Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 112/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności; 2. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Wójta Gminy na rzecz C. W. kwotę [...]zł. (dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SAB/Bd 112/22

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2022 r. C. W., reprezentowana przez adwokata D. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia dokumentów stanowiących o działaniach organów samorządu w latach 2016 – 2022, w szczególności zawierających informacje o: Gminnej Ewidencji Zabytków, datach jej sporządzenia i aktualizacji; formie prowadzenia ewidencji włączonych i wyłączonych z ewidencji przedmiotów; zabytkach nieruchomych na terenie gminy; historycznych układach urbanistycznych lub ruralistycznych na terenie gminy; zabytkach archeologicznych na terenie gminy; Gminnym Programie Opieki nad Zabytkami; wydatkach związanych ze sporządzonym programem opieki nad zabytkami; sprawozdaniach z realizacji programu opieki nad zabytkami; finansowaniu ochrony zabytków w gminie; porozumieniu o samorządowym konserwatorze zabytków; gminnym programie rewitalizacji; lokalnym programie rewitalizacji; uchwale Rady Gminy w zakresie ww. spraw; tożsamym znaczeniu i zakresie jak w ww. dokumentach.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy podniósł, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej w piśmie z dnia [...] 2022 r., wobec czego w jego ocenie żądanie skarżącej zawarte w punkcie 1 skargi dotyczące zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe. Nadto organ uważa, że zaskarżona czynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ informacja publiczna została udzielona z niewielkim przekroczeniem terminu. Jednocześnie organ wskazał, że odpowiedź na wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej została udzielona z opóźnieniem z uwagi na trudności organizacyjne związane z okresem urlopowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej w skrócie "u.d.i.p.") podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu. W przeciwnym przypadku obowiązek taki nie występuje, a dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w tym przedmiocie wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy na piśmie o nieposiadaniu żądanej informacji. Natomiast, jeśli organ posiada określoną informację publiczną powinien rozpoznać wniosek na zasadach uregulowanych w ustawie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym ww. ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną. W art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Na gruncie wyżej wskazanych przepisów analizowanej ustawy, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany taką informacją nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też, że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują (por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 166/21. LEX nr 3288449).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez tę stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu [...] 2022 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia dokumentów stanowiących o działaniach organów samorządu w latach 2016 – 2022, w szczególności zawierające informacje o: Gminnej Ewidencji Zabytków, datach jej sporządzenia i aktualizacji; formie prowadzenia ewidencji włączonych i wyłączonych z ewidencji przedmiotów; zabytkach nieruchomych na terenie gminy; historycznych układach urbanistycznych lub ruralistycznych na terenie gminy; zabytkach archeologicznych na terenie gminy; Gminnym Programie Opieki nad Zabytkami; wydatkach związanych ze sporządzonym programem opieki nad zabytkami; sprawozdaniach z realizacji programu opieki nad zabytkami; finansowaniu ochrony zabytków w gminie; porozumieniu o samorządowym konserwatorze zabytków; gminnym programie rewitalizacji; lokalnym programie rewitalizacji; uchwale Rady Gminy w zakresie ww. spraw; tożsamym znaczeniu i zakresie jak w ww. dokumentach.

W przedmiotowej sprawie nie było sporne, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie budzi również wątpliwości i nie jest w sprawie kwestionowane, że żądania zawarte we wniosku z dnia [...] 2022 r. dotyczą informacji publicznej. W świetle powyższego organ, do którego skierowano przedmiotowy wniosek winien był podjąć działania w celu jego załatwienia i udostępnić stronie żądaną informację w terminie nie późniejszym niż 14 dni od daty otrzymania wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskowana informacja publiczna została udostępniona stronie w dniu [...] 2022 r., a więc po upływie ustawowego terminu do rozpoznania wniosku strony. Oznacza to, że organ nie pozostaje już w bezczynności i bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie go do załatwienia wniosku skarżącej, albowiem przedmiot postępowania sądowego, jakim była bezczynność strony przeciwnej, przestał istnieć w dacie orzekania.

Wskazać należy, że podjęcie działania przez podmiot, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozważenia i dokonania oceny, czy jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu temuż podmiotowi grzywny. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając charakter bezczynności organu Sąd wziął pod uwagę, że Wójt niezwłocznie po wpłynięciu skargi, udostępnił stronie wnioskowane informacje, a wcześniejsza bezczynność wynikała z trudności organizacyjnych związanych z wpłynięciem wniosku w okresie urlopowym. W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność organu była wynikiem celowego i niezgodnego z prawem działania, jak również opóźnienie w udostępnieniu informacji było nieznaczne (8 dni).

Z tych wszystkich powodów Sąd w punkcie pierwszym wyroku, na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie drugim sentencji wyroku orzekł zaś o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej, w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości [...] zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), a także kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika działającego w sprawie.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd uznał za zasadne zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w obniżonej wysokości, mając na uwadze treść art. 206 p.p.s.a. Zasądzona kwota [...]zł wynagrodzenia pełnomocnika jest niższa od stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), wynoszącej 480 zł. Jednakże przepis art. 206 p.p.s.a. dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Regulacja ta dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, zatem obejmuje również miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Sąd stosuje tę regulację z urzędu, według swobodnej oceny okoliczności sprawy. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika uwzględnieniu podlega zarówno stopień zawiłości sprawy, nakład pracy pełnomocnika, przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, mogących budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny.

Miarkując wysokość wynagrodzenia przyznanego pełnomocnikowi Sąd miał na uwadze okoliczność, iż C. W., w imieniu której działa ten sam zawodowy pełnomocnik, wniosła skargi w szeregu spraw już rozpoznanych przez sądy administracyjne o nader podobnym stanie faktycznym i prawnym, dotyczących bezczynności wójtów różnych gmin. Jak wynika z systemu CBOiS, skarżąca w każdej z tych spraw składała wniosek o udostępnienie informacji publicznej o takiej samej lub zbliżonej treści, a następnie składała skargi do różnych sądów administracyjnych oparte na analogicznej argumentacji (vide: sprawy o sygn.: II SAB/Łd 230/21, II SAB/Lu 136/21, II SAB/Bk 1/22, II SAB/Ol 181/21, II SAB/Ke 165/21, II SAB/Go 252/21, II SAB/Op 110/21, II SAB/Gl 277/21, II SAB/Gd 157/21, II SAB/Sz 206/21, II SAB/Bd 1/22, II SAB/Bk 77/22).

Wobec tego uprawnione jest uznanie, że ograniczenie się przez pełnomocnika jedynie do sporządzenia skargi o charakterze szablonowym, wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych lub zbliżonych sprawach, uzasadnia zastosowanie art. 206 p.p.s.a. w zakresie miarkowania wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.