Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 673/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Beata Sokołowska ( spr.) Protokolant: stażysta Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi M. i P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia roku nr w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości na 2008 rok, po wznowieniu postępowania o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 18 marca 2010 roku na żądanie P. wznowiło postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie 35.646,00 zł zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2008 roku. W uzasadnieniu organ wskazał, iż P. wnioskiem z dnia 22 grudnia 2009 roku, uszczegółowionym pismem z dnia 27 stycznia 2010 roku, zażądał uchylenia decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O. p.

Decyzją z dnia 30 marca 2010 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia 16 lipca 2008 roku.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że nie zaistniała przesłanka z art. 240 pkt 5 O.p. Podatnik zarzucił organowi dokonującemu wymiaru podatku nieuwzględnienie faktu, iż na jego terenie znajduje się sieć dróg wewnętrznych, niezbędnych do prowadzenia jego działalności i wykorzystywanych przez klientów. Twierdził też, iż w roku 2008 wszystkie drogi, w tym drogi wewnętrzne były wyłączone z opodatkowania. Uzasadniając brak przesłanki wznowienia postępowania organ podkreślił, iż obowiązujące w roku 2008 zasady opodatkowania dróg uległy zmianie w wyniku nowelizacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz.1828). Zgodnie z nowym brzmieniem art. 2 ust. 3 pkt 4 tejże ustawy obowiązującym od 1 stycznia 2007 roku, nie podlegają podatkowi od nieruchomości grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle. Według organu wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są jedynie drogi publiczne i zajęte pod nie grunty.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. wskazał, iż organ nie powinien wydawać nakazu płatniczego w przypadku decyzji wymiarowej i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia 6 maja 2010 roku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odniósł się do braku wystąpienia przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podtrzymując wyrażone wcześniej stanowisko, iż żadna z dróg, w stosunku do której podatnik domaga się wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 rok nie ma charakteru drogi publicznej. Ostatecznie SKO uznało, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne czy też nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, istotne dla sprawy ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2008. Organ odniósł się również do braku uczestnictwa M. w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym.

P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie zgodził się z ustaleniem i naliczeniem podatku od nieruchomości za 2008r. i podkreślił, że stacja paliw wymaga dojazdu.

Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 6 października 2010 r. (sygn. akt III SA/Po 433/10) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2010 roku.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczynając postępowanie w sprawie wznowienia na żądanie P. powołało podstawę prawną z art. 241 O.p. Tym samym przesądziło o tym, iż zaistniały zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe przesłanki wszczęcia postępowania. Wątpliwości Sądu budzi zaś co najmniej tożsamość decyzji, uchylenia której strona żądała. Świadczy o tym nie tylko ogólnikowe sformułowanie wniosku z dnia 22 grudnia 2009 roku oraz pisma uzupełniającego z dnia 27 stycznia 2010 roku, które nie precyzuje konkretnej decyzji, ale przede wszystkim treść odwołania. W odwołaniu od decyzji organu odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona wyraźnie wskazuje na inną decyzję niż będącą przedmiotem prowadzonego postępowania (również ustalającą zobowiązanie podatkowe na rok 2008).

Zdaniem Sądu organ winien ustalić, czy istotnie w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 243 § 2 przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 240 § 1 oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W niniejszym postępowaniu, pomimo wszczęcia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 pkt 5 i 7 organ odmawiając uchylenia decyzji ustosunkował się jedynie do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5, nie odnosząc się do przesłanki z pkt 7 i bez jakichkolwiek rozważań w tym zakresie.

Sąd dalej wskazał, że w decyzji odmawiającej uchylenia stwierdzono jedynie niewystępowanie przesłanki z pkt 5, nie prowadząc postępowania co do przesłanek wskazanych przez stronę, pomimo wszczęcia postępowania w oparciu o te właśnie przesłanki. Jednocześnie uzasadnienie decyzji SKO nie pozwala na ocenę jej zasadności wobec przytoczenia argumentów nie podnoszonych przez stronę ani we wniosku ani nawet w odwołaniu od decyzji. Powyższą ocenę utrudnia także fakt, iż wnosząc odwołanie strona wskazuje na inną decyzję, niż będącą przedmiotem kontroli organu. Mianowicie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2009r, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia 13 lutego 2009 roku w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości na 2008 rok. W odwołaniu całkowicie strona pomija kwestię związaną z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 – o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Wbrew wywodom organu strona kwestionuje jedynie wydanie decyzji wymiarowej w formie nakazu płatniczego, pomijając argumenty decyzji dotyczące dróg dojazdowych.

W dalszej części uzasadnienia wyroku podniesiono, że Sąd orzekający nie był w stanie ocenić argumentów strony i organu wobec całkowicie rozbieżnych, a nade wszystko nie mających pokrycia w aktach sprawy stanowisk, zwłaszcza, że decyzja załączona do akt sprawy i podlegająca kontroli w trybie postępowania wznowieniowego nie była wydana w trybie nakazu płatniczego.

Skarżący dopiero w postępowaniu sądowym odniósł się do kwestii dróg, ale tylko w aspekcie ich istnienia na potrzeby prowadzonej stacji paliw.

Sąd podkreślił, iż wyjaśnienia wymaga kwestia złożonego do protokołu żądania strony w sprawie doręczenia decyzji wymiarowej na rok 2008. Z akt sprawy wynika bowiem, iż decyzja z dnia 30 maja 2008 roku, jak i decyzja z dnia 16 lipca 2008 roku skierowana została do obojga małżonków; natomiast z protokołu z dnia 22 kwietnia 2010 nie wynika, czy strona w istocie kwestionuje fakt doręczenia czy też skierowania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe do obojga małżonków. Nie sprecyzowano żądania strony w tym zakresie, a w uzasadnieniu decyzji odniesiono się jedynie do uczestnictwa M. w postępowaniu wznowieniowym. Gdyby jak twierdzi organ uczestnictwo dotyczyć miało postępowania wznowieniowego, to zgodnie z treścią art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej postępowanie takie wszczyna się na wniosek strony i inicjatorką takiego postępowania mogłaby być wówczas tylko M. Niniejsze postępowanie było jednak wszczęte na żądanie P. i zgłoszenie takiego wniosku już w toku postępowania przez jej męża było niezasadne. Ponadto jest ono ograniczone terminem, którego organ przecież nie badał. Błędne więc było stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tej materii.

Sąd wskazał, iż zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa "należy oczekiwać i wymagać od organu podatkowego, by udzielał stronie nie orientującej się w zawiłościach procedury stosownych informacji."

Sąd nakazał, aby w ponownym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozważyło i wyjaśniło wszelkie sporne kwestie, a w szczególności, czy złożony wniosek o wznowienie postępowania dotyczy w istocie decyzji ostatecznej z dnia 16 lipca 2008 roku oraz czy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 dotyczy opodatkowania dróg wewnętrznych, ewentualnie uzyskania od strony w toku postępowania wznowieniowego stanowiska w kwestii zarzutu z art. 240 § 1 pkt 7 O. p.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 kwietnia 2011 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 243 § 2 O. p. odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2008 r.,.

W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, iż kierując się zaleceniami zawartymi w wyroku z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt III SA/Po 433/10 organ skierował do M. postanowienie z dnia 3 stycznia 2011 r. w kwestii decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt. 5 i pkt. 7 O. p. W odpowiedzi z dnia 18 stycznia 2009 r. strona wskazała, iż sprawa dotycząca ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok winna być dawno zakończona, o czym ma świadczyć wyrok WSA w Poznaniu z 6 października 2010 r. W ocenie P. dalsze postępowanie jest bezcelowe i bezpodstawne. Organ jeszcze dwukrotnie wezwał podatników do sprecyzowania swojego żądania i wskazania przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O. p. W odpowiedzi podatnicy powtórzyli, iż powyższy wyrok wyeliminował decyzje wydane w sprawie i uczyniły postępowanie bezprzedmiotowym.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż decyzja ostateczna dotycząca wymiaru podatku za 2008 r. została wydana w dniu 16 lipca 2008 r. , a powołana w odwołaniu decyzja z dnia 3 marca 2009 r. dotyczyła zobowiązania podatkowego za 2009 r., a zatem jej przytoczenie w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym stanowiło oczywisty błąd strony. To decyzja z 16 lipca 2008 r. stanowi wobec tego przedmiot wniosku o wznowienie postępowania. Wobec braku wyjaśnień stron w zakresie tego, czy kwestionują one zaadresowanie czy doręczenie decyzji I instancji do obojga małżonków, organ stwierdził, iż decyzje wymiarowe obu instancji zostały prawidłowo zaadresowane i doręczone M. i P.

Wobec braku sprecyzowania żądania w zakresie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O. p. organ uznał, iż w ocenie podatników, przy dokonywaniu wymiaru podatku za 2008r. pominięto istotną okoliczność dotyczącą tego, iż na spornym terenie istnieją drogi wewnętrzne, dojazdowe do stacji paliw, które miały podlegać zwolnieniu podatkowemu. Zdaniem organu w zakresie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 O. p. stronom chodziło o fakt uchylenia wyrokami sądowymi dotyczącymi kwestii opodatkowania dróg wewnętrznych w latach 2004 -2006 decyzji innych kolegiów odwoławczych, bądź też uchylenia wyrokiem NSA (II FSK 483/07) wyroku WSA, które to rozstrzygnięcia miały mieć, w ocenie B., wpływ na wynik sprawy w zakresie podatku za 2008.

Co do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O. p. organ uznał, iż okoliczność istnienia dróg dojazdowych nie była okolicznością nową (nieznaną organowi w dacie wydawania decyzji), ani też okolicznością istotną dla sprawy. Nie uległa zmianie powierzchnia spornych działek, ani ich kwalifikacja do ewidencji gruntów i budynków. Odnośnie natomiast art. 240 § 1 pkt 7 O.p. organ uznał, iż orzeczenia wskazywane przez podatników w żaden sposób nie stanowiły podstawy prawnej kwestionowanej decyzji dotyczącej podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2008 r. Z tego też względu organ nie stwierdził podstaw ustawowych wznowienia postępowania, wobec czego odmówiono uchylenia decyzji SKO z dnia 16 lipca 2008 r. .

W odwołaniu od powyższej decyzji B. stwierdzili, iż nie zgadzają się z "... treścią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i decyzji poprzedzającej oraz decyzji Burmistrza w zakresie ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości na rok: 2008."

Odwołujący wnieśli o uchylenie wyżej wymienionych decyzji, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 czerwca 2011 r., utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia 26 kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu powołano się generalnie w całości na ustalenia faktyczne i rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ ponownie stwierdził brak przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p.

W skardze na powyższą decyzję podnieśli zarzut niewykonania przez organ wyroku WSA w Poznaniu z 6 października 2010 r. oraz nieuwzględnienia zapisów z pisma skierowanego do nich przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 5 sierpnia 2010 r. W ocenie skarżących bezzasadne jest powoływanie się na dokumenty "poprzedzające" ten wyrok, gdyż miał on wyeliminować z obiegu prawnego "wcześniejsze akty".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, powołując się na stanowisko i dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Wskazać należy na wstępie, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy przy tym rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą.

W zakresie tak rozumianej oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego aktu w aspekcie stosowania prawa, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w konkretnym przypadku uznane za błędne, oraz jakie – zdaniem danego sądu – zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło zostać uznane za zgodne z prawem (zob. m. in. T. Woś i in., Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 472-473). Organ administracji zobowiązany jest wobec tego do bezwzględnego zastosowania się przy ponownym rozpoznaniu sprawy do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Uchybienie temu obowiązkowi narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza wadliwość podjętego aktu lub czynności, uzasadniającą konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego (zob. np. wyrok NSA z 21 października 1999r., IV S.A. 1681/97, LEX nr 47848).

W wyroku z dnia 6 października 2010 r. Sąd wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozważyć i wyjaśnić wszelkie sporne kwestie, a w szczególności, czy złożony wniosek o wznowienie postępowania dotyczy w istocie decyzji ostatecznej z dnia 16 lipca 2008 roku oraz czy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O. p. dotyczy opodatkowania dróg wewnętrznych, ewentualnie uzyskania od strony w toku postępowania wznowieniowego stanowiska w kwestii zarzutu z art. 240 § 1 pkt 7 O. p.

Wbrew stanowisku strony skarżącej powyższy wyrok jedynie uchylał decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w ramach II i I instancji, (tj. decyzję SKO z dnia 6 maja 2010 r., oraz poprzedzającą ją decyzję SKO z dnia 30 marca 2010 r.,), nie kończąc w jakikolwiek sposób przedmiotowego postępowania z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji wymiarowej w zakresie zobowiązania podatkowego za 2008 rok. Skutek prawny wyroku tego rodzaju polegał bowiem na tym, iż sprawa z powyższego wniosku wracała do etapu merytorycznego rozpoznania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym - działającym jako organ I instancji.

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ramach I i II instancji wykonało powyższe wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w możliwym zakresie, a wydane decyzje nie naruszały prawa procesowego, ani przepisów prawa materialnego.

W celu uzyskania jednoznacznego i precyzyjnego stanowiska podatników w zakresie decyzji stanowiącej przedmiot wniosku oraz wskazania przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O. p. uzasadniających wniosek o wznowienie postępowania organ w postanowieniu z dnia 3 stycznia 2011 r., w dalszych pismach z 24 stycznia 2011 r. i 1 marca 2011 r. oraz w postanowieniu z dnia 17 maja 2011 r. wezwał strony do przedłożenia dokładnych danych w powyższym zakresie, wyjaśniając jednocześnie podatnikom rzeczywiste skutki prawne wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 października 2010 r.

Ze względu na praktyczne nieudzielanie przez skarżących tych danych, w ocenie Sądu, organ zasadnie poczynił samodzielne ustalenia w kwestii okoliczności wskazywanych w wytycznych powyższego wyroku Sądu, powołując się przy tym w szerokim zakresie na całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Podkreślić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze przy zbieraniu materiału dowodowego działało niemal wyłącznie z urzędu, chociaż na stronach ciążyła również odpowiednia inicjatywa dowodowa, tym bardziej, iż przedmiotowe postępowanie wznowieniowe toczyło się na jej wniosek.

Przede wszystkim trzeba wskazać, że organ zasadnie uznał, iż strona zakwestionowała we wniosku i późniejszych pismach prawidłowość decyzji dotyczącej wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości za 2008 r., a decyzja ostateczna w tym przedmiocie została wydana w dniu 16 lipca 2008 r. , natomiast powołana w odwołaniu decyzja z dnia 3 marca 2009 r. dotyczyła zobowiązania podatkowego za 2009 r., a zatem jej przytoczenie w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym stanowiło oczywisty błąd strony. Decyzja SKO z dnia 16 lipca 2008 r. stanowiła wobec tego przedmiot wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.

Wobec braku wyjaśnień B. w zakresie tego, czy kwestionują oni zaadresowanie czy doręczenie decyzji I instancji do obojga małżonków, organ prawidłowo stwierdził, iż decyzje wymiarowe obu instancji zostały właściwie skierowane i doręczone M. B. i P. B.

Zdaniem Sądu wyczerpujące stanowisko zajęło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniach decyzji obu instancji w zakresie istnienia przesłanek wznowieniowych wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p. Wobec braku sprecyzowania żądania stron w zakresie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organ uznał, iż żądanie podatników w tym zakresie polegało na tym, że w ich ocenie przy dokonywaniu wymiaru podatku za 2008 r. pominięto istotną i nową okoliczność dotyczącą tego, iż na spornym terenie istnieją drogi wewnętrzne, dojazdowe do stacji paliw, które miały podlegać zwolnieniu podatkowemu. Z kolei w zakresie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej zdaniem organu stronom chodziło o fakt uchylenia wyrokami sądowymi dotyczącymi kwestii opodatkowania dróg wewnętrznych w latach 2004 -2006 decyzji innych kolegiów odwoławczych, bądź też uchylenia wyrokiem NSA o sygn. akt II FSK 483/07 wyroku WSA, które to rozstrzygnięcia miały mieć według B. wpływ na wynik sprawy w zakresie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2008 rok.

W ocenie Sądu interpretacja zakresu i charakteru żądania stron zawartego w ich wniosku o wznowienie postępowania była jak najbardziej dopuszczalna i prawidłowa w kontekście praktycznej bierności podatników w sprecyzowaniu ich stanowiska – i to pomimo kilkukrotnych wezwań organu o dokonanie tej czynności, powołujących się przy tym na konkretne wytyczne Sądu (zob. pismo SKO: z 24 stycznia i 1 marca 2011 r.).

W zakresie art. 240 § 1 pkt 5 O. p. organ zasadnie stwierdził, iż okoliczność istnienia dróg dojazdowych nie była okolicznością nową (nieznaną organowi w dacie wydawania decyzji), ani też okolicznością istotną dla sprawy. Nie uległa też zmianie – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - powierzchnia spornych działek, ani ich kwalifikacja do ewidencji gruntów i budynków. Należy zauważyć ponadto, iż w roku 2008 z mocy przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) drogi wewnętrzne nie podlegały już odpowiedniemu zwolnieniu podatkowemu, jak w okresie wcześniejszym. Zgodnie bowiem z art. 2 ust 3 pkt 4 cytowanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych.

Odnośnie natomiast art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie uznało, iż różne orzeczenia wskazywane przez podatników w toku postępowania w żaden sposób nie stanowiły podstawy prawnej kwestionowanej decyzji dotyczącej podatku za 2008 r. Z tego też względu organ podatkowy zasadnie stwierdził brak podstaw ustawowych wznowienia postępowania, wobec czego odmówiono uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej SKO z dnia 16 lipca 2008 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za bezzasadną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.