Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 922/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.200, art. 203, art. 145, art.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 120, art. 121, art. 187, art. 211, art. 148,
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, Asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2020 r. spawy ze skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/WA 922/20 oddalającego skargę na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2016 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2017 r. 1) uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23. lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 922/20, 2) uchyla zaskarżone postanowienie, 3) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz W.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz W. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON") określił W. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "K." (dalej: "Skarżący", "Strona") wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2016 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2017 r.

Decyzję doręczono w dniu 30 grudnia 2019 r., na adres stałego miejsca prowadzania działalności gospodarczej Skarżącego, tj. ul. [...] S.

Skarżący pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Pismo została nadane w placówce pocztowej w dniu 15 stycznia 2020 r. (data stempla pocztowego).

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej "Minister", "organ odwoławczy") zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej: "O.p.") oraz art. 49 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1172 ze zm.) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia powyższego odwołania.

W uzasadnieniu stwierdził, że ww. decyzja Prezesa PFRON z [...] grudnia 2019 r. została doręczona Stronie w dniu 30 grudnia 2019 r. (dowód - pocztowe potwierdzenie odbioru). Zaś termin do wniesienia odwołania określony w art. 223 § 2 O.p., o którym Strona została prawidłowo pouczona w decyzji, ekspirował dnia 13 stycznia 2020 r., Strona natomiast odwołanie nadała 15 stycznia 2020 r. (dowód - data stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano odwołanie).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący podniósł zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji Prezesa PFRON z dnia [...] grudnia 2019 r. przez brak doręczenia na wskazany adres do doręczeń, rażące naruszenie prawa zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., naruszenie podstawowych zasad pogłębiania zaufania do organów państwowych, przerzucenie na podatnika uchybień rozstrzygnięć podatkowych zgodnie z art. 124 O.p. oraz błędnie naliczone zobowiązania podatkowego z tytułu wpłat na PFRON.

Skarżący do skargi dołączył między innymi wydruk z CEIDG z dnia 20 marca 2020 r. wskazując, że określił w nim adres do korespondencji tj. ul. [...] K., Nadmienił, że jego adresem zamieszkania jest ul. [...] I. Jednocześnie wyjaśnił, że decyzję Prezesa PFRON z dnia [...] grudnia 2019 r. odebrała osoba "niekompetentna", która przekazując mu korespondencję wskazała, że została ona odebrana w dniu 2 stycznia 2020 r. Wedle Skarżącego nie ponosi on winy w związku z doręczeniem korespondencji na nieprawidłowy adres oraz przekazaniem mu jej wraz z błędnym poinformowaniem go o dacie odbioru.

W dalszej części skargi Skarżący podniósł zarzuty merytoryczne co do wydanej decyzji przez Prezesa PFRON.

Odpowiadając na skargę, Minister podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie wyrokiem wydanym 23 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 922/20 oddalił skargę.

Pismem z dnia 28 września 2020 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił wydanie go z naruszeniem:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w związku z:

- art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie przez organy podatkowe postępowania w sposób niebudzący zaufania;

- art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez ich nieprawidłowe pominięcie i niepostrzeżenie, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na niepełnym materiale dowodowym, bez wymaganej wnikliwości;

- art. 148 § 2 pkt 2 O.p., przez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie i nieprawidłowe ustalenie, w ślad za organem, że w sprawie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, podczas gdy okoliczności sprawy wprost wskazują, że decyzja nie została skutecznie doręczona a bieg terminu do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu.

- art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przez jego niezastosowanie;

- art. 162 O.p. przez jego nieprawidłowe niezastosowanie w sprawie i zaniechanie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, co miało skutkować miało nieprawidłowym oddaleniem skargi.

W związku z powyższymi naruszeniami prawa Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz w każdym przypadku o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w niniejszej sprawie, według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Innymi słowy, orzeczenie autokontrolne powinno być jedno, tylko powinno zawierać co najmniej dwa rozstrzygnięcia: jedno kasacyjne z ewentualnymi kosztami postępowania kasacyjnego i drugie ponownie rozpoznające sprawę wraz ze wszystkimi elementami, jakie powinno zawierać orzeczenie sądu pierwszej instancji. Od takiego orzeczenia wojewódzki sąd administracyjny sporządza z urzędu jedno uzasadnienie.

Art. 179a zawiera dwie przesłanki. Sąd pierwszej instancji może bowiem stwierdzić, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Przesłanki te połączone są spójnikiem "albo", który wyraża alternatywę rozłączną. Zatem przesłanki unormowane w art. 179a p.p.s.a. są od siebie niezależne i stosuje się je rozłącznie, wystarczy więc, aby ziściła się tylko jedna z nich.

W toku postępowania międzyinstancyjnego, wszczętego na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez Skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi jedna z przesłanek określona w cytowanym przepisie, stanowiąca podstawę do wydania autokontrolnego orzeczenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji, podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, co wymaga uchylenia zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2020 r. o sygn. akt III SA/Wa 922/20 oraz uchylenia zaskarżonego postanowienia, na mocy art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 179a P.p.s.a. skutkuje tym, że wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony wyrok, rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2016 r. sygn. II FSK 1291/16, dostępny na www.nsa.gov.pl).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. oraz art. 148 § 2 pkt 2 O.p., należało uznać za zasadne.

Uzasadniając powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazuje, że adres na jaki dokonano doręczenia decyzji nie był adresem prawidłowym, a zatem nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji wymiarowej Skarżącemu. Niezależnie od powyższego, kasator argumentował, iż nawet gdyby adres na który miało dojść do doręczenia ww. decyzji mógł zostać uznany za prawidłowy adres do doręczeń, to nie zachowano wymogów wynikających z art. 148 O.p. i doręczenie nie mogło zostać uznane za skuteczne. Jak podnosił kasator, osoba dokonująca odbioru korespondencji nie świadczyła pracy na rzecz Skarżącego na jakiejkolwiek podstawie oraz przebywała pod wskazanym adresem w charakterze prywatnym, całkowicie niezwiązanym z działalnością Skarżącego.

Nie jest sporne, że we wpisie Skarżącego w CEIDG widnieją dwa stałe miejsca wykonywania działalności gospodarczej - ul. [...], [...] S. oraz ul. [...] K.,[...] S.

W ocenie Sądu, wskazane podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, co wymaga uchylenia zaskarżonego wyroku. Nieprawidłowo bowiem przyjęto za organem, że w sprawie doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji Prezesa PFRON z dnia [...] grudnia 2019 r. określającej Skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "K." wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2016 r. w dniu 30 grudnia 2019 r., na adres stałego miejsca prowadzania działalności gospodarczej Skarżącego, tj. ul. [...] S.

Decyzja niedoręczona stronie jest decyzją nieistniejącą, z prawnego punktu widzenia. Aby organ administracji publicznej, który wydał decyzję stał się nią związany, czyli aby decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego, decyzję tę musi uprzednio doręczyć stronie. Z tą chwilą decyzja rozpoczyna dopiero swój byt prawny. Decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli organu, a przede wszystkim jest aktem zewnętrznym, zatem w przypadku braku doręczenia decyzji mamy do czynienia z tzw. decyzją nieistniejącą (nieaktem). Nie ma w tym zakresie znaczenia prawnego okoliczność, że strona uzyskała informację o treści decyzji, jeżeli nie nastąpiło to drogą oficjalnego doręczenia.

Tym samym decyzja wskazana powyżej decyzja Prezesa PFRON z dnia [...] grudnia 2019 r. nie weszła przez to obrotu prawnego, co skutkowało, że nie wiązała ona żadnej strony, ani organu, ani strony skarżącej.

W przedmiotowej sprawie uznano, że decyzja wymiarowa została doręczona Stronie w dniu 30 grudnia 2019 r. a jako dowód wskazano pocztowe potwierdzenie odbioru (k. 26 akt admin.). Organ w zaskarżonym postanowieniu nie dokonał jakiejkolwiek analizy dokumentu pocztowego, przyjmując jego prawidłowość.

Ustawodawca ściśle wyznaczył miejsca, w których doręczenie jest prawnie dopuszczalne. W istocie uregulowano zatem różne sposoby doręczania pism w postaci papierowej osobom fizycznym. W odniesieniu do osób fizycznych doręczanie następuje pod adresem miejsca ich zamieszkania, pod adresem do doręczeń w kraju, w siedzibie organu podatkowego, w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata – adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji, a także w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Dwa sposoby doręczania pod adresem miejsca zamieszkania adresata oraz pod adresem do doręczeń w kraju są równorzędne i wykluczają się, co podkreśla użycie spójnika "albo". Oznacza to, że organ podatkowy może skorzystać z każdego z wyżej wymienionych sposobów doręczania pism. Wydaje się jednak, że poprawną praktyką i pozostającą w zgodzie z zasadą zaufana do organów podatkowych byłoby doręczanie pod adresem do doręczeń w kraju, skoro taki adres został wskazany przez adresata. Adres taki wskazuje się bowiem po to, aby organ podatkowy nie doręczał pism pod adresem miejsca zamieszkania adresata. Zauważyć jednak należy, że stanowisko powyższe nie wynika bezpośrednio z przepisów prawa (L. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 148, LEX/el. 2020).

W szczególności wskazać należy, że zgodnie z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego, 2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (§ 2 art. 148 O.p.)

Możliwość doręczenia pisma w miejscu prowadzenia przez adresata działalności gospodarczej do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji nakłada na doręczającego obowiązek upewnienia się, że osoba odbierając pismo jest do tego upoważniona, co nie oznacza, że warunkiem skutecznego doręczenia jest legitymowanie się przez osobę odbierającą pisemnym upoważnieniem. W sytuacji bowiem, gdy osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 O.p., podejmuje się odebrać pismo wskazując, iż jest zatrudniona w tym miejscu i potwierdza to dostępem do firmowych pieczęci, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tym miejscu nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń. Dokonane do jej rąk doręczenie pisma jest skuteczne i rodzi określone skutki procesowe.

Doręczyciel dostarczając pismo do miejsca pracy winien upewnić się, że osoba je odbierająca została do tego upoważniona (postanowienie NSA z dnia 27 maja 2010 r., sygn.. akt I FZ 176/10, LEX nr 658394).

W tym przypadku doręczenie ma zastosowanie zarówno do adresatów prowadzących działalność gospodarczą, jak i zatrudnionych przez inny podmiot. Z treści art. 148 § 2 pkt 2 O.p. można wyprowadzić wniosek, że doręczenie do rąk osoby nieuprawnionej do odbioru pism jest prawnie nieskuteczne. Celem zagwarantowania skuteczności doręczenia pisma adresowanego do właściciela przedsiębiorstwa (albo osoby w nim zatrudnionej), niezbędne jest wyjaśnienie, czy osoba potwierdzająca odbiór korespondencji była do tej czynności upoważniona. Możliwość doręczenia pisma w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji jest zatem do wykorzystania tylko w sytuacji, gdy taka osoba upoważniona do odbioru korespondencji została faktycznie ustanowiona (wyroki NSA: z dnia 31 maja 2000 r., sygn. akt SA/Sz 564/00, niepubl. oraz z dnia 21 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 1707/99, niepubl.).

Wedle wskazań kasatora, w rzeczywistości pod adresem ul. [...] w S. nie jest prowadzona działalność gospodarcza Skarżącego, a pod ww. adresem znajduje się dom mieszkalny. Skarżący wskazał, że osoba dokonująca odbioru korespondencji nigdy nie świadczyła pracy na rzecz Skarżącego, nie mogła i nie była upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącego. Była to osoba trzecia, niemająca jakichkolwiek powiązań z działalnością gospodarczą Skarżącego.

Zauważyć należy, że CEIDG widnieją dwa stałe miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez Skarżącego. Organ skierował swoją korespondencję na jeden z adresów wskazanych przez Skarżącego, jednakże przesyłka, wedle oświadczenia Skarżącego nie została odebrana przez osobę upoważnioną do jej odbioru, a osobę trzecią nie będącą pracownikiem Skarżącego.

Sąd podziela pogląd, że doręczenie decyzji do rąk osoby, która nie jest w zakładzie pracy upoważniona do odbioru pisma i nie ma statusu pracownika w tymże zakładzie pracy, jest prawnie nieskuteczne. Przepisy procedury podatkowej mają na celu ochronę praw podmiotowych strony i organy administracji skarbowej nie mogą samowolnie zmieniać reguł gry ustanowionych przez ustawodawcę.

Przepis art. 148 § 2 pkt 2 O.p. nie wyłącza przy tym możliwości wzruszenia tego domniemania prawnego. Oznacza to jednak przeniesienie ciężaru dowodu na stronę postępowania. Podatnik chroniąc swój interes prawny powinien więc wskazać, pod rygorem niekorzystnych dla siebie skutków procesowych, na okoliczności przemawiające za nie doręczeniem pisma w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata – adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji, podważając w ten sposób podstawę faktyczną tego domniemania lub w inny sposób wzruszyć to domniemanie.

Zauważyć należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji organu I instancji widnieje adnotacja listonosza, wskazująca że przesyłkę doręczono "dorosłemu domownikowi". Potwierdzenie odbioru przesyłki pokwitował natomiast. L. Z. Nie sposób zatem domniemywać, że była to osoba upoważniona do odbioru korespondencji, w sytuacji gdy miała nie świadczyć pracy na rzecz Skarżącego w ramach jego działalności gospodarczej. Osoba ta nie przystawiła również pieczęci firmowej Skarżącego. Ze wskazanej adnotacji nie wynikało zatem, aby do doręczenia doszło adresatowi ani osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Podkreślić należy, że przesyłka zawierająca decyzję wymiarową była adresowana do Skarżącego, ze wskazaniem że prowadzi od działalność gospodarczą pod nazwą "K.".

Stwierdzić należało zatem wadliwość doręczenia decyzji Prezesa PFRON, co rodziło stosowne skutki procesowe w postaci nie wejście do obrotu ww. decyzji. Decyzja bowiem niedoręczona (nie wprowadzona do obrotu) w sposób oczywisty nie wiąże też strony, której zgodnie z art. 211 O.p. decyzja musi być doręczona.

Zatem rozstrzygniecie organu stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji jest nieprawidłowe.

W orzecznictwie wskazuje się, że za wszelkie błędy popełnione w zakresie doręczenia odpowiada organ administracji publicznej, a prowadzą one do tego, że czynność doręczenia, nie może być uznana za skuteczną (wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r. I FSK 1134/11, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2019 r., I SA/Sz 1011/18).

Nadto, organ zobowiązany jest do działania zgodnie z przepisami prawa w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Skoro zatem przepisy o doręczeniach są istotnym elementem prawa do odpowiedniego ukształtowania procedury podatkowej, zgodnie z wymogami rzetelności, jasności i praworządności, a to prawo jest jednym z najważniejszych elementów prawidłowego prowadzenia postępowania podatkowego, to na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi dotyczące na ruszenia art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 O.p. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane także z naruszeniem z art. 122 O.p.

Prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, zaś same przepisy traktujące o doręczeniach mają charakter gwarancyjny. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny być interpretowane na korzyść strony (postanowienie NSA z 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2087/14).

Skarga kasacyjna strony Skarżącej jest zasadna i Sąd uchyla poprzedni wyrok w całości, na podstawie art. 179a p.p.s.a (punkt 1 sentencji).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wydając zaskarżone postanowienie doszło do naruszenia przywołanych powyżej przepisów tej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 2 sentencji.

Organy podatkowe, rozpatrując sprawę ponownie, uwzględnią wykładnię prawa i ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku.

Sąd stwierdza ponadto, że stosownie do art. 203 p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego: od organu - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę (pkt. 1); od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę (art. 203 pkt 2).

Niezależnie od powyższego, przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Sąd, na wniosek Spółki zasądził zatem na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego - wpis sądowy od skargi w 100 zł (punkt 3 wyroku) oraz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis od skargi kasacyjnej - 100 zł, i koszty zastępstwa procesowego w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 240 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 w związku z art. 179a p.p.s.a.) – 50% wynagrodzenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2) lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.). - punkt 4 wyroku).