Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 655/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 2, 3  i 4, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 3 lit. g
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] września 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu;


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją dnia [...] stycznia 2011 r.,

nr [...], na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r.

Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej "k.p.a."), art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39k, art. 39l ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej "u.t.d."),

art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.), art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r. z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 3821/85") oraz lp. 1.1, lp. 1.7 oraz lp. 1.8. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania Z. T., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] nakładającą na przedsiębiorcę (nazywanego dalej "skarżącym)" karę pieniężną wysokości 9.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (kara pieniężna w kwocie 8.000 zł), za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (kara pieniężna w kwocie 500 zł), za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (kara pieniężna w kwocie 500 zł).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2010 r. na drodze krajowej [...], w miejscowości K. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...] wraz z ciągnikiem siodłowym i naczepą, które zaopatrzone były w tablice celne o numerach [...] i [...]. Pojazdem kierował A. H., który wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego. Wspomnianą powyżej naczepą przewożone były dwa pojazdy: zakupiony w Niemczech: [...], na który kierowca okazał faks rachunku z dnia [...] maja 2010 r. oraz samochód osobowy [...] należący do skarżącego o nr rej. [...].

Wobec powyższego stwierdzono, że skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Nadto, inspektorzy stwierdzili, że nowo zakupionymi pojazdami kierowca przewoził inny zakupiony pojazd.

W protokole kontroli stwierdzono, iż transport drogowy odbywał się bez wymaganej licencji, z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Kierowca w toku kontroli okazał dwie ostatnie wykresówki, nie okazując żadnego dokumentu stwierdzającego przyczyny nieposiadania wykresówek od dnia [...] kwietnia 2010 r. Stwierdzono brak [...] sztuk wykresówek lub dokumentacji potwierdzającej przyczyny ich nieposiadania.

Ustalenia kontrolne utrwalono w protokole z dnia [...] maja 2010 r.,

Nr [...], który kierowca podpisał bez zastrzeżeń.

Kierowca przesłuchany w charakterze świadka wyjaśnił, że w dniu wykonywania przewozu samochodów był osobą bezrobotną, nie był zatrudniony w firmie skarżącego. Na doprowadzenie pojazdów do C. zawarł ze skarżącym umowę ustną. Kierowca zeznał, że przed jego wyjazdem skarżący nie sprawdził czy posiada on ważne badania lekarskie i psychologiczne i nie wystawił mu zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunków UTD. Kierowca wyjaśnił, że skarżący nie odebrał od niego oświadczenia, co robił przed dniem wyjazdu i nie wystawił zaświadczenia potwierdzającego przyczyny nieposiadania przez niego wykresówek. Kierowca podał, że wyjechał samochodem osobowym z C. do M. w dniu [...] maja 2010 r. około godziny 15.00, do M. dojechał w dniu [...] maja 2010 r. w godzinach rannych, po czym do godziny 16.00 dnia [...] maja 2010 r. miał wolne. W dniu [...] maja 2010 r. o godzinie 16.00 rozpoczął prowadzenie pojazdu, co z przerwami trwało aż do chwili zatrzymania go przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego.

Zeznania kierowcy utrwalono w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] maja 2010 r.

Pismem z dnia [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], na podstawie art. 10 § 1k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a. w związku z protokołem kontroli z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący wyjaśnił, że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo nigdy nie wykonywało usług transportowych na podstawie licencji ani też nie wykonywało przewozów na potrzeby własne w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Nazwa przedsiębiorstwa pozostaje w niezmienionym brzmieniu od momentu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący, powołując się na art. 8 i art. 33 u.t.d., dodał, że nigdy nie spełniał warunków niezbędnych do otrzymania licencji lub zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne, gdyż nie posiada pojazdu o dmc powyżej 3,5 t i nie zatrudnia kierowców.

Skarżący wyjaśnił, że kontrolowany pojazd prowadził kolega, który nie jest jego pracownikiem, zaś pojazd nie był zarejestrowany w Polsce. Tym samym, na podstawie art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłączone zostało stosowanie w sprawie przepisów tegoż rozporządzenia.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9.000 zł. Jako podstawę prawną wskazał art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.1., lp. 1.7., lp. 1.8. załącznika do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 5 ust. 1 u.t.d. oraz art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, jak również

art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 39l oraz art. 39m u.t.d.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie i zawieszenie egzekucji nałożonej kary.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumenty podniesione w piśmie z dnia [...] maja 2010 r.

Kwestionując zasadność nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji skarżący zauważył, że organ I instancji błędnie zakwalifikował przejazd samochodu [...] jako międzynarodowy przewóz rzeczy, podczas gdy przejazd ten odbywał się na koszt skarżącego i nie nosił cech zarobkowego transportu drogowego. Podniósł, że w ramach swojej działalności gospodarczej zajmuje się handlem samochodami i nie świadczy usług transportowych. Dodał, że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo nie dysponuje pojazdem o dmc powyżej 3,5 tony i nie zatrudnia kierowców, w związku z czym nie spełnia warunków do ubiegania się o licencję transportową. Skarżący stwierdził również, że przewożone na naczepie skontrolowanego samochodu pojazdy nie były "towarem".

Odnosząc się do nałożenia kary za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, skarżący zauważył, że kierowca nie posiadał wymaganych dokumentów ponieważ zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 miało miejsce sprowadzenie nowo zakupionego pojazdu do odbiorcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołaniu oraz po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powołaną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy w zaskarżonym zakresie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. Organ odwoławczy powołał się na art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39k, art. 39l ust.1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d., art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia nr 3821/85, lp. 1.1., 1.7., 1.8 ust. 1 załącznika do u.t.d.

Odnośnie naruszenia z tytułu lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy przyjął, że do kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. W toku postępowania administracyjnego, na podstawie pisma z BOTM z dnia [...] maja 2006r. ustalono, że skarżący nie posiada licencji wspomnianego powyżej rodzaju. Skarżący nie posiadał również zaświadczenia na wykonywanie przewozów na potrzeby własne, co wynika z pisma Wójta Gminy Z. z dnia [...] października 2010 r. Organ odniósł się do argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu, z których wynikało, że skarżący nie wykonuje działalności gospodarczej z zakresu transportu drogowego, zaś kontrolowany pojazd oraz [...] przeznaczone były do dalszej odsprzedaży, natomiast samochód osobowy skarżącego o nr rej. [...] stanowił jego własność. Skarżący podkreślił, że nie prowadzi działalności transportowej, nie zatrudnia kierowców i nie posiada pojazdu o dmc powyżej 3,5 t.

Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy nie dał wiary skarżącemu w kwestii nieposiadania przez niego pojazdu o dmc powyżej 3,5 tony, gdyż pojazdy – [...] oraz samochód osobowy przewożone były pojazdem marki [...] o nr rej. na tablicach celnych [...], zaś ze znajdującej się w aktach sprawy faktury pro-forma nr [...] wynika, że sprzedawcą kontrolowanego pojazdu był D. K.i, zaś nabywcą skarżący.

Odnosząc się do zarzutu błędnego zakwalifikowania przedmiotowego przewozu, organ odwoławczy zauważył, że nie można go uznać za przewóz na potrzeby własne, gdyż nie spełniał on łącznie wszystkich warunków określonych w art. 4 pkt 4 u.t.d., w tym warunku określonego pod lit. a podanego przepisu, gdyż przewóz nie był wykonywany przez przedsiębiorcę ani przez jego pracownika w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), co potwierdził kierowca w trakcie składania zeznań. Organ odwoławczy dodał, że użycie w art. 4 pkt 4 lit. a) u.t.d. terminu "pracownik" w odróżnieniu od innych przepisów tej ustawy posługujących się zwrotem "zatrudnienie" w odniesieniu do kierowcy było celowym zabiegiem ustawodawcy.

W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, kierowca w momencie kontroli zobowiązany był okazać licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, o uzyskanie której skarżący nie wystąpił, co stało się podstawą nałożenia na niego kary pieniężnej.

Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji w kwestii wykonywania przez skarżącego transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty w postaci wykresówek, wydruków z tachografu cyfrowego bądź dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie od dnia [...] kwietnia 2010 r. Organ nie przychylił się do argumentacji skarżącego opartej na art. 3 lit. g rozporządzenia WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), dalej: "rozporządzenie nr 561/2006", podkreślając, że powyższy przepis nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Organ zauważył, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania również

art. 93 ust. 7 u.t.d., w myśl którego organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Według organu odwoławczego skarżący przedsiębiorca miał wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, co znalazło potwierdzenie w protokole kontroli jak i w treści złożonego odwołania. Organ wskazał, że przedsiębiorąca powinien wykonywać działalność gospodarczą z należytą starannością z poszanowaniem przepisów prawa, czemu skarżący uchybił nie wyposażając kierowcy we wszystkie wymagane prawem dokumenty. Organ dodał, że podstawą odpowiedzialności administracyjnej jest obiektywne naruszenie prawa, odpowiedzialność administracyjna nie wynika zaś ze stopnia winy czy społecznej szkodliwości czynu.

W związku z nałożeniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] kary pieniężnej za brak ważnych badań lekarskich i psychologicznych kierowcy, organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania drugoinstancyjnego skarżący nie nadesłał ważnych na dzień kontroli badań. Tymczasem przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że nie posiada ważnych badań lekarskich i psychologicznych, zaś jego badania utraciły ważność w listopadzie 2009 r. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 39 a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zakres wymaganych badań psychologicznych normuje zaś art. 39k u.t.d., z którego wynika, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Badanie te są z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 art. 39k wykonywane w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w u.t.d.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, w/w artykułu są przeprowadzane:

1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2) po ukończeniu przez kierowcę 60 roku życia - co 30 miesięcy.

Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.

Natomiast zgodnie z art. 39l u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców badania lekarskie i psychologiczne oraz pokrywania kosztów tych badań.

W związku z powyższym organ odwoławczy potwierdził naruszenie przez skarżącego art. 39k i uznał, że kara pieniężna za to naruszenie została prawidłowo nałożona przez organ I instancji.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił :

- naruszenie art. 4 pkt 1 i 2 u.t.d., według którego krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżący podniósł, że w dniu kontroli kontrolowany pojazd posiadał dokumenty i tablice celne i nie mógł być zarejestrowany w Polsce, jak również nie był przeznaczony do przewozu drogowego. Skarżący wyjaśnił, że skontrolowany przewóz polegał na przewozie ciągnika siodłowego i naczepy z miejsca zakupu w Niemczech do siedziby przedsiębiorstwa skarżącego w Polsce. Na naczepie znajdował się inny pojazd zakupiony w Niemczech oraz należący do skarżącego samochód osobowy, którym dojechał on na miejsce transakcji. Pojazdy były przeznaczone do dalszej odsprzedaży w Polsce, gdzie zostały niezwłocznie przekazane nowym właścicielom, co skarżący może wykazać, przedstawiając stosowne dokumenty. Przedmiotowy przejazd został w całości wykonany na koszt skarżącego, a przewożone na naczepie pojazdy nie były towarem przeznaczonym do zarobkowego przewozu drogowego.

Skarżący podkreślił, że w ramach swojej działalności gospodarczej zajmuje się wyłącznie handlem samochodami (kupnem i sprzedażą samochodów) i nie świadczy usług transportowych, jak również nie spełnia warunków do ubiegania się o licencję transportową.

Skarżący stwierdził, że zakupione przez niego w Niemczech pojazdy, tj. ciągnik siodłowy i naczepa, ze względu na swoje gabaryty mogły być dostarczone do Polski tylko na "własnych kołach". Wobec powyższego kierowca nie został wyposażony w wykresówki, zaświadczenie i inne dokumenty wymagane od przedsiębiorców prowadzących działalność polegająca na przewozie drogowym. W rozpatrywanej sprawie skarżący sprowadził nowozakupiony pojazd do odbiorcy, wypełniając tym samym warunki art. 3 lit.g rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami skargi ani jej wnioskami jak i powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należało stwierdzić, że skarga Z.T. jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, aby następnie w uzasadnieniu decyzji wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności.

W rozpatrywanej sprawie organy I i II instancji uznały, że skarżący, przewożąc pojazdem marki [...] o nr rej. na tablicach celnych [...] dwa samochody, jeden marki [...], na który kierowca w trakcie kontroli okazał faks rachunku z dnia[...]maja 2010 r. oraz drugi samochód osobowy stanowiący jego własność o nr rej. [...], wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy, na podjęcie którego w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. wymagane jest uprzednie uzyskanie licencji. Skarżący nie posiadał stosownej licencji. Nadto, organy przyjęły, że strona, wykonując transport drogowy, naruszyła przepisy stanowiące o konieczności wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (brak wykresówek), w tym w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.

Przyjmując, że skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy organy skupiły się na eliminowaniu przesłanek określonych w art. 4 pkt 4 u.t.d., w którym ustawodawca zawarł definicję niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne, aby ostatecznie dojść do wniosku, że strona wykonywała przewóz na zasadach określonych dla transportu drogowego rzeczy z uchybieniem obowiązku uzyskania licencji na jego wykonywanie.

W momencie dokonywania takiego założenia, uwadze organów uszły wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., a Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu z dnia [...] października 2010 r. od decyzji organu I instancji. W pismach tych skarżący wskazał, że jako przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", nigdy nie wykonywał usług transportowych na podstawie licencji, jak również nie wykonywał przewozów na potrzeby własne w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podkreślił, że nazwa przedsiębiorcy nie była zmieniona od kilkunastu lat i pozostaje w brzmieniu wpisanym do ewidencji działalności gospodarczej. Brak odniesienia się do wskazanych informacji wskazuje, że organy w swoich rozważaniach pominęły podstawową kwestię, nie stwierdzając jednoznacznie czy przedmiotem działalności skarżącego jest faktycznie działalność transportowa. Podejmując próbę rozstrzygnięcia wskazanego problemu należałoby odnieść się do zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] marca 2010 r., w którym jako rodzaj przeważającej działalności wykonywanej przez skarżącego wg Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2007) wskazano "sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek" (k. 50 akt administracyjnych). Istotnych dla rozstrzygnięcia informacji dostarcza również zaświadczenie o zmianie wpisu do ewidencji gospodarczej z dnia [...] lutego 2010 r., w którym określono przedmiot działalności gospodarczej skarżącego m.in. jako sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek, sprzedaż hurtową i detaliczną pozostałych samochodów, ale i także transport drogowy towarów (k. 51 akt administracyjnych). Transport drogowy, w rozumieniu prezentowanym przez organy administracji, nie został w żadnym ze wspomnianych dokumentów wymieniony jako rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę. Ponadto organ powinien wyjaśnić, gdzie (czy na terenie Polski, czy poza jej granicami) kontrolowany pojazd został nabyty przez skarżącego, mając na uwadze dokumenty dotyczące tego pojazdu (k. – 2 i 6 akt adm.) i jakie były dalsze czynności skarżącego odnośnie pojazdu [...] wraz z naczepą (czy nadal jest w posiadaniu skarżącego, a jeżeli nie - kiedy zostało dokonane nim rozporządzenie).

W myśl art. 4 pkt 2 u.t.d., międzynarodowy transport drogowy definiowany jest jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granic Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podjęcie i wykonywanie tego rodzaju działalności gospodarczej wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. W świetle powyższego organy administracji powinny rozważyć, czy skarżący winien być postrzegany jako przedsiębiorca wykonujący transport drogowy (prowadzący działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych) we wszystkich aspektach swojego działania. W szczególności analizy wymaga, czy jako realizacja transportu drogowego powinny być rozumiane wszelkie czynności faktyczne związane z poruszaniem się pojazdu po drogach. Jeżeli organy administracji przyjęły tezę, iż skarżący wykonywał transport drogowy rzeczy, to mając na uwadze wspomniane powyżej argumenty jak również wyjaśnienia strony, powinny uzasadnić wyrażony w decyzjach pogląd prawny w kontekście stawianych przez skarżącego zarzutów.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2095/09, zgodnie z którym organy dokonując oceny kontrolowanego przejazdu powinny mieć również na względzie fakt, że w przypadku nowozakupionego pojazdu nie ma innego sposobu przywiezienia go do kraju, jak tylko przejazd tym pojazdem. Jeżeli przejazd ten zostanie zakwalifikowany na podstawie art. 4 pkt 3 u.t.d. jako transport drogowy bądź na podstawie art. 4 pkt 4 u.t.d. jako niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), to jego ruch po drogach publicznych zawsze będzie sprzeczny z wymogami cytowanej ustawy, gdyż zakupiony pojazd nie może być zgłoszony do licencji, ani też nie może być zgłoszony do zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, bowiem na tym etapie (bezpośrednio po przekroczeniu granic Rzeczypospolitej Polskiej) pojazd nie ma nawet polskiej rejestracji (pojazd marki [...] poruszał się na tablicach celnych [...]). Z tego powodu, zdaniem Sądu, obowiązkiem organów będzie w pierwszej kolejności rozważenie charakteru przejazdu w kontekście stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu wyjaśnień skarżącego oraz jego argumentacji pisemnej.

Dopiero prawidłowo poczynione ustalenia pozwolą na stwierdzenie czy doszło do przypisanych skarżącemu naruszeń.

Organ także nie odniósł się do argumentu skarżącego, że kontrolowany pojazd jako spełniający kryterium z art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006 nie podlegał uregulowaniom tego rozporządzenia, a w konsekwencji i rozporządzenia nr 3821/85. Stanowiło to naruszenie art. 138 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy ponownie rozstrzyga sprawę i ma obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów odwołania.

Dokonując oceny stanu prawnego sprawy organy powinny wziąć pod uwagę okoliczność, że działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek oraz pozostałych pojazdów samochodowych (v. oświadczenie skarżącego zawarte w odwołaniu z dnia [...] października 2010 r. i skardze oraz zaświadczenie o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] lutego 2010 r., k. 51 akt administracyjnych) zawiera w sobie jako immanentny element tej działalności - przejazd nabytych pojazdów. Zdaniem Sądu, sam przejazd takim pojazdem w celu jego odsprzedaży nie może więc być zakwalifikowany jako działalność pomocnicza w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej (kupna, sprowadzania i sprzedaży). Jest bowiem elementem tej działalności (tak jak przejazd pojazdem z towarami przy handlu obwoźnym). W ocenie Sądu, przyjęcie za prawidłowe rozstrzygnięcia organów prowadziłoby do sytuacji, w której każdy przejazd pojazdem wykonany przez podmiot prowadzący także działalność gospodarczą niezwiązaną z działalnością gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych, wiązałoby się z koniecznością przedstawienia stosownych dokumentów, na brak których wskazały organy obu instancji w niniejszej sprawie, a w przypadku ich braku z nałożeniem kary w związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu jest ocena, czy w świetle poczynionych przez Sąd rozważań, doszło faktycznie do naruszenia prawa oraz precyzyjne wskazanie na czym to naruszenie polegało.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje.

O niewykonywaniu decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.