Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 689/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mariola Jaroszewska asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty adiacenckiej 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 4 września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze o rozpoznaniu wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z 26 stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej postanowiło stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją nr [...] z 26 stycznia 2018 r. Wójt Gminy ustalił wysokość opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w K. spowodowanego budową drogi ul. C. wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej. Decyzja ta zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Decyzja ta została wysłana na adres strony M. K., dwukrotnie awizowana, w dniu 1 lutego 2018 r. oraz w dniu 9 lutego 2018 r., po czym w dniu 16 lutego 2018 r. przesyłkę zawierająca przedmiotową decyzję zwrócono organowi administracyjnemu.

Pismem z 30 lipca 2018 r. M. K. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji wskazując, iż w dniu 23 lipca 2018 r. otrzymał zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę z tytułu niezapłaconej opłaty adiacenckiej, choć nie doręczono mu ani awizo ani też awizo powtórnego przesyłki zawierającej decyzję o tej opłacie. Podkreślił, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji związanych z nieprawidłowym doręczeniem dokonanym przez pocztę polską. Podkreślił, że brał dotychczas czynny udział w toczącym się postępowaniu, brak jest więc podstaw do przypuszczenia, że celowo nie podjąłby korespondencji. Jednocześnie z tym wnioskiem M. K. wniósł odwołanie oraz wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z 26 stycznia 2018 r. do czasu rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Rozpatrując niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w myśl art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Z kolei stosownie do treści art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W ocenie Kolegium w pierwszej kolejności ustalenia wymaga kwestia czy doszło do skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję w sposób określony w art. 44 k.p.a. oraz kiedy upłynął termin do wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Stosownie do treści § 2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Z powyższej regulacji wynika zatem, że obowiązkiem operatora pocztowego jest pozostawienie adresatowi zawiadomienia o przesyłce w dniu nieskutecznego jej doręczenia z wyznaczeniem terminu odbioru pisma wynoszącego 7 dni. Ponowne zawiadomienie pozostawia się adresatowi po 7 dniach, gdy nie podjął pisma, z wyznaczeniem terminu jego odbioru nieprzekraczającym łącznego okresu przechowywania pisma, tj. 14 dni.

W aktach niniejszej sprawy znajduje się kopia koperty wraz z drukiem zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki, z którego wynika, że pierwsza próba doręczenia przedmiotowej przesyłki nastąpiła w dniu 1 lutego 2018 r.. Tego też dnia zostało w skrzynce pozostawione awizo a na kopercie umieszczona adnotacja "nie zastałem". W dniu 9 lutego 2018 r. awizowano tę przesyłkę powtórnie, a w dniu 16 lutego 2018 roku przesyłka ta została zwrócona nadawcy. W tym kontekście podkreślił organ odwoławczy, że cytowany art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. nakłada na operatora pocztowego obowiązek przechowania przesyłki przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. W dniu 1 lutego 2018 roku (tj. w dniu nieskutecznego doręczenia przesyłki) operator pocztowy pozostawił pierwsze awizo w skrzynce pocztowej strony. Tego zatem dnia rozpoczął się bieg 14 dniowy termin, w którym operator pocztowy zobowiązany był do przechowywania przedmiotowej przesyłki w placówce pocztowej. Termin ten upłynął w dniu 15 lutego 2018 roku. W ocenie Kolegium, operator pocztowy w sposób prawidłowy dokonał więc zwrotu tej przesyłki do nadawcy, następnego dnia po upływie 14 dni jej przechowywania (tj. w dniu 16 lutego 2018 roku). Z powyższego wynika zatem, że doszło do prawidłowego doręczenia zastępczego M. K. przesyłki zawierającej kwestionowaną decyzję w dniu 15 lutego 2018 r.

W dniu 16 lutego 2018 r. rozpoczął więc bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji z 26 stycznia 2018 r. ustalającej wysokość opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w K. spowodowanego budową drogi ul. C. wraz z budową sieci kanalizacji deszczowej, który upłynął bezskutecznie w dniu 2 marca 2018 r.

Pismem z 30 lipca 2018 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z 26 stycznia 2018 r.

Przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zostały zawarte w art. 58 k.p.a. i dla możliwości przywrócenia tego terminu muszą one zostać spełnione łącznie. W myśl art. 58 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu a jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

W rozpatrywanej sprawie strona wskazała, że w dniu 23 lipca 2018 r. doręczono jej zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, a dniu 30 lipca 2018 r. wniosła prośbę o przywrócenie terminu. Tym samym wniosła prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie wskazanym w cytowanym wyżej art. 58 § 2 k.p.a. Oceny wymaga zatem wyłącznie, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W tym zakresie strona wyjaśniła, że nie otrzymała żadnego awizo o przesyłce zawierającej kwestionowaną decyzję i złożyła z tego tytułu reklamację. Pismem z 16 sierpnia 2018 r. Poczta Polska SA wyjaśniła, że z systemu informatycznego wynika dwukrotne awizowanie przedmiotowej przesyłki i jej zwrot, jednakże listonosz nie jest już pracownikiem UP, co uniemożliwia ustalenie okoliczności podniesionych przez stronę czy też ich wykluczenie.

W tym kontekście wyjaśniło Kolegium, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z 8 lipca 1998 r., I SA/Lu 727/97 - LexPolonica; wyrok NSA OZ w Szczecinie z 2 lutego 2000 r., SA/Sz 2125/98 - LexPolonica; postanowienie NSA OZ w Gdańsku z 4 października 2000 r., I SA/Gd 560/2000 - LEX nr 46437; wyrok NSA OZ w Katowicach z 28 grudnia 2000 r., I SA/Ka 1781/99 - LEX nr 47160). Zatem dopuszczenie się przez osobę zainteresowaną nawet najmniejszego niedbalstwa wyklucza możliwość przywrócenia terminu (zob. np. wyrok NSA z 30 grudnia 1998 r., III SA 1259/98 - LEX nr 44754; wyrok NSA z 13 października 1999 r., III SA 1436/99 - LexPolonica).

W ocenie Kolegium nie można przyjąć, iż strona działała z najwyższą starannością, by nie uchybić terminowi do wniesienia środka zaskarżenia, niezależnie od tego czy rzeczywiście listonosz nie umieścił w skrzynce obu przedmiotowych awizo. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się bowiem pismo Wójta Gminy z 8 grudnia 2017 r. informujące, iż został zebrany wystarczający materiał dowodowy do wydania decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w K., oznaczonej nr [...] wskutek wybudowania infrastruktury technicznej (budowa ul. C. wraz z budową kanalizacji deszczowej) i wyznaczający M. K. 7-dniowy termin do skorzystania z możliwości zapoznania się z materiałami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie. Pismo to zostało stronie doręczone w dniu 13 grudnia 2017 r. (znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru). Strona mogła więc spodziewać się wydania decyzji bezpośrednio po upływie wyznaczonego przez organ administracyjny terminie. A zatem gdyby M. K. działał z najwyższą starannością, zainteresowałby się brakiem doręczenia decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej w tym okresie. Mając powyższe na uwadze brak jest podstaw do przyjęcia, że działał z najwyższą starannością.

W konsekwencji, wobec braku spełnienia przesłanek wskazanych w wyżej cytowanym art. 58 k.p.a. w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z 26 stycznia 2018 r. Kolegium odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdziło wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.

Skargę na powyższe postanowienie wywiódł M. K. zarzucając naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu, w sytuacji gdy strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania oraz naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że w niniejszej sprawie strona nie dochowała należytej staranności, w sytuacji gdy skarżący uprawdopodobnił brak doręczenia awiza, a tym samym brak zawinienia w uchybieniu terminu.

Skarżący domaga się uchylenia skarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Wskazał w uzasadnieniu skargi skarżący, że dnia 23 lipca 2018 r., otrzymał zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę wobec wystawionego przez Wójta Gminy tytułu wykonawczego z tytułu niezapłaconej opłaty adiacenckiej. Powyższe zdarzenie wzbudziło ogromne zdziwienie u strony, bowiem nie otrzymała ona żadnej decyzji od organu i była ona przeświadczona że decyzja, po uchyleniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie została jeszcze ponownie wydana. Strona w imieniu której działał pełnomocnik - jego matka J. K., udała się do Urzędu Gminy celem zaznajomienia się z aktami sprawy i ustalenia czy decyzja faktycznie została przez tutejszy organ doręczona stronie. Jak ustalono, decyzja została skierowana na ulicę O. 1 w K., jednak skarżący podkreśla, że nie otrzymał awizo, ani też awizo powtórnego. Wobec powyższego skarżący złożył w placówce pocztowej reklamację wskazując na nieprawidłowości w doręczeniu. W odpowiedzi na złożoną reklamację, Poczta Polska S.A. wskazała, że wprawdzie z systemu informatycznego wynika awizowanie przesyłki, a następnie jej powtórne wygenerowanie i wydanie listonoszowi do doręczenia, to jednak z uwagi na fakt, że listonosz zajmujący się w tym okresie doręczeniami, nie jest już pracownikiem Poczty Polskiej, to tym samym nie są w stanie odtworzyć dokładnego przebiegu zdarzeń i wyjaśnić przyczyny niedoręczenia przesyłki podkreślając, że nie mogą wykluczyć opisanych przez stronę w skardze nieprawidłowości w doręczeniu.

Jak podkreśla się w piśmiennictwie, adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Powołał się skarżący na orzecznictwo sądowoadministracyjne przywołując stanowisko przedstawione przez NSA w postanowieniu z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 339/17, w którym Sąd stwierdził, że wątpliwości dotyczące nieprawidłowości związanych z treścią potwierdzenia odbioru należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącej - a to mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu (art. 45 Konstytucji RP) oraz pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1188/13, w którym stwierdzono, że: "za uwzględnieniem skargi kasacyjnej przemawia zasada prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy, nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Zdaniem NSA, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia skargi i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania".

Odnosząc się do twierdzeń SKO , które wskazując na niedochowanie należytej staranności, uznało brak aktywności po stronie skarżącego, który "mógł się spodziewać wydania decyzji w przedmiotowej sprawie", wskazał skarżący że stanowisko to jest nietrafione. Brak jest bowiem normy prawnej nakazującej stronie osobistego dowiadywania się w organie czy decyzja została wydana, czy też organ pozostaje w zwłoce, tym bardziej że termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia prawidłowego doręczenia decyzji i to na organie/ operatorze pocztowym, leży obowiązek prawidłowego doręczenia przesyłki, nie zaś na stronie która musi ubiegać się o udzielenie informacji o wydaniu decyzji.

Zdaniem skarżącego, brak winy skarżącego w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi został uprawdopodobniony w sposób wystarczający, co dodatkowo potwierdza pismo Poczty, co uprawdopodobnia - a nie udowadnia - brak winy skarżącego w niewykonaniu wezwania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem rozpoznania sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 4 września 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z 26 stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako podstawę prawną powyższego postanowienia wskazało art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako k.p.a.) oraz art. 134 tej ustawy.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Art. 134 k.p.a. stanowi natomiast, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym przez organ w zaskarżonym postanowieniu, iż dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy ustalenia wymagało przede wszystkim czy doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a.

W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję wraz z kopertą. Zwrotne potwierdzenie odbioru poza danymi adresata oraz numerem decyzji nie zawiera jakichkolwiek innych informacji dotyczących procesu doręczania przesyłki. Natomiast na kopercie umieszczone zostały dane adresata, informacja iż doręczyciel nie zastał go w dniu 1 lutego 2018 r. ("Awizo nie zastałem"), pieczątka AWIZO POWTÓRNE z datą 9.02.2018 r. z podpisem doręczyciela oraz pieczątka ZWROT NIE PODJĘTO W TERMINIE z podpisem.

W ocenie sądu informacje zawarte na wskazanych dokumentach doręczenia decyzji organu I instancji nie są wystarczające dla uznania, iż decyzja ta została skarżącemu skutecznie doręczona.

W postępowaniu administracyjnym i postępowaniu sądowoadministracyjnym, ustawodawca wiąże z doręczeniem rozstrzygnięć doniosłe skutki procesowe. Od daty doręczenia rozstrzygnięcia liczyć należy terminy do dokonania określonych, przewidzianych prawem czynności, w tym do wystąpienia z odwołaniem, zażaleniem czy skargą do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Stosownie do treści art. 42 §§ 1-3 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W świetle art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Zgodnie natomiast z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Zauważyć należy, że § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 545, dalej rozporządzenie) stanowi, że przesyłki rejestrowane doręcza się zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. Zgodnie z § 34 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 powyższej ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. W świetle § 37 ust. 1 rozporządzenia, przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni.

Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2696/15 (dostępny w CBOSA), iż analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że dla uznania, że przesyłka została doręczona stronie w trybie zastępczym, nie jest wystarczające jedynie stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Jest to o tyle istotne, że w świetle z art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru może być umieszczone – w zależności od sytuacji – w różnych miejscach, a nie tylko w oddawczej skrzynce pocztowej. By uznać doręczenie zastępcze za prawidłowo dokonane muszą zostać łącznie spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W odmiennym przypadku, brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia przesyłki stronie. Przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może nasuwać wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów zawartych w art. 44 k.p.a., w tym wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej.

Zdaniem sądu w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, że przesyłka zawierająca decyzję Wójta Gminy z 26 stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej była prawidłowo awizowana, a w konsekwencji, że została stronie skutecznie doręczona. Z koperty, w której ta przesyłka była przesłana oraz z załączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru w żaden sposób nie wynika, czy i w jaki sposób strona została zawiadomiona o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Na ww. dokumentach odnotowano wyłącznie informację o awizowaniu przesyłki, bez podania miejsca pozostawienia ww. zawiadomienia oraz o miejscu przechowywania przesyłki. Nie spełnia to wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia, a w konsekwencji nie pozwala na uznanie skuteczności tak dokonanego doręczenia.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (wyroki NSA z: 6.5.2010 r., I OSK 940/09; 17.8.2011 r., II GSK 794/10; 19.12.2013 r., II FSK 223/12; 9.12.2014 r., II GSK 2689/14, 17.9.2013 r., II OSK 962/12; 12.1.2016 r., II OSK 1158/14; 1.3.2017 r., I OSK 19/16; postanowienie NSA z 14.6.2011 r., I OSK 935/11 - CBOSA).

Z powyższych względów co najmniej przedwczesnym było wydanie zaskarżonego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze bowiem u jego podstaw leżało w ocenie sądu błędne ustalenie, iż decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 15 lutego 2018 r.

Z uwagi na wyżej opisane uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi.