Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 672/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1, art. 34 par 1a i par 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 roku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia M.K. na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] r., nr [...] zarzuty w przedmiocie uznania zarzutu nieistnienia obowiązku za niezasadny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1, § 1a, § 4 i § 5, art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej u.p.e.a., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i stwierdził, że zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku jest niedopuszczalny.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 4 października 2018 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. wystawił wobec M.K. tytuł wykonawczy o nr [...] obejmujący należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych.

Na podstawie powyższego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 11 października 2018 r. dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Zawiadomienie wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanej w dniu 17 października 2018 r.

Zawiadomieniem z dnia 25 października 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę M.K. w Przedsiębiorstwie Handlowym A. Sp. jawna W.P., M.P. Zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 30 października 2018 r. natomiast stronie w dniu 14 listopada 2018 r.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, w piśmie z dnia 5 listopada 2018 r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, że zobowiązana z dniem 14 września 2018 r. rozwiązała umowę o pracę na mocy porozumienia stron.

Zawiadomieniem z dnia 25 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. dokonał za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego M.K. w PKO BP S.A.

W odpowiedzi na zawiadomienie dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego dla zobowiązanej.

W dniu 23 października 2018 r. do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. wpłynęło pismo M.K. z dnia 22 października 2018 r. zatytułowane "skarga na postępowanie egzekucyjne z uwagi na nieistnienie obowiązku określonego tytułem egzekucyjnym z dnia 11 października 2018 r. [...] nr [...]" Strona wskazała, że składa skargę na wszczęte postępowanie egzekucyjne z uwagi na

- okoliczności faktyczne i prawne wynikające z nieprawidłowości rozliczeń przez Spółdzielnię Mieszkaniową B. oraz

- oparte na bezprawnie fikcyjnie wystawianych dokumentach na potrzeby zamiany i rozliczenia, oparte na bezprawnym obciążeniu strony dochodem, którego nigdy nie uzyskała, co jest przedmiotem skarg skierowanych do Ministra Sprawiedliwości, które się nie zakończyło".

Pismem z dnia 30 października 2018 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. wezwał zobowiązaną do uzupełnienia w terminie 7 dni pisma z dnia 22 października 2018 r. poprzez sprecyzowanie treści żądania, tj. czy są to zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wniosek o zwolnienie na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a., czy skarga na czynności egzekucyjne wniesiona na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Wezwanie zostało doręczone zobowiązanej w dniu 14 listopada 2018 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 19 listopada 2018 r. M.K. podała, że pismo z dnia 22 października 2018 r. należy traktować, jako "skargę na nieprawidłowości związane z bezpodstawnym obciążeniem podatkiem od dochodu, którego nie uzyskała". W dalszej części pisma zobowiązana podniosła, że w jej ocenie przedmiotowa sprawa była rozpoznana lakonicznie i nigdy nie udzielono odpowiedzi dlaczego obywatel ma płacić podatek od dochodu, którego nie otrzymał, a deklaracja PIT 8C wystawiona na Spółdzielnię Mieszkaniową B. za 2010 r. została wystawiona bezpodstawnie, być może na wewnętrzne potrzeby spółdzielni na podstawie nierzetelnych dokumentów.

Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. zawiesił postępowanie egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu.

W dniu 4 stycznia 2019 r. do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. wpłynęło postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łx. z dnia 31 grudnia 2018 r., w którym wierzyciel uznał za niedopuszczalny zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w części dotyczącej nieistnienia obowiązku. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanej w dniu 21 stycznia 2019 r.

Po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łx z dnia 31 grudnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 1 marca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. uznał za niezasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku.

W dniu 10 kwietnia 2019 r. do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. wpłynęło zażalenie skarżącej, w którym wskazała, że zaskarżone postanowienie jest błędne, ponieważ opiera się na rażąco błędnym ustaleniu obowiązku podatkowego na podstawie wystawionego wbrew logice PIT 8C, będącego wynikiem oszustwa. Zobowiązana podtrzymała dotychczasowe stanowisko, że nie istnieje zobowiązanie podatkowe wynikające z deklaracji PIT - 8C za 2010 r. Wskazała, że zarzut ten zgłasza od 2010 r. i nikt nie pochylił się rzetelnie na tą sprawą. Sprawa ta każdorazowo była wyjaśniania od strony naliczonego podatku na podstawie PIT 8C od dochodu, którego nie otrzymała.

Skarżąca ponownie wskazała, że decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 4 października 2018 r. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Nieuzyskanie przez nią dochodu i brak prawidłowego wyjaśnienia w tym zakresie sprawy dowodzi, że dotychczasowe decyzje zapadły z naruszeniem prawa. W związku z powyższym wniosła o unieważnienie decyzji z 17 czerwca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łx. z dnia 14 stycznia 2015 r.

W dalszej części podniosła, że niemożliwym jest, aby uzyskała jakikolwiek dochód, skoro jej mieszkanie było lokatorskie i wiązała ją ze Spółdzielnią umowa najmu. Zatem powoływanie tego faktu w uzasadnieniu postanowienia jest wyłącznie teoretyczne i niezgodne ze stanem faktycznym. Wskazała również, że spółdzielnia poza wiedzą zobowiązanej wykorzystując jej dane osobowe, przekształciła mieszkanie na własnościowe, sprzedała osobie trzeciej, a w ramach tego procederu dopuściła się deliktu, co nie zostało od 2010 r. rzetelnie wyjaśnione. W tym zakresie zostało wdrożone postępowanie karne, gdyż zobowiązana zwracała się w tej sprawie o interwencję do Ministra Sprawiedliwości w celu wyjaśnienia sprawy i aktualnie nadal toczy się postępowanie karne.

W powyższej sprawie wyłącznie zajmowano się, czy prawidłowo został wystawiony PIT 8C, bez rzetelnej weryfikacji dokumentacji fikcyjnie wytworzonej przez spółdzielnię, nie zbadano nigdy, czy faktycznie zobowiązana uzyskała jakikolwiek dochód, bezprawnie obciążając ją podatkiem od dochodu, którego nigdy nie uzyskała, a decyzję obciążającą zobowiązaną podatkiem wydano z naruszeniem prawa. Nie wyjaśniono również, czy faktycznie wypłaty takiej kwoty można było dokonać bezgotówkowo, gdyż w ocenie strony jest to wykorzystanie przez osoby trzecie trudnej sytuacji zobowiązanej i bezzasadne obciążenie dochodem, którego nie otrzymała.

Wskazała, że unieważnienie decyzji w jej sprawie jest prawnie uzasadnione, a sprawa wymaga rzetelnego, prawidłowego wyjaśnienia bowiem została oparta na błędnie ustalonym stanie faktycznym. Organ administracji publicznej nie wyjaśnił prawidłowo stanu faktycznego, podjął decyzję opierając się na niepełnym materiale dowodowym, niezgodnie z interesem społecznym, a zatem decyzja zapadła z naruszeniem prawa.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i stwierdził, że zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku jest niedopuszczalny. Odwołując się do treści art. 33 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a., podkreślił, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Stosownie zaś do treści art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

W przedmiotowej sprawie strona złożyła do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. pismo z dnia 22 października 2018 r. zatytułowane "skarga na postępowanie egzekucyjne z uwagi na nieistnienie obowiązku określonego tytułem egzekucyjnym z dnia 11 października 2018 r. (...)".

W odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania treści żądania skarżąca złożyła pismo z dnia 19 listopada 2018 r. które biorąc pod uwagę jego treść zakwalifikowane zostało przez organ egzekucyjny jako zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na ww. tytuł wykonawczy obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego Łx. o zajęcia stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2018 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego Łx. uznał za niedopuszczalny zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 w części dotyczącej nieistnienia obowiązku. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wierzyciel wskazał, że zaległość skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. wynika z decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 17 czerwca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Łx. z dnia 14 stycznia 2015 r. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/ŁD 987/15 oddalił skargę M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 17 czerwca 2015 r. podzielając w uzasadnieniu wyroku stanowisko organów podatkowych.

Organ egzekucyjny uzyskując zatem ostateczne stanowisko wierzyciela zawarte w postanowieniu z dnia 31 grudnia 2018 r., a także utrzymujące je w mocy rozstrzygnięcie organu nadzoru z dnia 1 marca 2019 r. nie mógł wnikać w merytoryczną zasadność stanowiska. Wiążący charakter stanowiska wierzyciela w odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku determinuje zatem sposób rozpatrzenia tego zarzutu przez organ egzekucyjny.

Organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela miał zatem obowiązek uznania wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku, za niedopuszczalny.

Wobec zaistniałych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych i prawnych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że zasadne jest uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. i stwierdzenie, że zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony przez stronę w piśmie z dnia 22 października 2018 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 listopada 2018 r., jest niedopuszczalny.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zaskarżając powyższe postanowienie w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 2 i 3, art. 78, art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

1) nieustalenie prawidłowo strony podmiotowej w toczącym się od 2010 r postępowaniu, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej,

2) naruszenie interesu prawnego skarżącej poprzez obciążenie podatkiem od dochodu, którego nie uzyskała, na podstawie błędnie wystawionego PIT -8C poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii, tj. czy PIT-8C został wystawiony na właściwą osobę i czy faktycznie właściwa osoba została obciążona podatkiem dochodowym,

3) błędne rozpoznanie zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego, oparcie zapadłych skarżonych decyzji wyłącznie na podstawie niekompletnego materiału dowodowego w zakresie zasadności wystawienia PIT-8C na skarżącą, ignorowanie argumentów i dowodów przedstawianych przez skarżącą, co doprowadziło do bezprawnego obciążenia jej podatkiem od dochodu, którego nie uzyskała i wdrożenia postępowania egzekucyjnego.

W oparciu o postawione zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Łx. z dnia 14 stycznia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: "ppsa"). Działając zgodnie z art. 134 § 1 ppsa (z urzędu), Sąd także nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa

w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W świetle art. 34 § 1a oraz § 4 u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a).

Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

Opierając się na uzasadnieniu do ustawy z dnia 10 września 2003 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 193, poz. 1884), wprowadzającej w art. 34 nowy przepis § 1a oraz zmieniającej brzmienie § 4, wywnioskować należy, że brak jest uzasadnienia merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Celem art. 34 § 1a u.p.e.a. nie jest ograniczenie zakresu merytorycznych kompetencji organów występujących w podwójnej roli, ale usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. II FSK 1535/12; publ. CBOSA). Wskazuje się, że uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Zapewnia to eliminowanie sytuacji, w których kwestia dająca podstawę do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym byłaby w nim rozstrzygana, mimo że została już wcześniej rozstrzygnięta w ramach innego postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 621/13; z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 2007/09; publ. CBOSA) . Również doktryna prezentuje pogląd, że: "Przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. hołduje założeniu, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy, niemniej w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym zobowiązany może kwestionować treść obowiązku. Jeżeli w takim postępowaniu służą środki zaskarżenia, celem uniknięcia dwutorowości trybu zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Stanowi to przejaw zasady pierwszeństwa rozpoznawania środków zaskarżenia dotyczących meritum sprawy" (por. t. 3.15 w C. Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, publ. LEX/el 2015).

Przypomnieć również należy, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności ("zasadności") decyzji wymiarowej, ani też "wymagalności" zobowiązania podatkowego w niej określonego. Przez "wymagalność" decyzji rozumieć należy możliwość jej wykonania, tj. egzekwowania.

Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw

do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, gdyż akt ten nie został wydany z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie narusza także przepisów prawa materialnego. Na etapie skargi istota sporu dotyczy oceny zasadności stanowiska Dyrektora IAS, który uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku) za niedopuszczalny w świetle art. 34 § 1a u.p.ea., gdyż zarzut ten był przedmiotem oceny Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w odwoławczym postępowaniu wymiarowym zakończonym decyzją tego organu z dnia 17 czerwca 2015 r. Należy w tym miejscu również podkreślić, że decyzja ta była przedmiotem wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi skargi , którą Sąd mocą wyroku z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawie sygn.akt I SA/Łd 987/15 oddalił. Dlatego zarzuty skargi oraz związaną z nimi argumentację Sąd uznał za bezzasadne.

W niniejszej sprawie podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone było postępowanie egzekucyjne, jest bowiem ostateczna decyzja wymiarowa Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 17 czerwca 2015 r. W trakcie tego postępowania organ podatkowy badał zarzut istnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku WSA w Łodzi z dnia 10 lutego 2016 r., który rozpoznawał skargę wniesioną przez skarżącą od powyżej decyzji wymiarowej DIS, właśnie w tym postępowaniu, wbrew twierdzeniom skarżącej, organy podatkowe zajmowały się kwestiami, aktualnie ponownie podnoszonymi przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym. Dlatego ponowne zgłoszenie zarzutu nieistnienia obowiązku w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego zasadnie DIAS uznał za niedopuszczalny. Wystąpiły bowiem podstawy do zastosowania w sprawie przepisu art. 34 § 1a u.p.e.a. Skoro zgłoszony zarzut (nieistnienia obowiązku) był już bowiem przedmiotem oceny w ramach innego postępowania ( podatkowego odwoławczego, jak w niniejszej sprawie), to nie może być przedmiotem dwukrotnego rozstrzygnięcia.

Z uzasadnienia stawianych zaskarżonemu postanowieniu zarzutów można wywieść, że skarżąca w drodze złożonego na etapie postępowania egzekucyjnego zarzutu nieistnienia obowiązku domagała się de facto merytorycznej kontroli decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia przez organ tytułu wykonawczego. Tego typu kontrola nie może mieć jednak miejsca, nawet w sytuacji, gdy organ egzekucyjny jest także wierzycielem, ponieważ prowadziłaby niejako do kolejnego, quasi-instancyjnego rozpatrywania tej samej kwestii. Dokonywałby tego organ, który na etapie postępowania egzekucyjnego pełni inną funkcję, niż na etapie postępowania wymiarowego.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, §2, §3, art. 78 i art. 80 kpa., w istocie dotyczące postępowania wymiarowego, nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku w realiach niniejszej sprawy.

Reasumując, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela te poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których celem (ratio legis) art. 34 § 1a u.p.e.a., nie jest ograniczenie zakresu merytorycznych kompetencji organów występujących w podwójnej roli, ale usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Artykuł 34 § 1a u.p.e.a., pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia nie o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II FSK 1535/12, z dnia 5 kwietnia 2016 r. II OSK 1892/14, z dnia 25 kwietnia 2018 r., II FSK 1466/16, z dnia11 maja 2018 r., II FSK 1212/16, z dnia 7 czerwca 2018 r., II FSK 1473/16, z dnia16 stycznia 2019 r., II FSK 207/17; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Tym samym, działając na podstawie art. 151 ppsa, Sąd skargę oddalił.

bg