Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 258/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 545/08 oddalające wniosek K. G. o wyłączenie sędziego Anety Dąbrowskiej z d. Opyrchał w sprawie ze skargi K. G. na pismo Starosty Sokołowskiego z dnia [...] marca 2008 r., znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 545/08 oddalił wniosek K. G. o wyłączenie sędziego Anety Dąbrowskiej z d. Opyrchał w sprawie ze skargi K. G. na pismo Starosty Sokołowskiego z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do wyłączenia sędziego od orzekania w niniejszej sprawie. Nie zachodzą bowiem przesłanki, o których mowa w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12710 ze zm.) uzasadniające wyłączenie wskazanych tam osób z mocy ustawy. Sam skarżący także nie wykazał, aby pomiędzy nim a sędzią istniał, jakiś szczególny stosunek osobisty mogący poddawać w wątpliwość bezstronność sędziego przy orzekaniu. K. G. nie podał ponadto żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na istnienie przynajmniej jednej z przesłanek wyłączenia sędziego. Takimi okolicznościami nie mogą zaś być domniemania, ogólnikowe zarzuty braku zaufania do sędziego czy też rozczarowanie sposobem prowadzenia przez sędziego postępowania.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. G.. Wnosząc o uchylenie tego postanowienia i wyłącznie sędziego Anety Opyrchał, obecnie Dąbrowskiej, zarzucił, że sędzia, wyłączenia której domaga się, uporczywie oddala jego skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12710 ze zm. - dalej powoływana jako ustawa P.p.s.a.). Art. 18 § 1 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, z powodu których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest w art. 19 ustawy P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego Anety Dąbrowskiej z d. Opyrchał, od orzekania w sprawie ze skargi K. G.

Podkreślić jednocześnie należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem przez sędziego wyjaśnień, o których mowa w art. 22 § 2 P.p.s.a. Sędzia, której wniosek dotyczył, w postępowaniu przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie złożyła wymagane oświadczenie. Wobec stanowiska, jakie zaprezentował Sąd Najwyższy, iż "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25.08.1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55), a skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek, należało uznać zarzuty w tej kwestii za nietrafne.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.