowiązania podatkowego poprzez rozłożenie na raty bądź odroczenie terminu zapłaty.

Naczelnik Urzędu Skarbowego – na podstawie wystawionego przez siebie jako wierzyciela – tytułu wykonawczego z dnia 24 marca 2016r. nr [...] obejmującego wykazaną kwotę podatku – 7 193 225 zł oraz odsetki za zwłokę, liczone od dnia 26 stycznia 2016r. – wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Spółki.

Naczelnik Urzędu Skarbowego– działając jako organ egzekucyjny, na żądanie wierzyciela – postanowieniem z dnia [...] marca 2016r. nr [...], z powołaniem na art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r. poz. 1201 ze zm.; dalej: ustawa egzekucyjna), zawiesił od dnia 30 marca 2016r. prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie zostało doręczone Spółce w dniu 21 kwietnia 2016r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego – pismem z dnia 14 października 2016r. nr [...] – na podstawie art. 6 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.; dalej: K.p.a.) w związku z art. 18 i art. 57 § 1 i 1a ustawy egzekucyjnej – zawiadomił Spółkę o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, wskazując że Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako wierzyciel, z uwagi na wydanie w dniu [...] września 2016r. decyzji (doręczonej Spółce w dniu 12 października 2016r.) odmawiającej odroczenia terminu płatności oraz rozłożenia na raty przedmiotowej zaległości podatkowej, wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Zawiadomienie to zostało doręczone Spółce w dniu 31 października 2016r.

Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 14 października 2016r. nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w Banku S. Oddział w Ł. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Spółce w dniu 31 października 2016r. wraz z odpisem, opisanego wyżej, tytułu wykonawczego.

P. Bank S. z siedzibą w S. – pismem z dnia 19 listopada 2016r. – poinformował organ egzekucyjny, że zajęcie zostało częściowo zrealizowane w dniu 9 listopada 2016r.; brak środków na rachunku dłużnika uniemożliwia dalszą realizację zajęcia.

Spółka, pismem z dnia 7 listopada 2016r., wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując jako podstawę:

- art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 67a, art. 121 § 1 i art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) w związku z art. 8 K.p.a. – "poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych mimo że nie został rozpatrzony ostatecznie wniosek Zobowiązanego o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej, objętej postępowaniem egzekucyjnym (...)",

- art. 33 § 1 pkt 2 w zw. z art. 57 § 1 w zw. z art. 17 § 1 ustawy egzekucyjnej oraz w związku z art. 102 K.p.a. – "poprzez podjęcie czynności postępowania egzekucyjnego w postaci doręczenia odpisu tytułu wykonawczego oraz zajęcia rachunku bankowego mimo że w sprawie nie doszło do podjęcia postępowania w wymaganej prawie formie tj. w formie postanowienia".

Spółka, pismem z dnia 14 listopada 2016r., wniosła na podstawie art. 54 ustawy egzekucyjnej skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia 14 października 2016r. oraz doręczenia odpisu tytułu wykonawczego z dnia 24 marca 2016r. Spółka wskazała, że powyższe czynności zostały dokonane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności:

- art. 57 § 1 oraz art. 56 § 3 ustawy egzekucyjnej poprzez podjęcie wymienionych czynności, mimo że zawieszone postępowanie egzekucyjne nie zostało podjęte w sposób przewidziany przepisami prawa,

- art. 102 K.p.a. poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych, mimo że w sprawie nie doszło do okoliczności wskazanych w tym przepisie.

Spółka wniosła o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz o niezwłoczne wstrzymanie dalszego postępowania egzekucyjnego do czasu ostatecznego rozpoznania zgłoszonych w sprawie środków prawnych.

W uzasadnieniu skargi na czynności egzekucyjne Spółka zaakcentowała, że wobec niedoręczenia jej postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego nigdy nie doszło do skutecznego podjęcia tego postępowania, a wobec braku szczególnych okoliczności o których mowa w art. 102 K.p.a. organ egzekucyjny nie był uprawniony do podjęcia przedmiotowych czynności egzekucyjnych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017r. nr [...], oddalił skargę na czynności egzekucyjne które zażaleniem zaskarżyła Spółka, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...], uchylił to postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] września 2017r., oddalił skargę na czynności egzekucyjne.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] września 2017r., nr [...], uznał zgłoszone przez Spółkę zarzuty za nieuzasadnione. Dodać należy, że wobec zaskarżenia tego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...], utrzymał je w mocy. Spółka wniosła skargę na postanowienie wydane przez organ II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (sygn. akt I SA/Rz 202/18).

Spółka wniosła zażalenie na postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, opisanym na wstępie niniejszego uzasadnienia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017r. utrzymał w mocy postanowienie wydane przez organ egzekucyjny I instancji.

Organ II instancji zauważył, że nie występuje konkurencyjność postępowań wszczętych wskutek zgłoszenia zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym i skargą na czynności egzekucyjne. Podstawa prawna do złożenia skargi na czynności egzekucyjne została przewidziana przez ustawodawcę w art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej i wobec tego, chociaż oba te wymienione środki prawne uzasadniono takimi samymi okolicznościami to wspomniane postępowania mogą się toczyć niezależnie od siebie, z tym że w granicach zakreślonych istotą przedmiotowych środków prawnych.

Organ II instancji wskazał, że po dokonaniu oceny prawidłowości zastosowanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia 14 października 2016r., nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Nie stwierdził również naruszenia prawa w stosowaniu przez organ egzekucyjny artykułu 80 § 3 ustawy egzekucyjnej, z którego wynika, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył szereg przepisów dotyczących przedmiotowych czynności egzekucyjnych i zaakcentował że nie doszło do ich naruszenia. Dodał, że zastosowany środek egzekucyjny okazał się skuteczny.

Podsumował, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki Naczelnik Urzędu Skarbowego naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z rachunków bankowych.

W końcu organ II instancji za bezzasadny uznał zarzut dokonania przedmiotowych czynności egzekucyjnych w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym i powołał się na zawiadomienie z dnia 14 października 2016r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017r. wniosła Spółka – reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego.

Spółka zarzuciła:

1) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez całkowite pominięcie zarzutów dotyczących dopuszczalności podejmowania czynności egzekucyjnych w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i ograniczenie postępowania odwoławczego wyłącznie do kwestii formalnych kwestionowanych czynności,

2) naruszenie art. 57 § 1 oraz art. 56 § 3 (również art. 17 § 1), art. 80 § 1 ustawy egzekucyjnej, art. 102 K.p.a. poprzez uznanie, że nie wpływa na wadliwość kwestionowanych czynności ich podjęcie w okresie po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania i nie wydaniu postanowienia o jego podjęciu oraz przyjęcie, że do podjęcia zawieszonego postępowania może dojść bez wydania postanowienia w tej sprawie,

3) naruszenie art. 1 i 6 ustawy egzekucyjnej poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia organu I instancji i utrzymanie w mocy czynności egzekucyjnych dokonanych nie w celach określonych w ustawie, a wyłącznie w celu obciążenia Spółki kosztami egzekucyjnymi, przy pełnej wiedzy organu egzekucyjnego, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie może doprowadzić do wyegzekwowania kwot wystarczających nawet na pokrycie wydatków egzekucyjnych, wobec okoliczności podnoszonych przez Spółkę w postępowaniu o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej przed tym samym organem administracji skarbowej,

4) naruszenie art. 102 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez uznanie za prawidłowe podjęcie wskazanych czynności egzekucyjnych w okresie trwającego zawieszenia postępowania, mimo że w sprawie nie doszło do okoliczności wskazanych w art. 102 K.p.a. tj. zagrożenia niebezpieczeństwa lub zdrowa ludzkiego albo poważnych szkód dla interesu społecznego, a wskazane czynności zostały podjęte w okresie zawieszenia postępowania,

5) oparcie rozstrzygnięcia na rażąco błędnych ustaleniach w zakresie okoliczności stanu faktycznego tj. uznanie, że doszło do skutecznego podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego,

6) pominięcie istotnych okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności w zakresie kwot uzyskanych z zaskarżonych czynności oraz dalszego toku postępowania po dokonaniu kwestionowanych czynności,

7) naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 K.p.a. i art. 54 § 5a ustawy egzekucyjnej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, a w obrocie prawnym kwestionowanej czynności pomimo zaistnienia oczywistych podstaw do jego uchylenia i orzeczenia o uchyleniu kwestionowanych czynności egzekucyjnych.

Spółka wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła uzasadnienia sformułowanych zarzutów i, między innymi, na poparcie swojego stanowiska powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014r. II FSK 613/12 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2015r. – III SA/Łd 867/15.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej – reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowym podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego winno nastąpić w formie postanowienia, przy czym na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Wywiódł, że w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy pismo z dnia 14 października 2014r. oznaczone jako "Zawiadomienie" zawiera, przy braku pouczenia, wszystkie pozostałe niezbędne elementy, wymienione w art. 124 § 1 K.p.a., pozwalające na uznanie tego pisma za postanowienie. Można bowiem jednoznacznie wyodrębnić oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony biorącej udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcia. Pismo zostało doręczone Skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Analiza opisu i uzasadnienia sformułowanych w skardze zarzutów, w kontekście treści rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, uprawnia do sformułowania tezy, że spór pomiędzy stronami sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia kwestii, czy podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego (art. 57 § 1 ustawy egzekucyjnej) wymaga wydania przez organ egzekucyjny postanowienia. Na etapie postępowania przed wniesieniem skargi do sądu stanowiska Spółki i organu w skonkretyzowanym powyżej problemie z zakresu wykładni prawa (procesowego) pozostawały w stosunku do siebie w opozycji. Spółka konsekwentnie, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prezentuje pogląd, że do skutecznego podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego niezbędnym jest wydanie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Organ w zaskarżonym postanowieniu prezentował stanowisko odmienne (strona 6 postanowienia), wskazując że doręczenie zawiadomienia o podjęciu zawieszonego postępowania jest wystarczające do przyjęcia, że zawieszone postępowanie egzekucyjne zostało skutecznie podjęte. Sąd zwraca uwagę, że stanowisko organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uległo zmianie. W odpowiedzi na skargę (strona 4 odpowiedzi) organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowym podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego winno nastąpić w formie postanowienia. Jednocześnie w ocenie organu "zawiadomienie" (pismo z dnia 14 października 2016r.) pochodzące od Naczelnika Urzędu Skarbowego spełnia wszystkie niezbędne elementy postanowienia w rozumieniu art. 124 § 1 K.p.a. Wprawdzie przedstawione w odpowiedzi na skargę stanowisko organu nie jest stanowcze, gdyż przedstawiono je używając sformułowania nie niosącego informacji, co do jego akceptacji przez opisującego to stanowisko – "Zgodnie z orzecznictwem sądowym (...)", to jednakże dalsze rozważania, co do charakteru prawnego "zawiadomienia" uprawniają Sąd do oceny, że na etapie postępowania sądowoadministracyjnego stanowisko organu uległo zmianie, w stosunku do prezentowanego w trakcie postępowania egzekucyjnego.

Sąd, przed przystąpieniem do dalszych wywodów, podkreśla że zmiana stanowiska organu na etapie postępowania sądowoadministracyjnego – w stosunku do stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym akcie - nie jest wiążąca dla sądu administracyjnego albowiem, z mocy art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na wymienione akty, a także bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania – w określonych kategoriach postępowań. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądu jest wykładnia i zastosowanie prawa, zawarte w aktach zaskarżonych do sądu. Stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, a więc w piśmie procesowym przewidzianym przez P.p.s.a. jest stanowiskiem organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, odrębnym od postępowania zakończonego, zaskarżonym do sądu, aktem. W związku z tym takie stanowisko, chociaż nie jest wiążące dla sądu, podlega jego ocenie. W przedmiotowej sprawie Sąd nie podziela wykładni prawa dokonywanej przez Spółkę ani prezentowanej przez organ w postępowaniu sądowoadministracyjnym, natomiast stwierdza, że prawnie uzasadnione jest stanowisko, że dla skutecznego podjęcia postępowania egzekucyjnego nie jest niezbędne wydanie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Takie stanowisko Sąd argumentuje następująco:

a) z mocy art. 17 § 1 ustawy egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. W tej jednostce redakcyjnej zawarty jest również przepis, że na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli ustawa egzekucyjna lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

b) z przytoczonych przepisów wynika, że zasadą w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest, że rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko następuje w formie postanowienia. Zasada ta nie ma zastosowania, jeśli przepisy ustawy egzekucyjnej stanowią inaczej. Powtarzając: rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, co do zasady, następuje w formie postanowienia,

c) z kolei z mocy art. 18 ustawy egzekucyjnej, jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z przytoczonego przepisu wynika, że jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, a więc nie regulują danej kwestii odmiennie, to w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. Z wypracowanych stanowisk orzecznictwa sądowego, jak i doktryny wynika, że termin "odpowiednie zastosowanie" oznacza, że dane przepisy stosujemy wprost, w sposób zmodyfikowany tj. tak, aby było to adekwatne z punktu widzenia istoty postępowań, w których się je stosuje albo niestosowanie danych przepisów.

W orzecznictwie sądowym i doktrynie podkreśla się również, że sformułowania: "o ile przepisy" lub "jeżeli przepisy" nie stanowią inaczej należy tak wykładać, aby w trakcie stosowania prawa, czy też kontroli tego stosowania przez sądy administracyjne nie została przekroczona granica kompetencyjna i aby wykładnia prawa nie doprowadziła do niedopuszczalnej sytuacji, że interpretacja przepisów jest prawotwórcza. Z tym zagadnieniem wiąże się wskazówka, że jeżeli w danej ustawie uregulowano określone instytucje procesowe to należy przyjąć, że ta regulacja ma charakter zupełny, a pewne, "pozorne luki" występują z woli ustawodawcy, a nie stanowią podstawy do stosowania innej ustawy (w przedmiotowej sprawie K.p.a.) albo przepisów stanowiących zasady ogólne do szczegółowych regulacji danej ustawy. W przedmiotowej sprawie art. art. 17 i 18 ustawy egzekucyjnej znajdują się w rozdziale 1 – Zasady ogólne – Działu I – Przepisy ogólne,

d) ustawodawca w ustawie egzekucyjnej instytucje procesowe – "zawieszenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego" uregulował w rozdziale 4, Działu I. Analiza przepisów tego działu a w szczególności art. 56 i art. 57 a także art. 58 ustawy uprawnia do stwierdzenia, że te przepisy regulują w sposób zupełny kwestie, między innymi, formy zawieszenia postępowania, a także jego podjęcia.

W art. 56 § 3 ustawy egzekucyjnej zawarty jest przepis, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Brak jest podstaw do zakwestionowania w tym zakresie domniemania racjonalności ustawodawcy i przyjęcia, że ten przepis jest powtórzeniem tylko zasady ogólnej zawartej w art. 17 § 1. W ocenie Sądu jest to celowy zabieg redakcyjny o znaczeniu normatywnym wskazującym, że w zakresie instytucji procesowej zawieszenia postępowania egzekucyjnego forma postanowienia jest ustawowo wymagana tylko w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a nie również w zakresie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Uzupełnieniem regulacji z art. 56 § 3 ustawy egzekucyjnej jest przepis art. 56 § 4, że na postanowienie o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie,

e) z kolei art. 57 § 1 stanowi, że organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego, jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych.

Wykładnia językowa tego przepisu, którą należy stosować w pierwszej kolejności dokonując interpretacji, prowadzi do akceptowalnych wniosków, zarówno z punktu widzenia celów postępowania egzekucyjnego w administracji (art. 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej), jak i z punktu widzenia ochrony interesów zobowiązanego – dłużnika.

Podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu, o tym podjęciu ma być zawiadomiony zobowiązany, a jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych.

Skoro ustawodawca w sposób zupełny w art. 56, 57 i 58 ustawy egzekucyjnej uregulował instytucję zawieszenia postępowania egzekucyjnego, przewidując formę postanowienia tylko w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego (zawieszenie postępowania lub odmowa jego zawieszenia), to brak jest podstaw do sięgania przy wykładni art. 57 § 1 do przepisu art. 17 ustawy egzekucyjnej. Brak jest również podstaw do stosowania art. 101 § 1 K.p.a. skoro kwestia zawiadomienia o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego została uregulowania w art. 57 § 1 ustawy egzekucyjnej. Trzeba zwrócić uwagę również, że zachowanie formy postanowienia jest doniosłe z punktu widzenia praw stron, bo wtedy gdy postanowienie podlega zaskarżeniu termin do wniesienia zażalenia otwiera się poprzez jego doręczenie lub ogłoszenie. Nie budzi wątpliwości, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego nie podlega zaskarżeniu.

Zwrócić też należy uwagę, że ustawodawca rozróżnia pojęcia: zawiadomienia o wydanym postanowieniu (art. 101 § 1 K.p.a.) i zawiadomienia o podjęciu (art. 57 § 1 ustawy egzekucyjnej), co pogłębia argumentację o odmienności regulowań zawartych w tych przepisach, uzasadnionej odrębnościami przedmiotów uregulowań wspomnianymi ustawami.

Z przytoczonych wyżej argumentów wynika, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego nie wymaga podjęcia postanowienia, a jedynie zawiadomienia zobowiązanego o podjęciu zawieszonego postępowania poprzez doręczenie tego zawiadomienia (art. 57 § 1 ustawy egzekucyjnej). W ten sposób chronione są interesy zobowiązanego.

Sąd z powodu wyłuszczonych argumentów nie podziela odmiennego stanowiska Spółki i prezentowanego w orzecznictwie, między innymi, w wyrokach przywołanych przez Spółkę.

W tej sytuacji stają się bezprzedmiotowe pozostałe zarzuty skargi odnoszące się do kwestii związanych z możliwością podejmowania czynności egzekucyjnych w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego skoro Sąd akceptuje stanowisko organu, że poprzez doręczenie zawiadomienia czynności egzekucyjne zajęcia wierzytelności i doręczenia odpisu tytułu wykonawczego były dokonane po skutecznym podjęciu zawieszonego postępowania. Bezprzedmiotowe są również rozważania zaistnienia przesłanek z art. 102 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej.

Zarzuty dotyczące braku wystarczających środków na zajętym rachunku bankowym i wiedzy organu w tej kwestii nie mają znaczenia dla kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Nie bez znaczenia jest również informacja banku o zrealizowaniu w pewnym zakresie zajęcia.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.