Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1420/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi I. E. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego I. E. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania I. E. (dalej jako skarżący), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2012 r. nr [...] o odmowie wydania pozwolenia na broń palną sportową.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z [...] grudnia 2011 r. skarżący wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na posiadanie [...] jednostek broni sportowej, tj. 6 egzemplarzy broni centralnego zapłonu, 4 egzemplarzy broni bocznego zapłonu, 1 sztukę broni śrutowej. Ponadto wniósł o wydanie 6 zaświadczeń uprawniających do nabycia 3 egzemplarzy broni centralnego zapłonu i 3 egzemplarzy broni bocznego zapłonu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe i uczestniczy w zawodach klubów i stowarzyszeń strzeleckich, w związku z czym chce zakupić określone rodzaje broni sportowej do poszczególnych konkurencji. Poinformował, że jego macierzysty klub strzelecki nie posiada na stanie broni, a korzystając z broni użyczonej od kolegów, nie jest w stanie uzyskać dobrych wyników w zawodach. Do wniosku skarżący dołączył aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią palną, zaświadczenie potwierdzające jego członkostwo w Klubie [...] w [...], legitymację instruktora dyscypliny sportu strzelectwo sportowe.

Pismem z [...] grudnia 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń palną sportową i jednocześnie wzywał do przedstawienia ważnej przyczyny posiadania 11 egzemplarzy broni sportowej, a także komunikatów z udziału w zawodach strzeleckich.

Skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji wskazał jakie rodzaje broni chce nabyć i przedłożył 13 komunikatów z zawodów strzeleckich szczebla okręgowego z 2011 r. Natomiast przy piśmie z [...] stycznia 2012 r. dostarczył kolejne 9 komunikatów z zawodów strzeleckich tego samego szczebla za 2010 r.

[...] stycznia 2012 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] przesłuchał skarżącego na okoliczność ubiegania się o broń sportową, w którym to protokole skarżący podtrzymał swoją argumentację złożoną we wcześniejszych wyjaśnieniach.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] lutego 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 w związku z art. 110 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, odmówił wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że okoliczności powoływane przez skarżącego, a w szczególności zebrany materiał dowodowy, nie potwierdzają oczywistej potrzeby posiadania przez skarżącego indywidualnej broni palnej sportowej w liczbie wskazanej we wniosku. Organ podkreślił, że posiadanie poszczególnych egzemplarzy broni winno być uzasadnione okolicznościami faktycznymi i obiektywnymi, a nie wyłącznie deklaracjami. Reasumując organ stwierdził, że skarżący nie wykazał niezbędności posiadania broni palnej sportowej w liczbie i w rodzaju wskazanym we wniosku.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., których to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania. W związku z tym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie pozwolenia na wnioskowaną ilość broni sportowej.

W odwołaniu skarżący podniósł, że organ I instancji powołał się na nieobowiązujące już brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy w obecnym stanie prawnym organy Policji nie mają swobody w ocenie czy okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają jego wydanie. Wystarczy by osoba taka wskazała ważną przyczynę, którą jest, w myśl art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim i posiadanie kwalifikacji sportowych. Zdaniem skarżącego, organ I instancji przekroczył swoje uprawnienia stwierdzając, iż wnioskuje o zbyt wiele egzemplarzy broni, ponieważ do oceny, jaki rodzaj i ilość broni w pełni zaspokoi jego potrzeby, konieczna jest specjalistyczna wiedza strzelecka. Podkreślił, że materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że oprócz strzelań precyzyjnych, chce uprawiać również strzelectwo dynamiczne według zasad IPSC i IDP, a niezbędne minimum, które pozwala na starty w tych konkurencjach, to pistolet centralnego zapłonu do strzelań według zasad IPSC, pistolet centralnego zapłonu do strzelań według zasad IDPA, karabin centralnego zapłonu do strzelań dynamicznych i gładkolufowa strzelba śrutowa pump-action do strzelań dynamicznych. Zwrócił uwagę, że w IPSC i IDPA strzela się w kilku klasach, a do każdej z nich niezbędna jest inna broń.

Pismem z [...] kwietnia 2012 r. Komendant Główny Policji wezwał skarżącego do precyzyjnego uzasadnienia potrzeby posiadania 11 egzemplarzy broni sportowej, poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających jego uczestnictwo w treningach czy we współzawodnictwie sportowym z wykorzystaniem wnioskowanej broni. Organ jednocześnie poinformował, że zebrany materiał dowodowy pozwala uwzględnić wniosek w zakresie co najwyżej 4 jednostek broni sportowej. Dodatkowo organ wezwał skarżącego do dostarczenia aktualnego patentu strzeleckiego.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący zmodyfikował swój wniosek wskazując, że wystarczy mu 7 egzemplarzy broni sportowej, tj. karabin i dwa pistolety bocznego zapłonu do strzelań dokładnych i szybkich oraz karabin i dwa pistolety centralnego zapłonu do tego samego rodzaju strzelań, a także strzelba gładkolufowa. Wyjaśnił, że fakt uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w klasie strzelań dokładnych z wykorzystaniem pistoletów bocznego i centralnego zapłonu, karabinu bocznego zapłonu oraz strzelby gładkolufowej potwierdził już we wniosku o wydanie pozwolenia na broń. Jednocześnie do pisma dołączył dokumentację potwierdzającą strzelanie z pistoletów centralnego zapłonu i karabinu centralnego zapłonu w zakresie strzelań szybkich i dokładnych. Skarżący poinformował również, że wystąpił do PZSS o nowy patent.

Pismem z [...] kwietnia 2012 r. Komendant Główny Policji poinformował skarżącego, że na obecnym etapie postępowania materiał dowodowy pozwala uwzględnić wniosek w zakresie 5 jednostek broni sportowej, tj. dwóch jednostek broni bocznego zapłonu (karabin, pistolet), dwóch jednostek broni centralnego zapłonu (karabin, pistolet) oraz jednej strzelby gładkolufowej.

Skarżący pismem z [...] kwietnia 2012 r. przesłał organowi II instancji aktualne orzeczenie patentowe, potwierdzające jego kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa. Natomiast pismem z [...] maja 2012 r. skarżący podtrzymał swoje żądanie co do wydania mu 7 egzemplarzy broni sportowej. Do pisma dołączył komunikaty z zawodów strzeleckich z pistoletu bocznego zapłonu w zakresie strzelań dynamicznych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Komendant Główny Policji wydał wskazaną na wstępie decyzję i podał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z kolei ust. 2 pkt 4 tego artykułu stanowi, iż pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach sportowych. Natomiast art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy wskazuje, że za ważną przyczynę posiadania broni uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - w odniesieniu do broni do celów sportowych.

Komendant Główny Policji wskazał, że skarżący spełnił formalne kryteria wydania pozwolenia, gdyż jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i posiada stosowne uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego oraz uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w zakresie strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin i strzelba. Wbrew stanowisku skarżącego, nie może to jednak być wystarczające do wydania pozwolenia na dowolną liczbę egzemplarzy broni. W ocenie organu, sprzeciwia się temu cel ustawy o broni i amunicji. Organ podniósł, że decyzja o wydaniu pozwolenia ma charakter konstytutywny, co oznacza, że ustawodawca liberalizując omawiane przepisy prawa, przyznanie pozwolenia na broń pozostawił jednak - nawet w sytuacji spełnienia przez osoby ubiegające się o pozwolenie na broń formalnych przesłanek określonych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - organom Policji. Tyle tylko, że z uwagi na wspomnianą liberalizację organom tym zmniejszono zakres sprawy podlegający ich ocenie. Dotychczas ocenie podlegała w ogóle zasadność przyznania pozwolenia, natomiast obecnie podlega jej nie zasadność żądania w ogóle, lecz tylko zakres tego żądania. W związku z tym, nie można odmówić organom Policji prawa do żądania od wnioskodawcy przedstawienia takiego materiału dowodowego, który umożliwiłby ocenę, czy wnioskując o prawo do broni określonego rodzaju i ilości opiera się on obiektywnych i słusznych przesłankach. Dlatego też na materiał dowodowy powinny składać się dokumenty potwierdzające faktyczne uprawianie strzelectwa w danej konkurencji czy konkurencjach (komunikaty, wykazy z zawodów i treningów).

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Komendant Główny Policji wskazał, że dokonał analizy komunikatów z zawodów strzeleckich, w których skarżący brał udział i stwierdził, że skarżący strzelał z pistoletu i karabinu bocznego zapłonu, pistoletu centralnego zapłonu, karabinu dowolnego oraz strzelby gładkolufowej. Ponadto podczas zawodów z wykorzystaniem wymienionych wyżej rodzajów broni skarżący brał udział przede wszystkim w konkurencjach strzelań dokładnych, w mniejszym stopniu uczestniczył w strzelaniach szybkich, dynamicznych oraz z broni gładkolufowej (sweet i trap). Dodatkowo organ podniósł, że brak własnej broni nie uniemożliwiał skarżącemu udziału w zawodach z różnej klasy strzelań, a to oznacza, że trudno uznać, iż nie może on uprawiać strzelectwa przy wykorzystywaniu broni udostępnionej np. przez organizatorów zawodów, innych uczestników, bądź jego własny klub.

Organ wyjaśnił, że wziął pod uwagę długi staż sportowy skarżącego oraz stopień jego zaangażowania w strzelectwo sportowe i uznał, iż zasadne jest uwzględnienie żądania w zakresie 5 egzemplarzy broni sportowej, tj. dwóch jednostek broni bocznego zapłonu (karabin, pistolet), dwóch jednostek broni centralnego zapłonu (karabin, pistolet) oraz strzelby gładkolufowej. Jednakże z uwagi na to, że skarżący nie wyraził zainteresowania takim rozwiązaniem, Komendant Główny Policji nie mógł rozpatrzyć pozytywnie wniosku i wydać pozwolenia na broń sportową na inną niż żądana ilość broni, ponieważ zgodnie z przepisami K.p.a., organ rozpatruje sprawę w całym jej zakresie określonym wnioskiem strony.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi I. E. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosił o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji jak i decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w całości. Decyzjom tym skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego przez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że złożył organowi wszelką wymaganą dokumentację, jednak z nieznanych powodów organ na jej podstawie uznał, że zasadne jest uwzględnienie żądania w zakresie 5 egzemplarzy broni sportowej. Podniósł, że uprawia strzelectwo sportowe w szerokim zakresie, a brak własnej broni powoduje, że nie może startować w większości konkurencji strzeleckich i brać udziału w zawodach związanych z tymi konkurencjami. Wskazał, że broń którą zapewnia organizator jest w znacznym stopniu zużyta, mało precyzyjna i bardzo awaryjna, przez co nie zapewnia nawet przeciętnych wyników.

Skarżący podkreślił, że przedstawił wszystkie dowody udziału we wszystkich konkurencjach strzeleckich, w których chciałby startować korzystając z własnej broni. Stąd, zdaniem skarżącego, wykazał potrzebę posiadania 7 sztuk broni. Podniósł, że liczba wnioskowanej broni jest ściśle związana z konkurencjami, w których może posiadać dany rodzaj broni.

Reasumując skarżący wskazał, że organ w sposób wyczerpujący nie ustalił czy zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na posiadanie broni sportowej w ilości 7 sztuk. W ocenie skarżącego, przesłanki te istnieją, jednak przez wybiórcze i sprzeczne z obowiązującym prawem prowadzenie postępowania, organ uznał, że okoliczności te nie zachodzą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zaważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rolą sądu nie jest natomiast zastępowanie organów administracji publicznej w merytorycznym rozstrzyganiu sprawy.

Dokonując oceny zasadności skargi I. E. na decyzję Komendant Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ dokonał prawidłowej wykładni art. 10 ust.1 u ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, które to przepisy stanowiły materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Wobec sporu pomiędzy stronami, co do literalnego rozumienia powyższych norm, zasadnym jest sięgnięcie do wykładni funkcjonalnej.

Wykładnia to określenie rzeczywistej treści przepisu prawnego (czyli zakodowanej w nim normy prawnej), która jest rezultatem procesu interpretacyjnego zachodzącego wówczas, gdy istnieje konieczność zastosowania danego przepisu. Procesowi wykładni należy poddać każdy przepis prawny (tekst prawny), niezależnie od stopnia jego zrozumienia prima facie (zob. Maciej Zieliński w: Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Warszawa 2008, str. 320). Nie można zatem przyjąć, że dokonanie wykładni jest zbędne wówczas, gdy przepis jest jasny (clara non sunt interpretenda), bowiem samo tylko ustalenie faktu (jednoznaczności przepisu) następuje właśnie w procesie interpretacyjnym. Nie chodzi bowiem tylko o to, aby rozumieć przepis, ale o to, aby zrozumieć go zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (op. cit. str. 61) Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł i kryteriów. Jakkolwiek przyjęło się dawać pierwszeństwo wykładni językowej, to coraz częściej stosuje się także pozostałe sposoby interpretacji lub wspólny wynik kilku spośród nich. W praktyce dominuje wykładnia stanowiąca kompilację różnych sposobów, niesprzecznych ze sobą, wśród których wykładnia językowa jest wzmacniana pozostałymi, szczególnie gdy reguły językowe nie doprowadziły do uzyskania jednoznaczności interpretacyjnej danego zwrotu. Wskazać również należy, że dyrektywa stanowienia przez ustawodawcę jasnych przepisów nie zwalnia z obowiązku dokonania ich wykładni, zwłaszcza że w praktyce przepisy nie zawsze są formułowane poprawnie językowo, co potwierdza orzecznictwo sądowe i Trybunału Konstytucyjnego. Występujące zatem wątpliwości (o czym świadczy chociażby inne rozumienie tych przepisów przez organ, a inne przez skarżącego), nie należą zatem do odosobnionych. Dlatego rolą sądów jest ustalenie znaczenia normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2012 r. o sygn. akt I OSK 1685/11).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać zatem należy, że dokonując wykładni przepisów, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji należało mieć na względzie dwie główne kwestie.

W polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia przepisów ustawy o broni i amunicji powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym.

Kolejną kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni funkcjonalnej omawianej normy prawnej jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowowprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż obywatele nie mają prawa do posiadania broni palnej, nie dopuściłby do sytuacji, by do obrotu mogła dostać się bliżej nieograniczona ilość sztuk broni.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych.

Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Organ Policji wydaje zatem pozwolenie na broń zawsze w określonym celu oraz w zakresie określonej w decyzji liczby i rodzaju egzemplarzy broni.

W ocenie Sądu, w świetle powyższych regulacji, nie do przyjęcia jest stanowisko, że organy Policji nie mają obecnie żadnych kompetencji władczych w zakresie określenia w decyzji liczby i rodzaju egzemplarzy broni, lecz związane są w tym zakresie żądaniem strony ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń.

Reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji wynika w szczególności z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego. Nie może zatem oznaczać, uprawnienia osoby spełniającej kryteria formalne do uzyskania pozwolenia na broń, do uzyskania pozwolenia na nieograniczoną ilości egzemplarzy broni, według tylko jej uznania. Gdyby taka regulacja była zamysłem ustawodawcy, to przepis art. 12 ust. 1 ustawy byłby zbędny. Wystarczałoby bowiem ogólne pozwolenie przesądzające co do zasady prawo do posiadania broni i określenie celu (np. sportowa). Kwestia rodzaju tej broni i liczby egzemplarzy broni uzależniona byłaby natomiast wyłącznie od woli osoby posiadającej takie pozwolenie i nie wymagałaby określenia w decyzji.

Nietrafna jest zatem argumentacja skarżącego, że spełnienie przez niego kryteriów formalnych określonych w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy do uzyskania pozwolenie na broń palną do celów sportowych oznacza jego prawo do uzyskania pozwolenia na nieograniczoną ilość egzemplarzy i rodzajów broni do celów sportowych.

Tak więc, w sytuacji, gdy skarżący domagał się udzielenia uprawnienia do posiadania pierwotnie 11, a następnie 7 sztuk różnego rodzaju broni palnej do celów sportowych, winien przedstawić (wykazać) występowanie ważnej przyczyny posiadania każdego z rodzajów żądanej broni. Winien więc przekonać organ, iż każda sztuka broni opisana we wniosku, jest mu niezbędna do uprawiania sportu strzeleckiego.

Przenosząc powyższe rozważania na materię uregulowania zawartego w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, wskazać należy, iż na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia, iż każdy rodzaj broni opisany we wniosku, używał już przy uprawianiu sportu strzeleckiego. Odnosząc się bowiem po raz kolejny do instytucji racjonalnego ustawodawcy, nie sposób byłoby przyjąć, iż taki ustawodawca tworząc przepisy dotyczące materii wyjątkowej, umożliwiałby obywatelom dostęp do broni palnej, w oparciu o przesłanki przyszłe i niepewne (tj. chęć używania każdego rodzaju broni przy uprawianiu sportu strzeleckiego w bliżej niesprecyzowanej przyszłości), a nie w oparciu o zaistniałe fakty.

Zasadne jest zatem stwierdzenie, iż pomiędzy formą faktycznego uprawiania sportu strzeleckiego, a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem, winna istnieć korelacja.

Podnieść również należy, iż ustawodawca w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, posłużył się zwrotem "w szczególności", przy określaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Powyższe sprawia więc, iż intencją ustawodawcy nie było ograniczenie się wyłącznie do przesłanek wskazanych w powyższym przepisie, przy ustalaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Organ miał więc prawo żądania od skarżącego, wykazania istnienia ważnej przyczyny posiadania wnioskowanych sztuk broni palnej sportowej, również przy użyciu innych przesłanek.

Przenosząc powyższą uwagę na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że skarżący, wypełniając wezwanie Komendanta Głównego Policji, przesłał organowi dokumentację, która w jego przekonaniu miała potwierdzić rzeczywistą potrzebę posiadania wnioskowanej ilości broni i jej rodzaju, a następnie, na żądanie organu, dokumentację tę uzupełnił.

W decyzji organ pisze, że dokonał analizy przedłożonych przez skarżącego komunikatów z zawodów strzeleckich, jednakże wnioski jakie organ wyprowadził z tej analizy są bardzo ogólne. Nie wiadomo zatem dlaczego organ uznał za zasadne uwzględnienie żądania skarżącego w zakresie 5 egzemplarzy broni sportowej, a jako niezasadne potraktował żądanie dalej idące – co do kolejnych 2 sztuk broni.

Na podkreślenie zasługuje, że uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Rolą Sądu nie jest bowiem samodzielne rozstrzyganie sprawy i wyprowadzanie własnych wniosków z materiału dowodowego.

W rozpoznawanej sprawie stanowisko organu nie zostało poparte przekonywującą argumentacją. Organ odnotowuje, że skarżący brał udział w konkurencjach strzelań dokładnych, zaś w strzelaninach szybkich, dynamicznych oraz z broni gładkolufowej uczestniczył w stopniu mniejszym. Nie wiadomo jednak w jakich proporcjach względem siebie pozostają te strzelania, co kryje się pod stwierdzeniem "w mniejszym stopniu" Nie pozwala to na kontrolę poprawności stanowiska organu. Organ nie przedstawił żadnej oceny przedłożonego przez skarżącego materiału dowodowego. A zauważyć należy, że skarżący, zarówno przy piśmie z [...] kwietnia 2012 r., jak i z [...] maja 2012 r., dołączył komunikaty z zawodów w zakresie strzelań dynamicznych, co organ uwzględnił w stanie faktycznym sprawy. Nie wiadomo zatem dlaczego organ, uwzględniając długi staż sportowy skarżącego oraz stopień jego zaangażowania w strzelectwo sportowe, uznał za zasadne uwzględnienie żądania skarżącego w zakresie 5 egzemplarzy broni sportowej.

Formułując tezę, że skarżący może uprawiać strzelectwo sportowe przy wykorzystaniu broni udostępnianej np. przez organizatorów zawodów, czy też innych uczestników, organ powinien w sposób przekonywujący wykazać, że taka możliwość realnie istnieje. Skarżący twierdzi i przedstawia w tym zakresie dowody, że organizatorzy zawodów w wielu przypadkach wymagają od zawodników posiadania własnej broni. Organ do tych twierdzeń i dowodów nie odnosi się w żadnym zakresie. Ma zatem rację skarżący, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie została zawarta ocena zgromadzonego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Zasadnym jest także wskazanie, że stanowisko organu jest niekonsekwentne. Skoro bowiem, jak twierdzi organ, skarżący może korzystać z broni klubowej, organizatorów zawodów i innych zawodników, to dlaczego organ uznaje żądanie skarżącego co do 5 sztuk broni.

Reasumując, uznać należy, że z zaskarżonej decyzji nie wynikają jasne kryteria, które zadecydowały o przyjęciu, że skarżący co do 5 sztuk broni wykazał ważną przyczynę ich posiadania, jak również dlaczego co do 2 sztuk broni ta ważna przyczyna nie została uznana. Skarżona decyzja wobec lakonicznych ocen organu w tym zakresie, nie popartych przedstawioną w decyzji analizą materiału dowodowego, nie poddaje się kontroli sądowej. Wpływ na rozstrzygnięcie podejmowane przez właściwy organ Policji, mają bowiem konkretne ustalenia faktyczne, dotyczące m.in. częstotliwości uczestnictwa w zawodach strzeleckich.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń skargi, doprecyzowanych na rozprawie, iż organ nie wzywał skarżącego do przedstawienia innych dowodów niż komunikaty z zawodów, dla wykazania jego aktywności strzeleckiej, koniecznym jest podanie, że obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy nie jest sprzeczny z zasadą, że ciężar dowodu ostatecznie spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie określone skutki prawne. Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych.

W rozpoznawanej sprawie organ pismem z [...] kwietnia 2012 r. wezwał skarżącego do przesłania dokumentów uzasadniających potrzebę posiadania 11 jednostek broni. Skarżący mógł zatem przedłożyć wszelkie dokumenty na wskazaną okoliczność, a nie jedynie komunikaty z zawodów. W przypadku natomiast trudności ze zdobyciem jakiegoś dokumentu mógł wnosić o to, aby organ wystąpił o jego nadesłanie.

Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien ponownie dokonać analizy dokumentacji przedłożonej i ewentualnie uzupełnionej przez skarżącego, a następnie, po przedstawieniu kryteriów oceny, przedstawić wyniki tej oceny w formie umożliwiającej jej kontrolę.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji zostało oparte o art. 152 P.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów Sąd orzekł w myśl art. 200 P.p.s.a.