Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1333/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 19 par. 2, art. 26, art. 27 par. 1 pkt 1, art. 29 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 70, art. 124 par. 2, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi Straży Miejskiej Miasta K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia Straży Miejskiej Miasta K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. nr [...] , o zwrocie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...] , wystawionego na A. S. zam. w D..

W podstawie prawnej powołał art. 123 i art. 124 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej Kpa) w związku z art. 17 oraz art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm., zwanej dalej ustawą egzekucyjną).

W uzasadnieniu przedstawił następujący przebieg postępowania egzekucyjnego i argumentację prawną: Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. postanowieniem z [...] r. nr [...], orzekł o zwrocie tytułu wykonawczego wystawionego przez Straż Miejską Miasta K. w dniu [...] r. nr [...] , z uwagi na wadliwe wskazanie organu egzekucyjnego, właściwego do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego. W podstawie prawnej powołał art. 19 § 2 w związku z art. 26 ustawy egzekucyjnej i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541, ze zm.). W postanowieniu tym zawarł pouczenie, o możliwości wniesienia na nie zażalenia, wierzycielowi nie będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

W zażaleniu na to postanowienie Straż Miejska Miasta K. nie zgodziła się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji. Podkreśliła, że skoro jest jednostką organizacyjną gminy, której obowiązkiem jest ochrona porządku publicznego na terenie gminy poprzez inicjowanie i uczestnictwo w działaniach, mających na celu zapobieganie popełniania przestępstw i wykroczeń, to jest też w rozumieniu art. 1 a pkt 13 ustawy egzekucyjnej, wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku w trybie przepisów ustawy egzekucyjnej. W ocenie skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. jest organem egzekucyjnym właściwym do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułu wykonawczego, natomiast właściwy organ gminy o statusie miasta może być organem egzekucyjnym, uprawnionym do wyegzekwowania obowiązku jedynie wtedy, gdy jest jednocześnie wierzycielem upoważnionym do żądania wykonania tego obowiązku, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził niedopuszczalność zażalenia Straży Miejskiej Miasta K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. nr [...] , o zwrocie tytułu wykonawczego z [...] 2009 r. nr [...] , wystawionego na A.S. zam. w D..

W uzasadnieniu tego postanowienia w pierwszym rzędzie wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. badał tytuł wykonawczy pod kątem wymogów przewidzianych w art. 29 ustawy egzekucyjnej i wobec stwierdzenia, że nie jest właściwym organem do prowadzenia postępowania egzekucyjnego zwrócił tytuł wykonawczy w oparciu o art. 19 § 2 w związku z art. 26 ustawy egzekucyjnej. Zaznaczył też, że ustawa egzekucyjna nie przewiduje możliwości zaskarżenia aktu prawnego, wydanego na takiej podstawie prawnej. Wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. w zaskarżonym postanowieniu zawarł błędne pouczenie o możliwości wniesienia na nie zażalenia, jednakże ta wadliwość nie może wywrzeć skutku w postaci merytorycznego jego rozpoznania, skoro faktycznie nie przysługuje zażalenie na tego typu rozstrzygnięcie.

Zaznaczył, że orzeczenie organu pierwszoinstancyjnego można zakwalifikować jako stanowisko wierzyciela, o jakim mowa w art. 17 ustawy egzekucyjnej, wyrażane w formie postanowienia, a zatem dla poprawnego orzeczenia w sprawie zwrotu tytułu wykonawczego Straży Miejskiej Miasta K., organ egzekucyjny winien zweryfikować całokształt sprawy i wydać prawidłowe rozstrzygnięcie w tym zakresie.

Zauważył też, że generalnie zwrot tytułów wykonawczych, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego następuje w trybie art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, ale przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny obowiązany jest rozważyć jego zasadność, zarówno w kontekście podniesionej w zażaleniu argumentacji wierzyciela, jak i stanu faktycznego i prawnego sprawy, zwłaszcza pod kątem oceny prawidłowości oznaczenia wierzyciela w tytule wykonawczym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. nr [...] .

Zarzuciła przy tym postanowieniu drugiej instancji:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. w szczególności:

- art. 17 w zw. z art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, poprzez ich niezastosowanie w sprawie i błędne przyjęcie, że na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego nr [...] , stronie skarżącej nie przysługuje zażalenie,

- art. 23 § 1 i § 4 pkt 2 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 19 § 2 oraz art. 26 tej ustawy, poprzez brak sprawowania kontroli przestrzegania przepisów ustawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. i błędne przyjęcie, że zwrot tytułu wykonawczego nr [...] , stronie skarżącej nastąpił na podstawie art. 19 § 2 i 26 ustawy egzekucyjnej, choć przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności:

- art. 7 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej, które doprowadziło w efekcie do wydania błędnego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia strony skarżącej na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] r. o zwrocie tytułu wykonawczego nr [...].

W uzasadnieniu strona zgodziła się z Dyrektorem Izby Skarbowej w K., iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. przytaczając w sentencji przepisy art. 19 § 2 w zw. z art. 26 ustawy egzekucyjnej dokonał błędnego wskazania podstawy prawnej nie mającej zastosowania w przypadku zwrotu tytułu wykonawczego, gdyż rzeczywistą podstawę prawną może stanowić wyłącznie przepis art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, przewidujący możliwość zwrócenia wierzycielowi tytułu wykonawczego przed przystąpieniem do egzekucji i uprawniający tego wierzyciela, nie będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, do zaskarżenia rozstrzygnięcia wydanego w tym przedmiocie.

Strona uznała też, że pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w K. jakoby organ egzekucyjny zwracając tytuł wykonawczy, wyraził jedynie niepodważalne stanowisko w tej sprawie jest błędny.

Nadto podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku nadzoru oraz sprawowania kontroli przestrzegania przepisów ustawy egzekucyjnej przez nadzorowane przez niego organy egzekucyjne. To zaś doprowadziło Dyrektora Izby Skarbowej w K. do całkowicie błędnego wniosku, iż skoro unormowania art. 19 § 2 oraz art. 26 ustawy egzekucyjnej nie przyznają wierzycielowi prawa do wniesienia zażalenia na stanowisko organu egzekucyjnego, to kwestionowanie go zażaleniem musi skutkować niedopuszczalnością tego środka zaskarżenia.

Strona skarżąca zauważyła też, że przyjęcie tego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której z jednej strony dochodziłoby do zwrotu tytułów wykonawczych zaskarżalnych zażaleniem na podstawie art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, z drugiej natomiast strony organ egzekucyjny mógłby zwracać tytuły wykonawcze na podstawie innych przepisów, wyrażających rzekomo jedynie swoje stanowisko w sprawie i pozbawiając tym samym wierzyciela możliwości podważenia takiego rozstrzygnięcia w drodze zażalenia.

Nastąpiłoby zatem nieuprawnione zróżnicowanie sytuacji prawnej wierzycieli, którym zwrócono tytuły wykonawcze i którym, w zależności od przyjętej przez organ egzekucyjny podstawy prawnej, w takim samym stanie faktycznym przysługiwałoby lub nie prawo do zaskarżenia takiego zwrotu w drodze zażalenia.

Ponadto Straż Miejska Miasta K. skonstatowała, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. winien kierować się zasadą uwzględniania słusznego interesu obywateli wyrażoną w art. 7 Kpa i rozpoznać zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z [...] r. o zwrocie tytułu wykonawczego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie

Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze oraz zobowiązał się w terminie publikacyjnym do przedłożenia dokumentów umocowania Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. do występowania w charakterze wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie egzekwowania kar porządkowych.

Pełnomocnik organu na rozprawę nie stawił się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.).

Z kolei zgodnie z postanowieniami art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż ocenia legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Badając legalność zaskarżonego aktu sąd stwierdził naruszenie przez organ administracji przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu.

Z tym, że dokonując badania sprawy w zakreślonych ramach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej podniesione.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż w dniu [...] 2009 r. Straż Miejska Miasta K. wystawiła tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należność z tytułu kary porządkowej w wysokości [...] zł. W rubryce dotyczącej oznaczenia wierzyciela wskazano: Straż Miejska Miasta K.. Tytuł ten został skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w D.. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 19 § 2 w zw. z art. 26 ustawy egzekucyjnej zwrócił przedmiotowy tytuł wykonawczy Straży Miejskiej w K.. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że organem właściwym do prowadzenia egzekucji jest Prezydent Miasta K.. Wniosek taki można wyciągnąć z faktu, że zacytowano w uzasadnieniu treść: art. 2 ust. 4 ustawy z 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz miejskich strefach usług publicznych (Dz.U. Nr 36, poz. 224, ze zm.), art. 19 § 2 ustawy egzekucyjnej oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541, ze zm.).

W tym miejscu przytoczyć trzeba treść art. 26 ustawy egzekucyjnej:

§ 1. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.

§ 2. Wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym.

§ 3. Obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego według wzoru, o którym mowa w § 1, spoczywa również na wierzycielu, którego należność pieniężna wynika z orzeczenia sądu zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, z tym że w tym przypadku nie wymaga się opatrzenia tytułu wykonawczego pieczęcią urzędową.

§ 4. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.

§ 5. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

§ 6. W przypadku przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne zobowiązanemu doręcza się odpis tytułu wykonawczego.

Z treści tego przepisu wynika zatem, że ma on 6 paragrafów. Organ jednak nie wskazał, na podstawie, którego zwrócił tytuł wykonawczy. Domniemywać należy, że zwrot nastąpił wobec uznania, iż wierzyciel jest zarazem organem egzekucyjnym. Jednak Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uzasadnił, dlaczego zwraca tytuł wykonawczy Straży Miejskiej Miasta K., a nie wierzycielowi będącemu zarazem organem egzekucyjnym tj. Prezydentowi Miasta K..

Z kolei organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu wskazał, że zwrot tytułu winien nastąpić w oparciu o art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, który stanowi:

"Jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, zażalenie."

Ponadto organ odwoławczy zauważył, że: "przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny obowiązany jest rozważyć jego zasadność, zarówno w kontekście podniesionej w zażaleniu argumentacji wierzyciela, jak i stanu faktycznego i prawnego sprawy, zwłaszcza pod kątem oceny prawidłowości oznaczenia wierzyciela w tytule wykonawczym."

Analizując obowiązujące przepisy prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy rozpoznał wniesione zażalenie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 Kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć trzeba, że w myśl art. 124 Kpa, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, mającego zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez odesłanie wynikające z art. 18 ustawy egzekucyjnej, postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania (§ 1). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2).

Stosowanie do treści art. 107 § 3 Kpa: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa."

Podkreślenia też wymaga, iż na każdym etapie postępowania administracyjnego organ zobowiązany jest do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa), wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 Kpa). Realizacja przez organ tych zasad powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (postanowienia), które powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 Kpa. Brak prawidłowego uzasadnienia stanowi naruszenie przepisu art. 11 i art. 107 § 3 Kpa. Prawidłowe uzasadnienie decyzji (postanowienia) winno odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy.

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienia postanowień obu instancji nie spełniają powyższych wymagań. Uzasadnienie organu I instancji ogranicza się wyłącznie do powołania przepisów prawa, bez wykładni tych przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. Natomiast organ II instancji w swoim uzasadnieniu poza przytoczeniem treści przepisów podniósł, iż w sprawie powinny mieć zastosowanie inne przepisy prawa niż te, które zastosował organ pierwszoinstancyjny, ale skoro je zastosował, to zachodzi niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych.

Tymczasem samo przywołanie treści przepisu w uzasadnieniu decyzji, bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanu faktycznego sprawy, nie spełnia warunków uzasadnienia prawnego decyzji. W rozpoznawanej sprawie organy również nie wskazały na jakiej podstawie uznały określone okoliczności. Nie wiadomo co kierowało organem pierwszoinstancyjnym, który uznał, że Straż Miejska Miasta K. jest wierzycielem, w związku z tym należy zwrócić jej tytuł wykonawczy, gdyż w sytuacji, gdy wierzyciel jest organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia egzekucji, zastosowanie ma art. 19 § 2 w zw. z art. 26 ustawy egzekucyjnej. Przy czym organ uznał, że Prezydent Miasta Krakowa jest organem egzekucyjnym, a przecież Straż Miejska i Prezydent Miasta to dwa różne podmioty.

Nie sposób także zrozumieć jakie były motywy rozstrzygnięcia organu drugoinstancyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania, wskazując, że jest ono niedopuszczalne z mocy art. 26 ustawy egzekucyjnej, ale też stwierdził, że postanowienie organu pierwszoinstancyjnego jest stanowiskiem wierzyciela, a ponadto tytuł wykonawczy winien być zwrócony na podstawie art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej, "ale przed tym rozstrzygnięciem organ egzekucyjny obowiązany jest rozważyć jego zasadność, zarówno w kontekście podniesionej w zażaleniu argumentacji wierzyciela, jak i stanu faktycznego i prawnego sprawy, zwłaszcza pod kątem oceny prawidłowości oznaczenia wierzyciela w tytule wykonawczym" (cyt. ze str. 3 uzasad.). Przy czym zauważyć trzeba, że w dalszym ciągu uzasadnienia organ odwoławczy traktuje Straż Miejską jako wierzyciela.

Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia bez wyjaśnienia takimi motywami rozstrzygnięcia kierował się organ odwoławczy wymyka się spod oceny Sądu.

Mając na uwadze powyższe rozważania organ odwoławczy dokonując rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie w pierwszym rzędzie winien ustalić, czy tytuł wykonawczy nr [...] , spełnia wymogi z art. 27 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, a zwłaszcza czy wierzycielem w sprawie jest Straż Miejska Miasta K., czy Prezydent Miasta K.. Albowiem tylko jednoznaczne stwierdzenie, kto jest wierzycielem implikuje dalsze czynności w sprawie. W przypadku uznania, że wierzycielem jest Prezydent Miasta K., tytuł wykonawczy nr [...] , winien być w myśl art. 29 ust. 2 ustawy egzekucyjnej zwrócony temu organowi. W niniejszej sprawie tego nie uczyniono, a skoro tak, to po pierwsze należało zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi Prezydentowi Miasta K., po drugie zaś rozważyć, czy Straż Miejska Miasta K. była podmiotem legitymowanym do wniesienia zażalenia. W sytuacji zaś, gdy organ uznał, że wierzycielem jest Straż Miejska Miasta K., a organem egzekucyjnym Prezydent Miasta K., to w uzasadnieniu postanowienia winny się znaleźć rozważania prawne dotyczące prezentowanego stanowiska.

Na zakończenie zauważyć należy, że strona skarżąca przedłożyła Sądowi dokumenty dotyczące upoważnienia dla Straży Miejskiej Miasta K., do wykonywania w imieniu Gminy Miejskiej K. czynności zwykłego zarządu związanych z bieżącym funkcjonowaniem i realizacją zadań statutowych. Sąd jednakże stwierdził, że w uzasadnieniu wyroku nie może dokonywać analizy tych dokumentów przede wszystkim z uwagi na fakt, że Sąd zapoznał się z nimi 14 grudnia 2010 r., tj. po dniu wydania wyroku. Ponadto jak już wskazano wyjaśnienie okoliczności sprawy było obowiązkiem organów, które w uzasadnieniu swych decyzji powinny prawidłowo dokonać subsumcji przepisów prawa do stanu faktycznego sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu Sądu i wyjaśni wszystkie kwestie wątpliwe. Dopiero tak zebrany materiał dowodowy pozwoli na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd, wstrzymał wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku, na podstawie art. 152 p.p.s.a.