Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 732/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77,  art. 107 par. 3 w zw. z art. 126,  art. 124 par. 2,  art. 156  par. 1  pkt 4, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1c,  art. 155,  art. 200,  art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Michał Sowiński, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego J. R. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2009 r., którym odmówił wydania zaświadczenia J. R. o następującej treści: "Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaświadcza, że część nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], położonej w Z., obręb M., znajduje się w pasie drogowym autostrady [...] na mocy decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., znak [...]".

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż J. R. wnioskiem z dnia 25 października 2007 r. na podstawie art. 217 § 2 kpa wystąpił o wydanie zaświadczenia o powyższej treści.

Zgodnie z przepisami kpa, zaświadczenie jest to przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy lub stanu prawnego przez właściwy organ państwowy na żądanie zainteresowanej osoby. Art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych, wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. ustalającej lokalizację autostrady [...] określa, że decyzja ta zawiera w szczególności linie rozgraniczające teren, a nie jak sugeruje wnioskodawca, linię graniczną pasa drogowego. Powołując się na definicję pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dyrektor wskazał, iż na przedmiotowej nieruchomości zapisanej w KW [...] oznaczonej jako działka [...] nie jest zlokalizowana jezdnia autostrady [...], ani też obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania autostradą, a zatem nie stanowi ona pasa drogowego autostrady [...]. W związku z powyższym odmówiono wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądnej treści.

Rozpatrując wniosek J. R. o ponowne rozpoznanie sprawy, Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2009 r. Dodał, iż wskazany stan faktyczny został potwierdzony podczas wizji lokalnej z udziałem wnioskodawcy przeprowadzonej w dniu [...] października 2004 r. – tj. już po zakończeniu inwestycji realizowanej na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.

Z postanowieniem Dyrektora z dnia [...] marca 2009 r. nie zgodził się J. R. i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

- naruszenie art. 217 § 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia;

- naruszenie art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. stwierdzenie, że pas drogowy autostrady [...] nie obejmuje w żadnej części nieruchomości nr [...] położonej w Z., obręb M., pomimo tego, że nieruchomość ta znajduje się w liniach rozgraniczających autostrady [...].

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1998 r., decyzja lokalizacyjna zawiera m. in. linie rozgraniczające teren. Z kolei biorąc pod uwagę treść art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z powołanym wcześniej art. 22 ust. 1 pkt 2, brak jest podstaw prawnych by przyjmować, że "wydzielenie" pasa drogowego może nastąpić poprzez wzniesienie jakiejś budowli określającej granice tego pasa. "Wydzielenie" pasa drogowego może więc nastąpić jedynie liniami rozgraniczającymi teren w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, a następuje ono z dniem ustatecznienia się decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Linie rozgraniczające stanowią wyłączną podstawę do ustalenia, które nieruchomości zostały objęte pasem drogowym. Przyjęcie innej interpretacji oznaczałoby, iż oznaczenie linii rozgraniczających w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady jest całkowicie zbędne i nie służy żadnemu celowi, gdyż granice pasa drogowego określone by były wyłącznie poprzez działania faktyczne, w postaci wzniesienia na danym terenie budowli, urządzeń, itp. Nadto gdyby przyjąć, że o granicach pasa drogowego autostrady decydują działania faktyczne – niemożliwe do przewidzenia przez osoby będące właścicielami nieruchomości położonych na terenach objętych liniami rozgraniczającymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady – a nie sama treść decyzji , to doszłoby do niepewności prawnej naruszającej prawa tych osób. W szczególności doszłoby do postawienia tych osób w stan nieograniczonej czasowo niepewności prawnej co do objęcia ich nieruchomości ograniczeniami w korzystaniu z nieruchomości wskazanymi w ustawie o drogach publicznych oraz co do zastosowania bądź niezastosowania do nich w przyszłości przez GDDKiA oraz wojewodę trybu związanego z wywłaszczeniem nieruchomości przewidzianego w art. 15-18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i to za cenę "według stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i według jej wartości rynkowej w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości" (art. 18 ust. 1).

Ponadto stanowisko przedstawione wyżej zostało potwierdzone w pismach Wydziału Rozwoju Regionalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 15 i 12 grudnia 2004 r.

W skardze podniesiono także, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu jest sprzeczne z treścią zaświadczeń wydanych przez ten organ w dniach [...] stycznia 2009 r. oraz [...] stycznia 2009 r. Dodatkowo z map ewidencyjnych ustalających przebieg linii rozgraniczających autostrady [...] wynika, iż przez przedmiotową działkę biegnie linia rozgraniczająca, w konsekwencji czego część tej działki znajduje się w pasie tejże autostrady.

Zdaniem strony skarżącej na uwagę zasługuje także fakt niezgodności wpisu w KW przedmiotowej nieruchomości z aktualnym stanem prawnym, gdyż decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. SKO stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. zatwierdzającej podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...], niezgodnie z linią rozgraniczającą pas drogowy autostrady [...], której przebieg określa decyzja z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] o treści nadanej decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podniósł, iż powoływana przez skarżącego decyzja Prezesa UMiRM ustaliła linie rozgraniczające pas autostrady zgodnie z ich przebiegiem w projekcie wstępnym. Ponieważ projekt przewidywał przebudowę ulicy po istniejącym śladzie, ustalone decyzją linie rozgraniczające przechodziły nie tylko przez nieruchomość skarżącego ale też przez wiele innych. Prowadziło to do konieczności wyburzenia kilkunastu budynków, projekt nie przewidywał również prawidłowego dojazdu do odciętego przebudową osiedla mieszkaniowego. Wobec powyższego na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Z. z [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy opracowano nowy projekt przebudowy ul. [...], w której wykaz działek określających usytuowanie inwestycji nie obejmuje działki skarżącego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2001 r. zatwierdził projekt budowlany dla autostrady i udzielił pozwolenia na jej budowę z wyłączeniem przebudowy ul. [...]. Natomiast projekt przebudowy ul. [...] w rejonie skrzyżowania z autostradą [...] zatwierdził Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] października 2001 r. A zatem przebudowa ul. [...] była realizowana w nowej lokalizacji, której linie rozgraniczające inwestycji przechodziły jedynie przez róg nieruchomości skarżącego (12m²), a następnie w projekcie budowlanym odstąpiono całkowicie od zajęcia gruntów J. R.

W decyzji Wojewody [...] nr [...] skorygowanego decyzją Prezesa UMiRW z dnia [...] czerwca 1998 r. określono, iż działka [...] została w części przewidziana pod autostradę [...]. Określenie to nie przesądzało o konieczności wykorzystania w całości terenu objętego liniami rozgraniczającymi autostradę. Zakres tego wykorzystania został ostatecznie ustalony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r.

Dalej organ wskazał, iż skarżący cytuje obecnie obowiązującą wersję przepisu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W poprzednim stanie prawnym czyli w roku 1998, w przepisie nie było mowy o liniach granicznych. Stan ten uległ zmianie w roku 2003 kiedy to przepis art. 4 zmieniono na obecnie brzmiący. Obowiązująca wersja przepisu w latach 1998 i 2001 r. jest zdaniem organu merytorycznie uzasadniona.

Argumentacja skarżącego opiera się cały czas na założeniu, że decyzje na które się on powołuje są jedynymi właściwymi. Tymczasem Generalna Dyrekcja przeprowadzając budowę autostrady [...] opierała się na decyzjach późniejszych i nie zaanektowała spornej działki pod daną budowę.

Dyrektor podniósł, iż pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego, na które powołuje się skarżący odnoszą się tylko do decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. Nie uwzględnia się w nich decyzji, na podstawie których faktycznie wybudowano autostradę [...].

Odnosząc się do wcześniej wydanych już zaświadczeń (z dnia [...] i [...] stycznia 2009 r.) organ podniósł, iż po wczytaniu się w treść obu zaświadczeń – wydanego i żądanego – można stwierdzić, że pierwsze z nich potwierdza stan jaki następował po wydaniu obu wskazanych w nim decyzji tj. linia rozgraniczająca znajduje się w miejscu wyznaczonym przez obie wymienione decyzje. W przypadku natomiast zaświadczenia, o wydanie którego stara się obecnie skarżący to należy wskazać, iż nie ma możliwości jego wydania albowiem potwierdzałoby ono nieprawdę. Działka nr [...] nie znajduje się bowiem w pasie drogowym autostrady [...]. Organ jeszcze raz podkreślił, iż budowa autostrady [...] nie odbywała się na podstawie decyzji z 1998 r. lecz na podstawie decyzji późniejszych z 2001 r. Nadto fakt niezgodności wpisu do księgi wieczystej ze stanem faktycznym nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W piśmie procesowym z dnia 28 września 2009 r. stanowiącym ustosunkowanie się skarżącego do odpowiedzi na skargę podniesiono, iż organ stoi na błędnym stanowisku, że obszar objęty decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady może zostać zmieniony decyzją o warunkach zabudowy lub pozwoleniem na budowę, oraz, że obszar objęty decyzją o warunkach zabudowy lub pozwoleniem na budowę nie musi być tożsamy z obszarem objętym decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady. Z chwilą bowiem wejścia w życie decyzji o lokalizacji autostrady traci moc obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a także organy administracji nie mogą wydawać decyzji o warunkach zabudowy.

Analiza mapy zawartej w dokumentacji budowlanej zatwierdzonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. prowadzi do wniosku, że obszar objęty decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie ul. [...] w Z. pokrywa się częściowo z obszarem objętym decyzją Wojewody [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r. W oparciu o tę decyzję Prezydent Miasta Z. - decyzją z dnia [...] października 2001 r. - zatwierdził projekt przebudowy skrzyżowania przy ul. [...] i udzielił pozwolenia na budowę. Wymaga jednak podkreślenia, zdaniem strony skarżącej, że decyzja z dnia [...] października 2001 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r.

W piśmie podniesiono także, iż w dniu wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany dla autostrady na tym samym obszarze obowiązywała decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady, jak również decyzja o warunkach zabudowy, co jak wyżej wskazano jest niezgodne z prawem. Ponadto, zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z niewykonalnością faktyczną decyzji Wojewody [...] o charakterze trwałym, gdyż wykonanie tej decyzji nie mogło doprowadzić do właściwej (kompletnej) pod względem technicznym realizacji budowli drogowej bez konieczności wykonania dodatkowych robót nie objętych tą decyzją. Dodatkowe roboty zostały objęte decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] października 2001 r., która to decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. W związku tym decyzja Wojewody [...]. z dnia [...] października 2001 r. jako niewykonalna w dniu jej wydania powinna zostać unieważniona przez Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Projekt budowlany wymaga zgodności z decyzją o warunkach zabudowy oraz zagospodarowania terenu, czyli w niniejszej sprawie zgodności z decyzją lokalizacyjną na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W związku z tym zatwierdzony projekt budowlany oraz pozwolenie na budowę powinny być tożsame z obszarem objętym decyzją lokalizacyjną. Wszelkie zmiany tego obszaru powinny odbywać się wyłącznie wskutek wydania decyzji zmieniającej decyzję lokalizacyjną.

Skarżący jeszcze raz wskazał, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r., decyzja lokalizacyjna zawiera m.in. linie rozgraniczające teren. W związku z tym, że w niniejszej sprawie nieruchomość obejmująca działkę nr [...] objęta została liniami rozgraniczającymi, z dniem uostatecznienia się decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., doszło do objęcia działki nr [...] pasem drogowym tej autostrady.

W opinii strony skarżącej, w stanie prawnym przed 9 grudnia 2003 r. przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku autostrady, wydzielenie pasa drogowego następuje liniami rozgraniczającymi teren w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, a następuje ono z dniem uostatecznienia się decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Linie rozgraniczające teren stanowią, z dniem ustatecznienia się decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, wyłączną podstawę do ustalenia, które nieruchomości zostały objęte pasem drogowym. Z dokumentacji budowlanej zatwierdzonej decyzją Wojewody [...]z dnia [...]października 2001 r. wynika, że zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę autostrady dotyczy wyłącznie działki nr [...], powstałej z podziału działki [...]. Nie dotyczy natomiast części działki [...]znajdującej się w obrębie linii rozgraniczających teren zawartych w decyzji lokalizacyjnej, tj. nowoutworzonej działki [...].

Treść zaświadczenia, którego wydania domaga się skarżący, oparta jest na decyzji Wojewody [...]nr [...]z dnia [...]stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]czerwca 1998 r., która do dnia dzisiejszego funkcjonuje w obrocie prawnym i której zgodności z prawem nikt nie kwestionuje.

Odnośnie treści zaświadczenia, którego wydania żąda skarżący, nie można zgodzić się z poglądem, że treść ta jest zupełnie inna w stosunku do treści zaświadczenia wydanego przez GDDKiA w dniu [...]stycznia 2009 r. oraz w dniu [...]stycznia 2009 r. Jeśli organ administracji poświadczył, że na działce gruntu nr [...]znajduje się linia rozgraniczająca pas drogowy autostrady [...]w miejscu ustalonym decyzją lokalizacyjną, to jest to równoznaczne z tym, że część tej działki w chwili wydawania zaświadczenia znajduje się w pasie drogowym autostrady [...], i nie ma przy tym znaczenia, że działka ta nie została ostatecznie wykorzystana pod budowę autostrady. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (nawet w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9.12.2003 r.), gdyż wydzielenie pasa drogowego następuje poprzez określenie linii rozgraniczających autostradę w decyzji lokalizacyjnej. Za takim stanowiskiem przemawia interpretacja art. 27 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym. Z chwilą uostatecznienia się decyzji Wojewody [...]nr [...]z dnia [...]stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]czerwca 1998 r., Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Nieruchomości te z oczywistych względów muszą być ściśle określone, i właśnie w tym celu decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady zawiera linie rozgraniczające aby na etapie nabywania nieruchomości przez Skarb Państwa działki przeznaczone na pasy drogowe były skonkretyzowane. Okoliczność, że ostatecznie działki nie zostają zajęte przez autostradę nie ma wpływu na fakt, że dana nieruchomość stanowi pas drogowy. Stanowisko przeciwne, tj. że o przeznaczeniu nieruchomości na pasy drogowe decyduje ostateczna funkcja danej nieruchomości, jest nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa, gdyż właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów mogliby przez wiele lat pozostawać w niepewności prawnej czy aby ich nieruchomość nie zostanie zajęta pod budowę drogi - tym bardziej, że od momentu podjęcia decyzji o budowie drogi do ukończenia inwestycji upływa bardzo często wiele lat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stosownie do treści art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej podniesione.

Zauważyć należy, że w rozpoznawanej spranie organ procedował w oparciu o przepisy art. 217- 220 k.p.a. Postępowanie w sprawie o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony. Nie zwalnia to jednak organu od odstąpienia w ogóle od przeprowadzenia takiego postępowania ( art. 218§1 k.p.a.). Postępowanie takie winno odnieść się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy tez wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów ( por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, Zakamycze 2005, s. 1063).

W sprawie tej nie można stwierdzić, czy a jeżeli tak to w jakim zakresie przeprowadzono postępowanie, nie znajduje to bowiem odzwierciedlenia w zaskarżonym postępowaniu, ani też w utrzymanym nim w mocy postanowieniu Generalnego Dyrektora dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2009r.

Powołane wyżej postanowienia nie spełniają warunków określonych w dyspozycji art. 124§2 k.p.a. Powołany przepis stanowi, iż postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Artykuł 126 k.p.a. odnośnie kwestii związanej z zakresem uzasadnienia postanowienia odsyła do treści normy prawnej zawartej w art. 107§3 k.p.a. A więc uzasadnienie to winno spełniać warunki określone w art. 107§3 k.p.a. W myśl powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Postanowienia Generalnego Dyrektora dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]marca 2009r. i z dnia [...]stycznia 2009r. nie spełniają warunków zakreślonych zacytowanym wyżej przepisem. Brak jest bowiem w tych orzeczeniach przytoczenia dokładnego stanu faktycznego sprawy i wykazania, iż z dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu wynika, że roszczenie wnioskodawcy o wydanie zaświadczenia stosownej treści jest nieuzasadnione.

Z uzasadnienia postanowienia z dnia [...]stycznia 2009r. wynika, że na nieruchomości, której ma dotyczyć zaświadczenie nie jest zlokalizowana jezdnia autostrady [...], ani też obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługa ruchu , a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania autostradą , nie stanowi ona pasa drogowego

autostrady [...]. Z zaskarżonego postanowienia zaś wynika, że pas drogowy autostrady nie obejmuje w żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...]położonej w Z. Taki stan faktyczny został potwierdzony podczas wizji lokalnej z udziałem wnioskodawcy w dniu [...]. 10. 2004r. Okoliczności ta nie została jednak wykazana w sprawie żadnym dowodem, który by ją potwierdzał. Z dołączonych zaś do akt sprawy dokumentów, w tym decyzji z dnia [...]stycznia 1998r. Wojewody [...]wynika, że linie rozgraniczające przebieg autostrady [...] miały być zlokalizowane między innymi na nieruchomości wnioskodawcy o nr działki [...]. Do akt sprawy dołączona jest decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...].01. 2001r. dotyczaca pozwolenia na budowę obejmująca przebudowę ulicy [...]. Na marginesie zauważyć należy, że z dokumentacji dołączonej do akt sprawy przez wnioskodawcę wynika, że decyzja ta poprzez jej uchylenie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Reasumując, wszystkie te dokumenty i okoliczności z nich wynikające winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia, a inne okoliczności na które powołuje się organ ( okoliczność faktyczna) również winna być stosowanie potwierdzona, jeśli oczywiście taki dokument znajduje się w posiadaniu organu.

Zasadnie bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 czerwca 2008r. ( V SA/Wa 247/08), iż "próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107§3 k.p.a. Pismo procesowe nie może "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie nim rozważań i ocen, które winny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym tej decyzji."

Zauważyć również należy, że organ przeoczył fakt, że J. R. faktycznie złożył dwa wnioski o wydanie postanowienia. Jeden wniosek datowany jest na 25 października 2008r., a drugi na 27 października 2008r. Podkreślić należy, iż wnioski te nie są tożsame w swej treści. W postanowieniu z dnia [...] stycznia 2009r. widnieje w sentencji stwierdzenie, iż rozpoznano wniosek z dnia 25 października 2008r, zaś w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono treść wniosku z 27 października 2008r.

Powyższe okoliczności wskazują na naruszenie przez organ art. 7 k.pa.

art. 77 k.p.a i 107§3 k.p.a.

Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, iż organ ograniczył się jedynie do poinformowania strony o treści art.. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

27 października 1994r. o autostradach płatnych ( Dz. U. Nr 127, poz. 627 ze zm.) , a także przytoczenia treści art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 19, poz. 115 z 2007r.), bez dokonywania, ich analizy prawnej pod kątem stanu faktycznego sprawy.

Orzeczenie oparto na podstawie art. 145§1 pkt. 1 c p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a w zw. z 205§2 p.p.s.a.