Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2124/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 40
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi C.sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z maja 2020 r. nr [...] (dalej ,,decyzja I instancji") Prezydent W. (dalej także ,,Organ I instancji") wymierzył [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej ,,Strona", ,,Spółka", ,,Skarżąca") karę pieniężną w wysokości 571,50 zł. za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) al. [...] w rej. nr [...] w W., bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim w dniach [...] stycznia 2020r. reklam umieszczonych na dwustronnym nośniku reklamowym oznaczonym [...] oraz [...] znajdującym się częściowo w pasie drogowym, o łącznej powierzchni 2,54 m2.

Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia Organ I instancji wskazał art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej ,,Kpa"), art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 470 ze zm., dalej ,,udp") a także uchwałę Rady W. Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj.[...]. Nr [...] ze zm., dalej ,,Uchwała").

W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] stycznia 2020r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego al. [...] w rej. nr [...] podczas której stwierdzono umieszczenie w nim reklam na dwustronnym nośniku reklamowym oznaczonym [...] oraz [...] znajdującym się częściowo w pasie drogowym, bez wymaganego przepisami udp zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...] w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklam.

Jak podkreślił Organ I instancji Zarząd Dróg Miejskich posiada elektroniczny dostęp do bazy kartograficzno-geodezyjnej w której potwierdzono przebieg granic pasa drogowego al. [...] w rej. Nr [...], w obrębie którego znajdowały się reklamy. Do akt postępowania załączona została mapa zajęcia pasa drogowego, sporządzona przez uprawnionego geodetę na której został ujawniony przebieg pasa drogowego oraz ww. dwustronny nośnik reklamowy wraz z podaniem zakresu zajęcia pasa drogowego przez reklamy po obu stronach nośnika na odcinku 0,72 – 2x 1,27 m2.

Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach [...] stycznia 2020r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklam, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego. Organ I instancji uwzględniając zakres zajęcia pasa drogowego przez wspomnianą reklamę (2,54 m2 (2 strony każda o powierzchni 1,27 m2)) stawki kar wynikające z art. 40 ust. 12 udp w związku z postanowieniem poz. 20a Załącznika nr 3 do Uchwały oraz liczbę dni zajęcia pasa drogowego, określił należną karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w wysokości 571,50 zł.

Skarżąca wywiodła od decyzji I instancji odwołanie, zaskarżając ją w całości.

Decyzją z dnia [...] lipca 2020r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej ,,Organ", Kolegium", ,,SKO"), w następstwie rozpoznania wniesionego przez Stronę odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję I instancji (dalej także ,,zaskarżona decyzja").

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podniosło, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej z których wynika, że działka na której usytuowana jest reklama oznaczona nr [...] stanowi drogę powiatową. Ponadto w materiale dowodowym znajduje się mapa zajęcia pasa drogowego sporządzona przez geodetę uprawionego, na której zaznaczono granice pasa drogowego wraz z kolizją reklamy (dwustronnego nośnika reklamowego). Geodeta uprawniony dokonał również pomiarów reklamy i nośnika z uwzględnieniem części znajdującej się w pasie drogowym (zajęcia pasa drogowego przez reklamy – 2 x 1,27m2). SKO podkreśliło także, że w aktach znajduje się protokół z dnia [...] stycznia 2020r. oraz karta kontroli zajęcia pasa drogowego z dnia [...] stycznia i [...] stycznia 2020r. a także dokumentacja fotograficzna obrazująca funkcjonowanie reklam na nośniku reklamowym. Organ podkreślił, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że nośnik reklamowy znajdował się w tym samym miejscu, na tej samej wysokości nad poziomem gruntu i funkcjonowały w nim przez ww. okres te same reklamy.

SKO wskazało następnie, że opłata za jeden dzień umieszczenia reklamy o powierzchni nieprzekraczającej 3m2 na drodze powiatowej naliczana jest na podstawie Uchwały. Organ I instancji, jak podkreśliło Kolegium, zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie stawkę dla reklamy o powierzchni nieprzekraczającej 3m2 (poz. 20a) należy przyjąć w wysokości 2,50 zł.

Organ podkreślił, że opłatę stanowiąca podstawę do wyliczenia kary za reklamę oblicza się jak iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy w części znajdującej się w pasie drogowym (2,54m2), liczby dni zajmowania pasa drogowego (9 dni) i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (2,50 zł.). Wysokość kary pieniężnej stanowi zaś dziesięciokrotność opłaty obliczonej w ten sposób. Powierzchnię zajęcia pasa drogowego przez reklamy wskazano zaś w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2020r. oraz na mapie zajęcia pasa drogowego sporządzonej przez geodetę uprawnionego.

Kolegium wskazało nadto, że w czasie trzech kontroli przeprowadzonych przez zarządcę drogi w pasie drogowym al. [...] w rej. nr [...] ustalono, że za każdym razem sporny nośnik znajdował się w tym samym miejscu, co potwierdzają sporządzone protokoły kontroli jak również dokumentacja fotograficzna, a na tym nośniku funkcjonowały te same reklamy. Okoliczności te uprawniają zaś do przyjęcia, że pas drogowy zajmowany był nieprzerwanie przez wskazane reklamy w ww. okresie.

Tym samym, jak podkreślił Organ, stwierdzić należy, że w aktach sprawy brak jest dowodów czyniących wątpliwym stan faktyczny ustalony przez Organ i instancji i zaakceptowany przez SKO.

Odnosząc się do zarzutu Strony kwestionującego możność przyjęcia ciągłości zajęcia pasa drogowego przez reklamę Kolegium wskazało, że czas faktycznego zajmowania pasa drogowego został przez Organ I instancji wystarczająco udokumentowany. Organ podkreślił, że to przede wszystkim na Stronie spoczywa obowiązek wykazania dowodu przeciwnego, że czas zajęcia pasa drogowego był inny niż ustalony przez Organy. SKO podkreśliło, że w czasie trzech kontroli przeprowadzonych przez zarządcę drogi w pasie drogowym al. [...] w rej. nr [...] ustalono, że za każdym razem sporny nośnik znajdował się w tym samym miejscu, co potwierdzają sporządzane protokoły kontroli jak również dokumentacja fotograficzna, a na tym nośniku funkcjonowały te same reklamy. Zdaniem Kolegium mocowanie konstrukcji reklamy oraz fakt posadowienia nośnika dokładnie w tym samym miejscu, jak również fakt funkcjonowania tej samej reklamy przez okres [...] stycznia 2020 r. upoważniały Organ do przyjęcia, że pas drogowy był zajmowany nieprzerwanie przez wskazane reklamy w ww. okresie.

SKO stwierdziło, że domaganie się przez firmy reklamowe, aby na każdy dzień, za który nałożono karę za funkcjonowanie reklamy, przedstawić odrębny dowód (najlepiej oględziny z udziałem strony) jest niedorzeczne, gdyż trudno racjonalnie uznać, że była ona jednego dnia usuwana, a po kilku dniach ponownie umieszczana. Ponadto, w świetle zasad doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania, należy stwierdzić, iż ewentualny demontaż przedmiotowej reklamy w okresach pomiędzy przeprowadzonymi kontrolami pasa drogowego (biorąc pod uwagę rodzaj nośnika, jego wielkość i sposób mocowania, jak również jego umiejscowienie), generowałby zdecydowanie wyższe koszty niż korzyści wynikające z funkcjonowania reklamy, takie działanie byłoby działaniem nieracjonalnym i nieekonomicznym. Organ podkreślił ponadto, że ramka nośnika, na którym umieszczona była reklama, stanowi jednolitą całość z tym nośnikiem i brak jest podstaw do odliczania jej od powierzchni reklamy umieszczonej na tym nośniku w szczególności w kontekście definicji reklamy, która obejmuje nie tylko tablice reklamową lub urządzenie reklamowe, ale również jej elementy konstrukcyjne i zamocowania (art. 4 pkt 23 udp).

Niezasadne w ocenie Kolegium są także zarzuty odwołania dotyczące sposobu prowadzenia postępowania przez Organ I instancji, bowiem dowodem na zajęcie pasa drogowego jest dokumentacja fotograficzna wraz z protokołem kontroli z [...] stycznia 2020 r. oraz mapa zajęcia pasa drogowego z którego wynika powierzchnia reklamy w części znajdującej się w pasie drogowym. Ponadto do akt sprawy załączony został również wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej, z którego wynika, że ww. działka jest drogą publiczną (drogą powiatową).

Organ wyjaśnił, że czynności zarządcy drogi prowadzone w ramach przeglądu stanu pasa drogowego są czynnościami legalnymi, a uzyskane w ich toku materiały w postaci protokołów, notatek, zdjęć fotograficznych mogą stanowić podstawę do wszczęcia konkretnego postępowania administracyjnego, jak również - w świetle art. 75 § 1 Kpa w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem - mogą stanowić dowód w tym postępowaniu. SKO przyjęło, że takie czynności kontrolne zarządcy drogi nie są oględzinami procesowymi o których mowa w art. 79 Kpa a zatem okoliczność, że Strona nie została powiadomiona o ich terminie i wobec tego nie mogła być obecna przy ich sporządzaniu, nie pozbawia tych materiałów charakteru legalności. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że Strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o treści art. 10 Kpa.

Ponadto, odnosząc się do braku udziału Strony we wszystkich czynnościach podejmowanych przez Organ, w tym w czynnościach wstępnych Kolegium wskazało, że postępowanie kontrolne ma szczególny charakter, stąd Strona nie można domagać się uprzedzenia o zamierzonej kontroli. Jeżeli zaś sugeruje, iż powinna być uprzedzona przed kontrolą o jej terminie, miejscu i sposobie przeprowadzenia, czy też dopuszczona do czynności w dniu kontroli, to należy w ocenie SKO podnieść, iż wymóg takiego stosowania przez organy kontroli normy przepisu art. 79 Kpa naruszałby istotę tego szczególnego postępowania kontrolnego, czyniąc go w praktyce niemożliwymi do wykonania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 października 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 3425/03). Kolegium nie dopatrzyło się również naruszenia innych przepisów procedury administracyjnej, w szczególności tych wskazanych w odwołaniu oraz naruszenia przepisów udp. Jednocześnie SKO podkreśliło, że dokonało oceny Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z [...] września 2019 r. będącej dokumentem prywatnym, jednakże analiza tej Opinii w kontekście obowiązujących przepisów i orzecznictwa sądów administracyjnych, nie doprowadziła Kolegium do odmiennych wniosków czy też do uznania, że zachodzą braki w materiale dowodowym zebranym przez Organ I instancji.

W ocenie Kolegium, nie jest konieczne dla wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego, udokumentowanie zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jedynie poprzez sporządzenie opinii biegłego geodety (jak wskazuje Strony). Logicznym jest, że skoro całokształt materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że dana reklama funkcjonuje w pasie drogowym, co potwierdzają zdjęcia, protokoły i karty kontroli oraz mapa zajęcia pasa drogowego sporządzona przez geodetę uprawnionego, na której zaznaczono granice pasa drogowego i zajęcie tego pasa, to zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznać należy, że doszło do zajęcia pasa drogowego. Wywiedzenie takich wniosków przez Organ z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego jest jak najbardziej uprawnione. W ocenie Kolegium należy przyjąć, że obowiązek dowodzenia nie ma bowiem nieograniczonego charakteru, a organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, jeżeli dana okoliczność zostanie stwierdzona wystarczająco innym dowodem. Nie jest zatem tak, że należy prowadzić dalej postępowanie dowodowe, mimo że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia.

Organ podkreślił, że Strona kwestionuje dowody przedstawione przez Organ I instancji, ale nie przedstawia innych dowodów, z których wynikałoby, że nie zajmowała pasa drogowego Na okoliczność, że przedmiotowa reklama nie funkcjonowała w pasie drogowym, Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów w toku postępowania.

W świetle uznania zasadności przyjętego w decyzji I instancji rozstrzygnięcia, Kolegium utrzymało w mocy tę decyzję w całości, wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

W skardze na decyzję Kolegium złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuciła Organowi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył:

1. przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1, art. 136 § 1 Kpa w związku z art. 4 pkt 1 udp, poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, w skład którego obligatoryjnie powinny wchodzić:

a) dokumenty zawarte w operatach technicznych Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego (protokoły graniczne, protokoły ustalenia przebiegu działek ewidencyjnych, szkice polowe, dzienniki danych ewidencyjnych),

b) mapa do celów prawnych z wyrysowanym przez biegłego geodetę nośnikiem;

c) opinia biegłego geodety,

- na okoliczność ustalenia, czy nośnik reklamowy znajdował się w granicach pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 udp, skutkiem czego było pozbawione podstaw faktycznych ustalenie, że Skarżąca dokonała zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi;

2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 oraz art. 81a § 1 Kpa w związku z art. 40 ust. 3 i 6 udp poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, jakoby reklama była umiejscowiona i wyświetlana w dniach [...] stycznia do [...] stycznia 2020r. podczas gdy pierwsza kontrola Organu miała miejsce w dniu [...] stycznia 2020 r. a kolejne w dniach [...] stycznia 2020r., zaś w aktach sprawy brakuje jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że reklama znajdowała się w okresach pomiędzy kontrolami;

3) art. 79 § 1 w związku z art. 10 § 1 Kpa, poprzez brak zawiadomienia Skarżącej (lub jej przedstawiciela) o czynnościach kontrolnych - oględzin nośnika reklamowego - a przez to niezapewnienie Stronie czynnego udziału w postępowaniu, w tym w szczególności niezapewnienie udziału Skarżącej (jej przedstawicielowi), podczas gdy z powołanych przepisów wynika obowiązek zapewnienia stronom, przez organ administracji, możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na każdym jego etapie, w tym w szczególności udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 40 ust. 12 w związku z art. 4 pkt 1 udp, poprzez wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem jezdni al. [...] oraz brak funkcjonalnego związku z ruchem drogowym nie znajdował się w granicach pasa drogowego;

2) art. 40 ust. 6 i ust. 12 udp w związku z art. 81a § 1 Kpa, poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez Organy stanie faktycznym, polegające na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklamy wyświetlanej na nośniku.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w całości, umorzenie postępowania administracyjnego, a także zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Strona podkreśliła, że Organ zaniechał przeprowadzenia dowodów w zakresie niebudzącego wątpliwości i definitywnego ustalenia, czy nośnik reklamowy znajdował się w obrębie pasa drogowego. W toku postępowania Organ wyszedł z założenia, że nośnik położony jest w pasie drogowym nie dostrzegając z jak skomplikowanym problemem ma do czynienia. Tymczasem rozstrzygnięcie o położeniu nośnika względem granicy pasa drogowego wymagało uzyskania przez Organ wiadomości specjalnych. Wyjaśnienie, czy obiekt rzeczywiście znajduje się w granicach pasa drogowego przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne, nawet jeżeli są to pracownicy wyspecjalizowanej komórki organu. Artykuł 84 § 1 Kpa umożliwia zwrócenie się przez Organ do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w niektórych przypadkach dopuszczenie dowodu z opinii biegłego może być dla organu obligatoryjne. To, czy w sprawie są konieczne takie wiadomości uzależnione jest od szeregu czynników, w tym w szczególności od okoliczności, z którymi mają wiązać się wskazane wiadomości. W szczególności Organ powinien sięgnąć po dowód z opinii biegłego, gdy wyłoni się zagadnienie mające znaczenie, którego wyjaśnienie jest kluczowe dla rozpoznania sprawy, zaś jego samodzielna analiza przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne.

Skarżąca podkreśliła, że zarówno wyrys z ewidencji gruntów, jak i mapa zasadnicza sporządzona w skali 1:500 nie mogą stanowić podstawy do ustalenia wzajemnego przebiegu linii granicznych działki ewidencyjnej i budynku. Ze względu na ograniczenia ludzkiego wzroku na mapie w skali 1:500 nie jest możliwe wyróżnienie dwóch sąsiadujących ze sobą linii, jeżeli odległość między nimi jest mniejsza niż 0,15 m (0,3 mm w skali mapy), a takie odległości mogą mieć znaczenie w sprawach dotyczących instalacji nośników na budynkach. Na mapie zasadniczej, w elewacji budynku nie wyróżnia się także załamań mniejszych niż 10 cm, a wnęki w ścianie budynku o takiej głębokości są często wystarczające do zainstalowania tablic i urządzeń reklamowych (np. wnęka powstała na skutek wysunięcia elementów elewacji, jak gzyms). Podsumowując powyższe, w ocenie Skarżącej materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uzasadniał stwierdzenia, że nośnik znajduje się w granicach pasa drogowego. Organ nie przeprowadził, pomimo takiego obowiązku wynikającego z art. 136 Kpa, uzupełniającego postępowania dowodowego w wystarczającym zakresie, mimo iż z odwołania Spółki wynikało, że postępowanie dowodowe zostało przez Organ I instancji przeprowadzone wadliwie. W ocenie Skarżącej braki w materiale dowodowym potwierdzają, że podstawą nałożenia na nią sankcji były dowolne i niepotwierdzone dowodami twierdzenia Organów, co uzasadnia zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny dowodów.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ,,Ppsa").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem Organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie dopuścił się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa obligowałoby Sąd do jej uchylenia. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja SKO w sprawie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim przez określony okres czasu reklamy, bez zezwolenia zarządcy drogi.

Bezspornie, w myśl art. 40 ust. 2 pkt 3 udp zezwolenia zarządcy drogi wymaga umieszczenie w pasie drogowym – poza obiektami budowlanymi niezwiązanymi z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - również reklamy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 udp pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 udp pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu, utrzymania lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 udp). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 udp, po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Stosownie zaś do postanowienia art. 40 ust. 3 udp za zajęcie pasa pobiera się opłatę, która w przypadku umieszczania obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 udp), ustalana jest się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, przy czym stawki te dla dróg, których jest zarządcą ustala w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 6 i ust. 8 udp). W niniejszej sprawie była to Uchwała.

Trzeba też zauważyć, że w myśl art. 4 pkt 23 udp za reklamę w rozumieniu postanowień tej ustawy należy uważać umieszczoną w polu widzenia użytkownika drogi tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16bi 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej ,,upzp"), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 i 284), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55).

Zgodnie z postanowieniem art. 2 pkt 16b upzp tablica reklamowa to przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklama naklejana na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. W myśl zaś art. 2 pkt 16c tej ustawy urządzenie reklamowe to przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.

Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 udp za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 udp). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie.

W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy należący do Skarżącej nośnik reklamowy zajmował jego przestrzeń, a jeżeli tak – na jakiej powierzchni i przez jaki okres czasu.

W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, na którym oparto decyzję I instancji i zaskarżoną decyzję stanowią: mapa zajęcia pasa drogowego sporządzona przez uprawnionego geodetę z umieszczonym na niej wyniesieniem wskazującym umiejscowienie nośnika względem pasa drogowego wraz z podaniem zakresu zajęcia pasa drogowego przez reklamy po obu stronach nośnika, protokół kontroli z dnia [...] stycznia 2020r. oraz fotografie wykonane przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, karta kontroli, wydruk z mapy zasadniczej na której zaznaczono umieszczenie nośnika i granice pasa drogowego, wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej. Zdaniem SKO oraz Organu I instancji z tych dokumentów wynika jednoznacznie, że doszło do zajęcia pasa drogowego.

Innego zdania jest Skarżąca, która uważa, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, iż sporny nośnik reklamowy, znajdował się w pasie drogowym.

Obciążenie Strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, niebudzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjnoprawną.

Organ nie był zatem wolny od podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 Kpa), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa) i dokonania wnikliwej, rzetelnej oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność faktyczna, istotna z punktu widzenia mającego w sprawie zapaść rozstrzygnięcia została należycie udowodniona (art.80 Kpa). Organy administracji publicznej są bowiem zobowiązane do uczynienia zadość regułom prowadzenia postępowania administracyjnego albowiem tylko w takim przypadku wydawane rozstrzygnięcie będzie mogło być uznane za zgodne z prawem. Tylko tak prowadzone postępowanie służyć będzie też realizacji ogólnych zasad postępowania administracyjnego: zasadzie praworządności (art. 6 Kpa), zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) czy zasadzie pogłębiana zaufania (art. 8 Kpa).

W niniejszej sprawie Organ sprostał powyższym wymogom postępowania administracyjnego pozwalając przyjąć, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta naruszeniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W aktach administracyjnych zostały zgromadzone bowiem dowody potwierdzające istotne w sprawie okoliczności faktyczne uzasadniające prawidłowość przyjętego przez SKO rozstrzygnięcia.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że dla potrzeb wykazania zaistnienia podstawowej przesłanki odpowiedzialności administracyjnoprawnej Skarżącej konieczne było ustalenie, czy sporny nośnik reklamowy zajmuje i ewentualnie w jakim zakresie pas drogowy al. [...] Sąd nie podziela przy tym stanowiska Skarżącej, że materiał dowodowy zebrany w sprawie niniejszej jest niewystarczający do uznania, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego al. [...] w rej. nr [...].

Zaakcentować należy, że na obowiązek organów jednoznacznego wykazania granic pasa drogowego i lokalizacji obiektu, który ów pas zajmuje w sprawach dotyczących nałożenia sankcji administracyjnej zwrócono już uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 3850/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 725/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 listopada 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1062/19).

Okoliczność powyższa zyskała zaś swoje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W tym zakresie, znaczenie pierwszoplanowe ma znajdująca się w aktach administracyjnych mapa zajęcia pasa drogowego sporządzona przez uprawnionego geodetę z umieszczonym na niej wyniesieniem wskazującym umiejscowienie nośnika reklamowego względem pasa drogowego wraz z podaniem zakresu zajęcia pasa drogowego przez reklamy po obu stronach nośnika (na odcinku 0,72m – 2 x 1,27 m 2). Zakres zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik reklamowy został następnie przyjęty w decyzji I instancji jak i zaskarżonej decyzji stosownie do danych przedstawionych przez uprawnionego geodetę na tej mapie, jak i w ramach dokonywanej kontroli pasa drogowego w dniu [...] stycznia 2020r.

Wskazanie miejsca usytuowania nośnika reklamowego na wspomnianej mapie sporządzonej przez uprawnionego geodetę pozwala przyjąć, że poczynione zostały przez Organ bezsporne ustalenia określające linie graniczne tego pasa oraz usytuowanie spornego nośnika reklamowego wobec tych linii. W rozpoznawanej sprawie został zatem przedstawiony dowód pozwalający określić miejsce lokalizacji nośnika reklamowego względem pasa drogowego i zakres jego zajęcia przez sporną reklamę. Trzeba w tym zakresie podzielić także stanowisko Strony jakiemu dała wyraz przedkładając w toku postępowania administracyjnego opinię Stowarzyszenia Geodetów Polskich, jak i opinię uzupełniającą z dnia [...] lipca 2020 r. załączoną do wniesionej skargi. Sąd uwzględnił wniosek dowodowy Strony złożony w tym zakresie, uznał jednak, że żadne ze stwierdzeń opinii nie stanowi skutecznego zaprzeczenia dla prawidłowych ustaleń Organu o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym, co – jak wyżej wspomniano – potwierdziła sporządzona przez geodetę uprawnionego mapa.

Organ nie uchybił więc wynikającym obowiązkom w zakresie rzetelnego ustalenia przebiegu pasa drogowego, jak i umiejscowienia nośnika reklamowego w stosunku do linii tego pasa.

Nadto w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej poświadczające, że przedmiotowa działka nr [...] stanowiąca al. [...] jest drogą publiczną (drogą powiatową), tak jak to przyjął Organ I instancji i SKO.

Okres pozostawania części nośnika reklamowego w granicach pasa drogowego został przyjęty przez SKO w oparciu o ustalenia trzech kontroli ([...] stycznia 2020r.). W toku każdej z kontroli, udokumentowanej także materiałem fotograficznym, poczyniono te same ustalenia co do pozostawania nośnika w tym samym miejscu i funkcjonowania na nim tych samych reklam. SKO przyjęło zatem za Organem I instancji, że skoro udokumentowane jest umieszczenie reklamy [...] oraz ,[...] na nośniku w dniu [...] stycznia a następnie w dniu [...] stycznia 2020r. to prawidłowo przyjęta została ciągłość zajęcia pasa przez te dni na potrzeby ww. reklam i prawidłowo została naliczona kara w oparciu o poz. 20a załącznika do Uchwały. Skarżąca w istocie nie zaprzecza w skardze prawidłowości ustaleń poczynionych w tym zakresie przez SKO, wskazując jedynie, że nie ma w aktach sprawy dowodów potwierdzających przyjęty stan rzeczy w okresach pomiędzy kontrolami. W toku postępowania administracyjnego, Strona będąca dysponentem nośnika, nie przedstawiła przy tym też żadnych dowodów pozwalających obalić ustalenie Organu co do samego pozostawania nośnika w tym samym miejscu czy też co do treści reklam czy też ich braku w przyjętym okresie. Na uwagę zasługuje także znajdujące się w aktach sprawy postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z [...] stycznia 2020r. z którego wynika, że w odniesieniu do wolnostojącego nośnika reklamowego, którego dotyczy niniejsza sprawa, na Stronę został nałożony obowiązek przedstawienia określonych dokumentów w inspektoracie dotyczących tego nośnika. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia, już zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2019r. wszczęte zostało przez Inspektorat postępowanie administracyjne dotyczące tego nośnika i poinformowano Stronę o planowanych oględzinach. Nadto takie oględziny odbyły się przy udziale upoważnionego przedstawiciela Strony w dniu [...] grudnia 2019r. Już zatem w tej dacie nośnik pozostawał w granicy działki ewidencyjnej nr [...].

Nie może być uznany za zasadny zarzut braku udowodnienia zamontowania nośnika reklamowego pomiędzy datami kontroli, także i z tego powodu, że pozostaje on w sprzeczności z doświadczeniem życiowym. Jak bowiem wynika z akt sprawy (protokołu kontroli) nośnik posadowiony był we wspomnianym miejscu już [...] stycznia 2020r. ale jak da się to wywnioskować z treści przywołanego postanowienia był tam już znacznie wcześniej. Tym niemniej za pierwszy dzień okresu, za który naliczono karę w oparciu o przepis art. 40 ust. 12 udp przyjęto dzień, w którym po raz pierwszy stwierdzono (w wyniku kontroli) obecność reklamy w pasie drogowym. Koniec okresu, za który naliczono Skarżącej karę, to dzień kontroli pasa drogowego, podczas której po raz ostatni odnotowano istnienie reklamy w pasie drogowym. Na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów należy stwierdzić, że okres zajęcia pasa drogowego został obliczony prawidłowo. Udokumentowanie bowiem, że reklama Skarżącej znajdowała się w pasie drogowym w określonych (konkretnych) dniach pozwalało - uwzględniając zasady doświadczenia życiowego oraz logiki - na sformułowanie wniosku, że obiekt ten znajdował się w pasie drogowym nieprzerwanie w całym okresie, o którym mowa w decyzji. Skarżąca zaś nie wykazała, że w ww. okresie reklama była demontowana. Sąd podkreśla zaś, że ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego, który spoczywa na organie, nie można utożsamiać z nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania dowodów na okoliczności, o których może wiedzieć wyłącznie sama strona i dla dowodzenia których tylko ona może przedstawić dowody.

Uwzględniając zatem wszystkie wspomniane okoliczności sprawy, w tym także krótki okres czasu pomiędzy kontrolami i te same fakty stwierdzone podczas każdej z tych kontroli, ustalenia przyjęte w tym zakresie w zaskarżonej decyzji nie budzą wątpliwości i nie mogą być postrzegane za poczynione z naruszeniem art.7, art. 77 §1 art. 80 i art. 81a § 1 Kpa.

Również wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo, tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 utd z uwzględnieniem zakresu zajęcia pasa drogowego (2,54 m2), okres pozostawania nośnika się pasie drogowym (9 dni) oraz stawki wynikającej z Uchwały za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (2,50 zł. – zgodnie z poz. 20a załącznika nr 3 do Uchwały).

W odniesieniu zaś do kwestii pomiarów powierzchni reklamy, jej dokonanie faktycznie nastąpiło przed wszczęciem postępowania w sprawie. W aktach sprawy nie ma co prawda postanowienia w przedmiocie włączenia sporządzonych przed wszczęciem postępowania dokumentów w poczet materiału dowodowego tym niemniej znajdują się one w aktach administracyjnych a o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją Strona była informowana w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie z [...] lutego 2020r. i nie była pozbawiona możliwości skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 10 § 1 Kpa. Z tego uprawnienia jednak przed wydaniem decyzji I instancji, jak i zaskarżonej decyzji, nie skorzystała.

Nadto formułując zarzut w tym zakresie Strona nie wykazała, jaki ma to wpływ na wynik sprawy. Sam zaś fakt braku udziału strony w czynnościach pomiarowych nie podważa wiarygodności i mocy dowodu w ten sposób uzyskanego. Strona wskazując na naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 79 Kpa) i wywodząc z tej okoliczności podstawę do uchylenia wydanego rozstrzygnięcia obowiązana jest wykazać, że zachodzi związek przyczynowy między stwierdzonym naruszeniem przepisów proceduralnych a treścią tego rozstrzygnięcia i że wskutek tego mogłoby ono przyjąć inną treść. Strona jednak nie tyle kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione przez Organy przed wszczęciem postępowania administracyjnego ale ocenę tych faktów, jaka znalazła swoje odzwierciedlenie w wyniku sprawy, przede wszystkim co do pozostawania nośnika w pasie drogowym, zasadności objęcia pomiarem także ramki nośnika czy przyjętego okresu posadowienia nośnika w al. [...] nr [...] a jak już zostało powyżej wyjaśnione Organ prawidłowo rozpatrzył i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy.

W odniesieniu zaś do zarzutów naruszenia prawa materialnego, to w świetle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy w zakresie umiejscowienia części nośnika reklamowego w pasie drogowym al. [...], za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia 40 ust. 12 w związku z art. 4 pkt 1 udp oparty na twierdzeniu o niepozostawaniu spornego nośnika w granicach pasa drogowego. Wskazywana zaś przez Stronę okoliczność związana z tym, że nośnik nie utrudnia w żaden sposób korzystania z ciągów komunikacyjnych, zarówno pieszych jak i jezdnych, zlokalizowanych w pasie drogowym albowiem przymocowany jest w miejscu, w którym piesi ani użytkownicy pojazdów mechanicznych się nie przemieszczają (str. 11 skargi), nie ma znaczenia dla prawidłowości przyjęcia, że nośnik znajduje się w granicach pasa drogowego. Przepisy prawa nie wiążą bowiem uprawnienia do pozostawania nośników reklamowych w granicach pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi od tego, czy nośnik powoduje określone przeszkody w poruszaniu się czy też nie. Od tego nie jest też uzależnione stwierdzenie, że dany przedmiot znajduje się w granicach tego pasa. Decydujące jest bowiem jego położenie względem pasa drogowego. Stąd też twierdzenie Skarżącej, że ma to świadczyć o tym, że nośnik nie zajmuje pasa drogowego jest niezasadne.

Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Organ art. 40 ust 6 i 12 udp w związku z art. 81a § 1 Kpa poprzez błędne obliczenie wysokości kary pieniężnej w przyjętym przez Organy stanie faktycznym, polegające na nieuprawnionym doliczeniu ramki nośnika przy obliczaniu jego powierzchni, podczas gdy uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklamy wyświetlanej na nośniku.

Odwołując się do uzasadnienia skargi w odniesieniu do ww. zarzutu trzeba wskazać, że wbrew twierdzeniu Strony nie zaistniały wątpliwości co do stanu faktycznego w zakresie powierzchni, okresu czy samej lokalizacji nośnika a wywodzony w oparciu o te twierdzenia zarzut naruszenia art. 81a § 1 Kpa nie jest zasadny. Jak już bowiem wspomniano, w oparciu o mapę zajęcia pasa drogowego sporządzoną przez uprawnionego geodetę nie może budzić wątpliwości fakt umiejscowienia określonej części nośnika w pasie drogowym. Nadto zakres zajęcia tego pasa przez reklamę po obu stronach tego nośnika znalazł także potwierdzenie w opisie mapy, jak i ustaleniach kontroli. Także niewadliwie Organ dokonał ustalenia co do zakresu zajęcia pasa drogowego poprzez przyjęcie, że ramka nośnika na którym umieszczona była reklama stanowi jednolitą całość z tym nośnikiem i brak jest podstaw do odliczania jej od powierzchni reklamy umieszczonej na tym nośniku w szczególności w kontekście definicji reklamy, która obejmuje nie tylko tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe ale również jej elementy konstrukcyjne i zamocowania, stosownie do postanowienia art. 4 pkt 23 udp (tak SKO na str. 6 zaskarżonej decyzji).

Odwołując się bowiem do wspomnianej powyżej definicji reklamy ujętej w art. 4 pkt 23 udp należy wskazać, że SKO słusznie przyjęło, że obejmuje ona tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe w rozumieniu upzp oraz każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami. W konsekwencji także wraz z jej ramką (ramką nośnika reklamowego), która spełnia rolę takiego elementu, stąd też składa się na normatywne pojęcie reklamy w rozumieniu udp.

Podobnie, jak już zostało to wspomniane powyżej, prawidłowo w ocenie Sądu Kolegium przyjęło okres pozostawania spornej reklamy w pasie drogowym al.[...].

Jak wynika z akt administracyjnych materiał dowodowy pozwalający na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie został zgromadzony już na etapie postępowania przed Organem I instancji i nie wymagał przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na zasadzie art. 136 § 1 Kpa. W aktach sprawy znajdowała się już bowiem mapa zajęcia pasa drogowego sporządzona przez uprawnionego geodetę pozwalająca ustalić posadowienie spornego nośnika reklamowego względem pasa drogowego i w ocenie Sądu ustalając powyższy fakt w oparciu o ten dokument geodezyjny Organ przychylił się do stanowiska Strony, jakie w zakresie potrzeby wykorzystania wiadomości specjalnych biegłego geodety należałoby wyprowadzić z przedłożonych przez nią do akt opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich.

W sprawie nie zaistniały zatem niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, a fakty istotne przyjęte przez Organ dla potrzeb mającego zapaść rozstrzygnięcia zostały prawidłowo ustalone i znajdują swoje oparcie w materiale dowodowym. Z powyższych względów niezasadne jest twierdzenie skargi oparte na naruszeniu art. 81a § 1 Kpa i wywodzonym z niego dalej naruszeniu art. 40 ust. 6 i ust. 12 udp.

Zaskarżona decyzja, jak i jej uzasadnienie czyni także zadość wymogom określonym w art. 107 Kpa. Organ, w odwołaniu do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i ustalonych okoliczności sprawy, wyjaśnił zasadność przesłanek, którym kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji, ustosunkowując się także do zarzutów Strony kierowanych względem decyzji I instancji.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty skargi są niezasadne, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.).