Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1386/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. B. i M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 października 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargi oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 5 czerwca 2020 r. nr [...].[...], działając na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c, 4d, art. 16 ust. 2 oraz art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 123 ust. 2 i art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 §1, 2, art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn. "Rozbudowa ul. [...] (droga gminna [...]) w km 0+993.50 - 1+139.30 oraz ul. [...] (droga gminna [...]) w km 0+000.00 - 0+059.30 wraz z rozbiórką: istniejących dróg i schodów, sieci gazowej, wodociągowej, elektroenergetycznej, teletechnicznej oraz z budową: chodników, poboczy, konstrukcji oporowych, kanalizacji deszczowej oraz rozbudową oświetlenia oraz rozbudową i przebudową zjazdów -wraz z rozbudową i budową sieci wodociągowej, teletechnicznej, elektroenergetycznej, gazowej oraz zabezpieczeniem kolidującej infrastruktury technicznej - etap 1. zlokalizowany na działkach: w całości przeznaczonych pod inwestycję: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K., ulegających podziałowi (w nawiasach podano numery działek powstałych w wyniku podziału pod planowaną inwestycję): [...] obręb [...] w K. położonych w części w liniach rozgraniczających teren inwestycji: [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w K., znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi przedmiotową inwestycję - objęte obowiązkiem dokonania budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu oraz budowy lub przebudowy zjazdów (w przypadku działek podlegających podziałowi w nawiasie wskazano numer działki po podziale): [...]) obr. [...] w K.."

W decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji drogowej, określono wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, określono wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, zatwierdzono podział nieruchomości oraz oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, określono czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, określono termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, określono szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru w budowie, określono obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy zjazdu, obowiązku przebudowy innych dróg publicznych, oraz określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w związku z koniecznością realizacji tych obowiązków, zobowiązano właścicieli nieruchomości w terminie 121 dni od dnia w którym decyzja stania się ostateczna do wydania niektórych nieruchomości.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. J..

Odwołanie wniosła również M. B., zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 107, art. 152, art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez podanie nieprawidłowej podstawy prawnej decyzji, nieprawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, błędnego pouczenia oraz naruszenia interesu obywatela, art. 10 § 1 w związku z art. 73 § 1 kpa poprzez nieznane ustawie ograniczenie w możliwości zapoznania się z aktami sprawy jedynie do 14 dni po wydaniu decyzji; art 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez niewywiązanie się organu z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez niezawiadomienie strony będącej właścicielem nieruchomości przeznaczonej do wywłaszczenia o przeprowadzeniu czynności przez geodetę w terenie, art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez błędne pouczenie o terminie wnoszenia odwołania od decyzji, art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej naruszenie prawnie chronionych uzasadnionych interesów stron, § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości poprzez niesporządzenie protokołu z przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi z udziałem jej właścicieli.

Z kolei M. P. i C. G. w swoim odwołaniu wskazały, że nie zgadzają się z podjętą decyzją ze względu na obawy związane z tym, że przy rozbudowie drogi i tak już duży ruch samochodowy na ich ulicy zostanie wzmożony. Podkreśliły obawy o swoje zdrowie i bezpieczeństwo i wskazują na problem samochodów ciężarowych, które nie powinny poruszać się po tej drodze. Wskazują również, że ich zdaniem przeprowadzone postępowanie w sprawie tej inwestycji zostało przeprowadzone nieprawidłowo i nie zostało uwzględnione zdanie mieszkańców. Obawiają się, że ich dom będzie narażony na uszkodzenia w związku z małą odległością od pasa drogowego.

Wojewoda decyzją z dnia 18 października 2021 r. nr [...]:

w pkt 1/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 1, w wierszach od 17 do 18, licząc od dołu strony, zapis o treści: W całości przeznaczonych pod inwestycję: [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] obręb [...] w K., i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu o treści: W całości przeznaczonych pod inwestycję: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K.,

w pkt 2/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 1, w wierszach od 8 do 10, licząc od dołu strony, zapis o treści: [...]) obręb [...] w K. położonych w części w liniach rozgraniczających teren inwestycji: [...] obr. [...]jedn. ewid. [...] w K. i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, zapisu o treści: [...]) obręb [...]jedn. ewid. [...] w K.;

w pkt 3/ uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, na stronie 4 wers 14-16 licząc od dołu: na części działek ewidencyjnych położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji, nie podlegających podziałowi a stanowiących istniejący pas drogowy: [...] obr. [...] w K. w części i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, nowego zapisu o treści: nr [...] obr. [...] w K. w całości, nr [...] obr. [...] w K. w całości,

w pkt 4/ uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji na stronie 5, w wierszu 16, zapis o treści: [...]) obr. [...] w K. i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia: [...]) obr. [...] w K., [...] obr. [...] w K., [...]) obr. [...] w K.;

w pkt 5/ uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji na stronie 10, w wierszu 15 licząc od góry strony, zapis o treści: [...] o pow. 0,3705 ha - pozostaje w dotychczasowym władaniu Zgodnie z mapą ewidencji gruntów w skali 1:500 z projektem podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian (załącznik nr 3.1, 3.2 oraz 3.3) sporządzonymi przez geodetę uprawnionego mi. I. F. - uprawnienia nr [...], przyjętymi do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego: 25.05.2018 r., 28.11.2019 r., oraz 25.06.2019 r., identyfikator ewidencyjny materiału zasobu - operatu technicznego: [...], [...] oraz [...], stanowiących integralną część niniejszej decyzji i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia: [...] o pow. 0,3705 ha - pozostaje w dotychczasowym władaniu. Działka nr [...] objęta KW KR1 [...] o pow. 0,0051 ha, dzieli się na działki nr [...] o pow. 0,0005 ha - przeznaczona pod budowę drogi gminnej, [...] o pow. 0,0046 ha - pozostaje w dotychczasowym władaniu. Działka nr [...] objęta Spisem [...] o pow. 0,0829 ha, dzieli się na działki nr [...] o pow. 0,0219 ha - przeznaczona pod budowę drogi gminnej i [...] o pow. 0,0610 ha- pozostaje w dotychczasowym władaniu Zgodnie z mapą ewidencji gruntów w skali 1:500 z projektem podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian (załącznik nr 3.1, 3.2, 3.3, 3.4Z) sporządzonymi przez geodetę uprawnionego inż. I. F. - uprawnienia nr [...], przyjętymi do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego: 25.05.2018 r., 28.11.2019 r., 25.06.2019 r. oraz 16.10.2020 r., identyfikator ewidencyjny materiału zasobu - operatu technicznego: [...], [...] oraz [...], [...] stanowiących integralną część decyzji;

w pkt 6/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 10, wiersz 7 licząc od dołu, zapis o treści: nr [...] obr. [...] w K. w części o pow. 0,1164 ha (zgodnie z załącznikiem nr [...] niniejszej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej) i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia: nr [...] obr. [...] w K. o pow. 0,0542 - w całości, nr [...] obr. [...] w K. o pow. 0,0005 - w całości (zgodnie z załącznikiem nr 2Z do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej);

w pkt 7/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji na stronie 12, wiersz 11112 licząc od góry strony, zapis o treści: 27. Działka nr [...] obr. [...], o pow. 0,0579 ha, - w całości (powstała z podziału działki [...], obr. [...]) i orzekł w tym zakresie, poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia: "27. Działka nr [...] obr. [...], o pow. 0,0579 ha, - w całości (powstała z podziału działki [...], obr. [...]). 28. Działka nr [...] obr. [...], o pow. 0,0005 ha, - w całości (powstała z podziału działki [...], obr. [...]). 29. Działka nr [...] obr. [...], o pow. 0,0219 ha, - w całości (powstała z podziału działki [...], obr. [...]);

w pkt 8/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 16 w wierszach od 6 do 7, zapis o treści:: Działka nr [...] obr. [...], o pow. 0,0028 ha - w całości, (postała z podziału działki nr [...], obr. [...]) i orzekł w tym zakresie, zapis o treści: Działka nr [...] obr. [...], o pow. 0,028 ha, w całości, (postała z podziału działki nr [...], obr. [...]), Działka nr [...] obr. [...], o pow. 0,0005 ha, w całości, (postała z podziału działki nr [...], obr. [...]), Działka nr [...] obr. [...] o pow. 0,0219 ha, w całości, (postała z podziału działki nr [...], obr. [...]);

w pkt 9/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 17 w wierszu 5, zapis o treści: nr [...] obr. [...] w K. w części o pow. 0,1164 ha (zgodnie z załącznikiem 1 i 2 niniejszej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej) i orzekł w tym zakresie, zapis o treści: nr [...] obr. [...], o pow. 0,0542 ha, - w całości, nr [...] obr. [...], o pow. 0,0005 ha, - w całości (zgodnie z załącznikiem nr 2Z do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej);

w pkt 10/ uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji na stronie 17 w wierszach od 10 do 15 zapis o treści: Załącznik Nr1- projekt budowlany, Załącznik Nr 2- mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:500, z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, przedstawiająca proponowany przebieg drogi, Załącznik Nr 3.1 -3.3- mapa z projektem podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian gruntowych poszczególnych działek w skali 1:500, Załącznik Nr 4- tabelaryczny wykaz działek i orzekł w tym zakresie zapis o treści: Załącznik Nr 1 - projekt budowlany oraz załączniki 1.1Z-1.17Z - zamienne, stanowiące integralną część decyzji Wojewody, znak: [...] z 18 października 2021 r., Załącznik Nr 2Z - mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi w skali 1:500 stanowiąca integralną część decyzji Wojewody, znak: [...] z 18 października 2021 r., Załącznik Nr 3.1 - 3.3. - mapa z projektem podziału nieruchomości wraz z tabelarycznym wykazem zmian gruntowych poszczególnych działek w skali 1:500 oraz załącznik nr 3.4Z mapa z projektem podziału działek nr [...] obręb [...] w skali 1:1000, Załącznik Nr4Z- tabelaryczny wykaz działek;

w pkt 11/ uchylił w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji, tj. projekcie budowlanym, w tomie l projektu budowalnego: stronę 17d zawierającą tabelę z wykazem obiektów do rozbiórki, stronę nr 19 - tytułową stronę części opisowej zawierającej wykaz działek, stronę 61o rys. Projekt Zagospodarowania Terenu, w tomie II projektu budowlanego: stronę nr 21 zawierającą informację o lokalizacji inwestycji, stronę nr 41 zawierającą planszę "Plan sytuacyjny - kanalizacja deszczowa", stronę nr 53 zawierającą opis techniczny z lokalizacją inwestycji, stronę 62 zawierającą planszę "plan sytuacyjny - siec gazowa", stronę 92 zawierającą opis techniczny z lokalizacją inwestycji, stronę nr 121 zawierającą planszę "plan sytuacyjny - sieć wodociągowa", stronę nr 165 zawierającą lokalizację inwestycji, stronę nr 169 zawierającą inwentaryzację zieleni, stronę nr 173 zawierającą inwentaryzację zieleni, stronę nr 179 zawierającą planszę "Inwentaryzacja istniejącej szaty roślinnej wraz z gospodarką", i orzekł przez zatwierdzenie w miejscu uchylenia stron zamiennych: tom l projektu budowlanego: stronę tytułową projektu zagospodarowania terenu z datą aktualizacji projektu budowlanego (załącznik Nr 1.12), stronę zawierającą tabelę z wykazem obiektów do rozbiórki (Załącznik Nr 1.2Z), stronę tytułową części opisowej BIOZ (Załącznik Nr 1.3Z), część rysunkową projektu zagospodarowania terenu (Załącznik Nr 1 AŻ), aktualne zaświadczenia wydane przez właściwą izbę samorządu zawodowego dlaautorów projektu (Załącznik Nr 1.5Z składający się z 13 kart), oświadczenie autorów projektu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z datą aktualizacji projektu budowlanego (Załącznik Nr 1.6Z), tom II projektu budowlanego: stronę tytułową projektu architektoniczne - budowlanego z datą aktualizacji projektu budowlanego (Załącznik Nr 1.7Z), stronę nr 21 zawierającą informację o lokalizacji inwestycji (Załącznik Nr 1.8Z), stronę nr 41 zawierającą planszę "Plan sytuacyjny - kanalizacja deszczowa" (Załącznik Nr 1.92), stronę nr 53 zawierającą opis techniczny z lokalizacją inwestycji (Załącznik Nr 1.102), stronę 62 zawierającą planszę "plan sytuacyjny - siec gazowa" (Załącznik Nr 1.112), stronę 92 zawierającą opis techniczny z lokalizacją inwestycji (Załącznik Nr 1.12Z), stronę nr 121 zawierającą planszę "plan sytuacyjny - sieć wodociągowa" (Załącznik Nr 1.132), stronę nr 165 zawierającą lokalizację inwestycji (Załącznik Nr 1.14Z), stronę nr 169 zawierającą inwentaryzację zieleni (Załącznik Nr 1.15Z), stronę nr 173 zawierającą inwentaryzację zieleni (Załącznik Nr 1.162), stronę nr 179 zawierającą planszę "Inwentaryzacja istniejącej szaty roślinnej wraz z gospodarką" (Załącznik Nr 1.172), stanowiących integralną część decyzji Wojewody z 18 października 2021 r. znak: [...] .BM;

w pkt 12/ uchylił załącznik Nr 2 do zaskarżonej decyzji, tj. mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500, z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz załącznik nr 4 - Tabelaryczny wykaz działek - zawierający wykaz nieruchomości objętych wnioskiem, wraz z wykazem właścicieli i użytkowników wieczystych i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejscu uchylenia: nowej mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi, w skali 1:500, która stanowi integralną część przedmiotowej decyzji Wojewody - załącznik Nr 2Z, Tabelaryczny wykaz działek - stanowiący załącznik Nr 4Z do przedmiotowej decyzji;

w pkt 13/ w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 11a ust. 1 specustawy, z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wystąpił właściwy zarządca drogi, tj. Prezydent Miasta K.. Zgodnie z art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 pkt 8 i 9 specustawy inwestor uzyskał opinie i wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 specustawy, we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej znajdują się również wymagane załączniki. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy do projektu załączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Koordynujący Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu Prezydenta Miasta K. (odpis protokołu znak: [...] z 13 czerwca 2018 r.). Wskazano również, że w dniu 19 września weszła w życie ustawa z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471) zwana dalej ustawą nowelizującą. Jednocześnie wydane zostało rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2020.1609). Zgodnie z § 25 tego rozporządzenia uchylone zostało dotychczasowe rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jednakże zgodnie z art. 25 ustawy nowelizującej, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, zgodnie z ww. przepisem, przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu dotychczas obowiązującym, a także w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Po dokonaniu analizy skorygowanego i uzupełnionego w postępowaniu wyjaśniającym projektu budowlanego, Wojewoda stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę, wniosek inwestora spełnia wymogi określone w art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 specustawy.

Odnosząc się do odwołań skarżących stron, wskazano, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi, oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno Wojewoda, jak i organ l instancji, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13). Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie dokonując oceny należy mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych inwestycją, a w konsekwencji ich wywłaszczenia. Kolejną istotną kwestią są przepisy prawa, w szczególności ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które nadkładają na projektanta obostrzenia co do parametrów drogi, których nie można dowolnie zmieniać. Zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem dotyczącym przedmiotowej materii, organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Należy dodać, iż zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej). Wynika z powyższego, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej (stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/10).

Odnosząc się do odwołania C. G. oraz M. P. organ wskazał, że po dokonaniu analizy w tym przedstawionych przez pełnomocnika inwestora załączników do wniosku w postaci map z proponowanym przebiegiem drogi, oraz map z projektem zagospodarowania terenu wynika, że zajętość terenu pod inwestycję nie koliduje z budynkiem mieszkalnym usytuowanym na działce: [...], i jak podaje pełnomocnik od ostatniego elementu układu drogowego, tj. obrzeża chodnika odległość do zarysu dachu budynku wynosi ok. 80 cm. Z uwagi na kreacyjną rolę inwestora w zakresie decydowania o przebiegu inwestycji drogowej zarzuty skarżących odnoszące się do przyjętego przebiegu drogi, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie z uwagi na fakt, że organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku, jeżeli stwierdzi, że zaproponowane przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Oczywistym jest także, że szybka i sprawna budowa dróg publicznych i w związku z tym poprawa infrastruktury drogowej leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora, natomiast z drugiej strony zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji.

Zauważono, że specustawa drogowa nie nakłada na inwestora obowiązku konsultowania lub uzyskiwania zgód właścicieli nieruchomości na realizację inwestycji drogowej, a zgodnie z art. 11e specustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału w sprawie, jak i zarzutów skarżących, organ odwoławczy stwierdził, że objęcie zakresem inwestycji części działki będących własnością skarżących, w sposób wskazany we wniosku inwestora nie narusza prawa, a rozwiązania projektowe zatwierdzone w decyzji Prezydenta Miasta są prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną lub nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności skarżącej. Teren będący własnością skarżącej nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane dla realizacji inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów M. B. organ wskazał, że projektant na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta K., jednoznacznie stwierdził, że nie ma możliwości zmiany szerokości drogi ze względu na uwarunkowania terenowe, przywołując przepisy oraz szerokości zaprojektowanych elementów drogi i wskazując, że zastosowano minimalne parametry drogi uzgodnione z zarządcą drogi. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został złożony przez właściwego zarządcę drogi, a decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydał właściwy organ; wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera wymagane art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 ww. ustawy opinie i dokumenty, a w odniesieniu do wymogu uzyskania opinii: ministra do spraw zdrowia, dyrektora urzędu morskiego, organu nadzoru górniczego, zarządcy infrastruktury kolejowej, dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej, dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji lasów państwowych pełnomocnik inwestora oświadczył o braku konieczności ich przedkładania; postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało przeprowadzone przez organ l instancji zgodnie z art. 11d ust. 7 oraz art. 11f ust. 3 i 4 specustawy; decyzja Prezydenta Miasta K. zawiera elementy wymagane art. 11f ust. 1 i 16 ust. 2 specustawy, tj.: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii; określenie linii rozgraniczających teren; warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z potrzeb obronności państwa; wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; zatwierdzenie podziału nieruchomości; oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością jednostki samorządu terytorialnego, zatwierdzenie projektu budowlanego; ustalenia dotyczące określenia obowiązków, określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji ww. obowiązków i zezwolenie na ich wykonanie; określenie szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych; określenie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, a także określenie terminu wydania nieruchomości.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. B. zarzucając naruszenie:

1/ art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. poprzez uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie niekompletnego i nieprawidłowo rozpatrzonego materiału dowodowego;

2/ art. 10 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji (poprzez przyjęcie ustaleń pierwszej instancji jako własne) z naruszeniem czynnego udziału stron,

3/ art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz zasady proporcjonalności polegające na braku weryfikacji i szczegółowego uzasadnienia przyjęcia realizacji inwestycji w zaprojektowanym wariancie bez rozważenia wykorzystania alternatywnej działki, szczególnie w przypadku, gdy zajęcia dokonuje się na terenie działki posiadającej stosunkowo mniejszą odległość zabudowy od obecnie istniejącej jezdni, niż ma to miejsce po drugiej stronie ul. [...];

4/ art. 7, 8, 107, art. 152, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez podanie nieprawidłowej podstawy prawnej decyzji, nieprawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, błędnego pouczenia oraz naruszenie interesu obywatela,

5/ art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niewywiązanie się organu z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez niezawiadomienie strony będącej właścicielem nieruchomości przeznaczonej do wywłaszczenia o przeprowadzeniu czynności przez geodetę w terenie;

6/ art. 11 f ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej poprzez brak określenia wymagań dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;

7/ art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej poprzez naruszenie prawnie chronionych uzasadnionych interesów stron,

8/ § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości poprzez niesporządzenie protokołu z przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi z udziałem jej właścicieli, pomimo że do czynności nie dopuszczono (w protokole jak i w samej zaskarżonej decyzji jest informacja, że skarżąca się nie stawiła) jako pełnomocniczki skarżącej jej córki.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Osobną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła również M. P., zarzucając naruszenie:

1/ art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. poprzez uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie niekompletnego i nieprawidłowo rozpatrzonego materiału dowodowego;

2/ art. 10 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji (poprzez przyjęcie ustaleń pierwszej instancji jako własne) z naruszeniem czynnego udziału stron,

3/ art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz zasady proporcjonalności polegające na braku weryfikacji i szczegółowego uzasadnienia przyjęcia realizacji inwestycji w zaprojektowanym wariancie bez rozważenia wykorzystania alternatywnej działki, szczególnie w przypadku, gdy zajęcia dokonuje się na terenie działki posiadającej stosunkowo mniejszą odległość zabudowy od obecnie istniejącej jezdni, niż ma to miejsce po drugiej stronie ul. [...];

4/ art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niewywiązanie się organu z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez niezawiadomienie strony będącej właścicielem nieruchomości przeznaczonej do wywłaszczenia o przeprowadzeniu czynności przez geodetę w terenie;

5/ art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej poprzez naruszenie prawnie chronionych uzasadnionych interesów stron.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Postanowieniem z 24 marca 2022 r. wydanym do sygnatury II SA/Kr 1387/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawę ze skargi M. P. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą M. B. i postanowił o dalszym ich prowadzeniu pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 1386/21.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Po przeprowadzeniu postępowania w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej (dalej również jako: z.r.i.d.), polegającej na rozbudowie ul. [...] i ul. [...] w K., wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (aktualnie Dz. U. z 2022 r., poz. 176, dalej jako: u.z.d.p.).

Na podstawie art. 11a ust. 1 u.z.d.p. wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta), stosownie do art. 11b ust. 1 u.z.d.p. Zgodnie z art. 11i ust. 1 u.z.d.p. w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w u.z.d.p. stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: p.b.), z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Nie stosuje się natomiast przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust. 2). Do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), z zastrzeżeniem przepisów przedmiotowej ustawy (art. 11 c).

Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej ma szczególny charakter względem innych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 11f ust. 1 u.z.d.p., zezwolenie to pełni rolę decyzji zintegrowanej, która obejmuje m.in. zgodę budowlaną na realizację inwestycji drogowej, dodatkowo w decyzji tej zatwierdza się geodezyjny podział nieruchomości, wskazuje nieruchomości przechodzące z mocy prawa na rzecz podmiotu publicznego, jak również określa się towarzyszące realizacji inwestycji drogowej ograniczenia na nieruchomościach znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego (por. wyrok NSA z 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1209/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ma przy tym charakter związany, co oznacza, że organ nie może odmówić wydania decyzji jeśli inwestor spełnił określone prawem wymagania. Koresponduje z tą cechą decyzji art. 11e u.z.d.p., zgodnie z którym nie można uzależnić zezwolenia na realizację takiej inwestycji od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W związku z tym, że na podstawie art. 11i u.z.d.p. w sprawach dotyczących z.r.i.d. nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 tej ustawy, na organach orzekających w przedmiotowej sprawie spoczywał obowiązek uwzględnienia wymagań art. 5 ust. 1 p.b., z którego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Decyzja w przedmiocie z.r.i.d. zastępuje pozwolenie na budowę, z tego względu organ związany był art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem tego typu decyzji właściwy organ sprawdza "zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi", w tym w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. określającym warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Należy ponadto wskazać, że z art. 11i ust. 2 u.z.d.p. wynika brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Elementy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa art. 11f ust. 1 u.z.d.p.

Zdaniem Sądu kontrolowana decyzja z.r.i.d., po zmianach dokonanych przez organ odwoławczy, czyni zadość wymaganiom ustawowym. W szczególności decyzja zatwierdza projekt budowlany, którego kompletność nie budzi wątpliwości. Decyzja określa proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącym uzbrojeniem terenu. Nie budzi wątpliwości kompletność decyzji, której rozstrzygnięcie zostało przywołane powyżej.

Odnosząc się już do zarzutów skarżących, które w zasadniczej części pozostają tożsame, wyjść trzeba od tego, że specjalne zasady przygotowania i realizacji inwestycji drogowych mają na celu ułatwienie realizacji inwestycji, jako celu publicznego, co powoduje ograniczenia uprawnień poszczególnych podmiotów, których nieruchomości znajdują się w obszarze planowanej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., II OSK 411/11, LEX nr 1080279). Te ustawowe rozwiązania, wspierające interes publiczny, nie zwalniają jednak organów orzekających w sprawach z.r.i.d. od przestrzegania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. nakazu uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Niemniej jednak, w kontekście zgłoszonych zarzutów, w szczególności naruszenia art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a., podkreślić trzeba, że postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczy się na wniosek inwestora, którym organ administracji jest związany. W konsekwencji organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych. Niewątpliwie organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2014 r., II OSK 93/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu nieuzasadnione były zarzuty naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz zasady proporcjonalności polegające na braku weryfikacji i szczegółowego uzasadnienia przyjęcia realizacji inwestycji w zaprojektowanym wariancie bez rozważenia wykorzystania alternatywnej działki, szczególnie w przypadku, gdy zajęcia dokonuje się na terenie działki posiadającej stosunkowo mniejszą odległość zabudowy od obecnie istniejącej jezdni, niż ma to miejsce po drugiej stronie ul. [...]. W tym kontekście podkreślić wypada, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, nie jest prawem absolutnym i doznaje określonych ograniczeń. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być zatem ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust.3 Konstytucji RP). Ustawa, której przepisy stanowią podstawę prawną zaskarżonej decyzji, wprowadzają takie ograniczenie. Na mocy tej ustawy organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz.2068), za słusznym odszkodowaniem (art. 12 ust. 4b). Ustawa dopuszcza zatem ingerencję w prawo własności i co więcej, czyni to w zgodzie z przepisami Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 października 2012 r. (K 4/10 (OTK ZU nr 9/A/2012, poz. 106) wskazał, że ze względu na sprawne realizowanie ważnego celu publicznego, jakim jest rozbudowa infrastruktury drogowej, wprowadzone w ustawie o inwestycjach drogowych modyfikacje i uproszczenia dotyczące podstawowych regulacji prawnych są uzasadnione i nie naruszają istoty praw konstytucyjnych. Co więcej, ograniczenia te są zgodne z zasadą proporcjonalności, ponieważ "budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności (art. 31 ust. 3 Konstytucji); jest kwestią dobra wspólnego". Charakteryzując postępowanie o udzielenie zezwolenia na inwestycję drogową, Trybunał podkreślił, że trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i – w następstwie jej wydania – wywłaszczonych. Wydaje się oczywiste, że przy założonym przebiegu drogi z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony wypadnięcie choćby jednej z grupy wywłaszczanych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. W ocenie Trybunału, to spostrzeżenie natury faktycznej musiało być uwzględnione przez racjonalnego ustawodawcę w toku tworzenia ustawy będącej podstawą organizacji procesu inwestycyjnego. Jak słusznie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 listopada 2021 r., VII SA/Wa 1749/19, przepisy u.z.d.p. nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji (alternatywnych rozwiązań), stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca, co odpowiada stanowisku Trybunału Konstytucyjnego. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie pogląd ten w całości aprobuje.

Co do zarzutu naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 u.z.d.p. stwierdzić trzeba, że i on nie znajduje uzasadnienia. Z przepisu tego wynika obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, które jednak muszą być obiektywnie uzasadnione (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2014 r. II OSK 1730/14 orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, przepis ten, co już wynika z dotychczasowych rozważań, nie może być odczytywany jako brak możliwości ingerencji organu w prawo własności konkretnej osoby trzeciej, lecz obowiązek rozważenia jej racji, ewentualnie wprowadzenia rozwiązań ochronnych, jeśli istniałyby takie rozwiązania mogące zminimalizować negatywne skutki realizacji inwestycji drogowej. Samo uszczuplenie własności, czy pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości nie oznacza jednak, że z.r.i.d. narusza przywołany wyżej przepis. W kontekście powyższych rozważań nie sposób nie dostrzec, że na podstawie przywołanych regulacji nie można zakwestionować zatwierdzonych rozwiązań projektowych, skoro nie naruszają one przepisów prawa. Sąd zauważa przy tym, że w wyniku przeprowadzonych w postępowaniu czynności wyjaśniających wykazano, iż przyjęte rozwiązania projektowe nie są dowolne. W toku postępowania organ zwracał się do inwestora o zajęcie stanowiska w odniesieniu do zgłaszanych zastrzeżeń obu skarżących. Wyjaśniono m.in. że parametry układu drogowego zdeterminowane były wymaganiami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, na podstawie którego wykonany został projekt. Z przedłożonych wyjaśnień wynika też, że rozwiązania projektowe dla przedmiotowego układu drogowego są optymalne ze względu na położenie budynków oraz dopuszczalne parametry drogi. Podkreślono, że budynek na działce nr [...] nie będzie bezpośrednio przylegał do drogi; obrys budynku będzie oddalony od skrajni chodnika o ok. 80 cm. Podkreślono również, że realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie na zwiększenie ruchu samochodowego na ul. [...], a ma na celu uporządkowanie ruchu oraz wydzielenie chodnika w celu poprawy bezpieczeństwa pieszych poruszających się wzdłuż jezdni. Nowa nawierzchnia ma zmniejszyć drgania powodowane przez przejeżdżające samochody. Wskazano również, że sporządzona opinia konstrukcyjna potwierdza, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na konstrukcję sąsiadujących budynków.

Nie doszło również do naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 1 u.z.d.p. Bezspornie zaskarżona decyzja określa wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii. Nie ma przy tym przesłanek do tego by stwierdzić, że są one niewystarczające. Trzeba bowiem uwzględnić, że przedmiotem decyzji jest rozbudowa istniejącej drogi publicznej w określonej jej części, a rozbudowa ta nie zmieni układu drogowego, a ma służyć polepszeniu parametrów tejże drogi.

W kontekście zgłoszonych zarzutów Sąd wskazuje również, że w orzecznictwie nie kwestionuje się możliwości wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej dotyczącej fragmentu drogi publicznej, a równocześnie, że zakres inwestycji władny jest określić wyłącznie inwestor. Droga jest budowlą mającą charakter liniowy, a roboty budowlane mogą dotyczyć tylko określonych jej fragmentów, według potrzeb, które identyfikuje przede wszystkim zarządca drogi, będący jednocześnie inwestorem, jak wynika z art. 11a ust. 1 u.z.d.p. W kwestii podzielności inwestycji drogowej warto też zwrócić uwagę na art. 11g ust. 3 u.z.d.p., zgodnie z którym w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. W ocenie Sądu z ostatnio przywołanego przepisu należy wywodzić wyraźne dopuszczenie przez ustawodawcę dzielenia inwestycji drogowej, w przeciwieństwie do innych inwestycji budowlanych, realizowanych na zasadach ogólnych Prawa budowlanego.

Nie naruszono również § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Kwestię tę prawidłowo wyjaśnił organ odwoławczy, wskazując że w postępowaniu poprzedzającym wydanie z.r.i.d. zasadnicze znaczenie ma art. 11 d ust. 1 pkt 3 u.z.d.p., zgodnie z którym wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji stanowią mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami. Z kolei, zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 5 u.z.d.p., decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza projekt podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.z.d.p. Podkreślenia wymaga również, że materiały graficzne dołączone do wniosku sporządzone zostały na podstawie map opatrzonych stosownymi klauzulami, potwierdzającymi, że zostały one sporządzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami.

Nie doszło również do naruszenia art. 7, 8, 107, art. 152 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez podanie nieprawidłowej podstawy prawnej decyzji, nieprawidłowego uzasadnienia faktycznego, błędnego pouczenia oraz naruszenia interesu obywatela. Sąd zauważa, że zarzut ten zawarty w skardze M. B. nie został szerzej rozwinięty; skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wyjaśniła, w czym upatruje tego naruszenia. W ocenie Sądu w zakresie podanej podstawy prawnej organy nie popełniły istotnych naruszeń prawa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania stawiane przez art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. Decyzja nie mogła naruszyć przepisów art. 152 i 156 k.p.a., które dotyczą postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie zaś postępowania zwyczajnego, w wyniku którego zapadła zaskarżona decyzja. Niezależnie od tego, opisane wady, nawet gdyby zaistniały, nie mogłyby być kwalifikowana jako jedna z istotnych wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, że zarzut ten formułowany był w postępowaniu odwoławczym i Wojewoda w zaskarżonej decyzji szeroko i wnikliwie odniósł się do wątpliwości zgłoszonych wówczas przez skarżącą M. B.. Wyjaśnienia te Sąd w pełni aprobuje.

Wobec tego, że Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń prawa uzasadniających uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, należało skargi oddalić, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.