Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1881/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

IV SA/Po 1881/20

Uzasadnienie

Burmistrz S. decyzją z [...].06.2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 293, dalej u.p.z.p.) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.) na wniosek S. S. (dalej jako skarżący) z dnia 24.01.2019r., zmieniony pismem z dnia [...],05.2020r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 781/19 z dnia 24 lutego 2020r., odmówił wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami na terenie położonym w miejscowości W., oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb [...]).

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że pismem złożonym do Urzędu Gminy i Miasta S. w dniu [...].01.2019r. S. S. wystąpił do Urzędu Gminy i Miasta S. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, na terenie położonym w miejscowości W., oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb W. ).

Obszar objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji warunki zabudowy, stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustala się w trybie postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do obowiązujących przepisów prawa dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia wymagań dla wnioskowanej zabudowy i zagospodarowania terenu.

W celu dokonania oceny stanu zainwestowania nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu, na którym projektowana jest wyżej opisana inwestycja, wyznaczono wokół terenu inwestycji obszar analizowany, przedstawiony na załączniku graficznym do analizy. Obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Szerokość frontu dz. dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb W. ) wynosi ok. [...] m (front dz. od strony drogi gminnej o nr dz. [...] - obręb W.). Trzykrotna szerokość frontu ww. działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi zatem ok. [...] m. W takiej sytuacji - stosownie do wymogów zawartych w § 3 ust. 2 cytowanego Rozporządzenia - granice obszaru analizowanego winny być wyznaczone w odległości nie mniejszej niż [...] m wokół terenu inwestycji działek, na których projektowana jest wnioskowana inwestycja. W tej sytuacji - biorąc pod uwagę istniejące zainwestowanie - granica obszaru analizowanego została wyznaczona w odległości nieco powyżej [...] m wokół nr [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb W. ).

Wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. kryterium zgodności z przepisami odrębnymi.

Organ wskazał, że w związku z powyższym nie ma potrzeby przeprowadzać oceny stanu zainwestowania nieruchomości położonych w sąsiedztwie projektowanej inwestycji, w celu oceny czy spełniony jest wymóg kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jednak w związku ze wskazaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 781/19 z dnia 24 lutego 2020r. obligującym Burmistrza S. do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w odległości min. [...] m od granic terenu inwestycji oraz z przyczyn czysto formalnych, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r, w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest wyznaczenie obszaru analizowanego wokół dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb [...]).

Granice obszaru, będącego przedmiotem sporządzonej analizy, obejmującego teren przedmiotowej inwestycji oraz jego otoczenie, oznaczone są na załączniku graficznym stanowiącym integralną część analizy, tj. na mapie ewidencyjnej w skali 1:5000, pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, prowadzonego przez Starostę P. K..

Biorąc zatem pod uwagę wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu określone w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 781/19 z dnia 24 lutego 2020r. organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 61 ust. pkt 1-5, pomimo niespełnienia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - w zakresie zgodności wnioskowanej zabudowy z przepisami odrębnymi, tj. z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 654 z późn. zm., dalej u.i.z.e.w.) tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 i art 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 tej ustawy.

W odniesieniu do funkcji zabudowy ustalono, że w obszarze analizowanym zlokalizowane są następujące rodzaje budynków: mieszkalne, usługowe, produkcyjne, gospodarcze, garażowe, inwentarskie, stodoły.

Organ wskazał, że jednym z warunków możliwości wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Jest to warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Tym samym wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku zgodności projektowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi.

Na podstawie art. 5 u.i.z.e.w. dokonana została stosowna analiza odległości (najkrótszy odcinek) wnioskowanego terenu pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Analiza ta została przedstawiona na załączniku graficznym stanowiącym integralną część analizy, tj. na mapie ewidencyjnej w skali 1:5000.

Zgodnie z art. 4 i 5 u.i.z.e.w. minimalna odległość, w której może być sytuowany i budowany budynek mieszkalny, albo budynek o funkcji mieszanej (w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa - od granic terenu, na którym możliwa jest realizacja elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa dziesięciokrotnej wysokości elektrowni wiatrowej (przy czym wysokość ta mierzona jest od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w tym wirnik wraz z łopatami - całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Przeprowadzona przez Burmistrza S. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także przeprowadzona analiza odległości terenu inwestycji dla wnioskowanych piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wykazała, że wnioskowane budynki mieszkalne zlokalizowane są w zbyt małej odległości od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w ustaleniach "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S." (zatwierdzonego przez Radę Miejską w S. uchwałą nr V/25/2015 z dnia 17 lutego 2015 roku, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego - Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 12.03.2015r., poz. 1470) dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.

Na podstawie art. 5 u.i.z.e.w. organ określił minimalną wymaganą prawem odległość, w której może być lokowany budynek mieszkalny bądź budynek o funkcji mieszanej (w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa od terenu dopuszczającego budowę elektrowni -wiatrowej). Odległość ta wynosi 1900 m i została przedstawiona na załączniku graficznym do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dopuszczona w ww. planie miejscowym elektrownia wiatrowa usytuowana jest na terenie dz. nr [...] (obręb [...]) w ramach jednostki [...] (załącznik graficzny nr [...] do ww. uchwały) i zlokalizowana jest w odległości od ok. [...] m do ok. [...] m od wnioskowanych budynków mieszkalnych. Całkowita wysokość elektrowni wiatrowej ustalona ww. planie wynosi [...] m, a dziesięciokrotna jej całkowita wysokość wynosi [...] m. W związku z powyższym lokalizacja granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zawiera się w całości w strefie dziesięciokrotnej wysokości od linii rozgraniczającej teren jednostki [...] zlokalizowanej na dz. nr [...] obręb P., którego sposób zagospodarowania dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej w ramach obowiązującego "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S.". Reasumując przeprowadzona przez organ analiza wykazała, że wnioskowana inwestycja zlokalizowana jest w zbyt małej odległości od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w obowiązującym "Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S." - w ramach jednostki [...] zlokalizowanej na dz. nr [...] obręb P. - dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.

Zatem projektowana inwestycja narusza przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 i art 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.z.e.w., bowiem w przypadku wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami automatycznie z chwilą jej wydania nie spełniony jest wymóg art 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ww. ustawy.

W związku z powyższym wnioskowana budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. z przepisami art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni (t.j. Dz.U. z 2019r, poz. 654 z późn. zm.).

Z uwagi na powyższe projektowana inwestycja narusza przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 i przepis art 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 654 z późn. zm.).

Ponadto w przypadku wydania potencjalnej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych automatycznie z chwilą wydania tej decyzji nie spełniony byłby wymóg art 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.z.e.w.

W związku z powyższym wnioskowana budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. z przepisami art. 4 ust. 1 pkt 2 i art 5 ust. 1 pkt 2 i pkt ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 654 z późn. zm.).

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł S. S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zaznaczył, że na terenie działki nr [...] brak jest obecnie elektrowni wiatrowej, a wg dostępnej wiedzy nie wydano również pozwolenia na jej budowę. Zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, na terenie działki nr [...] można zlokalizować elektrownię wiatrową. Zaznaczono, że obecnie dla terenu działki nr [...] obręb P., nie wydano pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Ewentualna budowa elektrowni wiatrowej większej jak określone powyżej, tj. 64,0 m, będzie możliwa po wyburzeniu zabudowy mieszkalnej, a w celu budowy elektrowni o wysokości 190 m należy wyburzyć wszystkie budynki o funkcji mieszkalnej we wsi P., Stary Kiączyn, Wyrów, O. i Pólko.

Odwołujący uznał, że Burmistrz S. błędnie interpretuje zapisy art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.z.e.w. Zapisy art. 5 mają zastosowanie w przypadku określania terenów pod lokalizację elektrowni wiatrowych i ich oddziaływania w przypadku procedury związanej z opracowywaniem planów miejscowych lub określania odległości od istniejących elektrowni.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...].09.2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S. przyjęty przez Radę Miejską w S. uchwałą nr W25/2015 z dnia 17 lutego 2015 r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego - Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 12.03.2015 r., poz. 1470) dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych w ramach jednostki 4EW na terenie miejscowości P. (działka nr [...], obręb P.). Elektrownia wiatrowa ma mieć wysokość [...] m. Odległość, w której może być zlokalizowany budynek mieszkalny od istniejącej elektrowni wiatrowej wynosi [...] m ([...] x [...] m = [...] m). Odległość ta liczona jest od granicy terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jak wynika z wniosku o ustalenie warunków zabudowy planowany budynek mieszkalny zlokalizowany ma być w odległości mniejszej od [...] m, tj. od ok. [...] m do ok. [...] m. Cala planowana inwestycja mieści się w odległości [...] m od elektrowni wiatrowej. W aktach sprawy znajduje się mapa zawierające granice zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowej i lokalizację terenu inwestycji, z której wyraźnie wynika, że planowana inwestycja znajduje się w granicach oddziaływania. W związku z tym planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków wynikających z w/wym. ustawy.

Wskazano, że rację ma organ I instancji, że planowana inwestycja narusza przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 u.i.z.e.w., ponieważ w przypadku wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla u o wnioskowanego budynku mieszkalnego automatycznie z chwilą jej wydania nie spełniony jest wymóg art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Odnosząc się do treści odwołania wskazano, że organ I instancji przy ustalaniu warunków zabudowy jest zobowiązany od dnia [...] lipca 2019 r. brać pod uwagę przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. A zatem przy ustalaniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych nie można pominąć przepisów w/wym. ustawy. Po tej dacie nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budynek mieszkalny w wyznaczonej strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, określonej w planie miejscowym. Nadto w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość lokalizację elektrowni wiatrowej to nie ma znaczenia fakt, że w sąsiedztwie działki nr [...] występują już budynki mieszkalne jednorodzinne. Teren inwestycyjny mieści się w całości w granicach oddziaływania elektrowni wiatrowej. W art. 4 ust. 1 i 2 u.i.z.e.w. ustawodawca nie wskazał, że chodzi o już istniejące elektrownie wiatrowe, a zatem organ I instancji prawidłowo przyjął maksymalną wysokość elektrowni wiatrowej przyjętej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla Gminy S.. W ocenie Kolegium Burmistrz S. w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko opisując zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny.

Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. S. wskazując, że Burmistrz S. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji w związku z niespełnieniem warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Warunek uznano za niespełniony, ponieważ teren objęty planowaną inwestycją znajduje się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, zlokalizowanej na działce nr [...] (obręb P. ), oznaczonej w "Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S." symbolem [...]. Plan miejscowy zatwierdzony został uchwałą nr V/25/2015 w dniu 17 lutego 2015r. przez Radę Miejską w S..

Podkreślono, że na terenie działki nr [...] brak jest obecnie elektrowni wiatrowej, a według dostępnej wiedzy nie wydano również pozwolenia na jej budowę. Zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, na terenie działki nr [...] można zlokalizować elektrownię wiatrową.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że planowana inwestycja naruszałaby przepisy odrębne, tj. przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Na podstawie przeprowadzonej analizy wykazano, że planowana lokalizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie spełnia wymogu minimalnej odległości od elektrowni wiatrowej, którą określa się na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 4 u.i.z.e.w. oraz przyjęciu wysokości potencjalnej elektrowni wiatrowej równej [...]m, na podstawie zapisów planu miejscowego. W analizie urbanistycznej przyjęto, że na działce nr [...] powstanie elektrownia wiatrowa o maksymalnej wysokości [...]m, w związku z czym teren wokół potencjalnego wiatraka w promieniu równym dziesięciokrotności jego wysokości, tj. [...]m zostaje wyłączony z możliwości lokalizacji zabudowy mieszkaniowej.

Mając na uwadze stan faktyczny oraz obowiązujące regulacje ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, skarżący nie zgodził się z odmową ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] obręb W..

Na działce nr [...] nie występuje obecnie elektrownia wiatrowa, jednie teren zgodnie z planem miejscowym może zostać zainwestowany w taki sposób.

W momencie podjęcie planów zlokalizowania elektrowni wiatrowej na działce nr [...] (obręb P. ), projektując jej lokalizację będą musiały zostać spełnione minimalne odległości od zabudowy mieszkaniowej jakie określono w art. 4 u.i.z.e.w. W sąsiedztwie działki nr [...] zlokalizowane są budynki o funkcji mieszkalnej, których odległość (mniejsza jak [...]m) zobliguje, że projektowany wiatrak nie będzie wyższy jak [...] odległości do najbliższego budynku o funkcji mieszkalnej.

W ocenie skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak [...] wydaną w dniu [...] września 2020r. naruszyło przepisy prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.z.e.w., jak również błędną wykładnię art. 7 i 77 k.p.a.

W związku z powyższym skarżący, wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2020r. w sprawie znak [...] wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].09.2020 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza S. z [...].06.2020 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 293, dalej u.p.z.p.) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.) na wniosek S. S. z dnia [...].01.2019r., zmieniony pismem z dnia [...].05.2020r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 781/19 z dnia 24 lutego 2020r., odmawiającą wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami na terenie położonym w miejscowości W. oznaczonym w ewidencji gruntów jako dz. nr [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb W. ).

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie ait. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz S. uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 654).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.z.e.w. odległości wprowadzane w tym przepisie i doprecyzowane w następnym (art. 5) dotyczą lokalizacji i budowy, zarówno:

– elektrowni wiatrowych, jak i

– budynków mieszkalnych i budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa (w dalszym wywodzie Sąd pominie wzmiankowanie o "budynkach mieszkalnych i budynkach o funkcji mieszanej" i posługiwać się będzie dla uproszczenia wyłącznie zwrotem "budynek mieszkalny" roboczo zakładając, że dotyczy on obu przypadków), a odległość pomiędzy powyższymi musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Odległość, do której odnosi się art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w. – co oczywiste – musi odnosić się do określonych punktów stanowiących jej początek i koniec. Stanowi o tym art. 5 u.i.z.e.w.

Odległość określona w art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w. jest więc definiowana jako odcinek między dwoma punktami, wyspecyfikowanymi w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 5 ust. 1 u.i.z.e.w. bez względu na to, czy mamy do czynienia ze stroną "inwestycji mieszkaniowej", czy ze stroną "inwestycji energetyki wiatrowej".

Po stronie inwestycji mieszkaniowej ustawa stanowi o odległości liczonej od:

1) rzutu poziomego budynku, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy:

– budynek istnieje, a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.i.z.e.w.),

– budynek nie istnieje, ale jest objęty pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem (bez sprzeciwu), a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 u.i.z.e.w.);

2) granicy terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy (zob. art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.), a taki sposób obliczania znajdzie zastosowanie, gdy:

– budynek mieszkalny jest już zlokalizowany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.i.z.e.w.),

– dany podmiot ubiega się o lokalizację budynku mieszkalnego na podstawie warunków zabudowy, a w otoczeniu istnieje lub jest dopuszczona planem miejscowym elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.);

3) linii rozgraniczającej teren, na którym w planie miejscowym dopuszczono lokalizację inwestycji mieszkaniowej, a taki sposób obliczania znajdzie zastosowanie, gdy:

– w otoczeniu miejsca lokalizacji zabudowy mieszkaniowej określonej w planie ma być zlokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa.

Po stronie inwestycji energetyki wiatrowej ustawa stanowi o odległości liczonej od:

4) okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy:

– dany podmiot ubiega się o udzielenie pozwolenia na budowę lub ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla elektrowni wiatrowej, a następuje to w otoczeniu miejsc lokalizacji budynków mieszkalnych, miejsc gdzie je zaprojektowano lub miejsc, gdzie takie budynki istnieją (art. 14 ust. 3 u.i.z.e.w.),

– dany podmiot ubiega się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego i następuje to w otoczeniu istniejącej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.i.z.e.w.) lub zatwierdzonej pozwoleniem na budowę (art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.i.z.e.w.) elektrowni wiatrowej;

5) linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy:

– w otoczeniu planistycznej strefy lokalizacji elektrowni wiatrowej określonej w planie ma być zlokalizowana planem lub decyzją o warunkach zabudowy zabudowa mieszkalna.

W niniejszej sprawie inwestor ubiega się o ustalenie warunków zabudowy dla budowy [...] budynków mieszkalnych, stąd zachodzi sytuacja, która została opisana w punktach 2 (tiret drugi) i 5 (tiret pierwszy) powyżej.

Odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w., będzie więc rozumiana na potrzeby sprawy jako najkrótszy odcinek pomiędzy: granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dotyczącą inwestycji skarżącej (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.) a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.).

Skoro w przypadku rozważanej odległości, po stronie "inwestycji energetyki wiatrowej", mamy do czynienia nie z istniejącą inwestycją, a strefą jej planistycznej lokalizacji (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.), to oznacza, że należy sięgnąć do treści stosownego planu miejscowego.

Należy wskazać, że wnioskowane budynki mieszkalne zlokalizowane są w zbyt małej odległości od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w ustaleniach "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S." (zatwierdzonego przez Radę Miejską w S. uchwałą nr V/25/2015 z dnia 17 lutego 2015 roku, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego - Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 12.03.2015r., poz. 1470) dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.

Na podstawie art. 5 u.i.z.e.w. organ określił minimalną wymaganą prawem odległość, w której może być lokowany budynek mieszkalny bądź budynek o funkcji mieszanej (w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa od terenu dopuszczającego budowę elektrowni -wiatrowej). Odległość ta wynosi [...] m i została przedstawiona na załączniku graficznym do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dopuszczona w ww. planie miejscowym elektrownia wiatrowa usytuowana jest na terenie dz. nr [...] (obręb P. ) w ramach jednostki 4. (załącznik graficzny nr [...] do ww. uchwały) i zlokalizowana jest w odległości od ok. [...] m do ok. [...] m od wnioskowanych budynków mieszkalnych. Całkowita wysokość elektrowni wiatrowej ustalona ww. planie wynosi [...] m, a dziesięciokrotna jej całkowita wysokość wynosi [...] m. W związku z powyższym lokalizacja granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zawiera się w całości w strefie dziesięciokrotnej wysokości od linii rozgraniczającej teren jednostki [...] zlokalizowanej na dz. nr [...] obręb P., którego sposób zagospodarowania dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej w ramach obowiązującego "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S.".

W niniejszej sprawie sporny jest sposób wyliczenia odległości pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że elektrownia wiatrowa na działce nr [...] nie istnieje i jej wysokość wynikająca z m.p.z.p. wynosi [...] metrów. Zgodnie z art. 3 u.i.z.e.w. lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy plan zakładał maksymalną wysokość [...] metrów dla elektrowni wiatrowej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Skoro budynki mieszkalne oraz elektrownia jeszcze nie istnieją, to aktualizuje się sposób obliczania odległości wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy, czyli: Przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Należy wskazać, że art. 5 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 są oddzielone alternatywą "albo". Skłania to więc to przyjęcia, że pkt 4 stosuje się w sytuacji, gdy elektrownia istnieje, a punkt 5 stosuje się w sytuacji, gdy elektrownia jest jedynie przewidziana w m.p.z.p. Wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, ze ustawodawca rozróżnia te dwie sytuacje (istnienia i nie istnienia elektrowni), tym samym do obliczania odległości należy brać w zależności od sytuacji wysokość istniejącej elektrowni (kiedy istnieje) albo wysokość wynikającą z planu (kiedy elektrownia nie istnieje).

Organ prawidłowo zastosował przepisy i prawidłowo ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych lokalizowanych w odległości mniejszej, niż [...] m granicy terenu, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 u.i.z.e.w., jeżeli w planie miejscowym, który wszedł w życie przed wejściem w życie ustawy, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 u.i.z.e.w. W pewnych przypadkach więc uprawnienia inwestora zależeć będą od faktycznego zagospodarowania otoczenia inwestycji. Z tego powodu z art. 15 ust. 3 u.i.z.e.w. skorelowano specjalną procedurę pozwalającą to faktyczne zagospodarowanie udokumentować i rozpoznać (art. 15 ust. 5 u.i.z.e.w.).

Przywołany art. 15 ust. 3 u.i.z.e.w. – w sposób jednoznaczny – ogranicza wyłącznie sytuację prawną podmiotu realizującego inwestycję w zakresie projektowanej elektrowni wiatrowej, przy czym w żaden sposób nie modyfikuje przesłanki wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w. dotyczącej konieczności zachowania w przypadku budynków mieszkalnych określonej odległości od "linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej".

W niniejszej sprawie oznacza to, że odległość od już istniejącej zabudowy mieszkaniowej będzie musiała być uwzględniona podczas projektowania inwestycji w zakresie budowy elektrowni wiatrowej, a dokładniej ustalenia całkowitej wysokości tej elektrowni. Natomiast planowana zabudowa mieszkaniowa, jeszcze nieistniejąca w momencie wejścia w życie u.i.e.w., musi spełniać wymogi ustawowe.

Sąd wskazuje, że z sensu i całokształtu u.i.e.w. jednoznacznie wynika, że jest to akt prawny, którego celem jest wprowadzenie "bufora" odległościowego pomiędzy elektrowniami wiatrowymi i budynkami mieszkalnymi. Ustawa ma na celu radykalne zaingerowanie w procesy inwestycyjne w celu ograniczenia ujawnionych już poważnych konfliktów społecznych dotyczących energetyki wiatrowej, jakie narosły w Polsce i które zresztą wywołały kilka lat temu nawet protesty. Omawiany akt prawny zredukował więc prawa inwestorów energetyki wiatrowej, zachowując jednak możliwości inwestycyjne w zakresie określonym obowiązującymi już planami miejscowymi. Wprowadzono więc skorelowany z tym, jasny i bezwzględny normatyw, który zakłada, że pojawi się strefa ograniczeń także w zabudowie mieszkaniowej (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.), która przypadnie w odległości dziesięciokrotności całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej licząc od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.).

Plan miejscowy w niniejszej sprawie jest z 2015 r., czyli został uchwalony przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach elektrowni wiatrowych. W stosunku do obecnego stanu prawnego, poza dopuszczonymi nadal jeszcze możliwościami uchwalenia planów miejscowych dla zabudowy mieszkaniowej (art. 15 ust. 8 u.i.z.e.w.), ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków od głównych wymogów odległościowych w niej sformułowanych. Nie można zwłaszcza odległości od miejsc planistycznej (więc i normatywnej) lokalizacji elektrowni wiatrowych określać na podstawie domniemanej niższej wysokości elektrowni niż ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez próbę wykazywania, że hipotetyczne prawa inwestora energetyki wiatrowej mogą doznać ograniczeń ze względu na istnienie w otoczeniu innych zabudowań mieszkalnych. Po pierwsze ustawa takiego rozwiązania - ani na poziomie materialnoprawnym, ani proceduralnym (por. art. 15 ust. 5 u.i.z.e.w. mający zastosowanie do inwestorów energetyki wiatrowej) - w ogóle nie przewiduje. Po drugie, taka praktyka doprowadziłaby do multiplikowania i utrwalania obszarów niespełniających norm ustawowych dotyczących bezpiecznych odległości pomiędzy zabudową mieszkaniową a strefami zarezerwowanymi pod elektrownie wiatrowe w prawie miejscowym: planach miejscowych. Temu natomiast ustawa miała zapobiegać. W kontekście ustawy może zaistnieć sytuacja patowa, taka, że w danej gminie będzie obowiązywać plan miejscowy dopuszczający budowę elektrowni wiatrowej, dla której to inwestor elektrowni wiatrowej, mimo obowiązywania korzystnego dla niego planu (art. 14 ust. 2 u.i.z.e.w.), nie będzie mógł uzyskać pozwolenia na budowę ze względu na faktyczne położenie w bliższym bądź dalszym otoczeniu budynku mieszkalnego (art. 14 ust. 3 u.i.z.e.w.). Zarazem w odległości dziesięciokrotności całkowitej wysokości elektrowni dopuszczonej normatywnie tym planem inni inwestorzy nadal będą objęci określonymi ustawą ograniczeniami w zakresie lokalizacji nowych budynków mieszkalnych (art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.). Rozwiązanie takiej patowej sytuacji należy do gminy, która - jeżeli jest zainteresowana rozwojem inwestycji mieszkaniowych na swoim terenie - powinna rozważyć, czy utrzymanie planów dla elektrowni wiatrowych w określonych lokalizacjach ma sens (czy jest aktualne), zwłaszcza w kontekście nowych, restrykcyjnych wymogów narzuconych przez u.i.z.e.w. W tym miejscu można dodać, że ocena aktualności planów miejscowych należy do obowiązków wójta i rady, a jej tryb jest określony ustawą (zob. art. 32 ust. 1-3 u.p.z.p.) (por. II SA/Po 598/20, CBOIS).

Zdaniem Sądu organy nie naruszyły więc przepisów przywołanych w skardze. W szczególności trafnie przyjęto, że zachodzi sytuacja, w której przepisy odrębne (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) ograniczają lokalizację inwestycji, a przepisami tymi są art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 u.i.z.e.w.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.