Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2202/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 23 par 6 i 7
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z dnia 10 sierpnia 2010 r., wniesionej przez P. N. jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], którym odmówiono wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...], [...]i [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym ustalonym stanie faktycznym.

Organ I instancji wskazał, iż Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...]., jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku P. N., w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., [...] z dnia [...] lutego 2006 r., [...] z dnia [...] maja 2006 r. [...] z dnia [...]czerwca 2006 r., wystawione przez Wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...].

Ww. organ podniósł, że w dniu 30 kwietnia 2009 r. P. N. wystąpił o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu ponownego rozpatrzenia wniosku o umorzenie przedmiotowych zaległości przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...].

Organ I instancji powołał się na przepis art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że organy sprawujące nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, z zastrzeżeniem § 7. Stosownie do brzmienia powołanego art. 23 § 7 tej ustawy, dyrektor izby skarbowej może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych wyłącznie za zgodą wierzyciela.

Podniesiono, że wierzyciel tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. odmówił wyrażenia zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku P. N.. Ww. postanowieniu wskazano przede wszystkim na stan zaległości P. N. oraz brak propozycji uregulowania zadłużenia, a także oceniono skuteczność dotychczasowej egzekucji. Podkreślono również, iż zobowiązany od 1999 r. nie opłaca w określonych terminach należnych składek.

Ze względu na brak zgody wierzyciela odmówiono wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Minister Finansów po rozpatrzeniu odwołania P. N. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.

Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji co do stanu faktycznego i prawnego.

Podkreślił, iż zgodnie z art. 23 § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dyrektor izby skarbowej może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych wyłącznie za zgodą wierzyciela.

Wskazał, iż wierzyciel nie wyraził zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy zaznaczył, iż wierzyciel mimo, że nie dokonuje bezpośrednio czynności egzekucyjnych w toku prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowaniu egzekucyjnym pozostaje jego dysponentem. Dlatego też organ II instancji nie mógł zająć stanowiska sprzecznego z wolą wierzyciela.

Dyrektor Izby podkreślił, iż uwzględnienie wniosku P. N. stanowiłoby naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Skarżący podniósł, iż możliwe jest po rzetelnej analizie jego sytuacji życiowej i zawodowej, uznanie istnienia przesłanek do umorzenia wszystkich, bądź większości należności. Wskazał, że fakt prowadzenia w dalszym ciągu działalności gospodarczej przez niego, stanowi podstawę do przyjęcia założenia, że wstrzymanie na czas określony czynności egzekucyjnych w administracji prowadzonych przeciwko jemu, umożliwi mu, wraz z poprawą sytuacji przedsiębiorców budowlanych na rynku tego rodzaju usług, rozpoczęcie spłaty należności. Podkreślił, że wywiązuje się z opłacania bieżących należności na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosząc o odrzucenie skargi podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organy które sprawują nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, z zastrzeżeniem § 7. Stosownie do brzmienia powołanego art. 23 § 7 tej ustawy, dyrektor izby skarbowej może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych wyłącznie za zgodą wierzyciela.

W niniejszej sprawie wierzyciel tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. odmówił wyrażenia zgody na wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

Z powyższego wynika, iż organy rozpatrujące sprawę był związane stanowiskiem wierzyciela i nie mogły wydać innego rozstrzygnięcia niż odmowa wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Jak słusznie zauważył organ II instancji uwzględnienie wniosku P. N.o stanowiłoby naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie odczucia Skarżącego w zakresie jego sytuacji finansowej i zawodowej, jak również fakt regulowania bieżących należności nie mogły mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Ustawodawca nie pozostawił organom luzu decyzyjnego co do możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego wskazując, iż wstrzymanie zależy tylko i wyłącznie od stanowiska wierzyciela.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.