Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 584/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 października 2011r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2011r. nr [...] 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej ] na rzecz skarżącej A. S. kwotę 2817 (słownie: dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. [...] Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania A.S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2011r. [...] w której określono kwotę podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości tj. w kwocie 18 191 zł. oraz stwierdzono powstanie zaległości w tym podatku w kwocie 13 276 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy podały art. 5 ust 1 pkt 3, art.17 ust 1 pkt 1, art. 19 ust 7, art. 29 ust 13, art. 33 ust 2, art. 37 ust 1,2, art. 38 ust 1, art. 41 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. NT 54 poz. 535 ze zm.).

Z przeprowadzonego postępowania wynika, iż w dniu 23 października 2008r. A.S. prowadząca działalność gospodarczą, jako przedstawiciel pośredni M.S. złożyła zgłoszenie celne nr [...] - wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu używany i uszkodzony samochód osobowy marki VOLVO XC9, numer nadwozia [...], poj. 3192 cm3, rodź. paliwa - benzyna, rok produkcji 2008 r. sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, określając wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 17 697 PLN, przy przyjęciu za jej podstawę wartość transakcyjną towaru w wysokości 6 900 USD, wynikającą z faktury z dnia 11 sierpnia 2008r.

Tak określona wartość stanowiła podstawę do dokonania obliczeń należnego cła w wysokości 1770 zł., podatku akcyzowego w wysokości 2 675 zł. oraz podatku od towarów i usług w wysokości 4 915zł.

Na skutek podjętych wątpliwości co do faktycznej wartości celnej importowanego towaru wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie długu celnego powstałego w wyniku dopuszczenia do obrotu tego pojazdu, oraz równolegle postępowania w sprawie określenia w prawidłowej wysokości kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu tego importu.

W konsekwencji przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...].03.2011r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, ustalił w sposób zastępczy wartość celną importowanego samochodu na kwotę 66 171zł. oraz określił kwotę należnego cła w wysokości 6 617 zł.

W związku ze zmianą wartości celnej towaru, zmianie uległa także wysokość podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Opisaną na wstępie decyzją Naczelnik Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2011r. [...] określił podatnikom - A.S. oraz M.J. kwotę podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości tj. w kwocie 18 191 zł. oraz stwierdzono powstanie zaległości w tym podatku w kwocie 13 276 zł.

Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2011r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca A.S. podniosła przede wszystkim zarzut naruszenia przepisów art. 235 w zw. z art. 210 §1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej Op. oraz naruszenie art. 68 oraz art. 5 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dn.19.10.1992r. ze zm.) - zwanego dalej WKC, w zw. z art. 137 ust 1 Op. oraz naruszenie art. 5, 201, 209 ust.3, 213 w związku z art. 65 WKC oraz art. 73 ust 1 ustawy - Prawo celne (Dz. U. nr 68 poz. 622) i art. 137 § 4 Op. w związku z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego i art. 17 ust 1 pkt 1 i art. 38 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535).

Podniosła przede wszystkim, że udzielone jej pełnomocnictwo do reprezentowania M.S. nie miało charakteru pełnomocnictwa pośredniego, które skutkowałoby zobowiązaniem skarżącej do pokrycia należności podatkowo-celnych za składającego zgłoszenie celne nr [...] M.S.

Uzasadniła, iż pełnomocnictwo udzielone agencji celnej w trybie art. 5 WKC należy oceniać zgodnie z art. 136 i 137 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa cywilnego. O zakresie zaś i rodzaju udzielonego pełnomocnictwa nie decyduje treść zapisów udzielonego pełnomocnictwa, ale wola stron w tym zakresie. Podkreśliła też, iż nie wiążą jej ani nie wiązały żadne stosunki prawne mogące być podstawą udzielenia pełnomocnictwa pośredniego, oraz powołała na wypracowany w tego rodzaju zgłoszeniach zwyczaj, zgodnie z którym importer korzystający jednorazowo z pomocy agencji celnej udzielna agencji pełnomocnictwa bezpośredniego, zgodnie z którym zgłoszenia celne dokonywane są na rzecz i ryzyko importera. Powołując się dodatkowo na oświadczenie M.J. złożone w dniu 17 stycznia 2011r., oraz wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, zarzuciła iż w niniejszej sprawie błędnie zastosowano przepis art. 201 ust 3 WKC z zw. z 213 WKC uznając skarżącą za stronę postępowania i osobę odpowiedzialną za powstanie długu celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję administracyjną w zakresie jej legalności rozumianej jako zgodność tego aktu z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze z. zwana dalej p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, z 2004r. poz. 535 ze zm.), jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, Naczelnik Urzędu Celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Art. 5 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Podatnikowi tego podatku zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 wyżej cyt. ustawy o podatku od towarów i usług są m.in. osoby prawne na których ciąży obowiązek zapłaty cła na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 7 powyższej ustawy obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego, a za podstawę opodatkowania przyjmuje się wartość celną towaru powiększoną o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy - art. 29 ust. 13.

Organ I instancji zajął stanowisko, iż ze względu na solidarną odpowiedzialność dłużników ustaloną w postępowaniu celnym należy przyjąć, że również w zakresie podatku akcyzowego solidarną odpowiedzialność ponoszą przedstawiciele pośredni A.S. i importer M.J. Wcześniej organ I instancji naprowadził, iż zgodnie z art. 38 ust. 1 powyższej ustawy do poboru należności podatkowych stosuje się odpowiednio przepisy celne dotyczące poboru i wymiaru cła, co może sugerować, iż w tym przepisie upatruje podstawę odpowiedzialności solidarnej w/w osób.

Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. Jednakże solidarności nie można domniemywać, a musi ona wynikać z jednoznacznego przepisu prawa.

Cytowany wyżej art. 38 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wydaje się odsyłać do stricte technicznych przepisów celnych odnośnie poboru i wymiaru cła.

Natomiast w art. 15 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług przewidziano odpowiedzialność solidarną ale przedstawiciela podatkowego z podatnikiem za zobowiązania podatkowe.

W przypadku długu celnego odpowiedzialność solidarna przedstawiciela pośredniego i importera wynika jednoznacznie z art. 201 ust. 3 i 213 w.k.c.

Takie też stanowisko zajął WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 15.III.2011r. sygn. akt I SA/Rz 51/11.

Skarga okazała się wiec niezasadna, ale z innych przyczyn niż określiła to skarżąca, wobec czego rozpoznanie zarzutów zawartych w skardze byłaby przedwczesne.

Z uwagi na powyższe, ponieważ organy naruszyły prawo procesowe, jak i materialne, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchyleniu.

W oparciu o art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz skarżącej zwrot kwotę 2817zł, na którą składa się: uiszczony wpis, koszty zastępstwa procesowego oraz opłata od pełnomocnictwa.