Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 870/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 97 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi H. K. i Z. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie podjęcia postępowania I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 ( trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy) zł, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., Wojewoda [...], znak: [...], na podstawie art. 97 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., podjął zawieszone postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku H. i Z. K. w części dotyczącej żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], o przeniesieniu ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 1974 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w [...] przy ul. [...] na E. i S. C. oraz A. C..

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że ustały przyczyny z których zawieszono przedmiotowe postępowanie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1105/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. i Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], wydaną w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]stycznia 2002 r., znak: [...], przenoszącej ww. pozwolenie na budowę (decyzja Nr [...]) z poprzedniego właściciela tej działki, tj. M. M., na nowego –M. i S. K.. Ponieważ ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania a H. i Z. K. pismami z dnia 20 lipca, 22 i 28 września 2010 r. ponownie wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] listopada 2004 r., znak: [...], organ I instancji postanowił podjąć postępowanie.

Zażalenie od ww. postanowienia złożyli H. i Z. K..

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu GINB wskazał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], zawiesił postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku H. i Z. K. w części dotyczącej żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy z tego

1

Sygn. akt VII SA/Wa 870/11

samego wniosku H. i Z. K. lecz w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2002 r., znak: [...], wskazując, iż pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], jest uzależnione od stabilności poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...]. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił wszczęcia na wniosek H. i Z. K. postępowania w części dotyczącej żądania wycofania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., znak: [...]. Ponowne rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez H. i Z. K. do GINB, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1105/06, oddalił skargę H. i Z. K. na ww. decyzję GINB.

W związku z powyższym GINB stwierdził, że przedstawiony w zażaleniu zarzut braku wniosku skarżących o podjęcie zawieszonego postępowania, pozostaje bez wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego. Ponadto wyjaśnił, iż w niniejszym postępowaniu ocenie GINB podlega wyłącznie kwestia zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiotowym postępowaniu. Tym samym bez znaczenia pozostają zarzuty dotyczące decyzji Prezydenta Miasta [...], zezwalającej na przyłącze gazu.

W tej sytuacji GINB uznał, że ustąpiły wszelkie przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, co w świetle art. 97 § 2 k.p.a. obligowało Wojewodę [...] do podjęcia z urzędu uprzednio zawieszonego postępowania. Odmienna praktyka, a więc niedopełnienie obowiązku podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie stanowi naruszenie prawa (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt. II SA/Wa 1846/06, z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 137/06). Ponadto w ocenie GINB, nie mają wpływu na podjęte w tej sprawie rozstrzygnięcie zarzuty dotyczące działalności organów nadzoru budowlanego. Stąd też zażalenie skarżących na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], podejmujące zawieszone postępowanie uznać należało za niezasadne.

2

Sygn. akt VII SA/Wa 870/11

Reasumując GINB stwierdził, że niniejsze postępowanie doprowadziło do stwierdzenia, iż ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego odpowiada prawu. Zatem zasadnym jest wydanie postanowienia w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli H. i Z. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego sprzecznie z prawem. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie zaszła okoliczność o jakiej mowa w art. 98 § 2 k.p.a., ponieważ okres zawieszenia trwał 3 lata i 5 miesięcy, dlatego GINB winien uchylić postanowienia organu I instancji i umorzyć postępowanie. Ponadto skarżący wskazali w skardze, że decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę była nieważna.

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącym prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Na wstępie należy zaznaczyć, że na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, legalności postępowania administracyjnego, które winno nastąpić w granicach danej sprawy. Tak więc, zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest wyłącznie legalność wydania zaskarżonego postanowienia GINB o utrzymaniu w mocy postanowienia Wojewody

3

Sygn. akt VII SA/Wa 870/11

[...], który podjął zawieszone postępowanie. Natomiast w żadnej mierze w niniejszym postępowaniu Sąd nie może badać legalności decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę, czy też decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. kontrola Sądu w niniejszej sprawie ograniczona jest wyłącznie do zbadania zagadnienia dotyczącego zasadności podjęcia postępowania administracyjnego, gdyż tylko taki jest przedmiot sprawy administracyjnej podlegającej kontroli Sądu w tym postępowaniu.

Odnosząc się do zarzutu skargi wskazania wymaga, że wbrew stanowisku skarżących w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 98 § 2 k.p.a., ponieważ zawieszenie postępowania nastąpiło z urzędu, a nie na wniosek strony, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte. Dyspozycja art. 98 § 2 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, w której zawieszenie postępowania nastąpiło zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., tj. na wniosek strony. Dlatego skoro w niniejszej sprawie organ administracyjny zawiesił postępowanie z urzędu (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), to brak jest podstaw do zastosowania art. 98 § 2 k.p.a. Z tego względu zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za bezzasadne.

Skarżący winni mieć na względzie, że bezsporną w niniejszej sprawie okolicznością jest fakt, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1105/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. i Z. K. na decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], wydaną w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., znak: [...], przenoszącej ww. pozwolenie na budowę (decyzja Nr [...]). Kwestia dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., znak: [...], stanowiła przyczynę zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], o przeniesieniu ostatecznej decyzji Nr [...] o pozwoleniu na budowę. Zawieszenie zatem postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej ma podstawy do podjęcia postępowania. Z art. 97 § 2 k.p.a. wynika inicjatywa podjęcia zawieszonego postępowania. Zawieszone postępowanie podejmuje organ administracji publicznej z urzędu lub na

4

Sygn. akt VII SA/Wa 870/11

żądanie strony. Oznacza to, że na organie administracji publicznej ciąży obowiązek badania, czy nie ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, a w przypadku stwierdzenia jej ustąpienia, na organie ciąży obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Również strona może żądać podjęcia zawieszonego postępowania, co jednak nie oznacza, że brak wniosku strony co do podjęcia postępowania zawieszonego z urzędu uniemożliwia organowi jego podjęcie.

Nie ulega wątpliwości, że w związku z uprawomocnieniem się wyroku w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1105/06 ustąpiła przyczyna zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ prawidłowo zatem działając z urzędu, na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjął zawieszone postępowanie, ponieważ stwierdził ustąpienie przyczyny, z powodu której postępowanie to zostało zawieszone. Dlatego brak stosownego wniosku skarżących o podjęcie postępowania nie ma wpływu na ocenę prawidłowości podjęcia postępowania, które nastąpiło z urzędu. Niejednokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazywano, że ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania nakłada na organ administracji obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 516/10, LEX nr 673612.

W ocenie Sądu materiał dowodowy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 97 § 2 k.p.a. Z tych względów należało uznać, że GINB, wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Koszty dla pełnomocnika z urzędu przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a.