Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 69/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.  187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Teresa Porczyńska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. z siedzibą w P. (obecnie: C.[...]sp. z o.o. z siedzibą w O.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 467/15 w sprawie ze skargi Z.sp. z o.o. z siedzibą w P. (obecnie: C. [...]sp. z o.o. z siedzibą w O.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. [...]sp. z o.o. z siedzibą w O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., I SA/Ke 467/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Z. Sp. z o.o. z siedzibą

w P. (obecnie: C.[...] sp. z o.o. z siedzibą w O. - zwaną dalej spółką) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

w Kielcach z dnia 16 czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 2 lipca 2014 r. określił spółce - prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie skupu i sprzedaży złomu stalowego wsadowego i niewsadowego - wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach decyzją z dnia 16 czerwca 2015 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i wskazał, że zobowiązanie podatkowe wynosi 3.047.590,00 zł.

Zdaniem organu zakwestionowane faktury zakupu złomu nie dokumentowały, jak wykazało przeprowadzone postępowanie, nabycia tych materiałów od wymienionych w nich podmiotów, wobec czego stosownie do postanowień przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U z 2000 r. Nr 54., poz.654 ze zm. – dalej: u.p.d.o.p.) nie mogły stanowić podstawy do uznania za koszt podatkowy wykazanych w nich kwot. Zdarzenia gospodarczego o skutkach podatkowych nie stanowi bowiem samo wystawienie faktury, lecz obrót handlowy tą fakturą udokumentowany. Wystawione faktury były fakturami pustymi bowiem nie dokumentowały zdarzeń, które zostały w nich wskazane. Organy wykazały to uwzględniając wynik postępowań sądowych i kontroli krzyżowych.

3. Spółka zarzuciła, że według organu faktury otrzymane od kontrahentów są "puste", tymczasem z materiału dowodowego wynika, iż spółka nabywała złom

w ilościach i wartościach wskazanych na fakturach i dokonywała wynikających z nich wydatków. Spółka zarzuciła również organowi przyjęcie, że faktura jest jedynym środkiem dowodowym na okoliczność poniesienia kosztu podatkowego, stąd jej nierzetelność uniemożliwia jego odliczenie. Wskazała również na naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p. - poprzez uznanie, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów poprzez uwzględnienie wydatków na zakup złomu na podstawie zakwestionowanych faktur, podczas gdy wydatki te stanowią podstawowy koszt operacyjny spółki, wpływający na wysokość osiągniętego dochodu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że kwestią sporną jest zasadność wyłączenia przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie 3.387.227,49 zł, która wynika ze 178 faktur na zakup złomu, które nie potwierdzają rzeczywistych transakcji zakupu złomu. Według sądu w postępowaniu bezspornie stwierdzono, że wskazani kontrahenci skarżącej prowadzili działalność gospodarczą, polegającą wyłącznie na wystawianiu tzw. pustych faktur. Nie mieli ani możliwości technicznych z uwagi na brak magazynów, placów, urządzeń technicznych, środków transportu ani możliwości personalnych do prowadzenia takiej działalności, na tak wielką skalę. Sąd zaznaczył, że organ nie kwestionował faktu nabycia i posiadania przez spółkę towaru handlowego – złomu w ilościach wskazywanych na zakwestionowanych fakturach. Jedynie zakwestionowano fakt nabywania tego złomu od podmiotów wymienionych w fakturach. Jednocześnie skarżąca, pomimo sformułowanego zarzutu w skardze, nie przedstawiła argumentów przemawiających za tezą, że wystawcy kwestionowanych faktur byli faktycznymi dostawcami złomu. Nie przekonało sądu gołosłowne twierdzenie, że spółka nabywała złom w dobrej wierze, nie mając świadomości, iż pochodzi on od firmantów. Sąd I instancji wskazał, że dobrowolne wprowadzenie przez spółkę procedur weryfikujących dostawców, nie oznacza od razu, że spółka zachowała staranność kupiecką, czyli przy każdej czynności przestrzegała tych procedur. Ze zgromadzonego materiału wynika, że we wszystkich przypadkach procedury nie były zachowane. Przede wszystkim - jak wynika z zeznań pracowników spółki - występowały sytuacje, gdy kupowano złom bez weryfikacji dokumentów, a jedyną przesłanką pomijania procedury była ilość przywiezionego złomu.

5. Powyższemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej: p.p.s.a.) - poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku i brak odniesienia s[ę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach do kluczowych zarzutów skarżącej, w tym argumentacji przedstawionej w ekspertyzie prawnej oraz piśmie procesowym spółki

z dnia 24 września 2015 r.;

2) art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 1 i art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – zwanej dalej: ord. pod.) - poprzez wadliwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, przyjęcie w uzasadnieniu wyroku ustaleń niewynikających z akt sprawy oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, pomimo wadliwej oceny oraz nierozpatrzenia w całości materiału dowodowego przez organ podatkowy (w tym dokumentów urzędowych), a w konsekwencji wadliwe przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, że: (i) spółka naruszyła standardy należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej, (ii) wydatki na nabycie towarów nie mają jakiegokolwiek związku z przychodami spółki, (iii) żaden z kontrahentów spółki nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem, (iv) faktury VAT dokumentujące nabycie towarów są "puste", (v) dokumenty PZ nie dokumentują spornych transakcji nabycia, (vi) transakcje nabycia złomu były bezskuteczne na gruncie prawa cywilnego (naruszenie art. 535 § 1, art. 169 § 1 w związku z art. 7 i art. 155 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. – zwanej dalej: k.c.), (vi) dowody

z dokumentów urzędowych gromadzonych przez spółkę nie mają znaczenia

z perspektywy oceny dochowania należytej staranności przez spółkę;

3) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w związku z art. 23 § 1 pkt 1) i 2) ord. pod. - poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i zaakceptowanie pozbawienia spółki prawa do uwzględnienia jakichkolwiek wydatków związanych z transakcjami zbycia złomu

w kosztach uzyskania przychodu poprzez nienakazanie organowi podatkowemu określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania pomimo uznania, że dokumentacja księgowa i źródłowa są nierzetelne;

4) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. – poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że warunkiem sine qua non zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest posiadanie rzetelnej faktury VAT;

5) art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p w związku z art. 21 ust. 1

w związku z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm. – zwanej dalej: ustawa o rachunkowości)

w związku z art. 180 § 1 ord. pod. - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest jego udokumentowanie (zgodnie z zasadami prawa bilansowego);

6) art. 7 ust 1 w związku z art. 15 ust 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 23 § 1 pkt 1)

i 2) ord. pod. - poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie okoliczności, że podstawą opodatkowania jest dochód (a nie przychód), który - w przypadku stwierdzenia braku dokumentacji źródłowej i wadliwości ewidencji księgowej

w zakresie kosztów – powinien zostać określony w drodze oszacowania;

7) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 535 § 1 k.c. i art. 169 § 1 k.c - poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że prawo do zaliczenia wydatku na nabycie towaru do kosztów uzyskania przychodu uzależnione jest od skuteczności umowy sprzedaży towaru na gruncie prawa cywilnego;

8) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. 1995 r. Nr 36, poz.175 - dalej: Protokół nr 1 do Konwencji Europejskiej) oraz

w związku z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust 3 i art. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm. – zwanej dalej: Konstytucja RP) - poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do naruszenia zasady ochrony własności wskutek przyjęcia odpowiedzialności majątkowej spółki za nierzetelność działań osób trzecich (kontrahentów).

W związku z powyższym spółka wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi

i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

ewentualnie,

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach;

- zasądzenie na rzecz spółki od organu, tj. Dyrektora Izby Skarbowej

w Kielcach zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

6. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrywał sprawę spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2008 r. do listopada 2008 r.

W sprawie tej zapadł wyrok w dniu 31 października 2017 r., I FSK 42/16. Wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę podziela.

7. Zarzucając naruszenie art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku art. 187 § 1 i art. 191 ord. pod. strona wskazywała na wadliwość przyjęcia przez organy (i zaakceptowanie tego przez sąd pierwszej instancji), że okoliczności towarzyszące transakcjom z dostawcami złomu dowodzą, iż spółka wiedziała albo powinna była wiedzieć, że uczestniczy

w oszustwie podatkowym oraz że spółka nie dochowała należytej staranności w toku transakcji nabycia złomu.

Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 236 i n.). W postępowaniu przyjęto jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 ord. pod.), zgodnie z którą organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich

z osobna i we wzajemnych ich związku (Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod.) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek norm prawa materialnego.

Wyrażona natomiast w art. 121 § 1 ord. pod. zasada zaufania do organów podatkowych wymaga m.in., by z uzasadnienia decyzji organu podatkowego wynikały sposób rozumowania i uzasadnienie twierdzeń, dyrektywy wykładni potwierdzające punkt widzenia organu, a także wyjaśnienie znaczenia przepisu, który budzi wątpliwości. Celem postępowania dowodowego jest bowiem odpowiedź na pytanie, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada pod określoną normę podatkowego prawa materialnego. Z obowiązku tego Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiązał się prawidłowo. Ocena zebranego materiału dowodowego była spójna i logiczna, organy odtworzyły przebieg i ciąg zdarzeń

w sprawie, oceny okoliczności ekonomicznych i prawnych w zakresie kwestionowanych transakcji.

Sąd pierwszej instancji, oceniając zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej odniósł się szeroko do ustalonego w ramach postępowania podatkowego stanu faktycznego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo przedstawiono stan sprawy, a więc przesłanki wszczęcia postępowania podatkowego oraz jego rezultaty wraz z oceną prawną. Uzasadnienie nawiązuje przy tym zarówno do zarzutów podniesionych w skardze, jak również stanowiska strony przeciwnej, wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jego wyjaśnienie. Sąd I instancji wskazał i przedstawił osobno okoliczności faktyczne związane z transakcjami

i współpracą spółki z poszczególnymi kontrahentami. Spółka nie podważyła ustaleń dokonanych w toku postępowania, że kontrahenci spółki dopuszczali się nieprawidłowości. Podmioty te albo nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem, albo działalność ta była prowadzona

w wymiarze innym, niż wynikający z wystawionych faktur. To oznacza, że wystawione faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń.

Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwej oceny dowodów

w zakresie oceny świadomości strony skarżącej co do tego, że transakcje wynikające ze spornych faktur nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, należy stwierdzić, iż nie są one uzasadnione. Zasadniczą kwestią jest ustalenie, czy zakwestionowane faktury obrazują czynności rzeczywiście dokonane pomiędzy podmiotami tam wskazanymi, a więc dostawę towarów, czy też są to faktury puste, za którymi nie szły faktycznie dokonane czynności.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwalało na uznanie, iż spółka wiedziała lub powinna była wiedzieć, że transakcje potwierdzone zakwestionowanymi fakturami stanowiły oszustwo i nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podniósł szereg okoliczności wskazujących na brak staranności strony skarżącej w zakresie zweryfikowania kontrahentów. Są nimi niezakwestionowane fakty, z których wynika, że procedury weryfikacyjne dostawców istniały, ale nie były przestrzegane, choć zakwestionowane transakcje nie były transakcjami jednorazowymi o niewielkiej wartości, a dotyczyły stałej współpracy. Strona skarżąca akceptowała podejmowanie wszystkich czynności związanych

z transakcjami dostawy złomu przez osoby nieposiadające stosownych upoważnień. Odbiór w gotówce należności dokonywany był przez osoby inne, niż uwidocznione na fakturze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób szczegółowy i przejrzysty wskazał na dowody i okoliczności przemawiające za trafnością stanowiska organów w zakresie niedochowania przez stronę należytej staranności. Spółka wiedziała lub mogła przypuszczać, że uczestniczy w oszustwie. Wskazuje na to przede wszystkim oświadczenie, z którego wynika, że spółka wiedziała, iż złom dostarczyła inna firma, ale inna firma wystawi fakturę. Dołączone przez spółkę dokumenty nie potwierdzają, że spółka weryfikowała dostawcę. Wskazują jedynie, że weszła w posiadanie dokumentów i przedłożyła je w związku z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania.

Z zeznań pracowników oddziału spółki wynika, że kontrahenci w żaden sposób nie byli weryfikowany, nikt ani w tym oddziale, ani w drugim oddziale nie udał się do

miejsca prowadzenia działalności przez kontrahenta. Względem kolejnego kontrahenta – podobnie. Brak bezpośredniego kontaktu z dostawcą złomu i oparcie wiedzy o nim tylko na podstawie dokumentów rejestracyjnych bez ich weryfikacji, brak weryfikacji danych osób przedkładających dokumenty, przywożących złom

w imieniu dostawcy oraz osób, którym wypłacano gotówkę.

Pomimo istniejących procedur zobowiązujących do wypłaty gotówki właścicielowi firmy dostarczającej złom, za okazaniem dowodu osobistego, pieniądze w kwotach od 4.000 do ponad 23.000 złotych, wypłacano osobom postronnym, tylko na podstawie przedłożonej faktury. Prowadzenie spraw przez inną niż przedsiębiorca osobę nie musi wskazywać od razu na fikcyjną działalność, ale spółka powinna była żądać upoważnienia do reprezentowania kontrahentów, tak samo jak w przypadku wypłaty gotówki osobie innej niż przedsiębiorca widniejący na fakturze.

Spółka nie posiadała nawet wiedzy, jaki przewoźnik, jakim pojazdem i z czyim złomem wjeżdża do niego na plac. Przyjmowanie złomu nie może ograniczać się, co do zasady tylko do kontroli ilości i jakości przyjmowanego złomu. Brak było weryfikacji dostawcy, czy kierowcy lub dokumentów pojazdu dostarczającego towar.

Jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji - samo wprowadzenie procedur weryfikujących bez ich egzekwowania nie świadczy o zachowaniu należytej staranności, zwłaszcza przy obrocie towarem wrażliwym jakim jest stal. Standardy jakie winny być zachowane dla zabezpieczenia się przed nieprawidłowościami mogącymi wystąpić w obrocie stalą stworzyła sama strona. Nawet przy ich zachowaniu nie można wykluczyć, że mogło dojść do nieprawidłowości w obrocie stalą. Istotnym jednak jest, że procedury bezpieczeństwa nie były przestrzegane, co świadczy oczywiście o braku staranności. Wystarczyło, by strona skarżąca przestrzegała przyjętych procedur weryfikacji kontrahentów, szczególnie, że przebieg transakcji z wystawcami zakwestionowanych faktur, towarzyszące transakcjom okoliczności, winny dawać podstawy do powzięcia przez spółkę wątpliwości co do ich legalności.

Spółka na każdym etapie postępowania akcentowała swoje doświadczenie

w branży, markę, posiadanie dużej wiedzy na temat obrotu i zasad handlu złomem stalowym oraz fakt, że w spornym okresie handlowała z wieloma kontrahentami

w kraju i zagranicą, a transakcje te nie były kwestionowane. Zatem spółka - posiadając ogromne doświadczenie na rynku - wobec ustaleń organów związanych

z okolicznościami transakcji z pewnością powinna była brać pod uwagę ryzyko, co do nierzetelności kontrahentów, zważywszy na zasady współpracy z tymi kontrahentami. W tym zakresie także zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie pozwalają na ocenę, jakie błędy popełnił sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę. Nie wskazano na wady postępowania i nie powiązano ich z konkretny normami postępowania, których sąd pierwszej instancji nie zastosował lub zastosował wadliwie. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika, jakie dowody świadczące

o dochowaniu należytej staranności przez spółkę zostały pominięte lub niewłaściwie ocenione przez sąd pierwszej instancji. Właśnie zachowanie należytej staranności kupieckiej przez stronę skarżącą w okresie, w którym wystawiono zakwestionowane faktury, jej kontakt z kontrahentami, a właściwie jego brak, ich weryfikowanie, także zweryfikowanie źródła dostaw spowodowałoby, że z całą pewnością strona skarżąca miałby wiedzę, iż uczestniczy w nierzeczywistych dostawach. Brak działań strony skarżącej i okoliczności transakcji, na które wskazywały organy i sąd pierwszej instancji wskazują właśnie na brak jakiejkolwiek staranności kupieckiej. Dodatkowo

w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane funkcjonowanie spółki w obrocie prawnym, a istotnym jest jedynie fakt nieprawidłowości związanych z rozliczeniem kwestionowanych faktur.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił okoliczności i dowody w sprawie pod kątem wykazania bądź niewykazania świadomości spółki uczestniczenia w oszustwie podatkowym. Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 ord. pod. Przy niepodważonym w sprawie ustaleniu, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie ma podstaw do zakwestionowania w takim stanie faktycznym zastosowanych przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że przepis ten określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Nakłada on na sąd obowiązek przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu, strona winna wskazać, jakich elementów uzasadnienie wyroku nie zawiera bądź które z nich są na tyle lakoniczne, że nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził go do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. W niniejszej sprawie sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do zarzutów skargi i ocenił zaskarżoną decyzję.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie stanowi zasadniczo polemikę ze stanowiskiem organów wyrażonym w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. By skutecznie podważyć wyrok sądu pierwszej instancji strona w kontekście wskazanych przepisów prawa powinna była wykazać, dlaczego sąd dokonał niewłaściwej wykładni danego przepisu, a fakt, że sąd zaakceptował wykładnię organu i nie podzielił stanowiska strony nie jest wystarczający do uznania, iż rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.

8. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.

z 2013 r., poz. 490).