Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1280/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant: Małgorzata Neudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi Z.J. - Przedsiębiorstwo Techniczno – Handlowe K. w O. na z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Z.J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Techniczno-Handlowe "K." w O. wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] stycznia 2004 r. w Z. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] należący do skarżącego. Pojazdem kierował kierowca J.S. zatrudniony w firmie skarżącego. Kierowca nie posiadał przy sobie wykresówek za dni [...] stycznia, [...] stycznia, [...] stycznia oraz z ostatniego dnia ubiegłego tygodnia, tj. z dnia [...] stycznia 2004 r. Kierowca twierdził, że w tych dniach pracował w miejscu zatrudnienia. Nie miał jednak zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach.

Kierowca podpisał protokół kontroli nie zgłaszając do niego zastrzeżeń.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł za nie okazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.

Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2004 r.

W dniu [...] stycznia 2004 r. skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym w Z. odwołanie od tej decyzji.

W odwołaniu podniósł, że w dniach od [...] do [...] stycznia 2004 r. samochodem marki [...] o nr rej. [...], który został zatrzymany do kontroli nikt nie jeździł, natomiast w dniach [...][...]stycznia samochodem tym jeździł inny kierowca. Kierowca J.S. jeździł w dniach [...][...] stycznia 2004 r., natomiast w dniu [...] stycznia 2004 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym.

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał na to, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego upłynął w dniu [...] stycznia 2004 r., natomiast odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym dopiero w dniu [...] stycznia 2004 r.

W skardze na to postanowienie Z.J. wskazał na to, że nie zatrudnia specjalnego pracownika ds. transportu, a zatrudnieni u niego kierowcy sami kompletują dokumenty potrzebne im do zrealizowania wyjazdu.

Ponadto, że Dziennik Ustaw zawierający Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. "w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy" dotarł do niego dopiero w połowie stycznia 2004 r., nie wiedział więc, że powinien wystawić kierowcy zaświadczenie odnośnie dni, w których nie prowadził on pojazdu (nie było wzoru takiego zaświadczenia).

Kierowca natomiast nie wiedział, że powinien mieć przy sobie wykresówki z bieżącego tygodnia oraz z ostatniego dnia jazdy z poprzedniego tygodnia.

Podkreślił też, że miał utrudniony dostęp do Urzędu Pocztowego aby nadać odwołanie, gdyż O. jest małym gminnym miasteczkiem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując na to, że odwołanie zostało wniesione po terminie, a podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne powołane są do badania zaskarżonych decyzji lub postanowień z punktu widzenia ich zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.

Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych względów niż podniesione w skardze. W sprawie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r.

W postanowieniu tym jako strona wskazane zostało Przedsiębiorstwo Techniczno-Handlowe "K." w O., tymczasem stroną tego postępowania jest Z.J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Techniczno-Handlowe "K." w O..

Zgodnie bowiem z art. 29 Kpa stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.

Przedsiębiorstwo Techniczno- Handlowe "K." w O. nie należy do podmiotów wymienionych w art. 29 Kpa.

Postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r. nie zostało więc skierowane do strony postępowania.

Błędem powodującym nieważność, było określenie w tym postanowieniu Przedsiębiorstwa Techniczno-Handlowego "K." w O. jako strony postępowania zamiast Z.J., jako osoby fizycznej, który jest w tym postępowaniu podmiotem praw i obowiązków.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.