Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1772/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 133 par. 1 zdanie drugie
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 15zzs[4] ust. 3,
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 74 poz 8
law: Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr  1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez  przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51  art. 4 pkt 22 lit. d, art. 3 ust. 1, art. 6
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 4 pkt 22 lit. d, art. 7d ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 7c, art. 5 ust. 2a, art. 7c, art. 7d ust. 4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak- Osetek Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) oraz ust. 4, art. 7d ust. 5 pkt 1, art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej "utd"), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.; dalej "rozporządzenie (WE) nr 1071/2009"), art. 1 załącznika I rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8.; dalej "rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403"), po rozpoznaniu wniosku M. M. (dalej "skarżąca", "przedsiębiorca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") z [...] marca 2019 r. nr [...] stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez ww. przedsiębiorcę.

Okoliczności faktyczne sprawy przedstawiają się następująco:

Na podstawie danych zawartych w ewidencji naruszeń Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) organ ustalił, że w dniu [...] czerwca 2019 r. skarżąca popełniła 2 najpoważniejsze naruszenia (NN), za które nałożono na nią kary zakazu, tj.:

- naruszenie określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu;

- naruszenie określone w grupie 2 pkt 10 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na fałszowaniu, ukrywaniu, likwidowaniu i niszczeniu danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i wczytanych z tachografu lub z karty kierowcy.

Kary za wymienione naruszenia zostały nałożone ostatecznymi decyzjami z [...] czerwca 2019 r., co potwierdzają komunikaty ERRU - powiadomienia o naruszeniu, przesłane zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 2016/480.

Skarżąca posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, tj. licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydaną przez Ministra Infrastruktury w dniu [...] marca 2004 r.

Pismem z [...] września 2019 r. GITD zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie, pismem z [...] września 2019 r. skarżąca wyjaśniła, że naruszenia będące powodem wszczęcia przedmiotowego postępowania dotyczyły usterek opon skontrolowanych pojazdów i usterki tachografu. Kierujący pojazdem nie wymienił uszkodzonej opony za co został obciążony kosztami ich wymiany. Usterka tachografu była natomiast następstwem działania poprzedniego właściciela pojazdu. Do pisma skarżąca dołączyła oświadczenie o swoim członkostwie w Zrzeszeniu Międzynarodowych Przewoźników Drogowych oraz wykaz operacji transportowych wykonanych w okresie od czerwca do września 2019 r. i wykaz kierowców zatrudnionych w tym okresie.

Decyzją z [...] marca 2019 r. GITD stwierdził utratę dobrej reputacji przez przedsiębiorcę, M. M.

W dniu [...] kwietnia 2020 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, w którym wniosła o jej zmianę i stwierdzenie, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona. Decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7d ust. 1 utd poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wystąpiły przesłanki potwierdzające utratę dobrej reputacji,

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia,

- art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa,

- art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1292) poprzez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącej.

Jak podkreśliła, wydając zaskarżoną decyzję organ nie wziął pod uwagę okoliczności faktycznych naruszeń popełnionych w Wielkiej Brytanii i niewłaściwie ocenił materiał dowodowy. Naruszenia te nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia utraty dobrej reputacji, ponieważ dotyczyły usterek opon skontrolowanych pojazdów i usterki tachografu, które niezwłocznie zostały usunięte. Ponadto 3 naruszenia stwierdzone podczas kontroli w Wielkiej Brytanii stanowiły jedynie około 2% wykonanych przez skarżącą usług transportowych i powstały z powodów losowych, a zatem nie można uznać, że ilość tych naruszeń jest znaczna w stosunku do wykonanych usług transportowych. Skarżąca wskazała również, że podjęła działania w celu poprawy wykonywanej działalności, bowiem usunęła usterki stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii oraz wyciągnęła konsekwencje wobec kierowców, którzy dopuścili do powstania naruszeń.

Podkreśliła ponadto, że wydając decyzję organ brał pod uwagę jedynie ewentualny wzrost bezrobocia w regionie, w którym prowadzona jest działalność, pominął natomiast takie okoliczności, jak wpływ zakończenia prowadzonej działalności na podatki i obciążenia Państwa. Nie uwzględnił także pozytywnej opinii ogólnopolskiej organizacji przewoźników. Skarżąca wskazała również, że naruszenia stanowiące podstawę do oceny dobrej reputacji dotyczyły sytuacji incydentalnych i niezależnych od niej.

Rozpoznając ponownie sprawę decyzją z [...] czerwca 2020 r. GITD utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2019 r. Na wstępie uzasadnienia organ szczegółowo przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji. Opisał również okoliczności faktyczne sprawy, wskazując, że przed dniem wszczęcia postępowania w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, tj. przed dniem [...] września 2019 r. do licencji nr [...] udzielonej skarżącej zgłoszonych było 8 pojazdów, natomiast z wyjaśnień przedsiębiorcy udzielonych w piśmie z [...] września 2019 r. wynika, że w okresie od czerwca 2019 r. do sierpnia 2019 r. zatrudniała 9 kierowców i wykonała 116 operacji transportowych. Zatrudnieni przez skarżącą kierowcy są informowani o karach finansowych za nieprzestrzeganie zasad czasu pracy oraz stanu technicznego włącznie z wypowiedzeniem umowy o pracę. Skarżąca jest członkiem polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych i cieszy się jego pozytywna opinią. Według prognozy na 2020 r. w powiecie bielskim oraz w powiatach ościennych województwa małopolskiego zawód kierowcy samochodu ciężarowego i kierowcy ciągnika siodłowego jest zawodem deficytowym, co potwierdza Barometr zawodów (https://barometrzaowdow.pl/) prowadzony przez Wojewódzki Urząd Pracy w [...] w ramach ogólnopolskiego badania Barometr zawodów realizowanego na zlecenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W okresie ostatnich 2 lat przed wszczęciem przedmiotowego postępowania na przedsiębiorcę zostały nałożone jeszcze inne niż wynikające z decyzji wydanych [...] czerwca 2019 r. sankcje za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z rejestru KREPTD wynika, że oprócz naruszeń określonych w grupie 5 pkt 2 i w grupie 2 pkt 10 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 w dniu 31 sierpnia 2019 r. w Wielkiej Brytanii skarżąca popełniła jeszcze jedno najpoważniejsze naruszenie określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, tj. naruszenie polegające na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. Zatem w okresie ostatnich 2 lat przed wszczęciem przedmiotowego postępowania strona łącznie popełniła 3 najpoważniejsze naruszenia.

Wskazując powyższe GITD uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza prawidłowości oceny, dokonanej przez organu I instancji, w zakresie dobrej reputacji skarżącej. Przy sporządzeniu oceny wykorzystano zarówno dowody zebrane przez organ, jak i dowody przedstawione przez przedsiębiorcę. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy słusznie uznano, że odebranie skarżącej dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Zdaniem GITD, biorąc pod uwagę liczbę zatrudnionych kierowców (9) i liczbę operacji transportowych (119), ilość popełnionych naruszeń, tj. 3 najpoważniejsze naruszenia (NN), stanowi znaczną liczbę. Organ podkreślił jednocześnie, że zgodnie z art. 7d ust. 1 utd jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę tylko 1 najpoważniejszego naruszenia. W przypadku strony stwierdzono popełnienie aż 3 najpoważniejszych naruszeń, a zatem słusznie uznano, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za ich popełnienie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał je za niezasadne. Na wstępie wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślił również, że działalność w zakresie transportu drogowego jest działalnością wymagającą posiadania określonych kompetencji i spełniania określonych warunków. Podkreślił jednocześnie, że stwierdzenie utraty dobrej reputacji nie jest sankcją, lecz oceną spełniania warunków do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii usunięcia usterek pojazdów, zwiększenia kontroli stanu technicznego pojazdów oraz wyciągnięcia konsekwencji wobec kierowców za popełnione naruszenia, organ podkreślił, że bez wskazania, na czym polegały podjęte przez skarżąca działania, ani jakie były skutki tych działań wyjaśnienia skarżącej należy uznać za zbyt ogólnikowe i niepoparte żadnymi dowodami. Nie można zatem uznać, że skarżąca faktycznie wprowadziła w swoim przedsiębiorstwie rozwiązania, które zapobiegałyby popełnianiu naruszeń przepisów określających obowiązki lub warunki przewozu drogowego.

Wskazał również, że wydając decyzję uwzględnił pozytywną opinię ogólnopolskiej organizacji, jednakże uznał, że ze względu na brak uzasadnienia tej opinii nie może ona mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Nie wiadomo bowiem czym kierowała się organizacja wydając przedmiotową opinię, wobec czego nie można stwierdzić, jak przynależność skarżącej do ww. organizacji wpływa na prowadzoną przez nią działalność w zakresie transportu drogowego.

Odnosząc się do zarzutu niepełnej oceny interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez skarżącą organ za prawidłowe uznał stanowisko, że z punktu widzenia interesu społecznego istotniejszym jest niedopuszczenie do dalszego naruszania przez skarżącą obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Utrata dochodu przez skarżącą i jej rodzinę nie może stanowić realnej przeciwwagi z punktu widzenia podstawowych zasad współżycia społecznego. Każdy przedsiębiorca, w tym także strona, podejmując się wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego musi dołożyć wszelkich starań, aby tę działalność wykonywać bez narażenia na zagrożenie życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego.

Powyższą decyzję skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wnosiła o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie decyzji z [...] czerwca 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] marca 2020 r. oraz umorzenie postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7d ust. 1 utd w zw. z art. 6 ust. 1 Rozporządzenia (WE) 1071/2009 przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wystąpiły przesłanki potwierdzające utratę przez przedsiębiorcę dobrej reputacji w sytuacji, gdy jest wprost zupełnie przeciwnie;

- art. 77 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem organ dokonał nieuprawnionej nadinterpretacji materiału dowodowego, tak by móc stwierdzić, że doszło do utraty dobrej reputacji;

- art. 7 k.p.a. przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

- art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa;

- art. 10 i art. 11 ustawy Prawo przedsiębiorców przez dokonanie wykładni wskazanych przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącej jako przedsiębiorcy, tak by nałożyć na niego możliwie wysoką karę.

W uzasadnieniu skargi, odwołując się do decyzji GITD z [...] marca 2020 r. (skarżąca wskazuje, że organ błędnie określił datę decyzji wskazując [...] marca 2019 r.) podniosła, że w jej ocenie, wydając wskazane decyzje organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego oraz błędnie ustalił stan faktyczny sprawy.

Zaznaczyła, że ustalając stan faktyczny sprawy organ pominął m.in. to, że wskazane w systemie naruszenia zostały stwierdzone podczas dwóch kontroli na terenie Wielkiej Brytanii, a naruszenia dotyczące stanu pojazdu dotyczyły wyłącznie uszkodzenia mechanicznego opon (nacięcia bieżnika o krawężnik lub kamień). Uszkodzone opony zostały niezwłocznie wymienione po wykryciu uszkodzenia. Nawiązując do naruszenia dotyczącego rejestracji czasu pracy, skarżąca podkreśliła, że powstało ono w skutek awarii tachografu, który miał ważne badania, a która to awaria po jej wykryciu również została niezwłocznie usunięta. Nadmieniła również, że organ nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji okoliczności, że od niemal dwudziestu lat skarżąca jest przewoźnikiem oraz, że nigdy wcześniej nie było prowadzone wobec niej postępowanie w przedmiocie utraty dobrej reputacji. Ponadto błędnie przyjął, że liczba stwierdzonych naruszeń jest znaczna, w sytuacji, gdy naruszenia te dotyczą jedynie około 2% wykonywanych przez skarżącą usług transportowych. Ponadto losowy charakter tych naruszeń powoduje, że winny zostać uznane za nieznaczne.

Kwestionując stanowisko organu o zbyt ogólnym wskazaniu zakresu podjętych działań w celu eliminowania naruszeń skarżąca podniosła, że od momentu wszczęcia przedmiotowego postępowania, zintensyfikowała osobistą kontrolę nad stanem technicznym pojazdów. Wdrożony plan kontroli i dyscypliny kierowców skutkuje brakiem kolejnych naruszeń.

Za błędną skarżąca uznała również analizę interesu społecznego. Jej zdaniem, wbrew zapewnieniom organu nie dokonano analizy w zakresie zwiększenia bezrobocia w rejonie prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej tj. M. w województwie [...]. Organ zamiast tego dokonał analizy sytuacji w województwie małopolskim (!), które ma inną charakterystykę i strukturę bezrobocia niż województwo [...] położone na wschodzie kraju. Wydając decyzję organ pominął ponadto fakt, że prowadzona przez skarżącą działalność transportowa jest jedynym źródłem jej dochodu oraz członków rodziny skarżącej. Pominięto również okoliczność, że w interesie społecznym jest wspieranie polskich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, gdyż to pozwala opłacać im podatki, a zamknięcie działalności spowoduje dodatkowe obciążenie Państwa czyli społeczeństwa, przez konieczność wsparcia socjalnego dla zwolnionych pracowników i ich rodziny.

Ponadto wskazała, iż organ całkowicie pominął przy wydaniu decyzji opinię ogólnopolskiej organizacji, ograniczając się jedynie do notoryjnego faktu, że opinia ta jest pozytywna.

Skarżąca podkreśliła, że w jej ocenie zaskarżona decyzja nakłada najsurowszą, jaka mogła zostać zastosowana, karę za niezawinioną przez nią sytuację.

W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do argumentu skarżącej, że ustalenia organu dotyczyły powiatu [...] w województwie [...] zamiast powiatu [...] w województwie [...] organ stwierdza, że wskazanie w decyzji powiatu [...] miało charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Dane zawarte w http://barometrzawodow.pl dotyczące powiatu [...] w województwie [...] i powiatu [...] w województwie [...] potwierdzają, że zarówno w powiecie [...], jak i powiecie [...] kierowca samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych jest zawodem deficytowym, tym samym oczywista omyłka nie miała wpływu na prawidłowość ustaleń organu, a tym bardziej na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD z [...] czerwca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję z [...] marca 2020 r., mocą której stwierdzono utratę przez skarżącą dobrej reputacji w związku z ustaleniami organu poczynionymi w oparciu o informacje zawarte w ewidencji naruszeń Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD), z których wynikało, że w dniu [...] czerwca 2019 r. skarżąca popełniła 2 najpoważniejsze naruszenia (NN), za które ostatecznymi decyzjami z [...] czerwca 2019 r. (a nie jak wskazuje skarżąca [...] czerwca 2020 r.) nałożono na nią kary zakazu, tj.:

- naruszenie określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu;

- naruszenie określone w grupie 2 pkt 10 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na fałszowaniu, ukrywaniu, likwidowaniu i niszczeniu danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i wczytanych z tachografu lub z karty kierowcy.

W toku postępowania organ ustalił ponadto, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. w Wielkiej Brytanii skarżąca popełniła jeszcze jedno najpoważniejsze naruszenie (NN) określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, tj. naruszenie polegające na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu.

Skarżąca nie kwestionuje samego faktu popełnienia powyższych naruszeń nie zgadza się natomiast z oceną organu dokonaną z uwzględnieniem tych naruszeń, jak i pozostałych kryteriów, jakie organ winien wziąć pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. d utd, użyte w ustawie określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:

a. posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich,

b. cieszyć się dobrą reputacją,

c. posiadać odpowiednią zdolność finansową, oraz

d. posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Powołany przepis jednoznacznie wskazuje, że jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego jest cieszenie się dobrą reputacją. Warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, określają państwa członkowskie, co wynika z art. 6 ww. rozporządzenia. Przepisy tego rozporządzenia określają także katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony.

Wspólny wykaz kategorii, rodzajów i stopni poważnych naruszeń przepisów unijnych w komercyjnym transporcie drogowym oraz maksymalną częstotliwość ich występowania określa ponadto rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403.

Przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji uwzględnia się postępowanie przedsiębiorcy i osób zarządzających w jego imieniu transportem. Art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wskazuje ponadto na możliwość uwzględnienia do tej oceny także postępowania innych osób.

Stosownie do treści art. 7d ust. 1 utd, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec:

1. członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

2. przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c:

a. wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 (...) zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

b. wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr I do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub

c. orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako:

- najpoważniejsze naruszenie,

- poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji.

W myśl art. 7d ust. 4 utd, przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności:

1. czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;

2. czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

3. interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

4. opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

Zgodnie z art. 7d ust. 5 utd, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2:

1. wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo

2. wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona – w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi, wskazujące na niepełne i wybiórcze ustalenie stanu faktycznego w zakresie utraty przez przedsiębiorcę dobrej reputacji. Wbrew stanowisku strony skarżącej, organ prowadząc postępowanie nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., ani wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wydając zaskarżoną decyzję, organ miał na uwadze wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czemu dał wyraz w jej uzasadnieniu, prawidłowo oceniając materiał dowodowy sprawy i wyjaśniając przesłanki, na jakich oparł swoje stanowisko, w tym te, które zostały przewidziane w art. 7d ust. 4 utd. W szczególności na podstawie informacji udzielonych przez stronę co do liczby zatrudnionych kierowców (9) w analizowanym okresie działalności, skali prowadzonych operacji transportowych (116) oraz działań podjętych w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy lub procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków/warunków przewozu drogowego, a także przynależności do ogólnokrajowej organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych (Zrzeszenie Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce), ustalił i ocenił te okoliczności w aspekcie przesłanki dobrej reputacji. Ocenił również, korzystając z informacji urzędu pracy (Barometr zawodów - https://barometrzawodów.pl/- prowadzony przez WUP w [...]), istnienie interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę, w tym konsekwencje cofnięcia stronie zezwolenia dla wykonywania tej działalności, gdy idzie o poziom bezrobocia. W tym miejscu zaznaczyć należy, że bez wpływu na wynik postępowania pozostaje stwierdzona przez skarżącą i potwierdzona przez organ nieścisłość co do pochodzenia danych, jakie wykorzystano przy ocenie istnienia interesu społecznego. Zważywszy, że zarówno w powiecie bielskim, jak i powiecie bialskim kierowca samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych jest zawodem deficytowym, to zaistniała omyłka pisarska w treści zaskarżonej decyzji nie może podważać ustaleń dokonanych w powyższym zakresie.

Biorąc natomiast pod uwagę liczbę zatrudnionych przez skarżącą kierowców (9) oraz liczbę wykonanych przez nich operacji transportowych (119), zdaniem Sądu, organ słusznie uznał, że liczba popełnionych naruszeń tj. 3 najpoważniejsze naruszenia (NN), stanowi znaczną liczbę i uzasadnia odebranie stronie dobrej reputacji.

Poza tym, jak słusznie zauważa organ, bez jednoznacznego wskazania, na czym polegały podjęte przez skarżąca działania służące zapobieganiu popełniania przez kierowców naruszeń, ani jakie były skutki tych działań, wyjaśnienia skarżącej składane w toku postępowania ograniczające się do stwierdzenia, że usunięto usterki stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii oraz wyciągnięto konsekwencje wobec kierowców, którzy dopuścili do powstania naruszeń nie dają podstawy do stwierdzenia, czy skarżąca faktycznie wprowadziła w swoim przedsiębiorstwie rozwiązania, które zapobiegałyby popełnianiu naruszeń przepisów określających obowiązki lub warunki przewozu drogowego.

Reasumując Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zgromadzony i prawidłowo oceniony przez organ niewątpliwie przemawiał za przyjęciem utraty przez stronę dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za nałożenie na nią sankcji w drodze decyzji administracyjnej a zatem w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 d ust. 1 utd w zw. art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) 1071/2009.

Sąd nadmienia, że nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych strony nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Wyrok w niniejszej sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 uzasadnia przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.