Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1254/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Kraków, dnia 9 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 lipca 2018 r. nr [...] uchyliło w części decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 stycznia 2018 r. orzekającą o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowego z częścią usługową na parterze i garażem podziemnym (bud. A), budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (bud. B), budowa miejsc postojowych, dojść pieszych, dojazdów i infrastruktury technicznej – na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z ul. [...] – na dz. nr [...] i [...] obr. [...] w K.".

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podniesiono, że brak wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy może spowodować trudne do odwrócenia skutki i znaczna szkodę. Ponadto realizacja inwestycji zgodnie z warunkami określnymi w decyzji daje inwestorowi prawo do zagospodarowania terenu w sposób w niej podany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

W ślad za postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. akt II OZ 1322/15 wskazać trzeba, że powyższe przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania aktu należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Wobec tego konieczne jest by zaskarżony akt nadawał się do wykonania, tzn. by można było na jego podstawie zobowiązać adresata aktu do określonego zachowania lub powstrzymania się od wskazanego zachowania. Akt nie podlega wykonaniu, gdy nie wywiera tych skutków. Brak jest bowiem możliwości zobowiązania podmiotu do określonego zachowania w oparciu o akt, który nie wskazuje jak ten podmiot ma się zachować. Akt wskazuje natomiast warunki i wymogi dla podjęcia działań w innym postępowaniu. Wyznacza ramy powinnego zachowania się, lecz nie zobowiązuje wprost do zachowania się w określony sposób.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanego wniosku Sąd uznał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie wywołuje opisanych skutków materialnoprawnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Akt ten stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Stanowi dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości i jak słusznie zauważa strona skarżąca, jest jedną z przesłanek uzyskania, w odrębnym postępowaniu, pozwolenia na budowę. Jednakże okoliczność, że decyzja ta jest elementem procesu budowlanego pozostaje bez znaczenia dla faktu, że samodzielnie nie uprawnia ona do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych. Ewentualne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, można rozpatrywać dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, po uzyskaniu przez stronę decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest natomiast odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym stronom przysługują odrębne środki prawne w tym prawo wniesienia odwołania, skargi do sądu administracyjnego, a także wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.

Przedstawiona w uzasadnieniu wniosku obawa, że inwestorzy uzyskają w przyszłości, na podstawie wydanej decyzji o warunkach zabudowy, inny akty administracyjny – pozwolenie na budowę, w oparciu o które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a.

Podkreślić także należy, że zasadności wniosku nie można upatrywać w tym, że decyzja o warunkach zabudowy narusza prawo. Jak już zauważono, nie jest to ustawowa przesłanka, w oparciu o którą sąd może wstrzymać wykonanie decyzji. O ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzygnie w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Przede wszystkim jednak, jak już wskazano, sam charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy sprawia, że strona skarżąca nie mogła skutecznie domagać się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II OZ 1250/16, z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 363/16 oraz z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 160/16).

W świetle przytoczonych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.