Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1095/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono wniosek o zawieszenie egzekucji admnistracyjnej
Powołane przepisy: article: art 61 par.3 i par 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o zawieszenie egzekucji administracyjnej w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami oraz zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

J. G., pismem z dnia [...] r. wniósł skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej jednocześnie zwracając się o zawieszenie prowadzonej przez Urząd Skarbowy egzekucji administracyjnej o należności objęte skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a." – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że przedmiotem orzekania sądu w ramach instytucji wstrzymania wykonania mogą być objęte jedynie "akty lub czynności", na które wniesiono skargę, a także te "akty", które zapadły w granicach sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. Chodzi zatem o zakres aktów lub czynności przewidzianych w art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a., w szczególności decyzje

i postanowienia, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych skutkujących koniecznością odrzucenia skargi w ramach art. 58 P.p.s.a. W oparciu o przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, po uprzednim złożeniu stosownego wniosku przez stronę skarżącą, wstrzymać wykonanie (w całości lub w części) wskazanych wyżej aktów lub czynności albo odmówić takiego wstrzymania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 P.p.s.a.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego dotyczył zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie zaś wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. decyzji z dnia [...] r., czy też poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] A zatem Sąd - w ramach uprawnień przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - nie był władny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż postępowanie to samo w sobie nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu. Zaskarżeniu podlega bowiem np. określone postanowienie wydane w jego toku, a nie postępowanie jako takie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4128/06). Skoro więc postępowanie egzekucyjne nie może być przedmiotem skargi, gdyż nie jest ani aktem ani czynnością, o których była mowa wyżej, to tym samym brak jest prawnych możliwości jego zawieszenia przez sąd administracyjny w oparciu o wskazany przepis (por. postanowienia NSA z dnia 21 maja 2004 r., sygn. akt FZ 90/04).

Gdyby zaś przyjąć wbrew literalnemu brzmieniu wniosku o zawieszenie egzekucji sformułowanemu w skardze, że dotyczy on zaskarżonej decyzji, to wniosek taki również nie zasługiwałby na uwzględnienie.

Decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych, z uwagi na swój charakter nie podlega bowiem wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 1 P.p.s.a. Możliwość wykonanie aktu, którego dotyczy wniosek jest zaś przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy postanowienie (decyzja) nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie

w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania,

a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Sąd zwraca uwagę, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

W sprawie przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług oraz zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych wraz z odsetkami. Decyzja ta nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jej zatem przymiotu wykonalności, co również uniemożliwiałoby wstrzymanie jej wykonania. Bezzasadny byłby zatem wniosek o wstrzymanie jego wykonania.

W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że powołane wyżej przepisy nie dają podstawy do odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 § 3

i § 5 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.