Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 995/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 i ust. 3, art. 23 ust. 2, art. 45 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys – Kmiecik, Sędzia WSA Agata Ćwik- Bury, Protokolant Referent stażysta Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi I.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Starostę C. nr [...] z dnia [..] r. zakazującą wykonywania przez przedsiębiorcę I. B. , ul. [...] w B. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślającą tego przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

Powyższą decyzję wydano na podstawie art. 1, art. 2, art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 45 ust. 1 pkt 3 i art. 45 ust. 2 pkt 1 lit. a i b w związku z art. 23 ust. 2 pkt 3, art. 23 ust. 5 pkt 4, art. 26 ust. 5 pkt 3 i art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 600), § 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 lit. b, § 5 ust. 2 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 2, § 7, § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia MTB i GM z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1019) jak również § 1 pkt 2 lit. l, tytułu III: Szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E, w tym 1. Planu nauczania, tj. poz. 5 (ostatniej) tabeli ogólnej części teoretycznej oraz tytułu 2.5 Zachowanie na miejscu wypadku i pomoc przedlekarska, tj. dwa tematy załącznika do rozporządzenia MTB i GM z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców.

W uzasadnieniu decyzji przywołano następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta C. zakazał przedsiębiorcy, tj. I. B. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślił tego przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących takie ośrodki szkolenia kierowców. Powyższe nastąpiło w wyniku kontroli kompleksowej przeprowadzonej w dniach od 7 października 2014 r. do 18 października 2014 r. w Ośrodku Szkolenia Kierowców [...] , a nadto na podstawie wyjaśnień i zeznań osób szkolonych. I tak z protokołu kontroli z dnia 5 września 2014 r. ustalono, że brak było w kartach szkoleń wystawionych dla czterech osób szkolonych na uprawnienia kategorii C oraz C+E wpisów potwierdzających przeprowadzenie zajęć z zakresu udzielania pierwszej pomocy na miejscu wypadku drogowego, podczas gdy przepis § 7 rozporządzenia MTB i GM z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców przewiduje każdorazowe potwierdzanie zajęć bezzwłocznie po ich odbyciu. Dodatkowo szkolenie z zakresu pierwszej pomocy zostało faktycznie przeprowadzone przez osobę do tego nieupoważnioną tzn. D. O. , który jest instruktorem nauki jazdy, a nie osobą przewidzianą w art. 8 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 757, 1245 i 1635), do którego odsyłają przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Powyższe nieprawidłowości dotyczyły czterech kursantów: M. S. kurs nr [...] w zakresie prawa jazdy kat. CE, P. S. kurs nr 13/2013 w zakresie prawa jazdy kat. C, M. R. kurs nr [...] w zakresie prawa jazdy kat. C oraz T. D.D. kurs nr [...] w zakresie prawa jazdy kat. CE. Ponadto nie odbyło się w trakcie szkolenia teoretycznego wobec tych osób żadne teoretyczne przygotowanie do "ćwiczenia z instruktażem" z zakresu pomocy przedlekarskiej przewidzianej przez Szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E, będący częścią rozporządzenia MTB i GM w sprawie szkoleń... czym naruszono szczegółowy program szkolenia kładący nacisk na zachowanie na miejscu wypadku i pomoc przedlekarską oraz stany zagrożenia życia w wypadkach drogowych. Dodatkowo wskazano na wadliwą formalnie procedurę rozpoczęcia kursu przez kursanta P. S. Obowiązujące przepisy wykonawcze tzn. § 6 rozporządzenia MTB i GM w sprawie szkoleń ... przewidują bowiem pobranie przez OSK profilu kandydata na kierującego na wstępie czynności weryfikujących spełnianie warunków formalnych do rozpoczęcia szkolenia w danej kategorii prawa jazdy. Tymczasem jak ustalono w trakcie kontroli osoba ta wskazała swój numer identyfikujący profil kandydata, ale szkolenie zostało rozpoczęte przed pobraniem profilu przez OSK (por.: dokumentację wytworzoną przez OSK z zeznaniami P. S. , z których wynikało, że sam dostarczył nie tylko numer profilu kierującego, ale profil (tzn. wydruk z systemu) niejako zastępując OSK w nałożonych obowiązkach. Powyższe nieprawidłowości znalazły potwierdzenie w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w szczególności jako naruszenie przepisu wynikającego z art. 26 ust. 5 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 6 rozporządzenia MTB i GM w sprawie szkoleń ... Ponieważ stanowiły one rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta C. zakazał przedsiębiorcy, tj. I. B. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślił tego przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących takie ośrodki szkolenia kierowców.

W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnik strony zarzucił organowi pierwszej instancji inną (niż w 2013 i 2014 r.) a zarazem błędną interpretacją art. 26 ust. 5 pkt 3 (bez wskazania aktu normatywnego), która różni się od interpretacji tego przepisu dokonywaną przez inne Starostwa, gdzie szkolenia w zakresie pierwszej pomocy przy kursach kat. C, D, C+E nie są wymagane. Dodatkowo podniesiono zarzuty:

- błędnego ustalenia stanu faktycznego bez porozumienia się z innym Starostwem (B. );

- naruszenie art. 7 Kpa poprzez zamknięcie Ośrodka czym ograniczono “uprawnienia indywidualnych obywateli prowadzących OSK". Tym bardziej, że popełnione błędy były "mało istotne i formalne", nie należało więc ich kwalifikować jako rażącego naruszenia warunków prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia Ośrodka Szkolenia Kierowców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazło podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji, którą utrzymało w mocy (vide: decyzja z dnia [...] r. nr [...] ).

W jej uzasadnieniu przywołując stan faktyczny sprawy uznało, że organ I instancji działał w oparciu o prawidłowo wskazane i interpretowane przepisy. Uzupełnienia wymagało jedynie sięgnięcie do załącznika nr 1 rozporządzenia MTBi GM z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U z 2012 r., poz. 1019). To bowiem szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E pozwala na odrzucenie poglądu, przedstawianego przez stronę jakoby brak było obowiązku uwzględnienia w trakcie szkolenia teoretycznego szkolenia z pierwszej pomocy. Wskazano, że jest to szkolenie wymagane na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Stosownie do jego brzmienia szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub uprawnienia do kierowania tramwajem, odbywa się w formie:

- kursu;

- zajęć szkolnych - w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, z wyłączeniem uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii A1, A2 i A.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem, szkolenia i obejmuje:

1. część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie:

- podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym,

- obowiązków i prawa kierującego pojazdem;

2. część praktyczną w zakresie kierowania pojazdem, zwaną dalej "nauką jazdy", przeprowadzaną:

- na placu manewrowym,

- w ruchu miejskim oraz

- w ruchu poza obszarem zabudowanym;

3. naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych.

Wprawdzie przepis ten nie wskazuje kiedy i w jakim zakresie oraz dla której kategorii prawa jazdy jest to szkolenie wymagane jednakże odsyła do programu szkolenia (zwrotem: zgodnie z...). Natomiast § 8 ust. 1 pkt 1 lit b rozporządzenia MTB i GM z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia stanowi, że liczbę godzin zajęć w zakresie części teoretycznej i praktycznej szkolenia dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor w porozumieniu z tą osobą, przy czym liczba godzin dla zajęć w zakresie części teoretycznej szkolenia nie może być mniejsza niż:

- 30 godzin w zakresie prawa jazdy kategorii A1, A2, A, B1, B, T lub pozwolenia - w tym co najmniej 4 godziny w zakresie części teoretycznej szkolenia i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych,

- 20 godzin w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Wprawdzie powyższy przepis nie narzuca dla szkolenia między innymi dla kat. C i C+E żadnej konkretnej, minimalnej liczby godzin szkolenia w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych. Jednakże integralną częścią ww. rozporządzenia jest załącznik wskazujący w części III na Szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E. I tak w planie nauczania, w tabeli dla kat. C, k C+E i C1, C1+E przewidziano jednakowo po 20 godzin teorii, w tym przedmiot "Zachowanie na miejscu wypadku i pomoc przedlekarska".

W świetle powyższego stanowisko strony, jakoby szkolenia z pierwszej pomocy nie musiały odbywać się wcale uznano za rażąco sprzeczne już z samym planem nauczania. To że nie narzuca Minister -wskazujący ten program szkolenia -żadnego minimum godzin na przeprowadzenie zajęć z pierwszej pomocy nie oznacza, iż nie są obligatoryjne. Powinny odbyć się w takim zakresie by zrealizować program tego szkolenia ujęty w dwóch tematach nauczania części 2.5.2 Szczegółowego programu.. Temat 1. Wypadkowość i ratownictwo drogowe. Zasady postępowania na miejscu wypadku . Temat 2. Stany zagrożenia życia w wypadkach drogowych. Zranienia, oparzenia, krwotoki, złamania. W tej sytuacji planując rozkład zajęć OSK musi brać pod uwagę tak obszerność materiału i ilość kursantów w grupie, jak również zasadę wynikającą z art. 23 ust. 6 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którą czas poświęcony na przeprowadzenie zajęć, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 oraz ust. 3 i 5, powinien być dostosowany do umiejętności i predyspozycji osoby szkolonej, nie krótszy jednak od minimalnych wymagań określonych dla uprawnień danej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem. Prowadzący szkolenie musi więc skorygować założone minimum zajęć, jeżeli nie nastąpi teoretyczne opanowanie rozpoznawania symptomów poszczególnych urazów i zachowania adekwatnego do tych objawów. Można nawet zaryzykować wskazanie, że brak minimalnego czasu prowadzenia zajęć z pierwszej pomocy oznacza, iż jest możliwe wyznaczenie tylko jednej godziny zajęć teoretycznych, ale wówczas osoba prowadząca je musi mieć możliwość oceny efektów szkolenia.

Ponadto przepis art. 26 ust. 5 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami przewiduje prowadzenie zajęć z pierwszej pomocy przez osobę, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 757, 1245 i 1635) w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 4. Oznacza to konieczność prowadzenia tak szkolenia teoretycznego jak i ćwiczeń (zajęć praktycznych) przez niektórych lekarzy, pielęgniarki lub ratowników medycznych. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie trzej kursanci zeznali, iż to instruktor nauki jazdy szkolił ich z zakresu udzielania pierwszej pomocy po wypadku w zakresie około dwóch godzin lekcyjnych, co więcej dokumentacja OSK właściwego zapisania tych zajęć nie posiadała, prawidłowo organ pierwszej instancji uznał, że naruszono zasady prowadzenia dokumentacji przebiegu szkolenia oraz art. 26 ust. 5 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Naruszenie to powtórzyło się co najmniej trzy razy - tyle bowiem osób przesłuchano weryfikując dokumentację Ośrodka z przebiegu szkolenia. Tym bardziej, że art. 45 ust 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami przewiduje obligatoryjne wydanie decyzji administracyjnej o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli (między innymi) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Natomiast art. 45 ust. 2 definiuje te rażące naruszenia jako:

1) wielokrotne prowadzenie szkolenia:

- w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć,

- w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2,

- pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24;

2) wielokrotne nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1;

3) wielokrotne wystawienie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia;

4) odmowę poddania się kontroli, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie bezspornie ustalono, że zajęcia prowadzono niezgodnie z programem szkolenia, prawidłowo orzeczono o zakazie wykonywania przez OSK "O. " I. B. działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreśleniu tego przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik I. B. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa, a to w szczególności:

- art. 43 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 lit. a i b w związku z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że program szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C oraz C+E obejmuje również szkolenie z pierwszej pomocy i w konsekwencji przyjęcie, iż brak przeprowadzenia przez skarżącą szkolenia z pierwszej pomocy dla spornych kandydatów ubiegających się o prawo jazdy kat. C oraz C+E, stanowi zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, (tj. art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami) rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców z uwagi na prowadzenie ośrodka szkolenia kierowców w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, podczas gdy z art. 23 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy wynika, że szkolenie z udzielania pierwszej pomocy powinny odbyć osoby ubiegające się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, a nie wynika, iż szkolenie z udzielania pierwszej pomocy ma charakter obligatoryjny także w przypadku osób, które już uprawnienie do kierowania pojazdami uzyskały i posiadają, a obecnie starają się wyłącznie o wyższą dodatkową kategorię uprawniającą do kierowania innymi pojazdami. Szkolenie z pierwszej pomocy stanowi bowiem kategorię odrębną, ponieważ nie mieści się ani w części teoretycznej, ani praktycznej szkolenia kursanta. Ponadto zgodnie z treścią przywołanego przepisu, tj. art. 23 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy szkolenia z pierwszej pomocy dla kandydatów ubiegających się o prawo jazdy kat. C oraz C+E nie są obligatoryjne, bowiem wskazany przepis nie precyzuje ani kiedy, ani w jakim zakresie, dla której kategorii prawa jazdy szkolenie z pierwszej pomocy jest wymagane, a wskazać należy, iż warunkiem uzyskania prawa jazdy kat. C lub C+E jest uprzednie posiadanie prawa jazdy kat. B, z uzyskaniem którego wiąże się konieczność ukończenie szkolenia z pierwszej pomocy — co wskazuje na generalny cel regulacji prawnej, którym jest przeszkolenie z zakresu pierwszej pomocy wszystkich osób posiadających uprawnienie do kierowania pojazdami, a nie przeprowadzanie tego szkolenia za każdym razem gdy kierowca (a więc osoba posiadająca prawo jazdy i przeszkolona w zakresie udzielania pierwszej pomocy) uzyskuje uprawnienie wyższego stopnia, np. prawo jazdy kat. C lub C+E;

- § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z załącznikiem nr 1 - § 1 pkt 2 lit. l w zw. z tabelą Tytułu III Szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy m. in. kat. C oraz C+E rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wskazane powyżej przepisy rozporządzenia regulują kwestię przeprowadzania przez ośrodki szkolenia kierowców szkolenia z pierwszej pomocy dla kandydatów ubiegających się o prawo jazdy kat. C oraz C+E, podczas gdy w § 8 ust. 1 ustawodawca wskazał, iż liczbę godzin zajęć w zakresie części teoretycznej i praktycznej szkolenia dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor w porozumieniu z tą osoba, jednocześnie przy założeniu, że część teoretyczna w zakresie prawa jazdy kategorii A1, A2, A, B1, B, T (...) nie może być niższa niż 30 godzin, w tym co najmniej 4 godziny w zakresie części teoretycznej szkolenia i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych (tj. zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 lit a), podczas gdy w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E wskazał jedynie, iż część teoretyczna szkolenia nie może być krótsza niż 20 godzin (tj. zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 lit b) i w szczegółowym programie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy m. in. kat. C oraz C+E wskazał wyłącznie na tematykę związaną z zachowaniem się na miejscu wypadku i pomocy przedlekarskiej, nie wskazując kiedy i w jakim zakresie szkolenie z pierwszej pomocy jest wymagane i czy w ogóle jest wymagane w przypadku osób, które wcześniej takie szkolenie już odbyły np. w ramach kursu prawa jazdy kat. B;

- art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami polegającą na przyjęciu, iż kursant P.S. dostarczył skarżącej profil kierującego (PKK) tym samym niejako zastępując obowiązek skarżącej i jednocześnie nie dając - bez żadnego uzasadnienia - wiary skarżącej, iż procedura przez skarżącą została przeprowadzona prawidłowo, a błędna data pobrania profilu kandydata przez skarżącą nastąpiła z powodu awarii systemu, zwłaszcza, że awarie systemy i problemy z jego funkcjonowaniem miały miejsce już wcześniej i nie były rzadkością;

- art. 7 Kpa w zw. z art. 8 Kpa, poprzez przyjęcie, iż skarżąca dopuściła się rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, tj. niezgodnie z programem szkolenia o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami i tym samym uznał za uzasadnioną decyzję Starosty C. z dnia [...] r. o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i o skreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie przeprowadziło niezbędnych czynności w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, tj. przebiegu procedury szkolenia kursantów, analizy celów szkolenia kandydatów na kierowców, jak i systemu funkcjonowania ośrodków szkolenia kierowców, w konsekwencji powyższego wydało w dniu 6 marca 2015 r. decyzję nie rozpoznając sprawy pod względem merytorycznym oraz naruszając jednocześnie zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, jak i interes społeczny oraz słuszny interes obywateli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2015 r. pełnomocnik strony po raz kolejny zarzucił organowi dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa, tj. art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z zał. nr 1, § 1 pkt 2 lit. l w zw. z tabelą Tytułu III Szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. C oraz C+E rozporządzenia MTB i GM z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców, a nadto art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 6 ust. 2 pkt 2 ww rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Podstawą prawną orzeczenia wobec skarżącej zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity w Dz. U. z 2015 r. poz. 155). Przepis ten zezwala na wydanie tego typu decyzji administracyjnej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania tej działalności. Rażące naruszenie przez skarżącą warunków prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców polegało w gruncie rzeczy, w ocenie organów, na zaniechaniu przeprowadzenia szkolenia czterech osób, ubiegających się o prawo jazdy kat C oraz C+E, z pierwszej pomocy w formie wykładów i zajęć teoretycznych w sposób przewidziany prawem. Zarzut dotyczący błędu w pobraniu profilu kandydata na kierowcę, jak przyznał organ odwoławczy, sam w sobie nie stanowił o wydaniu zakazu wobec skarżącej. Istota sporu prowadzonego przed Sądem sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie - czy program szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w zakresie prawa jazdy kategorii C oraz C+E powinien obejmować naukę udzielania pierwszej pomocy w formie wykładów i zajęć teoretycznych. Jeśli bowiem nie było takiego wymogu, a tak twierdzi strona skarżąca, to brak byłoby podstaw do wydania decyzji takiej, jak zaskarżona. Jeśli natomiast wymóg ten istniał, to oczywistym jest, że zajęcia takie mogły być przeprowadzone tylko przez osobę, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 757 ze zm.), co nie miało miejsca i jest to ustalenie bezsporne.

Zdaniem Sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tej zasadniczej kwestii jest zgodne z prawem z następujących względów. W rozdziale 4 ustawy o kierujących pojazdami, poczynając od art. 21 ust. 1, ustawodawca posłużył się terminem osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Jest to termin zbiorczy, obejmujący osoby ubiegające się o takie uprawnienia w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy, co wynika przykładowo z treści art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2, 3 i szeregu innych ustawy. Z kolei jej art. 23 ust. 2 stanowi, że szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, a więc w zakresie każdej kategorii prawa jazdy, jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych. Już z tych względów stanowisko SKO należy uznać za trafne. Idąc jednak dalej zauważyć należy, że w art. 23 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami mowa jest o programie szkolenia, którego opracowanie, zgodnie z art. 33 ust. 3 tej ustawy, przekazane zostało ministrowi właściwemu do spraw transportu. Wykonując tę delegację Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał rozporządzenie z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1019). Załącznik III do tego rozporządzenia zatytułowany "Szczegółowy program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C, C1+E, C+E", w pkt 1 "Plan nauczania" obejmuje, dla wszystkich tych kategorii prawa jazdy, zachowanie w miejscu wypadku i pomoc przedlekarską.

Z tych względów stanowisko orzekających w sprawie organów o konieczności przeprowadzenia z tymi czterema osobami tego typu zajęć jest umocowane w przepisach prawa.

Pora zatem odpowiedzieć na kolejne pytanie, czy naruszenie tego obowiązku było rażącym naruszeniem zasad prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. I w tej kwestii Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów. Rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców zostało zdefiniowane w art. 45 ust. 2 ustawy. Jednym z przejawów takiego rażącego naruszenia warunków jest wielokrotne prowadzenie szkolenia w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2, a więc tym programem, który obejmuje szkolenie w zakresie udzielania pierwszej pomocy. Tego typu naruszenia miało miejsce wobec czterech uczestników kursów i mogło być uznane za wielokrotne i rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi o naruszeniu przepisów prawa wymienionych w pkt 1 lit a) skargi, w myśl których wymóg przeprowadzenia szkolenia z pierwszej pomocy dotyczy tylko tych osób, które ubiegają się po raz pierwszy o uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowy, a nie dotyczy tych, którzy uprawnienie takie posiadają, a obecnie starają się o uprawnienia wyższej kategorii. Zdaniem Sądu, i to zostało tu powyżej uzasadnione, wymóg przeprowadzenia takich zajęć dotyczy również kursów dla osób ubiegających się o uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C oraz C+E. Uzasadnienie skargi jest przeprowadzone w tym zakresie z pominięciem wykładni językowej i systemowej. W zasadzie strona skarżąca odwołuje się od razu do wykładni celowościowej podnosząc, że nie ma obowiązku i nie jest konieczne ponawianie tego typu zajęć wobec osób, które odbyły je na poprzednich etapach szkolenia. Trzeba jednak zachować kolejność wykładni przepisów prawa, a przynajmniej nie pomijać wykładni językowej i systemowej, bo to te rodzaje wykładni dostarczają bazy dla dalszych metod. W przeciwnym razie snucie od razu wykładni celowościowej narażone jest na dowolność i brak kontaktu z tym, co ustawodawca wyraził w treści przepisów prawa.

Sąd nie podzielił również zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Transportu, który to zarzut opiera się na twierdzeniu, że nie wynika z nich by szkolenie z pierwszej pomocy w ramach kursu prawa jazdy C oraz C+E było wymagane wobec osób, które szkolenie takie odbyły w ramach kursu kategorii B. I w tym zarzucie, zdaniem Sądu, stron skarżąca nie uwzględnia oczywistego zapisu, z którego wynika, że program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C oraz C+E musi obejmować zachowanie na miejscu wypadku i pomoc przedlekarską.

Zarzut dotyczący błędu w pobraniu profilu kandydata na kierowcę, jednodniowego opóźnienia, stracił na znaczeniu w świetle stanowiska SKO wyrażonego w odpowiedzi na skargę. Sąd zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego, że tego typu jednorazowe uchybienie nie może stanowić o rażącym naruszeniu warunków prowadzenia ośrodka z uwagi na jego znikome znaczenie dla kwestii prawidłowego szkolenia kierowców.

Ostatni zarzut skargi o braku przesłanek do stwierdzenia rażącego naruszenia warunków prowadzenia działalności również został omówiony powyżej, ze wskazaniem przepisów prawa i ich wykładni.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę zgodnie I. B. zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.