Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 772/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Bożena Walentynowicz (spr.), Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 49/03 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu L. z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Na wniosek inwestora A. M. Starosta Powiatu L. wydał decyzję z dnia [...] września 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę zajazdu "T.", położonego w K. przy ul. W., polegającą na dobudowie garaży z poddaszem użytkowym, łącznikiem i pomieszczeniem kuchennym.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji R. S. Wojewoda Śląski decyzją zaskarżoną z dnia [...] grudnia 2002 r. zatwierdził uzupełnienie projetku budowlanego, nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie i wydał pozwolenie na rozbudowę obiektu.

W ocenie organu odwoławczego podnoszone zarzuty skarżącego o zwiększeniu uciążliwości po rozbudowie funkcjonującego już zajazdu "T." dla nieruchomości sąsiedniej, są tylko subiektywną oceną skarżącego. Dopuszczalność realizacji planowanej inwestycji rozbudowy zajazdu wynika z decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej dla tej inwestycji zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

W skardze złożonej do Sądu na powyższą decyzję skarżący S. domagał się jej uchylenia, podtrzymując zarzuty z odwołania, iż rozbudowa istniejącego zajazdu zwiększy uciążliwości związane z funkcjonowaniem zajazdu, gdzie, np. odbywające się uroczystości weselne zakłócają hałasem spokój, wykraczając poza granice działki.

Na rozprawie sądowej skarżący podał, iż wyrokiem z dnia 21 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zajazdu "T." z 1995 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę, zwrócił uwagę na ścisłe związanie w procesie inwestycyjnym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z decyzją o pozwoleniu na budowę. W dacie orzekania o pozwoleniu na budowę istniały w obrocie prawnym dwie decyzje ostateczne o ustaleniu warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W toku niniejszego postępowania o pozwoleniu na rozbudowę zajazdu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 1815/2002 uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy K. z dnia 17 maja 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, tj. dobudowy budynku garażowego z poddaszem użytkowym oraz łącznika z pomieszczeniem kuchennym.

Okoliczność ta w myśl art. 145 § 1 pkt 8 kpa stanowi podstawę wznowienia prowadzonego postępowania administracyjnego i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) stanowi obligatoryjną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W wyroku tym uchylającym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jako przyczynę wskazano brak przeprowadzenia rozważań co do zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, jak też pod kątem uciążliwości planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Sąd podkreślił, iż w niniejszym postępowaniu organy orzekające także nie rozważyły kwestii oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie w aspekcie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1e ustawy Prawo budowlane i nie ustaliły czy rozbudowa "Zajazdu" nie narusza interesu osób trzecich, do których należą właściciele sąsiednich nieruchomości. Organy nie przeprowadziły i nie dokonały żadnych własnych ustaleń, a jedynie opierały się na wynikach ustaleń prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego i ochrony środowiska w odniesieniu do funkcjonującego już obiektu Zajazdu "T.".

Powyższe wszystkie okoliczności stanowią uzasadnioną podstawę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b i c wyżej wskazanej ustawy ppsa.

Pismem procesowym z dnia 14 lutego 2005 r. inwestor M. poinformował, iż inwestycja planowana objęta decyzją została w całości wybudowana i wydano decyzję o pozwoleniu na jej użytkowanie.

W złożonej skardze kasacyjnej inwestor A. M. na podstawie art. 174 pkt c ustawy ppsa zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 i 8 kpa przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcie bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego A. M. Nie uwzględniono wyników postępowania, dotyczącego uciążliwości funkcjonowania zajazdu "T.";

2) naruszenie art. 77 § 1 kpa przez niezasadne uznanie, że organ nie uwzględnił uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Praw budowlanego);

3) naruszenie art. 78 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez A. M. w piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2005 r. mimo, że dowody te były istotne dla sprawy;

4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 b i c ustawy ppsa przez niezasadne zastosowanie.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi R. S. , bądź uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki taksatywnie wyszczególnia § 2 tegoż artykułu. Oznacza to, że Sad nie jest władny dokonywać konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej. W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności zaskarżonego wyroku.

Oceniając zarzuty przedmiotowej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Treść podnoszonych zarzutów jak i uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odpowiadają wymogom art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź

2) na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotowa skarga kasacyjna nie precyzuje w sposób wyżej określony podstaw prawnych, jak też nie uzasadnia ich. Skarga kasacyjna jakkolwiek sporządzona przez radcę prawnego, nie uwzględnia faktu, że sąd administracyjny, zgodnie z art. 133 § 1 ppsa, wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej "in merito", dokonując wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji państwowej. Podstawą orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy obu instancji. Wyjątkiem może być przeprowadzenie przed ten sąd uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 ppsa). Wyjątek taki nie zachodził w sprawie niniejszej.

W świetle wyżej przedstawionych zasad stwierdzić należy, że złożona skarga kasacyjna A. M. ma w rzeczywistości charakter apelacji.

Bezzasadne są zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a to art. 7 i 8 oraz 77 § 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i brak uwzględnienia interesu społecznego jak i słusznego interesu skarżącego M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, co wyżej zaznaczono, nie prowadzi postępowania dowodowego, nie dokonuje ustaleń faktycznych sprawy, ani nie bada słusznego interesu strony. Wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały w ogóle zastosowania w postępowaniu sądowo-administracyjnym, które reguluje odrębna ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając skargę Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowa sprawa nie została wyjaśniona w stopniu pozwalającym na wydanie pozytywnej decyzji na rozbudowę istniejącego zajazdu "T." przez dobudowanie garaży z użytkowym poddaszem, łącznika i pomieszczenia kuchennego.

Sąd ten w wyczerpującym uzasadnieniu wskazał braki postępowania przed organami administracyjnymi i istotne okoliczności, których nie wyjaśniono, chociaż mają zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to głównie niewyjaśnienia, jakie oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości może mieć realizacja przedmiotowej inwestycji, zważywszy na usługowy charakter obiektów i na treść art. 5 ust. 1 pkt 1e i 9 Prawa budowlanego. Wymogu takich ustaleń, w odniesieniu do planowanej inwestycji, nie mogą zastąpić wyniki prowadzonych wcześniej badań, co do uciążliwości funkcjonowania istniejącego już od lat zajazdu, co słusznie podniósł Sąd Wojewódzki.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko ocenne Sądu I instancji o konieczności dodatkowego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy dla wykluczenia negatywnego oddziaływania planowanej rozbudowy zajazdu na korzystanie z sąsiedniej nieruchomości jej właściciela R. S., z uwzględnieniem zabudowy działki i odległości od planowanej inwestycji, którego interesy prawne chronione są wskazanymi przepisami art. 5 ust. 1 pkt 1 e i 9 Prawa budowlanego.

Te okoliczności stanowiły wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zasadną podstawę uchylenia decyzji zaskarżonej i decyzji pierwszoinstancyjnej.

Skoro Sąd ocenia legalność aktu zaskarżonego według stanu faktycznego i prawnego na datę jego wydania, słusznie Sąd, oprócz wskazania organom czynności jakie powinny wykonać, zalecił też uwzględnienie okoliczności na jakim etapie znajduje się planowana przez inwestora rozbudowa. Wyniki tego ustalenia mogą mieć znaczenie dla właściwości organu kompetentnego do rozpoznania sprawy, gdyby zrealizowano rozbudowę na podstawie kwestionowanej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej nie podzielił jedynie stanowiska Sądu pierwszej instancji o bezwzględnej konieczności uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt b ppsa wobec ustalenia, że w toku niniejszego postępowania sądowego prawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. oraz decyzję Wójta Gminy K. z dnia 17 maja 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla części przedmiotowej rozbudowy, tj. dobudowy budynku z garażem i poddaszem użytkowym praz łącznika.

Wprawdzie jest to, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, podstawa do wznowienia postępowania, ale przesłanką tego wznowienia nie było naruszenie prawa, lecz okoliczność, która zaistniała po wydaniu decyzji zaskarżonej.

Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i skłaniającego się do niej w znacznej części orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki, które są tożsame z naruszeniem prawa i uzasadniają wznowienie postępowania to przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 4, 6 i 9 kpa, 145a § 1 kpa (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06.01.2000r., opubl. OSP 2000 r., nr 1, poz. 16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.09.2003 r. sygn. akt IV SA 99/02, publ. Wspólnota 2004/10/55).

Stanowisko to, podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie niniejszej, nie ma wpływu na ostatecznie słuszną w pozostałym zakresie ocenę Sadu Wojewódzkiego, uzasadniającą uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy organu pierwszej instancji.

Bezzasadność zarzutów skargi kasacyjnej w konsekwencji stanowi podstawę do jej oddalenia.

Z mocy art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.