Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 856/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1, art. 130
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 909/15 w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 909/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta Łodzi, decyzją z dnia [...] maja 2015 r., wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2012 r., poz. 1137 ze zm) i art. 104 K.p.a. po otrzymaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, skierował M. Ł. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B, w formie egzaminu państwowego, składającego się z części teoretycznej i praktycznej, ze względu na przekroczenie w ciągu roku dopuszczalnego limitu 24 punktów karnych.

Organ ustalił, że kierowca posiada niemiecki dokument prawa jazdy uzyskany na skutek wymiany polskiego prawa jazdy wydanego w dniu 10 czerwca 2002 r. przez Starostę Pabianickiego. Organ powołał treść art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o kierujących pojazdami i stwierdził, że M. Ł. posiada dokument uprawniający go do kierowania pojazdami silnikowymi, o którym mowa w tym przepisie. Ponadto organ wskazał, że decyzje o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie należą do decyzji uznaniowych. Obowiązkiem organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami jest skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w oparciu o wniosek sporządzony przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami spełnione zostały przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji. Na wydanie decyzji nie ma również wpływu twierdzenie strony dotyczące zamieszkiwania na terenie Niemiec. Natomiast w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w oparciu o dane z ewidencji ludności ustalono, że ostatnim znanym organowi adresem zamieszkania M. Ł. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest: Łódź, ul. [...] 3. Organ powołał także treść art. 3 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i wskazał, że brak adresu zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę, która przekroczyła 24 punkty nie może stanowić podstawy do odstąpienia przez organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami od wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W odwołaniu M. Ł. zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie miejsca zamieszkania skarżącego w kontekście postanowień art. 11 ust. 2 oraz 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, czego skutkiem było uznanie, że powyższe przepisy mogą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, czego dalszym skutkiem było skierowanie skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami,

2) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy implementowana niniejszą ustawą Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ze względu na brak miejsca zamieszkania skarżącego w Polsce, wyłącza możliwość zastosowania tego przepisu

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że organy ruchu drogowego stwierdziły, że skarżący w okresie od dnia 6 lutego 2014 r. do dnia 20 stycznia 2015 r. sześciokrotnie dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za co uzyskał 26 punktów. Wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 28 stycznia 2015 r. wskazuje zarówno daty, w jakich skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z obowiązujących w tym zakresie przepisów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zgodnie z obecnie obowiązującym § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488), prowadzi co do zasady Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Starosta związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, co do uzyskania przez stronę liczby punktów karnych uzasadniających wydanie decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B. Zaistniały stan faktyczny, wypełnia dyspozycję art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Ewidencja, co wynika z treści przepisów wykonawczych, prowadzona jest również w stosunku do kierowców będących obywatelami polskimi, choć zamieszkałych poza terenem Polski (a contrario § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - Dz. U. z 2012 r., poz. 488). W art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, mowa jest ogólnie o osobie posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami (tj. kierowcy), co biorąc pod uwagę regulację wynikającą z art. 2 pkt 21 ustawy Prawo o ruchu drogowym, oznacza osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem. Z regulacji tej, jak również z innych przepisów ustawy, nie wynika, by zakresem przedmiotowym swego zastosowania miała ona obejmować wyłącznie uprawnienia do kierowania pojazdem uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest, między innymi, krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem. Regulacja ta jest transpozycją postanowień dyrektywy 2006/126/WE, znajdującej zastosowanie od dnia 19 stycznia 2013 r. Stosownie do art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących Policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. W przypadku regulacji karnych i administracyjno - karnych wskazany art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE statuuje zasadę terytorialności, będącą wyjątkiem od ogólnej reguły właściwości prawa i organów miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy. Choć regulacja sankcjonująca przekroczenie ustalonego ustawą limitu punków za wykroczenia drogowe polegająca na skierowaniu kierującego, który popełnił te wykroczenia na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (analogicznie na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu) nie jest środkiem stricte prawnokarnym, to przynależy do sfery administracyjno-karnej związanej z bezpieczeństwem publicznym (drogowym) poddanym nadzorowi Policji lub innych organów, którym przepisy szczególne przyznają konkretne kompetencje przysługujące Policji. To bowiem organy Policji dokonują kontroli i ewidencji tych wykroczeń i takie też rozumienie zasady terytorialności mieści się w zakresie dyspozycji art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE. Skoro skarżący jest również obywatelem państwa polskiego to uznanie, że nie podlega on regulacji przewidzianej w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym naruszałoby zasadę równości, wywodzącą się z art. 32 Konstytucji RP.

W skardze M. Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, dodatkowo zarzucając naruszenie art. 11 ust. 2 oraz art. 12 dyrektywy 2006/126/WE poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalając skargę, za niezasadny należy uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 114 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że rozciąga się również na skarżącego, który na stałe zamieszkuje na terytorium Niemiec i posiada zagraniczne prawo jazdy, wydane przez Republikę Federalną Niemiec, a także zarzut naruszenia art. 11 i art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) - Dz.U.UE. L.2006.403.18. Zdaniem Sądu, SKO prawidłowo uznało, że z art. 114 ust. 1 ani innych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wynika, by zakresem przedmiotowym swego zastosowania miała ona obejmować wyłącznie uprawnienia do kierowania pojazdem uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy - kierowca oznacza osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem.

Stosownie natomiast do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155) - dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest wydane za granicą krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Sąd stwierdził, że posiadanie przez skarżącego prawa jazdy wydanego przez Republikę Federalną Niemiec nie ma wpływu na zastosowanie wobec niego art. 114 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego nie jest Polska. Za załączonej do akt sprawy informacji z ewidencji ludności wynika, że skarżący zameldowany jest w Łodzi, przy ul. [...] 3. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 5 marca 2015 r. skarżący odebrał osobiście pod ww. adresem. Istotne jest także to, że w okresie od 6 lutego 2014 r. do 20 stycznia 2015 r. skarżący wielokrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego kierując pojazdem na terytorium Polski w następujących miejscowościach: Łódź, Zduńska Wola, Łagiewniki i Pabianice. Ponadto w oświadczeniu z dnia 30 czerwca 2014 r. skarżący podał adres zamieszkania: Polska, Łódź, ul. [...] nr 3. Nie wskazał adresu do doręczeń (jeżeli jest inny niż adres zamieszkania), pomimo przewidzianej do tego celu rubryki na druku oświadczenia.

Zgodnie z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE do celów niniejszej dyrektywy "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe, lub - w przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo - ze względu na więzi osobiste, które wskazują na istnienie ścisłych powiązań między tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Jednak w przypadku osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste i z tego względu mieszkającej kolejno w różnych miejscach w co najmniej dwu państwach członkowskich, za miejsce zamieszkania uważa się miejsce, z którym łączą ją więzi osobiste, pod warunkiem że regularnie do niego powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba ta mieszka w państwie członkowskim w celu wypełnienia zadania o określonym czasie trwania. Studia uniwersyteckie lub nauka w szkole nie oznaczają zmiany miejsca zamieszkania.

Mając na uwadze treść art. 12 dyrektywy 2006/126/WE oraz przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego w okresie, gdy naruszał przepisy ruchu drogowego nie była Polska. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, przy braku wiarygodnych przeciwnych dowodów, nie ma podstaw do zakwestionowania stanowiska, że miejscem zamieszkania skarżącego należy uznać Polskę. Tu bowiem koncentruje się jego życie, skoro przez około rok czasu na terytorium Polski naruszał przepisy ruchu drogowego. Postępowanie skarżącego zmierzające do uniemożliwienia wyegzekwowania przez organy administracji publicznej określonych obowiązków i zachowań nie może być tolerowane w praworządnym państwie, którego skarżący jest obywatelem.

Sąd stwierdził, że nie ma zatem podstaw do zakwestionowania uprawnień ani przesłanek do wydania przez polskie organy administracji decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Podjęte rozstrzygnięcia nie naruszyły przy tym przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, ani też przepisów implementowanej do polskiego porządku prawnego dyrektywy w sprawie praw jazdy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. Ł.. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77, K.p.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi w związku z mylnym uznaniem, iż organ nie naruszył postanowień art. 7, 77, 107 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie miejsca zamieszkania skarżącego w kontekście postanowień art. 11 ust. 2 oraz 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, czego skutkiem było uznanie, iż powyższe przepisy mogą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, czego dalszym skutkiem było skierowanie Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie:

a. art. 11 ust. 2 oraz art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

b. naruszenie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy implementowana niniejszą ustawą Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ze względu na brak miejsca zamieszkania skarżącego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wyłącza możliwość zastosowania tegoż przepisu.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., nie zachodzą.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych tylko wtedy mogą mieć wpływ na wynik sprawy, gdy odnoszą się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Cechy tej nie można przypisać zarzutowi procesowemu sformułowanemu przez wnoszącego kasację w niniejszej sprawie. Wynika to z analizy materialnej podstawy kasacji.

Wbrew wnoszącemu kasację nie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 2 oraz art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy. W konsekwencji nie doszło także do naruszenie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.).

W myśl art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz.U.UE.L.2006.403.18), przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy.

Naczelny Sad Administracyjny w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, według którego, choć regulacja przewidująca sankcję za przekroczenie ustalonego ustawą limitu punków za wykroczenia drogowe, polegającą na skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie jest środkiem stricte prawnokarnym, to przynależy do sfery administracyjno-karnej związanej z bezpieczeństwem publicznym (drogowym), poddanym nadzorowi policji lub innych organów, którym przepisy szczególne przyznają konkretne kompetencje przysługujące policji. To bowiem organy policji dokonują kontroli i ewidencji tych wykroczeń i takie też rozumienie zasady terytorialności mieści się w zakresie dyspozycji powołanego przepisu art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. Ponadto, podkreślenia wymaga, że wprawdzie dyrektywy wiążą państwo członkowskie, do którego są skierowane, to pozostawiają jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków wskazanych w dyrektywie celów. Oznacza to, że wskazana dyrektywa, wprowadzając w art. 11 ust. 2 wyjątek na rzecz terytorialności, pozostawia krajom członkowskim swobodę w doborze regulacji karnych i administracyjno-karnych (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2342/14).

Skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji przewiduje art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. W przepisie tym jest mowa o uprawnieniach do kierowania pojazdem. Z przepisu tego nie wynika, by zakresem swym miał on obejmować jedynie uprawnienia do kierowania pojazdem uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.), dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym jest, między innymi, krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem.

W przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym wskazano także drugi warunek skierowania, tj. przekroczenie 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Wydane na podstawie art. 130 ust. 4 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), wyłącza z procedury wpisywania do ewidencji tylko kierowców niebędących obywatelami polskimi (§ 2 ust. 2).

W konsekwencji przyjąć trzeba, że art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa o ruchu drogowym znajduje zastosowanie także wobec kierowców posługujących się dokumentem prawa jazdy wydanym w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeśli kierowcy ci są obywatelami polskimi.

Skoro zatem skarżący jest obywatelem polskim, przekroczył 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1, a dokumentem stwierdzającym posiadanie przezeń uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym jest krajowe prawo jazdy wydane w Republice Federalnej Niemiec, to podlega on regulacji z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym.

Miejsce zamieszkania skarżącego nie było więc okolicznością istotną z punktu widzenia prawa materialnego normującego skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Niezależnie od tego, trafna jest ocena Sądu pierwszej instancji, według której, brak jest podstaw do uznania, że miejscem zamieszkania skarżącego nie jest Polska.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.