Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 951/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 951/09

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi M. P. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].10.2009 r., nr [...] – utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...].09.2009 r. w sprawie mianowania z dniem 4.09.2009 r. sierżanta M. P. na stanowisko detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Komendy Miejskiej Policji z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia.

W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy wymienił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji /Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, ze zm./.

W uzasadnieniu decyzji w/w organ m.innymi przytoczył, że sierżant M. P. pełni służbę w Policji od 8 lat.

W okresie 3.09.2008 r. – 3.09.2009 r. pozostawał w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji [...]. Okręgowa Komisja Lekarska w orzeczeniu z dnia 16.10.2008 r., nr [...] w punkcie 17 stwierdziła, że M. P. jest zdolny do służby z ograniczeniem. Orzeczenie to nie jest sprzeczne z zaświadczeniem lekarskim z dnia 31.08.2009 r., w którym stwierdzono, że nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania zadań na ostatnio zajmowanym stanowisku. W takiej sytuacji Komendant Miejski Policji uznał, że wskazany funkcjonariusz nie może już pozostawać w jego dyspozycji i nie ma przeszkód do powierzenia mu stanowiska detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Jest to stanowisko równorzędne w stosunku do stanowiska dotychczas zajmowanego. Ponadto M. P. spełnia wymogi formalne mianowania na nowe stanowisko zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.06.2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe /Dz. U. nr 123, poz. 857, z późn. zm./.

W decyzji Komendant Miejski Policji ustalił składniki uposażenia na nowym stanowisku w takiej samej wysokości, jaka przysługiwała na ostatnio zajmowanym stanowisku. Decyzji organu I instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na dobro służby polegające na potrzebie zachowania ciągłości wykonywania zadań służbowych.

W odwołaniu M. P. zarzucił, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji zawiera nieprawidłowości, nieprawdę oraz nadużycie art. 108 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i wyjaśnił, że stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, mianowanie na stanowisko służbowe uzależnione jest od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także służby w Policji. Szczegółowe wymagania w tym zakresie określają przepisy § 1-9 powołanego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.06.2007 r. Przełożony służbowy właściwy w sprawie mianowania na stanowisko służbowe w Policji korzysta ze znacznego stopnia swobody w kształtowaniu sytuacji prawnej funkcjonariusza, co wynika z natury stosunku służbowego zakładającej daleko idącą dyspozycyjność policjanta /wyrok NSA z dnia 6.06.2008 r., I OSK 436/07, niepublikowany/.

Wskazując stanowisko służbowe funkcjonariusza obowiązany jest tylko uwzględnić zakazy wyraźnie wynikające z przepisów prawa, a mianowicie: 1) zakaz mianowania na stanowisko niższe niż dotychczasowe /art. 38 ust. 2 ustawy o Policji, 2) zakaz pomniejszenia składników dotychczasowego uposażenia /§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6.12.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego /Dz. U. nr 152, poz. 1732, ze zm./.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że M. P. jest zdolny do pełnienia służby na stanowisku detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Komendy Powiatowej Policji i spełnia wymogi formalne do zajmowania tego stanowiska. Zgodnie z orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia 16.10.2008 r. został uznany za zdolnego do służby z ograniczeniem – zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku. Przedmiotem oceny Komisji była zdolność policjanta do zajmowania stanowiska detektywa w referacie do walki z Przestępczością Gospodarczą w pionie kryminalnym, które to stanowisko zajmował przed przeniesieniem do dyspozycji przełożonego i mianowaniem na nowe stanowisko. Organizacyjne ulokowanie stanowisko dotychczasowego oraz stanowiska na które nastąpiło aktualne mianowanie, a także porównanie zakresów czynności zawartych w kartach opisu tych stanowisk wyraźnie wskazuje, że są to stanowiska nie tylko równorzędne, ale takie same pod względem realizowanych na nich obowiązków służbowych.

Obejmują one wymogi formalne przewidziane dla "detektywa" /poz. 77 załącznika nr 2 do wymienianego już rozporządzenia z dnia 19.06.2007 r./.

Wyznaczając stanowisko służbowe w komórce organizacyjnej Komendy położonej w innej miejscowości /Komisariat w N./, organ I instancji uwzględnił zatem nie tylko wymogi prawne, ale i celowość obsady kadrowej z uwzględnieniem cech charakterologicznych funkcjonariusza.

Organ II instancji zaznaczył, że w granicach władztwa służbowego organu mianującego na stanowisko mieści się wskazanie stanowiska w innej miejscowości w ramach obszaru właściwości miejscowej organu, aniżeli miejscowość, w której policjant ostatnio pełnił służbę /art. 36 ust. 1 ustawy o Policji/. Dokonując nowego mianowania, organ I instancji brał również pod uwagę możliwość nawrotu konfliktu do jakiego doszło pomiędzy odwołującym się, a osobami zatrudnionymi w jego dotychczasowej komórce organizacyjnej /stanowisko I Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji z dnia 7.09.2009 r., nr [...]/.

Organ I instancji prawidłowo ustalił składniki uposażenia, które odwołujący się zachował na dotychczasowym poziomie.

Poprawnie przewidziano dla niego 5 grupę zaszeregowania w stopniu etatowym "aspirant sztabowy" z mnożnikiem kwoty bazowej 1,55 /poz. 92 załącznika nr 2 i poz. 14 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 6.12.2001 r./. Zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest również zasadny.

Odwołujący się w dniu orzekania przez organ I instancji znajdował się w dyspozycji przełożonego bez przydziału służbowego. Zachodziła konieczność zapewnienia właściwego składu osobowego w komórce odpowiedzialnej za wykrywanie przestępstw i ściganie przestępców i takie zadania mieszczą się w pojęciu "ochrony zdrowia lub życia" oraz "interesu społecznego", o jakich mowa w art. 108 § 1 k.p.a.

Na końcu organ odwoławczy zaznaczył, że jedyną wadliwością decyzji organu I instancji jest nieprecyzyjny zwrot użyty w sentencji "przenoszę i mianuję", gdy w dniu orzekania M. P. nie zajmował żadnego stanowiska, z którego można byłoby go przenieść na inne.

Skoro jednak zawarto wymagany termin wskazujący na "mianowanie", wadliwość ta jest nieistotna i niemiała wpływu na końcowy wynik postępowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżący M. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, która jego zdaniem została wydana z naruszeniem n/w przepisów:

1) § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.06.2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, gdyż przed przeniesieniem do innej jednostki organizacyjnej Policji nie został zaopiniowany i I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji bez opinii swojego i mojego bezpośredniego przełożonego wydał rozkaz personalny o przeniesieniu.

Na skierowaniu nr [...] na wykonanie badań profilaktycznych Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia w KWP celowo błędnie wpisał "Jednostka /komórka/ Ogniwo kryminalne KP N.– KMP" z czego wynikało, że pełni służbę w tym Ogniwie, co mogło wprowadzić w błąd lekarza medycyny pracy co do orzeczenia lekarskiego.

2) § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9.07.1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych MSW /Dz. U. Nr 79, poz. 349, ze zm./, z którego wynika, że funkcjonariusz Policji w związku z ułomnością psychiczną /zespół dysforyczno-napięciowy z cechami neurotycznymi/ może pełnić służbę na określonych stanowiskach.

Orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 16.10.2008 r., jak również zaświadczenie lekarskie z dnia 31.08.2009 r., wystawione przez lekarza medycyny pracy B. G. dotyczy ostatniego stanowiska pracy w Referacie Przestępczości Gospodarczej KMP. Wskazanego stanowiska nie można porównywać ze stanowiskiem detektywa do spraw kryminalnych, bowiem w sprawach kryminalnych ma się do czynienia z narkomanami, mordercami, terrorystami i podobnymi, zatem jest większe narażenie na stres.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji powołano się na notatkę służbową z dnia 15.10.2007 r. sporządzoną i podpisaną przez podkomisarza M. K. z Wydziału Kontroli KWP, co zdaniem skarżącego jest co najmniej niepoważne, bo w/w nie był jego przełożonym co do opiniowania, bo od tego są oceny okresowe i opinia służbowa. Po drugie nie powinien się wypowiadać co do relacji emocjonalnych, bo od tego są psycholodzy policyjni, po trzecie notatka została sporządzona 2 lata temu, a zaświadczenie lekarza z zakresu psychiatrii i psychologa co do stanu zdrowia jest ważne tylko dwa tygodnie, po czwarte postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, co świadczy nie o konflikcie tylko o nadużyciu stanowiska służbowego przez przełożonego dyscyplinarnego.

W dalszej części skargi podniósł, że zaraz po wydaniu orzeczenia lekarskiego przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA /16.10.2008 r./ powinien być mianowany na stanowisko detektywa w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP, a mimo zdolności do służby na tym stanowisku, aż do 3.09.2009 r. pozostawał bez przydziału. Napomknął o stosunkach panujących w powyższym Referacie i dodał, że "nikt nie ma dobrego zdania o kierowniku" tego Referatu.

Nie omieszkał nadmienić, że istnieje między nim, a Komendantem Miejskim Policji konflikt, a jego źródłem były nieprawidłowości w KMP dotyczące nadawania klauzuli na dokumentach z danymi personalnymi informatora, zaś skutkiem tego konfliktu były bezpodstawne wszczynania przeciwko niemu postępowań dyscyplinarnych. Zakwestionował nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności i wyjaśnił, że taki rygor byłby zasadny, gdyby decyzja była wydana zaraz po wydaniu orzeczenia lekarskiego przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA /16.10.2008 r./. Wtedy Komendant Miejski Policji nie myślał o zwalczaniu przestępczości i dobru interesu społecznego. Uważa, że po wydaniu wskazanego orzeczenia lekarskiego powinien być niezwłocznie mianowany i dopuszczony do służby zgodnie z powołanym orzeczeniem. W tym przypadku mianowanie nastąpiło dopiero po upływie prawie jednego roku od dnia wydania orzeczenia lekarskiego, co świadczy o niedopełnieniu obowiązków i niegospodarności. W czasie gdy był w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji, to wtedy nie było wakatów na stanowisko detektywa w Komisariacie Policji w N., natomiast były dwa wolne wakaty w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą w KMP. W takiej sytuacji powinien być mianowany na stanowisko detektywa w KMP.

Odpowiadając na skargę, Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko i motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na początku należy nawiązać do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./, z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny /Sąd I instancji/ kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym. Z powołanego przepisu oraz art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a. równocześnie wynika, że przy tej kontroli sąd I instancji bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zaś stan faktyczny sprawy ustala na podstawie akt administracyjnych i sądowych.

Zakres kontroli sądowej określa m. innymi art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, to zaś znaczy, że z urzędu dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Reasumując unormowania zawarte w przywołanych przepisach należy stwierdzić, że istota kontroli sądowej polega na sprawdzeniu czy zebrany w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo zebrany i czy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy oraz czy orzekające organy dokonały właściwej subsumcji ustalonego stanu faktycznego z obowiązującymi przepisami prawa.

W zależności od tej oceny, sąd I instancji uwzględnia skargę w całości lub w części i w takim zakresie uchyla zaskarżony akt administracyjny, albo oddala skargę, gdy nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. ;por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a./

Stan faktyczny sprawy, wynikający z akt osobowych skarżącego przedstawia się następująco:

Skarżący M. P. /ur. [...].1973 r./ został mianowany policjantem w służbie przygotowawczej z dniem 21.05.2001 r. Z dniem 21.05.2004 r. został mianowany policjantem w służbie stałej. W okresie od 21.05.2001 r. do 21.05.2004 r. służbę pełnił na stanowisku aplikanta plutonu prewencyjnego w Kompanii Prewencyjnej OPP w R., zaś z dniem 16 stycznia 2004 r. został przeniesiony do służby w Komendzie Miejskiej Policji [...], gdzie mianowany został na stanowisko referenta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji [...] Komendy Miejskiej Policji [...]. W okresie 16.03.-30.06.2004 r. pełnił obowiązki służbowe na stanowisku referenta Referatu Kryminalnego Komisariatu [...] KMP [...].

Na prośbę skarżącego z dniem 1.07.2004 r. został przeniesiony do Komendy Wojewódzkiej Policji i z tym dniem został mianowany na stanowisko asystenta Wydziału dw. z Korupcją KWP.

Także na jego prośbę z dniem 15.03.2006 r. został zwolniony z ostatnio zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji. Rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia 16.03.2006 r. powierzono /mianowano/ skarżącemu stanowisko detektywa Referatu dw. z Przestępczością Gospodarcza KMP.

Z dniem 11.11.2006 r. został mianowany na stopień sierżanta Policji.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].06.2007 r. Komendanta Miejskiego Policji z dniem 18.06.2007 r. powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku asystenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KMP na okres 1 roku, tj. do dnia 17.06.2008 r.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].09.2008 r. Komendanta Miejskiego Policji, skarżący z dniem 4.09.2008 r. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska /detektywa w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą/ i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji na okres 12 miesięcy, czyli do dnia 3.09.2009 r. Przyczyną zwolnienia i przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji była okoliczność, że lekarz profilaktyk z uwagi na skierowanie skarżącego na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA nie orzekł o możliwości wykonywania służby przez skarżącego. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w orzeczeniu nr [...] z dnia 2.09.2008 r. rozpoznała u skarżącego zespół dysforyczno-napięciowy z cechami neurotycznymi osobowości i stwierdziła, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem – trwale niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku /detektywa Referatu dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP– tak podano w skierowaniu na badania nr 2951/2008/, wskazana służba administracyjno-biurowa.

Na skutek odwołania skarżącego, Okręgowa Komisja Lekarska MSWiA w ostatecznym Orzeczeniu nr [...] z dnia 16.10.2008 r. przy takim samym rozpoznaniu schorzenia uznała skarżącego za zdolnego do służby z ograniczeniem i za zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku i jednocześnie stwierdziła, że schorzenie pozostaje w związku ze służbą w Policji ze względu na długoletnią służbę z narażeniem na częste stresy psychiczne. W orzeczeniu tym podano także, że z dokumentacji lekarskiej wynika, że skarżący leczył się w Poradni Zdrowia Psychicznego, zaś w okresie 29.05.2008 r. – 10.07.2008 r. był hospitalizowany w Oddziale Zaburzeń Nerwicowych w O. z rozpoznaniem "reakcja adaptacyjna".

Do skargi skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza B. G. z Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA – Poradnię Badań Profilaktycznych z dnia 31.08.2008 r. stwierdzające, że skarżący jest zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku detektywa w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP [...] /k. 28 akt sądowych/.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].09.2009 r., wydanym przez Komendanta Miejskiego Policji, skarżący z dniem 4.09.2009 r. został przeniesiony i mianowany na stanowisko detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Komendy Miejskiej Policji z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia i decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Wskazany rozkaz personalny utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...].10.2009 r. Nr [...], która jest przedmiotem skargi.

Skarżący w 2001 r. ukończył studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej na Wydziale Pedagogicznym, kierunku wychowanie fizyczne i uzyskał tytuł magistra.

W 1994 r. ukończył Technikum Budowlane dla Dorosłych w J. Natomiast w 1996 r. uzyskał dyplom ukończenia Medycznego Studium Zawodowego w P. i uzyskał prawo używania tytułu ratownik medyczny.

W dniu 27.10.2001 r. z wynikiem bardzo dobrym ukończył kurs podstawowy w Centrum Szkolenia Policji w L.

W dniu 4.10.2002 r. ukończył z wynikiem dobrym kurs specjalistyczny o profilu operacyjno-rozpoznawczym realizowany przez Szkołę Policji w P.

W okresie 14.05.-23.09.2005 r. uczestniczył w warsztatach w zakresie zwalczania korupcji prowadzonych przez Wyższą Szkołę Policji w S. i ten kurs ukończył z wynikiem dobrym.

W marcu 2006 r. ukończył dwusemestralne studia podyplomowe w zakresie zarządzania jakością w administracji publicznej na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...].

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd przyjął, że ustalony przez organy stan faktyczny sprawy był wystarczający do wydania decyzji.

Zasadnicza kwestia sprowadza się zatem do pytania, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Niesporny jest fakt, że skarżący w okresie 4.09.2008 r. – 3.09.2009 r. pozostawał bez przydziału służbowego i w tym czasie pozostawał w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji, czyli nie zajmował konkretnego stanowiska służbowego.

Stosownie do art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji /Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277, ze zm./, dalej ustawa o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłużej niż 12 miesięcy. Ten okres nie został wydłużony, przeto sugestia skarżącego, że powinien być mianowany zaraz po wydaniu orzeczenia przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA, nie ma żadnego znaczenia prawnego.

W podstawie prawnej decyzji, orzekające organy trafnie powołały przepisy art. 32 ust. 1 i art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Są to przepisy materialnoprawne. Z pierwszego wynika, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi /miejscy/ Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie administracyjnej, Komendant Miejski Policji był właściwym przełożonym do wydania decyzji o mianowaniu skarżącego na stanowisko służbowe.

Zgodnie z drugim przepisem mianowanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji, zaś warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta co najmniej szkolenia zawodowego podstawowego. Skarżący z dniem 4.09.2009 r. został mianowany na stanowisko detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. Komendy Miejskiej Policji.

Z tabeli nr 2, poz. 77 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19.06.2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe /Dz. U. nr 123, poz. 857, ze zm./ wynika, że na stanowisko detektywa może być mianowany policjant, który posiada średnie wykształcenie, ukończył co najmniej szkolenie zawodowe podstawowe i legitymuje się 3 letnim stażem służby w Policji.

Niesporne jest, iż skarżący te warunki spełnia.

Na marginesie należy nadmienić, że wskazane rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej, zamieszczonej w art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji.

Sąd podzielił również stanowisko organu, iż stanowisko detektywa Ogniwa Kryminalnego Komisariatu Policji w N. jest równorzędne ze stanowiskiem detektywa w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP, które skarżący zajmował bezpośrednio przed przeniesieniem go do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Jedno i drugie stanowisko umiejscowione jest w pionie kryminalnym i na tych stanowiskach są takie same wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby. Są to również stanowiska równorzędne pod względem zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, wysokości dodatku służbowego i stopnia etatowego, co m. innymi podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś konkretne składniki uposażenia wymieniono w osnowie decyzji organu I instancji z dnia [...].09.2009 r. Także zadania i obowiązki są zbliżone.

Główny zarzut skarżącego podniesiony w skardze sprowadza się do tego, że służba na stanowisku detektywa w ogniwie kryminalnym jest bardziej stresująca niż służba na stanowisku detektywa w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą, zatem zdaniem skarżącego jego stan zdrowia psychicznego uzasadniał mianowanie na stanowisko jakie zajmował przed przeniesieniem do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji.

Zdaniem Sądu zarzut ten na tle stanu faktycznego i prawnego nie zasługiwał na uwzględnienie.

Otóż stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w związku z tym rozstrzygnięcia organu w sprawach określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji mają charakter uznaniowy z zastrzeżeniem, że granice uznania określa art. 7 k.p.a., tj. interes służbowy Policji oraz słuszny interes policjanta. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji sprowadza się do oceny czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, lub inaczej, czy decyzja nie jest dotknięta dowolnością.

Z ostatecznego orzeczenia lekarskiego Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nr [...] z dnia [...].10.2008 r. wynika, że rozpoznane schorzenie "Zespół dysforyczno-napięciowy z cechami neurotycznymi osobowości" nie stanowi przeciwwskazania do uznania skarżącego za zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku.

W skierowaniu na badania nr [...] z dnia 8.08.2008 r. podano, że skarżący zajmuje stanowisko detektywa w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP, przeto orzeczona zdolność do służby dotyczy stanowiska detektywa.

W orzeczeniu tym również podano, że schorzenie pozostaje w związku ze służbą w Policji ze względu na długoletnią służbę z narażeniem na częste stresy psychiczne. W zaświadczeniu lekarskim z dnia 31.08.2009 r. wystawionym przez lekarza B. G. również podano, że skarżący jest zdolny do służby na stanowisku detektywa na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy w Referacie PG. Wskazane zaświadczenie opiera się de facto na orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA.

Sąd meriti aprobował stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej należy odnosić również do stanowiska detektywa w ogniwie kryminalnym, bowiem jedno i drugie ulokowane jest w tym samym pionie, zaś zakres zasadniczych obowiązków jest podobny /praca operacyjna, współpraca z osobowymi źródłami informacji/.

Słusznie organ odwoławczy zaakcentował, że mianowanie skarżącego na stanowisko detektywa ogniwa kryminalnego w Komisariacie Policji w N. zapobiega też możliwości nawrotu konfliktu do jakiego doszło między skarżącym, a osobami zatrudnionymi w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP Policji. O istniejącym konflikcie w w/w Referacie wspomina również skarżący, o czym świadczy passus:

"Ponadto dlaczego nikt się nie zastanowi co się dzieje w Referacie dw z PG KMP. Najpierw ja chorowałem bo mnie oma. nie wykończyli psychicznie, później znalazłem się w szpitalu. Gdy wróciłem do służby nie wytrzymał psychicznie R. Z. zaczął chorować, do dnia dzisiejszego. Między czasie też przebywał na zwolnieniu lekarskim W. P. Przez Referat przewinęło się około 15 osób i nikt nie ma dobrego zdania o kierowniku, co się dzieje, że pół Referatu nie pracuje tylko choruje".

Z zacytowanej wypowiedzi skarżącego można domniemywać, że źródłem schorzenia skarżącego nie były głównie stresy związane z zadaniami służby, lecz konflikty istniejące w tym Referacie.

W takim stanie rzeczy niezrozumiały jest upór skarżącego zmierzający do powrotu na stanowisko detektywa w Referacie dw z Przestępczością Gospodarczą KMP.

Przytoczone okoliczności zarazem wskazują, że powrót skarżącego na poprzednio zajmowane stanowisko kolidowałby z interesem służby, a także mógłby mieć negatywny wpływ na stan zdrowia skarżącego.

W rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji z dnia [...].09.2009 r., nazwanej rozkazem personalnym nr 343/2009 użyto sformułowania "przenoszę i mianuję...". Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji /in fine/ stwierdził, iż takie sformułowanie jest wadliwe, gdyż w dniu wydania decyzji skarżący nie zajmował żadnego stanowiska, z którego można byłoby go przenieść na inne, lecz uchybienie to nie jest istotne, bowiem w rozstrzygnięciu zamieszczony jest wymagany termin wskazujący na mianowanie. Za takim stanowiskiem zdaniem Sądu przemawia okoliczność, że decyzja o mianowaniu określa nie tylko stanowisko służbowe, lecz także wskazuje komórkę organizacyjną, w której mianowany ma pełnić służbę. Komisariat Policji w N. jest komórką organizacyjną Komendy Miejskiej Policji, zatem Komendant Miejski Policji był organem właściwym do mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w w/w komórce organizacyjnej /por. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 2 ustawy o Policji/.

Decyzji organu I instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności /art. 108 § 1 k.p.a./.

Organy zastosowanie powołanego przepisu motywowały interesem służby, a w szczególności tym, że skarżący przed mianowaniem pozostawał w dyspozycji przełożonego, czyli był bez przydziału służbowego, po drugie zachodziła konieczność zapewnienia składu osobowego w komórce organizacyjnej odpowiedzialnej za wykrywanie przestępstw i ścigania przestępców, zatem podane względy mieszczą się w pojęciu "ochrony zdrowia lub życia" oraz "interesu społecznego".

Zdaniem Sądu wskazana motywacja uzasadniała nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Skoro zdaniem Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza, zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Pozostałe zarzuty zawarte w skardze, nie miały wpływu na wynik sprawy.

Zarzut, że I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji bez opinii swojego i skarżącego bezpośredniego przełożonego wydał rozkaz personalny o przeniesieniu, czym naruszył § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.06.2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej /Dz. U. Nr 98, poz. 890/, przede wszystkim nie wskazuje, jakie znaczenie ma ten zarzut na decyzję o mianowaniu skarżącego.

W aktach sprawy sądowej /k. 23/ znajduje się decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...].08.2009 r., z której wynika, że I Zastępca w/w Komendanta podinsp. B. C. był upoważniony do wydawania w okresie 11.08.-16.09.2009 r. decyzji administracyjnych m. innymi w sprawach osobowych policjantów, zatem wydany przez niego rozkaz personalny nr [...] z dnia [...].09.2009 r., należy traktować jako rozstrzygnięcie wydane przez organ upoważniający.

Z § 5 pkt 2 i 4 powołanego rozporządzenia wynika, że opiniowanie przeprowadza się niezależnie od terminów, o których mowa w § 4 ust. 1 m. innymi w przypadkach wniosku o mianowanie na wyższe stanowisko służbowe, przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji, jeżeli od ostatniej opinii minęło co najmniej 6 miesięcy.

Komendant Miejski policji opinię służbową sporządził w dniu 24.09.2009 r., której konkluzja jest pozytywna dla skarżącego, a skoro mianowanie dotyczyło stanowiska służbowego w komórce organizacyjnej podległej w/w Komendantowi, zatem data sporządzenia opinii nie ma zdaniem Sądu wpływu na wydane rozstrzygnięcie o mianowaniu.

Następny zarzut dotyczy naruszenia § 11 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 9.07.1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych /Dz. U. nr 79, poz. 349, ze zm./, bowiem zdaniem skarżącego z powołanego przepisu wynika, ze policjant zdolny do służby z ograniczeniem z powodu schorzeń lub ułomności fizycznych lub psychicznych, może być zdolny do służby tylko na stanowiskach wskazanych w orzeczeniu lekarskim. Skoro w orzeczeniach lekarskich wskazano, że jest zdolny do służby na stanowisku detektywa w Referacie dw. z Przestępczością Gospodarczą, zatem powinien otrzymać opis stanowiska pracy o takim samym charakterze pracy i narażeniu na stres.

Sąd do tego zarzutu ustosunkował się wcześniej, zatem w tym miejscu należy powtórzyć, że stanowisko detektywa dw. z przestępczością gospodarczą jest również umiejscowione w pionie kryminalnym, są to stanowiska równorzędne o zbliżonym charakterze pracy.

Kolejny zarzut, że na skierowaniu nr [...] z dnia 26.08.2009 r. na wykonanie badań profilaktycznych celowo błędnie wpisano Ogniwo Kryminalne KP N. – KMP, co zdaniem skarżącego miało sugerować, że skarżący pracuje w tym Ogniwie i takie określenie mogło wprowadzić w błąd lekarza medycyny pracy co do orzeczenia. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 31.08.2009 r., wydanego przez lekarza B. G. nie wynika, aby lekarz został wprowadzony w błąd, bowiem stwierdzono, że nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku w Referacie PG.

Na końcu należy zasygnalizować, że skarżący na rozprawie sądowej /11.02.2010 r./ okazał do wglądu orzeczenie nr [...] z dnia 10.02.2010 r., wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA stwierdzające, że skarżący jest trwale niezdolny do służby na aktualnie zajmowanym stanowisku, zaś schorzenie Zespół dysforyczno-napięciowy uwarunkowany sytuacyjnie nie pozostaje w związku ze służbą.

W dacie rozprawy sądowej orzeczenie było nieostateczne, a ponadto skarżący okazał odwołanie od tego orzeczenia wniesione do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA. /kserokopia orzeczenia i odwołania w aktach sądowych – k. 41 i 42/.

Sąd nie przeprowadzał dowodu uzupełniającego z tego orzeczenia /art. 106 § 3 p.p.s.a./, gdyż zostało sporządzone kilka miesięcy po wydaniu zaskarżonej decyzji, a ponadto jest nieostateczne.