Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1234/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 16
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 751/09 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 10 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 751/09, oddalił skargę T. K. (dalej również jako: "skarżący"), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 10 czerwca 2009 roku, nr SKO 964/2009 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2008 roku. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej, jako p.p.s.a.

Ze stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyroku wynika, że Burmistrz Miasta T. postanowieniem z dnia 4 listopada 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia T. K. zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2008 r., gdyż strona odmówiła zapłaty opłaty targowej inkasentowi w związku z dokonywaną sprzedażą towarów na targowisku prywatnym należącym do Spółki jawnej "W.-B.". Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że T. K. prowadził w przeciągu pierwszych ośmiu miesięcy 2008 r. (łącznie 43 dni) działalność handlową w postaci sprzedaży towarów na targowisku prywatnym (stanowisku handlowym [...]) należącym do firmy "W.-B." Sp. jawna. W przedmiotowej sprawie nie miało zastosowania zwolnienie z opłaty targowej, wynikające z przepisu art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej: u.p.o.l., gdyż strona nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od żadnych przedmiotów znajdujących się na terenie targowiska. Grunt, jak i przenośne pawilony kontenerowe posadowione na tym gruncie, są własnością firmy "W.-B.". Organ wskazał też na swoją wcześniejszą decyzję, którą umorzono postępowanie w sprawie ustalenia T. K. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., związanego z przenośnym pawilonem handlowym usytuowanym na powyższym targowisku - stanowisko [...}. W związku z powyższym decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r. Burmistrz Miasta T. określił T. K. zobowiązanie w opłacie targowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., dalej jako: SKO, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 10 czerwca 2009 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na treść art. 15 ust. 1 i 2 u.p.o.l., uznając za zasadę podleganie opłacie targowej w przypadku dokonywania sprzedaży na targowisku, tzn. we wszelkich miejscach, w których jest prowadzony handel. W art. 15 ust. 2a tej ustawy przewidziane jest zwolnienie przedmiotowe dla sprzedaży dokonywanej w budynku lub jego części nie będących targowiskiem pod dachem lub halą używana do targów aukcji i wystaw. Z kolei przepis art. 16 tejże ustawy zwalnia z opłaty targowej podatników podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. W aktach sprawy – jak podkreślił organ odwoławczy – znajdują się wypisy z rejestru gruntów z dnia 8 lutego 2008 r., z których wynika, że właścicielem gruntu z usytuowanym targowiskiem w T. jest Spółka jawna "W.-B.". Ponadto akta zawierają dokumenty wydane w procesie budowlanym: decyzję Starosty [...] z dnia 14 maja 2004 r., nr 36/2004 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przenośnych pawilonów kontenerowych pod istniejącymi wiatami handlowymi oraz decyzję Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 28 czerwca 2007 r., nr [...] i [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie wybudowanych przenośnych pawilonów handlowych. Inwestorem w postępowaniu zakończonym pierwszą z wymienionych decyzji była "M.-T." M.M. i P. G. Spółka jawna w T., która następnie została rozwiązana i wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego, a w jej miejsce weszły trzy podmioty: "A." Sp. z o.o. z siedzibą w T., "W.-B." Sp. z o.o. z siedzibą w T. i M. M. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "M." w T. Powyższe dokumenty - w ocenie organu odwoławczego – świadczą o tym, że wybudowane przenośne pawilony kontenerowe pod istniejącymi wiatami są miejscem, w którym prowadzi się działalność handlową. SKO wskazało ponadto, iż przenośny pawilon handlowy jest tymczasowym obiektem budowlanym, bowiem posiada cechy tymczasowego obiektu budowlanego, określone w art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane. Przenośne pawilony kontenerowe, w których prowadzona jest działalność handlowa, nie stanowią budynku, ani budowli, co skutkuje uznaniem, że nie zostały spełnione przesłanki zwolnienia przedmiotowego dla sprzedaży dokonywanej w "budynku lub jego części nie będących targowiskiem pod dachem lub halą używaną do targów, aukcji i wystaw", określonych w art. 15 ust. 2a u.p.o.l. Przenośne pawilony kontenerowe wybudowano pod wiatami, a zatem jest to miejsce, które można określić jako targowisko, tzn. miejsce, w którym prowadzony jest handel, przy czym jest to targowisko pod dachem w rozumieniu art. 15a u.p.o.l. Organ podatkowy przeanalizował także przesłankę zwolnienia od opłaty targowej, określoną w art. 16 u.p.o.l., wskazując że nie ma ona zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż strona nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położnymi na targowiskach.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, dalej jako: WSA, wnoszono o uchylenie powyższej decyzji SKO i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest na gruncie wskazanej ustawy podatnikiem podatku od nieruchomości, mimo że jest właścicielem obiektu budowlanego; (2) art. 16 u.p.o.l., poprzez przyjęcie błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, że skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jako właściciel przenośnego pawilonu handlowego, samoistny posiadacz przenośnego pawilonu handlowego znajdującego się na gruncie stanowiącym własność osoby trzeciej i prowadzącym w nim działalność gospodarczą, lecz jest nim wyłącznie właściciel gruntu oraz podmiot będący adresatem decyzji administracyjnych; (3) art. 16 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i brak analizy przedmiotowej sprawy w zakresie zwolnienia podmiotowego określonego w oparciu o ten przepis; (4) art. 16 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy fakt bycia takim podatnikiem jest stanem obiektywnym i wynika z przepisów tej ustawy; (5) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przenośny pawilon handlowy jest tymczasowym obiektem budowlanym i jako taki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co legitymuje organ do nałożenia na skarżącego opłaty targowej; (6) art. 210 § 4 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: o.p., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ uznał, że jeżeli podatnik nie zaskarżył decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., to jest zobowiązany do uiszczenia opłaty targowej; (7) art. 191 o.p., poprzez błędną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że: a) nie jest właścicielem przenośnego pawilonu handlowego, b) przenośny pawilon handlowy znajdujący się na stanowisku handlowym jest tymczasowym obiektem budowlanym, mimo iż takie stanowisko nie wynika z zebranego materiału dowodowego; c) nie będąc właścicielem przenośnego pawilonu handlowego, a będąc posiadaczem samoistnym, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości; d) na skutek wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. i podtrzymania tej decyzji przez SKO w L., skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości mimo iż wniosek o wszczęcie postępowania dotyczył określenia wysokości zobowiązania podatkowego, bowiem obiektywnie skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości; (8) art. 122 o.p., poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bezpodstawne przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie o określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

WSA w uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku, oddalającego skargę na decyzję SKO z dnia 10 czerwca 2009 roku, w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2008 roku między innymi zauważał, że stosownie do treści art. 16 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., zwolnione są od opłaty targowej osoby, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Wspomniane zwolnienie – podkreślał WSA - nie dotyczy zatem sprzedawców handlujących na targowisku, lecz nie będących równocześnie podatnikami podatku od nieruchomości. W ocenie WSA organ odwoławczy wyjaśnił, dlaczego strona nie została uznana za podatnika podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położnymi na przedmiotowym targowisku. W tym zakresie bowiem SKO powołało się na ostateczną decyzję nr SKO [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości za 2008 r. W postępowaniu tym organy podatkowe uznały, że T. K. nie jest właścicielem przenośnego pawilonu handlowego, a zatem nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Skoro T. K. nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, to nie ma zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 16 u.p.o.l. Ponadto WSA uznał, że zarzuty niniejszej skargi odnoszą się do wyżej opisanej decyzji, w której nie uznano skarżącego, jako podatnika podatku od nieruchomości od przenośnego konteneru handlowego usytuowanego na targowisku prowadzonym przez Spółkę "W.-B." w T. W tym miejscu WSA zauważył, że nie może ocenić prawidłowości wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia skarżącej podatku od nieruchomości za 2008 r. od przenośnego pawilonu handlowego usytuowanego na targowisku, gdyż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto WSA podnosił, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego skarżący nie udowodnił też, że w dniach, za które została obciążona opłatą targową, nie prowadziła działalności handlowej, nie przedstawił dowodów obalających fakty wynikające z raportów inkasenta. Wobec tego nie można też zarzucić organom podatkowym naruszenia w sprawie przepisu art. 191 o.p. (błędnej oceny materiału dowodowego w postaci raportów inkasenta opłaty targowej). W tej sytuacji postanowiono o oddaleniu skargi.

Skargę kasacyjną do NSA od powyższego wyroku złożył skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego), zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: (1) art. 16 u.p.o.l. poprzez jego nie zastosowanie, co z kolei doprowadziło do bezzasadnej odmowy uznania skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości podczas, gdy jest on właścicielem budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości położonej na targowisku i w związku z tym faktem zobowiązany jest uiszczać podatek od nieruchomości; (2) art. 16 u.p.o.l. poprzez jego nie zastosowanie i przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności ustalonych w postępowaniu w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podczas, gdy fakt bycia podatnikiem w podatku od nieruchomości winien być ustalony niezależnie w postępowaniu, którego dotyczy niniejsza skarga;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: (1) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt "a" i pkt "c" p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i nie uwzględnienie skargi i w konsekwencji jej oddalenie, podczas, gdy winna być ona uwzględniona i w efekcie powinna wywołać skutek w postaci uchylenia decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza miasta T., do czego w efekcie nie doszło; (2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 191 o.p., poprzez nie uwzględnienie skargi i zawartych w niej zarzutów i nie uwzględnienie okoliczności, iż skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości, co z kolei jest stanem obiektywnym, i co w ocenie skarżącego winno ulec badaniu w sprawie o określenie wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej, a nie oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach dokonanych w innym postępowaniu; (3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 210 § 4 o.p. poprzez nie wskazanie w treści uzasadnienia powodów, dla których odmówił uwzględnienia stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia 5 stycznia 2010 r.; (4), art. 151 p.p.s.a. w związku z treścią art. 212 o.p. polegającym na nie przeprowadzeniu postępowania dowodowego, a jedynie oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach wynikających z innego postępowania, które miało inny przedmiot; (5) art. 151 p.p.s.a. w związku z treścią art. 187 o.p., polegające na pominięciu w rozważaniach sądu okoliczności, iż w okresie od 1 stycznia 2008 r. opłata targowa była pobierana przez inkasenta z góry w formie abonamentu, co jest sprzeczne z istotą zobowiązania podatkowego, bowiem skarżący zobowiązany był płacić opłatę targową zanim wystąpił z ofertą sprzedaży.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej zarzuty, wnoszono o uchylenie w całości wyroku WSA z dnia 27 stycznia 2010 r. w przedmiotowej sprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od SKO kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, została uszczegółowiona część powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdza się, aby zaistniały przesłanki dające podstawę do unieważnienia zaskarżonego wyroku. Oznacza to związanie sądu odwoławczego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku.

Zgodnie zaś z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Natomiast unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ( pkt 1 ) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2 ).

W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje wywiedzione na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia unormowań postępowania, tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., oraz w związku z powoływanymi przepisami art. 191, art. 210 § 4, art. 212 i art. 187 o.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie ocenił WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zarzuty skargi przede wszystkim odnosiły się do decyzji nr SKO 1610/2008, utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości za 2008 r. W decyzji tej, nie uznano skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości od przenośnego konteneru handlowego usytuowanego na targowisku prowadzonym przez Spółkę "W.-B." w T. Z uwagi na fakt, że powoływana wyżej decyzja nie została zaskarżona do WSA, stała się ostateczna i nie mogła być przedmiotem ponownej oceny przez WSA w rozpatrywanej sprawie. Zasadnie zatem wywodził WSA, że gdyby uczynił przedmiotem ponownej oceny prawidłowość wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia skarżącej podatku od nieruchomości za 2008 r. od przenośnego pawilonu handlowego usytuowanego na targowisku, naruszyłby postanowienia art. 134 § 1 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że określenie "dana sprawa" w rozumieniu art. 134 p.p.s.a. oznacza sprawę w ujęciu materialnym. Sąd nie może więc uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia, gdy zarówno elementy podmiotowe, jak i przedmiotowe są tożsame (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1904/09; opublikowany w: LEX nr 744478). WSA w niniejszej sprawie nie mógł naruszyć unormowań art. 151 p.p.s.a. w związku z treścią art. 187 o.p., poprzez pominięciu w rozważaniach okoliczności pobierania od skarżącego opłaty targowej przez inkasenta z góry w formie abonamentu, gdyż ten zarzut w ogóle nie był podnoszony ani w skardze, ani na rozprawie przed WSA.

W skardze kasacyjnej, wskazano także na podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. ( naruszenie prawa materialnego ), tj. art. 16 u.p.o.l. poprzez jego nie zastosowanie w stosunku do skarżącego. Jednakże należy stwierdzić, że zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, nie zostały sformułowane w sposób prawidłowy. Naruszenie prawa materialnego, może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej ( zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 378.). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że sposób sformułowania zarzutów wymienionych powyżej w pozycji (I) prawa materialnego: pkt 1 oraz pkt 2 skargi kasacyjnej nie podaje jednoznacznie, z którą z postaci naruszenia przepisów prawa materialnego w danym przypadku mamy do czynienia, tzn. czy z błędną wykładnią, czy niewłaściwym zastosowaniem. Jednakże tam, gdzie zostało to wywiedzione, sposób sformułowania zarzutów ( np. "co z kolei doprowadziło do bezzasadnej odmowy uznania skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości", "fakt bycia podatnikiem w podatku od nieruchomości winien być ustalony niezależnie w postępowaniu") wskazuje, że skarżący zmierza do podważenia ustaleń stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięć organów. Należy stwierdzić, że ocena zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego, ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który strona wnosząca skargę kasacyjną uznaje za prawidłowy. Kwestionowana prawidłowość przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych może nastąpić wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej, wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., obejmującej zarzuty naruszenia wszelkich mających zastosowanie w postępowaniu sądowym przepisów procedury, jeśli naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże jak wyżej stwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny, ta podstawa kasacyjna okazała się nieskuteczna.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną, jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tejże ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.