Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 234/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 par. 1 i  par. 2 i par. 3, art. 26,
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zwrocie nienależnie pobranego wynagrodzenia płatnika z tytułu nieterminowego wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego na rzecz subfunduszy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz B. S.A. z siedzibą w W. kwotę 3.415 zł (słownie: trzy tysiące czterysta piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] września 2012 r. określił Skarżącej – B. S.A. zwrotu nienależnie pobranego wynagrodzenia płatnika z tytułu terminowego wpłacenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego przez B. S.A. z tytułu wypłaconych odsetek na rzecz subfunduszy J. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga:

J. w dniach: 12 grudnia 2006 r., 14 maja 2007 r., 25 października 2007 r., 26 maja 2008 r. 25 sierpnia 2008 r., 27 kwietnia 2009 r., 25 maja 2009 r. 27 lipca 2009 r., 24 sierpnia 2009 r. 26 października 2009 r., 26 kwietnia 2010 r., 24 maja 2010 r. 24 sierpnia 2010 r. i 25 października 2010 r. w łącznej kwocie 14.611 zł. J. w dniu 27 kwietnia 2009 r. w kwocie 143 zł, J. w dniu 24 sierpnia 2010 r. w kwocie 21 zł, J. w dniach: 26 marca 2007 r. 25 października 2007 r., 25 marca 2008 r., 24 marca 2009 r. i 25 października 2010 r. w łącznej kwocie 16.905 zł. J. w dniach: 26 marca 2007 r., 25 marca 2008 r. i 25 października 2010 r. w łącznej kwocie 569 zł, J. w dniach: 25 sierpnia 2008 r. 25 maja 2009 r. 24 sierpnia 2009 r., 24 maja 2010 r. i 24 sierpnia 2010 r. w łącznej kwocie 1.289 zł. J. w dniach 24 marca 2009 r. i 25 października 2010 r. w łącznej kwocie 284 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania wobec Skarżącej była decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] lipca 2012 r. stwierdzająca nadpłatę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych przez Bank w łącznej kwocie 12.143.814 zł na rzecz subfunduszy J. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga.

Wnioskiem z 21 października 2011 r. J. z/s w Luksemburgu wystąpił o zwrot nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej wysokości 12.143.814 zł pobranego od odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych przez Bank. Z uzasadnienia złożonego wniosku wynika, iż J. z/s w Luksemburgu jest funduszem inwestycyjnym prawa luksemburskiego, zajmującym się działalnością inwestycyjną, w tym inwestowaniem w polskie papiery wartościowe. W latach 2006 - 2010 Bank wypłacał na rzecz J. z/s w Luksemburgu odsetki od obligacji skarbowych, które zostały obciążone zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Skarżącej, nie było podstaw do pobrania podatku, ponieważ w świetle art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz odpowiednio art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu linii Europejskiej, obowiązek zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od odsetek wypłacanych zagranicznym funduszom inwestycyjnym, jest niezgodny ze swobodą przepływu kapitału.

W trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, iż Bank złożył deklaracje CIT-10R o wysokości pobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej za lata 2006 – 2010 r. Ze złożonych deklaracji wynika, iż Bank przekazał Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W. zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych w łącznej wysokości 12.143.814 zł.

Zdaniem organu pierwszej instancji, skoro dochód uzyskany przez subfundusze J. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga z tytułu odsetek od obligacji skarbowych wypłaconych przez Płatnika w latach 2006 - 2010 podlega w Polsce zwolnieniu z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 18 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jako dochód funduszu inwestycyjnego działającego na zasadach analogicznych jak fundusze polskie korzystające ze zwolnienia na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) dalej: "u.p.d.o.p.", pobrane przez Płatnika wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych jest nienależne i podlega zwrotowi w łącznej kwocie 33.822 zł na podstawie art. 28 § 2 ustawy z. Dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. Poz. 749 ze zm.) dalej: "O.p.".

W odwołaniu od powyższej decyzji Bank wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucił zarzucił:

naruszenie art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w skutek nałożenia na Bank obowiązku zwrotu wynagrodzenia płatnika wraz z odsetkami pomimo, iż Bank w dniu potrącenia podatku nie miał możliwości prawnej niepobrania podatku,

naruszenie art. 28 § 2 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek zwrotu pobranego wynagrodzenia przez płatnika powstał również wtedy, gdy Bank dokonał potrącenia podatku w sytuacji, w której wynagrodzenie to było Bankowi należne na podstawie art. 28 §1 O.p., a brak potracenia podatku skutkowałby powstaniem zaległości podatkowej na mocy art. 30 § 1 O.p.

Decyzją z [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy powołał się, że art. 8, art. 6, art. 28 § 1 i § 2 O.p., a także § 1, § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2002 r. w sprawie wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa (Dz. U. z 2002 r. Nr 240 poz. 2065), i zauważył, że Bank występując w roli płatnika obliczył, pobrał i odprowadził na rachunek bankowy właściwego organu podatkowego zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych od wypłaconych w latach 2006 - 2010 należności z tytułu odsetek od obligacji skarbowych na rzecz nw. subfunduszy J. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga: J..

Organ podkreślił, że zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu odsetek ustala się w wysokości 20 % przychodów. Powyższy przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Z uwagi na fakt. iż. Bank dokonał wypłaty odsetek podmiotowi luksemburskiemu zastosowanie w przedmiotowej sprawie znalazła umowa między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Luksemburgu dnia 14 czerwca 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 110 poz. 527). Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. Konwencji, odsetki, które powstają w umawiającym się państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się państwie, mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się państwie. Z art. 11 ust. 2 ww. Konwencji wynika, że jednakże odsetki takie mogą być opodatkowane w Umawiającym się państwie, w którym powstałą i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli odbiorca odsetek jest ich właścicielem, podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto tych odsetek. Właściwe władze Umawiających się państw ustalą w drodze wzajemnego porozumienia sposób stosowania tego ograniczenia.

Organ podkreślił, że nienależnie wynagrodzenie płatnika pobranego Bank subfunduszy J. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga wyniosło kwotę 33.822 zł i wynika z następującego wyliczenia:

• J. - Płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie w łącznej kwocie 14.611 zł,

• J. - Płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie w łącznej kwocie 143 zł.

• J. - Płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie w łącznej kwocie 21 zł,

• J. - Płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie w łącznej kwocie 16.905 zł,

• J. - Płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie w łącznej kwocie 569 zł,

• J. - Płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie w łącznej kwocie 1.289 zł,

• J. - Płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie w łącznej kwocie 284 zł.

W związku z powyższym, zgodnie z dyspozycją ustawodawcy zawartą w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów wynagrodzenie potrącone od nienależnie pobranego podatku lub podatku pobranego w wysokości wyższej od należnej jest wynagrodzeniem nienależnym, które płatnik zobowiązany jest zwrócić na rachunek urzędu skarbowego wraz z odsetkami za zwłokę. Zwrot wynagrodzenia musi wiązać się bowiem z pobraniem podatku nie znajdującym oparcia w regulacjach prawa podatkowego (poborem nienależnym - bez tytułu prawnego), bądź z poborem podatku w kwocie wyższej od należnej. Uregulowania dotyczące wynagrodzenia płatnika nie dają podstaw do innego rozumienia pojęcia podatku należnego i uznawania, że pojęcie to w rozumieniu § 2 rozporządzenia Ministra Finansów, należy interpretować jako podatek należny w momencie poboru bez względu na późniejsze konsekwencje ewentualnego uznania go za podatek nienależny. Z uwagi na powyższe, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., brak jest podstaw do uznania argumentacji Strony, że nie musi zwracać wynagrodzenia, gdyż na moment poboru zryczałtowanego podatku wg. 10 % stawki, dysponowała certyfikatem rezydencji funduszu luksemburskiego, a tym samym właściwie zastosowała przepisy art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z Konwencją Polski a Luksemburgiem o unikaniu podwójnego opodatkowania. Ani w treści w\v. rozporządzenia, ani w treści art. 28 § 2 O.p. nie ma bowiem odwołania się do pojęcia podatku pobranego należnie i w odpowiedniej wysokości w zależności od stanu wiedzy czy też dokumentów posiadanych przez płatnika na moment jego poboru.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stan na stanowisku, iż zgodnie z art. 28 §3 pkt 2 O.p. w zw. z §2 Rozporządzenia płatnik lub inkasent, który pobrał podatek nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, jest obowiązany dokonać zwrotu nienależnego wynagrodzenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego wraz z odsetkami za zwłokę. Obowiązek zwrotu, tak jak prawo poboru wynagrodzenia, następuje ex lege. Jednocześnie ustawodawca zwrot nienależnie pobranego wynagrodzenia połączył ze zwrotem należnych odsetek liczonych od dnia pobrania nienależnego wynagrodzenia a nie od dnia doręczenia decyzji organu podatkowego wydanej na podstawie art. 28 § 2 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 25.08.2011 r., sygn. akt II FSK 442/10).

Zatem, zdaniem organu drugiej instancji w przedmiotowym stanie faktycznym podjęte rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stwierdzające nadpłatę podatku (i jej zwrot) stanowi jednoznacznie, że pobrany w wysokości 10% zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych od wypłaconych odsetek od obligacji skarbowych na rzecz J. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga nie znajdował oparcia w regulacjach prawa podatkowego, a więc był podatkiem nienależnym. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie określone w art. 28 § 2 O.p. i wydał skarżoną decyzję. Na tej podstawie Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdza zasadność stanowiska Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. i żądania - zgodnie z powołanym wyżej art. 28 § 2 O.p. - zwrotu nienależnie pobranego przez Bank P. S.A. wy nagrodzenia płatnika w wysokości 33.822 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził również i nietrafiony jest zarzut zarzutu naruszenia uregulowanej w art. 121 §1 Ordynacji podatkowej

Reasumując. Dyrektor Izby Skarbowej w W. oceniając stan faktyczny, wynikający z akt sprawy, w świetle przedstawionych powyżej uregulowań dotyczących pobierania podatku przez płatnika oraz potrącania przez niego wynagrodzenia stwierdza, że Bank P. S.A. działając jako płatnik podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu wypłaconych odsetek od obligacji skarbowych w latach 2006 - 2010 na rzecz J. z siedzibą w Wielkim Księstwie Luksemburga, pobrał podatek nienależnie i tym samym niesłusznie potrącił wynagrodzenie płatnika w łącznej wysokości 33.822 zł. tj. od kwoty nienależne pobranego podatku w wysokości 11.273.062 zł. Uwzględniając powyższe. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdza, że Bank P. S.A. na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Finansów w związku z art. 28 § 2 O.p. jest obowiązany dokonać zwrotu nienależnego wynagrodzenia płatnika w kwocie 33.822 zł wraz z odsetkami za zwłokę, które są naliczane od dnia pobrania.

W skardze na powyższą decyzje Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił następujące zarzuty:

naruszenie art. 14k §1 O.p. poprzez niezastosowanie i wyciągnięcie negatywnych dla Banku konsekwencji prawnych z zastosowania się do interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2008 r., w tym zakresie zignorowanie ochronnej mocy przedmiotowej interpretacji,

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 §1 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych wskutek nałożenia na Bank obowiązku zwrotu wynagrodzenia płatnika wraz z odsetkami za zwłokę mimo faktu, że w dniu potrącenia podatku zastosował się do indywidualnej interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.,

naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28 § 1 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2002 r. w sprawie wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek zwrotu pobranego wynagrodzenia przez płatnika powstaje również wtedy, gdy Bank dokonał potrącenia w sytuacji, w której wynagrodzenie to było Bankowi należne na podstawie art. 28 § 1 O.p. a brak podatku skutkowałby powstaniem zaległości podatkowej na mocy art. 30 §1 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku powołanym przez organy podatkowe z dnia 25 sierpnia 2011 r.II FSK 442/10 co do zasad odpowiedzialności płatnika i zwrotu nienależnie pobranego wynagrodzenia, jednakże tezy zawarte w powyższym wyroku, mogą mieć, tylko częściowo odniesienie do rozpoznawanej sprawy. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca pobierając jako płatnik zaliczki na podatek, zastosowała się do wydanej przez organy podatkowe interpretacji indywidualnej, a okoliczność ta nie była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i organów podatkowych w prowadzonym w sprawie postępowaniu podatkowym.

Nie budzi wątpliwości, że zgodnie art. 28 § 2 O.p. w razie stwierdzenia, że płatnik lub inkasent pobrał wynagrodzenie nienależne lub w wysokości wyższej od należnej, organ podatkowy wydaje decyzję o zwrocie nienależnego wynagrodzenia. Przepis ten wyraża konsekwencje prawne pobrania przez płatnika lub inkasenta wynagrodzenia nienależnego lub w wysokości wyższej od należnej. W razie stwierdzenia którejś z tych okoliczności organ podatkowy wydaje decyzję o zwrocie nienależnego wynagrodzenia. Przepis ten natomiast nie rozstrzyga, kiedy mamy do czynienia z wynagrodzeniem nienależnym (pobranym nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej), podlegającym zwrotowi. Kwestie te regulują art. 28 § 1 oraz art. 28 § 3 pkt 2 O.p. w zw. z § 2 Rozporządzenia.

Przepis art. 28 § 1 wskazuje na ogólne przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest prawo płatnika lub inkasenta do poboru wynagrodzenia. Są nimi pobór podatku od podatnika i jego terminowa wpłata na rzecz budżetu państwa. Nie spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkować będzie brakiem podstawy prawnej do poboru wynagrodzenia (wynagrodzenie nienależne). Przykładowo płatnik nie pobrał podatku tylko wpłacił go z własnych środków albo pobrał podatek od podatnika, ale nie wpłacił go w terminie. Jeżeli obie przesłanki zostały spełnione, lecz wysokość wynagrodzenia została pobrana w wysokości wyższej niż przewidują przepisy § 1 Rozporządzenia zaistnieje podstawa do zwrotu nienależnego wynagrodzenia z powodu pobrania wynagrodzenia w wysokości wyższej od należnej.

Przesłanki do zwrotu nienależnego wynagrodzenia mogą zachodzić także w sytuacji opisanej w art. 28 § 3 pkt 2 O.p. w zw. z § 2 Rozporządzenia, a więc w sytuacji pobrania nienależnego lub wyższego od należnego podatku. Pobranie podatku nienależnego skutkuje tym, że wynagrodzenie jest nienależne, zaś pobranie podatku wyższego od należnego skutkuje stwierdzeniem, że wynagrodzenie zostało pobrane w wysokości wyższej od należnej.

Zasady tej odpowiedzialności miałyby zastosowanie w niniejszej sprawie gdyby nie to, że Strony pobierała zaliczki na podatek stosując się interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z [...] czerwca 2008 r. [...]. Interpretacja ta zawiera na odpowiedż na następujące pytanie Banku : czy fundusze zagraniczne powinny być uznane za "fundusze inwestycyjne", o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., a w konsekwencji, czy podlegają one podmiotowemu zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych i czy Bank powinien pełnić względem przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i art. 22 u.p.d.o.p., wypłacanych na rzecz tych podmiotów funkcję płatnika na podstawie art. 26 u.p.d.o.p.

Strona zająła we wniosku stanowisko, zgodnie z którym fundusze te powinny być traktowane jako fundusze inwestycyjne w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., co oznacza, że są one objęte zwolnieniem podmiotowym określonym w tym przepisie i względem wypłacanych im świadczeń nie powstaje obowiązek potrącenia zryczałtowanego podatku.

Minister Finansow z upoważnienia, którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. Organ podatkowy podkreślił, że u.p.d.o.p. zwalnia z podatku fundusze inwestycyjne działające na podstawie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych . W konkluzji organ doszedł do wniosku, zgodnie z którym "zagraniczny fundusz inwestycyjny, mający siedzibę w państwie innym niż Polska, nie może zostać uznany za fundusz inwestycyjny działający na podstawie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych. Podstawą działania funduszy zagranicznych są przepisy macierzystego państwa, na terytorium którego mają siedzibę, natomiast zakres stosowania przepisów powołanej ustawy ograniczony jest wyłącznie do zasad prowadzenia działalności funduszy zagranicznych na terytorium Polski w zakresie dystrybucji wyemitowanych przez te fundusze tytułów uczestnictwa". Następnie organ stwierdził, że fundusz zagraniczny nie może korzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., a zatem Bank na gruncie art. 26 o.p. zobowiązany jest do pobrania w dniu dokonania wypłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłat dokonanych na rzecz funduszy zagranicznych.

Strona jako płatnik stosując się do uzyskanej interpretacji indywidualnej pobierała zryczałtowany podatek dochodowy, potrącając jednocześnie należne wynagrodzenie płatnika.

W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko Skarżącego Banku, iż organ podatkowy ustalając obowiązki Banku w zakresie ewentualnego zwrotu wynagrodzenia płatnika, pominął skutki prawne wydanej interpretacji z [...] czerwca 2008 r. Stosownie do art. 14k §1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia ¡ej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu w ogóle nie odniósł sie do powyższej okoliczności, ani skutków prawnych wynikających z art.14 k –m O.p. Jedynie w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy lakonicznie wskazał, że interpretacja została wydana, ale uchylona przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wynagrodzenie pobrane przez stronę pozostaje w bezpośrednim związku z uznaniem w wydanej przez Ministra Finansów interpretacji, iż zagraniczne fundusze, na rzecz których Bank dokonuje wypłat przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 u.p.d.o.p. nie podlegają zwolnieniu podmiotowemu z podatku dochodowego od osób prawnych, a Bank zobowiązany jest pobierać jako płatnik, na podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. podatek dochodowy od wypłacanych na rzecz funduszu zagranicznego należności.

Co prawda interpretacja indywidualna nie prowadzi do rozstrzygnięcia in meriti sprawy podatkowej, ma jedynie ułatwiać podatnikom stosowanie w praktyce przepisów prawa podatkowego i zapobiegać sporom między podatnikiem a organem podatkowym, ale daje wnioskodawcy w tym przypadku płatnika, gwarancję nie ponoszenia określonych w przepisach skutków zastosowania się do takiej interpretacji w przyszłości (art. 14k-14m).Co oznacza, że zastosowanie się płatnika do indywidualnej interpretacji prawa podatkowego chroni go od odpowiedzialności przewidzianej między innymi w art.28 O.p.

Co do zasady bowiem, zastosowanie się przez określony podmiot do znanej mu interpretacji, tj. postąpienie zgodnie z jej treścią, nie powinno mu szkodzić, nawet gdyby ta interpretacja okazała się potem błędna.

W przypadku mającym zastosowanie w niniejszej sprawie uchylenie interpretacji indywidualnej przez sąd administracyjny, co podnosi organ podatkowy, okres ochrony trwa do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu uchylającego interpretację indywidualną.

Na skutek wyeliminowania z obrotu interpretacji indywidualnej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego ustają skutki, jakie ustawodawca wiąże z wydaniem interpretacji, w tym w szczególności skutek ochronny. Ustawodawca nie przewidział jednak, że w takim przypadku zakres ochrony kształtowany jest treścią prawomocnego wyroku - właściwy organ podatkowy zobowiązany jest do wydania kolejnej interpretacji, uwzględniającej z mocy art. 153 p.p.s.a. wskazania i wytyczne sądu i dopiero wprowadzenie do obrotu prawnego nowej interpretacji poprzez jej doręczenie, powoduje powstanie skutków ochronnych, o których mowa w art. 14k, 14l, 14 m o.p. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2011 r., III SA/Wa 283/11, LEX nr 907466).

Mając powyższe na uwadze za zasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art.14 k O.p., art.121 O.p.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawna wyrażoną przez Sąd, w szczególności zastosować w sprawie art.14 k O.p.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.145 §1pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.poz.270j.t.) dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję Na podstawie art.200 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, natomiast na podstawie art.152 p.p.s.a. Sąd orzekł w przedmiocie wykonalności decyzji.