Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 616/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1303/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej postanawia: oddalić zażalenie. .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1303/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu wniosku R. M., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykazała na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nadto nie wykazano, na czym miałaby polegać nieodwracalność zmian powstałych w następstwie wykonania decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Brak uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia dokonanie ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła R. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego;

2) art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że sąd administracyjny w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie ma obowiązku działania z urzędu, podczas gdy prawidłowa wykładnia rzeczonego przepisu prowadzi do wniosku, że na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien z urzędu wziąć pod rozwagę również i te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego;

3) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano m.in., że decyzja pozbawiająca skarżącą statusu osoby bezrobotnej wywołuje dla niej skutki materialnoprawne, a co za tym idzie w stosunku do niej niewątpliwie można mówić o potencjalnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Utrata statusu bezrobotnego wiąże się bowiem z utratą szeregu przywilejów, chociażby w postaci ubezpieczenia zdrowotnego, odbywania szkoleń, możliwości zaciągania zobowiązań na otwarcie własnej działalności gospodarczej czy aktywnego poszukiwania pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem w żaden sposób nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku uniemożliwiał ocenę zasadności ubiegania się o udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Sąd I instancji nie miał zaś obowiązku ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż takie wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.