Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2842/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 151, art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c, art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 64 §2, art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 52 ust. 2, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Ł. - K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 203/17 w sprawie ze skargi A. Ł.- K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 203/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. Ł. – K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym :

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] czerwca 2016r. ustalającą M. F. warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych na terenie położonym w G.przy ul. G. [...], działka nr [...] obręb [...] wraz z urządzeniami budowlanymi i wydzieleniem działki.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły K. Ł. oraz A. Ł.-K. Skarżące wskazały, że planowana inwestycja nie będzie stanowiła kontynuacji wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zwłaszcza w odniesieniu do intensywności wykorzystania terenu. Obszar, na którym znajduje się działka posiada jednolitą architektonicznie i urbanistycznie zabudowę. Wielkość działek kształtuje się od 860 do 1220m2, a procent powierzchni ich zabudowy wynosi od 9% do 22%, Przy przyjętych w decyzji parametrach pokrycie działki zabudową wyniosłoby dla inwestycji nowo budowanej 23%, a dla budynku zlokalizowanego przy ul. G. wzrosłoby dwukrotnie z 12% do 24%. Istniejąca działka zostanie podzielona na pół. Dwie powstałe działki wynosić będą około 533m2, tj. o blisko 330 m2 (38%) mniej niż najmniejsza z działek w analizowanym obszarze. Nie ma takich działek w najbliższym sąsiedztwie. Inwestycja zrealizowana w oparciu o przedmiotową decyzję doprowadziłaby do przynajmniej dwukrotnej intensyfikacji zabudowy i zaburzenia istniejącego ładu urbanistycznego, na co wskazują przedstawione dane liczbowe.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymująco w mocy decyzję organu I instancji zweryfikowało wyniki przeprowadzonej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze analizowanym i uznało, że dawały one podstawy do stwierdzenia, że inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ za prawidłowe uznał wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości trzykrotności szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj, w odległości 69m od granic działki. Z treści analizy wynika, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i planowane zamierzenie polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi jest zgodne z istniejącą w obszarze analizowanym funkcją mieszkaniową. Wykazano również, że planowane zamierzenie będzie stanowić kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej istniejących w obszarze analizowanym obiektów budowlanych. Osoba sporządzająca analizę bardzo szczegółowo określiła parametry zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, w tym linię zabudowy minimalny, maksymalny i średni wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej zabudowy, szerokości elewacji frontowych poszczególnych budynków w obszarze analizowanym, geometrię ich dachów oraz wysokość zabudowy na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji. Z uwagi na brak wykształconej linii zabudowy od ul. G. określono ją w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, tj. 4m od ulicy G., W analizie wyjaśniono, iż fronty budynków położone są w różnych odległościach od pasa drogowego. Najniższe wartości przy ul. G. [...], [...], [...],[...], [...] wynoszą odpowiednio 4,1; 3,6; 1,6; 4,6; i 4,2 m. W analizie wskazano wielkości powierzchni istniejącej zabudowy na poszczególnych działkach w stosunku do powierzchni tych działek i wyjaśniono, iż średnia wynosi 0,15. Ponadto osoba sporządzająca analizę wskazała, iż działka nr [...] ma wydłużony kształt, z dwóch stron przylega do drogi, co stanowi sprzyjające warunki dla jej podziału i budowy drugiego budynku mieszkalnego od strony wschodniej. Na obszarze analizowanym występują wartości tego wskaźnika powyżej 0,20. Aby umożliwić budowę drugiego budynku, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia ustalono wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki na max 0,23. Nie zaburzy to ładu przestrzennego gdyż projektowany budynek będzie miał gabaryty zbliżone do sąsiedniej zabudowy. Średnia szerokość elewacji frontowych na obszarze analizowanym wynosi 17,5m. Ponieważ szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku będzie ograniczona szerokością działki w oparciu o § 6 ust. 2 rozporządzenia ustalono ten wskaźnik na maksymalnie 16m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej zabudowy ustalono na maksymalnie 9,5m, tak jak w przypadku zabudowy po przeciwnej stronie drogi oraz południowo- wschodniej elewacji budynku przy ul. G. [...]. W analizie szczegółowo opisano wysokość budynków w obszarze analizowanym oraz geometrię dachów i w oparciu o te dane ustalono dla planowanej inwestycji dach stromy o kącie nachylenia połaci dachu od 30 do 45 stopni i wysokość głównej kalenicy do 9,5 m.

Kolegium oceniło, że określone w decyzji wskaźniki przyszłej zabudowy są w pełni uzasadnione wynikami analizy i ustalone zostały zgodnie z wymogami określonymi w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia i art. 61 u.p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołania za niezasadny organ uznał zarzut braku kontynuacji wskaźnika kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do intensywności wykorzystania terenu. Wskaźnik ten wyznaczony został w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia. Na obszarze analizowanym występują wartości tego wskaźnika powyżej 0,20. Aby umożliwić budowę drugiego budynku, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia ustalono wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki na max. 0,23. Osoba sporządzająca analizę zwróciła uwagę na duże zróżnicowanie tego wskaźnika w obszarze analizowanym od 0,09 do 0,22 i wskazała, iż przyjęcie dla planowanej zabudowy wskaźnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki na max 0,23 pozwoli na wybudowanie budynku, który będzie miał gabaryty zbliżone do sąsiedniej zabudowy, a co za tym idzie nie dojdzie do zaburzenia ładu przestrzennego. Wskazano, że działka inwestora jest zabudowa od zachodniej strony budynkiem mieszkalnym, natomiast jej druga część (połowa) na której inwestor planuje nową zabudowę przylega do drugiej strony ulicy, co umożliwia dojazd do tej części działki bezpośrednio z ulicy i ułatwia jej zabudowę. Od strony południowej działka graniczy z dwoma narożnymi znacznie szerszymi działkami, które są zabudowane dwoma budynkami jednorodzinnymi. Posadowienie na działce inwestora drugiego budynku może w ocenie Kolegium nawiązywać do zabudowy dwoma budynkami działek sąsiadujących z działka nr [...] od strony południowej. Przy czym fakt, iż wskaźnik powierzchni zabudowy działki nr [...] będzie wyższy niż średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynika przede wszystkim z faktu, ź działka nr [...] jest znacznie węższa niż działki leżące w jej sąsiedztwie, a jednocześnie jej kształt, obecne posadowienie już wybudowanego budynku, a także dogodny dostęp działki z dwóch stron do drogi umożliwiają wybudowanie na niej jeszcze jednego budynku mieszkalnego. Jak wynika ze sporządzonej analizy wskaźniki zabudowy istniejącej na poszczególnych działkach znacznie różnią się od siebie. Brak jest jednolitej linii zabudowy, szerokość elewacji frontowych wynosi od 8m do 26,9m, wysokość zabudowy od 2 do 3 kondygnacji, różne też są kąty nachylenia dachu od 30% do 58%. Wreszcie wskaźnik powierzchni zabudowy kształtuje się od 0,09 do 0,22, W tej sytuacji wprowadzenie do obszaru na którym istnieje tak zróżnicowana pod względem poszczególnych parametrów zabudowa nowego budynku mieszkalnego przy przyjęciu wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (0,23), który jest wyższy niż średni wskaźnik (0,15) i nieznacznie przewyższa najwyższy wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym (0,22), co racjonalnie uzasadniono w analizie m.in. wydłużonym kształtem (wąskiej) działki inwestora i jej przyleganiem do drogi z dwóch stron (co sprzyja podziałowi i budowie drugiego budynku) nie naruszy istniejącego w okolicy ładu przestrzennego.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. Ł.-K. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, na podstawie których organ pierwszej instancji wydał decyzję oraz interpretację przepisu dotyczącego ustalenia jednego ze wskaźników urbanistycznych w sposób dowolny, nie mający uzasadnienia w przepisach prawa, co podważa zaufanie obywateli do władzy publicznej; naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 z 2003r. poz. 1588) poprzez dowolne i niepoparte szczegółowym uzasadnieniem, przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy.

W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę przytoczył treść art.61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowaniu terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego {Dz.U. Nr 164, poz. 1588) i wskazał, że planowana zabudowa spełnienia warunki dobrego sąsiedztwa i kontynuuje funkcję mieszkaniową występującej w obszarze analizowanym na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej. Przeprowadzona analiza przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest prawidłowa i dawała podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. To stanowiło punkt wyjścia do poczynienia ustaleń w zakresie parametrów nowej zabudowy. Analiza istniejącej zabudowy pozwoliła na ustalenie, że wskaźnik powierzchni zabudowy na analizowanych działkach kształtuje się od wartości 0,09 do 0,22, co daje wartość średnią tego wskaźnika - 0,15. Zgodnie z § 5 ust, 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W niniejszej sprawie z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia, a treść analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wypełnia w niezbędny sposób zakres przesłanki warunkującej wyjątkowe określenie parametru wskaźnika zabudowy. Kolegium, kierując się ustaleniami analizy w sposób wyczerpujący i wiarygodny wyjaśniło, że określając wskaźnik zabudowy dla nowej inwestycji na poziomie 0,22, a więc wyższy od średniego obowiązującego na obszarze analizowanym, wzięło pod uwagę dwie kluczowe dla planowanej inwestycji uwarunkowania, a mianowicie specyficzny, wydłużony kształt działki nr 457 oraz fakt, że przylega ona z dwóch przeciwnych stron do drogi. Okoliczności te tworzą sprzyjające warunki do podziału działki nr [...] i wybudowania nowej zabudowy mieszkaniowej w dotychczasowej części wschodniej działki. Organy uwzględniły również duże zróżnicowanie wskaźnika intensywności zabudowy w obszarze analizowanym, co dodatkowo uzasadnia określenie tego wskaźnika dla nowej zabudowy na poziomie przekraczającym średni parametr wyznaczony w obszarze oddziaływania, którego wielkość nie odbiega jednak za bardzo od wielkości powierzchni zabudowy na innych działkach zabudowanych znajdujących się w obszarze analizowanym. Powyższe okoliczności w sposób dostateczny uzasadniają zastosowanie wyjątku ż § 5 ust. 2 rozporządzenia i w żadnym razie nie potwierdzają zarzutu skargi o dowolnym określaniu tego parametru. Na zmianę powyższego stanowiska nie ma wpływu okoliczność podnoszona przez skarżącą, że realizacja nowej zabudowy zwiększy gęstość zabudowy w obszarze analizowanym oraz w wyniku podziału działki nr [...] powstanie działka znacznie mniejsza niż znajdujące się na tym obszarze. Wskazane okoliczności, jak gęstość zabudowy oraz wielkość działki nie są parametrami prawnie relewantnymi dla oceny kontynuacji cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, a zatem nie mają wpływu na ocenę realizacji przez nową zabudowę zasady dobrego sąsiedztwa.

Podobnie Sąd I instancji wskazał, rzecz ma się z parametrem szerokości elewacji frontowej, którą organy ustaliły w oparciu o wyniki analizy. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, Przepis ust. 2 § 6 rozporządzenia dopuszcza jednak wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, z której to możliwości prawidłowo skorzystały organy orzekające w sprawie. Z analizy sporządzonej w niniejszej sprawie wynikało, że średnia wartość tego parametru w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie 17,5m. Jednakże ze względu na ograniczenie wynikające z szerokości frontu działki organy określiły szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy na 16m, w czym sąd nie dopatrzył się uchybienia, które mogłoby podważyć twierdzenia o kontynuacji cech zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym.

Parametr wysokości górnej elewacji frontowej oraz geometrii dachu określono zgodnie z wymogami przepisów § 7 i § 8 rozporządzenia ustalając te wartości dla nowej zabudowy jako przedłużenie i kontynuację parametrów zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Sąd I instancji odmówił zasadności zarzutom procesowym skargi twierdząc, że nie dostrzegł uchybień przepisom postępowania, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A.Ł. – K. zaskarżając go w całości i zarzucając:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania temu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588),poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu analizy, o której mowa w tym przepisie,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a, w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodzą przesłanki do zastosowania innego niż średni wskaźnika zabudowy, w sytuacji gdy dla przedmiotowej inwestycji powinien być zastosowany średni wskaźnik zabudowy i zastosowanie powinien znaleźć § 5 ust.1 rozporządzenia,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że spełniona została wymieniona w tym przepisie przesłanka uprawniająca do wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy przesłanka taka nie zaistniała.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn, zm.) - poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy odmiennie niż to wynika z jej akt administracyjnych (bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że organ ustalił maksymalny wskaźnik zabudowy dla nowej inwestycji na poziomie 0,22, podczas gdy organ ustalił ten wskaźnik na poziomie 0,23, a tym samym przekroczenie swoich ustawowych kompetencji, bowiem przepisy prawa upoważniają Sąd do kontroli legalności postępowania administracyjnego, a nie do czynienia własnych ustaleń faktycznych. Powyższe stanowi uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ przyjęcie przez Sąd w ślad za Organem, że wskaźnik wynosi 0,23 mogłoby skutkować innym rozstrzygnięciem.

W związku z tak skonstruowanymi zarzutami skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, natomiast w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto skarżąca oświadczyła, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz.935) zwanej dalej p.p.s.a., który to przepis zawiera zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej – stwierdzić należy, iż zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach prawnych art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Rozpatrzono w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Pozbawione zasadności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego są zarzuty podnoszące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn, zm.), choć rację ma skarżąca kasacyjnie, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organ ustalił maksymalny wskaźnik zabudowy dla nowej inwestycji na poziomie 0,22, podczas gdy organ ustalił ten wskaźnik na poziomie 0,23. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego faktu tego nie można kwalifikować jako odmiennie ustalony przez sąd stan faktyczny sprawy, ale jako błąd polegający na oczywistej omyłce pisarskiej, który nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

Także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego okazały się bezzasadne. W rozpoznawanej sprawie słusznie zauważył Sąd I instancji, że organy prawidłowo, zgodnie z zasadami wynikającymi z § 3 ust. 2 rozporządzenia, wyznaczyły obszar analizowany, stwierdzając, że na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej, z którą skomunikowana jest działka nr [...], istnieje zabudowa, której zarówno funkcja, jak i cechy zabudowy i zagospodarowania terenu mogły stanowić model porównawczy do określenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym bowiem zidentyfikowano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, co nie pozostawia wątpliwości co do kontynuacji dotychczasowej funkcji przez zabudowę planowaną. W analizie prawidłowo ustalono szczegółowo parametry zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, w tym linię zabudowy, wskaźnik intensywności zabudowy, szerokość elewacji frontowych, wysokość budynków oraz geometrię dachów. A zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania temu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu analizy nie zasługuje na uwzględnienie.

Podobnie jak zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a, w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do zastosowania innego niż średni wskaźnika zabudowy, w sytuacji gdy dla przedmiotowej inwestycji powinien być zastosowany średni wskaźnik zabudowy i zastosowanie powinien znaleźć § 5 ust. 1 rozporządzenia, a tym samym przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie mogły zostać uwzględnione. Istotnie w przedmiotowej sprawie wskaźnik wielkości zabudowy wyznaczony został w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi odstępstwo od zasady wyznaczania tego wskaźnika na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego {§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie organy administracji a za nimi Sąd I instancji stwierdziły, że w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu racjonalnie uzasadniono przyjęcie innego wskaźnika powierzchni nowej zabudowy niż średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w analizie nie wskazano jedynie na argument umożliwienia zabudowy. Określając ten wskaźnik wskazano jak kształtuje się on na poszczególnych 19 działkach w obszarze analizowanym - od 0,09 do 0,22 , ze średnią 0,15. Wyjaśniono, że działka nr [...] ma wydłużony kształt, z dwóch stron przylega do drogi, co stanowi sprzyjające warunki dla jej podziału i budowy drugiego budynku mieszkalnego od strony wschodniej. Na obszarze analizowanym występują wartości tego wskaźnika powyżej 0,20. Aby umożliwić budowę drugiego budynku, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia ustalono wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki na max. 0,23. Tak ukształtowany parametr nie zaburzy ładu przestrzennego, gdyż projektowany budynek będzie miał gabaryty zbliżone do sąsiedniej zabudowy. Tym bardziej, że obszar na którym znajduje się działka nie posiada jednolitej architektonicznie i urbanistycznie zabudowy. W obszarze analizowanym istnieje zabudowa zarówno wolnostojąca jak i szeregowa, która jest zlokalizowana na działkach o różnej powierzchni i kształcie (kwadraty, prostokąty).

W ocenie NSA z treści analizy wynika zatem, iż za przyjęciem w stosunku do planowanej inwestycji zwiększonego wskaźnika powierzchni zabudowy przemawiał wydłużony kształt działki nr [...] i fakt, iż przylega ona do drogi z dwóch stron co stanowi sprzyjające warunki dla jej podziału i budowy drugiego budynku mieszkalnego od strony wschodniej. Skoro zatem istniały przesłanki do zastosowania § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, a pozostałe parametry nie budziły wątpliwości, spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a zatem słusznie Sąd I instancji zaakceptował decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestora dając temu wyraz w prawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu wyroku. Niezasadny w związku z tym okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Mając powyższe na uwadze wobec bezzasadności zarzutów kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Nadto zgodnie z art.182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce.