Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 201/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie : WSA Stanisław Nitecki NSA Ewa Krawczyk ( spr.) Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi P.K. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu i zasądza od Gminy G. na rzecz skarżącego [...] zł ( [...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w G. w dniu [...]r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta G. obejmującego teren zlokalizowany po północnej stronie projektowanej autostrady [...], - stanowiący dzielnice O.

Projekt zmiany został wyłożony do publicznego wglądu od dnia [...] do [...]r., o czym ogłoszono w Dzienniku A w dniu [...]r.

Pismem z dnia [...]r. skarżący, będący właścicielem działki [...], położonej na terenie objętym projektem zmian złożył zarzut ( który określił jako protest ) do tego projektu. Kwestionował zaprojektowanie na jego działce drogi oznaczonej symbolem KL 1/2, co spowoduje podział działki na dwie części.

Zarządzeniem z dnia [...] roku Prezydent G. postanowił nie uwzględnić zarzutu, co spowodowało, iż zarzut stał się przedmiotem rozpatrzenia przez Radę Miejską w G. w czasie sesji w dniu [...]r.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...]r. nr [...], Rada Miejska w G., powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 159 z zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z zm.) w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm.), odrzuciła zarzut skarżącego.

W uzasadnieniu uchwały Rada podała, że działka skarżącego dotychczas znajdowała się w strefie osiedli podmiejskich, zabudowy jednorodzinnej ekstensywnej. Projekt natomiast przewidział na niej zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ( MN ), usługi komercyjne ( 2UC1) oraz teren komunikacji ( KL 1/2 ). W związku z realizacją autostrady [...] wskazano w projekcie tereny usług komercyjnych i zaprojektowano do ich obsługi drogę publiczną klasy lokalnej ( KL 1/2 ) co istotnie spowodowało podział nieruchomości skarżącego na dwie części. Nowa projektowana droga jest przedłużeniem ul. [...] do ul. [...] i dzięki niej nowe tereny przeznaczone pod zabudowę zyskują ciąg komunikacyjny. Rozwiązanie to zgodne jest ze studium, które przewidywało strefy komercyjne w rejonie węzła autostrady. Ewentualne przesunięcie drogi spowodowałoby zmniejszenie strefy komercyjnej, co jest nie pożądane, albo przeznaczenie działki skarżącego w całości pod usługi.

Projektowana droga narusza wprawdzie interes prawny skarżącego ale dzieje się to zgodnie z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P.K. domagał się uchylenia zaskarżonej uchwały i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Kwestionował lokalizację drogi KL 1/2 i wskazywał na brak rozważań co do jej innego przebiegu. Twierdził, że podział jego działki nr [...] spowoduje obniżenie wartości części powstałych z tego podziału. Nadto podał, że w [...]r. uzyskał pozwolenie na budowę garażu, a droga KL 1/2 spowoduje, że garaż ten znajdzie się w jej środku.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wyjaśniono, że pozwolenie na budowę garażu wydano zgodnie z przepisami, w tym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującymi w [...] roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej zawarte.

Działając z urzędu zgodnie z wyrażoną w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.); dalej ustawa ppsa; zasadą, Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu zapadła bez podstawy prawnej. Podjęcie kwestionowanego aktu nastąpiło w dniu 29 stycznia 2004 r., podczas gdy z dniem 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 z zm.) . Zgodnie z normą intertemporalną, zawartą w art. 85 ust. 2 tej ustawy, przepisy dotychczasowe mają zastosowanie w stosunku do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jedynie wówczas, gdy przed dniem wejścia w życie nowej ustawy podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wzglądu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia 11 lipca 2003 r. Przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stwarza wymóg zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszystkich podmiotów o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. przed dniem 11 lipca 2003 r.

Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że wymóg ten jest spełniony gdy o wyłożeniu projektu planu zawiadomiono tylko niektóre z tych podmiotów. Wymogu tego nie może zastąpić ogłoszenie o terminie i miejscu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą, dokonane zgodnie z art. 18 pkt 6 tej ustawy, a to wobec treści powołanego wyżej art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. ( por. wyrok II SA/Gl 145/04; II SA/Gl 188/04, II SA/Gl 236/04 – nie publikowane; a także "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego" C.H. Beck W-wa 2004 oraz Tomasz Bękowski – Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz "Zakamycze".

Dopiero po uzyskaniu zwrotnych poświadczeń odbioru zawiadomień należy ogłosić o wyłożeniu projektu planu w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości – art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy z 1994 r. Za prawnie wadliwe należy zatem uznać przeprowadzenie powyższych czynności niezgodnie z kolejnością wskazaną w art. 18 ust. 2 tej ustawy ( por. II SA/Wr 2350/00 ).

Oznacza to, że dla możliwości kontynuowania po dniu 11 lipca 2003 r. procedury planistycznej wdrożonej na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., nie jest wystarczające dokonanie przed tym dniem ogłoszeń w miejscowej prasie oraz obwieszczeń o tym w sposób zwyczajowo przyjęty.

Konieczne jest prawidłowe zawiadomienie – przed 11 lipca 2003 roku – na piśmie właścicieli i władających nieruchomościom o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z akt procedury planistycznej, przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę wynika iż w stosunku do 285 podmiotów, do których organ wystosował pisemne zawiadomienia, brak jest dowodu doręczenia przed dniem 11 lipca 2003 r., bądź też prawidłowe doręczenie nastąpiło dopiero po tej dacie.

Skarżący został wprawdzie zawiadomiony o wyłożeniu w dniu [...]r, ale wobec braku zawiadomień o tym terminie innych przedmiotów określonych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 lipca 1994 r.; okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę kwestionowanego aktu.

Powyższe prowadzi do wniosku, że procedura planistyczna rozpoczęta uchwałą Rady Miejskiej w G. z dnia [...]r. nie mogła być po dniu 11 lipca 2003 r. kontynuowana w oparciu o przepisy "starej" ustawy. W konsekwencji nie było dopuszczalne podjęcie zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu w trybie art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z tego względu Sąd zobowiązany był uwzględnić skargę poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, co oznacza, że podniesione w skardze zarzuty, dotyczące merytorycznej wadliwości zaskarżonej uchwały, nie miały już znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie było potrzeby ich rozważania.

Orzeczenie Sądu oparto na art. 147 § 1 ppsa, przy czym upływ rocznego terminu od podjęcia zaskarżonej uchwały nie stanowił przeszkody do stwierdzenia jej nieważności bowiem w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 94 ust. 1 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w sposób całościowy reguluje procedurę planistyczną z skutkami z art. 27 ust. 1.

Wobec uwzględnienia skargi należało orzec o wykonalności zaskarżonej uchwały po myśli art. 152 ppsa.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 § 1 ustawy ppsa.

su.