Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2288/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art. 2, art. 9
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia ... lipca 2010 r. W. G. (zwany dalej: skarżącym) wystąpił do Wojewody D. o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich. W jego uzasadnieniu wskazał fakt odbywania studiów zagranicznych na O. w M. oraz odmowy uznania go za obywatela polskiego.

Decyzją z dnia ... listopada 2010 r. nr ... Wojewoda D. działając na podstawie art. 65 ust. 1 i ust. 7, art. 71 ust. 1, art. 71a ust. 1 i ust. 3, art. 71b ust. 1, art. 71c oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dni 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) – dalej: ustawy o cudzoziemcach, udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich wyjaśniając, iż skarżący, w myśl art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, udokumentował posiadanie na terytorium RP ważnego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu. Odnosząc się do kwestii obywatelstwa skarżącego Wojewoda D. wyjaśnił, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr ... z dnia ... lipca 2010 r. bezspornie potwierdza posiadanie przez skarżącego obywatelstwa u., czego dowodem jest fakt ówczesnego legitymowania się jego matki M. G. paszportem byłego ZSRR nr ... (do którego wpisany był małoletni W. G.) wyd. przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych U. w dniu ... lipca ... r. z zapisem dotyczącym obywatelstwa – U.

W dniu ... listopada 2010 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji oraz pismem z tej samej daty, zatytułowanym "wniosek" skarżący wniósł o "cofnięcie" wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE i umorzenie postępowania w powyższej sprawie. Wobec nieudzielania jednoznacznej odpowiedzi dotyczącej charakteru odwołania z dnia ... listopada 2010 r. oraz "wniosku" z dnia ... listopada 2010 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia ... lutego 2011 r. pozostawił bez rozpoznania odwołanie skarżącego wraz z jego wnioskiem o umorzenie postępowania wskazując, iż z nadesłanych przez skarżącego pism nie ma możliwości wywnioskować jednoznacznie, jakie jest jego żądanie.

W dniu ... marca 2011 r., wnosząc ponowną skargę na bezczynność organu, skarżący zarzucił brak wydania decyzji w toku postępowania odwoławczego, co uniemożliwia mu wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego.

Rozpatrując zażalenie skarżącego na niezałatwienie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w terminie sprawy rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody D. z dnia ... listopada 2010 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia ... lipca 2011 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia ... sierpnia 2011 r.

Mając na uwadze wytyczne organu nadzoru i rozpatrując odwołanie wniesione na powyższą decyzję Wojewody D., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... sierpnia 2011 r., nr ... utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwięźle opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a powołując się na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ... lipca 2010 r., podobnie jak uczynił to organ I instancji, wyjaśnił, iż W. G. przyjechał do Polski jako małoletni w ... r. wraz z matką i był wpisany do jej dokumentu podróży, który został wydany przez władze Z. Jednak dokument ten został wydany w dniu ...07.1994 r. przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych U. tj. po rozpadzie Z. i po uzyskaniu przez U. niepodległości. Ponadto podkreślono, iż matka skarżącego ubiegając się w 1996 r. o udzielenie zezwolenia na stały pobyt wskazała u. obywatelstwo – swoje i syna. Skarżąca posiadała dokument podróży, wydany w dniu ...10.1997 r. przez władze U. W w/w dokumentach podróży jednoznacznie wskazano obywatelstwo u. skarżącego i jego matki. W powyższej decyzji Ministra stwierdzono, że brak ważnych dokumentów, wydanych przez władze kraju pochodzenia w żadnym wypadku nie jest dowodem na utratę obywatelstwa u., a zatem nie można uznać, że obywatelstwo jest nieokreślone.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z powyższych ustaleń jednoznacznie wynika, że skarżący posiada obywatelstwo u. wobec czego decyzja Wojewody D. została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, z prawidłowym wskazaniem obywatelstwa skarżącego i brak jest podstaw do uchylenia tego rozstrzygnięcia. Organ dodał również, iż w przypadku gdy skarżący nie chce pozostawać obywatelem U., powinien poczynić stosowane działania w celu zrzeczenia się tego obywatelstwa. Z akt sprawy jednak nie wynika, iż skarżący dotychczas poczynił jakiekolwiek kroki w powyższym celu, które z kolei uzasadniałyby jego żądanie dotyczące wskazania w zaskarżonej decyzji organu I instancji, iż jest on bezpaństwowcem. Jedynie władze kraju pochodzenia są uprawnione do stwierdzenia utraty obywatelstwa.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o cyt: "stwierdzenie niezgodności z prawem Decyzji", w związku z rażącym naruszeniem art. 2, art. 9, art. 18 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. W obszernej skardze odniósł się ponadto do naruszenia jego praw wynikających z Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 14) oraz art. 7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o je oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia 31 sierpnia 2011 r.

W załączniku do protokołu rozprawy z dnia ... czerwca 2012 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze oraz złożył wniosek o pominięcie jako dowodów w sprawie trzech dokumentów wskazanych w piśmie zatytułowanym "wniosek" tj. pisma Ambasady RP w K. z dnia ....08.2010 r.; informacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia ....06.2010 r.; uwierzytelnionej kopii paszportu M. G. serii ... nr ...

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat, który posiada:

1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu,

2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Postanowienia art. 65 ust 1 ustawy o cudzoziemcach nakładają więc na organ obowiązek zbadania m.in. czy pobyt cudzoziemca wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE jest legalny i nieprzerwany, co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku oraz czy cudzoziemiec posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny (...).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący spełnia przesłanki określone w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, co zasadnie doprowadziło organ do uwzględnienie jego wniosku z dnia ... lipca 2010 r. o udzieleniu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Sąd uznał zatem, że organ prawidłowo ustalił spełnienie przez skarżącego przesłanek warunkujących udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

Jednak w ocenie organu niekwestionowaną okolicznością, co stanowi zarzut skarżącego, jest fakt posiadania przez niego obywatelstwa u. Organ w tym zakresie powołał się na notoryjne dowody, ustalone w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ... lipca 2010 r., nr ... utrzymującej w mocy decyzję Wojewody D. z dnia ... kwietnia 2010 r. o odmowie uznania W. G. za obywatela polskiego. W postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym w przedmiocie udzielenia skarżącemu obywatelstwa polskiego ustalono, iż matka skarżącego M. G. legalizując swój pobyt w Polsce w ... r. jako obywatelstwo swoje oraz małoletniego syna W. G. wskazała obywatelstwo u. Matka skarżącego posiadała później paszport u. serii ... nr ..., wydany z wpisem: paszport obywatela U. (k – ... dec. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ....07.2010 r.). Dowodzi to, zdaniem Ministra, nabycia przez M. G. oraz skarżącego obywatelstwa u. z chwilą powstania niepodległej U. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż matka skarżącego składając wniosek o wydanie karty stałego pobytu wskazywała, że posiada obywatelstwo u. – (uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.01.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1674/10).

Odnosząc się do powyższego w kontekście przedmiotowej sprawy, nie można tym samym czynić zarzutu organowi nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego skoro z w/w ustaleń jednoznacznie wynika, że skarżący posiada obywatelstwo u. W ocenie Sądu istotne również jest, iż w toku postępowania o udzielenie obywatelstwa polskiego oraz w przedmiocie niniejszej sprawy skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu wystawionego przez władze U. zawierające informację o dacie utraty przez niego obywatelstwa u. bądź dokumentu potwierdzającego wszczęcie postępowania w celu zrzeczenia się tego obywatelstwa. Z kolei o prawidłowości wydanych w tych sprawach rozstrzygnięć świadczy dodatkowo wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r. sygn., akt II OSK 1020/11, w którym akceptując stanowisko sądu niższej instancji Sąd odwoławczy stwierdził, że dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego były same w sobie wystarczające do wydania decyzji odmawiającej uznania skarżącej za obywatela polskiego w trybie art. 9 ustawy o obywatelstwie polskim gdyż wynika z nich, że W. G. jest obywatelem U.

Nadto, co zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powyższym wyroku z dnia 27.01.2011 r., paszporty zostały wydane przez właściwe władze u. z wpisem o posiadanym obywatelstwie u.

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę stwierdzić należy, że wobec tego, iż skarżący nie wywiódł skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie może skutecznie kwestionować ustaleń dotyczących braku spełnienia przez niego przesłanki uznania go za obywatela polskiego na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim tym bardziej, że ustalenia w tym względzie, dokonane przez Ministra w powyższej decyzji okazały się prawidłowe. Skarżący nie podważył, uznanych za prawidłowe przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustaleń faktycznych oraz dowodów, które doprowadziły organy obu instancji do wniosku, że skarżący nie spełnia przesłanek do uznania go za obywatela polskiego w tym trybie, nie wykazał bowiem, że jest osobą o nieokreślonym obywatelstwie lub nieposiadającą żadnego obywatelstwa.

Fakt natomiast, iż organ I instancji stwierdził u. obywatelstwo skarżącego w żaden sposób nie dyskryminuje go oraz nie powoduje, że nie jest traktowany na równi z innymi cudzoziemcami, a tym samym stwierdzenie obywatelstwa nie narusza art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 9 Konstytucji RP. W ocenie Sądu brak jest także podstaw do przyjęcia, że warunki uznania za obywatela polskiego określone w tym przepisie naruszają zasadę demokratycznego państwa prawnego, co niezasadnym czyni zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Za racji tego, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie jego twierdzenia jakoby powodem odmowy udzielenia jego obywatelstwa polskiego był czynnik dyskryminujący, nie można w ocenie Sądu uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ, który stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo, bez jakiejkolwiek różnicy, do jednakowej ochrony prawnej. Odmowa uznania skarżącego za obywatela polskiego nie nastąpiła z powodu jego dyskryminacji.

Wobec powyższego i wbrew zarzutom skargi, skarżone decyzje organów obu instancji wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.

Na marginesie Sąd, w odniesieniu do zawartego w piśmie skarżącego z dnia ....06.2012 r. wniosku o pominięcie dowodów w sprawie, wyjaśnia, iż przedstawione przez skarżącego środki dowodowe zostały już przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym, zaś rola sądu na tym etapie sprawy ograniczyła się do kontroli prawidłowości podjętej przez organ decyzji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku.