Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1867/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33a ust. 1-7
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 51 § 1, art. 53 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 76 ust. 1 lit. b i c
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 2053/14 w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I GSK 1867/15

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z 21 maja 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (Sąd I instancji) oddalił skargę S. B. (dalej: Skarżący), na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Krakowie (dalej: DIC), z dnia [...] października 2014 r. wydanego w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W dniu [...] stycznia 2014 r. AC L. P. S.C. J.R., W.K., działając jako przedstawiciel bezpośredni Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. S.B., korzystając z pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz.Urz. WE L 302 str. 1) Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dokonała zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu, części do pojazdów samochodowych. Tak więc dług celny – stosownie do treści art. 201 ust. 2 WKC - powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (wpisu do rejestru). Towar został zwolniony przez organy celne do deklarowanej procedury w dniu dokonania wpisu w rejestrze,

tj. w dniu 24 stycznia 2014 r.

W dniu 28 stycznia 2014 r. przedstawiciel Skarżącego, złożył w OC II w Krakowie zgłoszenie celne uzupełniające SAD [...], w procedurze uproszczonej, z zastosowaniem postanowień art. 33a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( r.j. Dz.U. z 2011 nr 177 poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa Vat). W zgłoszeniu celnym, w polu 44, zgłaszający zadeklarował kod "4PL05" oznaczający procedurę uproszczoną i rozliczenie podatku od towarów i usług

z tytułu importu towaru na zasadzie wskazanego wyżej art. 33a ustawy Vat.

W związku z tym, w polu 47 zgłoszenia zadeklarowano w stosunku do podatku metodę płatności "L" (podatek nie podlega uiszczeniu ani zabezpieczeniu).

Wobec faktu, że obowiązek podatkowy, w przypadku towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym uzupełniającym powstał w chwili powstania długu celnego,

czyli w dniu [...] stycznia 2014 r., uznano, że podatnik był zobowiązany - zgodnie z art. 33a ust. 6 ustawy Vat do przedstawienia Naczelnikowi Urzędu Celnego w Krakowie dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku od importu towarów, do końca maja 2014 r. Termin ten jednak nie został przez Skarżącego dochowany. Tym samym, z mocy prawa (na podst. art. 33a ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług), stracił on prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w art. 33a ust. 1 w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej i stał się obowiązany do zapłaty organowi celnemu kwoty podatku z odsetkami. W konsekwencji Skoro skarżący stracił prawo z korzystania dobrodziejstwa art. 33 a ustawy Vat, to do terminów zapłaty podatku ma zastosowanie powołany powyżej art. art. 33 ust. 4 ustawy Vat, zgodnie z którym podatnik jest zobowiązany do wpłacenia kwoty obliczonego podatku w terminie 10 dni licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych. Powiadomienie to nastąpiło zdaniem organu, zgodnie z art. 33 ust. 5 ustawy, w dniu [...] stycznia 2014 r., czyli w dniu zwolnienia towaru do deklarowanej procedury dopuszczenia do obrotu.

Niedochowanie przez Skarżącego terminu do przedstawienia organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, spowodowało wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie postępowania w sprawie zmiany kodu metody płatności podatku od towarów i usług wskazanego przez Skarżącego w zgłoszeniu celnym uzupełniającym.

W dniu [...] września 2014 r. wymieniony organ celny wydał, postanowienie, w którym zmienił dane zawarte w zgłoszeniu celnym uzupełniającym poprzez zmianę metody płatności (we wszystkich pozycjach zgłoszenia celnego) z "L" na "H" (przelew bankowy). Skarżący został także poinformowany, że zadeklarowany przez podatnika w zgłoszeniu kwota podatku od towarów i usług, winna być wpłacona na konto Izby Celnej w Krakowie, z zastosowaniem terminu określonego w art. 33 ust. 4 ustawy Vat (w terminie 10 dni od dnia powiadomienia o jej wysokości). Ponadto, skarżący został powiadomiony o wynikającym z art. 33 a ust. 7 cyt. ustawy, obowiązku zapłaty odsetek od kwoty podatku za okres od dnia 25 stycznia 2014 (tj. od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego) do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych (tj. do dnia otrzymania powiadomienia).

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając je

w części dotyczącej obowiązku zapłaty odsetek od kwoty podatku (za okres od 25-01-2014 do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych).

Skarżący zakwestionował formę wydanego rozstrzygnięcia wskazując, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja, a nie postanowienie. Zarzucił także, ze brak jest jakichkolwiek podstaw do żądania od niego zapłaty kwoty podatku wskazanej

w zgłoszeniu celnym wraz z odsetkami, gdyż z przyczyn od siebie niezależnych nie przedstawił Naczelnikowi Urzędu Celnego w Krakowie deklaracji w trybie art.33 a ust.6 ustawy Vat.. Jako przyczynę takiego stanu wskazał, iż otrzymał w dniu [...] czerwca 2014 r. pismo od organu celnego, z którego wynikało, iż zastały dopełnione wszystkie wymagania niezbędne do zastosowania procedury z art. 33a ustawy Vat. Jego zdaniem nie powstał ani dług celny ani zaległość podatkowa, od której, zgodnie z art. 53 § 1 ordynacji podatkowej, naliczane są odsetki. Tym samym rozstrzygniecie organu I instancji w zakresie nałożenia na Skarżącego obowiązku wyliczenia i zapłaty odsetek za okres od dnia [...].01.2014 r. do dnia [...].09.2014 r. Skarżący uznał za błędne. Budżet Państwa nie doznał uszczuplenia, a żądanie zapłaty odsetek stanowi karę za brak przedstawienia organowi dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku. Jako dowód przedstawił kopię pisma Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie z dnia [...].06.2014 r., kopię deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT 7 i kopię potwierdzenie zapłaty podatku.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. DIC utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Krakowie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podtrzymał stanowisko i argumentację wyrażoną w postanowieniu organu I instancji. Organ stwierdził, że forma postanowienia zaskarżonego aktu znajduje oparcie w treści art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne ( t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 727 ze zm.). Natomiast sama kwota podatku od towarów i usług wynika z deklaracji Skarżącego i nie była sporna, a zatem nie było żadnych podstaw do wydawania w tym zakresie decyzji. Odnośnie obowiązku uiszczania odsetek organ stwierdził, że wynika to wprost z treści art. 33 a ust. 7 ustawy o podatku Vat, natomiast w treści postanowienia została zamieszczona jedynie informacja w tym zakresie. Organ wskazał jednocześnie, że w zaskarżonym postanowieniu organ I instancji błędnie pouczył Skarżącego, że odsetki należy zapłacić do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych, tj. do dnia otrzymania zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy uznał, że w niniejszym przypadku, kiedy Skarżący utracił prawo rozliczania podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, podatek od towarów i usług w kwocie zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym winien być zapłacony w terminie 10 dni od dnia powiadomienia, które nastąpiło w dniu [...] stycznia 2014 r. Po bezskutecznym upływie tego terminu powstaje z mocy ustawy obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę.

Sąd I instancji po rozpoznaniu skargi wyrokiem z 21 maja 2015 r. skargę, oddalił.

Sąd I instancji stwierdził, że zasadą w przypadku importu towarów jest to, że podatek należy rozlicza się w zgłoszeniu celnym. Odstępstwo od tej zasady w postaci możliwości rozliczania podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej zostało uregulowane w art. 33a ustawy Vat.

Zaaprobował pogląd , że redakcja art. 33a ust. 7 cyt. ust. w sposób jednoznaczny statuuje obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami w przypadku naruszenia przez podatnika terminu określonego w art. 33 a ust. 6 ustawy Vat (4 miesiące) do przedstawienia organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty należnego podatku z importu towaru. Wskazał, że nie jest przy istotne, czy podatnik wcześniej rozliczył tę kwotę w deklaracji podatkowej, czy nie i czy podatek ten został zapłacony. Podkreślił, że kwestia ta została rozstrzygnięta w ustawie Vat i w tym zakresie nie podlega rozstrzygnięciom organu celnego, w związku z czym nie jest też objęta jakąkolwiek uznaniowością.

Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy Sąd I instancji wskazał, że dług celny powstał w dniu [...] stycznia 2014 r., a zatem termin do przestawienia Naczelnikowi Urzędu Celnego dokumentów określonych w art. 33 a ust. 6 ustawy Vat upływał wraz z dniem [...] maja 2014 r. Termin ten jednak nie został przez Skarżącego dochowany. Tym samym, na mocy ww. art. 33a ust. 7 ustawy Vat, Skarżący stracił prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w art. 33a ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej i stał się obowiązany do zapłaty organowi celnemu kwoty podatku z odsetkami.

Za nietrafną Sąd I instancji uznał argumentację skargi o braku podstaw do nałożenia na Skarżącego obowiązku zapłaty podatku wraz z odsetkami z uwagi na to, że ani dług celny ani zaległość podatkowa nie powstały, albowiem kwota podatku została rozliczona w deklaracji dotyczącej danego okresu rozliczeniowego. Treść art. 33 a ust. 6 i 7 w sposób kategoryczny nakłada obowiązek uiszczenia podatku wraz z odsetkami w przypadku nie spełnienia warunku określonego w art. 33 a ust. 6, zatem kwestia powstania długu celnego czy zaległości podatkowej nie żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu I instancji nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja Skarżącego, że nieświadomie uchybił terminowi do złożenia wymaganych w art. 33 a ust. 6 ustawy Vat dokumentów albowiem był przekonany, że dopełnił wszelkich formalności koniecznych do skorzystania z opisywanej formy zapłaty podatku VAT z uwagi na treść pisma z dnia [...] czerwca 2014 r., gdyż norma powołanego przepisu ustawy Vat wskazuje, że dla powstania obowiązku zapłaty podatku wraz z odsetkami nie jest istotne, czy Skarżący uchybił terminowi tam określonemu ze swej winy czy nie.

Ponieważ obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami został zawarty w zaskarżonym akcie jedynie w formie informacji, a powstał z mocy prawa i nie podlegał rozstrzygnięciu organu celnego, zarzut Skarżącego dotyczący niewłaściwej formy rozstrzygnięcia uznał za nieuzasadniony.

Zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji błędnie pouczył Skarżącego, że odsetki zapłacić należy do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych, tj. do dnia otrzymania zaskarżonego postanowienia. Byłoby tak, gdyby organ celny określił kwotę podatku od towarów i usług w formie decyzji. Jednak organ nie określił kwoty podatku od towarów i usług, a jedynie poinformował Skarżącego o obowiązku uiszczenia należności podatkowej wraz z odsetkami. Natomiast o wysokości podatku Skarżący został powiadomiony w dniu [...] stycznia 2014 r., w dniu zwolnienia towaru z deklarowanej procedury. Zatem zasadnie przyjęto, że należne odsetki należy obliczyć od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia zapłaty podatku organowi celnemu włącznie z tym dniem

Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniósł Skarżący, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnie art. 33a ust. 7 ustawy Vat w zw. z art. 51 kodeksu celnego oraz art. 65 ust. 3 kodeksu celnego, a także art. 51 § 1 ordynacja podatkowa oraz art. 53 § 1 ordynacja podatkowa skutkujące oddaleniem skargi, a w konsekwencji uznaniem, że w sprawie zaszły przesłanki do żądania od Skarżącego zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej

w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zgodził się

z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzutów kasacyjny przedstawiony przez Skarżącego nie był skuteczny.

Skarżący sformułował tylko zarzut oparty o podstawę określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 33a ust. 7 ustawy Vat w zw. z art. 51 Kodeksu celnego oraz art. 65 ust. 3 Kodeksu celnego , a także art. 51 § 1 ordynacji podatkowej oraz z art. 53 § 1 ordynacji podatkowej, skutkujące oddaleniem skargi, a w konsekwencji uznaniem, że w sprawie zaszły przesłanki do zapłaty podatku wraz z odsetkami. Wskazując na art. 51 i art. 65 ust. 3 Kodeksu celnego, nie wskazał natomiast jakie przepisy miał na względzie.

Skarżący wywiódł w uzasadnieniu zarzutów, iż Sąd I instancji zastosował art. 33a ust. 7 ustawy Vat wprost bez odniesienia się do pozostałych przepisów tej ustawy oraz przepisów Kodeksu celnego, nie precyzując bliżej tego wywodu. Nadto, twierdził, że w sytuacji gdy kwota należności podatkowych jest regulowana w terminie,, a jego naruszenie polega na nie przedstawieniu organowi celnemu dokumentów w zakreślonym terminie, żądanie zapłaty odsetek stanowi karę nakładaną na podatnika.

Należy, w związku z tak określonym zarzutem naruszenia prawa materialnego wskazać, że błędna wykładnia prawa materialnego polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej i tym samym znaczeniu przepisu. Skarżący formułując powyższy zarzut winien wskazać na przepis, który zdaniem jego jest mylnie rozumiany przez Sąd I instancji, jak również wskazać jak należy rozumieć i z jakich powodów, zdaniem Skarżącego dany przepis.

Skarżący natomiast formułując powyższy zarzut wskazał jedynie, iż przepis art. 33a ust. 7 ustawy Vat, ma zastosowanie w sytuacji gdy podatnik zastosował procedurę uproszczoną rozliczenia kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, nie przedstawił organowi celnemu deklaracji podatkowych w ustawowym terminie oraz równocześnie nie zapłacił podatku.

Wskazać więc należy, że wobec skorzystania z procedury uproszczonej w imporcie towarów, w zgłoszeniu celnym zastosowano rozliczenie podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 33a ust. 1 ustawy Vat, wskazując w polu 44 kod informacji dodatkowej 4PL05 oraz w polu nr 47 kwotę podatku VAT i metodę płatności "L" oznaczającą, że ze zgłoszenia celnego nie wynika obowiązek uiszczenia należności podatkowych w urzędzie celnym.

Zgodnie bowiem z art. 33a ust. 1 ustawy Vat w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c WKC, w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Przepis ten stanowi odstępstwo od zasady, zgodnie z którą w przypadku importu towarów podatek należny rozlicza się w zgłoszeniu celnym. W przypadku zastosowania natomiast art. 33a ust. 1 ustawy Vat, podatek VAT od importu rozlicza się w ramach deklaracji podatkowej VAT, wykazując w niej zarówno podatek należny, jak i naliczony. W tym przypadku nie uiszcza się podatku VAT do urzędu celnego.

Skorzystanie z tej uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku uzależnione jest od spełnienia łącznie warunków określonych w art. 33a ust. 2-6 ustawy Vat. Jednym z tych warunków, o którym mowa w art. 33a ust. 6 wymienionej ustawy, jest przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Powinno to nastąpić w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Jeśli podatnik nie przedstawi w wymaganym terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku od importu towarów w deklaracji podatkowej, wówczas traci prawo do rozliczenia podatku w deklaracji podatkowej w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty organowi celnemu kwoty podatku wraz z odsetkami (art. 33a ust. 7 ustawy Vat).

Nie ulega wątpliwości, iż Skarżący nie dopełnił warunku, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, nie przedstawił dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu objętych zgłoszeniem celnym towarów w deklaracji podatkowej.

Wobec niedopełnienia obowiązku z art. 33 ust. 6 ustawy Vat, Skarżący utracił prawo do rozliczenia podatku w oparciu o normę art. 33a ust. 1 tej ustawy, co uzasadniało zmianę danych w polu 44 zgłoszenia, a także w polu 47 przez zmianę kodu metody płatności podatku VAT z kodu "L" na kod "H" oznaczający płatność przelewem bankowym.

Należy podkreślić, że regułą jest rozliczenie podatku VAT z tytułu importu towarów w zgłoszeniu celnym i jego zapłata na konto organu celnego. Natomiast w procedurze uproszczonej podatnik może rozliczyć należny podatek VAT z tytułu importu towarów bez konieczności wcześniejszego opłacenia tego podatku do urzędu celnego. Możliwość odstąpienia od zapłaty podatku od towarów i usług na rachunek organu celnego jest jednak wyjątkiem od reguły i stanowi uprzywilejowanie dla importera. Jeżeli importer zamierza skorzystać z tego uprawnienia, to jednocześnie powinien spełnić wszystkie warunki przewidziane w art. 33a ust. 1-6 ustawy Vat, w tym w szczególności przedstawić dowód wpłaty podatku na konto organu podatkowego. W przeciwnym razie naraża się na skutek przewidziany w art. 33a ust. 7 tej ustawy..

Należy przy tym zauważyć, w odniesieniu do zarzutów, że zaległość podatkowa to podatek niezapłacony w terminie płatności - art. 51 § 1 ordynacji podatkowej. Powstaje ona na skutek samego uchybienia terminu płatności wyznaczonego na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Podstawowym elementem konstrukcyjnym definicji zaległości podatkowej jest termin płatności podatku. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54 ordynacji podatkowej , naliczane są odsetki za zwłokę - art. 53 § 1 ordynacji podatkowej. Powstanie odsetek za zwłokę wynika ze zwłoki w zapłacie zobowiązania. Natomiast utrata prawa do rozliczenia podatku, na zasadach określonych w art. 33a ust. 1 ustawy o VAT powoduje, iż podatnik jest zobowiązany do zapłaty organowi celnemu nie tylko kwoty podatku, ale też odsetek, ponieważ w zaistniałej sytuacji powstała zwłoka Skarżącego w zapłacie zobowiązania.

Podkreślić przy tym należy, że ocenie Sądu I instancji podlegało orzeczenie dotyczące zmiany danych w zgłoszeniu celnym ( zmiana kodu metody płatności podatku od towarów i usług), nie dotyczyło natomiast określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług, bowiem kwota ta została określona w deklaracji. Natomiast obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami, w zaskarżonym orzeczeniu został zawarty w formie informacji, a powstał z mocy prawa i nie podlegał rozstrzygnięciu organu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego 240 zł.