Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SO/Sz 12/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Treść wyniku: przywrócono termin do wniesienia sprzeciwu
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 października 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w G. w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych w domach stanowiących własność komunalną postanawia: przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu.


UZASADNIENIE

B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w G., w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych w domach stanowiących własność komunalną. Przed wniesieniem skargi złożyła w sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia wskazanego we wniosku radcy prawnego.

Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. referendarz sądowy zwolnił B. P. od kosztów sądowych w ½ części, a w pozostałym zakresie odmówił zwolnienia i ustanowił radcę prawnego.

Odpis postanowienia został wysłany na adres skarżącej, jednak przesyłka nie została podjęta w terminie. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 7 listopada 2016 r., co wynika z załączonej koperty, w której nadano przesyłkę, gdzie jako datę powtórnego awiza wskazano 24 października 2016 r.

Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu wskazując, że jest osobą chorą i ma problemy z poruszaniem się. W dacie doręczenia przesyłki jej syna nie było w mieszkaniu, stąd nie została ona odebrana osobiście przez skarżącą, a listonosz pozostawił awizo, z którym jej syn udał się na pocztę. Tam odmówiono mu wydania przesyłki, pomimo tego, że wylegitymował się pełnomocnictwem notarialnym do odbioru korespondencji. W piśmie z dnia 9 listopada 2016 r. Poczta Polska poinformowała ją, że odbiór pism sądowych jest dopuszczalny jedynie na podstawie pełnomocnictwa pocztowego.

O treści postanowienia skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu 21 listopada, w dacie doręczenia jego odpisu pełnomocnikowi wyznaczonemu przez Dziekana OIRP w S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:

Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.

Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).

O braku winy w uchybieniu terminu można więc mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie.

W niniejszej sprawie należało wziąć pod uwagę przede wszystkim okoliczność, iż skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną, mającą trudności z poruszaniem się. Usprawiedliwia to osobiste nieodebranie przesyłki zarówno w dacie jej doręczenia przez listonosza jak i w terminie późniejszym w urzędzie pocztowym. Jednocześnie, udzielając notarialnego upoważnienia do odbioru korespondencji synowi, skarżąca działała w przeświadczeniu, że jest to dokument wystarczający do tego, aby mógł on podjąć adresowaną do niej korespondencję. Należy więc przyjąć, że skarżąca podjęła działania zmierzające do zabezpieczenia swoich interesów, jednak okazały się one – bez jej winy, nieskuteczne.

Jednocześnie skarżąca zachowała termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.