Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 98/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1a pkt 2, pkt 12, art. 54, art. 67, art. 80
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędzia NSA Paweł Janicki, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2021 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm.) dalej jako: k.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 54 § 1 i § 5 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.) dalej jako: u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 7 grudnia 2018 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A Sp. z o.o., jako obecnego wspólnika "A Spółka z o.o." Spółka jawna wraz z L. M.- jako byłym wspólnikiem A Sp. z o.o., Spółka jawna; W. R. - jako byłym wspólnikiem A Sp. z o.o., Spółka jawna; S. K. - jako byłym wspólnikiem A Sp. z o.o., Spółka jawna; "A Spółka z o.o." Spółką jawną, za zaległości podatkowe "A Spółka z o.o." Spółka jawna z tytułu podatku od towarów i usług za 2014 rok.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w dniu 12 sierpnia 2019 r. wystawił na Spółkę tytuły wykonawcze o numerach: [...] i [...]obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w dniu 21 sierpnia 2019 r. skierował zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do A S.A. Zawiadomienie to doręczono Spółce wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych w dniu 17 września 2019 r. A S.A. zawiadomienie to odebrała w dniu 21 sierpnia 2019 r. i poinformowała organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku bankowego dla ww. podmiotu.

W dniu 4 października 2019 r. do organu I instancji wpłynęła skarga Spółki na czynności egzekucyjne wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Strona wniosła o uchylenie dokonanych zajęć egzekucyjnych i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonej skargi na czynności egzekucyjne, wstrzymanie prowadzenia przedmiotowej egzekucji.

Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. uznał jako nieuzasadnioną skargę na czynność egzekucyjną polegającą na skierowaniu do [...] S.A. zawiadomienia z dnia 21 sierpnia 2019 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 12 sierpnia 2019 r. obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Spółka złożyła zażalenie wnosząc o uchylenie postanowienia organu I Instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- art. 7 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez uchylanie się przez organ od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy;

- art. 80 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności w zakresie: pominięcia przez organ, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie dotyczy osoby zobowiązanego, zignorowanie okoliczności, iż przedmiotowy tytuł wykonawczy nie został wystawiony przez właściwy organ, nie dotyczy osoby zobowiązanego, nie zawiera wszystkich elementów wskazanych przez odrębne przepisy;

- art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że egzekwowany obowiązek istnieje, został określony zgodnie z odrębnymi przepisami regulującymi kwestię wystawiania i doręczania tytułów wykonawczych, nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, doszło do doręczenia stronie upomnienia, jak również nie zastosowano niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, co w przedmiotowej sprawie stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie naruszonych przez organ przepisów;

- art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4 i 7 oraz § 2 u.p.e.a. oraz art. 35 § 1 K.p.a., poprzez nierozpoznanie przez organ I instancji wniosku zobowiązanego o umorzenie przedmiotowego postępowania pomimo jego zgłoszenia w piśmie zawierającym skargę na czynności egzekucyjne;

- art. 45 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niezasadne niezastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodził błąd co do osoby zobowiązanego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez odmówienie odstąpienia od czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy zachodziły ustawowe przesłanki do wydania takiego orzeczenia;

- rażące naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych.

Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., nie podzielając zarzutów zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy przytaczając zapis art. 54 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, iż zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, przy czym skarga może być wniesiona na konkretne czynności (organu egzekucyjnego, czy też egzekutora) o charakterze wykonawczym. Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. pod pojęciem czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Organ II instancji ocenił, poddając analizie akta sprawy, iż organ I instancji wywiązał się z postanowień wspomnianego przepisu art. 80 u.p.e.a. Tożsamo organ odwoławczy ocenił wywiązanie się przez Naczelnika Urzędu z postanowień przepisu art. 67 u.p.e.a., sporządzone przez organ egzekucyjny zawiadomienie o zajęciu spełniało wymogi, określone dla tego rodzaju dokumentów (art. 67 § 2 u.p.e.a.). W analizowanej sprawie wydruk zawiadomienia z dnia 21 sierpnia 2019 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skierowanego za pomocą systemu teleinformatycznego do A S.A. wraz z odpisami tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz [...] został doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 17 września 2019r. Dłużnik zajętej wierzytelności ww. zawiadomienie otrzymał w dniu 21 sierpnia 2019 r.

Mając na uwadze zarzuty zażalenia m.in. zignorowania przez organ egzekucyjny okoliczności, iż przedmiotowy tytuł wykonawczy nie został wystawiony przez właściwy organ; nie dotyczy osoby zobowiązanego; nie zawiera wszystkich elementów wskazanych przez odrębne przepisy, organ odwoławczy posiłkując się ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych wyjaśnił, iż skarga, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego. W skardze na czynności egzekucyjne mogą być podniesione tylko te okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia.

W odniesieniu do podnoszonej w zażaleniu argumentacji dotyczącej braku rozpatrzenia przez organ egzekucyjny złożonego wraz ze skargą na czynność egzekucyjną wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a. organ wskazał, iż w dniu 4 października 2019 r. Spółka złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z Z. zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, w której podniosła zarzuty: nieistnienia obowiązku, jego przedawnienie, określenie obowiązku niezgodnie z treścią tytułu wykonawczego, błąd co do osoby zobowiązanego, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ, niespełnienie w tytule wykonawczym ustawowych wymogów. W związku z powyższym, Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ww. środek zaskarżenia, w tym wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego był zatem przedmiotem odrębnego postępowania. W sprawie złożonych zarzutów z dnia 2 października 2019 r. przeciw prowadzonej egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał postanowienie z dnia [...] 2019 r. odmawiające wszczęcia postępowania, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. ocenił, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka A zarzuciła powyższemu postanowieniu DIAS naruszenie przepisów:

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez uchylanie się przez organy od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy;

- art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności w zakresie pominięcia przez organ, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nie dotyczy zobowiązanej spółki; zignorowania okoliczności, iż przedmiotowy tytuł wykonawczy nie został wystawiony przez właściwy organ, nie dotyczy podmiotu zobowiązanego, nie zawiera wszystkich elementów wskazanych przez odrębne przepisy;

- art. 59 § 1 pkt 2, 3, 4, 7 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnie polegającą na uznaniu, że egzekwowany obowiązek istnieje, został określony zgodnie z odrębnymi przepisami regulującymi kwestię wystawiania i doręczania tytułów wykonawczych, nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, doszło do doręczenia stronie upomnienia, jak również nie zastosowano niedopuszczalnego środka egzekucyjnego, co w przedmiotowej sprawie stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie naruszonych przez organ przepisów;

- art. 59 § 1 pkt 2, 3,4,1 oraz § 2 u.p.e.a. oraz art. 35 § 1 K.p.a. poprzez jego wadliwie zastosowanie i pomimo odnotowania faktu, iż wniosek zobowiązanego o umorzenie przedmiotowego postępowania pomimo jego zgłoszenia w piśmie zawierającym skargę na czynności egzekucyjne został prawidłowo złożony, nieprzekazanie tego wniosku do właściwego organu, nierozpoznanie przez organ I instancji wniosku;

- art. 45 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezasadne niezastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodził błąd co do osoby zobowiązanego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez odmówienie odstąpienia od czynności egzekucyjnych, w sytuacji gdy zachodziły ustawowe przesłanki do wydania takiego orzeczenia;

- a w konsekwencji także rażące naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych.

W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując w powyżej zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2020 r. w stanie prawnym i faktycznym na dzień jego podjęcia, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło do mającego, bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów.

Przypomnieć trzeba, iż przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, który uznał jako nieuzasadnioną skargę Spółki A na czynność egzekucyjną. Wspomniana czynność egzekucyjna polegała na skierowaniu do [...] S.A. zawiadomienia z dnia 21 sierpnia 2019 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zajęcie miało miejsce w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie dwóch tytułów wykonawczych z dnia 12 sierpnia 2019 r. obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia są przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności przepis art. 54 i art. 80 u.p.e.a.

I tak stosownie do przepisu art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. I co istotne, opisany środek zaskarżenia ma charakter subsydiarny, będąc uzupełnieniem innych środków prawnych, jakie przysługują zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym. Omawiany środek zaskarżenia służy kontroli prawidłowości podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego z perspektywy ich zgodności z przepisami regulującymi sposób i formę ich dokonania. Skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, czy wniosków), w których strona będzie przedstawiała te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty (vide. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Po 522/20; wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2177/18 – dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotne jest przy tym, iż w ramach środka zaskarżenia, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, uregulowana przepisem art. 54 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje oceny prawidłowości dokonanej czynności egzekucyjnej od strony wykonawczej, a więc ocenia jej zgodność z przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (vide. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Po 944/19; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn.akt

I SA/Gd 944/20).

Omawiana skarga służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym, a to oznacza, iż nie jest możliwe w jej ramach, w tym trybie podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, czy też osób trzecich, jak chociażby zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.). Uwaga ta jest istotna wobec podnoszonych już na etapie postępowania administracyjnego i powielanych w skardze zarzutów, które w istocie stanowią podstawę zarzutów w sprawie egzekucji, jak błąd co do zobowiązanego, czy wadliwie wystawiony tytuł wykonawczy, czy brak doręczenia upomnienia – co jak wynika z akt sprawy miało miejsce. Przywołane zarzuty nie mogły być badane w ramach rozpoznawanej przez organy skargi na czynności egzekucyjne, co za tym nie są również objęte kontrolą sądową. W świetle powyższego, ocenę organów wywiedzioną w tym zakresie w zaskarżonym postanowieniu należy ocenić jako prawidłową. Rozpatrzenie zarzutów strony wykraczających poza ramy uregulowania przepisu art. 54 u.p.e.a. byłoby próbą obejścia prawa i naruszyłoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia.

Powracając do istoty niniejszej sprawy – skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego - czynność egzekucyjna została zdefiniowana w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został określony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., jednym z nich jest egzekucja z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.).

Szczegółowy tryb zastosowanego środka egzekucyjnego opisany został w przepisie art. 80 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.

Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2).

W myśl art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, określa art. 67 u.p.e.a.

Stosownie do treści art. 67 § 1a u.p.e.a., zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru określonego przez ministra, o którym mowa w § 1 tego przepisu.

Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a., zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:

1. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2. oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3. określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4. numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;

5. kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6. kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;

7. wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8. pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9. datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

W myśl zaś § 2a art. 67 u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej:

1. w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego;

2. zawiadomienie o zajęciu zawiera numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) zobowiązanego, o ile są znane organowi egzekucyjnemu;

3. zawiadomienie o zajęciu opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym - został uchylony przez art. 1 pkt 29 lit. b ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz. U. 2019.1553) zmieniającej m.in. ustawę z dniem 3 września 2019 r. oraz art. 67 § 2b został uchylony przez art. 1 pkt 29 lit. c ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz. U. 2019.1553) zmieniającej nin. ustawę z dniem 3 września 2019 r.

W myśl art. 67 § 2b w przypadkach, o których mowa w § 1a, organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości Sądu, iż wydruk zawiadomienia z dnia 21 sierpnia 2019 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skierowany za pomocą systemu teleinformatycznego do Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego S.A. wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia 12 sierpnia 2019 r. o numerach: [...]oraz [...]został doręczony zobowiązanej Spółce w dniu 17 września 2019 r. Dłużnik zajętej wierzytelności ww. zawiadomienie otrzymał w dniu 21 sierpnia 2019 r. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie Powszechna Kasa Oszczędności Banku Polskiego S.A. poinformowała, że nie może przystąpić do realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, ponieważ nie prowadzi rachunku bankowego dla Spółki Next Polska.

W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy nie pozostawia wątpliwości, iż organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych zgodnie z wyżej powołanymi przepisami. Organ I instancji sporządził zawiadomienie z dnia 21 sierpnia 2019 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Powszechnej Kasie Oszczędności Banku Polskiego S.A. Nie budzi także wątpliwości, iż zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego odpowiada wzorowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zawiadomienie o zajęciu spełnia też ustawowe wymogi formalne, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zawiera wszystkie wymagane elementy. Odpis tego zawiadomienia doręczono zobowiązanemu w dniu 17 września 2019 r. wraz z odpisem tytułów wykonawczych z dni 12 sierpnia 2019 r., czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 80 § 3 u.p.e.a. W odpowiedzi na zajęcie rachunku bankowego, bank pismem z dnia 21 sierpnia 2019 r. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku bankowego dla zobowiązanego. Oczywistym jest również, iż zastosowany środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., a z akt sprawy wynika, że zastosowanie przedmiotowego środka egzekucyjnego było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie uchybień formalnych w dokonanej przez organ egzekucyjny czynności zajęcia rachunku bankowego. Czynność ta została dokonana prawidłowo, z zachowaniem procedur i wymogów formalnych ww. wskazanych. Zauważyć przy tym należy, iż zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w skardze, strona skarżąca w istocie nie kwestionuje zasadności zastosowania samego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, jak i trybu jego zastosowania. Podnoszone w skardze zarzuty zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 80 K.p.a., jak i pozostałe dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 35, art. 45 i art. 59 u.p.e.a., wykraczają poza przedmiot kontrolowanego postępowania i co istotne poza ramy skargi składanej na podstawie art. 54 u.p.e.a. a taka była przedmiotem niniejszej kontroli Sądu.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.

mko