Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 425/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005r. sprawy ze skargi A.D. oraz R.D. i M.D. (w miejsce zmarłego A.D.) na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2001r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2001 Nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2001r. nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał A. i A. małżonkom D. rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę murowanego budynku na działce nr ewid. [...], nad jeziorem L. gmina B.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgromadzone w sprawie materiały pozwoliły na ustalenie, że inwestorzy rozpoczęli budowę w 1992r., a ukończyli w 1993r. Teren, na którym zrealizowano budowę, przeznaczony był pod uprawy rolne, a obowiązujący w okresie realizacji przedmiotowego budynku plan zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzony uchwałą nr 30/VI/85 Gminnej Rady Narodowej w B. z dnia 12 czerwca 1985r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym WRN w Koninie nr 8 poz. 133 przewidywał w terenie, na którym wybudowano przedmiotowy obiekt teren upraw rolnych i ogrodniczych, a jako tereny rekreacji plan przewidywał jedynie kąpielisko gminne bez prawa zabudowy.

Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 1126 ze zm.) do obiektów wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995r. stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy "Prawo budowlane" z 1974r. wraz z rozporządzeniami wykonawczymi do tej ustawy.

Ponieważ obowiązujący plan nie pozwala na legalizację wybudowanego obiektu zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r., stąd nakazano inwestorom rozbiórkę obiektu.

W odwołaniu od tej decyzji małżonkowie D. przyznali, że nie wiedzieli, iż na ich terenie nie można budować tym bardziej, że z Urzędu uzyskali pozwolenie na budowę przyłączy: wodociągowego i elektrycznego. Podnieśli również, że przystąpiono do opracowania nowego planu zagospodarowania przestrzennego, który to plan pozwoli na zakwalifikowanie nieruchomości jako działki rekreacyjnej. Z tych powodów wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2001r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję i podzielił jej argumentację.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu skarżący powtórzyli zarzuty z odwołania, podnieśli też, że została opracowana ocena wpływu na środowisko zagospodarowania pasa przybrzeżnego jeziora w L., z której wynika, że zabudowa rekreacyjna nie będzie pogarszać stanu środowiska przyrodniczego.

W późniejszym piśmie, bo z dnia [...] 2005r. A. D. podniosła, że na skutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. w miejscowości L., zatwierdzonego uchwałą nr XIII/66/03 Rady Gminy B. z dnia 29 sierpnia 2003r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 163, poz. 3052 z 17 października 2003r., działka nr [...], na której wzniesiono przedmiotowy obiekt jest przeznaczona pod zabudowę letniskową.

W konkluzji skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

W toku postępowania sądowego zmarł skarżący A. D. i w jego miejsce wstąpili następcy prawni – poza A. D., synowie R. D. i M. D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, jednakże nie z powodów podniesionych w skardze.

Jest niespornym, że postępowanie w sprawie toczy się po raz wtóry, bowiem pierwsza decyzja organu odwoławczego była decyzją kasacyjną. Mimo wyraźnego wskazania organ I instancji nie zawiadomił stron o wszczęciu postępowania w trybie art. 61 § 4 kpa.

Zebrane w sprawie materiały, w szczególności graficzna część planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonego Uchwała nr 30/VI/85 Gminnej Rady Narodowej w B. jest zupełnie nieczytelna. Nie zaznaczono na niej miejsca położenia działki [...], na której wzniesiono przedmiotowy budynek. Zapisy planu są bardzo ogólne i jedynie z treści aktu notarialnego umowy sprzedaży działki [...] wynika, że skarżący nabyli działkę pod uprawy rolne. Takich terenów nie wskazują zapisy planu, a z kolei pkt, 2.6. na który powołuje się zaskarżona decyzja wskazuje, że nad jeziorem L. projektuje się kąpielisko. Dalsze zdanie mówi, że według wytycznych z planu wojewódzkiego, chłonność tego terenu rekreacyjnego wynosi 2000 osób. Jest oczywistym, że powyższy zapis nie może dotyczyć wyłącznie kąpieliska, ale wskazuje enigmatycznie na tereny rekreacyjne.

Faktu, czy działka skarżących do takich terenów w przyszłości będzie zakwalifikowana nie można domniemywać z niejasnego zapisu planu, a ostatecznie jak to wykazała skarżąca, działka [...] została przeznaczona pod zabudowę rekreacyjną, co uściślono w planie z 2003r.

Art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane odsyła do planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie prowadzonego postępowania. Ogólne i mało precyzyjne sformułowania planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w gminie B., niewątpliwie nastręczały organom nadzoru budowlanego ich prawidłową wykładnię, jednak braki planu lub jego niejasne zapisy nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony.

Biorąc więc pod uwagę, że zgromadzony materiał w sprawie nie pozwolił na prawidłową i wyczerpującą kontrolę prawidłowości podjętych decyzji, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c, 152, 200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka

MarK