Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 628/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Grupy Przedsiębiorstw "E." S.A. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 1000 zł (tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

628/02

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art.233 § l pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa oraz art. 2 ust. l pkt l, art. 11 ust. 2, art.15 ust. l i ust. 4 art. 16 ust. l pkt l lit. c, art. 16 ust. l pkt 26 litera a, art. 16 ust. l pkt 30 i 49, art. 16 ust. l pkt 26 w powiązaniu z art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm./ Izba Skarbowa w W. uchyliła decyzję decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2001 r. znak [...] i określiła Spółce Akcyjnej Grupa Przedsiębiorstw "E." z siedzibą w W. podatek dochodowy od osób prawnych za okres od dnia 1.01.1996 r do dnia30.04.1997r.w kwocie l.299.627.00zł.,zaległość podatkową w wysokości_323.l 13. zł. oraz odsetki od tej zaległości na dzień wydania decyzji w pierwszej instancji w kwocie 601.373,50zł..

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w Grupie Przedsiębiorstw "E." S.A., Inspektor kontroli skarbowej z UKS M. J. w dniu [...].03.1998 r. wydał decyzję określającą dla ww. Spółki wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 1.385.508 zł. oraz zaległość podatkową za ten okres w kwocie 408.994 r.Od decyzji inspektora mimo prawidłowego pouczenia nie zostało w terminie wniesione odwołanie do Izby Skarbowej w W..

W rezultacie natomiast rozpoznania złożonego przez Spółkę wniosku jako żądania o stwierdzenie nieważności decyzji inspektora kontroli skarbowej na podstawie art. 247 § l pkt l i 3 Ordynacji podatkowej Generalny Inspektor kontroli Skarbowej stwierdził nieważność tej decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie ,po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania kontrolnego ,decyzją z dnia[...].11.2000 r. Inspektor Kontroli Skarbowej A. G. ustaliła zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od l stycznia 1996 roku do 30.04.1997 r. , zaległość podatkową oraz odsetki za zwłokę .

Postępowanie kontrolne wykazało nieprawidłowości polegające na zaniżeniu przychodów oraz zawyżeniu kosztów. Zaniżenie przychodów wynikało z:

- zaliczenia przez kontrolujących do przychodów Spółki utraconych dochodów z tytułu przekazania nie oprocentowanych środków pieniężnych osobie fizycznej -prezesowi Spółki p. R. S., który jest również jej akcjonariuszem, Inspektor pobrane przez prezesa środki w formie zaliczek w kwocie 1.080.800 zł. na podstawie art. 720 Kodeksu cywilnego potraktował jako pożyczki,

- zawyżenia przychodów podlegających opodatkowaniu o przychody w kwocie 63.977,64 zł. uzyskane z działalności rolniczej ,zgodnie z art. 2 ust. l pkt l ustawy przychody te nie podlegają przepisom ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

- zaliczenia do kosztów reprezentacji i reklamy wydatków w kwocie 37.753,84 zł. z tytułu zakupu prezentów bez właściwego ich udokumentowania , kwoty te na podstawie art. 16 ust. l pkt 14 ustawy uznano za darowiznę,

- wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. l ustawy wydatków na podróże zagraniczne w łącznej kwocie 16.782,20 zł. z powodu braku polecenia wyjazdu służbowego oraz podpisu zatwierdzającego rozliczenie,

- przyjęcia ,że wydatki na modernizację instalacji elektrycznej w Zakładzie Drzewnym w S. wg art. 16 ust. l pkt l lit. c ustawy nie stanowią kosztów uzyskania przychodów,

- przyjęcia ,że wydatki w wysokości 5.709,00 zł. dotyczące opłaty skarbowej związanej z aktem notarialnym zakupu nieruchomości przez osoby fizyczne: p. E. i R. S. nie stanowią kosztu uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust.l ustawy ponieważ nie dotyczą kontrolowanej Spółki,

- wyłączenia z kosztów kwoty 14.953,90 (wydatki w kwocie 5.464 zł. poniesione przez pracowników związane z używaniem przez nich prywatnych samochodów do celów służbowych wypłaconych w formie miesięcznego ryczałtu bez uzyskania od pracowników oświadczeń o używaniu prywatnych samochodów dla celów służbowych - art. 16 ust. l pkt 30 lit. b. ,wydatków w kwocie 7.690,40 zł. poniesionych przez pracowników z tytułu używania przez nich samochodów prywatnych w wyjazdach nieudokumentowanych delegacją służbową - art. 16 ust. l pkt 30 lit. a oraz wydatków poniesionych przez pracowników z tytułu używania przez nich samochodów prywatnych do celów służbowych dotyczących 1995 r.w wysokości 1.799,50zł. - art. 15 ust. 4

ustawy ),

- wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów zwrotu poniesionych wydatków w wysokości 3.670,84 zł. na podstawie faktur wystawionych przez T. S.A. dla pracowników Spółki "E." bez udowodnienia związku poniesionych kosztów z działalnością Spółki -art. 15. ust. l ustawy - jako nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,

-wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów części składki ubezpieczeniowej w kwocie 8.698,00 zł od wartości ubezpieczeniowej samochodów osobowych przekraczających 10.000 ECU - art. 16 ust. l pkt 49 ,

- przyjęcia ,że utworzone rezerwy na wierzytelności w kwocie 442.175,65 zł. na podstawie art. 16 ust. l pkt 26 ustawy nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, ponieważ ich nieściągalność nie została uprawdopodobniona w sposób określony w art. 16 ust 2 lit. a ustawy.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka m.in.zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego oraz rażące naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię prawa w szczególności art. 720 K.c.,art. 7 ust. l, art. 12 ust. l, art. 15 ust. l i 4, art. 16 ust. l pkt l lit. c, art. 16 ust. l pkt 14, art. 16 ust.l pkt 26 lit. a, art. 16 ust. l pkt 30 i 49, art. 16 ust. 2a, art. 27 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Izba Skarbowa odpowiadając na zarzut Spółki nieważności postępowania kontrolnego, potwierdziła stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wyrażone w piśmie z dnia [...].05.2001 r., iż podpisanie przedłużenia upoważnień do przeprowadzenie postępowania kontrolnego przez określonego personalnie zastępcę Dyrektora nie stanowi naruszenia prawa.

Wyjaśniła, że również zarzut konieczności wyłączenia kontrolujących z toczącego się ponownie postępowania kontrolnego nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa co potwierdza Postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].05.2001 r.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Izba Skarbowauznała za niezasadne ustalenia Inspektora dotyczące utraconego dochodu z tytułu udostępnienia środków finansowych w formie zaliczek prezesowi Spółki gdyż w świetle przedstawionego materiału dowodowego nie zachodzą przesłanki natury prawnej by uznać, iż wypłacenie przedmiotowych zaliczek miało charakter pożyczek.

Za niezgodne z przepisami prawa uznała stanowisko Inspektora o konieczności potwierdzenia wyjazdu służbowego pracowników Spółki i jej prezesa poleceniem wyjazdu służbowego. Rachunki za hotele i inne wydatki są wprawdzie wystawione na nazwisko prezesa a nie na spółkę, jednak uchybienie to nie stanowi wystarczającej przesłanki do nie uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodu.

Podzieliła natomiast stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków w wysokości 3.670,84 zł. dotyczących opłaty za rozmowy z telefonów prywatnych używanych do celów służbowych.

Potwierdziła także ,że stosownie do art. 16 ust. l pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki na reprezentację i reklamę prowadzoną w inny niż publicznie sposób są kosztem uzyskania przychodów tylko do wysokości 0,25% przychodów. Przy ocenie wydatków

na reprezentację i reklamę istotnym kryterium jest związek pomiędzy poniesionym wydatkiem a zwiększeniem przychodów i podatnik ma

obowiązek uzasadnić cel ponoszenia wydatków.

Z akt sprawy wynika, że podatnik uznał za koszty uzyskania przychodów i zaksięgował w ciężar kosztów reprezentacji i reklamy wydatki na zakup takich przedmiotów jak: złote pierścionki, zegarek, perfumy, garnitury, koszule, krawaty, skarpet, slipy itp. W tym przypadku brak związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a przychodami uzyskiwanymi przez podatnika dał podstawę, aby nie uznać tych wydatków za koszty uzyskania przychodów.

Podkreśliła ,że w badanej sprawie Inspektor nie zarzuca braku udokumentowania poniesionych wydatków a jedynie nie wykazanie związku z przychodami Spółki (faktycznymi czy tylko założonymi), czym mogłoby być powiązanie wydatku z kontrahentem. Wydatek w wysokości 37.753,84 zł. jako nie spełniający wymogów art. 15 ust. l ustawy nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.

Izba Skarbowa wyjaśniła, także ,że Spółka nie przedłożyła szczegółowego kosztorysu przedstawiającego zakres przeprowadzonych prac dotyczących instalacji elektrycznej ,a treść przedłożonego rachunku wskazuje na modernizacyjny charakter robót ,co skutkuje nie uznaniem wydatku w wysokości 1.690,00 zł. za koszt uzyskania przychodu .

Uznała za uzasadnione stanowisko w sprawie zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów kwoty 8.698,00 zł. z tytułu ubezpieczenia samochodów osobowych marki [...] oraz [...].

Wyjaśniła ,że możliwości zaliczenia przez podatnika kosztów używania przez pracowników dla potrzeb działalności gospodarczej samochodów decyduje nie to czy podatnik faktycznie poniósł tego typu koszt, ale to czy wydatki takie zostały przez niego udokumentowane zgodnie z wymaganiami obowiązujących przepisów prawnych oraz to czy ich wysokość mieści się w prawem określonych granicach ,powołując się na art. 16 ust. 1pkt 30 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uznała za słuszne stanowisko Inspektora wyłączające z kosztów uzyskania

przychodów kwotę 7.690,40 zł. wypłaconą na rzecz pracowników z tytułu

używania przez nich samochodów w celu odbycia podróży służbowej bez

udokumentowania ich delegacją służbową w oparciu o powołany wyżej przepis ustawy .

Stwierdziła ,że aby wydatek w kwocie 1.799,50 zł. poniesiony w 1995 r. z tytułu używania przez pracowników prywatnych samochodów mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu 1996 roku musiałby zostać spełniony warunek powiązania tego wydatku z uzyskanymi przychodami roku 1996. Spółka podczas postępowania kontrolnego, jak również w odwołaniu nie przedstawiła dowodów, iż wydatek ten miał wpływ na przychody roku 1996 r., uznając ,że zasadne jest stanowisko Inspektora wyłączenia kwoty 1.799,50 z kosztów uzyskania przy chodów jako nie związanej z przychodami badanego roku.

Również opłaty skarbowe w kwocie 5.709 zł. związane z zakupem przez E. i R. S. nieruchomości rolnej w B., jako nie dotyczące badanej Spółki na podstawie art. 15 ust. l ustawy nie stanowią kosztu uzyskania przychodu.

W wyniku kontroli ustalono, że Spółka nieprawidłowo ustaliła koszty działalności rolniczej nie uwzględniając w nich wydatków dotyczących gospodarstwa rolnego w B. oraz w S. w wysokości łącznie na kwotę 288.130,37 zł., którymi to kosztami została obciążona działalność gospodarcza Spółki. Spółka wyłączyła z kosztów uzyskania przychodów stratę na działalności rolniczej w wysokości 504.009,89 zł /różnica między przychodami w wysokości 63.977,64 i kosztami 567.987,53/. Różnicę w wysokości 352.108,01 zł między kosztami działalności rolniczej ustalonej przez Inspektora w kwocie 856.117,90 zł. a wyłączoną przez "E." stratą na działalności rolniczej w oparciu o art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy/zgodnie z którym przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku/ nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Powołując się na treść art. 16 ust. l pkt 26 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyjaśniła, , że przypadku spółki wierzytelność nie została potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, nie mogła być więc skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Pismo Prokuratury Wojewódzkiej w P. informujące o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu p. W. oraz p. R. podejrzanych o wyłudzanie mienia nie potwierdza braku majątku dłużników. Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów z których wynikałaby, że nieściągalność dochodzonych wierzytelności jest uprawdopodobniona w sposób wystarczający do uznania stworzonej przez Spółkę rezerwy za koszt uzyskania przychodu.

W świetle powyższego w ocenie Izby Skarbowej dowody przedłożone przez stronę nie uprawdopadabniają nieściągalności wierzytelności w sposób określony \przepisach prawa podatkowego co uzasadnia stanowisko Inspektora wyłączając rezerwy w wysokości 442.175,65 zł. z kosztów uzyskania przychodów.

W skardze do Sądu na tą decyzję Izby Skarbowej skarżąca zarzuciła tej decyzji:

-wydanie po upływie terminów przewidzianych w art. 68 i art. 70 § l ustawy Ordynacja podatkowa,

- naruszenie prawa poprzez oparcie ustaleń zaskarżonej decyzji na ustaleniach kontroli skarbowej dokonanej przez UKS w W. z naruszeniem przepisów o właściwości tj. art. 11 ust.2 pkt 3, art. 13 ust.3 i art. 14 ust.2 ustawy o kontroli skarbowej a także art. 38 ust.2 tej ustawy w zw. zart.130 § l pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

- niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art.2 ust. l pkt l; art.7 ust.3 pkt

3;art. 8 ust. l i 2; art.15 ust.1i 4; art.16 ust.l lit.c; art.16 ust.l pkt 26 lit.a; art.16 ust.l pkt 30 i 49, art.16 ust.l pkt 26 w powiązaniu z art. 16 ust 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów podatkowych obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym skarżąca podtrzymując zarzuty skargi, wskazała ,że ustalone w wyniku pierwszej kontroli w 1998r. decyzją z dnia [...].03. 1998r. zaległości podatkowe za rok 1996 r. w kwocie 408 994 zł. oraz odsetki w kwocie 224 441,30 zł. zostały uregulowane w całości poprzez zaliczenie na poczet tych należności przez urząd skarbowy w dniu [...].05.1998r. i [...].05 1998r. nadpłat w podatku VAT i podatku akcyzowym. Skarżącego obciążono więc powtórnie i to powiększonymi za okres do 15.11.2001r. odsetkami w kwocie 601.373,50-zł.,od zapłaconego w 1998r. zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje.

Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) powołanej ustawy).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W związku z zarzutami dotyczącymi określonych zaskarżoną decyzją kwot: zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę , a w szczególności ,że Inspektor dokonując ponownych ustaleń w decyzji z dnia [...].11. 2001r. naliczył ponownie odsetki za zwłokę za okres od 1996 r. do dnia wydania nowej decyzji tj. [...] listopada 2001 r. obciążając ten sposób skarżącą powtórnie i to powiększonymi za okres trzech lat odsetkami od zapłaconego w 1998 r. zobowiązania wraz z odsetkami pierwszorzędne znaczenie miało zbadanie i odniesienie się przez Izbę Skarbową do tych zarzutów. Skarżąca zarzuca ,że Izba Skarbowa uchylając decyzję inspektora UKS i orzekając we własnej ,decyzji co do istoty sprawy nie przeprowadziła postępowania wyjaśniającego z udziałem podległego [...] Urzędu Skarbowego przez co nie uwzględniła faktu zapłaty wymienionych należności.

Według oceny Sądu okoliczności te jako mające istotny wpływ na wynik sprawy uzasadniały odroczenie terminu rozprawy celem umożliwienia Izbie Skarbowej ich wyjaśnienia i przedstawienia stanowiska. Na podstawie przesłanej Sądowi kopii pisma Urzędu Skarbowego P. z dnia [...].08.2004 r. wynika, że istotnie tego rodzaju rozliczenie zostało dokonane. Zważywszy przy tym, ,że w sprawie tej Izba Skarbowa nie przedstawiła żadnego stanowiska, sprawa w tym zakresie wymaga szczegółowego zbadania i ustosunkowania się ,a to ze względu, ,że przedmiotem decyzji jest określenie kwoty zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych wraz z odsetkami za okres od 1 stycznia 1996r. do 30.04.1997r.

Ponownego rozważenia wymaga również kwestia uznania za koszty uzyskania przychodów rezerwy utworzonej przez skarżącą na wierzytelność, która ,jak podtrzymuje skarżąca, została uprzednio zarachowana jako przychód należny i której nieściągalność została uprawdopodobniona w sposób określony w art. 16 ust. 2a pkt l lit.a - d ustawy. Izba Skarbowa powołując się na regulację ustawową w zaskarżonej decyzji udzieliła wyjaśnień co do zasady, kiedy wierzytelność uznaje się za uprawdopodobnioną.

Podkreśliła, że przedstawione w ustawie sposoby uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności nie stanowią wyliczenia wyczerpującego i stwierdziła, że ustawodawca pozostawia tu swobodę wierzycielowi, który musi jednak przedstawić takie dowody, które na podstawie doświadczenia, pozwalały wyciągnąć wniosek, iż istnieje duże prawdopodobieństwo nieściągalności wierzytelności, powołując dla przykładu okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo nieściągalności .Izba Skarbowa uznając ,że powołane przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodabniają nieściągalności przedmiotowej wierzytelności nie wskazała natomiast jakie ,jej zdaniem okoliczności musiałaby jeszcze dodatkowo wskazać skarżąca w tym konkretnym przypadku.

W odniesieniu do pozostałych podnoszonych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał za uprawnione, zgodne z utrwaloną linią orzeczniczą stanowisko Izby Skarbowej wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w szczegółowo przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, przy czym uwzględniono część zarzutów podniesionych w odwołaniu .

Odnosząc się do m. in. do twierdzenia skarżącej jakoby w rozpoznawanej sprawie , rokiem podatkowym był rok kalendarzowy wyjaśniono ,że skarżąca pismem z dnia [...].12.1995 roku powiadomiła Urząd Skarbowy M. o zmianie roku podatkowego na obejmujący okres od dnia 01.01.1996 r. do 30.04.1997 r. jak również sprawozdanie o wysokości osiągniętego dochodu /straty/ CIT 8 obejmuje również ww. okres .

Zasadnie stwierdzono że powołany w skardze art. 68 § l Ordynacji podatkowej nie odnosi się do skarżącej , gdyż przedawnienie o którym mowa w tym przepisie dotyczy wyłącznie przypadków wydania decyzji konstytutywnej, określającej podmioty, przedmiot i treść zobowiązaniowego stosunku prawnego tzn. decyzji ustalających. W stosunku do zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, w tym do podatku dochodowego od osób prawnych ,ma zastosowanie art. 70 § l Ordynacji podatkowej zgodnie z treścią którego przedawnienie zobowiązania podatkowego następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 rok przedawnia się z końcem 2002 r.

Również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres objęty kontrolą należy uznać za nietrafny z przyczyn szczegółowo wyjaśnionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Szczegółowo ustosunkowano się do zarzutu dotyczącego nieważności postępowania kontrolnego z powodu naruszenia przepisów o właściwości. Izba Skarbowa potwierdziła swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z powołaniem się na orzecznictwo NSA.

W sprawie nie uznania za koszty uzyskania przychodu niektórych wydatków , w tym na reprezentację i reklamę za uprawnione należy uznać stanowisko, że nie podlegają odliczeniu od przychodu wydatki niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą i ponoszone w innym celu niż uzyskania lub zwiększenie przychodu. Obowiązek udowodnienia związku wydatków z przychodem spoczywa na podatniku, ponieważ to on wywodzi z niego skutki prawne w postaci obniżenia swego zobowiązania podatkowego.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.