Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 181/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lutego 2014 r., [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

H. H. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 17 lutego 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 sierpnia 2013 r. orzekającą rozbiórkę obiektu budowlanego – domku holenderskiego pełniącego funkcję wynajmu dla wczasowiczów, posadowionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] we W.

Skarżąca w skardze złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji motywując go tym, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej trudności nie do pokonania. Skarżąca jest emerytką, od 2004 r. choruje na nowotwór z przerzutami na inne organy, pozostając pod stałą opieką lekarską. Jednocześnie, skarżąca jest prawnym opiekunem swojego męża, ubezwłasnowolnionego całkowicie w 2006 r. Obecnie, skarżąca nie ma możliwości finansowych ani technicznych, aby przestawić przyczepę w inne miejsce. Nie posiada bowiem innego miejsca, w które mogłaby ją przenieść. Konieczność usunięcia przyczepy z nieruchomości zamieszkałej przez skarżącą spowoduje dla niej znaczną szkodę a także skutki trudne do odwrócenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powinien być zatem przez stronę skarżącą uzasadniony. Konieczne jest wskazanie argumentacji, popartej faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo znacznej szkody, dotyczy szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 208). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.)

W ocenie sądu, skarżąca nie wskazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji o rozbiórce niewielkiego obiektu budowlanego – domku holenderskiego nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję wynajmu dla wczasowiczów, skutkowało niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowało trudne do odwrócenia skutki. W świetle przepisów prawa budowlanego obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem ma charakter obiektu tymczasowego, przez co należy rozumieć obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej. Wskazuje na to definicja sformułowana w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj.: Dz. U. 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

Charakter przedmiotowego obiektu, który jest nietrwale związany z gruntem i ma niewielkie wymiary nie potwierdza zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania rozbiórki. Wykazanie, że rozbiórka takiego obiektu spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, w przeciwieństwie do rozbiórki trwale związanego z gruntem budynku, musi opierać się na zindywidualizowanych i szczególnych okolicznościach, potwierdzających zaistnienie przesłanek z art. 61 § 1 p.p.s.a.

Skarżąca w przedmiotowej sprawie nie wskazała ich zaistnienia. Twierdzenia skarżącej zawarte we wniosku o wstrzymanie mają charakter ogólnikowy, nie zostały odniesione do konkretnych okoliczności przedmiotowej sprawy i nie zostały przez skarżącą uwiarygodnione. Skarżąca powołując się na swą trudną sytuację materialną i osobistą (zdrowotną) nie wskazała wysokości ewentualnej szkody, jaka grozi jej w przypadku wykonania decyzji, w szczególności nie podała choćby orientacyjnie kosztów, jakie musiałaby ponieść z tytułu rozbiórki i ich relacji do uzyskiwanych przez nią dochodów. Brak jest zatem podstaw do uznania, że szkoda ta będzie szkodą w znacznym rozmiarze. Charakter obiektu podlegającego rozbiórce nie potwierdza, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc skutki powodujące istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu decyzji będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy dużym nakładzie sił i środków.

Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.