Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 67/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. L. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego Ł. L. z 5 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego Ł. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga Ł. L. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z 6 czerwca 2020 r. Ł. L. wniósł do Wójta Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie:1) czy ulica H. w miejscowości G., na którą składa się m.in. działka nr [..] jest drogą publiczną, a jeśli tak - to wnioskodawca prosi o odpowiedź na poniższe pytania:

a. kiedy została zakwalifikowana jako droga publiczna i na jakiej podstawie?

b. jaka jest ranga tej drogi?

c. kiedy i na jakiej podstawie prawnej droga przeszła na własność Gminy?

d. jakie środki publiczne (w jakiej wysokości) zostały przeznaczone na nabycie tejże drogi przez Gminę?

2) czy w okresie od dnia 24 czerwca 2002 r. do chwili obecnej Gmina:

a. wydatkowała środki publiczne na projektowanie, urządzenie, utrzymanie lub eksploatacji drogi zlokalizowanej na działce nr [..] położonej w miejscowości G.?

b. wydatkowała środki publiczne na projektowanie, budowę lub eksploatację infrastruktury przesyłowej zlokalizowanej na działce nr [..] położonej w miejscowości G.?

3) czy w okresie od dnia 24 czerwca 2002 r. do chwili obecnej Gmina pobierała jakiekolwiek opłaty za korzystanie z działki nr [..] przez osoby trzecie, w tym w szczególności z tytułu zajęcia pasa drogowego? W przypadku odpowiedzi twierdzącej wniosek dotyczył również podania informacji z jakiego tytułu opłaty były pobierane w jakiej wysokości od jakich podmiotów i w jakim okresie?

4) czy w okresie od dnia 24 czerwca 2002 r. do chwili obecnej Gmina pobierała podatek od nieruchomości od właścicieli działki nr [..], a jeśli nie to z jakiego powodu zaniechano jego pobierania?

Pismem z 26 czerwca 2020 r. Wójt Gminy powiadomił o wydłużeniu terminu do udostępnienia informacji publicznej do 31 lipca 2020 r. Następnie, pismem z 29 lipca 2020 r. organ poinformował skarżącego, że żądane przez niego informacje nie są informacją publiczną, a mają charakter informacji prywatnej służącej prywatnemu – zawodowemu interesowi skarżącego, który działa w imieniu swoich mocodawców pozostających w sporze sądowym z organem administracji. W uzasadnieniu tego pisma organ wskazał, że informacją publiczną o którą można wnioskować w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja dotycząca sprawy publicznej, a więc sprawy mogącej dotyczyć interesu ogólnego. Zatem nie będą takimi sprawami konkretne indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Skutkiem tego organ wskazał, że zakres przedmiotowy wniosku nie ma charakteru publicznego, a służy jedynie prywatnej i zawodowej potrzebie skarżącego, dlatego też wniosek ten nie może być realizowany na zasadach ww. ustawy.

Ł. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej poprzez nie rozpoznanie w terminie wniosku o dostępie do informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie: a) art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nierozpoznanie w terminie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, b) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewydanie decyzji w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, mimo braku przeszkód do merytorycznego rozpatrzenia wniosku; c) art. 1 ust 1 oraz art. 2 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uznanie że dostęp do informacji publicznej we wskazanym przez skarżącego zakresie podlega ograniczeniu, co doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej, pomimo iż zakres wskazany we wniosku stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. W konsekwencji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 5 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni, licząc od dnia wydania wyroku w sprawie oraz o orzeczenie, że organ dopuścił się bezczynności, a nadto że - ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jak również wniósł o wymierzenie grzywny organowi.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uzależnienie udzielenia informacji publicznej od celu jaki przyświeca wnoszącemu stoi w sprzeczności z duchem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że skarga jest bezzasadna, ponieważ skarżącemu udzielono pisemnej odpowiedzi, która z uwagi na charakter materii spraw o które skarżący udostępnienie wnosił nie mieszczą się w kategorii spraw publicznych. Skutkiem tego wniosek skarżącego nie był procedowany w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, przez co organ nie wydawał decyzji w oparciu o tę ustawę. Ponadto organ podniósł, że z powództwa Gminy toczy się przeciwko państwu E. i M. M., reprezentowanym przez adw. Ł. L., sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym dotycząca własności drogi oznaczonej w ewidencji gruntów nr [..], której obecnie dotyczy przedmiot wniosku o udzielenie informacji publicznej. W konsekwencji organ stwierdził że wnioskowane informacje będą służyć do realizacji celu niepublicznego, dlatego też organ pismem poinformował, że nie udzieli żądanych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga co do zasady zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1429 ze zm.), dalej jako u.d.i.p., wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ponadto, z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315).

W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do Wójta Gminy i dotyczył informacji odnoszącej się do drogi publicznej, a także wydatkowania środków publicznych na projektowanie, urządzenie, utrzymanie lub eksploatację drogi oraz infrastruktury przesyłowej. Nadto wniosek dotyczył udzielenia odpowiedzi czy gmina pobierała jakiekolwiek opłaty za korzystanie z działki o nr [..], będącej drogą, a nadto czy pobierała podatek za nieruchomość od właścicieli działki nr [..].

Nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, ponieważ stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Sporne jest natomiast, czy żądane informacje są informacją publiczną, a zatem czy dotyczą spraw publicznych. W ocenie organu informacje te bowiem nie będą służyć wnioskującemu na cel publiczny tylko do celu prywatnego. Z kolei, w ocenie skarżącego, nie sposób kwalifikować żądanych informacji jako informacji publicznych poprzez cel ich wykorzystania.

Zdaniem sądu, przedmiot wniosku o informację publiczną jawi się jako informacja publiczna, gdyż dotyczy majątku gminy, wydatkowania jej środków oraz źródła uzyskiwania środków publicznych. W konsekwencji stwierdzić należy że informacje wnioskowane przez skarżącego są informacją publiczną, bowiem dotyczą majątku jednostek samorządu terytorialnego - zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) i d) u.d.i.p. Bez znaczenia jest w niniejszej sprawie zamiar ich wykorzystania przez wnioskującego, ani też fakt toczącego się procesu przed sądem powszechnym. Skoro bowiem organ władzy publicznej jest pewny co do pochodzenia swojego majątku to nie powinien mieć obaw przed udostępnieniem tych informacji każdej osobie, w tym osobie z którą równolegle toczy spór cywilny. W konsekwencji, stwierdzić należy że organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie udostępnił żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Powyższe nie przesądza jeszcze, że żądana informacja powinna być w całości udostępniona skarżącemu w sposób i formie przez niego wskazanej.

Odnosząc się do przedmiotu żądanej informacji stwierdzić należy, że powinien on zostać oceniony także przez pryzmat ograniczeń w udzieleniu konkretnych informacji, tj. z uwzględnieniem art. 5 u.d.i.p. i wynikających z niego przesłanek, takich jak pobieranie konkretnych kwot podatku od nieruchomości od konkretnych (zindywidualizowanych) podmiotów w ramach ochrony tajemnicy skarbowej oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej. Skutkiem takiej oceny winno być zatem udzielenie bądź odmowa udzielenia takiej konkretnej informacji, która to ocena będzie mogła być przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej. Stwierdzić bowiem należy, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że ust. 1 art. 5 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w ust. 2 art. 5 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do ustawy o ochronie danych osobowych.

W przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności – nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu, ponieważ nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02-OTK-A 2002 nr 4, poz. 43). Pogodzenie obu ww. wartości konstytucyjnych może i powinno być realizowane, a jednym ze sposobów sprostania temu zadania jest anonimizacja danych. Zastosowanie tego trybu jednak nie może być automatyczne i wymaga analizy sytuacji faktycznej i prawnej podmiotu, którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem inna będzie sytuacja osoby fizycznej (konsumenta) związanej z podmiotem publicznym umową cywilnoprawną, a inna przedsiębiorcy, który na skutek takiej umowy staje się beneficjentem środków publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie podkreśla, że w zależności od rodzaju świadczonej usługi i statusu w obrocie gospodarczym osoba zawierająca umowę cywilnoprawną z organem publicznym może oczekiwać ochrony swoich danych osobowych - lecz w zróżnicowanym stopniu. Zatem, w sytuacji konfliktu pomiędzy prawem do informacji publicznej, a prawem do prywatności w sprawach o ujawnienie danych osobowych strony umowy cywilnoprawnej zawartej z podmiotem wykonującym zadania publiczne lub wydatkującym środki publiczne należy każdorazowo ocenić, czy ujawnienie takich danych jest konieczne dla realizacji zasady jawności życia publicznego oraz czy takie ujawnienie nie byłoby nadmierną ingerencją w prawo do prywatności osób podpisujących taką umowę.

Jednocześnie, w ramach przedmiotu żądania organ, mając na uwadze jego treść w kontekście art. 8 ust. 3 u.d.i.p., który ustanawia obowiązek udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w szczególności w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., winien rozważyć, czy w określonym zakresie żądana informacja nie została już opublikowana w Biuletynie. Biuletyn ma w założeniu stanowić główne kompendium wiedzy o informacji publicznej i uznawany jest za podstawowy, bezwnioskowy tryb udostępniania informacji publicznych, wyłączający konieczność udostępnienia informacji tam zawartych w trybie wnioskowym. W takim bowiem przypadku dysponent informacji publicznej jest obowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy nie została wcześniej zamieszczona w BIP. Wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony BIP jako jej źródła stanowi jednak prawidłowe załatwienie wniosku tylko w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio do meritum żądania, bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia podmiotu pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Taka sytuacja może zachodzić w odniesieniu do określenia kategorii drogi publicznej. Nie zwalania to organu od całościowej oceny żądania wniosku i udzielenia na niego odpowiedzi z uwzględnieniem wszystkich okoliczności, mających także wpływ na sposób udostępnienia informacji (a więc czy częściowo jest ona zawarta w BIP, czy też wymaga w całości indywidualnego rozpatrzenia). Uprawnienie zainteresowanego do uzyskania informacji publicznej w trybie wnioskowym może bowiem być ograniczone wyłącznie do zakresu przekraczającego dane zamieszczone na stronie podmiotowej BIP (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 770/12, LEX nr 1264930).

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że co do zasady żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy majątku jednostki samorządu terytorialnego, sposobu jego utrzymania oraz finansowania go i pobierania z niego pożytków. Przedmiot wniosku winien być zatem procedowany w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, skutkującej co do zasady udostępnieniem informacji – z uwzględnieniem ewentualnych ograniczeń, wynikających z art. 5 u.d.i.p. Jednocześnie organ, w odniesieniu do przedmiotu niniejszego wniosku może rozważyć zakres żądania w kategoriach informacji przetworzonej, co jednak nie zwalnia go od podjęcia działań w celu jego rozpoznania w oparciu o przepisy u.d.i.p. Skoro tego nie uczynił – nieprawidłowo kwalifikując charakter żądania przez pryzmat celu, jaki przyświecał wnioskodawcy występującemu z żądaniem, to bez wątpienia pozostaje w bezczynności, co czyni skargę uzasadnioną co do zasady.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że z bezczynnością organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek mamy do czynienia, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie lub też podejmował uzasadnione prawnie czynności, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania wydaniem aktu ani nie podjął czynności, której oczekiwał wnioskodawca, a które maja oparcie w przepisach prawa. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie w zakresie opisanym powyżej, dlatego też skargę należało uznać za uzasadnioną co do zasady, uznając że wniosek skarżącego powinien zostać rozpoznany w pełnym zakresie poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej bądź odmowę jej udzielenia. Wójt Gminy z obowiązku tego się jednak nie wywiązał, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał go do pełnego rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

W ocenie sądu jednak, wbrew wnioskowi skargi, bezczynność organu nie wyczerpywała przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała z błędnej oceny prawnej organu w zakresie charakteru żądania, nie zaś celowego działania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12 dostępny w bazie LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" - takie stanowisko, akceptowane w pełni przez sąd, wyrażono w doktrynie: B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Nadto stwierdzić należy, że organ udzielił w ramach wyznaczonego przez siebie terminu informacji, która pozwalała na zaznajomienie się skarżącego z oceną organu dotyczącą jego wniosku. Mając powyższe na względzie sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Z tych też przyczyn sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny organowi w maksymalnej przewidzianej przepisami wysokości (pkt 3 wyroku). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania podmiotu zobowiązanego nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny, okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność dyscyplinowania go w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności.

O kosztach postępowania sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku), zasądzając od podmiotu zobowiązanego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (tj. uiszczonego wpisu sądowego od skargi).

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność organu.