Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 44/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2007-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Referent – stażysta Mariola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylono w całości decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Powiatowego Policji w Nysie z dnia [...], Nr [...], w sprawie zwolnienia z dniem 31 października 2006 r. ze służby w Policji W. B., i którą na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 58 ze zm.) zwolniono funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem 15 grudnia 2006 r. Jednocześnie, w zaskarżonym do Sądu akcie, organ odwoławczy - działając na podstawie art. 114 ust.1 pkt 1 i 2 oraz art. 115 ust. 1 ustawy o Policji, a także na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789 ze zm.) - przyznał W. B. prawo do odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz nagrody rocznej.

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu 14 listopada 2005 r. podinspektor W. B., powołując się na treść art. 40 ustawy o Policji, wniósł o skierowanie go na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności psychicznej i fizycznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Opolu z dnia 10 marca 2006 r., nr [...], stwierdzono u skarżącego chorobę niedokrwienną serca jako schorzenie powodujące niezdolność do służby oraz rozpoznano u niego liczne schorzenia współistniejące. W efekcie, stwierdzono całkowitą niezdolność W. B. do służby i zaliczono go do trzeciej grypy inwalidzkiej. Następnie, orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Katowicach z dnia 14 czerwca 2006 r., nr [...], również stwierdzono całkowitą niezdolność skarżącego do służby, jednak jako schorzenie powodujące w/w niezdolność wskazano przewlekłe zaburzenia neurasteniczne nasilone sytuacyjnie z komponentą somatyczną. Rozpoznano także liczne schorzenia współistniejące ograniczające zdolność do służby, co łącznie spowodowało zaliczenie badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej.

W dniu 16 września 2006 r. W. B. złożył wniosek o wcześniejsze zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 1 października 2006 r.

Komendant Powiatowy Policji w Nysie wydał w dniu [...] rozkaz personalny Nr [...] w sprawie zwolnienia W. B. ze służby w Policji z dniem 31 października 2006 r., z zastrzeżeniem prawa funkcjonariusza do nagrody rocznej, odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 3, art. 114 ust. 1, art. 115, art. 117 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zwolnienie następuje z powodu wydania przez WKL MSWiA w Opolu orzeczenia o całkowitej niezdolności skarżącego do służby w Policji i zatwierdzenia tego orzeczenia przez OKL MSWiA w Katowicach. Przypomniał również, że W. B. złożył raport o wcześniejsze zwolnienie ze służby w Policji, bez wyczerpania przysługującego mu 12 miesięcznego okresu przebywania na zwolnieniu chorobowym. Na podstawie art. 107 K.p.a. organ odstąpił od szerszego uzasadnienia decyzji.

W dniu 30 października 2006 r. W. B. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, zarzucając, że rozkaz został wydany z błędami i wniósł "o wydanie nowego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji w oparciu o wszystkie podstawy prawne (m.in. art. 6f, art. 32 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 i inne)", bez błędu w uzasadnieniu, z którego wynika, że to Wojewódzka Komisja Lekarska w Opolu orzekła o całkowitej niezdolności do służby w Policji. Podkreślił, że WKL MSWiA w Opolu orzekła o całkowitej niezdolności do służby z "powodu choroby niedokrwiennej serca", a z orzeczeniem tym nie zgodziła się OKL MSWiA w Katowicach, która w dniu 16 czerwca 2006 r. wydała orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby z powodu "przewlekłych zaburzeń neurastenicznych".

W wyniku wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Opolu uchylił w całości zaskarżoną decyzję i zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 15 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż uchylona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 K.p.a., który stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a od uzasadnienia można odstąpić, gdy uwzględnia się w całości żądanie strony lub w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny. W sprawie nie zaistniała żadna z przedmiotowych przesłanek, bowiem W. B. zgłosił pisemne wystąpienie ze służby z dniem 1 października 2006 r., natomiast został zwolniony z dniem 31 października 2006 r. W związku z powyższym decyzja pierwszoinstancyjna nie uwzględniała w całości żądania strony, a więc konieczne było jej uzasadnienie. Odnośnie zarzutów dotyczących braku powołania pełnej podstawy prawnej organ wskazał, że decyzja została podjęta w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a jako podstawę prawną decyzji należy powoływać przepisy prawa materialnego, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, i proceduralne mające szczególny związek z decyzją. Powoływanie wszystkich przepisów, które miały zastosowanie w sprawie byłoby zbytnim formalizmem. Odpowiadając na zarzut pominięcia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wprawdzie nie powołano wprost tego przepisu, jednak zastosowanie jego w niniejszej sprawie wynika z uzasadnienia decyzji. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w Opolu zauważył, iż w decyzji pierwszoinstancyjnej błędnie przywołano przepis art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, który nie miał zastosowania, bowiem dotyczy uprawnienia przysługującego policjantowi już zwolnionemu ze służby, jednak uchybienie to nie stanowiło naruszenia prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia. Na koniec, organ nie uwzględnił również zarzutu w zakresie błędnego powołania się na orzeczenie WKL MSWiA, podnosząc, iż zarówno orzeczenie wydane przez tę jednostkę, jak i przez OKL MSWiA w Katowicach orzekają o całkowitej niezdolności do służby w Policji. Organ odwoławczy zaznaczył również, iż odwołujący wnosi o wydanie nowego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, nie określając przy tym daty tego zwolnienia, co oznacza, że podtrzymuje swoje pisemne oświadczenie o wcześniejszym wystąpieniu ze służby.

W skardze na powyższą decyzję W. B. wniósł o jej unieważnienie lub uchylenie i spowodowanie wydania nowego rozkazu personalnego przez Komendanta Powiatowego Policji w Nysie, bez błędów w podstawach prawnych oraz bez rażącego błędu w uzasadnieniu. Skarżący podniósł, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu zawiera błędy, albowiem nie zostały wymienione wszystkie podstawy prawne z ustawy o Policji, zwłaszcza jej art. 32. Ponadto, skarżący zarzucił, iż w uzasadnieniu znajduje się błąd, albowiem ponownie zostały wskazane orzeczenia zarówno Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Opolu, jak i Okręgowej Komisji Lekarskiej w Katowicach.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. W uzasadnieniu podał, iż zarzut niewskazania w podstawie prawnej decyzji art. 32 ustawy o Policji jest całkowicie nieuzasadniony, albowiem artykuł ten zawiera normy kompetencyjne, które nie wymagają przytaczania oraz przewiduje możliwość odwołania od decyzji do wyższego przełożonego, a pouczenie o takiej możliwości zostało zawarte w decyzji organu pierwszej instancji, natomiast od zaskarżonej decyzji nie przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, lecz skarga do sądu administracyjnego. Następnie organ odwoławczy zauważył, iż istotnie wskazane w uzasadnieniu decyzji orzeczenie WKL MSWiA w Opolu zostało uchylone przez OKL MSWiA w Katowicach, nie zmienia to jednak faktu, że skarżący został przez obie komisje uznany za niezdolnego do służby w Policji, a zatem znajdujące się odniesienie do decyzji WKL MSWiA w Opolu pozostaje bez znaczenia dla istoty sprawy.

Na rozprawie skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, podnosząc, iż decyzję o zwolnieniu go ze służby powinien wydać Komendant Powiatowy Policji w Nysie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w sytuacji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.).

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylono w całości decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Powiatowego Policji w Nysie z dnia [...] Nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] i którą na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolniono go ze służby w Policji z dniem 15 grudnia 2006 r.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, by naruszała ona prawo.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Z kolei, stosownie do treści art. 43 ust. 1 ustawy, zwolnienie takie nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Z przytoczonych regulacji wyraźnie wynika, że w sytuacji orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności policjanta do służby, powinnością jego przełożonego jest wydanie decyzji o zwolnieniu, z tym, że nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez policjanta służby z powodu choroby, chyba że złożył on stosowny wniosek w zakresie skrócenia wskazanego terminu.

W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wskazane w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, albowiem zgodnie z trybem i zasadami uregulowanymi w rozporządzeniach Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. Nr 8, poz. 41 ze zm.) i z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w Katowicach stwierdzono u skarżącego całkowitą niezdolność do służby i zaliczono go do trzeciej grypy inwalidzkiej z uwagi na przewlekłe zaburzenia neurasteniczne, nasilone sytuacyjnie z komponentą somatyczną. W sprawie wystąpiła również przesłanka wskazana w art. 43 ust. 1 ustawy, dotycząca możliwości zwolnienia policjanta przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, albowiem skarżący w piśmie z dnia 16 września 2006 r. skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji w Nysie wniósł o zwolnienie go ze służby z dniem 1 października 2006 r., a więc zostało złożone przez niego pisemne oświadczenie woli o wystąpieniu ze służby.

Podsumowując ten fragment wywodów, stwierdzić trzeba, że zaktualizowały się przesłanki do wydania decyzji w sprawie zwolnienia W. B. ze służby w Policji, zresztą, faktu tego nie kwestionuje sam skarżący. Nie może się natomiast pogodzić z brakiem przytoczenia w podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia wszystkich koniecznych - w jego ocenie - regulacji ustawy, zwłaszcza jej art. 32, oraz powołaniem się przez organy administracji w uzasadnieniu decyzji m.in. na orzeczenie WKL MSWiA w Opolu, które zostało uchylone przez komisję drugiej instancji.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podstawę prawną decyzji stanowią głównie przepisy materialnego prawa administracyjnego. Jak Sąd wskazał już powyżej, podstawę materialnoprawną wydanej decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowiły przepisy art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy. Przepisy te zostały prawidłowo powołane przez organ odwoławczy wraz z przytoczeniem źródła publikacji aktu, choć rację ma skarżący, iż organ podał niewłaściwy numer Dziennika Ustaw (nr 9 zamiast nr 7). Od razu zaznaczyć należy, iż uchybienie to w żaden sposób nie rzutuje na treść rozstrzygnięcia, zwłaszcza że organ odwoławczy prawidłowo wskazał datę uchwalenia mającej zastosowanie w sprawie ustawy, jej tytuł, a omawiany błąd można potraktować w kategoriach oczywistych omyłek pisarskich. Źródło publikacji przedmiotowej ustawy zostało prawidłowo wskazane w decyzji organu pierwszej instancji, a zatem skarżący posiadał prawidłowe informacje w tym zakresie. Ponadto, pamiętać też trzeba, że nawet błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji (...), jeżeli podstawa taka istnieje (patrz: wyrok NSA w Warszawie z 26 stycznia 2001 r., I SA 1425/99, LEX nr 54161). Co więcej, w doktrynie prawa administracyjnego i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest daleko bardziej idący pogląd, wedle którego wydanie aktu administracyjnego bez podstawy prawnej nie zachodzi, gdy w decyzji nie powołano podstawy prawnej albo powołano ją błędnie, istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie tej podstawy (patrz: wyrok WSA w Warszawie z 21 stycznia 2005 r., SA/Wa 1503/04, OwSS 2006/1/19). Przechodząc do dalszych rozważań podnieść należy, iż nie jest wymagane przez przepis art. 107 § 1 K.p.a. przytoczenie w decyzji wszystkich przepisów prawa, które mają zastosowanie w konkretnej sprawie. Zgodzić się bowiem trzeba ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA w Gdańsku z 8 maja 1997 r. (sygn. akt I SA/Gd 10/96, publ. Lex nr 30237), iż przepisy, których zastosowanie jest oczywiste i bezsporne, nie wymagają przytoczenia, co w niniejszej sprawie dotyczy wskazanego w skardze art. 32 ustawy. Przepis ten w ustępie 1 stanowi, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych, a kwestią oczywistą w sprawie było, iż do orzeczenia o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji właściwy był Powiatowy Komendant Policji w Nysie, do którego sam skarżący złożył wniosek dotyczący zwolnienia, i który to organ - stosownie do treści art. 32 ust. 2 ustawy - pouczył skarżącego w wydanej decyzji o prawie złożenia odwołania do wyższego przełożonego - Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu. Słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę, że o ile ust. 1 powołanego artykułu miał zastosowanie w sprawie i stanowił normę kompetencyjną do wydanej przez niego decyzji, to ust. 2 powołanego artykułu nie miał zastosowania, albowiem od podjętej przez niego decyzji nie przysługiwało już odwołanie do wyższego przełożonego a jedynie skarga do tut. Sądu, o czym prawidłowo został skarżący poinformowany. Dodać już tylko można, że nie miał również zastosowania w rozpatrywanej sprawie ust. 3 omawianego przepisu, który stanowi, że jeżeli decyzję ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na koniec rozważań dotyczących kompetencji organów do wydawania decyzji wyjaśnić należy, że zapis ustawy stanowiący o organach właściwych do wydawania decyzji w sprawie zwolnienia ze służby przyznaje takie uprawnienie nie tylko i wyłącznie, co zdaje się sugerować skarżący, bezpośredniemu przełożonemu, a więc w rozpatrywanym przypadku Komendantowi Powiatowemu Policji w Nysie. W. B. zdaje się zapominać, iż w wyniku złożonego odwołania kompetencja do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przeszła na organ odwoławczy, czyli na Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu. W tym miejscu odnotować trzeba, że w ocenie Sądu, organ odwoławczy niepotrzebnie posunął się do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w całości, skoro jego rozstrzygnięcie merytoryczne w zasadzie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, a odmiennie określono jedynie termin zwolnienia funkcjonariusza i wysokość nagrody rocznej. W realiach niniejszej sprawy zastosowanie winien był znaleźć przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., który upoważniał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu także do częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. Popełnione przez organ odwoławczy uchybienie nie stanowi jednak naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem nie mogło skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji.

Podobnie, takiego skutku nie mogło odnieść stwierdzenie przez Sąd zasadności zarzutu dotyczącego popełnienia w uzasadnieniu decyzji błędu, polegającego na powołaniu się przez organ odwoławczy na orzeczenia lekarskie komisji dwóch instancji. Zarzutowi skarżącego w tym zakresie nie można odmówić racji, gdyż istotnie orzeczenie WKL MSWiA w Opolu z dnia 10 marca 2006 r. stwierdzające chorobę niedokrwienną serca jako schorzenie powodujące niezdolność do służby nie zostało zatwierdzone przez OKL MSWiA w Katowicach i na podstawie § 28 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zostało uchylone. OKL MSWiA w Katowicach uchyliła je i wydała nowe orzeczenie - ostateczne. Podkreślenia jednak wymaga fakt, iż orzeczenia obu komisji lekarskich stanowiły o całkowitej niezdolności skarżącego do służby w Policji, choć z innych przyczyn, oraz uznawały go za inwalidę trzeciej grupy. W obu przypadkach stwierdzono też, że inwalidztwo skarżącego pozostaje w związku ze służbą w Policji. Ponadto, co zauważono w odpowiedzi na skargę, w uzasadnieniu decyzji nie mówi się o stwierdzonym przez poszczególne komisje schorzeniu, zatem organ nie podał błędnej informacji w tym zakresie. Podkreślić więc należy, że pomimo, iż organ odwoławczy wadliwie powołał się na orzeczenie komisji lekarskiej, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, to jednak nie zmienia to faktu, iż komentowany przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy miał zastosowanie z uwagi na wydanie ostatecznego orzeczenia przez Okręgową Komisję Lekarską w Katowicach. Oceniając wagę popełnionego błędu należy podzielić pogląd, iż samo błędne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może mieć wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie (patrz: wyrok NSA w Warszawie z 26 lutego 2002 r., V SA 162/01, LEX nr 109330).

Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.