Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 699/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 19 lipca 2022 r. nr SKO.4100.126.22 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2022r. Wójt Gminy Pęczniew na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p. i art. 240 § 1 punkt 5 O.p. wznowił z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania J. P. w podatku od nieruchomości za rok 2022. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wydając decyzję wymiarową w podatku od nieruchomości za rok 2022 brał pod uwagę dane wynikające z informacji podatkowej złożonej przez skarżącego w dniu 5 grudnia 2016r. Jednak w związku z tym, że w informacji złożonej 11 marca 2022 r. skarżący podał inne dane dotyczące nieruchomości i obiektów budowalnych organ był zobowiązany wyjaśnić istniejące różnice w stanie posiadania skarżącego i ustalić rzeczywistą podstawę opodatkowania.

W zażaleniu mylnie nazwanym odwołaniem skarżący wniósł o zmianę powyższego postanowienia i wstrzymanie działań manipulacyjnych w naliczanych stawkach podatkowych. Wywiódł, że osoby, takie jak on, które zmuszone były oddać swe grunty pod budowę zbiornika J. i użytkujące inne grunty winny mieć zapewnione naliczanie podatku od takich gruntów rolnych zajętych na powyższy zbiornik.

Poza tym skarżący zakwestionował zaklasyfikowanie komórek jako garaży podnosząc, że nie spełniają one warunków technicznych pozwalających uznać je za garaże.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2022r. działając na podstawie art. 228 § 1 punkt 1 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Wójta Gminy Pęczniew z dnia 9 czerwca 2022r. w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego.

Powołując się na art. 236 § 1 O.p. i głos doktryny SKO stwierdziło, że na postanowienie o wznowieniu postępowania nie przysługuje zażalenie. W związku z tym na podstawie powołanego wyżej art. 228 § 1 punkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o odrzucenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając żądanie powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie z dnia 9 czerwca 2022r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia z dnia 19 lipca 2022 r. sąd nie dopatrzył się uchybień, które wskazywały na konieczność wyeliminowania przedmiotowego aktu z obrotu prawnego. Pierwotny wymiar podatku od nieruchomości za rok 2022 nastąpił w oparciu o dane podane przez skarżącego w informacji podatkowej z dnia 5 grudnia 2016r. Na ich podstawie wydano decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2022 w wysokości 203 zł. Jednakże już po wydaniu i doręczeniu tej decyzji skarżący złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowalnych z 11 marca 2022r., w której stan zgłoszony do opodatkowania odbiegał od danych podanych w informacji z 5 grudnia 2016r.

Powyższa rozbieżność dotycząca danych stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości obligowała organ I instancji do wznowienia postępowania w tym podatku. Podstawą prawną wydanego postanowienia stanowił art. 243§ 1 O.p., zgodnie z którym w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Ustawa nie przewiduje zatem uznania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia rozbieżności co do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ ma obowiązek wznowić postępowanie by ustalić prawidłową kwotę zobowiązania.

W ocenie sądu warunki powyższe spełnia postanowienie z dnia 9 czerwca 2022r. wszczynające postępowanie wznowieniowe.

Jednocześnie podnieść należy, że w myśl art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Oznacza to, że podatnik może składać zażalenie na wydane postanowienie jedynie wówczas, gdy pozwala na to obowiązująca ustawa Ordynacja podatkowa. Ustawa ta nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 243 § 1 O.p.

Zatem w sytuacji, gdy skarżący zaskarżył zażaleniem, które mu nie przysługiwało, postanowienie z dnia 9 czerwca 2022r. organ II instancji, do którego trafiła sprawa był zobowiązany na podstawie art. 228 § 1 w związku z art. 239 O.p. stwierdzić niedopuszczalności zażalenia.

Z powyższych względów brak jest podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze podnieść należy, że pozostaje ona bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

I tak wbrew stanowisku skarżącego rozpoznawana sprawa nie dotyczy naliczenia stawek podatku od należących do niego budynków i gruntów, lecz oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia SKO stwierdzającego niedopuszczalność zaskarżenia postanowienia wszczynającego postępowanie wznowieniowe, mające na celu ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości.

Ponadto zauważyć wypada z całą mocą, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do stosowania jakichkolwiek środków dyscyplinarnych ani tym bardziej karnych w stosunku do osób uczestniczących w wydawaniu rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

mko

-----------------------

1