Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 868/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt. 2, art. 184 z zw. art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 784/09 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w części dotyczącej wpisu od skargi kasacyjnej oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. Z., M. K. i A. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 784/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek A. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w części dotyczącej wpisu od skargi kasacyjnej oraz ustanowienia adwokata.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i małoletnią córką. Na dochody trzyosobowej rodziny składają się wynagrodzenia ze stosunków pracy: skarżącej w wysokości 8.000 zł brutto miesięcznie oraz jej męża w wysokości około 6.560 zł brutto miesięcznie, a także wpływy z najmu lokalu mieszkalnego w wysokości około 1.200 zł brutto. A. i M. Z. są właścicielami dwóch mieszkań w W. o powierzchni [...]m2 i [...]m2 oraz jednego w P. o powierzchni [...]m2. Do stałych kosztów zaliczyła m.in.: koszty związane z utrzymaniem mieszkania przy ul. [...] - łącznie około 350 zł, dojazdy do pracy – około 800 zł, opłaty związane z mieszkaniem przy ul. [...] w wysokości około 350 zł, opłaty związane z wykupieniem polis dla członków rodziny, w wysokości 410 zł, opłaty za przedszkole, do którego uczęszcza córka skarżącej – 600 zł, koszty związane z koniecznością zapewnienia opieki popołudniowo-wieczornej nad dzieckiem do czasu powrotu rodziców z pracy – 800 zł.

Oddalając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych Sąd I instancji stwierdził, że sytuacja materialna przedstawiona przez stronę nie uniemożliwia jej poniesienia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz kosztów ewentualnego sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, gdyż nie znajduje się ona w trudnej sytuacji materialnej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. Z.

W uzasadnieniu wnosząca zażalenie podkreśliła, że w rozpoznawanej sprawie wykazała, że pomimo osiągania stałych dochodów jej rodzina, po pokryciu stałych kosztów, dysponuje tak niskimi środkami, że nie można z nich dokonywać jakichkolwiek dalszych oszczędności na pokrycie kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, gdyż zagrażałoby to bytowi jej rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.

Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Zasadą jest bowiem, iż strona powinna partycypować w kosztach postępowania, w szczególności jeśli posiada stały miesięczny dochód.

A. Z. nie spełnia warunków uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że posiada wraz z mężem stały miesięczny dochód w łącznej kwocie 15.760 zł brutto, a ponadto jest właścicielką trzech mieszkań. Mając na uwadze osiągane przez skarżącą dochody oraz jej stan majątkowy należy stwierdzić, że skarżącej nie można potraktować jako osoby ubogiej, której środki do życia są ograniczone i która nie jest w stanie ponosić kosztów sądowych czy też kosztów wynajęcia profesjonalnego pełnomocnika. Rezygnacji z niektórych wydatków w danym miesiącu nie można utożsamiać z uszczerbkiem w swoim niezbędnym utrzymaniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.