Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 44/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2a, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 3 pkt 13, 14
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku Spółki A (dalej: Spółka, inwestor) złożonego 19.03.2018r. o pozwolenie na budowę, Prezydent Miasta decyzją z [...] nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej bez przyłączy i zjazdu w O. przy ul. [...], na działce nr [...] obręb [...]. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1332) zwanej dalej: pr. bud. oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1285) dalej: k.p.a. W uzasadnieniu wyjaśniono, że udziela się pozwolenia i zatwierdza projekt budowlany w oparciu o przedłożony projekt budowlany, oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożone kopie dokumentów potwierdzających posiadane przez projektantów uprawnienia oraz oświadczenie projektantów o zgodności projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Od powyższej decyzji, w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w O. (dalej: skarżący, Wspólnota), odwołanie złożyła A.A. i D.S. zarzucając niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z [...], gdzie teren inwestycji przeznaczono pod zabudowę jednorodzinną. Zabudowa jednorodzinna obejmuje możliwość wykonania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych, albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Projektowany budynek posiada wydzielone dwa lokale mieszkalne, a w bryle budynku (na kondygnacji podziemnej) dodatkowo zaprojektowano inne pomieszczenia (lokale) niemieszkalne, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi - garaże dwustanowiskowe i pomieszczenia gospodarcze.

Decyzją z [...], nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przytoczono treść art. 35 ust. 1 pr.bud. wyjaśniając, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. (pkt 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...).

Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że inwestycja położona jest na terenie objętym ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora [...] w O. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z [...] (dalej: plan miejscowy [...]), oznaczonym w planie jako 4MN. Dla tego terenu określono przeznaczenie podstawowe jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub w zabudowie bliźniaczej, a przeznaczenie uzupełniające wskazano usługi nieuciążliwe. Wskazano, że z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.) dalej: rozporządzenie z 12.04.2002r., wynika, że przez zabudowę jednorodzinną rozumie się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Z kolei budynek mieszkalny jednorodzinny, zgodnie z art. 3 pkt 2a pr. bud. to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Przytoczone przepisy nie określają maksymalnej liczby garaży lub pomieszczeń gospodarczych możliwych do realizacji w ramach zabudowy jednorodzinnej, a wskazuje na to posłużenie się przez prawodawcę liczbą mnogą cyt. " (..) wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi". Podano, że zamiarem inwestora jest budowa budynku mieszkalnego, dwulokalowego z odrębnymi lokalami mieszkalnymi na l i II kondygnacji. W poziomie piwnic przewidziano po jednym garażu dwustanowiskowym na lokal mieszkalny i jednym pomieszczeniu gospodarczym na lokal mieszkalny, przy czym taka inwestycja pozostaje w zgodzie z zapisami ww. planu, który określa zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu 4MN wskazując, że:

lit. f - na działce gruntu przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną może być zlokalizowany tylko jeden budynek mieszkalny,

lit. g - budynek garażowy powinien być zespolony z budynkiem mieszkalnym,

lit. h - wprowadza się zakaz budowy innych obiektów poza wymienionymi powyżej. Dlatego też zaprojektowana zabudowa, pod względem funkcji i przeznaczenia, spełnia zarówno wymagania przepisów, jak i ustaleń planu miejscowego. Nadto zabudowa spełnia pozostałe wymagania planu pod względem ilości kondygnacji, pochylenia połaci dachowej, powierzchni zabudowy i innych parametrów określonych w planie, a także projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podniesiono, że ustawodawca w art. 35 ust. 4 pr. bud. wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pr. bud.

Od tej decyzji Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzucono niezgodność przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego. Podano, że działki o numerach [...] oraz [...] w obrębie [...], na których inwestor zamierza realizować przedmiotową inwestycję, objęte są ustaleniami planu miejscowego [...], zgodnie z którym dla terenu 4MN, obejmującego ww. działki, podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub w zabudowie bliźniaczej. Natomiast pojęcie zabudowy jednorodzinnej - a w zasadzie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w sposób szczegółowy definiuje ustawa Prawo budowlane, zgodnie z którym budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Przedłożony projekt budowlany przewiduje budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (dwa lokale mieszkalne) w zabudowie bliźniaczej, gdzie w bryle tych budynków (na kondygnacji podziemnej) dodatkowo zaprojektowano inne pomieszczenia (lokale) niemieszkalne, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi - garaże dwustanowiskowe i pomieszczenia gospodarcze, co oznacza, że pomieszczenia te stanowią lokale użytkowe których, w myśl zapisów rozporządzenia z 12.04.2002r., nie powinno być w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Nadto organ wyjaśnił, że stosownie do § 3 pkt 14 rozporządzenia 12.04.2002r. lokal użytkowy nie stanowi pomieszczenia technicznego albo pomieszczenia gospodarczego. Natomiast zgodnie z § 102 ww. rozporządzenia garaż służy do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowi samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu.

W dniu 4.10.2019r. skarżąca Wspólnota uzupełniła brak formalny wniesionej skargi, poprzez jej podpisanie przez dwóch członków Zarządu. Nadto w miejsce dotychczasowego inwestora – Spółki A, na rozprawie w dniu 24 września 2019r. oraz w dniu 19 listopada 2019r. stawiła się pełnomocnik Syndyka Masy Upadłości Spółki A w upadłości z siedzibą w O., przedkładając postanowienie Sądu Rejonowego w O. Wydział V Gospodarczy z [...] sygn. akt [...], którym ogłoszono upadłość ww. Spółki. Wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczą kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest interpretacja postanowień art. 3 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1332) dalej: pr.bud. w realiach tej sprawy, z uwzględnieniem zapisów planu miejscowego, tj. że na terenie zamierzonej inwestycji postanowienia obowiązującego planu miejscowego [...], dla terenu oznaczonego symbolem 4MN, dopuszczają zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą lub zabudowę bliźniaczą, a przeznaczenie uzupełniające jako usługi nieuciążliwe.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej bez przyłączy i zjazdu w O. przy ul. [...], na działce nr [...] obręb [...]. Rozstrzygnięcie oparto na ustaleniu, że występuje zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, gdyż wskazana w projekcie funkcja budynku, jak też ilość potencjalnych do wydzielenia samodzielnych lokali mieszkalnych wraz z pomieszczeniami pomocniczymi, które są dwa, odpowiada ustaleniom planu miejscowego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 35 ust. 1 pr.bud., zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust.1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 pr. bud. określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też pozytywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy uprawnia do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W kontekście tak zakreślonych granic działania organu architektoniczno - budowlanego, w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny stwierdzając, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści planu, zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z [...] (dalej: plan miejscowy [...]), wynika, że dla terenu oznaczonego symbolem 4MN w zakresie ustaleń szczegółowych planu w § 10 pkt 3 zapisano przeznaczenie terenu: "Podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub w zabudowie bliźniaczej; Uzupełniające: usługi nieuciążliwe".

W uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano, że z projektu inwestycji wynika, że inwestor zaplanował budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej, przy czym zaprojektowano odrębne lokale mieszkalne na I i II kondygnacji, natomiast w poziomie piwnic projektant zaplanował po jednym garażu dwustanowiskowym na lokal mieszkalny oraz po jednym pomieszczeniu gospodarczym na lokal mieszkalny. W ocenie Wspólnoty, taki projekt nie dotyczy zabudowy jednorodzinnej, bowiem w budynku zaplanowano poza dwoma dopuszczonymi przez prawo lokalami mieszkalnymi także lokal użytkowy, który nie powinien w takiej zabudowie mieć miejsca, gdyż przeczy istocie budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że plan miejscowym [...] nie zawiera regulacji dotyczącej pojęcia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (brak jest podstawy prawnej do formułowania takiej definicji), dlatego w tym zakresie należało posłużyć się pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego zdefiniowanym w art. 3 pkt 2a pr.bud. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem tym należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Pojęcie lokalu mieszkalnego nie zostało jednak zdefiniowane w prawie budowlanym, jak też nie zdefiniowano pojęcia lokalu użytkowego. Jednakże pojęcie samodzielnego lokalu mieszkalnego zostało określone w ustawie z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 716, ze zm.) zgodnie z którym, w rozumieniu ustawy, jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Natomiast lokalem użytkowym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 1422, ze zm.) dalej jako: rozporządzenie z 12.04.2002r., pojęcie lokalu użytkowego zostało określone w § 3 pkt 14, i wynika z niego, że pod tym pojęciem należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielonych stałymi przegrodami budowalnymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym, zaś pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi - § 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia.

W tym miejscu należy w pierwszej kolejności podnieść, że dla oceny charakteru inwestycji przedstawionej w projekcie budowlanym załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę rozstrzygające pozostają regulacje wynikające z prawa budowlanego, a tam prawodawca jednoznacznie określił, że budynkiem mieszalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej (...). Konstrukcja tej normy wskazuje, że decydującym dla uznania określonego obiektu za budynek mieszkalny jednorodzinny będzie cel, któremu budynek ma służyć - zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielna całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali, co do zasady mieszkalnych, bądź jednego mieszkalnego i jednego lokalu użytkowego, przy spełnieniu wymogu określonej jego powierzchni.

W niniejszej sprawie takie dwa samodzielne lokale mieszkalne zostały wydzielone przez projektanta na I i II kondygnacji budynku. Natomiast pozostaje jedynie do wyjaśnienia czy pomieszczenia, które przewidziano w poziomie piwnic – tj. dwa garaże dwustanowiskowe oraz po jednym pomieszczeniu gospodarczym na lokal mieszkalny, stanowią dodatkowe lokale użytkowe, co zarzuciła skarżąca Wspólnota.

Sąd w rzeczonej sprawie stoi na stanowisku i nie ma wątpliwości w tym zakresie, że pomieszczenia zaprojektowane w poziomie piwnic budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co do którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie stanowią lokali użytkowych, które nie zostały dopuszczone w tej liczbie przy takiej zabudowie. Jak wskazano wyżej, pomieszczenia te nie odpowiadają definicji lokalu użytkowego, sformułowanej w cyt. wyżej rozporządzeniu z 12.04.2002r., które wydanego na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 7 ust. 2 pkt 1 pr.bud. Pomieszczenia zaprojektowane na poziomie piwnic nie stanowią pomieszczeń technicznych, nie są też pomieszczeniami mieszkalnymi, natomiast są pomieszczeniami gospodarczymi, które przynależą do samodzielnego lokalu mieszkalnego, którego definicję skonstruowano na gruncie ustawy o własności lokali. Jak wskazano bowiem w § 3 pkt 13 rozporządzenia z 12.04.2002r. przez pomieszczenie gospodarcze rozumie się pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych. Z tego też powodu okoliczność, że w budynku mieszkalnym jednorodzinnym poza zaprojektowaniem dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych projektant przewidział pomieszczenie gospodarcze oraz garaż nie stanowi o zaprojektowaniu dodatkowego lokalu użytkowego. Z tego względu nie zasługuje na zaaprobowanie stanowisko skarżącej co do braku zgodności przedłożonego projektu budowalnego z ustaleniami planu miejscowego [...], gdyż w tej sprawie prawidłowo stwierdziły organy architektoniczno - budowlane zgodność projektowanej zabudowy z ustalenia planu miejscowego.

Ponieważ złożono kompletne projekty: architektoniczno – budowlany, zagospodarowania terenu, które zawierają odpowiednie sprawdzenia, oświadczenia, opinie i uzgodnienia oraz inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, nie jest zaliczana do żadnej z kategorii zagrożenia ludzi i spełnione są wszystkie szczegółowe wymagania ustawy, to właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 35 ust 4 pr.bud.).

W tym stanie rzeczy skarga jako nie zawierająca uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.