Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 150/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29  ust.1, art. 31 ust. 2 i 4, art. 33
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 16 § 1, art.107 § 3,  156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2010 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku L. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] odmawiającą L. P. stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości objętej księgą wieczystą KW Nr [...] położonej w T. i oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 89/1, stanowiącej własność A. i G. małż. H. z nieruchomością objętą księgą wieczystą KW Nr [...] oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 89/2, stanowiącą własność L. P. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję z dnia [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny:

Postępowanie rozgraniczeniowe w/w nieruchomości zostało wszczęte dnia 30 maja 2005r. na wniosek G. H. i A. H.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji umorzył postępowanie rozgraniczeniowe i orzekł o przekazaniu z urzędu przedmiotowej sprawy Sądowi Rejonowemu, uznając że analiza złożonej dokumentacji, włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wykazuje, że brak jest podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...], gdyż organ odwoławczy uznał, iż zawiera ona rozstrzygnięcie nieadekwatne do zgromadzonego materiału dowodowego.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Burmistrz Miasta i Gminy, decyzją z dnia [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej własność A. i G. małż. H., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 89/1 (objęta księgą wieczystą KW Nr [...]) z nieruchomością stanowiącą własność L. P., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 89/2 (objęta księgą wieczystą KW Nr [...]), które położone są w T., gmina O. wskazując, że granica pomiędzy tymi nieruchomościami przebiega zgodnie z opisem granic i szkicem granicznym, wykazanymi w protokole granicznym z dnia 4 września 2008r., sporządzonym przez geodetę S. P.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Burmistrz Miasta i Gminy wskazał, że strony postępowania zostały powiadomione o czynnościach postępowania. W trakcie rozprawy na gruncie w dniu 4 września 2008r. nie doszło do zawarcia ugody granicznej co do przebiegu linii granicznej, ani do zgodnego oświadczenia woli stron. Przebieg granicy został ustalony przez geodetę na mocy zebranych dowodów, tj. operatu założenia ewidencji gruntów wsi T. przyjętego do zasobu pod nr 237/14/141/69 i operatu podziału działki 89, przyjętego do zasobu pod nr 237/14/141/343/77, stanowiących dokumenty odpowiadające technicznym standardom geodezyjno-kartograficznym. Przebieg linii granicznej uprawniony geodeta S. P. wyznaczył punktami: 154, 155, 214, 213, 212, 211, 152, 153, 215, 101, 105, 218, 217.

Burmistrz Miasta i Gminy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że dokonując oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia granic przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami nie stwierdził nieprawidłowości. Dokumentacja techniczna, tj. operat pomiarowy - zasób bazowy, zasób przejściowy, zasób użytkowy wykonany w 2008r. pod L.ks/rob.01/06/2008 - sporządzona przez uprawnionego geodetę S. P. została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 8 października 2008r., pod nr 2535-21/2008.

Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2009r. L. P. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], gdyż w jego ocenie decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, że protokół graniczny sporządzony przez S. P. wykazuje nieprawidłowości, które powodują, że postępowanie to zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa – przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów kodeksu cywilnego oraz prawa geodezyjnego i kartograficznego, a tym samym czynności rozgraniczeniowe winny zostać powtórzone. L. P. zarzucił także, że w trakcie rozprawy na gruncie geodeta nie nakłaniał stron do zawarcia ugody. W aktach brak jest aktów własności nieruchomości, będących przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego, a geodeta nie dokonał badania ksiąg wieczystych przedmiotowych nieruchomości. Zarzucił brak oceny dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic, jak również brak przeprowadzenia przez geodetę wywiadu terenowego, sprzeczność ustaleń zawartych w opinii do rozgraniczenia i w protokole granicznym sporządzonym przez S. P., które pozostają także w sprzeczności z opiniami dwóch niezależnych geodetów – A. K. i T. K.. Ponadto organ nie dopuścił do udziału w sprawie w charakterze strony wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działkami nr 89/1 i 89/2.

Po rozpatrzeniu wniosku L. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], uznając iż nie zachodzi żadna z przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy L. P. zarzucił decyzji z dnia [...], że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż skierowana została do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zarzucił także, że Burmistrz przed wydaniem decyzji nie wywiązał się z obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego, natomiast Kolegium zbadało sprawę pod względem formalnym, a nie merytorycznym, nie wyjaśniając wszystkich okoliczności, z których wynika nieważność postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy własną decyzję, podnosząc, że nie podziela stanowiska wnioskodawcy i nie znajduje podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji z dnia [...].

Kolegium podkreśliło, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w dacie wydawania decyzji. Oznacza to, że decyzja, co do której stwierdzono nieważność wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a niezgodność ta odpowiada co najmniej jednej z ustawowo określonych przesłanek warunkujących nieważność. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa organ nadzoru ustala, czy weryfikowana decyzja nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę jego wydania, a zatem czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne burmistrz wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy następuje na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Zgodnie z ust. 2 wydanie decyzji poprzedza:

1) dokonanie przez organ oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia;

2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Ponadto organ podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz.U. z 1999r., Nr 45, poz. 453) dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości oraz określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości są dokumentami stanowiącymi podstawę ustalenia przebiegu granic. Jak wynika zapisów § 11, § 12, § 14 i § 15 przebieg granicy może być ustalony na podstawie zebranych dowodów, a jeżeli nie będzie to możliwe, w oparciu o zgodne oświadczenia stron. W razie sporu co od przebiegu granicy, geodeta nakłania strony do ugody i spisuje akt ugody, jeżeli doprowadzi do jej zawarcia. Jeżeli natomiast przebieg granicy nie może być ustalony ani w oparciu o zebrane dowody, ani zgodne oświadczenia stron, a ponadto strony nie zawarły ugody, geodeta wykonuje tymczasowe utrwalenie i pomiar granic, sporządza protokół graniczny i opracowuje opinie dotyczącą przebiegu granic.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Burmistrz Miasta i Gminy w nie naruszył rażąco cytowanych przepisów i orzekł o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości w sposób wskazany przez uprawnionego geodetę S. P. na podstawie materiału dowodowego, którym był operat założenia ewidencji gruntów wsi T. przyjęty do zasobu pod nr 237/14/141/69 i operat podziału działki 89, przyjęty do zasobu pod nr 237/14/141/343/77, stanowiące dokumenty odpowiadające technicznym standardom geodezyjno-kartograficznym. W piśmie z dnia 3 lutego 2009r., skierowanym do Urzędu Miasta i Gminy geodeta S. P. potwierdził wyznaczony przez siebie w postępowaniu rozgraniczeniowym przebieg linii granicznej.

Zdaniem organu nadzoru Burmistrz zgodnie z przepisem art. 33 ustawy ocenił wykonanie czynności ustalenia granic przez geodetę, a za dowód w sprawie przyjął dokumentację techniczną sporządzoną w 2008r., która została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod L.ks.rob.01/06/2008, a brak informacji, że została z niego wycofana daje podstawę do twierdzenia, że została sporządzona w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości.

Kolegium uznało także, że Burmistrz prawidłowo ustalił strony postępowania rozgraniczeniowego. Z wypisów rejestru gruntów, znajdujących się w aktach sprawy bezspornie wynika, że właścicielem działki nr ewid. 89/1 są G. i A. H. (co potwierdza badanie hipoteczne KW Nr[...]), zaś właścicielem działki nr ewid. 89/2 jest L. P. (akt notarialny Nr [...]) i te osoby, jako strony postępowania były prawidłowo zawiadomione o czynnościach. Pozostałe osoby, biorące udział w czynnościach na gruncie nie miały przymiotu strony.

Organ nadzoru wskazał nadto, że Burmistrz doręczył wprawdzie decyzję z dnia 15 lipca 2009r. także geodecie S. P., który nie był stroną postępowania, ale nie stanowi to naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 156 § 1 pkt 4 kpa wynika, że chodzi w nim o skierowanie decyzji do osób nie będących stroną, a więc o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach takich osób, a nie jedynie o doręczenie decyzji. Z osnowy decyzji, jak również z jej uzasadnienia niezbicie wynika, że S. P. nie był traktowany jako strona postępowania, lecz był upoważniony do wykonania czynności rozgraniczeniowych.

Burmistrz, stosownie do treści art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poinformował strony o przysługującym im prawie żądania przekazania sprawy do sądu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł L. P. , domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] w sprawie rozgraniczenia.

Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. art. 6, 7, 8, 9 i 107 kpa oraz rażącym naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 31 ust. 2, 3 i 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją z dnia [...]. Zarzucił także, że geodeta nie badał ksiąg wieczystych urządzonych dla graniczących nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd na mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podnieść, że zaskarżona decyzja oraz decyzja z dnia [...] zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 156 § 1 kpa jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew zasadom trwałości decyzji ostatecznych z enumeratywnie wyliczonych ustawowo przyczyn można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą taką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną.

W ramach tego trybu podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji stanowią przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. Jedną z nich jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), które ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Podkreślić należy, że organ administracyjny ocenia kwestie czysto prawne, z tego też względu organ nadzoru nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do jej istoty, nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznych dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się powstępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności.

W sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu nieważnościowym uznało, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] orzekająca o rozgraniczeniu nieruchomości skarżącego (działka nr ewid. 89/2) oraz uczestników postępowania A. H. i G. H. (działka nr ewid. 89/1) zapadła zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej ustawa oraz rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz.U. z 1999r., Nr 45, poz. 453), zwanym dalej rozporządzenie.

Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzeniem odpowiednich dokumentów (art. 29 ust. 1 ustawy). Czynności ustalania granic wykonuje geodeta upoważniony przez burmistrza, a przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2 ustawy). Brak wskazanych danych, lub ich sprzeczność powoduje, że przebieg granicy ustala się na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 31 ust. 2). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody, która posiada moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4).

Treść przepisu art. 33 ustawy, który był materialnoprawną podstawą decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] stanowi, że jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, ustalenie przebiegu granic następuje na podstawie "zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron", przy czym wydanie decyzji poprzedza dokonanie przez burmistrza oceny prawidłowości wykonania przez upoważnionego geodetę czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości, a także zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami (art. 33 ust. 2 pkt 1) oraz włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 33 ust. 2 pkt 2).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, badając wystąpienie rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o rozgraniczeniu uznało, że Burmistrz nie naruszył rażąco wskazanego przepisu art. 33 ustawy.

Niekwestionowaną w sprawie jest okoliczność, że zainteresowani właściciele: L. P., G. i A. małż. H. nie zawarli ugody w postępowaniu rozgraniczeniowym, nie złożyli także zgodnych oświadczeń, zatem ustalenie granicy mogło nastąpić jedynie na podstawie "zebranych dowodów".

W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy dowodami, na podstawie których upoważniony geodeta S. P. wytyczył granicę pomiędzy działkami 89/1 i 89/2, opisując ją i określając jej przebieg na szkicu granicznym, wykazanym w protokole granicznym z dnia 14 września 2009r. były: operat założenia ewidencji gruntów wsi T. przyjęty do zasobu pod nr 237/14/141/69 i operat podziału działki 89, przyjęty do zasobu pod nr 237/14/141/343/77, stanowiące dokumenty odpowiadające technicznym standardom geodezyjno-kartograficznym. Przebieg linii granicznej uprawniony geodeta S. P. wyznaczył punktami: 154, 155, 214, 213, 212, 211, 152, 153, 215, 101, 105, 218, 217. Burmistrz podniósł także, że dokonując oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia granic przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami nie stwierdził nieprawidłowości, a dokumentacja techniczna (operat pomiarowy - zasób bazowy, zasób przejściowy, zasób użytkowy wykonany w 2008r. pod L.ks/rob.01/06/2008) sporządzona przez uprawnionego geodetę S. P. została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Opatowskiego Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 8 października 2008r., pod nr 2535-21/2008.

Jednak zauważyć należy, że Burmistrz w uzasadnieniu decyzji poza samym stwierdzeniem braku nieprawidłowości nie wskazał, dlaczego wykonaną przez geodetę czynność ustalenia przebiegu granic uznał za prawidłową, jak tego wymaga powołany przepis, co uniemożliwia dokonanie oceny tego stanowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie nadzoru tej okoliczności nie zauważyło, a jedynie uznało, że czynność taka była przez Burmistrza dokonana. Jednak ocena prawidłowości wykonanych czynność ustalenia granicy budziła wątpliwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w postępowaniu odwoławczym od decyzji Burmistrza z dnia [...] (umarzającej postępowanie rozgraniczeniowe i z urzędu przekazującej sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu), skoro dnia 19 stycznia 2009r. zobowiązało geodetę S. P., do "precyzyjnego i jednoznacznego zajęcia stanowiska, czy zgromadzona w sprawie dokumentacja pozwala na ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami na podstawie zebranych dowodów, a jeżeli nie to dlaczego". Jednak biegły w odpowiedzi wskazał jedynie na dokumentację "w oparciu o którą ustalił przebieg linii granicznej" w postępowaniu rozgraniczeniowym, tj. operat założenia ewidencji gruntów wsi T. przyjęty do zasobu pod nr 237/14/141/69 i operat podziału działki 89, przyjęty do zasobu pod nr 237/14/141/343/77.

Należy zauważyć także, że w "opinii do rozgraniczenia..." z dnia 25 września 2008r. sporządzonej w postępowaniu rozgraniczeniowym geodeta S. P. podał, że "dokumentacja ta zawiera masę sprzeczności". Geodeta stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej analizy ustalił, że projekt podziału działki nr 89 opracowany został w większości po granicach istniejących użytków gruntowych, do których następnie dorobiono pomiar, "tak więc opierając się wyłącznie na miarach znajdujących się na szkicu wyniesienia podziału na grunt napotykamy na masę sprzeczności wzajemnie się wykluczających". W związku z tym uznał za zasadne obliczenie przebiegu granic użytków gruntowych w oparciu o dane zawarte w operacie założenia ewidencji gruntów wsi T., natomiast dane z operatu podziałowego przyjął jako wytyczne do obliczenia przebiegu spornej granicy.

Mając to na uwadze za zasadny należy uznać zarzut skarżącego, że określenie przebiegu granicy, na podstawie m.in. dowodów zawierających "masę sprzeczności" wymagało, zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 pkt 1 dokonania przez burmistrza przed wydaniem decyzji oceny prawidłowości wykonania przez biegłego czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości, co z kolei powinno, zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji rozgraniczającej nieruchomości, jeżeli jej wynik pozwalałby na takie rozstrzygnięcie.

W sytuacji bowiem, gdy w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcie ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 34 ust. 1 (ustalenie granicy na podstawie dokumentów lub zgodnego oświadczenia stron), upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu burmistrzowi, a organ ten umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Przepis ten jednak nie został zastosowany przez Burmistrza Miasta i Gminy.

W ocenie Sądu zasadny także jest zarzut, że z akt sprawy nie wynika, czy i jakie akty prawne określające stan prawny przedmiotowych nieruchomości były poddany analizie przez geodetę oraz organ orzekający o rozgraniczeniu (akty własności, wpisy do księgi wieczystej). Jest tylko "badanie hipoteczne" księgi wieczystej Nr Kw [...], znajdującej się w VI Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dotyczącej działki nr 89/1 o powierzchni 0,82ha, stanowiącej własność G. H. i A. H.. Biegły w swej opinii pisze, że działki stron (powstałe po podziale pierwotnej działki 89 na dwie części) "nie posiadają jednak powierzchni ewidencyjnej wynoszącej 0,82ha, ponieważ pierwotna powierzchnia działki ewidencyjnej nr 89 podczas prac związanych z założeniem ewidencji gruntów obliczono już z pewnym błędem".

Zauważyć także należy, że od dnia 27 września 2008r. toczy się przed Sądem Rejonowym postępowanie z wniosku L. P. i A. P. o zasiedzenie nieruchomości o nr ewid. 89/1, położonej w T. gmina O. stanowiącej własność małż. H. sygn. akt I Ns [...]. Okoliczność ta, mająca w sprawie o rozgraniczenie znaczenie, jako że ma wpływ na stan prawny i powierzchnię rozgraniczanych nieruchomości była znana Burmistrzowi. Jak wynika bowiem z akt sprawy administracyjnej z dnia 10 czerwca 2008r. L. P. zawiadomił o tym Burmistrza, składając zaświadczenie Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny, potwierdzające ten fakt. Jednak ani Burmistrz, ani geodeta nie wzięli tego pod uwagę.

Mając powyższe na uwadze nie można przyjąć, że zebrane dowody pozwalały na wskazanie granicy pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które nie stwierdziło rażącego naruszenia przepisu art. 33 ustawy przez Burmistrza Miasta i Gminy przy wydaniu decyzji z dnia [...], naruszyło przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stwierdzając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W toku ponownego postępowania organ administracji, stosując się do dyspozycji art. 153 p.p.s.a uwzględni ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym wyroku.

Należy wziąć pod uwagę, że wydane na podstawie art. 33 ust. 1 decyzje są ostateczne, dlatego, że nie przysługuje od nich odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 zd. 1 kpa), gdyż strona niezadowolona z decyzji o rozgraniczeniu może żądać przekazania sprawy sądowi. Inaczej kształtuje się ochrona interesów strony postępowania rozgraniczeniowego niezadowolonej z decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości kwestionującej ją w trybie nadzwyczajnym. Gdy nie żąda ona przekazania sprawy sądowi powszechnemu, może domagać się wzruszenia takiej decyzji w trybie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia jej nieważności w razie zaistnienia przesłanek z art. 145, 154-156 i 163 kpa. Takiego właśnie trybu nadzwyczajnego dotyczyło niniejsze postępowanie. Bezspornym jednak w sprawie niniejszej jest, że L. P. po otrzymaniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] złożył dnia 13 sierpnia 2009r., w terminie przewidzianym w art. 33 ust. 3 wniosek o przekazanie sprawy do sądu rejonowego. Jak wynika ze zgodnych oświadczeń stron złożonych na rozprawie w dniu 12 maja 2010r. sprawa ta została zawieszona w Sądzie Rejonowym do czasu zakończenia postępowania z wniosku L. P. o zasiedzenie nieruchomości nr ewid. 89/1. Okoliczność tę należy wziąć pod uwagę rozstrzygając ponownie sprawę.