Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1439/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 133 par. 1, art. 106 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Spółki z o.o. w likwidacji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1062/13 w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. w likwidacji w K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. Spółki z o.o. w likwidacji w K. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 18 lutego 2014 r. , sygn. akt III SA/Po 1062/13 oddalił skargę G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w K. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2009 r. G. Sp. z o.o. w K. złożyło wniosek o przyznanie płatności JPO i UPO na 2009 rok do 745,15 ha w ramach JPO, 673,43 ha w ramach UPO (do powierzchni upraw podstawowych) oraz do 36,72 ha w ramach UPO (do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych – płatności zwierzęce - PZ )

W toku postępowania administracyjnego wycofano część wniosku i złożono jego korektę. W dniu 24 marca 2010 r. odbyła się w gospodarstwie kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, która wykazała spełnienie warunków do przyznania płatności jedynie do części zadeklarowanej powierzchni.

W dniu [...] lipca 2010 r. w oparciu o wyniki kontroli Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: organ I instancji) wydał decyzję o przyznaniu płatności w pomniejszonej wysokości. W wyniku odwołania decyzja ta została uchylona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wyniki kontroli nie budzą wątpliwości. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia było spowodowane tym, że pomniejszenie płatności UPO z tytułu przedeklarowania występującego na działce rolnej BY1, związanego z zadeklarowaniem buraków cukrowych do płatności UPO a powinno zostać potraktowane jako błąd oczywisty.

Ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] marca 2013 r. organ I instancji przyznał skarżącej Spółce płatności JPO, UPO i płatność zwierzęcą w wysokości 601.723,46 zł oraz płatność cukrową w kwocie 27.908,67 zł, umarzając postępowanie w części dotyczącej działki AK i AR z powodu cofnięcia przez stronę wniosku w tym zakresie.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zadeklarowano do JPO pow. 744,49 ha, natomiast stwierdzono 729,56 ha. Do UPO zadeklarowano 673,43 ha, stwierdzono 669,37 ha. W przypadku płatności zwierzęcych zadeklarowano 36,72 ha a stwierdzono 22,43 ha. Z powodu różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną poszczególne płatności zostały przyznane w pomniejszonej wysokości.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż warunki przyznania płatności w zakresie kwalifikowalności powierzchni spełnione zostały dla powierzchni mniejszej niż powierzchnia działek wskazana we wniosku. Z protokołu kontroli wynikało, że wszystkie działki zidentyfikowane zostały w sposób pozwalający na prawidłowy pomiar wszystkich kontrolowanych działek. Dokumentację rozszerzono o wykonanie szkicu kontrolowanych działek rolnych sporządzonego na szkicu pomiaru działek rolnych oraz na wydrukach załączników graficznych obrazujących ich lokalizację. Podkreślono, iż wnioskodawca nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do przeprowadzonych kontroli, a miał taką możliwość w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu. Producent rolny z takiej możliwości nie skorzystał i umotywowanych zastrzeżeń do wykonanej kontroli nie wniósł, choć był o tym pouczony. Odnośnie przebiegu kontroli podniesiono, że kontrole na miejscu mogą być przeprowadzone bez uprzedzenia i pod nieobecność rolnika. Płatności są przyznawane jedynie do gruntów kwalifikujących się do objęcia płatnościami, utrzymanych zgodnie z odpowiednimi normami, a nie do gruntów objętych określonymi zabiegami bez względu na efektywność tych zabiegów.

W kwestii różnych wyników pomiarów tych samych działek uzyskiwanych w różnych latach organ stwierdził, że wynikało to z tego, że w datach poszczególnych kontroli strona uprawiała rolniczo przedmiotowe działki w różnym zakresie ich powierzchni. Organ wyjaśnił też w uzasadnieniu decyzji kwestie dotyczące wyniku pomiaru działki nr 10/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. uznał, że skarga Spółki nie zasługiwała na uwzględnienie. Po przeanalizowaniu akt administracyjnych niniejszej sprawy Sąd stwierdził przede wszystkim, iż producent rolny mając obiektywną możliwość procesową w żaden sposób nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, w szczególności nie zgłaszał wniosków dowodowych. To strona zaś winna za pomocą dostępnych środków dowodowych dowodzić własnej racji. Uczestnictwo w programach pomocowych nie jest bowiem obligatoryjne, a chcąc skorzystać z przywilejów dopłat należy dostosować się w pełni do bardzo precyzyjnych, sformalizowanych wymogów, jakimi systemy te są obwarowane i aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami. Kwestionując ustalenia organu co do kwalifikowalności powierzchni, jak i wzajemnej zgodności strona nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli we wskazanym w protokole terminie.

Sąd zauważył, że jeżeli w ocenie strony skarżącej wykonane przez organ pomiary były nierzetelne, nie sposób zrozumieć dlaczego nie kwestionowała ona wyników kontroli bezpośrednio po ich dokonaniu skoro miała wieloletnią praktykę w ubieganiu się o płatności. Nie można nie zauważyć, że w zaskarżonej decyzji przedstawiona została szczegółowa interpretacja dokumentacji wraz z wyjaśnieniami dlaczego i z jakich powodów organ przyjął, iż poszczególne działki nie potwierdzają deklaracji skarżącej Spółki. Organy obu instancji przyznając poszczególne płatności JPO i UPO w pomniejszonej wysokości opisały stwierdzone nieprawidłowości wykryte w wyniku kontroli oraz wskazały procentową różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez stronę a powierzchnią stwierdzoną.

We wniesionym odwołaniu i w skardze strona skarżąca wskazała jedynie na to, że w odniesieniu do działek AO, BB, BJ, BK, BL, CF, CG, CH, BP uzyskiwano różne wyniki pomiaru powierzchni, dokonywane w różnych latach. Organ II instancji zasadnie wskazał jednak w uzasadnieniu swojej decyzji, że w poszczególnych latach zmieniały się powierzchnie upraw na poszczególnych działkach rolniczych. Dla przyznania płatności za 2009 rok decydujące były wyniki kontrolne dotyczące wyłącznie tego okresu czasu. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ II instancji dokonał weryfikacji pomiaru powierzchni faktycznie użytkowanej i deklarowanej przez stronę, co dotyczyło m. in. działek AO, BB, BJ, BK, BL, BŁ, BP, CF i CG. Wskazano przy każdej działce jej powierzchnię zadeklarowaną na 2009 rok, powierzchnię stwierdzoną oraz wskazano na zastosowany kod DR.

W ocenie Sądu organ należycie wyjaśnił z czego wynikają różnice powierzchni deklarowanych do dopłat. Podkreślono, iż postępowanie przed organami ARiMR zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.). Do najistotniejszych zmian należy zaliczyć odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., tj. organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przyjęto też zasadę, iż ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady było przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści. Tym samym w obowiązującym stanie prawnym strona była zmuszona do większej aktywności. Ograniczone również zostały zasady takie jak: czynnego udziału strony w postępowaniu i udzielania informacji poprzez przyjęcie, iż tylko na żądanie strony organ zobowiązany jest je przestrzegać. Zdaniem Sądu wieloletnia praktyka w ubieganiu się przez stronę o różnego rodzaju płatności do gruntów rolnych winna tym bardziej obligować do aktywności w trakcie postępowania przed organami administracji.

Podanie błędnych danych we wniosku (dotyczących powierzchni kwalifikującej się do dopłat) obarczało negatywnymi skutkami samego producenta, który winien dochować należytej wysokiej staranności ubiegając się o przyznanie płatności rolniczych.

G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w K. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, nadinterpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, dalej ustawa o płatnościach),

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 328 § 2 i 3989 kodeksu postępowania cywilnego, zwłaszcza poprzez niepełne uzasadnienie orzeczenia i nieuwzględnienie wniosku dowodowego z opinii biegłego geodety - to jest także art. 141 § 4 p.p.s.a.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna G. sp. z o.o. w likwidacji w K. opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.

Za podstawę wyroku z 16 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1062/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ administracji publicznej zgodnie z którymi, w dniu 14 maja 2009 r. spółka złożyła wniosek o przyznanie płatności JPO i UPO na 2009 rok do 745,15 ha w ramach JPO, 673,43 ha w ramach UPO (do powierzchni upraw podstawowych) oraz do 36,72 ha w ramach UPO (do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych – płatności zwierzęce - PZ). W toku postępowania administracyjnego wycofano część wniosku i złożono jego korektę. W gospodarstwie odbyła się kontrola na miejscu, która wykazała spełnienie warunków do przyznania płatności jedynie do części zadeklarowanej powierzchni. Decyzją z [...] marca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. przyznał Gospodarstwu płatności JPO, UPO i płatność zwierzęcą w wysokości 601.723,46 zł oraz płatność cukrową w kwocie 27.908,67 zł, umarzając postępowanie w części dotyczącej działki AK i AR z powodu cofnięcia przez stronę wniosku w tym zakresie. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zadeklarowano do JPO powierzchnię 744,49 ha, natomiast stwierdzono 729,56 ha. Do UPO zadeklarowano 673,43 ha, stwierdzono 669,37 ha. W przypadku płatności zwierzęcych zadeklarowano 36,72 ha, stwierdzono 22,43 ha. Z powodu różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną poszczególne płatności zostały przyznane w pomniejszonej wysokości.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 328 § 2 i art. 3989 kpc; art. 141 § 4 p.p.s.a. Natomiast w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. kasator zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego: art. 2 i art. 7 Konstytucji RP; art. 6, 7, 8, 9, 10 k.p.a.; art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie w pełni spełnia te wymogi, ponieważ jej uzasadnienie zasadniczo zbudowano na kwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji publicznej, zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji.

Jednak mimo dostrzeżonych błędów, mając na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, (treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny tych zarzutów skargi kasacyjnej, które odnoszą się do pogląd Sądu I instancji o zgodności z prawem skontrolowanej przez ten Sąd decyzji ostatecznej.

Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, jak również bazuje na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Sąd I instancji przedstawił rzeczywisty i prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 328 § 2 kpc i art. 3989 kpc.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., dowód uzupełniający z dokumentów sąd może przeprowadzić zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Przeprowadzenie dowodu (dopuszczenie dowodu) ma formę postanowienia, które zapada na rozprawie; wpisuje się je do protokołu rozprawy bez spisywania odrębnej sentencji, ponieważ nie przysługuje na nie zażalenie. Postanowienie podlega ogłoszeniu i nie wymaga uzasadnienia. Dopuszczając dowód, sąd powinien wskazać, jakie okoliczności mają nim być stwierdzone. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 p.p.s.a.)

O istotnych wątpliwościach można mówić wówczas, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2006 r., I OSK 9/06, LEX nr 266437). Dopuszczalność wyjaśnienia istotnych wątpliwości musi być oceniana na tle konkretnej sprawy i w aspekcie okoliczności, które mają wpływ na treść jej rozstrzygnięcia.

Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. nie zastosował art. 106 § 3 p.p.s.a., to tym samym nie mógł naruszyć art. 106 § 5 p.p.s.a. oraz pozostałych przepisów procedury cywilnej wskazanych przez kasatora.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów lecz jedynie kontroluje, czy organ administracji prawidłowo zrozumiał treść przepisu i czy prawidłowo dokonał subsumcji.

Zarzucając Sądowi I instancji w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 2 i art. 7 Konstytucji RP; art. 6, 7, 8, 9, 10 k.p.a.; art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego kasator nie przedstawił własnej wykładni tych przepisów, jak również nie uzasadnił na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Skuteczną podstawą zarzutu kasacyjnego opartego na niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego może być również naruszenie przepisów prawa, które miał zastosować w sprawie organ administracji publicznej. Kastor w ogóle nie uzasadnił, dlaczego wskazane przez niego przepisy Konstytucji RP oraz przepisy k.p.a., a także art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego są przepisami prawa materialnego.

Według art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu tym organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne

Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

Celem skutecznego sformułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego autor skargi kasacyjnej winien był skonkretyzować zarzuty dotyczące naruszenia zasad dowodzenia zawartych w art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a tego rodzaju zarzutów w rozpoznawanej skardze kasacyjnej skutecznie nie zaprezentowano.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.