Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 630/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 a § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 kwietnia 2018 r., Sygn. akt [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. G.T. zwróciła się do Prezydenta Miasta o umorzenie zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że od momentu powstania obowiązku wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami (lipiec 2013 r.) odpady nie były odbierane z jej nieruchomości. Wskazała ponadto na swoją ciężką sytuację - jej jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości 995 zł, ma inne zobowiązania egzekwowane przez komornika, jest osobą schorowaną (cukrzyca, hiperholesterolemia, niewydolność krążeniowa kończyn dolnych), nie ma środków na wykupienie leków.

Decyzją z dnia 7 grudnia 2017 r. Prezydent Miasta odmówił G.T. umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Pismem z dnia 5 stycznia 2018 r. G.T. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca wskazała, że niezasadnie obciążono ją opłatą za gospodarowanie odpadami, ponieważ odpady nie są odbierane z jej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 9 kwietnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie skarżąca G.T. obciążona jest obowiązkiem wniesienia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ten wynika z decyzji Prezydenta Miasta z dnia 5 października 2015 r., nr [...], oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2014 r., nr [...]. G.T. nie wniosła odwołania od tych decyzji i stały się one ostateczne. Kwestią sporną jest natomiast zastosowanie ulgi w spłacie zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stwierdzono, że obowiązek wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1289). W przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy obowiązek ponoszenia opłaty powstaje za każdy miesiąc, w którym na nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 ustawy). Wysokość opłaty ustalana jest w drodze samoobliczenia - właściciel nieruchomości składa do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty, w której podaje m.in. dane niezbędne do określenia wysokości opłaty oraz wysokość opłaty (art. 6m ust. 1 i ust. 1a). W razie niezłożenia deklaracji albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz albo prezydent miasta określa w drodze decyzji wysokość opłaty (art. 6o ust. 1). W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2 zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego (art. 6 q ust. 1 ustawy).

Przypomniano, że zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej podatnik ma prawo zwrócenia się do organu podatkowego o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 67a Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a ustawy, a także umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Odnosząc powyższe do zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego w zakresie sytuacji majątkowej i życiowej skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że tak dowody zebrane w sprawie, jak i okoliczności podniesione przez skarżącą, nie mogą stanowić przesłanki zastosowania wnioskowanej ulgi.

W związku z tym uznano, że organ pierwszej instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu zasadnie orzekł o odmowie umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Z decyzją SKO nie zgodziła się skarżąca, która w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zm. z 2014 r. poz. 183 z późniejszymi zm., zwana dalej "k.p.a.") wyrażającej się na niepodjęciu przez organ pierwszej i drugiej instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wydania decyzji bez zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w szczególności:

a) bez przeanalizowania czy odpady z nieruchomości skarżącej położonej w G. przy ul. B. były faktycznie odbierane;

b) bez dogłębnego przeanalizowania sytuacji materialnej skarżącej i stanu jej zdrowia, z którego wynika, że winno się względem skarżącej umorzyć w całości zaległość podatkową.

Mając powyższe zarzuty na uwadze: na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz na mocy art. 135 p.p.s.a. o rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji ją poprzedzającej, tj. decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 grudnia 2017 r., odmawiającej G.T. umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja, wbrew podniesionym zarzutom, nie została wydana z naruszeniem prawa.

Stosownie do treści art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, przy czym, jak stanowi art. 67a § 2 Ordynacji podatkowej, umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

Warunkiem koniecznym udzielenia ulgi podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest wystąpienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" bądź (alternatywnie) przesłanki "interesu publicznego". Rozstrzygnięcie w przedmiocie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych opiera się przy tym na tzw. uznaniu administracyjnym. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w literaturze podkreśla się, że w świetle przyjętej w Ordynacji podatkowej konstrukcji uznania administracyjnego organ podatkowy jest skrępowany w zakresie przesłanek przyznania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany co do rozstrzygnięcia w razie stwierdzenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jak motywował NSA, należy zaakceptować pogląd, że ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do analizowanego przepisu jest uznanie wyjątkowości przyznawania wszelkich ulg podatkowych jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania (por. m.in. orzeczenia w sprawach sygn.: IIFSK 117/08, II FSK 910/10 oraz: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i nast). NSA wywiódł, że taka konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że nawet w razie wystąpienia wymienionych wyżej przesłanek, do organu podatkowego należy wybór sposobu rozstrzygnięcia wniosku. Nie oznacza to po jego stronie dowolności, ale zobowiązuje do wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności. Takie uregulowanie wywiera wpływ na zakres sądowej kontroli legalności decyzji, wykonywanej według kryteriów określonych w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - p.p.s.a.). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a więc polega na zbadaniu czy organ podatkowy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i dokonując jej sąd stosuje środki przewidziane w ustawie p.p.s.a.. W przypadku kontroli decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego, sąd nie jest natomiast uprawniony rozstrzygać o słuszności czy celowości umorzenia zaległości (por. szerzej m.in. orzeczenia w sprawach sygn.: II FSK 532/12 czy II FSK 299/10).

Wymaga odnotowania, że NSA wielokrotnie omawiał jak należy prawidłowo rozumieć treść przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" i wyjaśniał sposób w jaki organy podatkowe powinny je wykładać, a w następstwie prawidłowo, stosować w konkretnych stanach faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie prezentuje stanowisko, zgodnie z którym regulacja zawarta w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może (ale nie ma takiego obowiązku, o czym już była mowa wyżej) w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową i są to: "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Spójnik "lub" użyty w omawianym przepisie wskazuje przy tym na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z nich.

Sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, w którym to przepisie ustawodawca używa pojęć nieostrych, jak "ważny interes podatnika", "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Można wprawdzie powoływać się w tej mierze na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej jednak w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie. Dla przykładu w wyroku w sprawie sygn. SA/Sz 850/98 Sąd stwierdził, iż ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata majątku. Interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdy nie będzie w stanie zaspokoić podstawowych, koniecznych potrzeb materialnych. Interes publiczny rozumieć również można jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na i uwadze respektowanie wartości wspólnych, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwa, korekta błędnych decyzji (por. szerzej orzeczenie w sprawie sygn. IIFSK 1610/13).

Wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" stanowią warunki zastosowania ulgi i są to jednocześnie klauzule generalne i w związku z tym, co prawda organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy, to jednak tej swobody nie można utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poddana jest bowiem rygorom postępowania podatkowego. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi 1 wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki "ważny interes podatnika", względnie przesłanki "interes publiczny", czy też nie. Natomiast z samym uznaniem administracyjnym będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie chociażby jednej z tych przesłanek, względnie obu łącznie.

Ustawodawca w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przyznał organowi podatkowemu w przypadkach, w których stwierdzi istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, uprawnienie do umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę.

W tym więc sensie decyzje w przedmiocie ulg płatniczych oparte są na uznaniu administracyjnym. Jeszcze raz należy zaakcentować, że w tym przypadku uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny czy w danym stanie faktycznym sprawy zachodzą okoliczności odpowiadające pojęciom "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia przy ustaleniu, że te przesłanki są spełnione (por. orzeczenie w sprawie sygn. II FSK 426/10).

Przybliżone wyżej reguły prawne, według których organy podatkowe orzekają w przedmiocie ulg płatniczych, determinują zakres sądowej kontroli takich rozstrzygnięć organów. Kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej pojęcia niedookreślone ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Kontrola sądowa nie powinna więc odnosić się do kryteriów celowościowych, czy słusznościowych. W utrwalonej linii orzeczniczej sądów podkreśla się, że sąd nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu podatkowym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej, a w rezultacie sąd nie rozstrzyga o tym, czy pobór podatku powinien być zaniechany. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów podatkowych. Natomiast w pełnym zakresie zaskarżona decyzja podlega badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (por. orzeczenie w sprawie sygn. II FSK 660/07).

Podsumowując, orzecznictwo sądowe konsekwentnie wypracowało stanowisko prawne, zgodnie z którym pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" to klauzule generalne i w związku z tym, organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy, to jednak tej swobody nie można utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poddana jest bowiem rygorom postępowania podatkowego.

Właściwa ocena występowania bądź braku przesłanek zastosowania ulgi podatkowej w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie dodać należy, że jakkolwiek to na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i podejmowania z urzędu wszelkich działań zmierzających do wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, to jednak obowiązek wykazania występowania przesłanek, w tym wypadku, do umorzenia zaległości, spoczywa właśnie na stronie. Musi ona nie tylko odpowiednio uzasadnić swój wniosek, ale również przedłożyć dowody na poparcie przedstawianych przez siebie argumentów.

Podkreślenia wymaga, że w przypadku postępowania w sprawie wniosku o udzielenie ulgi, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na osobę zobowiązaną. W interesie strony leży bowiem podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Specyfika postępowania w sprawie udzielenia ulgi polega na tym, że postępowanie wszczynane jest z inicjatywy strony (wniosku strony) i dotyczy jej indywidualnej sytuacji (w ramach badania istnienia ważnego interesu), której organ z urzędu nie może ustalić, nie posiada bowiem stosownych uprawnień, a przede wszystkim wiedzy o sytuacji życiowej wnioskodawcy. Postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych nie jest postępowaniem, w którym w ramach realizacji zasady prawdy obiektywnej organ ma obowiązek z urzędu dokonać ustaleń, zebrać wszelkie dowody i dokonać ich oceny.

Organ pierwszej instancji, stosownie do art. 155 O.p. realizując dyspozycje przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwał wnioskodawczynię do szczegółowego przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej poprzez złożenie odpowiedniego druku oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym osoby fizycznej ubiegającej się o ulgę.

Na podstawie uzyskanego materiału dowodowego ustalono sytuację majątkową i życiową skarżącej.

Wskazano, że dochód dwuosobowej rodziny wynosi, po odliczeniu kwoty zajętej przez komornika 995 zł i pochodzi z emerytury skarżącej (skarżąca zamieszkuje z 23 - letnim synem); skarżąca ma 66 lat i jest osobą schorowaną, wymaga stałego przyjmowania leków; skarżąca ponosi wydatki na: energię elektryczną, gaz, wodę - średnio 237 zł za miesiąc; pozostałe wydatki wynoszą miesięcznie około 565 zł.

Ustalono, że kwartalnie skarżąca uiszcza obciążenie związane z podatkiem od nieruchomości oraz sezonowo opłaty związane z ogrzewaniem mieszkania.

Wskazano, że skarżąca zadeklarowała nieruchomość położoną w G. przy ul. B.; nie zadeklarowała praw majątkowych, wartościowych ruchomości.

Ustalono też, że na dzień złożenia wniosku o zastosowanie ulgi zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami wynosiły 2.057,60 zł (wraz z odsetkami), a zebrane dokumenty potwierdziły odbiór odpadów.

Analizując powyższe dane, prawidłowy jest wniosek, że okoliczności podniesione przez skarżącą nie mogą stanowić przesłanki zastosowania ulgi w spłacie zaległości.

Chociaż ze zgromadzonych akt wynika, że sytuacja, w jakiej znajduje się G.T., jest niewątpliwie sytuacją trudną. Jedyny dochód deklarowany przez skarżącą pochodzi z jej emerytury. Ona sama jest natomiast osobą schorowaną. Ponadto nie posiada ona żadnego majątku, poza nieruchomością położoną w G. przy ulicy B. Jednakże należy wziąć pod uwagę, że choroba jej ma charakter przewlekły i trwa od dłuższego czasu. Oznacza to, że sytuacja ta nie wystąpiła w sposób nagły i niespodziewany, powodując niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody w spłacie należności publicznoprawnych. Innymi słowy, skarżąca nie znalazła się nagle w sytuacji, kiedy zdarzenie losowe spowodowało, że została ona pozbawiona środków do życia.

Odnosząc się do skargi, pamiętać należy, że instytucja ulgi w spłacie należności publicznoprawnych ma ułatwić zobowiązanemu spłatę tych należności. Nie może ona natomiast służyć uwolnieniu się podatnika od zobowiązania. Innymi słowy, z punktu widzenia praworządności, nie można zaakceptować sytuacji, w której osoba, na której ciąży obowiązek pieniężny, nie podejmuje prób jego realizacji, a następnie oczekuje, że z tego obowiązku zostanie w całości zwolniona w drodze zastosowania ulgi.

Biorąc pod uwagę powyższe, zasadnie Kolegium doszło do wniosku, że sytuacja życiowa i majątkowa skarżącej nie stanowią okoliczności, które pozwalałyby na zastosowanie ulgi w spłacie zaległości należności z uwagi na ważny interes wnioskodawcy.

W sprawie nie zachodzi również druga z przesłanek, o jakiej mowa w art. 67 a) Ordynacji podatkowej - mianowicie interes publiczny. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdzono, by za umorzeniem zaległości obciążającej skarżącą przemawiał interes publiczny. O interesie publicznym może być mowa wówczas, gdy zastosowanie ulgi jest uzasadnione z uwagi na względy takie jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, potrzeba lokalnej społeczności lub całego społeczeństwa. W niniejszej sprawie o względach takich nie może być mowy.

Odnosząc się do argumentu o nieodbieraniu odpadów z nieruchomości skarżącej przypomnieć należy, że obowiązek wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami wiąże się z zamieszkiwaniem w danej nieruchomości, co wynika z art. 6i ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Art. 6s tej ustawy przewiduje, że w przypadku, gdy gmina nie wywiązuje się z obowiązku odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany do przekazania odpadów komunalnych, na koszt gminy, podmiotowi odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wpisanemu do rejestru działalności regulowanej (rejestr prowadzony przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta). Sytuacja taka nie oznacza jednakże, że opłata za gospodarowanie odpadami nie powinna być wnoszona. Opłatę ponosi się bowiem nie tylko w związku z wywozem odpadów, ale także w związku z ich składowaniem, czy utylizacją. Innymi słowy, nawet w przypadku, gdy gmina nie odbiera odpadów od mieszkańców, mieszkańcy nie są zwolnieni od wnoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami.

Reasumując, Sąd rozpoznający skargę stwierdza, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia stanu faktycznego i wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy w sposób prawidłowy, przestrzegając przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1. Oceny zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał z poszanowaniem treści art. 191 Ordynacji podatkowej, a przeprowadzony wywód jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności.

Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Fakt, że strona skarżąca nie akceptuje rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie oznacza, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone wskazywane normy.

Sąd badając zaskarżoną decyzję nie stwierdził zatem, aby przy rozpatrywaniu wniosku strony o zastosowanie ulgi w spłacie zaległości doszło do uchybienia przepisom prawa, które to i naruszenie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego aktu. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) oddalił skargę.

DSz