Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1541/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Urszula Zięba (spr) Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2005r. sprawy ze skargi "C." Spółka Jawna w B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 22 maja 2002r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998 rok. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł ([...] zł).


UZASADNIENIE

I SA/Kr 1541/02

UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo Handlowe "M." spółka cywilna K. B. i B. B. Zakład Pracy Chronionej w B. przekształcona następnie w spółkę jawną "C." B. & B. o tym samym statusie, w deklaracji VAT - 7 z dnia [...].1998 roku, rozliczającej podatek od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998 roku wykazała nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym w wysokości [...] zł w tym kwotę podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości [...] zł. Następnie w złożonej w dniu [...].1998 roku deklaracji korygującej rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń spółka zmniejszyła kwotę podatku naliczonego /do odliczenia/ z [...] zł do [...] zł co spowodowało że kwota nadwyżki podatku należnego nad naliczonym wzrosła do [...] zł. Pomimo zwiększenia zobowiązania podatkowego o [...] zł w deklaracji korygującej nie wykazano kwoty nadwyżki podatku należnego nad naliczonym, podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego.

W związku z powyższym Urząd Skarbowy wszczął kontrolne postępowanie podatkowe. Wydana w jego wyniku decyzja została następnie uchylona przez Izbę Skarbową w całości a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalono jaką kwotę różnicy o której mowa w art. 14 a ust 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ spółka powinna przekazać na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Na podstawie prowadzonej w miesiącu styczniu 1998r ewidencji zatrudnienia organ podatkowy stwierdził, że zatrudnienie w zakładzie pracy osób niepełnosprawnych w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy wyniosło [...] etatu a nie -jak to przyjęła spółka [...] etatu stąd wpłata na wskazany wyżej fundusz za miesiąc styczeń 1998 roku winna wynieść [...] zł. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego spółka nie udowodniła faktu dokonania stosownej wpłaty. W tej sytuacji Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...].2001 roku nr [...] określił spółce zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998 roku w kwocie [...] zł / wcześniej wpłacono [...] zł / oraz wysokość odsetek za zwłokę, naliczonych na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. W odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, spółka zarzuciła, że wysokość kwoty koniecznej do wpłacenia na PFRON jest jej znana dopiero od grudnia 1998 roku natomiast wpłaty była obowiązana dokonać do dnia [...].1999 roku co uczyniła jednak z tygodniowym opóźnieniem w dniu [...].1999 roku. Opóźnienie nie było zawinione przez spółkę lecz przez pracowników księgowości.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 22.05.2002 roku nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano na prawidłowe ustalenia kontrolne i zastosowanie właściwych przepisów prawnych, określających sytuację podatnika. W szczególności zwrócono uwagę na prawidłowe zastosowanie dyspozycji art. 14 a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przepis ten statuuje dla podatników prowadzących zakłady pracy chronionej ulgę podatkową, która jest odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania dlatego też korzystanie przez podatnika z takiego przywileju podatkowego odbywać się musi przy ścisłym przestrzeganiu wszystkich warunków określonych w ustawie. Przepis natomiast stanowi, że zwalnia się prowadzącego zakład pracy chronionej od wpłat do urzędu skarbowego należności z tytułu podatku od towarów i usług, stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem należnym a naliczonym. Z treści art. 14a ust 3 wynika, że różnica pomiędzy kwotą zwolnienia a kwotą stanowiącą iloczyn liczby osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz trzykrotności najniższego wynagrodzenia podlega przekazaniu na PFRON. Zwolnienie nie ma jednak zastosowania - z mocy art. 14a ust 5 -gdy zakład pracy chronionej nie przekazał różnicy podatku na wspomniany fundusz. Termin wpłaty należności za styczeń 1998 roku- zgodnie z dyspozycją art. 14a ust 3 w związku z art. 26 ustawy - upłynął bezskutecznie w dniu 25 lutego 1998 roku. Uchybienie terminowi nawet o jeden dzień, niezależnie od przyczyny powstania, powoduje utratę prawa do zwolnienia od wpłaty do urzędu skarbowego różnicy podatku należnego nad naliczonym - na podstawie art. 14a ust 5 pkt 1 ustawy.

Od decyzji organu podatkowego drugiej instancji "C." B. & B. spółka jawna działająca przez wspólników K. B. oraz B. B. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w której zarzuciła naruszenie art. 14a ust 5 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego wadliwą interpretację, pro wadzącą do uznania, że przekazanie kwoty różnicy na PFRON po uprzednim dokonaniu korekty deklaracji VAT - 7 a więc po dniu 25 lutego 1998 roku powoduje utratę prawa do zwolnienia. Skarżący ocenił tą interpretację jako bezpodstawną ponieważ w lutym 1998 roku ta różnica "..nie istniała.." podatnik dowiedział się o niej dopiero po złożeniu korekty deklaracji dotyczącej stycznia 1998 roku tj. w dniu [...].1998 roku. Zarzucił nadto, że bezzwłocznie po ujawnieniu błędu dokonał stosownej korekty a następnie przelał kwotę zaległości, wypełniając znamiona art. 14a ustawy. Jedyną sankcją powinny być więc odsetki za zwłokę a nie utrata prawa do zwolnienia.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi ponieważ podniesione w niej zarzuty nie są uzasadnione. Nie przekazanie w terminie do dnia 25 lutego 1998 roku prawidłowo wyliczonej wielkości kwoty podlegającej wpłacie na PFRON z tytułu rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1998 roku uniemożliwiło spółce skorzystanie ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 14a ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje;

Na wstępie rozważań nad zasadnością skargi należy wskazać, że rozpoznanie sprawy nastąpiło zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./- stanowiącego, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ustalonym i bezspornym stanie faktycznym zaskarżona decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego albowiem narusza prawo materialne w sposób mający wpływ na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie prawa materialnego nastąpiło na skutek błędnej wykładni przepisu art. 14a ust 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Przepis art. 14a powołanej wyżej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zobowiązania podatkowego stanowi, iż zwalnia się prowadzącego zakład pracy chronionej od wpłat do urzędu skarbowego należności w zakresie działalności tego zakładu z tytułu podatku od towarów i usług, stanowiącej różnicę pomiędzy podatkiem należnym a naliczonym w rozumieniu art. 19 ust 1 i 2 ustawy. Według ust.3 art. 14a jeżeli kwota zwolnienia jest wyższa od kwoty stanowiącej iloczyn liczby osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz trzykrotność najniższego wynagrodzenia, różnica podlega przekazaniu na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w terminach przewidzianych dla rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług. W tym miejscu odnieść się należy do treści art. 26 ust 1 ustawy statuującego obowiązek podatnika do obliczania i wpłacania podatku -bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego - za: okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym powstał obowiązek podatkowy. W prowadzonym postępowaniu podatkowym bezsporny był fakt dokonania wpłaty na PFRON po terminie przewidzianym w ustawie tj po dniu 25 lutego 1998 roku. Przedmiotem sporu były natomiast konsekwencje zaistniałego opóźnienia ; zdaniem podatnika winna być to tylko konieczność zapłacenia odsetek za zwłokę a zdaniem organu podatkowego utrata prawa do zwolnienia z obowiązku zapłaty różnicy podatku na rachunek urzędu skarbowego, przewidziana w art. 14a ust 5 pkt 1 ustawy o VAT.

Przepis ten stanowi, że zwolnienie o którym mowa w ust 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy prowadzący zakład pracy chronionej nie przekazał różnicy o której mowa w ust 3 na rzecz PFRON.

W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że aby podatnikowi można było przypisać niewykonanie obowiązku, obowiązek ten powinien być precyzyjnie określony w ustawie. W tym przypadku ustawodawca wprawdzie nakłada na podatnika prowadzącego zakład pracy chronionej, obowiązek przekazania - w terminie przewidzianym dla rozliczeń podatku VAT - wpłaty na PFRON, jednakże utratę prawa do zwolnienia od wpłaty różnicy podatku na rachunek urzędu skarbowego łączy z nieprzekazaniem na rachunek PFRON stosownej kwoty a nie z przekazaniem jej po terminie. Konsekwencją zatem dokonania po terminie wpłaty na PFRON jest obowiązek zapłaty przez podatnika odsetek na rzecz PFRON a nie utrata prawa do zwolnienia z zapłaty różnicy podatku na rachunek urzędu skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31.05.2001 roku, wydanym w sprawie o sygn. I SA/Gd 1852 / 00 publikowanym w POP 2003 / 4 / 118 orzekł, że konsekwencją dokonania po terminie wpłaty na PFRON przez podatnika VAT będącego zakładem pracy chronionej jest obowiązek zapłaty odsetek na rzecz Funduszu, nie zaś przewidziana w art. 14a ust 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług..../Dz.U. nr 11 póz 50 ze zm./ utrata prawa do zwolnienia z obowiązku zapłaty różnicy podatku na rachunek organu podatkowego. Pogląd ten w pełni akceptuje sąd orzekający w niniejszej sprawie. Podobne stanowisko wynika także z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.12.2000 roku, wydanego w sprawie o sygn. III SA 3304 / 99 publikowanym w ONSA 2002 /1 / 36.

Biorąc powyższe pod uwagę w oparciu o powołane w motywach wyroku przepisy oraz art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.nr 153 poz.1270 / Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j ą decyzję organu podatkowego pierwszej instancji wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 par 1 powyższej ustawy.