Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 58/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania skarg na MOPS w "[...]" postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza "[...]" w zakresie rozpoznania składanych przez niego skarg na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" podnosząc, iż organ jest stronniczy, "niechętny" wobec jego osoby i nie rozpatruje jego skarg, a jedynie przesyła jego pisma z powrotem do Ośrodka. Takie zachowanie organu jest nie do przyjęcia i wymaga wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. Wskazano, iż organem właściwym do rozpoznania skargi jest Rada Miejska w "[...]". Jednocześnie wskazano, iż wszystkie pisma skarżącego są ewidencjonowane, a następnie przekazywane według właściwości Dyrektorowi podległej jednostki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) i stanowią odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego też, skargi takie załatwiane są w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, a wydane w następstwie rozpoznania takich skarg akty, nie podlegają kontroli sądu administracyjnego (tak NSA w postanowieniu z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 803/09) W postępowaniu tym nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99, publ. LEX nr 48017).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi A. S. jest bezczynność Burmistrza w załatwianiu spraw urzędowych. Zgodnie zatem z art. 229 pkt 3 k.p.a. organem właściwym do rozpatrywania skarg w takim wypadku jest rada gminy (miasta). W konsekwencji stwierdzić należy, iż tego typu sprawy nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów zawartych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W świetle powyższych rozważań, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.