Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1102/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od 7 do 31 grudnia 2001 roku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt I SA/Łd 1102/08

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2008 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres rozliczeniowy od dnia 7 grudnia 2001 roku do dnia 31 grudnia 2001 roku w kwocie 100.186 zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że spółka "M. P." dokonywała sprzedaży wydawnictw (kalendarzy i terminarzy) stosując preferencyjne stawki podatku VAT w wysokości 0% ("Kalendarz Podatnika", SWW 2712) oraz w wysokości 7% ("Terminarz Menadżera", "Terminarz Firmowy", "Terminarz Powszechny", "Terminarz Popularny", "Terminarz Klasyczny", "Terminarz Uniwersalny", "Terminarz Przedsiębiorcy", "Terminarz Tygodniowy Ola" i "Terminarz Tygodniowy Marta", SWW 2711) podczas, gdy winna stosować stawkę podstawową 22%.

Decyzją z dnia [...] roku Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. określił zobowiązanie w podatku VAT za okres rozliczeniowy od dnia 7 grudnia 2001 roku do dnia 31 grudnia 2001 roku w kwocie 100.186 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zaskarżyła niniejszą decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu strona podniosła, że Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. w piśmie z dnia 16 stycznia 2007 roku skierowanym do GUS wprowadza organ statystyczny w błąd co do przedmiotu zapytania. Wskazał np., że "Terminarz Menadżera" liczy 346 stron, gdy w istocie stron tych jest 360. Organ podał, iż "Terminarz Klasyczny" ma 89 stron, a zabezpieczony w toku kontroli egzemplarz miał ich 144. Zarówno w jednym jaki w drugim przypadku organ nie przeprowadził dowodu, że pominięty procent wymienionych wydawnictw nie miał wpływu na ich klasyfikację statystyczną.

W cytowanym zapytaniu brak było opisu wydawnictwa np. "Terminarz Tygodniowy Marta" a to oznacza, iż opinia klasyfikacyjna Sekretariatu Prezesa GUS z dnia 16 kwietnia 2007 roku nie dotyczy wszystkich wydawnictw, będących przedmiotem niniejszego postępowania.

Nadto strona wskazała, iż prowadzone przez organy postępowanie jest nie tylko szczątkowe lecz oparte jest na wydawnictwach wydanych w 2002 roku, tych których pierwsze egzemplarze zostały wprowadzone do obrotu w ostatnich dniach sierpnia 2002 roku, a skażona decyzja dotyczy grudnia 2001 roku.

Mając na uwadze powyższe uchybienia, strona podniosła, że wydawnictwa podatnika nie były przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji, w tym zapytania z dnia 16 stycznia 2007 roku, a w konsekwencji także opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu Prezesa GUS z dnia 16 kwietnia 2007 roku, w dużej mierze będącej podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę wymienione błędy, zdaniem strony, postępowanie winno być uzupełnione w znacznym zakresie.

Nadto Spółka wskazała, iż żadna z wymienionych, zarówno w opinii z dnia 16 kwietnia 2007 roku jak i zaskarżonej decyzji, klasyfikacji (będących podstawą zakwalifikowania spornych wydawnictw do określonego grupowania statystycznego) nie obowiązywała przed dniem 1 lipca 1997 roku. Jedna z powołanych przez organ klasyfikacji statystycznych doczekała się materialnego zastosowania dopiero po upływie 4 miesięcy od dnia wydania zaskarżonej decyzji.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] roku, na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej o.p., uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż podejmując przedmiotową decyzję miał również na uwadze rozstrzygnięcie tutejszego organu z dnia 6 czerwca 2008 roku, wydane dla "M. i P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – następcy prawnego Agencji Promocyjno – Wydawniczej "M. i P." spółki cywilnej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 do 6 grudnia 2001 roku, w którym organ II instancji uchylił decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Ł. Urzędu Skarbowego w Ł.. W uzasadnieniu wskazał m.in., że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. z dnia [...] roku została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ponieważ właściwym w sprawie jest Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł., który winien wydać rozstrzygniecie za cały okres rozliczeniowy, tj. za grudzień 2001 roku.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł, wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa podatkowego, zarówno materialnego jak i procesowego.

W uzasadnieniu wskazała, iż składając odwołanie od decyzji organu I instancji oczekiwała od organu odwoławczego wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, a zaskarżona decyzja nie spełniła tego ustawowego obowiązku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu podatkowego z punktu widzenia legalności.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 233 § 2 o.p. organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W przedmiotowej sprawie, w odwołaniu od decyzji organu I instancji, strona wskazała na szereg uchybień. Między innymi podniosła, że prowadzone przez organ postępowanie jest nie tylko szczątkowe lecz oparte jest na wydawnictwach wydanych w 2002 roku, tych których pierwsze egzemplarze zostały wprowadzone do obrotu w ostatnich dniach sierpnia 2002 roku, a skażona decyzja dotyczy grudnia 2001 roku. Nadto pozostałe wymienione w odwołaniu uchybienia świadczą o tym, że wydawnictwa podatnika nie były przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji, w tym zapytania z dnia 16 stycznia 2007 roku, a w konsekwencji także opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu Prezesa GUS z dnia 16 kwietnia 2007 roku, w dużej mierze będącej podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

W ocenie samej strony, z uwagi na wskazane przez nią nieprawidłowości, organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż postępowanie winno być uzupełnione w znacznym zakresie.

Powyższe elementy, w ocenie Sądu, w pełni wyczerpują dyspozycję cytowanego na wstępie przepisu. Nadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ II instancji przychylił się w pełni do żądania strony, określonego w opisanym odwołaniu, również uwagi na to, iż zgodnie z treścią rozstrzygnięcia tutejszego organu z dnia 6 czerwca 2008 roku, wydanego dla "M. i P." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – następcy prawnego Agencji Promocyjno – Wydawniczej "M. i P." spółki cywilnej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 do 6 grudnia 2001 roku, organ II instancji uchylił decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. W uzasadnieniu wskazał m.in., że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. z dnia [...] roku została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ponieważ właściwym w sprawie jest Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł., który winien wydać rozstrzygnięcie za cały okres rozliczeniowy, tj. za grudzień 2001 roku.

Mając na uwadze zakres i charakter wskazanych w odwołaniu uchybień oraz treść decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i w oparciu o dyspozycję art. 151 p.p.s.a. oddalił ją.

M.A-K