Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 798/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 91 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rezolucji w sprawie stosowania się władz [...] do wyroków Trybunału Konstytucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 29 kwietnia 2016 r. Rada Miasta [...] podjęła rezolucję nr [...] w sprawie stosowania się władz [...] do wyroków Trybunału Konstytucyjnego.

W podstawie prawnej rezolucji Rada Miasta [...] wskazała § 18 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu Rady Miasta [...], stanowiącego załącznik Nr 1 do Statutu Miasta [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 9 września 2011 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r., Nr 153, poz. 3174).

W podjętej rezolucji Rada Miasta [...] zawarła zapis, z którego wynika, że przy podejmowaniu uchwał, zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawa i w trosce o praworządność, stosować się będzie do treści wyroków Trybunału Konstytucyjnego, także tych, które nie będą opublikowane w Dzienniku Ustaw (§ 1 ust. 1 rezolucji). Jednocześnie w treści podjętego aktu organ stanowiący zawarł zapis (§ 1 ust. 2), w którym zwraca się do Prezydenta Miasta, żeby w działalności Urzędu Miasta [...] oraz innych komunalnych jednostek organizacyjnych, w szczególności przy wydawaniu decyzji administracyjnych uwzględniane były wszystkie wyroki Trybunału Konstytucyjnego, także te, które nie zostaną opublikowane w Dzienniku Ustaw.

Rezolucja została doręczona Wojewodzie w dniu 31 maja 2016 r.

Rozstrzygnięciem nadzorczym wydanym w dniu 30 czerwca 2016 r. znak: [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016, poz. 446 ze zm.) stwierdził nieważność rezolucji nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie stosowania się władz [...] do wyroków Trybunału Konstytucyjnego jako podjętej z istotnym naruszeniem prawa.

Wojewoda [...] zaznaczył, że Rada Miasta [...] podjęła przedmiotową rezolucję na podstawie § 18 ust. 1 i 2 Regulaminu Rady Miasta [...], stanowiącego załącznik Nr 1 do Statutu Miasta [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 9 września 2011 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r. Nr 153, poz. 3174).

Zgodnie z § 18 ust. 1 Regulaminu Rady Miasta [...] uchwała Rady mająca charakter deklaracji, oświadczenia lub wniosku nosi nazwę rezolucji. Natomiast z inicjatywą podjęcia przez Radę rezolucji mogą występować:

Przewodniczący Rady,

komisje,

co najmniej 5 radnych,

grupa co najmniej 200 mieszkańców, posiadających czynne prawo wyborcze do Rady Miasta [...]" (§ 18 ust. 2).

Wskazując na art. 7 Konstytucji RP organ nadzoru podał, że określona w tym przepisie zasada legalizmu oznacza, że organy władzy publicznej mogą działać tylko wówczas, gdy istnieje norma kompetencyjna uprawniająca je do takiego działania. W przypadku organów gminy takim przepisem jest art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który wskazuje właściwość rady gminy we wszystkich sprawach pozostających w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Przepis ten zasadniczo nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydawania aktów ogólnie obowiązujących o charakterze normatywnym (władczym), te bowiem muszą znaleźć umocowanie w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Przepis ten natomiast upoważnia radę gminy do podejmowania działań niewładczych.

Zakres działania gminy określony został przede wszystkim w art. 6 ust. 1 oraz 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, z których wynika, że gmina jest samodzielna w zakresie wykonywania powierzonych jej zadań, jednakże samodzielność ta ograniczona została do spraw związanych z lokalnymi potrzebami wspólnoty. Co do zasady gmina nie ma możliwości podejmowania działań wykraczających poza lokalny charakter i nie polegających na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Wyjątkiem są zadania zlecone, przekazywane w trybie odrębnych ustaw.

Wojewoda [...] podniósł ponadto, że Rada Miasta [...] podejmując rezolucję nr [...] przekroczyła swoje kompetencje, wychodząc poza zakres zadań własnych i zleconych gminie. Do zadań gminy nie należy bowiem wyrażanie generalnych stanowisk o zakresie stosowanego prawa. Dopiero przy podejmowaniu konkretnego aktu prawnego rada gminy decyduje jakie przepisy prawa powinny mieć zastosowanie. W ocenie Wojewody [...] kwestionowana rezolucja podjęta została bez podstawy prawnej, co stanowi istotne naruszenie art. 7 Konstytucji RP. W szczególności przywołany przez Radę Miasta § 18 ust. 1 i 2 Regulaminu nie może stanowić wystarczającej podstawy do podjęcia uchwały, w której organ uchwałodawczy wskazuje jakie przepisy mają być stosowane przy podejmowaniu uchwał oraz przy wydawaniu decyzji administracyjnych. W ocenie Wojewody [...] postanowienia regulaminu nie mogą stanowić podstawy do podejmowania uchwał o treści wykraczającej poza przyznane jednostce samorządu terytorialnego uprawnienia skoro żaden przepis ustawy nie daje radzie gminy kompetencji do podejmowania uchwał nieposiadających charakteru lokalnego i wykraczającego poza zadania realizowane przez gminę (zadania dotyczące zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty).

Wojewoda [...] wskazał ponadto, że zapis zawarty w § 1 ust. 2 rezolucji stanowi w istocie wezwanie do stosowania, bądź nie określonych norm prawnych w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez Prezydenta Miasta [...] oraz przez inne komunalne jednostki organizacyjne. Za taką interpretacją przemawia nie tylko treść § 1 ust. 2 zakwestionowanego aktu, ale także sam tytuł uchwały (rezolucja "w sprawie stosowania się władz [...] do wyroków Trybunału Konstytucyjnego"). Tym samym, wyżej wymienione postanowienie należy traktować co najmniej jako wskazówki i zalecenia, jakie przepisy organ wykonawczy winien stosować m.in. przy wydawaniu decyzji administracyjnych, do czego Rada Miasta [...] nie jest uprawniona. Uprawnienie do wskazywania organowi wykonawczemu, które przepisy prawne winny być zastosowane przy wydawaniu decyzji administracyjnych nie wynika bowiem z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, który to przepis odnosi się do stanowienia przez radę gminy o kierunkach działania wójta.

W związku z tym należało stwierdzić nieważność przedmiotowej uchwały.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Gmina Miasta [...] reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...] wniosła o uchylenie wyżej wskazanego rozstrzygnięcia nadzorczego, podnosząc zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest:

- art. 91 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem przez Wojewodę [...], iż uchwała Rady Miasta [...] została podjęta z rażącym naruszeniem prawa;

- § 18 ust. 1 Regulaminu Rady Miasta [...], stanowiącego załącznik nr 1 do Statutu Miasta [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] z dnia 9 września 2011 r. poprzez jego niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie, co doprowadziło Wojewodę [...] do przekonania, że Rada Miasta [...] nie miała kompetencji do uchwalania rezolucji, a kwestionowany akt prawny został podjęty bez podstawy prawnej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w świetle Statutu Miasta [...] oraz Regulaminu Rady Miasta [...] rezolucja jest uchwałą wyrażającą stanowisko organu w określonej sprawie, ma jedynie charakter deklaratywny i nie jest wiążąca dla adresata. Zgodnie z utrwalonym poglądem apele, wnioski, rezolucje, czy też stanowiska mogą być zajmowane przez rady gmin w sprawach ogólnospołecznych, w których przepisy prawa nie przewidują kompetencji rady, a w których - ze względu na znaczenie danej sprawy dla społeczności - rada chce wyrazić swoje stanowisko. Rezolucje i stanowiska nie są traktowane jako akty kierownictwa wykonawczego.

Przedmiotowa rezolucja nie jest aktem prawa miejscowego i nie ma charakteru powszechnego. Z przepisu, na podstawie którego została podjęta jasno wynika, że ma charakter deklaracji, oświadczenia lub wniosku, a zatem nie jest prawnie wiążąca wobec innych organów. Gdyby przyjąć tok rozumowania organu nadzoru uznać by należało, że Rada Miasta [...] nie posiada uprawnień do podejmowania rezolucji, a tym samym nie może formułować jakichkolwiek deklaracji, oświadczeń lub wniosków. Statut Miasta [...] wraz z Regulaminem Rady Miasta [...] wprost przyznaje zaś Radzie Miasta uprawnienie do podejmowania uchwał o charakterze rezolucji. Statut podlegał kontroli w postępowaniu nadzorczym i w obecnym swym charakterze stanowi obowiązujący porządek prawny.

W ocenie skarżącej, za chybiony należy uznać zarzut podjęcia przez Radę Miasta przedmiotowej rezolucji bez podstawy prawnej. Niewątpliwie, wszystkie rezolucje Rady Miasta [...] podejmowane były dotychczas na tej samej podstawie prawnej, to jest § 18 Regulaminu Rady Miasta [...] i nigdy nie była kwestionowana ich ważność. Trudno ponadto uznać, aby podjęcie rezolucji, która zgodnie z definicją jest deklaracją, oświadczeniem lub wnioskiem mogło stać w sprzeczności z art. 7 Konstytucji RP, skoro akt ten nie jest aktem władztwa publicznego ani nie jest sprzeczny z innymi bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Należy mieć również na uwadze, że Rada Miasta [...] zakwestionowanym przez Wojewodę [...] aktem nie stworzyła żadnej nowej sytuacji prawnej. Rada jedynie podkreśliła i ogłosiła, że będzie stosować Konstytucję, a co za tym idzie wyroki Trybunału Konstytucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ nadzoru wskazał, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym organ nadzoru nie wykluczył możliwości podejmowania uchwał w postaci rezolucji na podstawie § 18 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu Rady Miasta [...]. W wydanym rozstrzygnięciu nadzorczym wskazano natomiast, że § 18 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu Rady Miasta [...] nie może stanowić wystarczającej podstawy do wyrażania generalnych stanowisk co do tego, jakie przepisy będą miały zastosowanie przy podejmowaniu przyszłych uchwał oraz przy wydawaniu decyzji administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak zakreślonych granicach sprawowania kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane w oparciu o art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz.446) dalej zwanej "ustawą". Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90.

W myśl art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Zasadnym jest w tym miejscu wskazanie, że rozstrzygnięcie nadzorcze nie jest podejmowane w indywidualnej sprawie w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U z 2016 r., poz. 23 ze zm.) lecz w postępowaniu kontrolującym zgodność z prawem uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego. Postępowanie nadzorcze, jak wynika z przepisów ustawy o samorządzie gminnym, prowadzone jest wyłącznie z urzędu i tylko od organu nadzorczego zależy czy skorzysta on ze swoich uprawnień. Z kolei w postępowaniu ze skargi na akt nadzoru sąd administracyjny nie bada wpływu naruszenia prawa "na wynik sprawy", skoro akt nadzoru nie rozstrzyga "sprawy administracyjnej".

Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że mocą zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzona została nieważność rezolucji nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie stosowania się władz [...] do wyroków Trybunału Konstytucyjnego, wydanej w oparciu o § 18 ust. 1 i 2 Regulaminu Rady Miasta [...], stanowiącego załącznik Nr 1 do Statutu Miasta [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 9 września 2011 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r. Nr 153, poz. 3174).

Przywołany w podstawie prawnej podjętej rezolucji przepis § 18 Regulaminu Rady Miasta [...] stanowi, że uchwała Rady mająca charakter deklaracji, oświadczenia lub wniosku nosi nazwę rezolucji (ust. 1), natomiast z inicjatywą podjęcia przez Radę rezolucji mogą występować:

1) Przewodniczący Rady,

2) komisje,

3) co najmniej 5 radnych,

4) grupa co najmniej 200 mieszkańców, posiadających czynne prawo wyborcze do Rady Miasta [...]" (ust. 2).

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, że ze sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności wynika obowiązek organów władzy publicznej działania na podstawie i w granicach prawa, co oznacza, że wszystkie działania organów administracji muszą mieć podstawę prawną. Organ nadzoru uznał, iż objęta skarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała Rady Miasta [...] w sprawie stanowiska w przedmiocie stosowania się władz [...] do wyroków Trybunału Konstytucyjnego, została podjęta bez podstawy prawnej.

Zakres działania gminy określony został przede wszystkim w art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Drugi z przepisów stanowi, że zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, wskazując przykładowe sprawy mieszczące się w katalogu tych zadań.

Z analizy tych przepisów wynika, że gmina jest samodzielna w zakresie wykonywania powierzonych jej zadań, jednakże samodzielność ta ograniczona została do spraw związanych z lokalnymi potrzebami wspólnoty. Wyjątek stanowić mogą jedynie zadania zlecone, przekazywane w trybie odrębnych przepisów.

Z kolei art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym określa jedynie ogólną właściwość przedmiotową rady gminy i nie może stanowić podstawy do działań nieunormowanych w nim w sposób bezpośredni. Poza właściwością uchwałodawczą rady znajdują się sprawy ogólnokrajowe. Rada może natomiast na podstawie tego przepisu podjąć działania o charakterze intencyjnym, programowym, ale muszą być to działania pozostające w granicach zadań gminy przewidzianych w granicach prawa. Przepis ten nie stanowi także samodzielnej podstawy do wydawania aktów ogólnie obowiązujących o charakterze normatywnym, bowiem konieczne jest ich umocowanie w przepisach materialnego prawa administracyjnego.

Wskazać również należy, że na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy do wyłącznej właściwości rady gminy należy m.in. stanowienie o kierunkach działania wójta (burmistrza, prezydenta). Na podstawie wskazanej regulacji normatywnej rada gminy (miasta) nie może wydawać poleceń dotyczących konkretnego sposobu załatwienia danej sprawy przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), ograniczać przyznanych mu kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych, określać sposobu załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej.

Na tle powyższych rozważań stwierdzenia wymaga, że do kompetencji rady gminy (miasta) jako organu uchwałodawczego nie należy wyrażanie generalnych stanowisk o zakresie stosowania prawa. Z żadnego przepisu prawa nie wynika bowiem kompetencja organu uchwałodawczego gminy do wskazywania organom administracji w sprawach indywidualnych, mających być przedmiotem ich rozstrzygania w przyszłości, przepisów prawa, które powinny być w tych sprawach stosowane. Wybór przepisów, które mają być zastosowane w konkretnej sprawie należy do wyłącznej kompetencji organu tę sprawę rozstrzygającego. Treść przedmiotowej uchwały stanowi tym samym przykład niedopuszczalnego wkroczenia w sferę zastrzeżoną dla procesu samodzielnego stosowania prawa przez organy administracji publicznej.

Zapatrywania powyższego nie zmieniają zarzuty podniesione w skardze jak i argumentacja wskazująca, że powołany w zakwestionowanej rezolucji przepis § 18 ust. 1 i 2 Regulaminu Rady Miasta [...] mógł stanowić samodzielną podstawę do przyjęcia uchwały o takiej treści. Należy mieć bowiem na uwadze, że Rada Miasta [...] nie miała podstaw do wypowiadania się w tego rodzaju sprawie, ponieważ wykracza to poza kwestie związane z działalnością samorządu gminnego. Należy zgodzić się z organem nadzoru, że skoro żaden przepis ustawy nie daje radzie gminy kompetencji do podejmowania uchwał nie posiadających charakteru lokalnego i wykraczającego poza zadania realizowane przez gminę (zadania dotyczące zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty) , to tym bardziej postanowienia statutu czy regulaminu nie mogą stanowić podstawy do podejmowania uchwał o treści wykraczającej poza przyznane jednostce samorządu terytorialnego uprawnienia. Analizując treść przedmiotowej uchwały nie sposób ponadto stwierdzić, że jest to jedynie niewiążące stanowisko Rady Miasta [...] w przedmiocie stosowania się do niepublikowanych wyroków Trybunału Konstrukcyjnego. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 sierpnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Łd 555/16 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) pod pojęciem stanowiska rozumie się pewne zapatrywanie, czy też określony stosunek do wycinka pewnej rzeczywistości. Winien to być jedynie pogląd danego podmiotu wyrażony w celu doniesienia go do danej społeczności określonej jednostki samorządowej lub poinformowania o stanowisku czy poglądzie w określonej kwestii innych organów Państwa. W niniejszej sprawie adresatem stanowiska Rady Miasta w [...] są jednakże także inne organy samorządu stosujące prawo. W takiej sytuacji nie sposób mówić jedynie o zajęciu przez Radę niewiążącego stanowiska. Organ nadzoru trafnie zauważył, iż Rada nie posiada kompetencji do udzielania innym organom wytycznych lub choćby zaleceń interpretacyjnych w kwestii stosowania prawa. W zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwale Rada Miasta [...] w sposób jednoznaczny wskazuje, jakie normy prawa uznaje za wiążące w związku z zaistniałą sytuacją i zaleca taką praktykę organom samorządu stosującym prawo.

Biorąc pod uwagę powyższe ramy prawne działania organów samorządu terytorialnego, treść art. 4 ust. 1 i ust. 2 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz.U. z 1994 r., Nr 124, poz.607 ze zm.) oraz treść zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały, Sąd doszedł do przekonania, że objęta skarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała nie jest uchwałą intencyjną, która wyraża jedynie stanowisko Rady Miasta [...] w sprawie wyroków Trybunału Konstytucyjnego, ale zawiera wynikające z pozycji ustrojowej rady elementy władcze, zawierające się w wezwaniu organów gminy stosujących prawo do zastosowania się do zajętego przez Radę stanowiska.

W tej sytuacji Sąd zgodził się ze stanowiskiem Wojewody [...], że Rada Miasta [...] nie miała ustawowego upoważnienia do podjęcia samoistnej uchwały w przedmiocie stanowiska dotyczącego stosowania się do nieopublikowanych wyroków Trybunału Konstytucyjnego, a w szczególności do wskazywania innym organom, aby w swojej działalności zachowywały się w sposób zgodny ze stanowiskiem zaprezentowanym w kwestionowanej uchwale. Treść kontrolowanej uchwały stanowiła zatem ingerencję w sferę zastrzeżoną dla procesu stosowania prawa przez organy administracji, do czego Rada Miasta w [...] nie była uprawniona. Konsekwencją tej oceny jest uznanie, iż treść kwestionowanej uchwały wykraczając poza kwestie związane z działalnością samorządu gminnego, zawiera istotne naruszenie prawa, a zatem zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze uznać należało za zgodne z prawem.

W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty Sąd uznał za niezasadne.

Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 powyższej ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.