Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 754/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 13 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S.i M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2005 r. , Sygn. akt II SA/Gl 396/05 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie opłaty legalizacyjnej w sprawie ze skargi A. S. i M. S. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 marca 2005 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 czerwca 2005 r. , Sygn. akt II SA/Gl 396/05 oddalił wniosek A. S. i M. S. o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że skarżący nie wykazali, ani nie uprawdopodobnili, aby w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczącej szkody.

W zażaleniu na to postanowienie A. S. i M. S. zarzucili, iż wysokość opłaty legalizacyjnej zagraża ich podstawowym interesom życiowym i doprowadzi do zagrożenia bytu rodziny poprzez pozbawienie środków na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb. Ponadto Żalący się podnieśli argumenty mające świadczyć tym, iż budowę realizowali w oparciu o stosowne pozwolenie, co stanowić ma o braku podstaw do nałożenia opłaty legalizacyjnej. A. S. i M. S. wnieśli jednocześnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wstrzymaniu wykonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zwarzył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Jak trafnie podniesiono w orzecznictwie NSA (postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2004 r., Sygn. akt FZ 84/04) art. 61 § 3 w/w ustawy posługuje się zwrotami nieostrymi. Funkcja tego rodzaju sformułowań polega przede wszystkim na pozostawieniu organowi stosującemu prawo pewnej swobody działania. Innymi słowy, z funkcjonowaniem tego rodzaju przepisów mamy do czynienia wszędzie tam gdzie kwalifikacja prawna jakiejś sytuacji wiąże się z kazuistyczną oceną danego przypadku. Użycie zwrotu nieostrego w przepisie wiąże się więc z koniecznością konkretyzacji zawartej w nim normy ogólnej.

Tak sformułowany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie budzi wątpliwości co do tego, że Sąd, orzekając z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, winien wszechstronnie rozważyć i ocenić, czy w danej sprawie występuje niebezpieczeństwo, o którym mowa lub trudny do odwrócenia skutek, mając na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy i co równie ważne podjęte rozstrzygnięcie uzasadnić w sposób przekonywujący.

Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czyni zadość tym wymaganiom i trafnie wskazuje, iż skarżący nie wykazali, że grozi im znacząca szkoda. Przedmiotem sporu jest tu obowiązek pieniężny, a więc w przypadku jego spełnienia istnieje możliwość odwrócenia skutków poprzez zwrot zapłaconej kwoty. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można postawić znaku równości między "szkodą", a zapłatą zobowiązania o charakterze publicznoprawnym. Wnoszący zażalenie zarzucają, iż opłata legalizacyjna jest nienależna oraz została określona przez właściwy organ administracji w nadmiernej wysokości, co powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Argumentów podniesionych przez skarżących nie można jednak uznać za trafne. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tj. Dz.U. z 2003, Nr 207, poz. 2016 ze zm./, w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej właściwy organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części (będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę). Niebezpieczeństwo, iż wykonanie rozstrzygnięcia organy administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki dotyczy więc nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, a nie postanowienia określającego wysokość opłaty legalizacyjnej. Ponadto, wnoszący zażalenie poza ogólnikowymi stwierdzeniami zawartymi w skardze nie przedstawili wiarygodnych dowodów wskazujących na ich ciężką sytuację materialną.

Wobec tego należy uznać, iż skarżący tego rodzaju przesłanek nie wykazał i dlatego zażalenie podlega oddaleniu na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.