Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 721/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew postanawia: odrzucić sprzeciw


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2015 r. Referendarz sądowy odmówił skarżącemu stowarzyszeniu "[...]" z siedzibą w Warszawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew.

W ustawowym terminie skarżące Stowarzyszenie wniosło sprzeciw od tego postanowienia.

W piśmie z dnia 4 sierpnia 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie przez wszystkich członków Stowarzyszenia lub nadesłania egzemplarza sprzeciwu podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia, ewentualnie poprzez złożenie pełnomocnictwa udzielonego A. S. udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia do występowania przed sądami administracyjnymi. Na wykonanie zarządzenia wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia wniesionego sprzeciwu.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2015 r. Pozostało jednak bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego zarządzenia. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił braków formalnych sprzeciwu poprzez podpisanie przez wszystkich członków Stowarzyszenia lub nadesłania egzemplarza sprzeciwu podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia, ewentualnie poprzez złożenie pełnomocnictwa udzielonego A. S. udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia do występowania przed sądami administracyjnymi.

Należy bowiem mieć na względzie, że grupa osób tworzących stowarzyszenie zwykłe działa w ramach wewnętrznej struktury organizacyjnej lecz nie ma żadnych organów, gdyż nawet przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie zwykłe nie jest jego organem, co jednoznacznie wynika z art. 40 ust. 2 Prawa o stowarzyszeniach (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1308/11). Stowarzyszenie zwykłe posiada zatem zdolność sądową, jednakże nie ma samodzielnej legitymacji procesowej, którą posiadają wszyscy członkowie tego stowarzyszenia, jako podmioty praw i obowiązków. Dlatego też w wszystkie czynność procesowe mogą podejmować w imieniu stowarzyszenia bądź wszyscy jego członkowie, bądź też osoby uprawnione do reprezentacji w imieniu członków stowarzyszenia.

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że A. S. był uprawniony do reprezentowania Stowarzyszenia, dlatego wniesiony sprzeciw, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych należało odrzucić.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.