Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 331/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 101
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi W. L. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. W.L. działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1515) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenie gminy W.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

- interesu prawnego skarżącego, polegającego na uprawnieniu do realizacji inwestycji w postaci rozbudowy istniejącej fermy (która przekracza 130 DJP) o 6 nowych kurników na działce nr [...], obręb [...], wynikającego z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą uzyskał w 2012 r. - poprzez wprowadzenie ograniczeń lokalizacji nowych ferm i rozbudowy istniejących ferm hodowli i chowu zwierząt powyżej łącznej obsady zwierząt w wysokości 130 DJP w § 12 ust. 5 pkt 3 lit. b oraz ust 7 pkt 4 planu miejscowego,

- art. 6 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. Nr 199 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz art. 64 ust. 1 i 3, art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez niewykazanie potrzeby oraz niezbędności wprowadzenia ww. ograniczeń, obowiązujących na terenie całego obszaru objętego planem miejscowym, w szczególności na terenie oznaczonym jako 2RU oraz 9R, obejmującym działkę nr [...], obręb [...], w stosunku do uprawnienia skarżącego wynikającego z ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co spowodowało naruszenie także istoty konstytucyjnie chronionego prawa własności oraz wolności działalności gospodarczej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części, w jakiej nie uwzględnia ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jaką uzyskał na rozbudowę przedsięwzięcia na działce nr [...], obręb [...], ewentualnie stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w 2012 r. uzyskał pozytywną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji w postaci rozbudowy istniejącej fermy (która przekracza 130 DJP) o 6 nowych kurników na działce o nr [...], obręb [...]. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., Rada Gminy wprowadziła zakaz lokalizacji ferm w zakresie chowu i hodowli o obsadzie zwierząt powyżej 130 DJP w odległości poniżej 1000 m od zabudowy mieszkaniowej na obszarze całej gminy. Ograniczenie to zostało wprowadzone, pomimo że nie znajdowało podstawy w ustaleniach prognozy oddziaływania na środowisko, na co skarżący wskazywał w uwagach do projektu zmiany studium. Na podstawie ww. zmiany studium, Rada Gminy W. uchwałą Nr [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którego treści wprowadziła w § 12 ust. 5 pkt 3 lit. b zakaz rozbudowy istniejących obiektów chowu i hodowli zwierząt o łącznej obsadzie powyżej 130 DJP, natomiast w ust. 7 pkt 4 - zakaz lokalizowania takich obiektów poza strefą Rx, gdzie dopuszcza się obiekty o łącznej obsadzie do 130 DJP. Ograniczenia takie zostały wprowadzone, pomimo złożenia przez skarżącego uwag do projektu planu miejscowego.

W dniu [...] lipca 2015 r. Rada Gminy W. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., którą wprowadziła ograniczenia lokalizacji nowych ferm i rozbudowy istniejących ferm hodowli i chowu zwierząt powyżej łącznej obsady zwierząt w wysokości 210 DJP oraz w obrębach geodezyjnych: [...] i [...], lokalizacji nowych obiektów służących hodowli i chowu zwierząt powyżej 120 DJP w odległości poniżej 1000 m od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Wskutek wejścia w życie ww. uchwały, utraciła moc uchwała w sprawie zmiany studium. Skarżący wskazał, że także podczas wyłożenia do publicznego wglądu projektu obowiązującego studium brał czynny udział i złożył uwagi do dokumentu. Wobec ich nieuwzględnienia, zaskarżył uchwałę w sprawie studium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący podkreślił, że jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości K., oznaczonej numerem ewid. [...], zatem przysługuje mu legitymacja do skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zdaniem skarżącego, ustalenia planu miejscowego ograniczają uprawnienie, jakie nabył ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie skarżącego, uchwalony przez Radę Gminy W. plan miejscowy rażąco narusza prawa właścicieli nieruchomości położonych na obszarze nim objętym w zakresie możliwości wykorzystania gruntów do prowadzenia działalności rolniczej i gospodarczej. Skarżący podniósł, że własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i zgodnie z treścią art. 64 ust. 3 Konstytucji, może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Skarżący zauważył, że stanowiąca jego własność działka gruntu oznaczona jest w załączniku graficznym do planu miejscowego symbolem 2RU oraz 9R. Zgodnie z treścią planu miejscowego, podstawowym przeznaczeniem gruntów oznaczonych symbolem RU są tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych. Dla tego ustalenia plan dopuszcza lokalizację m.in.: budynków inwentarskich, w tym ferm drobiu, bydła i trzody chlewnej; budynków gospodarczych i garażowych, magazynów, szklarni, wiat, zadaszeń; budynków i budowli rolniczych oraz innych obiektów i urządzeń związanych z produkcją rolną, chowem i hodowlą oraz przetwórstwem rolno-spożywczym. Plan miejscowy dopuszcza wprawdzie funkcjonowanie istniejących ferm hodowli i chowu zwierząt oraz drobiu na terenie gminy, jednak lokalizacja nowych ferm i rozbudowa istniejących ferm hodowli i chowu zwierząt i drobiu jest możliwa, o ile łączna obsada zwierząt nie przekroczy 130 DJP. Dodał, że część jego działki nr [...], obręb [...], bezpośrednio sąsiadująca z istniejącą fermą od strony północnej, oznaczona została symbolem 9R, gdzie dopuszcza się lokalizację budynków inwentarskich, w tym ferm drobiu, bydła i trzody chlewnej o łącznej wielkości do 130 DJP w strefie lokalizacji obiektów chowu i hodowli na terenach rolnych oznaczonej symbolem Rx na rysunku planu. Teren ten został wyłączony ze strefy Rx, której granica przebiega bezpośrednio granicząc z jego fermą od strony południowo-wschodniej.

Powyższe oznacza, że ograniczenia dotyczące nieruchomości skarżącego(działki nr [...]) zostały wprowadzone ustaleniami § 12 ust. 5 pkt 3 lit. b oraz ust. 7 pkt 4 planu miejscowego poprzez zakaz rozbudowy istniejącej fermy, wynikający z progu w postaci wielkości łącznej obsady zwierząt do 130 DJP oraz wyłączenie części działki, która umożliwiała rozbudowę ze strefy lokalizacji obiektów chowu i hodowli oznaczonej symbolem Rx. Skarżący podniósł, że formułowanie - czy to w treści planu miejscowego, czy też w treści studium - postanowień, które zmierzają do ograniczenia lub też całkowitego wyłączenia możliwości rozbudowy kurników na terenie gminy, stanowi naruszenie przepisów prawa.

Skarżący stwierdził, że na podstawie decyzji środowiskowej wydanej przez Wójta Gminy W. w 2012 r. miał możliwość rozbudowy istniejącej fermy o 6 nowych kurników. Organy gminy ani w 2002 r. (otrzymanie pierwszej decyzji środowiskowej) ani w 2012 r. (otrzymanie drugiej decyzji środowiskowej) nie dostrzegały jakichkolwiek zagrożeń, dopuszczając możliwość realizacji przedsięwzięcia znacznie przekraczającego łączną wartość 130 DJP. Z niewiadomych przyczyn Rada Gminy w drodze zmiany studium (a następnie nowego planu miejscowego oraz nowego studium) postanowiła w istocie całkowicie wyłączyć możliwość inwestowania przez skarżącego na obszarze gminy. Skoro bowiem istniejąca ferma przekracza wartość 130 DJP, to wprowadzenie zapisu, który ogranicza możliwość rozbudowy powyżej 130 DJP, zmierza do zablokowania zamierzeń inwestycyjnych.

Skarżący podniósł, że władztwo planistyczne gminy nie jest władztwem absolutnym, bowiem ma granice wynikające m.in. z przepisu art. 64 ust. 3 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, statuującego zasadę proporcjonalności. Skoro ingerencja planistyczna gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu przez władze publiczne, to każde wyznaczenie w miejscowym planie (lub w studium) dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być szczegółowo i wiarygodnie uzasadnione. Uzasadnienie takie winno wskazywać na proporcjonalność środka ograniczenia praw właścicieli przez wprowadzenie wskaźnika wielkości obsady zwierząt, czy też wyłączenie terenu z zabudowy, jako bardziej właściwego, niż wskazanie konkretnych terenów, na których istnieje niczym nieograniczona możliwość lokalizowania nowych ferm hodowli zwierząt, przy czym wskazanie tych terenów w planie miejscowym winno być skonfrontowane z oczekiwaniami zainteresowanych osób. O ile oczekiwania te nie zostaną uwzględnione, powinno to być uzasadnione konkretnym interesem wspólnoty. Interes ten nie może być abstrakcyjny i sprowadzać się do stwierdzenia konieczności polepszenia warunków środowiska. Winien wskazywać, jakie konkretne wartości środowiskowe na określonym terenie zostaną poprawione. Ponadto, celem zachowania zasady proporcjonalności konieczne jest wykazanie racjonalnego stosunku między wprowadzonymi ograniczeniami wielkościowymi (czy też odległościowymi obecnymi w studium) lokalizowania nowych ferm hodowlanych, a celem, który chce się tym sposobem osiągnąć.

Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie sposób stwierdzić, jakie konkretne wartości mają podlegać ochronie wskutek ograniczenia obsady zwierząt do 130 DJP (bądź ograniczenia odległościowego w studium), ponieważ organy gminy nie przeprowadziły jakichkolwiek badań lub analiz w tym zakresie. Skarżący wskazał, że w treści uchwalonego planu miejscowego oraz prognozy oddziaływania na środowisko (także prognoz nieobowiązującej już zmiany studium oraz aktualnie obowiązującego studium) brakuje jakichkolwiek danych, z których wynikałoby, że przekroczenie ww. parametrów skutkować będzie na obszarze gminy zagrożeniem dla ochrony środowiska, zdrowia, czy też praw innych osób. Oczywistym jest, że zakaz rozbudowy istniejących już ferm nie może być uzasadniony potrzebą zachowania ładu przestrzennego.

Skarżący podniósł, że działka nr [...] położona jest poza obszarami o szczególnych wartościach przyrodniczych, gdzie najbliższa granica takiego obszaru oddalona jest około 900 m w kierunku zachodnim ([...] Obszar Chronionego Krajobrazu). Nawet bezpośrednio na tym obszarze chronionym nie obowiązuje bezwzględny zakaz budowy, czy też rozbudowy istniejących przedsięwzięć powyżej 130 DJP. W § 3 ust. 2 rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 kwietnia 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz.Woj.[...]. Nr 91, poz. 2450) wprowadzono wyjątek dotyczący przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem oraz przemysłem spożywczym od zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia). Ponadto, zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu.

Skarżący podkreślił, że otoczenie nieruchomości stanowią niezabudowane grunty rolne. Zabudowa mieszkaniowa miejscowości K. oddalona jest o ok. 300 m również w kierunku zachodnim. Nieruchomość jest już zagospodarowana przedsięwzięciem w postaci fermy drobiu, która w obecnym stanie już przekracza 130 DJP. Zdaniem skarżącego, analizując powyższe uwarunkowania lokalizacji istniejącego przedsięwzięcia, które inwestor planuje rozbudować, należy dojść do wniosku, że nie spowoduje ono także po zrealizowaniu II etapu inwestycji (w postaci rozbudowy) zagrożenia dla środowiska przyrodniczego oraz nie jest uzasadnione ochroną prawa własności innych osób (o czym świadczy uzyskana pozytywna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach). Skoro stanowi ona kontynuację funkcji, nie może także kolidować z realizacją ładu przestrzennego.

Wprowadzone w planie miejscowym ograniczenie skutkuje dla inwestora w zasadzie zakazem jakiejkolwiek zabudowy, gdyż nie będzie on mógł rozbudować istniejącego przedsięwzięcia. Na działce inwestycyjnej nie będzie też mógł zrealizować innego rodzaju przedsięwzięcia, gdyż nie będzie to zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa, co zostało uwidocznione przykładowo w § 12 ust. 7 pkt 6 planu miejscowego poprzez wprowadzenie zakazu lokalizacji budynków mieszkalnych. Skoro nie istnieją ustawowe podstawy prawne, które czyniłyby zadość wymogom określoności i przewidywalności, pozwalające na ograniczenia w korzystaniu z własności w postaci wprowadzenia w planie miejscowym wskaźnika maksymalnej obsady (lub odległości od określonego typu zabudowy w studium), to trudno jest także uznać, że takie ograniczenia czynią zadość legitymowanym prawnie oczekiwaniom właścicieli już istniejących ferm hodowlanych w zakresie możliwości rozwoju prowadzonej działalności, w związku z określoną już lokalizacją ich istniejących przedsiębiorstw.

Zdaniem skarżącego, w ogólnej prognozie nie udowodniono, że ograniczenia dotyczące jego działki są niezbędne dla ochrony środowiska, czy też ochrony praw innych osób, co więcej, za wątpliwe należy uznać, że przyniosą wymierne efekty w tym zakresie, bowiem stwarzają uwarunkowania do rozproszenia niniejszych instalacji na obszarze gminy. Skarżący wskazał, że chociażby na działkach nr [...], [...] obręb [...], które bezpośrednio graniczą z jego fermą od strony południowo- wschodniej, wyznaczona została strefa lokalizacji obiektów chowu i hodowli zwierząt oznaczona na rysunku planu Rx, gdzie dopuszczone zostało lokalizowanie ferm. Strefa ta ciągnie się daleko na południe, obejmując obręby [...] oraz [...]. Takich stref na obszarze planu miejscowego wyznaczono więcej, co sprzyja realizacji większej ilości mniejszych ferm, co doprowadzi z pewnością do kumulowania oddziaływań zapachowych, dodatkowo powodując rozproszenie tego rodzaju inwestycji, czego nie można ocenić pozytywnie z punktu widzenia planowania przestrzennego. Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów określające przedsięwzięcia, które mają podlegać ocenie, w żaden sposób nie zakazuje ich realizacji. Wskazuje jedynie, że wymagają oceny oddziaływania na środowisko, podczas której uwzględnia się także uciążliwości dla ludzi. Taka ocena została przeprowadzona dla planowanej rozbudowy inwestycji i nie wykazała podstaw do zakazania jej realizacji z punktu widzenia ochrony środowiska, czego potwierdzenie stanowi uzyskana przez skarżącego pozytywna ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący zaznaczył, że gmina nie podjęła żadnej próby wprowadzenia w planie miejscowym ustaleń minimalizujących skutki działalności uciążliwej w postaci ferm drobiu już istniejących poprzez, przykładowo, wskazanie do zalesienia lub zadrzewienia gruntów stanowiących bufor pomiędzy istniejącymi fermami, a zabudową mieszkaniową.

W ocenie skarżącego, wprowadzone na całym obszarze planu miejscowego ograniczenia (próg w wysokości 130 DJP) powodują oczywiste naruszenie prawa własności inwestora (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) oraz wolności działalności gospodarczej (art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji RP). Rada Gminy nie wykazała przesłanki interesu publicznego stanowiącego wystarczające uzasadnienie dla wprowadzenia ograniczeń. Ogólne uwarunkowania przestrzenne istniejącego oraz planowanego przedsięwzięcia wskazują, że analizowane ograniczenia są zbyt ogólne i w przypadku działki nr [...] w K. nie wynikają z ochrony interesu publicznego. W treści planu miejscowego (jak i w załącznikach do planu, w tym prognozie) brakuje jakiejkolwiek analizy w tym zakresie. Wprowadzenie nieuzasadnionego zakazu stanowi natomiast nadmierną ingerencję w uprawnienia właścicielskie inwestora.

Zdaniem skarżącego, Rada Gminy nie wykazała niezbędności wprowadzenia przedmiotowych ograniczeń. Treść uchwalonego planu miejscowego oraz prognozy oddziaływania na środowisko nie wskazuje, z jakich względów w ocenie Rady Gminy górny pułap produkcji inwentarza powinien, być na poziomie 130 DJP, a nie na przykład na poziomie 210 DJP (jaki został wprowadzony w studium). Rada Gminy wykazała się dowolnością, która narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa. W powyższym zakresie treść planu miejscowego nie wskazuje jakichkolwiek podstaw decyzji Rady Gminy. Przekroczenie przysługującego gminie władztwa planistycznego poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości stanowi naruszenie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Uchwalone przez Radę Gminy ograniczenia nie pozostają w proporcji do realizowanego celu, gdyż inwestorowi działki nr [...] w miejscowości K. bezwzględnie ogranicza się możliwość wykorzystania jego własności na cele zbieżne z prowadzoną już działalnością. Skutki dla ochrony środowiska, czy też praw innych osób, wydają się znikome, chociażby z uwagi na możliwość realizowania licznych przedsięwzięć tego rodzaju, ale nie osiągających określonego progu, ponieważ w wyniku kumulowania oddziaływań może dojść do podobnego, a nawet bardziej negatywnego skutku w postaci rozproszenia zabudowy tego rodzaju.

Skarżący zarzucił, że przepisy nie ograniczają możliwości lokalizacji ferm hodowli drobiu lub innych zwierząt w zależności od wielkości obsady zwierząt oraz odległości od zabudowy mieszkaniowej. Przytaczane przez Radę Gminy W. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa wyłącznie, że przedsięwzięcia polegające na chowie i hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, jest przedsięwzięciem zaliczanym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym powyższy przepis nie stanowi - wbrew przekonaniu Rady Gminy W. - podstawy do wyłączenia możliwości lokowania na terenie danej gminy tego typu inwestycji. Dopiero przeprowadzona ocena oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko może stanowić podstawę do ewentualnego formułowania tego typu ograniczeń.

Skarżący podniósł, że w przypadku braku bardziej szczegółowej analizy kierunków, wskaźników oraz użytkowania poszczególnych terenów poprzez wprowadzenie ogólnego ograniczenia praktycznie na obszarze całego terenu objętego planem miejscowym (w postaci górnego progu w wysokości 130 DJP) dochodzi do istotnego naruszenia prawa własności oraz działalności gospodarczej poszczególnych inwestorów, czego przykład stanowi działka nr [...] w K. Ponadto, wprowadzenie jednego ogólnego ograniczenia w zakresie przedsięwzięć danego rodzaju nie wypełnia norm wynikających z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydaje się być wręcz zaprzeczeniem celów tej regulacji. W takim przypadku dochodzi do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.

Skarżący podkreślił, że na podstawie decyzji środowiskowej dotyczącej działki nr [...], która stała się ostateczna, inwestor nabył prawo do realizacji przedsięwzięcia, którego po podjęciu przedmiotowej uchwały realizacja stała się niemożliwa. Wydanie decyzji środowiskowej poprzedzała ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która prowadzona była z dużym stopniem szczegółowości w zakresie oceny wpływu instalacji do chowu i hodowli drobiu. Wynik tej oceny potwierdził brak negatywnego wpływu, co jest sprzeczne z ustaleniami ogólnej prognozy oddziaływania na środowisko i tym samym nie dającej wystarczającego uzasadnienia do podjęcia uchwały wprowadzającej ograniczenia w stosunku do planowanej inwestycji.

Skarżący dodał, że zaskarżył aktualnie obowiązujące studium do Sądu oraz poddał pod rozwagę Sądu połączenie ww. sprawy ze sprawą niniejszą.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy W. wniosła o oddalenie skargi

W uzasadnieniu organ stwierdził, że wprawdzie skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, jednakże organ nie zgadza się z przedmiotem zaskarżenia, dotyczącym całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zakresem zaskarżenia wiąże się nierozerwalnie możliwość kwestionowania przez właściciela nieruchomości planu, ale w sytuacji, gdy zakres zaskarżenia występuje w granicach naruszenia interesu prawnego skarżącego. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest wprawdzie cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu orzeka się o stwierdzeniu nieważności uchwały tylko w części, wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeżeli zatem konkretne zapisy planu nie dotyczą interesu prawnego, a tym bardziej nie naruszają tego interesu, nie jest możliwe stwierdzenie jego nieważności.

Organ zauważył, że skarżący powołuje się na prawo własności nieruchomości nr [...], jednakże prawo to nie jest nieograniczone i absolutne. Dopuszczającą ingerencję w to prawo wskazują przepisy art. 21 i 64 Konstytucji oraz przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ stwierdził, że regulacjom przewidującym ochronę prawa własności towarzyszą jednocześnie normy dopuszczające ingerencję w to prawo. Wskazać tu należy przede wszystkim na przepis art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, stanowiący, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, obok których znajdują się jednocześnie regulacje dopuszczające ograniczoną ingerencję we własność (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) - w granicach określonych ustawowo i w zakresie nienaruszającym istoty własności, w tym przy wywłaszczeniu - jedynie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Zwrócił również uwagę na przepisy ustawowe przewidujące ochronę prawa własności, zwłaszcza na przepis art. 140 kc, który stanowi, że uprawnienia właścicielskie (posiadanie, korzystanie z rzeczy i rozporządzanie nią) mogą być wykonywane w granicach określonych przez ustawę oraz zasady współżycia społecznego - a zatem nie w sposób absolutny.

Organ stwierdził, że aktem prawnym ingerującym w prawo własności poprzez jego ograniczenie jest m.in. ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) przyznająca organom gminy prawo sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dochodzi w sposób wiążący do ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu, określenia inwestycji celu publicznego oraz sposobu i warunków zagospodarowania terenu (art. 4 ust 1 u.p.z.p.). Plan miejscowy wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania prawa własności. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany jest na podstawie delegacji ustawowej, to ograniczenia w prawie własności wprowadzane tym planem są prawnie dopuszczalne. Ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanowią naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym także chronionych wartości konstytucyjnych - również zasady proporcjonalności.

Gmina jest uprawniona z mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do ustalenia przeznaczenia terenów pod określone funkcje, określenia sposobu ich zagospodarowania i warunków zabudowy i dokonuje tego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ww ustawy). To uprawnienie gminy - doktrynalnie określane jako władztwo planistyczne - nie oznacza dowolności przyjętych rozwiązań planistycznych. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony, z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m. in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej.

W związku z powyższym, zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie nie może być brany pod uwagę jedynie interes indywidualny skarżącego, ale również zasady współżycia społecznego i zbiorowy interes wspólnoty lokalnej. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwi skarżącemu korzystanie z nabytych przez niego nieruchomości, ponieważ zaskarżona uchwała nie uniemożliwia realizacji inwestycji w postaci budowy ferm hodowlanych, a jedynie ustala górny pułap produkcji inwentarza w fermie hodowlanej.

W ten sposób organ, wyważając interesy skarżącego oraz pozostałych mieszkańców gminy, określił limit produkcji.

W ocenie organu, błędne jest stanowisko skarżącego, jakoby gmina przekroczyła władztwo planistyczne poprzez określenie limitu produkcji zwierzęcej. Podstawę prawną dla wprowadzenia ograniczenia w postaci górnego limitu produkcji stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska. Chybiony jest także zarzut przekroczenia granic władztwa planistycznego. Organ planistyczny w przedmiotowej sprawie, mając na uwadze kolizję funkcji mieszkaniowej z funkcją zagrodową, ograniczył możliwości hodowli na nieruchomości skarżącego do 130 DJP produkcji rocznej inwentarza.

Organ wyjaśnił, że władztwo planistyczne polega głównie na dbaniu o interes publiczny oraz na utrzymaniu ładu przestrzennego (art. 3 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 i 4 u.p.z.p. oraz art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Dobro ogółu mieszkańców gminy, czyli interesu publicznego, powinno przeważać nad dobrem jednostki, czyli pojedynczego podmiotu prawnego. Interes publiczny oraz ład przestrzenny są priorytetami w polityce przestrzennej władz gminy. Zdaniem organu, Rada Gminy zachowała zasadę proporcjonalności, jak i równości wobec prawa. Interes inwestora nie może mieć pierwszeństwa przed potrzebą zrównoważonej polityki planistycznej, konieczności ochrony nieruchomości sąsiednich oraz potrzebami ochrony środowiska.

Organ wskazał, że odległość działki skarżącego od zwartej zabudowy w miejscowości K. wynosi 250 m. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ww. działka ma następujące przeznaczenie: część działki (symbol graficzny RU) - tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych; pozostała część działki (symbol graficzny 9R) - tereny rolne. Na terenach oznaczonych symbolem RU utrzymuje się istniejące obiekty chowu i hodowli, w przypadku ich rozbudowy łączna wielkość chowu i hodowli nie może przekroczyć 130 DJP. Na tym terenie skarżący prowadzi fermę drobiu o wielkości 960 DJP. Na terenach oznaczonych symbolem R dopuszcza się również lokalizację budynków inwentarskich, w tym ferm drobiu, bydła i trzody chlewnej o łącznej wielkości do 130 DJP w strefie lokalizacji chowu i hodowli na terenach rolnych oznaczonych symbolem Rx na rysunku planu. Działka nr [...] znajduje się poza strefą Rx.

Zdaniem organu, rozwiązanie przyjęte w zaskarżonej uchwale ma charakter kompromisowy. Utrzymuje się przeznaczenie nieruchomości skarżącego (działka nr [...] w obrębie [...]), umożliwiając mu prowadzenie hodowli na dotychczasowym poziomie. W celu ochrony interesów innych mieszkańców zostało wprowadzone ograniczenie możliwości zwiększenia obsady hodowanych zwierząt w obszarze, gdzie istnieje większa ilość budynków przeznaczonych do hodowli (kurniki). Utrzymuje się zatem istniejący stan rzeczy, nie zezwalając na zwiększenie skali prowadzonej obecnie działalności hodowlanej. Takie rozwiązanie planistyczne pozostaje w racjonalnej proporcji do celu, jakim jest ochrona środowiska. Właściciel zachowuje dotychczasowe uprawnienie w zakresie obsady zwierząt, jedynie zostaje mu odebrane potencjalne prawo do rozwoju prowadzonej działalności ze względu na najbliższe zagospodarowanie działki. Oznacza to, że ograniczenia wprowadzone planem wprawdzie naruszają prawo własności, ale w sposób zgodny w przepisami prawa. Wynikające z uchwały zakazy nie mają charakteru bezwzględnego, lecz są uzależnione od odległości inwestycji od miejsc pobytu ludzi.

Organ podkreślił, iż w zaskarżonym planie zachowana jest zasada związania ustaleń studium i planu. W uchwalonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określone są następujące warunki dotyczące lokalizacji chowu i hodowli zwierząt: lokalizacja projektowanej hodowli i chowu zwierząt powyżej 130 DJP oraz rozbudowa istniejącej hodowli i chowu powyżej 130 DJP w odległości nie mniejszej niż 1000 m od istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Organ podkreślił, że przy tak szczegółowym uregulowaniu ustaleń w studium Rada Gminy zobligowana była do powtórzenia tych zapisów w planie.

Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem skarżącego, iż na podstawie decyzji środowiskowej dotyczącej nieruchomości nr [...] inwestor nabył prawo do realizacji przedsięwzięcia, którego po podjęciu przedmiotowej uchwały realizacja stała się niemożliwa. Decyzja środowiskowa nie stanowi prawa do realizacji przedsięwzięcia, realizowane jest ono na podstawie pozwolenia na budowę, które musi być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organ podkreślił, że ograniczenie rozbudowy istniejących oraz budowy nowych obiektów na terenach RU ma na celu zachowanie ładu przestrzennego poprzez kształtowanie zabudowy i zagospodarowanie terenów w sposób harmonijny. Z uwagi na to, że na terenie gminy znajduje się 6 podobnych obiektów o dużej obsadzie zwierząt, rozwój w tym kierunku narusza zasadę harmonijnej całości w relacjach uporządkowanych oraz zgodnie ze studium zasadę równego dostępu do środowiska w kategoriach równoważenia szans człowieka i przyrody oraz sprawiedliwości międzypokoleniowej, międzyregionalnej i międzygrupowej. Organ stwierdził, że Rada Gminy nie zakazała lokalizacji kurników na terenie gminy, a jedynie wprowadziła ograniczenia wielkości takich obiektów, czym wypełnia zasadę kształtowania ładu przestrzennego na terenie gminy, uwzględniając rozwój społeczno-gospodarczy z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz z zachowaniem zasady proporcjonalności.

Organ dodał, że art. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera definicję interesu publicznego wskazując, że ilekroć w ustawie jest mowa o "interesie publicznym", należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Wobec zapisów studium ograniczających dalszy rozwój hodowli podyktowany uciążliwościami tego typu działalności dla ogółu lokalnej społeczności, mając na względzie zgodność ze studium, należało ograniczenia zapisane i uchwalone przez Radę Gminy przenieść do aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska zawiera definicję interesu publicznego wskazując, że ilekroć w ustawie jest mowa o zrównoważonym rozwoju, rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest plan miejscowy uchwalony uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z [...] lutego 2013 r. a w szczególności jego postanowienia odnoszące się do działki [...], obręb K. stanowiącej własność skarżącego. W związku z tym skarżącemu przysługuje interes prawny w zaskarżeniu powyżej wskazanej uchwały ponieważ ustalenia planu odnoszą skutek w stosunku do nieruchomości skarżącego. Źródłem interesu prawnego jest przysługujące skarżącemu prawo własności do działki [...].

Skarżący, zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, pismem z 9 listopada 2015 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W związku z tym wniesienie w dniu 8 stycznia 2016 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nastąpiło z zachowaniem terminów ustawowych wskazanych w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz.270), dalej P.p.s.a.

Skarga sprowadza się przede wszystkim do kwestionowania zapisów planu w zakresie wykluczenia możliwości lokowania na określonych terenach inwestycji w postaci ferm, które przekraczają 130 DJP i wywodzony z tego zarzut przekroczenia władztwa planistycznego, naruszenia prawa własności i zasady swobody gospodarczej. Rozważania należy rozpocząć od podstawowej kwestii jaką jest zgodność ustaleń planu z ustaleniami obowiązującego na tym terenie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego, dalej "Studium". Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2015, Nr 199), dalej "p.z.p." podjęcie uchwały w przedmiocie planu miejscowego poprzedza badanie jego zgodności z postanowieniami Studium.

Na terenie objętym planem miejscowym obowiązywały ustalenia Studium - uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. uaktualnionego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium.

Zgodnie z jego postanowieniami dopuszczona została na terenie na którym położona jest działka skarżącego lokalizacja projektowanej hodowli i chowu zwierząt pow. 130 DJP oraz rozbudowa istniejącej hodowli i chowu pow. 130 DJP w odległości nie mniejszej niż 1000 m od istniejącej zabudowy - (str. 16 studium w aktach k 180 akt). W związku z tym ustalenia skarżonego Planu - rozdział 12 ust. 5 pkt 3 b ustalające dla terenów oznaczonych symbolem RU w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźnika zagospodarowania terenu - utrzymanie istniejących obiektów chowu i hodowli a w przypadku ich rozbudowy ustalenie łącznej wielkości chowu i hodowli jako nie mogącego przekroczyć 130 DJP - jest zgodne z ustaleniami Studium, które przewiduje co prawda możliwość lokalizacji ferm powyżej 130 DJP jednakże w odległości nie mniejszej niż 1000 m od istniejącej lub projektowanej zabudowy. Tymczasem działka skarżącego oddalona jest od zabudowy o 250 m. Także w nowym Studium - uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nie przewidziano lokalizacji na tym terenie takiego rodzaju inwestycji. Obecne Studium dopuszcza dla obrębu [...] lokalizację nowych obiektów służących do hodowli i chowu zwierząt powyżej 120 do 210 DJP w odległości 1000 m od istniejącej i projektowanej zabudowy. Zarówno więc na gruncie obowiązującego w dacie uchwalania planu Studium jak i Studium obecnego nie jest dozwolone ulokowanie na terenie działki skarżącego fermy przekraczającej 130 DJP.

W ocenie Sądu, abstrahując od ustaleń Studium i związania organu planistycznego jego postanowieniami należy wskazać, że gmina, jako podmiot który kształtuje z mocy art. 3 ust. 1 p.z.p. politykę przestrzenną gminy, przy uchwalaniu planu ma obowiązek dbania o ochronę środowiska, zachowanie zrównoważonego rozwoju, w tym wypadku gospodarstw rolniczych, przy uwzględnieniu, co oczywiste, interesów mieszkańców terenu objętych planem. Postanowienia planu nie mogą wyjść poza granice tzw. władztwa planistycznego.

Ma rację skarżący, że własność jest jednym z najważniejszych praw obywateli, jest chroniona konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 i 64. Ograniczenie prawa własności możliwe jest tylko ustawą i tylko w zakresie w jakim nie narusza prawa własności. Z kolei zgodnie z art. 22 Konstytucji ograniczenie wolności działalności gospodarczej możliwe jest tylko w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny. Z drugiej strony z kolejnych postanowień Konstytucji wynika, że filarem ustroju rolnego jest gospodarstwo rodzinne (art. 23). Świadczy to o tym, że prawo własności nie jest prawem absolutnym a Państwo jako takie gwarantuje rolnikom przede wszystkim prawo do prowadzenia rodzinnej działalności rolniczej a nie działalności stricte gospodarczej. Jak się wskazuje w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ograniczenie prawa własności musi wynikać z konieczności ochrony wartości generalnych i interesu ogólnego (por. wyrok TK z 11 maja 1999 r., sygn. akt K 13/98 w OTK ZU 1999/4/74). Ważąc interes indywidualny z interesem ogólnym należy zachować odpowiednie i racjonalne proporcje celu i skutku.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie proporcje te zostały należycie wyważone i zachowane.

Jak wynika z prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej na potrzeby zaskarżonego planu przez OIKOS Pracownię Ochrony Środowiska [...], na opisywanym terenie występuje 3 rodzaje emisji zanieczyszczeń powietrza. Jednym ze źródeł zanieczyszczenia jest emisja z produkcji rolnej głównie zwierzęcej i przetwórstwa z tym związanego (str. 16 tego opracowania). Z kolei w Studium, po jego zmianie uchwałą nr [...], określono główne cele polityki przestrzennej gminy w tym m.in. tworzenie korzystnych warunków dla rozwoju pozarolniczych funkcji gospodarczych tj. małej i średniej przedsiębiorczości oraz usług. Na obszarze mają pojawić się nowe elementy takie jak elektrownie wiatrowe. Taki jest zatem priorytet gospodarczy na tym terenie.

W trakcie użytkowania obiektów hodowli zwierząt występują, jak to wynika z opracowania (k 63), emisje, które mogą wpływać na standardy środowiska którymi są emisje odorów (z rozkładu odchodów, amoniak, siarkowodór), gazy i pyły ze spalania paliw (systemy grzewcze obiektów), pyły emitowane poprzez system wentylacyjny, emisje akustyczne. Oddziaływania powodowane przez tego rodzaju obiekty związane są przede wszystkim z liczbą hodowanych zwierząt. W związku z tym, biorąc pod uwagę konieczność ochrony mieszkańców tej strefy zaproponowano rozwiązanie polegające na ograniczeniu możliwości lokowania obiektów o obsadzie w ilości 130 DJP mając na uwadze treść rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (D.U. 2010.213.1397) w którym w zależności od liczby zwierząt i położenia gospodarstwa (projektowanego) zalicza się je do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przyjęto, że grupa powyżej 210 DJP nie wystąpi na tym obszarze.

W związku z tym, w ocenie Sądu, organ planistyczny w sposób wyważony i proporcjonalny dokonał oceny możliwości prowadzenia na terenach rolnych produkcji zwierzęcej. Nie ograniczył jej w ogóle jednakże, z uwagi na dużą uciążliwości, emisje i przyjętą zasadę rozwoju rodzinnych gospodarstw rolniczych (a nie produkcyjnych) umożliwił zachowanie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Nie ma przy tym wątpliwości, że proponowany przez skarżącego rozmiar działalności gospodarczej (pow. 900 DJP) nie mieścił się w postanowieniach Studium. Z powołanego opracowania jasno wynikało, że taki rozmiar działalności gospodarczej nie jest przewidziany na tym terenie. Ta wyjątkowo duża skala przedsięwzięcia nie była, w świetle wyżej wskazanych celów polityki przestrzennej gminy uzasadniona, ponieważ naruszałaby zasadę zrównoważonego rozwoju, wymuszała zwiększoną konieczność ochrony mieszkańców nieruchomości sąsiednich oraz nie była uzasadniona potrzebami ochrony środowiska, a wprost przeciwnie - naruszała te zasady. Zasada proporcjonalności wywodzona z art. 1 przepisów konstytucyjnych w odniesieniu do ustawowych ingerencji w sferę praw i obowiązków ma na celu zapobieżenie aby ustawodawca "nie ustanawiał ograniczeń przekraczających pewien stopień uciążliwości, a zwłaszcza zapoznających proporcję pomiędzy stopniem naruszenia uprawnień jednostki a rangą interesu publicznego, który ma w ten sposób podlegać ochronie" (wyrok TK z 9 stycznia 1996 r., sygn.. akt K 18/95). Test proporcjonalności polega na odpowiedzi na 3 pytania: 1) czy w regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonego skutku; 2) czy jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego z którym jest powiązana; 3) czy efekty wprowadzonej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (TK, wyrok z 26 stycznia 1993, U. 10/92, OTK 1993 s. 32, wyrok TK z 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94). Odpowiedź na tak postawione 3 pytania jest za każdym razem pozytywna. Ograniczenie w zakresie możliwości budowy nowych ferm zapobiegnie rozwojowi szkodliwych emisji w nadmiernym rozmiarze, ochroni mieszkańców przed jej szkodliwością. Tego rodzaju ograniczenie jest konieczne ze względu na ochronę interesu publicznego rozumianego jako interes społeczności lokalnej mającej prawo do środowiska. Po trzecie nie ograniczy w sposób nadmierny możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego pozostawiając mu prawo do kontynuowania prowadzonego przedsięwzięcia jako prawa nabytego. Zwrócić także należy uwagę na to, że wskazywana przez skarżącego zasada swobody działalności gospodarczej także nie jest prawem bezwzględnym i nieograniczonym Gdyby tak było, to w zasadzie Rada nie mogłaby w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego w żaden sposób ograniczać możliwości rozwoju przedsiębiorcy a to pozostałoby w oczywistej sprzeczności z art. 3 ust. 1 p.z.p. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego wywodzonego z wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji w postaci rozbudowy istniejącej fermy która przekracza 130 DJP o 6 nowych kurników należy stwierdzić, że decyzja ta nie rodzi żadnych istotnych praw dla skarżącego. Stanowi wyraz woli organu co do zakresu możliwej, z punktu widzenia ochrony środowiska, inwestycji. Umknęło jednak uwadze skarżącego, że decyzja ta został wydana w 2012 r. a więc przed wejściem w życie postanowień kwestionowanego planu. W związku z tym przy ocenie rozmiaru inwestycji organ nie mógł być związany postanowieniami nieistniejącego planu. Mógł zatem swobodnie kształtować treść decyzji pod kątem zasad ochrony środowiska, lecz w granicach prawa. Ustalenia planu są, zgodnie z art. 77 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie,, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U.2016.353 ) jednym z elementów składających się na treść wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei decyzja ta stanowi jeden z wymaganych przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j.D.U.2016.290 j.t.).elementów niezbędnych do wydania pozwolenia na budowę - co wynika z art. 35 ust. 1 tej ustawy. Z przepisu tego wynika także, że organ budowlany ma obowiązek zbadania zgodności wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami planu miejscowego, o ile został uchwalony. W razie stwierdzenia sprzeczności z Planem decyzja budowlana nie może być wydana. Decyzja środowiskowa nie kreuje więc prawa do otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W związku z tym, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Sąd nie stwierdził także aby w trakcie uchwalania planu doszło do naruszenia tej procedury, co w niektórych wypadkach mogłoby także doprowadzić do stwierdzenia nieważności.

Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.