Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 329/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi A. sp.k. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r, nr [...], Wojewoda D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce A. sp.k. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A" i "B" z garażami podziemnymi oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej , zagospodarowaniem terenu i miejscami postojowymi (dz. nr 3/18, 6/14, 12/1, 13/3 i 6/16 AM- [...], obręb [...]).

Powyższe orzeczenie zapodało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia 14 marca 2016 r. spółka A. sp.k. wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "A" i "B" z garażami podziemnymi oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej , zagospodarowaniem terenu i miejscami postojowymi (dz. nr 3/18, 6/14, 12/1, 13/3 i 6/16 AM- [...], obręb [...]).

Decyzją z dnia [...] Prezydent W. umorzył postępowanie w tej sprawie. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ ustalił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Prezydenta W. z dnia [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca spółce B. sp. z o.o. sp.k. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi oraz zagospodarowaniem terenu (bez sieci i przyłączy uzbrojenia terenu) przy ul. R. we W. (dz. nr 3/9, 3/16, 6/13, 3/15, 6/9, 12/1, 13/3). Decyzja ta została przeniesiona decyzją Prezydenta W. z dnia [...] na rzecz spółki C. S.K.A., a także zmieniona decyzjami Prezydenta W. z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] i z dnia [...]. W ocenie organu I instancji do czasu wyeliminowania decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nie ma możliwości rozpatrzenia nowego wniosku o pozwolenie na budowę na tej samej działce (miejsce lokalizacji projektowanej obecnie inwestycji w części pokrywa się, a co za tym idzie równocześnie koliduje, z inwestycją zatwierdzoną do realizacji decyzją Prezydenta W. nr [...].

Od powyższej decyzji odwołała się spółka A. sp.k., zarzucając naruszenie przepisów prawa, tj. art.105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 4 oraz w zw. z art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego; art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.; art. 4 Praw budowlanego w zw z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP; art. 7 Konstytucji RP; art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Wojewoda D. rozpoznając odwołanie stwierdził, że nie jest sporny stan faktyczny sprawy. Zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem odwołującej Spółki, w części będzie realizowane na terenie, na którym zlokalizowana jest inwestycja Spółki C. S.K.A. objęta ostateczną decyzją nr [...] ze zmianami).

Istotą sporu pozostaje kwestia ustalenia, czy dopuszczalne jest prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji na terenie, dla którego już wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę i dodatkowo w miejscu, w którym ma powstać inna inwestycja zatwierdzona w [...] r.

W ocenie organu odwoławczego wniosek odwołującej nie może zakończyć się wydaniem decyzji merytorycznej, a tym bardziej decyzji merytorycznej pozytywnej dla inwestora, nawet przy założeniu zgodności planowanej inwestycji z przepisami (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego) i spełnieniu wymagań określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (por. brzmienie art. 35 ust. 4 tej ustawy). W ocenie organu nie jest możliwe wydanie dwóch konkurencyjnych decyzji o pozwoleniu na budowę na tej samej nieruchomości, a z takim przypadkiem mielibyśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie, ze względu na kolizję inwestycji już zatwierdzonej do realizacji (decyzja Prezydenta W. nr [...]).

Wydanie bowiem kolejnej decyzji o pozwoleniu na budowę dla tej samej nieruchomości (jej części) w wyniku rozpatrzenia wniosku inwestora (z dnia 14 marca 2016 r.) przy pozostawieniu w obrocie prawnym wcześniej wydanej decyzji nr [...], prowadziłoby do do tego, że obie decyzje byłyby niewykonalne a uprawnienia obu inwestorów iluzoryczne.

Na poparcie swoich racji organ odwoławczy odwołuje się poprzez analogię do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnoszących się decyzji o warunkach zabudowy.

W tych okolicznościach Wojewoda D. stwierdził, że Prezydent W. słusznie uznał, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła spółka A. sp.k., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz naruszenie, tak jak w odwołaniu, następujących przepisów prawa, tj. art.105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 4 oraz w zw. z art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego; art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.; art. 4 Praw budowlanego w zw z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP; art. 7 Konstytucji RP; art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazując na zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że należy bezsprzecznie uznać, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe zastosowanie prowadzące do przyjęcia, że w niniejszej sprawie występuje podstawa do umorzenia postępowania na skutek jego bezprzedmiotowości, zaś organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nieodpowiadającej obowiązującym przepisom prawa, gdzie w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki umożliwiające umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, co obligowało organ do wydania orzeczenia reformacyjnego.

Odnosząc się do kwestii materialnych, skarżąca zwróciła uwagę na charakter związany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełnił wszelkie warunki określone w ustawie Prawo budowlane, to właściwy organ posiada obowiązek, wynikający z art. 35 ust. 4 wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Skarżąca wypełniła wszelkie warunki opisane przepisami prawa, zaś obowiązkiem organu była weryfikacja złożonych dokumentów w aspekcie art. 35 ust. 1 p.b., który zakreśla zakres jego kompetencji. Organ w tych warunkach powinien wydać pozytywną decyzję dla skarżącej, zaś fakt, iż inny podmiot posiada pozwolenie na budowę na danej nieruchomości, organ powinien uznać jako okoliczność bez znaczenia w sprawie. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. (sygn.akt II OSK 366/12) stwierdził, że: "Niezależnie od tego, zdaniem NSA brak podstaw prawnych do twierdzenia, aby fakt posiadania powolenia na budowę określonej nieruchomości przez jeden podmiot stał na przeszkodzie udzieleniu pozwolenia na budowę na tej samej nieruchomości innemu podmiotowi." W ocenie skarżącej stanowisko to jest słuszne, bowiem ani Prawo budowlane, ani tez żaden inny akt prawny nie ustala zakazu uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego nieruchomość, dla której udzielono już innego pozwolenia na budowę.

Ponadto nie do zaakceptowania jest przyjęta przez organ konstrukcja, wedle której przedmiotowo istotne przepisy Pb zostaną pominięte, zaś organ sprawę rozstrzygnie powołując się na zasadzie analogii na inne nieprzedmiotowo istotne w sprawie przepisy rangi ustawowej.

Ocenę o bezpodstawności stanowiska organu ( w zakresie powołania się na wolę racjonalnego ustawodawcy), iż dla danego terenu może istnieć tylko jedna decyzja o pozwoleniu na budowę, potęguje zaistniały stan faktyczny sprawy. Odmowa wydania pozwolenia na budowę doprowadziła do sytuacji, w której istnienie decyzji dotychczasowej (nr [...]), która nie może być wykonywana, stanowi ograniczenie prawa zabudowy (a zatem prawa własności) przez kolejnego jej właściciela (skarżącą). Artykuł 4 p.b. gwarantuje prawo zabudowy każdemu, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organowi znane są z urzędu okoliczności związane z utratą przez pierwotnego inwestora tytułu prawnego do nieruchomości, która to utrata uniemożliwiła realizację robót budowlanych w oparciu o pierwotne pozwolenie na budowę. Utrata przez dotychczasowego inwestora tytułu prawnego do nieruchomości ma charakter trwały. Tym samym nie istnieje ryzyko, iż organ pozbawi ww. podmiot uprawnienia o charakterze publicznoprawnym, z którego ten podmiot mógłby skorzystać. Spółka nabyła prawo własności działek nr 3/18, 6/14, 12/1, 13/3 objętych decyzją nr [...] wolną od jakichkolwiek obciążeń

Organ dopuścił się ponadto naruszenia szeregu innych przepisów postępowania, obligujących go do działania zgodnego z prawem. Gdyby organ wyjaśnił okoliczności faktyczne sprawy, to doszedłby do wniosku, iż w tej konkretnej spawie nie sposób za efektywnie występujące ryzyko uznać iluzoryczności uprawnienia obu inwestorów. Iluzoryczne stało się, a to na skutek utraty prawa własności nieruchomości jedynie uprawnienie z decyzji wcześniejszej, tj. decyzji Prezydenta W. nr [...].

Jeśli zatem poprzedni inwestor posiadający pozwolenie na budowę dla danej nieruchomości utracił do niej prawo własności, to zupełnie bezpodstawne jest stwierdzenie, że wydanie decyzji na okoliczność wniosku skarżącej z dnia 14 marca 2016 r. doprowadziłoby do wydania decyzji, z której wynikałoby iluzoryczne uprawnienie. Skarżąca mogłaby z powodzeniem realizować zamierzone przedsięwzięcie budowlane, bowiem byłaby w stanie – w przeciwieństwie do wcześniejszego inwestora - wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Rozstrzygniecie organu jest nie do pogodzenia z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), a nadto organ ogranicza fundamentalne prawo własności skarżącej ( art. 64 ust. 3 Konstytucji RP), w tym prawo do zabudowy jej nieruchomości (art. 4 Pb).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Z 2016 r., poz. 718) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z art. § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie bowiem do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny orzeka w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że wniesienie skargi na decyzję administracyjną w sytuacji jej zaskarżenia w całości, obliguje sąd do kontroli całokształtu sprawy administracyjnej w której została ona wydana, bez względu na zakres i charakter stawianych wobec niej zarzutów. Kontrola ta sprawowana jest na podstawie akt administracyjnych oraz według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, kontrola przeprowadzona według przytoczonych zasad wykazała, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem prawa procesowego w stopniu określonym w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. czyli w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej (tj. treść podjętego w niej rozstrzygnięcia).

Istotnym w sprawie jest to, że stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja wydana została (na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.) w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek skarżącej z dnia 14 marca 2016 r.

Zważyć bowiem należy, że w orzecznictwie wskazuje się, iż sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego zachodzi w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. w sytuacji braku któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. To brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość ta może mieć charakter podmiotowy jak i przedmiotowy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania czy też sprawa ma cywilny charakter. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. W sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia (np. z powodu śmierć osoby fizycznej, ustania bytu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej) mamy do czynienia z nieistnieniem przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Nie można natomiast mówić o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, gdy żaden z istotnych elementów stosunku prawnego nie przestał istnieć i sprawa wymaga merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia.

Wniosek skarżącej Spółki dotyczył wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego na opisaną wyżej inwestycję. W związku z tym istnieje nadal - w sensie prawnym - przedmiot postępowania administracyjnego objętego wywołanym wnioskiem z dnia 14 marca 2016 r. Istnieje również podmiot wnioskujący o wydanie żądanej decyzji. W tej sytuacji nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowści postępowania administracyjnego ani z przyczyn podmiotowych ani też z przyczyn przedmiotowych. Istnienie zaś w obrocie prawnym innej decyzji Prezydenta W. (z dnia [...] r. nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla innej inwestycji i dla innego podmiotu, obejmującej część nieruchomości stanowiącej obecnie własność strony skarżącej, nie może mieć znaczenia do merytorycznej oceny wniosku i przedłożonego projektu budowlanego.

Organy uznały, że przeszkodą do rozpoznania wniosku co do istoty jest fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji nr [...], jednakże nie wskazały jaki to przepis prawa budowlanego stoi na przeszkodzie do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się istnienia takiego przepisu. Podkreślenia przy tym wymaga, że co do zasady w prawie administracyjnym tak jak w prawie karnym nie dokonuje się analogii, tak jak w tym wypadku uczynił to organ odwoławczy przywołując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym.

Stosownie bowiem do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1)zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2)zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4)wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (w:) R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) lub złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

Użyty w art. 35 ust. 4 p.b. zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę (patrz wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2013 r. sygn.akt II SA/Łd 454/13). Podobnie w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn.akt II SA/Rz 77/13 "Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b. oraz w art. 32 ust. 4 p.b. - jak wynika z art. 35 ust. 4 p.b. - organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej."

Badając - w kontekście powyższych uregulowań - zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało uznać, że organ zobowiązany był rozpoznać sprawę merytorycznie, a nie umarzyć postępowanie administracyjne wywołane wnioskiem z 14 marca 29016 r.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do zaleceń Sądu.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit.c p.p.s.a.