Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 225/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1-2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181a uat. 1
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
journal: Dz.U.UE.L 1997 nr 169 poz 77 art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 3
law: Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską  Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu odwołania K. G., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] września 2012 r., Nr [...], w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] października 2007 r. na podstawie dokumentu SAD nr [...], objęto procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii używany samochód osobowy marki Audi Q7, rok produkcji 2006. Do zgłoszenia dołączono m.in. dowód zakupu samochodu, określający jego wartość na kwotę 4.000 CHF, ocenę techniczną sporządzoną przez biegłego rzeczoznawcę oraz protokół oględzin pojazdu przez funkcjonariuszy celnych przyjmujących zgłoszenie Zgłoszenia dokonał W. P., na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez K. G. Zastosowano konwencyjną stawkę celną w wysokości 10% i obliczono cło w kwocie 919 zł.

Pismem z dnia [...] października 2010 r., Nr Ap. [...], Prokuratura Apelacyjna w L. przekazała do Urzędu Celnego w B. P. dokumenty uzyskane od Konfederacji Szwajcarii w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, tj. pisma szwajcarskich władz celnych Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i [...] lipca 2010 r., w których szwajcarskie władze poinformowały, że eksportera wskazanego na załączonym do zgłoszenia celnego dowodzie zakupu pojazdu – P. G. należy określić jako nieistniejącego. Z informacji wynikało również, że eksporter nie istniał w dniu wystawienia rachunku.

Organ celny przeanalizował również wartości podobnych pojazdów na rynku kraju eksportu. Cena podobnego samochodu marki Audi Q7, wyprodukowanego w 2006 r., na rynku szwajcarskim wynosiła 59.400 CHF - wg katalogu szwajcarskiego EurotaxGlass’s 1/2008. Przy uwzględnieniu uszkodzeń w ewentualnej wysokości 50%, organ obliczył wartość pojazdu na kwotę 59.700 CHF.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej oraz określenia prawidłowej kwoty długu celnego.

Organ celny wezwał skarżącego do przedstawienia dowodów będących w jego posiadaniu, potwierdzających, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjna stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą sumę za importowany samochód.

W piśmie z dnia [...] maja 2012 r. skarżący wniósł o zwrócenie się do trzech losowo wybranych serwisów w Szwajcarii celem porządzenia przez te serwisy wyceny naprawy importowanego samochodu, która uwzględni ceny robocizny i części zamiennych oraz dopuszczenie tych wycen w charakterze dowodu.

Powołany przez organ biegły M. M. na podstawie przedłożonych dokumentów sporządził opinię Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., która posłużyła za postawę ustalenia wartości celnej samochodu osobowego używanego marki Audi Q7. Wartość wycenionego pojazdu porównano do pojazdu wyprodukowanego w USA marki JEEP Grand Cheerokee. Wartości podane w ww. wycenie zostały określone na podstawie: notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe - Wartości Rynkowe X-2007. Wartość pojazdu Audi Q7 rzeczoznawca określił na kwotę 71.100 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. decyzją z dnia [...] września 2012 r., ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na podstawie art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 z późn. zm.), dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny lub WKC, na kwotę 41.802 zł stanowiącą równowartość 18.278,89 CHF oraz określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikających z długu celnego w wysokości 3.261 zł.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia. Zakwestionował zastosowanie w niniejszej sprawie metody ostatniej szansy. Podniósł, że biegły przy ustalaniu wartości rynkowej oparł się na nieistniejących na rynku szwajcarskim parametrach, takich jak korekta ze względu na ilość właścicieli, regionalna sytuacja rynkowa czy import prywatny. Biegły nie wyjaśnił również zasadności wysokości pozostałych zastosowanych korekt.

Po rozpatrzeniu odwołania K. G., Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Celnej wywiódł, że w świetle postanowień Wspólnotowego Kodeksu Celnego i Porozumienia o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT (porozumieniu w sprawie wartości celnej) z 1994 r., wartość celna jest ustalana co do zasady na bazie wartości transakcyjnej, to znaczy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Organy celne mogą jednak odstąpić od stosowania metody ceny transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w artykule 29 WKC (art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – Dz. U. UE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 ze zm., dalej: RWKC).

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przepis wynikający z art. 181 a RWKC uprawnia organ celny, w razie powzięcia wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, do pominięcia metody wartości transakcyjnej i zastosowania innej, przewidzianej w art. 30 bądź w art. 31.

Dyrektror Izby Celnej wyjaśnił, że podstawą że podstawą do zastsowania powołanego przepisu były pisma szwajcarskich władz celnych z dnia [...] kwietnia 2010 r. i [...] lipca 2010 r. wraz z załącznikami, z których wynikało, że firma P. G. – eksporter – jest firmą nieistniejącą.

Wątpliwości organu wzbudziła również wysokość zadeklarowanej wartości transakcyjnej. Cena samochodu marki Audi Q7, wyprodukowanego w roku 2006, na rynku kraju eksportu w katalogu EurotaxGlass’s 2007 PW-CH 1/2008 wynosiła 59.400 CHF. Cena porównawcza pojazdu – z uwzględnieniem korekt wynikających z oceny biegłego wynosiła 26.136 CHF, zatem jest ponad 6 razy wyższa od zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził następnie, że konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z rachunku była konieczność ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 – 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ wyjaśnił, że ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych bądź podobnych (art. 30 ust. 2 lit. a) i b) WKC) w przypadku importu używanych samochodów osobowych, nie jest obiektywnie możliwe, gdyż wymagałoby znalezienia samochodu osobowego o podobnym stopniu zużycia. Metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. c) WKC) stosowanej w przypadku importu towarów masowych, również nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d) WKC), oparta na koszcie produkcji importowanych towarów, nie może być brana pod uwagę, ponieważ używane samochody nie są produkowane jako takie.

Organ odwoławczy podniósł, że prawidłowo wartość celna przedmiotowego pojazdu została ustalona z wykorzystaniem danych dostępnych we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC (metoda "ostatniej szansy") z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że korekty zastosowane w wycenie biegłego uwzględnia katalog Info – Expert, a także są one zgodne z wytycznymi Instrukcji Nr 1 z 2005 r. dotyczącej Określenia wartości rynkowej pojazdów również pod względem ich wysokości. Organ podkreślił, że biegły rzeczoznawca wyjaśnił, że w opinii uwzględnił stan techniczny opisany w ocenie technicznej Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. Wskazał również, że organ pierwszej prawidłowo uznał, że w sprawie termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych wynosi 5 lat od dnia powstania długu celnego. Organ pierwszej instancji powiadomił strony o zaksięgowaniu kwoty długu celnego: W. P. w dniu [...] czerwca 2012 r. oraz K. G. w dniu [...] lipca 2012 r. Natomiast długu celny powstał w wyniku dopuszczenia do obrotu spornego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym z chwilą przyjącia przedmiotowego zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2 WKC).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i bezkrytyczne przyjęcie jako dowodu wyceny M. M.;

- nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów mogących wyjaśnić sprawę, co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia;

- arbitralną i w istocie dowolną ocenę materiału dowodwego zebranego w sprawie, polegającą na braku jego wszechstronnego rozważenia, błędną, jednostronną, niespójną i częściowo wewnętrznie sprzeczną ocenę poddanych analizie fragmentów materiału dowodowego oraz niezasadną odmowę dopuszczania i przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego;

- rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa oraz zasad postępowania określonych w art. 121, art. 122. art. 125 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 2 Prawa celnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy celne uznały eksportera P. G. za podmiot nieistniejący w chwili sprzedaży samochodu, podczas gdy szwajcarskie władze celne w swoich pismach esksportera określiły jako “nieistniejący", nie wyjaśniając czy podmiot ten był “nieistniejący" w dniu sprzedaży sprowadzonego samochodu czy też w dniu sporządzenia pism przez szwajcarskie władze celne.

Skarżący zarzucił również, że organy celne oparły swoje rozstrzygnięcie na informacjach wynikających z załączników do pisma szwajcarskich władz celnych, podczas gdy walor dokumentu urzędowego mogą mieć tylko pisma władz szwajcarskich. Załączniki, zdaniem skarżącego, nie są dokumentami urzędowymi, o których mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej.

W ocenie skarżacego, w niniejszej sprawie zastrzeżenia budzi zastosowanie metody ostatniej szansy przed zastosowaniem metody wartośći transakcyjnej innych samochodów podobnych do tego, który jest przedmiotem postępowania, a sprzedanych w 2007 roku na rynku szwajcarskim przy uwzględnieniu kosztów naprawany sprowadzonego samochodu w Szwajcarii. Wartość importowanego pojazdu powinna dotyczyć tylko rynku szwajcarskiego, ponieważ na tym rynku dokonano transakcji.

Skarżący zarzucił, że organ oparł swoją decyzję na wycenie biegłego M. M., w której biegły oparł się na nieistniejących na rynku szwajcarskim parametrach takich jak np. korekta za pierwszą rejestrację czy import prywatny. Skarżący nie zgodziły się również z wysokością zastosowanej korekty dotyczącej naprawy samochodu. Zdaniem skarżącego, oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z wyceny biegłego innego niż M. M. było bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 z późn. zm.), dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny lub WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena może zostać skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33.

Podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów jest metoda wartości transakcyjnej. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą odstąpić od stosowania tej metody.

Powyższe wynika wprost z art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – Dz. U. UE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 z późn. zm., dalej: RWKC). W przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.

Zastępcze metody ustalania wartości celnej określone są w art. 30 i art. 31 WKC (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wynika, że metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 WKC zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy", określonej w art. 31.

Przy ustaleniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania w pierwszej kolejności, że istnieją uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.

Możliwość odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej na podstawie art. 181a RWKC, może być skutkiem zakwestionowania wiarygodności (materialnej lub formalnej) informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, ewentualnie wynikać z braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie wystąpi wówczas, gdy okaże się, że była ona rażąco niska (co zakłada porównanie jej z innymi cenami, więc nie może nastąpić w sposób dowolny).

Następnie zaś rzeczą organów celnych jest wykazanie, że ustalenie tej wartości jest bezwzględnie niemożliwe w oparciu o pozostałe metody, kolejno wymienione w art. 30 WKC.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy wyczerpująco i przekonująco uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej przy ustalaniu wartości celnej samochodu marki Audi Q7, sprowadzonego przez skarżącego ze Szwajcarii.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podstawą do tego były dwa zasadnicze argumenty: informacje uzyskane od szwajcarskich władz celnych, podważające fakt istnienia sprzedawcy uwidocznionego na rachunku sprzedaży pojazdu oraz istotna rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną wartością celną pojazdu, a cenami wskazywanymi w katalogach branżowych.

W niniejszej sprawie organ celny wszczął postępowanie w celu weryfikacji wartości celnej w/w samochodu w związku z przekazaniem przez Prokuraturę Apelacyjną w L. pismem z dnia [...] października 2010 r., pism szwajcarskich władz celnych z dnia [...] kwietnia 2010 r. i dnia [...] lipca 2010 r. informujących, że firma P. G., wskazana w zgłoszeniu celnym jako sprzedawca jest firmą nieistniejącą. Z przekazanych przez szwajcarskie władze celne dokumentów wynika, że przeprowadzone przez organy celne postępowanie nie wykazało, by firma ta istniała w dacie sprzedaży samochodu.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.), organ może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokument sporządzony przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Z przepisu art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że dokumenty urzędowe to dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jeżeli więc dany dokument spełnia łącznie trzy owe przesłanki, a nadto sporządzony został w zakresie działania organu, od którego pochodzi, to taki dokument należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i wówczas dokument ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przyjmuje się, że uznanie dokumentu zagranicznego za dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu jest uzależnione od uregulowań zawartych w wiążących Polskę umowach międzynarodowych. Taką umową międzynarodową, którą Polska jest związana od czasu uzyskania członkostwa UE jest Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o Protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz. Urz. WE L z dnia 27 czerwca 1997 r. Nr 169, poz. 77.) oraz protokół dodatkowy z dnia 9 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, będący załącznikiem do Porozumienia.

W myśl art. 8 ust. 1 protokołu organ, do którego kierowany jest wniosek przekazuje informacje o wynikach dochodzeń organowi wnioskującemu, w formie dokumentów, poświadczonych kopii dokumentów, sprawozdań i tym podobnych.

Sposób wykorzystywania informacji określa art. 11. W ust. 3 przewiduje on, że Umawiające się Strony mogą wykorzystywać uzyskane informacje i konsultowane dokumenty zgodnie z postanowieniami niniejszego Protokołu jako dowody w protokołach, sprawozdaniach, zeznaniach, jak i postępowaniach oraz oskarżeniach wniesionych do sądu.

Istota oraz zwiększona (szczególna) moc dowodowa dokumentu urzędowego odnosi się przede wszystkim do tego, co zostało w takim dokumencie "urzędowo stwierdzone". W doktrynie podnosi się, że zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, tj. prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Dzięki domniemaniu zgodności z prawdą twierdzeń zawartych w dokumencie urzędowym (wiarygodności), które nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością, nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie, jak również nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organy w sprawie niniejszej prawidłowo uwzględniły pisma szwajcarskich organów celnych z dnia [...] kwietnia 2010 r. i [...] lipca 2010 r. wraz z załącznikami. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skarżącego stwierdzić należy, że nie ma żadnych rozsądnych argumentów, aby załącznikowi do pisma odmawiać takiej samej mocy dowodowej jak pismu głównemu.

Weryfikując zgłoszenie celne strony, organy przeanalizowały notowania pojazdów Audi Q7 rok produkcji 2006 na rynku szwajcarskim. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (wydruk z Internetu z katalogu Szwajcarskiego EurotaxGlass’s) wynika, że ceny tego rodzaju pojazdów kształtują się w Szwajcarii na poziomie znacznie wyższym (od 59400 CHF do 70900 CHF) od ceny zadeklarowanej przez stronę (4.000 CHF). Nawet zatem jeśli uwzględni się uszkodzenia samochodu wskazane w ocenie technicznej dołączonej do zgłoszenia przez skarżącego, wartość pojazdu będzie ponad siedmiokrotnie wyższa niż wartość podana przez skarżącego jako cena transakcyjna. Wątpliwości organu co do tego, czy zadeklarowana przez skarżącego wartość celna stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, były zatem w pełni uzasadnione i dawały podstawę do odstąpienia od zastosowania metody transakcyjnej.

Organ bardzo szczegółowo wyjaśnił, powołując i analizując przepisy art. 29 - 30 WKC oraz stanowisko Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, dlaczego zastosował metodę ustalania wartości pojazdu, określoną w art. 31 WKC (metoda ostatniej szansy). Sąd podziela w pełni stanowisko organu w tym zakresie, jest ono bowiem zgodne z przepisami i należycie uzasadnione.

Dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie metody ostatniej szansy, organy oparły się na opinii sporządzonej przez biegłego M. M. z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 66-69 akt adm.). Zgodnie z zaleceniem organu celnego, biegły dokonał ustalenia wartości pojazdu podobnego wyprodukowanego poza terenem Wspólnoty. Z art. 31 ust. 2 lit. a WKC wynika bowiem, że wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie. Biegły ocenił, że do samochodu osobowego wycenianego, pod względem roku produkcji, klasy, typu i rodzaju pojazdu, najbardziej podobny jest pojazd marki JEEP Grand Cherokee, produkowany m.in. w USA. Zgodnie z opinią wartość bazowa brutto sprowadzonego przez skarżącego pojazdu wynosi 165.000 zł, natomiast wartość rynkowa brutto, uwzględniająca wskazane w opinii korekty wynosi 71.100 zł. Ustalając wartość celną pojazdu organ pomniejszył wskazaną przez biegłego kwotę o dalsze elementy (marża, cło, podatki), co dało ostatecznie kwotę 41.802 zł, przyjętą jako wartość celna pojazdu.

Zarzuty skarżącego co do opinii biegłego są nieuzasadnione. Biegły powołany w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy określił wartość przedmiotowego pojazdu na podstawie dowodów dołączonych do zgłoszenia celnego. Biegły uzasadnił swoje stanowisko co do zastosowanych korekt i wyjaśnił, że uwzględnił stan techniczny pojazdu opisany w ocenie technicznej z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] oraz protokole oględzin pojazdu z dnia [...] października 2007 r.

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące sposobu ustalenia wartości metodą ostatniej szansy oraz braku ustaleń co do kosztów naprawy samochodu w Szwajcarii. Jak już wyżej była o tym mowa, organ bardzo szczegółowo i jasno wytłumaczył, w jaki sposób dokonuje się ustalenia wartości pojazdu metodą ostatniej szansy, wskazał przepisy, z których wynika, że wartość celna nie może być ustalana na podstawie ceny towarów na rynku kraju, z którego samochód został sprowadzony, wyjaśnił dlaczego nie mógł być uwzględniony wniosek o dopuszczenie dowodu z wyceny losowo wybranych serwisów samochodowych w Szwajcarii i zbędne jest powtarzanie argumentów organu.

Zarzuty skarżącego i wnioski dowodowe nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Ponownie podkreślić należy, że zgodnie z art. 31 ust. 2 WKC wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 (co miało miejsce w sprawie niniejszej) nie może być określana m. in. na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie (pkt a) oraz ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu (pkt c). Żądanie skarżącego ustalenia ceny pojazdu na rynku szwajcarskim nie mogło być zatem uwzględnione. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i przy zapewnieniu czynnego jej udziału. Wbrew twierdzeniom skargi, organy celne w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, oparły się na wszechstronnie zebranym materiale dowodowym, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121, 122, 125, 188 i 191 Ordynacji podatkowej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Na zakończenie jeszcze raz podkreślić należy, że odstępstwo od zastosowania podstawowej metody ustalania wartości celnej, tj. metody ceny transakcyjnej zostało w należyty sposób uzasadnione. Rażąca rozbieżność pomiędzy wartością sprowadzonego pojazdu określoną w zgłoszeniu celnym, a wartością pojazdów podobnych, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, uzasadniała wątpliwości co do wysokości zadeklarowanej przez stronę wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.