Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1007/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 58 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" Polska Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Powiatu w Ś. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 300,00 (trzysta) zł


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2011 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej Skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym (dalej Pełnomocnik Skarżącej), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na uchwałę Rady Powiatu w Ś. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w sprawie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpital w Ś. (dalej Uchwała; k. 53-54 akt sądowych), zarzucając Uchwale rażące naruszenie art. 43 ust. 1 i art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. 2007 r., nr 14, poz. 89 ze zm.), uchybienie art. 6-8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) i naruszenie art. 2 i 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja RP (Dz.U. 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm.), przez ograniczenie możliwości uzyskania przez wierzycieli likwidowanego zakładu opieki zdrowotnej zaspokojenia ich wymagalnych wierzytelności. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności Uchwały i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (k. 4-14 akt sądowych).

W osobnym piśmie z dnia [...] września 2011 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wyżej opisanej skargi. Skarżąca wskazała, że pismem z [...] czerwca 2011 r. wystosowała do Rady Powiatu w Śremie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia złożenia przedmiotowego wniosku Rada Powiatu nie zajęła stanowiska odnośnie wyżej wskazanego wezwania. W związku z tym, zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), termin do wniesienia skargi upłynął dnia [...] sierpnia 2011 r. Skarżąca uchybiła terminowi bez swej winy, zlecając sporządzenie skargi profesjonalnemu pełnomocnikowi – radcy prawnemu. Mając świadomość, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wystosowane w momencie kiedy rozpoczynał się okres urlopowy, Pełnomocnik postanowił wstrzymać się do ostatniego momentu ze skierowaniem skargi do Sądu w oczekiwaniu na zajęcie stanowiska przez Radę Powiatu, gdyż działanie to było korzystne dla Skarżącej. Jednakże pod koniec biegu terminu do złożenia skargi Pełnomocnik Skarżącej niespodziewanie zachorował, co potwierdza zaświadczenie wystawione przez lekarza rodzinnego i pisemne oświadczenie Pełnomocnika. Choroba ta uniemożliwiła Pełnomocnikowi nie tylko sporządzenie skargi ale i zlecenie tej czynności innej osobie. Pełnomocnik Skarżącej był obłożenie chory i nie był w stanie podejmować jakichkolwiek czynności związanych z wykonywaniem zawodu. Poza tym, zlecenie sprawy innej osobie, nawet gdyby nie umożliwiła tego choroba musiałoby nastąpić na rzecz osoby trzeciej nie znającej okoliczności samej sprawy, jak i specyfiki rynku związanego z ochroną zdrowia. Pełnomocnik Skarżącej nie miał nadto możliwości przekazania uprawnień do działania innej osobie, gdyż drugi radca prawny, pracujący w tej samej Kancelarii, przebywał w tym czasie na urlopie wypoczynkowym. Choroba Pełnomocnika Skarżącej w stopniu uniemożliwiającym wykonywanie zawodu ustąpiła w dniu 31 sierpnia 2011 r. Wniosek o przywrócenie terminu został zatem złożony w terminie o którym stanowi art. 87 § 1 ppsa (k. 33-36, 43-45 akt sądowych).

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., IV SA/Po 1007/11, WSA odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Skarżąca uchybiła w rozpoznawanej sprawie terminowi do złożenia skargi, nie uprawdopodabniając jednocześnie w przekonujący sposób, że uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Z przedłożonego odpisu zaświadczenia lekarskiego wystawionego dnia [...] września 2011 r. przez A. K. - lekarza rodzinnego Pełnomocnika Skarżącej nie wynika, jakie dolegliwości zdrowotne spotkały Ją, a w szczególności czy w okresie od 16 sierpnia 2011 do 30 sierpnia 2011 r. Pełnomocnik Skarżącej był na tyle chory, że skutkowało to niezdolnością do pracy oraz obiektywną niemożliwością wyręczenia się w sporządzeniu skargi inną osobą, niekoniecznie z tej samej Kancelarii. Sąd zauważył, że Pełnomocnik Skarżącej prowadzi kancelarię we W., gdzie zawód radcy prawnego uprawiają setki osób, zatem nie było istotnych przeszkód, by ustanowić pełnomocnika substytucyjnego, kompetentnego w materii której dotyczy sprawa, tym bardziej, że Pełnomocnik Skarżącej reprezentował co najmniej dwie inne Spółki, skarżące tę samą Uchwałę (k. 52 akt sądowych; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2011 r.: IV SA/Po 1032/11 i IV SA/Po 1033/11), co nakładało na Pełnomocnika Skarżącej obowiązek dochowania szczególnej staranności. Z odpisu zaświadczenia lekarskiego wynika jedynie, że trzydziestodwuletnia M. J. była "leczona w tut. Praktyce od 16.08. do 30.08.2011" (k. 43 akt sądowych) – w szczególności z odpisu zaświadczenia nie wynika, by M. J. od 16 sierpnia 2011 do 30 sierpnia 2011 r., tj. w czasie kiedy upływał termin do złożenia skargi, była chora na chorobę uniemożliwiającą jej normalne prowadzenie spraw zawodowych, wymagającą leżenia i odpowiadającą okolicznościom, na które powołuje się Pełnomocnik. Do odmiennych wniosków nie prowadził nieuwierzytelniony odpis zaświadczenia lekarskiego, datowanego "[...].10.2011", wystawionego przez lekarza A. K. Odpis zaświadczenia lekarskiego, datowanego "21.10.2011", jest odpisem dokumentu prywatnego, wskazującego jedynie, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 106 § 5 ppsa w zw. z art. 245 kpc; K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 r. s. 110; T. Nowak "Dowód z dokumentu w polskim procesie karnym" s. 71 i n.; T. Ereciński w: "Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz" LexisNexis 2009, t. 1, s. 713 uw. 17, 18). Ani przepisy o wystawianiu zaświadczeń lekarskich, ani ppsa nie przewidują "uzupełnienia zaświadczenia lekarskiego". Nie sposób nie dostrzec, że odpis zaświadczenia lekarskiego, datowanego "21.10.2011", w istocie stanowił odpowiedź na stanowisko Sądu, zeprezentowane w obu postanowieniach WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2011 r.: IV SA/Po 1032/11 i IV SA/Po 1033/11 (art. 106 § 5 ppsa w zw. z art. 231 kpc).

Sąd miał nadto na względzie, że zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej winno zostać wystawione na odpowiednim druku zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. nr 65, poz. 741 ze zm.). Fakt wykonywania przez Pełnomocnika Skarżącej wolnego zawodu i nie pozostawanie w stosunku pracy, nie zwalniało profesjonalnego Pełnomocnika od obowiązku dochowania należytej staranności człowieka, przejawiającego dbałość o swe życiowo ważne interesy (odpowiednio – postanowienie SN z 12.01.1999 r., II UKN 667/98, OSNP – wkł. 1999/8/6; wyrok NSA z 28.12.2000 r., I SA/Ka 1781/99, Lex 47160 – k. 108-110 akt sądowych).

Postanowienie z 25 października 2011 r. wraz z pisemnym uzasadnieniem doręczono: Pełnomocnikowi Skarżącej dnia 31 października 2011 r. (k. 113, 115 akt sądowych) i Pełnomocnikowi organu administracji dnia 28 października 2011 r. (k. 114, 116 akt sądowych). Z uwagi na brak wniesienia zażalenia, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 14 listopada 2011 r., IV SA/Po 1007/11 stwierdzona została prawomocność formalna postanowienia z 25 października 2011 r. (k. 114v akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Odrzucenie skargi stanowi następstwo jej niedopuszczalności, co oznacza niemożliwość przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przesłanką odrzucenia skargi jest w szczególności złożenie po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 ppsa). W sytuacji złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi o tym, że termin nie został przywrócony można orzec dopiero wówczas, gdy postępowanie wywołane wnioskiem o jego przywrócenie zostało zakończone prawomocnym postanowieniem (postanowienie NSA z 11.01.2006 r., II GZ 134/05, Lex nr 859957).

W rozpoznawanej sprawie Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. oddalił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z uwagi na zaniechanie złożenia przez którąkolwiek ze stron zażalenia od przedmiotowego postanowienia, stało się ono prawomocne. Tym samym w sprawie powstał obowiązek odrzucenia skargi, której uchybienie nie zostało konwalidowane.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa w punkcie 1 postanowienia odrzucił skargę.

W punkcie 2 postanowienia Sąd działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa zwrócił Skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 300,00 zł (k. 15=56).