Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 302/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23  ust. 1 a i 1b
journal: Dz.U. 2004 nr 116 poz 1203
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie Jacek Fronczyk, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., działając na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) oraz art. 23 ust. 1 lit. a) i b) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.), w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił W.M. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] znajdującym się w W. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż przedmiotowy lokal został przydzielony imiennym nakazem z dnia [...] maja 1965 r. nr [...] T.M. jako kwatera stała. Po jego śmierci, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. w dniu [...] grudnia 2004 r. wydał decyzję nr [...] o przydzieleniu przedmiotowego lokalu żonie zmarłego S.M. Organ w decyzji określił również prawo do zamieszkiwania w nim przez W.M. W dniu [...] maja 2005 r. zmarła S.M.

Organ I instancji wyjaśnił, że materialną podstawę wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu przez dzieci zmarłych rodziców stanowi art. 23 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, w razie śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. do dnia 30 czerwca 2004 r. przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego WAM wydaje tym osobom decyzje o prawie zamieszkiwania w tym lokalu. Art. 26 ust. 2 powyżej określonej ustawy zawiera zamknięty katalog osób uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu. Są to: małżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba, że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego.

Wnioskodawca nie spełnia przesłanek wynikających z powyższego przepisu, gdyż ukończył 25 lat. Ponadto jego uprawnienia musiały być rozpatrywane na moment śmierci jednego z rodziców, zaś jego zmarła matka posiadała tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, który uzyskała po dniu 30 czerwca 2004 r. Oznacza to, iż w stosunku do wnioskodawcy nie ma zastosowania art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej Kpa, w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m. in., że zmarła matka odwołującego się, przedmiotowy lokal zajmowała na podstawie decyzji o prawie zamieszkiwania wydanej po dniu 1 lipca 2004 r., nie zaś na podstawie decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej wydanej do dnia 30 czerwca 2004 r. Ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny, w istniejącym stanie prawnym uniemożliwia wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem odwołującego się. Z tych względów decyzję tę należało utrzymać w mocy.

Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił on, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, poprzez niezastosowanie w stosunku do niego art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) i uznanie, iż nie posiada on tytułu prawnego do zajmowania spornego lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zgodnie art. 23 ust. 1, 1a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późń. zm.), osoby, którym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery.

W razie śmierci osoby, o której mowa w ust. 1, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 czyli ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym (ust. 1a).

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wydaje tym osobom decyzję o prawie zamieszkiwania (1b).

Powyżej przytoczone przepisy stanowią podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji.

Należy zgodzić się z organem, że w świetle tych przepisów, skarżący nie jest osobą uprawnioną, aby w stosunku do niego została wydana decyzja o prawie zamieszkiwania w spornym lokalu mieszkalnym.

Skarżący, pomimo wspólnego zamieszkiwania z osobą uprawnioną (matką) w chwili jej śmierci, nie był osobą, o której mowa w art. 26 ust 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, bowiem w dacie śmierci matki miał ukończone 25 lat i nie posiadał orzeczenia stwierdzającego niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji.

Reasumując stwierdzić należy, że sytuacja skarżącego nie wypełnia przesłanek z art. 23 ust. 1a i 1b ustawy o zmianie (...), a wobec tego nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 26 ust. 2 o zakwaterowaniu (...). Dla sposobu interpretacji przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną nie ma żadnego znaczenia fakt zamieszczenia w decyzji o przydziale spornego lokalu osoby skarżącego, jako osoby uprawnionej do zamieszkiwania. Z tej okoliczności nie można wywodzić prawa do spornego lokalu mieszkalnego. Tytuł prawny do tego lokalu przysługiwał wyłącznie zmarłej matce skarżącego.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.