Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 400/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178,  art. 197 par. 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii zażalenia M.C. z dnia 30 kwietnia 2014 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 kwietnia 2014 r. postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną, którą M. C. wniósł od wyroku oddalającego jego skargę. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia zażalenia, w tym o brzmieniu art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., został doręczony skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2014 r. Tego samego dnia na to postanowienie skarżący wniósł podpisane przez siebie zażalenie. Ponieważ zażalenie to skierował bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten w dniu 8 maja 2014 r. (data nadania) przekazał je – według właściwości – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Rozpatrywane zażalenie podlega odrzuceniu z następujących względów.

W pierwszej kolejności odnotować należy, że w myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Z tego względu niezbędne staje się wskazanie, że stosownie do art. 175 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, a sporządzić: sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem. Zgodnie natomiast z art. 175 § 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami może sporządzić także doradca podatkowy, a w sprawach własności przemysłowej – rzecznik patentowy.

Art. 194 § 4 p.p.s.a. i odpowiednio na jego podstawie stosowany art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. wskazują zatem, kto może wnieść lub sporządzić zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Uczynienie tego przez podmiot nieuprawniony przesądza zatem o niedopuszczalności takiego zażalenia. Tymczasem analiza przedstawionego stanu faktycznego nie pozostawia wątpliwości, że taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący nie jest którymkolwiek z podmiotów wymienionych w tych przepisach.

Nie może również umknąć uwadze, że zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, o czym stanowi art. 177 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Z kolei zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. należy to uczynić w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (a ściślej: jego odpisu). Bez wątpienia zatem wniesienie zażalenia bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zamiast do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie) jest nieprawidłowe. Co szczególnie istotne, w takim przypadku za datę wniesienia zażalenia przyjmuje się dzień, w którym Naczelny Sąd Administracyjny przekazał je do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy czym miarodajna w tym względzie jest data wysłania takiej przesyłki (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 118/11, LEX nr 1070890 lub z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06, LEX nr 281815).

Jeśli więc w rozpatrywanym przypadku skarżący otrzymał odpis postanowienia w dniu 30 kwietnia 2014 r., to ostatnim dniem terminu do wniesienia zażalenia na to orzeczenie była środa 7 maja 2014 r. W świetle przedstawionych uwag jego zażalenie wymagało zakwalifikowania jako wniesione w dniu 8 maja 2014 r., czyli po upływie terminu: wszak wówczas zostało ono przekazane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jako sądu właściwego. Nawet zatem w sytuacji, gdyby wnoszący zażalenie był do tego uprawniony, należałoby uznać, że uczynił to po terminie.

Reasumując, badane zażalenie zostało wniesione przez podmiot nieuprawniony, a ponadto nastąpiło to po terminie. Dlatego trzeba było je odrzucić. Zgodnie bowiem z art. 178 p.p.s.a., który do zażaleń stosuje się odpowiednio na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.