Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 607/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2021 r. (nr [...]) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania H. B. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Świdnicy (dalej "PINB") z [...] 2021 r. (nr [...]) nakazującą skarżącemu rozbiórkę samowolnej rozbudowy od strony wschodniej budynku oznaczonego numerem [...] wg geodezyjnej ewidencji budynków, położonego na terenie działki nr [...] przy ul. Strzegomskiej nr [...] w S., o część produkcyjną o wymiarach zewnętrznych 6,02 m x 10,24 m wraz z dobudowanym pomieszczeniem na trociny z odciągu mechanicznego o wymiarach zewnętrznych 1,80 m x 2,32 m, o łącznej powierzchni zabudowy 6,02 m * 10,24 m + 1,80 m * 2,32 m = 65,82 m2, skomunikowaną z budynkiem oznaczonym numerem [...] wg geodezyjnej ewidencji budynków otworem o wymiarach 1,73 m x 2,73 m wykonanym w ścianie o grubości 0,80 m, posiadającą ściany grubości około 20 cm i wysokości od 2,60 m do 2,80 m wykonane z cegieł i pustaków betonowych otynkowane z obu stron, dach konstrukcji drewnianej pokryty papą wyposażony w obróbki blacharskie, rynnę i rurę spustową, okno PCV o wymiarach 1,40 m x 1,47 m, drzwi stalowe zewnętrzne o wymiarach 1,77 m x 2,15 m oraz w zakresie pomieszczenia na trociny posiadającego ściany wykonane z blachy o wysokości od 2,40 m do 2,70 m, dach wykonany z blachy wsparty na słupach drewnianych wysokości 2,70 m ustawionych na płytach chodnikowych, drzwi stalowe zewnętrze o wymiarach około 1,80 m x 2,40 m.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji odwoławczej oraz akt administracyjnych, decyzję wydano w następujących okolicznościach:

PINB w dniu 27 III 2018 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku oznaczonego nr [...] wg. geodezyjnej ewidencji budynków, znajdującego się na działce nr [...] przy ul. Strzegomskiej nr [...] w Stanowicach o część produkcyjną o pow. zabudowy 65,82 m2 oraz o wykorzystaniu dotychczas zebranego materiału dowodowego. PINB na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalił, że skarżący w 2011 r. zrealizował bez zgłoszenia oraz pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego od strony wschodniej. Istniejący budynek połączony został z nową zabudową otworem drzwiowym o wymiarze 1,73 m x 2,73 m. W otworze tym znajdują się stopnie schodowe. Rozbudowa o wymiarach w obrysie wewnętrznym 10,70m x 4,92m stanowi pomieszczenie stolarni, w którym znajdują się urządzenia stolarskie, piec przystawny oraz drewno. Wysokość pomieszczenia wynosi 2,60m -2,80 m. Rozbudowa wyposażona została w instalację elektryczną, wentylacyjną i przewody dymowe. Przy wyjściu znajduje się dobudowa, wsparta na podmurówce oraz słupach, służąca jako pomieszczenie na trociny z odciągu mechanicznego o wymiarach 2,32 m (2,15 -1,80m) i wysokości 2,40m -2,70m. Według oświadczenia skarżącego dokonał on jedynie odtworzenia dawniej istniejącego budynku, po którym zostały fundamenty i części muru od strony elewacji tylnej budynku mieszkalno-gospodarczego.

PINB ustalił też, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów wiejskich dla części południowo – zachodniej gminy Strzegom obejmującej wsie: Stanowice, Grochotów, Olszany, Modlęcin, Granica, Stawiska, Tomkowice, Godzieszówek uchwalonego w dniu 18 X 2004 r. uchwałą Rady Miejskiej w Strzegomiu nr 80/04 (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2004 r. Nr 241, poz 3799) wieś S. położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 8 MU 8 o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniowo – usługową, w ramach której dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych wielorodzinnych i jednorodzinnych, mieszkalno-usługowych oraz usługowych. Działka na której znajduje się inwestycja, przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową z usługami i znajduje się w strefie obserwacji archeologicznej. PINB uzyskał także stanowisko Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który pismem z 28 V 2019 r. dopuścił możliwość legalizacji samowoli budowlanej wskazując, że inwestor winien przeprowadzić weryfikacyjne archeologiczne badania ratownicze w celu określenia zniszczeń powstałych w wyniku realizacji robót ziemnych w występujących warstwach antropogenicznych co wymaga pozwolenia konserwatorskiego.

Postanowieniem z dnia [...] 2019 r. (nr [...]) PINB nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 XII 2019 r. dokumentów niezbędnych dla dokonania legalizacji samowolnej rozbudowy budynku. Postanowienie to nie zostało zaskarżone w toku instancji. PINB udzielił również skarżącemu informacji o wysokości opłaty legalizacyjnej w kwocie 375 000 zł.

Decyzją z dnia [...] 2020 r. (nr [...]) PINB nakazał skarżącemu "rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku oznaczonego geodezyjnie nr [...] wg. geodezyjnej ewidencji budynków na terenie dz. nr [...] przy ul. S. nr [...] w S. o powierzchni zabudowy 65.82 m2". W uzasadnieniu decyzji PINB powołał opisane wyżej ustalenia i stwierdził, że wobec niewykonania przez skarżącego obowiązku przedłożenia dokumentacji określonego postanowieniem z dnia [...] 2019 r. (nr [...]) należało nakazać rozbiórkę obiektu na zasadzie art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) – dalej jako "PB".

Decyzją z dnia [...] 2020 r. (nr [...]) DWINB, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał decyzję PINB w mocy podzielając w pełni jego stanowisko.

Powyższą decyzję skarżący zakwestionował skargą, zaś wyrokiem tutejszego Sądu z [...] 2021 r. (sygn. akt II SA/Wr [...]) uchylono decyzję DWINB. Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja jak i decyzja PINB narusza art. 15, art. 7, art. 80, art. 11 i art. 107 § 2 kpa, bowiem nie dość precyzyjnie określa przedmiot rozbiórki. Formułując nakaz rozbiórki, PINB nie określił bowiem w sentencji decyzji charakterystycznych parametrów technicznych i lokalizacji części obiektu podlegającej rozbiórce ale ograniczył się do odesłania, w zakresie oznaczenia budynku poddanego rozbudowie, do numeracji wynikającej z geodezyjnej ewidencji budynków oraz do podania całkowitej powierzchni zabudowy podlegającej rozbiórce. Sąd zwrócił uwagę, że w aktach sprawy brak jest dokumentu z ewidencji budynków, z którego wynikałoby w sposób jednoznaczny, że istotnie przedmiotem samowolnej rozbudowy jest budynek oznaczony w ewidencji budynków nr [...]. Sąd zaznaczył, że rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ wyeliminuje dostrzeżone przez Sąd uchybienia w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym, odniesie się do zarzutu odwołania kwestionującego zakres nakazu rozbiórki oraz usunie stwierdzone w tej kwestii przez Sąd uchybienia odnoszące się do prawidłowego określenia w decyzji, zakresu i przedmiotu rozbudowy. Jednocześnie Sąd odniósł się do innych aspektów sprawy podnoszonych w skardze stwierdzając, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jest wystraczający dla ustalenia, że skarżący był inwestorem przedmiotowej rozbudowy. Organy prawidłowo skierowały więc nakaz rozbiórki wyłącznie do skarżącego. Sąd stwierdził także, że podniesiona w skardze kwestia dotycząca informowania skarżącego o wysokości opłaty legalizacyjnej nie miała wpływu na ocenę legalności decyzji. Skarżący bowiem sam potwierdził, że otrzymał ustną informację od pracowników organu, że wysokość tej opłaty oscylować będzie na poziomie 370.000 zł. Sąd zaznaczył również, że przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł uwzględnić innych okoliczności (poza zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji) ponoszonych przez skarżącego, jak jego sytuacja materialna i życiowa, brak wiedzy o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, czy też wskazywanych dotkliwych skutków decyzji. Także organy nadzoru budowlanego nie były władne uwzględnić przy orzekaniu tych okoliczności. Wdrożenie trybu likwidacji samowoli budowlanej określonego w art. 48 PB jest bowiem obligatoryjne, a wydane w tym trybie rozstrzygnięcia nie zapadają na zasadzie tzw. uznania administracyjnego.

Rozpatrując sprawę ponownie DWINB decyzją z [...] 2021 r. (nr [...]) uchylił decyzję PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. DWINB wskazał, że PINB obowiązany jest szczegółowo opisać w rozstrzygnięciu obiekt (lub jego część) podlegający rozbiórce poprzez określenie m.in. poszczególnych jego elementów, ich parametrów technicznych, w tym zwłaszcza wymiarów i dokładnej lokalizacji. PINB powinien zatem opisać konkretne wymiary i lokalizację części podlegającej nakazowi rozbiórki w sposób odpowiadający poczynionym w toku postępowania wyjaśniającego ustaleniom.

Rozpatrując sprawę ponownie PINB zawiadomił strony o doprecyzowaniu przedmiotu postępowania i możliwości końcowego zaznajomienia się z materiałami postępowania. PINB pismem z 16 VIII 2021 r. udzielił również wyjaśnień skarżącemu co do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia [...] 2021 r. (nr [...]) PINB nakazał skarżącemu rozbiórkę samowolnej rozbudowy od strony wschodniej budynku oznaczonego numerem [...] wg geodezyjnej ewidencji budynków, położonego na terenie działki nr [...] przy ul. S. nr [...] w S., o część produkcyjną o wymiarach zewnętrznych 6,02 m x 10,24 m wraz z dobudowanym pomieszczeniem na trociny z odciągu mechanicznego o wymiarach zewnętrznych 1,80 m x 2,32 m, o łącznej powierzchni zabudowy 6,02 m * 10,24 m + 1,80 m * 2,32 m = 65,82 m2, skomunikowaną z budynkiem oznaczonym numerem 111 wg geodezyjnej ewidencji budynków otworem o wymiarach 1,73 m x 2,73 m wykonanym w ścianie o grubości 0,80 m, posiadającą ściany grubości około 20 cm i wysokości od 2,60 m do 2,80 m wykonane z cegieł i pustaków betonowych otynkowane z obu stron, dach konstrukcji drewnianej pokryty papą wyposażony w obróbki blacharskie, rynnę i rurę spustową, okno PCV o wymiarach 1,40 m x 1,47 m, drzwi stalowe zewnętrzne o wymiarach 1,77 m x 2,15 m oraz w zakresie pomieszczenia na trociny posiadającego ściany wykonane z blachy o wysokości od 2,40 m do 2,70 m, dach wykonany z blachy wsparty na słupach drewnianych wysokości 2,70 m ustawionych na płytach chodnikowych, drzwi stalowe zewnętrze o wymiarach około 1,80 m x 2,40 m.

DWINB po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] 2021 r. (nr [...]) utrzymał decyzję PINB w mocy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji odwoławczej DWINB podzielił ustalenia faktyczne i oceny prawne wyrażone w decyzji PINB. Zaznaczył w szczególności, że okoliczności faktyczne sprawy przesądzają o zasadności orzeczenia nakazu rozbiórki, co zostało potwierdzone w wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przy czym należało precyzyjniej określić zakres rozbiórki. DWINB zwrócił uwagę, że PINB pozyskał do akt sprawy rysunek, mapę, na której uwidocznione zostały numery budynków [...] i [...]. Z powyższej mapy wynika, że przedmiotowa rozbudowa znajduje się od wschodniej strony budynku oznaczonego numerem [...] według geodezyjnej ewidencji budynków. DWINB zaznaczył, że na obu szkicach znajdujących się przy protokołach kontroli z 26 IV oraz z 20 II 2018 r. znajdują się wymiary przedmiotowej rozbudowy, które zastosował PINB, formułując nakaz rozbiórki - budynek ma wymiary 6,02 m x 10,24, natomiast pomieszczenie na trociny 1,80 m x 2,32 m. Oba protokoły zostały podpisane przez skarżącego. Nadto PINB w protokole z kontroli z 20 II 2018 r. wskazał, że wykonana rozbudowa w obrysie wewnętrznym posiada wymiary 10,70 m x 4,92 m (wymiar 10,70 m stanowił zapewne omyłkę pisarską - chodziło o 10,07 m). Natomiast PINB, ustalając powierzchnię zabudowy, brał pod uwagę wymiary zewnętrzne wspomnianego budynku i pomieszczenia. Dodatkowo te zewnętrzne wymiary znajdują się na szkicu w protokole z kontroli z dnia 26 IV 2018 r., tj. późniejszym protokole, który to protokół skarżący również podpisał. DWINB wyjaśnił przy tym, że powierzchnia zabudowy to powierzchnia, jaką zajmuje budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia ta jest wyznaczana przez rzut wymiarów zewnętrznych budynku na powierzchnię terenu. Sposób obliczania powierzchni zabudowy obrazuje norma PN-ISO 9836:2015-12. DWINB stwierdził również, że nie ma podstaw do negowania określonego w decyzji PINB zakresu rozbiórki z powołaniem się na pozostałości poprzedniej zabudowy, tj. fragmentów ścian, fundamentów i posadzki. DWINB wyjaśnił, że w protokołach z kontroli brak jest ustaleń dotyczących tego, jakie były konkretne wymiary ww. pozostałości. W oparciu o zebrany materiał dowodowy uzasadniona jest więc ocena, że w sprawie doszło do rozbudowy budynku o część produkcyjną wraz z dobudowanym pomieszczeniem na trociny z odciągu mechanicznego. W ocenie DWINB nawet fakt częściowego wykorzystania pozostałego murku, części ścian czy fundamentów nie zmienia tej oceny. Wzniesienie bowiem nowego obiektu budowlanego w miejscu wcześniej istniejącego nie oznacza, że obiekt ten nie powstał w warunkach samowoli budowlanej.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja nieprawidłowo nakazuje mu rozebrać cały obiekt dobudowany do budynku mieszkaniowo - gospodarczego od strony wschodniej, a więc nawet pozostałości po poprzednio istniejącej zabudowie w postaci fundamentów, czy fragmentów ścian. W ocenie skarżącego błędnie również ustalono szerokość budynku podlegającego rozbiórce. W ocenie skarżącego wynosi ona 5,32 m, a nie jak w decyzji 6,02 m. Skarżący oświadczył, że szerokość 5,32 m wynika z sumy szerokości wewnętrznej dobudowy oraz podanej w decyzji grubości ścian (4,92 m + 2 * 0,20 m = 5,32 m). Różnica ta ma zaś wpływ na powierzchnię zabudowy, która wynosi 58,66 m2 a nie 65,82 m2. Ma również wpływ na wysokość opłaty legalizacyjnej, bowiem różnica w powierzchni zabudowy rzędu 7,16 m generuje dodatkowe koszty legalizacyjne w kwocie 40 793,10 zł. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja nie realizuje wskazań sformułowanych w wydanym w sprawie wyroku. Skarżący podniósł, że w konsekwencji wyroku uchylona została decyzja DWINB, a następnie decyzja PINB, co powinno skutkować otrzymaniem ponownej zgody na legalizację wykonanych robót.

Pismem procesowym złożonym w dniu 21 XII 2021 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Postanowieniem z 17 III 2022 r. Sąd wtrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Zasadnicze okoliczności faktyczne w sprawie są w istocie niesporne, a ponadto przesądzone prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z [...] 2021 r. (sygn. akt [...]).

PINB prawidłowo ustalił, że skarżący w 2011 r. zrealizował bez zgłoszenia oraz pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego od strony wschodniej o część warsztatową (stolarnię). Wykonał bowiem samowolnie obiekt parterowy o wymiarach zewnętrznych 6,02 m x 10,24 m wraz z dobudowanym pomieszczeniem na trociny z odciągu mechanicznego o wymiarach zewnętrznych 1,80 m x 2,32 m. Obiekt ten przylega od strony wschodniej do budynku mieszkalno-gospodarczego i jest z nim skomunikowany otworem drzwiowym o wymiarach 1,73 m x 2,73 m.

Należy podkreślić, że w sprawie wystąpiła konieczność przeprowadzenia oceny opisanych wyżej robót w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym na podstawie art. 48-49 PB w wersji sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 19 IX 2020 r. Postępowanie administracyjne dotyczące wykonanych robót wszczęto bowiem w 2018 r. Jak zaś wynika z art. 25 ustawy z 13 II 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą PB, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 19 IX 2020 r.), przepisy PB stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Stosownie do art. 48 ust. 1 PB postępowanie legalizacyjne ma zastosowanie do robót budowlanych polegających na "budowie" obiektu budowlanego. "Budową" jest zaś m.in. "rozbudowa" istniejącego obiektu budowalnego. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 PB "budową" jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, "rozbudowa", nadbudowa obiektu budowlanego. W orzecznictwie wypracowano zaś zakres znaczeniowy pojęcia "rozbudowa". Oznacza ona zmianę charakterystycznych parametrów obiektu, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, która jednak nie prowadzi do powstania żadnego nowego obiektu, lecz do modyfikacji obiektu wcześniej istniejącego (tak NSA w wyroku z 18 V 2018 r., II GSK 1318/16 – publ. CBOSA). Wykonanie dobudowy do istniejącego budynku zwiększa jego kubaturę i powierzchnię zabudowy, tak więc stanowi jego "rozbudowę".

W okolicznościach sprawy nie budzi również wątpliwości, że skarżący nie wykonał postanowienia PINB z dnia [...] 2019 r. (nr [...]) nakładającego na skarżącego obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 XII 2019 r. określonych dokumentów niezbędnych dla dokonania legalizacji samowolnej rozbudowy budynku.

Zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 PB, jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego w postanowieniu nakłada m.in. obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów niezbędnych do legalizacji robót (tj. zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; projektu budowlanego, oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane). Stosownie zaś do art. 48 ust. 4 PB, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych w postanowieniu organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

Skoro w sprawie nie wykonano obowiązku dokumentacyjnego, umożliwiającego legalizację wykonanych robót, ograny nadzoru budowalnego zobligowane były do wydania nakazu rozbiórki.

Kwestią otwartą pozostawał jedynie sposób sformułowania nakazu i jego i zakres. Sąd w poprzednim wyroku zalecił bowiem prawidłowe określenie w decyzji rozbiórkowej przedmiotu i zakresu obowiązku.

Zaskarżona decyzja DWINB, jak i utrzymana nią w mocy decyzja PINB realizują wskazania wynikające z wyroku. PINB określił bowiem dokładnie zakres nałożonego obowiązku opierając się na parametrach wykonanej rozbudowy ustalone podczas kontroli z dnia 20 II 2018 r. oraz oględzin z dnia 26 IV 2018 r. W szczególności DWINB zaznaczył, że przy określaniu zakresu nakazu brano pod uwagę wymiary zewnętrzne wykonanej dobudowy i pomieszczenia na trociny. Sąd zwraca uwagę, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi, jakoby szerokość zabudowy objętej nakazem była określona nieprawidłowo na 6,02 m, zamiast – jak wskazano w skardze – na 5,32 m. Powołane wyżej dowody wskazują bowiem zgodnie i jednoznacznie, że zewnętrzna szerokość dobudowy wynosi 6,02 m (tj. 2,32 m przypadająca na pomieszczenie na trociny oraz 4,7 m pozostałej części). Skarżący sugeruje, że szerokość wynosi 5,32 m powołując się przy tym na wymiary wewnętrzne pomieszczenia (4,92 m) oraz grubość ścian ( 2 x 0,2 m). Sąd jednak zwraca uwagę, że tego rodzaju sposób obliczenia parametru szerokości nie może być uznany za rzetelny, skoro wskazana w decyzji PINB grubość ścian wynosząca 20 cm została podana jako wyłącznie orientacyjna. PINB podał bowiem, że grubość ścian wynosi "około" 20 cm. Stąd też nie można proponowanego w skardze sposobu obliczenia szerokości obiektu jako sumy szerokości wewnętrznej oraz grubości ścian uznać za argument podważający prawidłowość dokonanych przez PINB ustaleń w kwestii szerokości zewnętrznej obiektu.

Organy obu instancji nie miały też faktycznych podstaw do ograniczenia zakresu rozbiórki obiektu stolarni. Jakkolwiek w toku postępowania dowodowego skarżący jak i świadkowie podnosili, że samowolne roboty budowlane zrealizowane zostały w miejscu dawniej istniejącej zabudowy (ruiny), po której zostały fundamenty i fragment muru, jednak nie jest to wystarczające do uznania, że nakaz rozbiórki został sformułowany zbyt szeroko. Jakiekolwiek ograniczenie nakazu rozbiórki byłoby możliwe wyłącznie w przypadku, gdyby w toku postępowania skarżący lub świadkowie przedłożyli dowody, które w sposób dokładny i jednoznaczny obrazowałyby stan ruin tuż przed rozpoczęciem przez skarżącego robót budowlanych oraz sposób ich zagospodarowania (wykorzystania) w trakcie tych robót. Jeżeli bowiem skarżący oczekiwał, że zakres nakazu rozbiórki będzie ograniczony i pominie istniejące wcześniej ruiny, powinien przedłożyć w postępowaniu dowody obrazujące dokładny stan ruin przed rozpoczęciem robót a także wskazujące, że w trakcie tych robót nie zostały one naruszone. W orzecznictwie słusznie podnosi się, że inicjatywa w postępowaniu administracyjnym należy nie tylko do organu administracji, ale też do stron, które powinny zgłaszać wnioski dowodowe, zwłaszcza, gdy wywodzą z tego korzystne dla siebie skutki prawne (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 XI 2020 r. I OSK 1626/18 – CBOSA). Skoro takie dowody nie zostały w postępowaniu przedłożone, organy nie miały podstaw do ograniczenia zakresu nakazanej rozbiórki celem pozostawienia bliżej nieokreślonych ruin.

Za bezprzedmiotowe należało też uznać argumenty skargi podnoszące, że na skutek wydania pierwotnego wyroku skarżący powinien mieć możliwość zalegalizowania obiektu. Tego rodzaju możliwość można by rozważać, gdyby skarżący, mimo upływu wyznaczonego terminu, przedłożył dokumentację określoną w postanowieniu PINB z dnia [...] 2019 r. (nr [...]). Jak wynika z akt administracyjnych takiej dokumentacji nie przedłożono, tak więc nie sposób w takich uwarunkowaniach oceniać kwestię możliwości legalizacji wykonanych robót.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 ppsa.