Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 666/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA - Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2000 r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Z.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzje Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 11 kwietnia 2005 r. o numerach:

-[...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2000 r. w kwocie [...],

- [...] określającą za luty 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości [...] zł, do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł,

- [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2000 r. w kwocie [...].

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...], Z.Z. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie odmówił Z.Z. prawa pomocy w żądanym zakresie.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Z.Z. na wyżej wskazane postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 lipca 2006 r. sygn. akt I FZ 256/06 14 lutego 2006r., sygn. akt FZ 35/06 orzekł o oddaleniu zażalenia.

Mając na uwadze przedmiotowe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pismem z dnia [...] wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie [...].

W odpowiedzi na wezwanie Z.Z. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na problemy zdrowotne uniemożliwiająca podjęcie pracy zarobkowej oraz trudną sytuację finansową.

Postanowieniem z dnia 19 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie z uwagi na nieprzedłożenie wszystkich żądanych dokumentów dotyczących sytuacji materialnej skarżącego.

Naczelny Sądu Administracyjny, rozpoznając zażalenie Z.Z., oddalił je wskazując w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt I FZ 539/06, iż skarżący nie dopełnił obowiązku przedłożenia przez sąd wymaganych dokumentów oraz na sprzeczność oświadczeń skarżącego składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie jego sytuacji materialno- finansowej.

Pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po raz kolejny wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący pismem z dnia 27 grudnia 2006 r. wystąpił po raz kolejny z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, uzasadniając go w sposób analogiczny jak poprzednie wnioski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Zgodnie zaś z przepisem art. 220 § 3 tej ustawy, skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Zasadą ogólną jest, że w przypadku złożenia przez stronę skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie określonym przez Sąd w wezwaniu do uiszczenia wpisu, skargi nie można odrzucić przed rozpoznaniem złożonego wniosku o prawo pomocy. Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy kończy się postanowieniem, podlegającym - w razie odmowy - zaskarżeniu zażaleniem (art. 263 powołanej powyżej ustawy). Z chwilą gdy w danej sprawie w przedmiocie prawa pomocy istnieje już prawomocne postanowienie Sądu, posiada ono wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez sąd normy prawnej. Z mocy jej wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty. Zatem ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w ponownym wezwaniu do uiszczenia wymaganego wpisu, jeżeli nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę (vide: postanowienie SN z dnia 31 kwietnia 1999 r. sygn. akt I CKN 1461/98, SNC 1999/11/196, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. I CKN 1461/98, OSNC 1999/11/196, postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, OSNC 1999/9/153). Dopiero zmiana sytuacji materialnej skarżącego może wpłynąć na wydanie postanowienia o odmiennej treści.

Skarżący nie uiścił ustalonego wpisu sądowego, pomimo tego, iż wcześniejsze wnioski o przyznanie prawa pomocy zostały załatwione odmownie, czego wyrazem były prawomocne postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2006 r. sygn. akt I FZ 256/06 oraz z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt I FZ 539/06.

W ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący powołał się jedynie na to, iż jest w trudnej sytuacji materialnej, i że od dłuższego czasu przebywa na zwolnieniu lekarskim. W ocenie Sądu nie nastąpiła zmiana sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego, która uzasadniałaby inną ocenę możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów sądowych od wcześniej dokonanej. Wręcz przeciwnie, powołane przez skarżącego okoliczności są identyczne do istniejących w momencie złożenia pierwotnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dlatego też, w ocenie Sądu, kolejny wniosek skarżącego zmierza jedynie do spowodowania przewlekłości postępowania sądowego, tym bardziej iż skarżący wiedział z dotychczasowej praktyki, iż wniosek taki winien być złożony na stosownym formularzu PPF, czego nie uczynił.

Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i prawne, Sąd stwierdził, że skoro wniesienie skargi w niniejszej sprawie podlegało obowiązkowi uiszczenia wpisu, a skarżący, pomimo otrzymania kolejnego wezwania do jego uiszczenia w terminie 7 dni, należnego wpisu nie uiścił, skargę należało odrzucić, na podstawie przepisu art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.