Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1639/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art 11 ust 1, art 42a, art 20, art 21 ust 1 pkt 68a,
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art 14h, art 14b par 3, art 169 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art 152, art 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1.Wnioskiem złożonym w dniu 23 listopada 2009 r. (uzupełnionym pismem złożonym 27 stycznia 2010 r. ) B. Sp. z o.o. – zwana dalej ,,Skarżącą" lub ,,Spółką", wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), dalej ,,O.p.’’, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Przedstawiając stan faktyczny Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na obrocie produktami farmaceutycznymi. Kontrahentami Spółki są głównie hurtownie farmaceutyczne, które dokonują dalszej odsprzedaży leków na rzecz aptek. W celu zwiększenia świadomości i wiedzy środowiska medycznego o produktach znajdujących się w ofercie Spółki, Spółka ponosi koszty organizacji lub współorganizacji cyklicznych konferencji dla przedstawicieli branżowych czasopism medycznych, których czytelnikami są głównie lekarze i farmaceuci. Na konferencje zapraszani są dziennikarze. Celem pokazów jest zaznajomienie dziennikarzy z ofertą Spółki, zainteresowanie ich nowymi produktami, zapoznanie z przeznaczeniem farmaceutyków oraz ze sposobem dawkowania leków. Spółka liczy, że naturalnym efektem uczestnictwa zaproszonego dziennikarza we wspomnianej konferencji będzie napisanie artykułu dotyczącego produktów Spółki. Wspomniane działania pośrednio mają na celu dotarcie do lekarzy, którzy czerpią wiedzę na temat rynku farmaceutycznego z czasopism branżowych. Spółkę nie łączy z dziennikarzami żaden stosunek prawny (w szczególności umowa o dzieło lub zlecenia). Jako, że konferencje organizowane są w Londynie (lub innych miastach za granicą bądź w Polsce), Spółka finansuje zaproszonym dziennikarzom koszty przelotu, zakwaterowania oraz niezbędnego wyżywienia, w związku z zaproszeniem na konferencję. Spółka pokrywa wspomniane koszty tylko w zakresie, w jakim wiążą się one bezpośrednio z uczestnictwem w konferencji zaproszonych dziennikarzy, piszących dla polskich periodyków medycznych. Wybór Londynu (lub innego miasta za granicą) jako miejsca organizowania spotkań informacyjnych wynika z "centralizacji" promocji produktów Grupy B.. Promocja ta często odbywa się na poziomie ogólnoeuropejskim. Dotyczy ona jednak produktów, które Spółka sprzedaje lub będzie sprzedawała w Polsce. Spółka ponosi koszty tylko w zakresie w jakim dotyczą tych dziennikarzy, których sama zaprasza i którzy pracują w polskich czasopismach medycznych.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym Skarżąca zwróciła się z pytaniem czy w opisanym stanie faktycznym na Spółce, jako podmiocie zapraszającym dziennikarzy i pokrywającym koszty ich przelotu, zakwaterowania i wyżywienia nie ciąży obowiązek wystawienia informacji PIT-8C, na podstawie art. 42a w związku z art. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 80, poz. 350 z późn. zm.)dalej "u.p.d.o.f.".

Skarżąca zaznaczyła, iż w świetle art. 52 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2001 r. Nr 126, poz. 1381 z późn. zm) wydatki związane z pobytem dziennikarzy na konferencji należy zaklasyfikować jako wydatki na reklamę produktu farmaceutycznego. W przypadku gdyby Spółka nie ponosiła tych wydatków, dziennikarze nie pojechaliby na konferencję, w związku z czym Spółka nie miałaby możliwości zareklamowania swoich produktów.

Ze względu na to, że przedmiotowe wydatki to koszty reklamy, to przede wszystkim Spółka odnosi z tego tytułu korzyści, gdyż poprzez dotarcie do jak najszerszego kręgu potencjalnych klientów, Spółka uzyskuje możliwość zwiększenia sprzedaży. Zdaniem Spółki ponoszone wydatki stanowią warunek sine qua non uzyskania dostępu do kanału dystrybucji informacji o jej produktach za pośrednictwem medycznej prasy fachowej.

Ponadto wydatki związane z zaproszeniem dziennikarzy na konferencje jako koszty reklamy produktów Spółki nie mogą jednocześnie kwalifikować się do wydatków na zakup nieodpłatnych świadczeń na rzecz dziennikarzy.

Z tego powodu, nie stanowią one przychodu dla dziennikarzy, a na spółce nie ciąży obowiązek wystawienia deklaracji PIT-8C.

W ocenie Skarżącej, fakt pokrycia przez nią kosztów podróży i pobytu zaproszonych przez siebie dziennikarzy na konferencjach opisanych wyżej nie skutkuje powstaniem po ich stronie przychodu, a w konsekwencji nie prowadzi do powstania zobowiązania podatkowego. Zdaniem Skarżącej w przytoczonym stanie faktycznym nie można mówić o spełnieniu nieodpłatnego świadczenia na rzecz dziennikarzy.

2. Działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu przytoczył treść art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. i art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. i wskazał, iż do źródeł przychodów zalicza się przychody z innych źródeł dodając, iż pojęcie innych źródeł nie zostało wprost zdefiniowane w powołanym przepisie. Minister Finansów powołując również treść art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazał, iż biorąc pod uwagę przedstawiony przez Skarżącą stan faktyczny należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przychodem z nieodpłatnych świadczeń, uzyskiwanym przez uczestniczących w krajowych i zagranicznych konferencjach dziennikarzy, z tytułu pokrywania przez Spółkę kosztów przelotu, zakwaterowania oraz niezbędnego wyżywienia, podlegającym opodatkowaniu, stosownie do treści powołanego przepisu.

W ocenie organu zapraszani dziennikarze uczestniczący w organizowanych lub współorganizowanych przez Spółkę konferencjach osiągają korzyść finansową ponieważ Spółka nie będąc do tego zobowiązana z własnej inicjatywy i dla własnych korzyści pokrywa koszty uczestnictwa tych osób w konferencjach, co ma skutkować w przyszłości po stronie Spółki ewentualnym zwiększeniem osiąganych przychodów.

Zdaniem organu odwołanie się przez Spółkę w przedmiotowej sprawie do ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, w oparciu o którą ponoszone przez Spółkę wydatki na finansowanie przedmiotowych konferencji, na które zapraszani są m. in. dziennikarze, mogą być kwalifikowane jako wydatki na reklamę, nie wyklucza obowiązku ustalenia po stronie dziennikarzy przychodu z nieodpłatnych świadczeń.

Dzięki takiemu działaniu Spółki, u zapraszanych dziennikarzy dochodzi do przysporzenia majątku, gdyż inny podmiot, nie zobowiązany żadną umową ponosi za nich koszt finansowy, a tym samym osoby te nie muszą uszczuplać własnego majątku osobistego. Z tej przyczyny koszt uczestnictwa w konferencjach w postaci zapewnienia przelotu, zakwaterowania oraz niezbędnego wyżywienia należy zaliczyć do przychodu dziennikarzy. W konsekwencji pokryte przez Spółkę, wymienione powyżej koszty uczestnictwa stanowią nieodpłatne świadczenie, w rozumieniu przepisu art. 11 u.p.d.o.f., uzyskane przez osoby biorące udział w przedmiotowych konferencjach.

Minister Finansów wskazał, iż na gruncie przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego będzie miał zatem zastosowanie powołany powyżej przepis art. 42a u.p.d.o.f nakazujący podmiotowi, nie będącemu płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, sporządzenie informacji o przychodach z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., tj. informacji PIT- 8C.

3. Skarżąca pismem z dnia 16 marca 2010 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku o udzielenie interpretacji.

4. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

5. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie w całości interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2010 r. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności art. 20 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 oraz art. 42a u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż w przedstawionym we wniosku o interpretację stanie faktycznym dziennikarze nie wyjeżdżają na konferencje jako osoby prywatne, ale są tam zapraszane wyłącznie dla celów zawodowych. Zaznaczyła, iż bez pokrycia kosztów pobytu zaproszonych dziennikarzy, nie mogłaby liczyć na ich obecność, a w konsekwencji straciłaby szansę dotarcia do środowisk medycznych z informacją o nowym produkcie.

Zaznaczyła, iż w świetle art. 52 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne konferencje należy zaklasyfikować jako reklamę produktu leczniczego.

Zwróciła uwagę, że zaproszenie dziennikarzy na konferencje leży wyłącznie w interesie Spółki i nie można mówić, że pokrycie kosztów ich podróży i pobytu może być dla nich w sensie obiektywnym przysporzeniem majątkowym.

Za nieuprawnione uznała stanowisko organu, że po stronie dziennikarza powstaje przychód, gdyż trudno uznać, że z tytułu uzyskania informacji na temat produktów Spółki uzyskał on trwałe przysporzenie majątkowe o konkretnej wartości. Zaznaczyła, iż celem pokrycia kosztów przejazdu oraz pobytu jest zniwelowanie niedogodności, które powstają w przypadku organizacji konferencji międzynarodowych dla dziennikarzy, tj. konieczności wyjazdu poza miejsce zamieszkania oraz pokrywania kosztów, których normalnie nie trzeba ponosić, jeżeli konferencja zorganizowana jest w Polsce.

Podkreśliła, iż oparcie adresowanej do dziennikarzy reklamy w powszechnie obowiązujących przepisach prawa wskazuje, że działania podejmowane przez Spółkę mają na celu propagowanie informacji o jej produktach, a nie przekazywanie nieodpłatnych świadczeń na potrzeby osobiste dziennikarzy.

W konsekwencji, nie można zgodzić się, aby w przedstawionym stanie faktycznym Skarżąca zobowiązana była do sporządzania informacji PIT-8C.

Wydatki na pokrycie kosztów przelotu, zakwaterowania i niezbędnego wyżywienia dziennikarzy, ponoszone przez Spółkę w związku z organizacją lub współorganizacją konferencji krajowych i zagranicznych mających na celu prezentację produktów własnych Spółki, w związku z uzyskiwaniem korzyści w formie reklamy w periodykach branżowych o profilu medycznym, nie wiążą się bowiem z przysporzeniem po stronie tych dziennikarzy w formie nieodpłatnego świadczenia.

6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7.1. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Mając na względzie powołaną regulację należało uznać skargę za zasadną, aczkolwiek przedstawiona w niej argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie.

7.2. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy na Spółce jako na podmiocie zapraszającym dziennikarzy i pokrywającym koszty ich przelotu, zakwaterowania i wyżywienia z tytułu uczestnictwa w konferencji ciąży obowiązek wystawienia informacji PIT-8C, na podstawie art. 42a w związku z art. 20 u.p.d.o.f . 7.3. Zgodnie z art. 42a u.p.d.o.f. osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, (...), są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu (...), którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Natomiast zgodnie z art. 20 u.p.d.o.f. za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

7.4. Zagadnienie nieodpłatnych świadczeń było wielokrotnie omawiane w piśmiennictwie ( por. Podatek dochodowy od osób prawnych – 2009 , pod red. Janusza Marciniuka , Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 str. 228 – 231 , Podatek dochodowy od osób prawnych Komentarz 2003 - L.Błystek, B.Dauter, B.Gruszczyński, B.Hnatiuk, H.Łysiakowska, E.Madej, A.Murdecki, M.Niezgódka –Medek, R.Pek, K.Wujek, J.Zubrzucki, str. 199-202) oraz znajduje ugruntowane stanowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Kluczową cechą świadczenia nieodpłatnego jest to, ażeby otrzymujący takie świadczenie nie był zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Należą do nich te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenia w majątku podatnika, które mają konkretny wymiar finansowy. Przy czym przyjmuje się, że warunkiem uznania takiego świadczenia za przychód jest jego otrzymanie przez podatnika. (np. wyroki NSA z dnia 18 kwietnia 2001r. sygn. SA/Sz 85/2000, z dnia 19 stycznia 2000 r. sygn. I SA/Wr 880/98, z dnia 10 października 2001 r. sygn. III S.A. 121/00 ).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II FSK 1361/07, opublikowany w zbiorze: LEX nr 49993) podkreślał, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia obejmuje nie tylko świadczenie w znaczeniu cywilnym, gdyż w jego zakres wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawe, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub też te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar majątkowy czy finansowy.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Skarżąca finansuje koszty przelotu, zakwaterowania oraz niezbędnego wyżywienia w zakresie w jakim wiążą się z bezpośrednim uczestnictwem w konferencji zaproszonych dziennikarzy, piszących do polskich periodyków medycznych.

Ponadto ze stanu faktycznego wynika, że Spółkę nie łączy z dziennikarzami żaden stosunek prawny ( w szczególności umowa o dzieło lub zlecenia ), a Spółka liczy, że efektem uczestnictwa zaproszonego dziennikarza w konferencji będzie napisanie przez zaproszonego dziennikarza artykułu dotyczącego produktów spółki.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym należy stwierdzić, że brak jest jakiegokolwiek zobowiązania po stronie zaproszonego do udziału w konferencji dziennikarza z tytułu poniesionych przez Skarżącą kosztów jego przelotu, zakwaterowania oraz niezbędnego wyżywienia .

Spółka jedynie liczy na napisanie artykułu przez zaproszonego dziennikarza, jednakże ewentualne napisanie przez niego artykułu nie można oceniać w kategorii zobowiązania w związku z poniesionymi przez Skarżącą wydatkami z tytułu uczestnictwa dziennikarza w konferencji.

Należy zaznaczyć, że z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, iż w sytuacji, gdy zaproszony dziennikarz nie napisze artykułu, spowoduje to konieczność poniesienia przez niego kosztów przelotu i pobytu.

W związku z powyższym należy przyjąć, że zapraszani do udziału w konferencji dziennikarze uzyskują konkretną korzyść finansową z tytułu pokrywanych przez Spółkę kosztów uczestnictwa w konferencji.

Przysporzenie majątkowe po stronie dziennikarzy następuje ze względu na brak obowiązku zapłaty za wykonaną usługę związaną z przelotem, zakwaterowaniem i wyżywieniem w związku z pobytem na konferencji.

Jednocześnie brak jest obowiązku jakiegokolwiek świadczenia po stronie dziennikarza z tego tytułu na rzecz Skarżącej.

Inaczej mówiąc uzyskiwane przez dziennikarza świadczenie nie wiąże się z ekwiwalentem z jego strony na rzecz Skarżącej.

W związku z powyższym Minister Finansów prawidłowo przyjął, iż pokryte przez Spółkę koszty uczestnictwa stanowią nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. uzyskane przez wymienione we wniosku osoby biorące udział w konferencjach.

Zawarty w skardze argument Skarżącej, iż dziennikarze zapraszani są nie jako osoby prywatne, a wyłącznie dla celów zawodowych nie pozbawia uzyskiwanego świadczenia cech nieodpłatności.

Skarżącą i dziennikarzy nie łączy żaden stosunek zobowiązaniowy i pomimo, iż udział w konferencji związany jest z wykonywanym przez dziennikarza zawodem, to nie pozbawia powstania po stronie dziennikarza osobistego przysporzenia, z tytułu poniesionych kosztów przez Skarżącą.

Bowiem w przeciwnym wypadku dziennikarz byłby zobowiązany ponieść koszty uczestnictwa w konferencji.

Organ podatkowy prawidłowo przyjął również, że w świetle art. 52 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne wskazane we wniosku wydatki ponoszone przez Spółkę mogą być kwalifikowane jako wydatki na reklamę.

Bowiem zgodnie z art. 52 ust. 1 powołanej ustawy reklamą produktu leczniczego jest działalność polegająca na informowaniu lub zachęcaniu do stosowania produktu leczniczego, mająca na celu zwiększenie: liczby przepisywanych recept, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych.

Jednakże nie zmienia to faktu powstania po stronie dziennikarzy przychodu z tytułu uzyskiwanych nieodpłatnych świadczeń w związku z reklamą prowadzoną przez Skarżącą. Potwierdzeniem tego jest treść art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f. zgodnie z którym ( w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 maja 2010 r. ) wolna od podatku dochodowego jest wartość nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, otrzymanych od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą - jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 100 zł; zwolnienie nie ma zastosowania, jeżeli świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby pozostającej ze świadczeniodawcą w stosunku cywilnoprawnym.

Należy podkreślić, że nieuprawniony jest zarzut Skarżącej wskazujący na nieprawidłowość stwierdzenia, iż po stronie dziennikarza powstaje przychód z tytułu uzyskania informacji na temat produktów Spółki, przy jednoczesnym braku podstaw do różnicowania wartości tych informacji ze względu na miejsce i formę w jakiej są przekazywane.

Organ podatkowy w wydanej interpretacji przyjął, iż przysporzenie następuje z tytułu poniesionych kosztów przelotu, zakwaterowania i wyżywienia, a nie z tytułu uzyskanych informacji podczas konferencji i nie uzależniał powstania przychodu od miejsca i formy przeprowadzanych konferencji.

7.5. Natomiast należy zauważyć, że Minister Finansów wydając interpretację nie uwzględnił uregulowania zawartego w powołanym art. 21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f.

przewidującym zwolnienie z opodatkowania wartość nieodpłatnych świadczeń nie przekraczającej kwoty wymienionej w tym przepisie.

Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika jaka jest wartość świadczeń otrzymywanych przez dziennikarzy od Skarżącej jako świadczeniodawcy z tytułu ponoszonych kosztów przelotów, zakwaterowania, wyżywienia.

W związku z powyższym stwierdzenie przez Ministra Finansów, iż Skarżąca w świetle przedstawionego stanu faktycznego jest zobowiązana do sporządzenia na podstawie art. 42a informacji PIT-8C było przedwczesne.

Przed udzieleniem kolejnej interpretacji, a tym samym przed dokonaniem prawidłowej subsumpcji norm prawnych, organ podatkowy winien wezwać stronę Skarżącą, na mocy art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p., do należytego wypełnienia wymogów przedstawionych w przepisie art. 14b § 3 O.p., tj. do podania czy wartość uzyskiwanych przez poszczególnych dziennikarzy świadczeń przekracza kwotę wolną od podatku.

Ponadto organ podatkowy wydając interpretację indywidualną uwzględni prezentowaną powyżej ocenę prawną.

7.6. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

-----------------------

10