Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 624/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla: a. zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2004 r., nr [...], b. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lipca 2003 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 listopada 2002 r., nr [...], c. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 2002 r., nr [...], 2. określa, że decyzję wymienione w pkt 1 nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 czerwca 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu, na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowalne, nakazał M. B. wykonanie czynności, polegających na przedłożeniu dwóch egzemplarzy dokumentów (inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej robót dotyczących rozbiórki elementów wewnętrznych mieszkania, orzeczenia technicznego dotyczącego wykonanych robót oraz projektu robót wraz z opinią Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu miasta) w celu doprowadzenia robót budowlanych w mieszkaniu nr 3 przy ulicy [...] do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie organ wyznaczył inwestorowi termin wykonania nałożonych obowiązków – do dnia 15 września 2002 r. W treści uzasadnienia postanowienia organ podał, że roboty przeprowadzone przez M. B. w w/w lokalu obejmowały: demontaż okien w pokoju od strony ulicy [...], wstawienie stolarki okiennej w dwa otwory w linii balustrady loggii, częściową wymianę parkietu w pokojach oraz roboty remontowe w pomieszczeniach sanitarnych i kuchni. W dniu 7 czerwca 2002 r. organ wydał postanowienie w przedmiocie wstrzymania prowadzenia wymienionych robót budowlanych, zaś w niniejszej decyzji nakazał wykonanie czynności, zmierzających do legalizacji prowadzonych robót budowlanych.

Ze względu na niewykonanie nałożonych obowiązków decyzją z dnia 18 listopada 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu nakazał M. B. wykonanie następujących robót w lokalu nr 3 przy ulicy [...], mających na celu doprowadzenie wykonanych bez pozwolenia na budowę robót budowlanych – w zakresie układu stolarki okiennej – do stanu poprzedniego:

1. wykonać rozbiórkę dwóch okien wstawionych w linii balustrady loggii od strony zachodniej budynku (tj. od ulicy [...]),

2. odtworzyć mur podokienny oraz odtworzyć filarek międzyokienny przy wyjściu z pokoju na loggię przy mieszkaniu nr 6 w linii ściany zewnętrznej od strony zachodniej w formie poprzednio istniejącej,

3. wstawić okno i drzwi balkonowe wyjścia na loggię w uprzednio istniejącej formie.

Jednocześnie w treści tej samej decyzji organ nakazał inwestorce zaniechanie dalszych robót budowlanych prowadzonych w warunkach braku pozwolenia na budowę, zobowiązując ją do ustanowienia kierownika budowy dla wykonywanych robót. W treści uzasadnienia powyższej decyzji organ podał, że przedłożona przez stronę dokumentacja nie stanowi wykonania nakazu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nie przedstawiono bowiem dowodu dysponowania nieruchomością do celów budowlanych dla robót zmieniających wygląd elewacji, nie przedłożono opinii Konserwatora Zabytków Miasta, jak również wymaganych zgód współwłaścicieli nieruchomości. W dokumentacji brak jest ponadto orzeczenia technicznego dotyczącego prawidłowości montażu okien i wykonania izolacji termicznej ścian loggii. Nie dokonano również oceny technicznej wykonanych robót wewnętrznych, a w odniesieniu do robót konstrukcyjnych nie dokonano sprawdzenia warunków technicznych w zakresie zgodności wykonanych robót z art. 5 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu, nawet przedłożona przez stronę dokumentacja również nie spełnia stosowych wymagań przepisów prawa budowlanego. W tej sytuacji organ uznał, że inwestor nie wywiązał się z nałożonych decyzją z dnia 19 czerwca 2002 r. obowiązków, co skutkowało orzeczeniem w trybie art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakazem rozbiórki i przywrócenia do stanu poprzedniego w sposób opisany w sentencji decyzji.

Na skutek odwołania złożonego przez skarżącą od powyższej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – w decyzji z dnia 17 lipca 2003 r. nr [...] – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W treści uzasadnienia organ odwoławczy zakwestionował zasadność nakładania na inwestora przez organ pierwszej instancji obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pomimo tego, zdaniem organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że strona nałożonych na nią obowiązków nie wykonała, a przedłożone przez nią dokumenty nie odpowiadają wymaganiom prawa budowlanego. Podjęte zatem rozstrzygnięcie w trybie art. 51 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (obowiązującej w brzmieniu do 10 lipca 2003 r.) było w zaistniałej sytuacji zasadne, jednak obarczone jest istotną wadą, skutkującą jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem organu odwoławczego, niedopuszczalne było jednoczesne nakazanie zaskarżoną decyzją doprowadzenie przedmiotowej części budynku do stanu poprzedniego oraz zaniechanie prowadzenia dalszych robót w pomieszczeniach mieszkania. Ponadto, orzeczony nakaz odtworzenia muru podokiennego przy wyjściu pokoju przedmiotowego lokalu mieszkalnego na loggię nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym.

Decyzją z dnia 8 kwietnia 2004 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu, uwzględniając treść kasatoryjnej decyzji organu odwoławczego z dnia 17 lipca 2003 r., nakazał M.B. wykonanie rozbiórki dwóch okien wstawionych w linii balustrady loggii od strony zachodniej budynku w mieszkaniu nr 3 przy ulicy [...].

W treści uzasadnienia organ podał, że inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych decyzją z dnia 18 listopada 2002 r., mających na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co skutkować musiało – w trybie art. 51 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – nakazem rozbiórki tych elementów budynku, które zostały wykonane bez pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ podał, że dyspozycję art. 51 ust. 2 cytowanej ustawy zastosował w związku z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) dla spraw wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. B., zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 29 ustawy Prawo budowlane, polegającego na przyjęciu, że roboty budowlane wykonywane w lokalu mieszkalnym nr 3 położonym przy ulicy [...] wymagały pozwolenia na budowę oraz art. 5 tejże ustawy, przez przyjęcie, że wstawienie okien w loggii wymagało oceny technicznej i opinii Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta. Nadto, odwołująca zarzuciła sprzeczność zebranego materiału z ustaleniami wskazanymi w decyzji (zwłaszcza przyjęcie, że przedłożona przez inwestora dokumentacja nie spełniała wymogów określonych w decyzji z dnia 18 listopada 2002 r.) oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy (w szczególności przyjęcie, że inwestor nie posiadał zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości na wstawienie okien w loggii oraz przyjęcie, że M. B. usunęła mur podokienny i filar).

Po rozpoznaniu niniejszego odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 12 sierpnia 2004 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W treści uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że roboty budowlane w lokalu nr 3 przy ulicy [...], polegające na demontażu stolarki okiennej i drzwiowej w ścianie zewnętrznej budynku w obrębie loggii, rozbiórce słupa i wykonaniu nadproża okiennego w tej ścianie oraz zamontowaniu dwóch okien nad balustradą tejże loggii, prowadzone były bez pozwolenia na budowę, które wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu – jest niezbędne do prowadzenia wskazanych robót. W tej sytuacji, organ nadzoru, na podstawie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane - wszczął kroki zmierzające do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, wydając decyzję z dnia 18 listopada 2002 r. W okolicznościach zaś, gdy nałożony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane obowiązek nie został wykonany w wyznaczonym terminie, organ zobligowany był podjąć dalsze czynności – w trybie art. 51 ust. 2 powołanej ustawy. Stosownie zaś do treści tego ostatniego przepisu, w razie niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, wydany nakaz rozbiórki okien jest zgodny z powołanymi przepisami.

Skargę na powyższą decyzję złożyła M. B., zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego – art. 29 ustawy Prawo budowlane, polegającego na przyjęciu, że roboty budowlane wykonywane w lokalu mieszkalnym nr 3 położonym przy ulicy [...] wymagały pozwolenia na budowę oraz art. 5 tejże ustawy, przez przyjęcie, że wstawienie okien w loggii wymagało oceny technicznej i opinii Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta,

2. sprzeczność zebranego materiału z ustaleniami wskazanymi w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (zwłaszcza przyjęcie, że przedłożona przez inwestora dokumentacja nie spełniała wymogów określonych w decyzji z dnia 18 listopada 2002 r. oraz przyjęcie, że skarżąca usunęła mur podokienny i filar, gdy tymczasem skarżąca jedynie wymontowała drzwi balkonowe, a mur podokienny i filar były prawdopodobnie usunięte przed nabyciem przez nią przedmiotowego lokalu)

3. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy (w szczególności przyjęcie, że inwestor nie posiadał zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości na wstawienie okien w loggii).

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że wbrew ustaleniom przyjętym w decyzjach organów administracji, roboty prowadzone w przedmiotowym lokalu nie wymagały pozwolenia na budowę. Roboty te zostały szczegółowo wymienione w zgłoszeniu z dnia 20 maja 2002 r. i temu trybowi podlegały, natomiast w żadnym wypadku ich zakres nie wymagał wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie wiązały się bowiem ani ze zmianą, czy wymianą elementów konstrukcyjnych w lokalu mieszkalnym, bądź elementów konstrukcyjnych budynku, w którym znajduje się lokal. Wprawdzie jak podała skarżąca, w toku robót zostały usunięte drzwi balkonowe, które oddzielały loggię od pozostałej części lokalu mieszkalnego i wstawiono dwa okna loggii, lecz w jej ocenie tego rodzaju roboty nie wymagały pozwolenia na budowę, ani też zgody Konserwatora Zabytków Miasta. Podobnie – wykonanie robót budowlanych polegających na usunięciu drzwi balkonowych raz wstawieniu w loggii dwóch okien nie wiązało się ze zmianą elementów konstrukcyjnych lokalu, czy budynku, ani też nie wpływało na zmianę wyglądu całego budynku w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miasta. Przeciwnie, zdaniem skarżącej, roboty te przyczyniły się do znacznej poprawy estetyki całego budynku. Skarżąca podkreśliła, że – wbrew odmiennym ustaleniom organów - uzyskała zgodę współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości na wstawienie okien w loggii, o czym poinformowała właściwy organ oraz administratora nieruchomości. Dodatkowo wskazała, że projekt "Wstawienie okien w loggiach" został zatwierdzony przez współwłaścicieli nieruchomości, którzy zadeklarowali wolę wdrożenia go w przyszłości w życie. Odnosząc się do kwestii uzyskania opinii Konserwatora Zabytków Miasta, skarżąca podała, że w jej ocenie nie była ona wymagana w sytuacji, gdy przeprowadzone roboty budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę. Niemniej jednak, na wezwanie organu, skarżąca przedłożyła wymagane dokumenty, sporządzone przez uprawnioną osobę w zgodzie z wymaganiami stosownych przepisów prawa. Dodatkowo skarżąca podniosła, że mimo wskazań zawartych w decyzji z dnia 17 lipca 2003 r., organ pierwszej instancji nie podjął czynności, które zmierzałyby do wyczerpującego wyjaśnienia i rozpatrzenia niniejszej sprawy, a przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty i fakty w żadnym wypadku nie przekonują o słuszności stanowiska organu. Organ również nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, ani nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się zaś do zarzutów skargi podał, ze przedłożony przez stronę "projekt nadproża okiennego" oraz "projekt wstawienia okien w loggiach" nie stanowią inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej i orzeczenia technicznego – żądanych decyzją z dnia 19 czerwca 2002 r. Nadto organ odwoławczy wskazał, że podnoszone argumenty dotyczące decyzji ostatecznej mogą być przedmiotem postępowania w trybie nadzwyczajnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. s. a. - , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto przepis art. 135 tej ustawy stanowi, że "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunków do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia".

W niniejszej sprawie mamy właśnie do czynienia z sytuacją o której mowa w przepisach art. 134 i art. 135 p. s. a. Pierwszą z wydanych niezgodnie z prawem decyzją jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu, z dnia 19 czerwca 2002 r., nr [...], którą na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowalne, nakazano M. B. wykonanie czynności, polegających na przedłożeniu dwóch egzemplarzy dokumentów (inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej robót dotyczących rozbiórki elementów wewnętrznych mieszkania, orzeczenia technicznego dotyczącego wykonanych robót oraz projektu robót wraz z opinią Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu miasta) w celu doprowadzenia robót budowlanych w mieszkaniu nr 3 przy ulicy [...] do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie organ wyznaczył inwestorowi termin wykonania nałożonych obowiązków – do dnia 15 września 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu pismem z dnia 12 września 2002r., nr [...] uzupełnił w/w decyzję w ten sposób, że wezwał M. B.do przedłożenia nadto :

- inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych w mieszkaniu nr 3 wraz z orzeczeniem technicznym dotyczącym wykonanych robót budowlanych,

- projektu robót koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia wykonanych elementów budowlanych do właściwego stanu,

- dowodu potwierdzającego prawo do dysonowania nieruchomością do celów budowlanych dla mieszkań nr 4, 5 i 6,

- wniosku o wznowienie robót.

Zastosowany w toku postępowania administracyjnego przez organy obu instancji przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), dalej: Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, stanowi, że organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały już wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tego prawa, czyli bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach.

W orzecznictwie i judykaturze przyjmuje się, że decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego może zawierać jedynie nakazy wykonania określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa. Przepis ten nie może stanowić podstawy do nakazania właścicielowi (inwestorowi, zarządcy obiektu budowlanego) przedstawienia określonej dokumentacji, ale musi wskazywać przede wszystkim konkretne czynności faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (wyrok NSA z dnia 28 września 2000 r., II SA/Lu 930/99, niepubl.).

Organy administracji obu instancji ustalając, iż okoliczności faktyczne niniejszej sprawy umożliwiają doprowadzenie przedmiotowych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem winny były nałożyć na skarżących konkretne obowiązki, których wykonanie pozwoliłoby na osiągnięcie takiego stanu. Nałożenie takich obowiązków poprzedzone powinno było być przeprowadzeniem postępowania dowodowego w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, w którym to właśnie należało zgromadzić materiał w postaci wymaganej dokumentacji, np. orzeczenia technicznego, z którego wynikałoby zalecenie, jakie czynności faktyczne trzeba wykonać. Takie orzeczenie i zalecenie podlegałyby ocenie organu. Dopiero w wyniku dokonania oceny organ uprawniony jest do obciążenia strony obowiązkami mającymi doprowadzić roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem.

W świetle powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu wydając w/w decyzję dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją tego musiało być uchylenie tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a w zw. z art. 135 p. s. a.

Pozostałe decyzje podjęte w niniejszej sprawie oparte były na przepisie art. 51 ust. 2 prawa budowlanego ( mimo zmian, gdyż przepis przejściowy art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 80, poz. 718 - stanowił, że do spraw wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe) bądź art. 51 ust. 3 prawa budowlanego (zmiana prawa budowlanego ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. – Dz. U. Nr 93, poz. 888 ) i były konsekwencją wydania niezgodnej z prawem opisanej wyżej decyzji nakładającej obowiązki. Niewykonanie bowiem tych obowiązków było podstawą wydania pozostałych decyzji opartych na przepisach art. 51 ust. 2 i 3 prawa budowlanego, które w wypadku niewykonania nałożonych obowiązków skutkowały zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W takiej sytuacji, gdy decyzje:

- Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 18 listopada 2002 r. nr [...],

- Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lipca 2003 r. nr [...],

- Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 8 kwietnia 2004 r. nr [...],

- Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. nr [...],

były następstwem wydanej z naruszeniem prawa decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 19 czerwca 2002 r., nr [...] musiały zostać uchylone na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1lit. a w zw. z art. 135 p. s. a.

Po uchyleniu w/w decyzji powstaną warunki do właściwego, zgodnego z prawem rozpatrzenia sprawy w trybie przewidzianym w art. 51 prawa budowlanego w aktualnie obowiązującym brzmieniu. Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien uniknąć widocznego dotychczas chaotycznego i często zawierającego błędy postępowania. W tym celu przede wszystkim powinien przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe oparte nie tylko na przepisie art. 81c lecz w razie potrzeby dokonać oględzin. Dopiero po wyjaśnieniu jaki zakres miały wykonane roboty ( tak by nie było wątpliwości takich jak np. dotyczących murku podokiennego) i ich dokładnej inwentaryzacji oraz zebraniu pozostałych dowodów i dokumentów, także dotyczących wyjaśnienia kwestii ewentualnej ochrony konserwatorskiej budynku, a także dotyczących realizacji uprawnień Wspólnoty Mieszkaniowej w odniesieniu do części wspólnej (elewacja i wygląd zewnętrzny całego budynku) organ nadzoru budowlanego będzie mógł dokonać oceny dowodów zgodnej z art. 80 k. p. a. i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. a w zw. z art. 135 p. s. a. uchylił wskazane w sentencji wyroku decyzje administracyjne określając w oparciu o art. 152 p. s. a., że decyzje te nie mogą być wykonane, zaś o kosztach postępowania orzekł na zasadzie art. 200 p. s. a.