Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 776/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) Tomasz Zbrojewski Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 616/05 w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Dowódca Brygady Lotnictwa [...], decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...] z dnia [...], mocą której odmówiono M. H. wypłacenia należności za przeniesienie służbowej, tj. diet, ryczałtu na pokrycie kosztów przejazdu, zasiłku osiedleniowego i zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że ppor. M. H. rozkazem Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia 25 czerwca 2003 r. jako absolwent Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, skierowany został do dyspozycji Dowódcy [...]. Rozkazem Dowódcy [...] nr [...] z dnia 12 września 2003 r. żołnierz wyznaczony został na swoje pierwsze stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej [...].

Następnie organ wskazał, że M. H. złożył wniosek o wypłatę należności za przeniesienie służbowe. Do wniosku - jako podstawę żądania - dołączono poświadczenie zameldowania na pobyt stały wnioskodawcy wraz z rodziną w lokalu przy ul. [...] w [...] oraz umowę sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do tego lokalu.

Po rozpatrzeniu wniosku Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w dniu [...] wydał decyzję nr [...], w której odmówił wypłaty zasiłku osiedleniowego. Odmowa wypłaty świadczenia podyktowana byłą faktem, iż nie doszło do przeniesienia służbowego żołnierza. Przesiedlenie się przez żołnierza do nowego miejsca zamieszkania nie nastąpiło bowiem w związku z przeniesieniem służbowym.

M. H. wniósł od decyzji odwołanie w którym podał, iż wraz z wyznaczeniem go na pierwsze stanowisko służbowe w JW. [...] nastąpiło przeniesienie się przez skarżącego do nowego miejsca pełnienia służby. Skarżący podniósł, że przeniesienie się z miejscowości [...] do miejscowości [...], nastąpiło w związku z przeniesieniem służbowym. Wyznaczenie go na stanowisko służbowe w JW. [...] spowodowało konieczność kupna lokalu mieszkalnego w miejscowości [...], a co za tym idzie, przesiedlenia się wraz z rodziną do nowego miejsca zamieszkania. W dniu 23 maja 2005 r. skarżący zameldował się wraz z rodziną na pobyt stały w nabytym lokalu. Zdaniem skarżącego zastosowanie w sprawie winien mieć § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za podróże i przeniesienia służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487).

W ocenie organu odwoławczego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty w nim zawarte nie znajdują oparcia tak w przepisach prawa, jak i w stanie faktycznym sprawy.

Organ II instancji podał, ze zarzut naruszenia § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za podróże i przeniesienia służbowe jest bezzasadny. Przepis ten zawiera definicję legalną przeniesienia służbowego, zgodnie z którą przeniesieniem służbowym jest wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej. Przepis ten należy interpretować w kontekście art. 19 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierze zawodowi pełnią zawodową służbę wojskowa: 1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, 2) w rezerwie kadrowej, 3) w dyspozycji.

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło do przeniesienia służbowego żołnierza. W przypadku skarżącego nie zachodzi bowiem przesłanka zawarta w definicji legalnej przeniesienia służbowego. Od dnia promocji na pierwszy stopień oficerski skarżący pozostawał w dyspozycji Dowódcy [...], nie będąc wyznaczony na żadne stanowisko służbowe. Wyznaczenie na stanowisko służbowe nastąpiło dopiero rozkazem dowódcy [...] nr [...] z dnia 12 września 2003 r. i dopiero od tego momentu zaistniała możliwość przeniesienia służbowego żołnierza.

Organ II instancji wskazał, że w sprawie nie doszło do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki lub wydzielonego podziału, w której skarżący zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Skarżący bowiem nie pełnił zawodowej służby wojskowej na żadnym stanowisku służbowym, w żadnej jednostce ani wydzielonym pododdziale do czasu wyznaczenia go na pierwsze stanowisko służbowe, wspomnianym rozkazem Dowódcy [...], lecz pełnił ją w dyspozycji Dowódcy [...].

Nadto organ odwoławczy wskazał, że zameldowanie żołnierza wraz z rodziną w lokalu położonym w [...] nastąpiło w dniu 23 maja 2005 r., zaś objęcie stanowiska służbowego w Jednostce Wojskowej [...] miało miejsce w dniu 10 września 2003 r. Rozbieżność tych dwóch dat wskazuje jednoznacznie na brak adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy objęciem stanowiska służbowego przez skarżącego, a zameldowaniem w lokalu położonym w [...] przy ul. [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, M. H. zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego przez:

- błędną wykładnię art. 19 i art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez uznanie, że skierowanie żołnierza pełniącego zawodową służbę w dyspozycji do wykonywania zadań służbowych poza miejscem pełnienia tej służby w czasie dyspozycji nie jest przeniesieniem służbowym,

- błędną wykładnię § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za podróże i przeniesienia służbowe poprzez uznanie, iż powyższe przepisy nie mają zastosowania do sytuacji skarżącego, mimo, że przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że stosownie do art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji. Skarżący pełnił służbę zawodową w dyspozycji w miejscu zamieszkania w [...]. Rozkazem personalnym Dowódcy [...] z dnia 12 września 2003 r. został przeniesiony z miejsca pełnienia służby w dyspozycji w miejscowości [...] na stanowisko służbowe w jednostce wojskowej [...]. Przeniesienie na ww. stanowisko służbowe spowodowało faktyczne przeprowadzenie się skarżącego wraz z rodziną do wcześniej zakupionego lokalu w [...] przy ul. [...].

Zdaniem skarżącego, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są przytoczone przez organ okoliczności, w szczególności data zakupu mieszkania, data jego zameldowania się wraz z rodziną na pobyt stały. Oczywistym jest, iż każdy, kto kupi lokal mieszkalny, a nie posiada innego lokalu stanowiącego jego własność, pomimo braku faktycznego zamieszkiwania w tym lokalu, zamelduje się w nim na pobyt stały.

Nadto skarżący podał, że zawodowa służba wojskowa na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, jak i zawodowa służba wojskowa w dyspozycji są równorzędnymi formami pełnienia zawodowej służby wojskowej w kontekście uprawnień żołnierza zawodowego, określonych w art. 86 ust. 1 ustawy oraz § 4-11 rozporządzenia z dnia 28 maja 2004 r.

Dowódca Brygady [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 22 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 616/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. H. na decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa [...] z [...] nr [...] w przedmiocie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienie i podróże służbowe, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w dniu 29 czerwca 2004 r. złożył wniosek o wypłatę należności za przeniesienie służbowe. Skarżący we wniosku wskazał, że przeniesienie służbowe nastąpiło wskutek rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia 12 września 2003 r. Zgodnie z treścią przedmiotowego wniosku skarżący wraz z żoną i dzieckiem przeniósł się z miejscowości [...] do nowego miejsca zamieszkania w miejscowości [...] w dniu 26 maja 2004 r.

Organy wojskowe rozpatrzyły powyższy wniosek i decyzją nr [...] z dnia 21 grudnia 2004 r. Dowódca Brygady Lotnictwa [...], utrzymał w mocy decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 15 listopada 2004r., mocą której odmówiono wypłacenia M. H. zasiłku osiedleniowego.

Złożony przez skarżącego w dniu 30 maja 2005 r. wniosek o wypłatę należności za przeniesienie służbowe jest kolejnym wnioskiem o wypłatę tych samych należności związanych z przeniesieniem się skarżącego wraz z rodziną z miejscowości [...] do nowego miejsca zamieszkania w miejscowości [...], wskutek rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia 12 września 2003 r.

Wobec powyższego Sąd w pierwszej kolejności rozważył, czy decyzje wydane przez organy wojskowe w przedmiotowej sprawie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Tożsamość sprawy istnieje wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Analizując treść obu wniosków złożonych przez skarżącego, Sąd doszedł do przekonania, że niewątpliwie w sprawie występują te same podmioty (tożsamość wnioskodawcy oraz organu wojskowego). Sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, gdyż skarżący domaga się wypłaceniami należności związanych z przeniesieniem służbowym wskutek rozkazu Dowódcy [...] nr [...] z dnia 12 września 2003 r., którym został wyznaczony na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej [...]. Jednakże sprawa nie dotyczy już tego samego stanu prawnego, gdyż składając wniosek w dniu 29 czerwca 2004r. skarżący jako podstawę prawną wskazał § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe, zaś we wniosku z dnia 30 maja 2005 r. jako podstawę prawną żądania wskazał § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe.

Również nie można uznać, że ten sam przedmiot występuje w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W dacie składania wniosku w 2004 r. skarżący wiązał prawo do przedmiotowych świadczeń z faktem zamieszkania w [...] w wynajętym mieszkaniu przy ulicy [...], gdzie został wraz z rodziną zameldowany na pobyt czasowy. Natomiast składając wniosek w dniu 30 maja 2005 r. skarżący prawo do tych świadczeń wiąże z faktem zamieszkania w [...] w mieszkaniu własnościowym przy ulicy [...], gdzie wraz z rodziną jest zameldowany na pobyt stały.

Wobec powyższego Sąd uznał, że nie zachodzi tożsamość sprawy, wobec czego organy administracji prawidłowo uczyniły rozpatrując sprawę merytorycznie. Jednakże mimo braku tożsamości sprawy, fakt, że skarżący w dniu 29 czerwca 2004r. złożył wniosek o przyznanie należności za przeniesienie służbowe do Jednostki Wojskowej [...], który został rozpatrzony przez właściwe organy wojskowe i sprawa została rozstrzygnięta decyzją, nie pozostaje bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Jak wynika z przepisów regulujących należności za przeniesienia służbowe (ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozporządzenie MON z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności za podróże i przeniesienia służbowe, rozporządzenie MON z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe), określone świadczenia związane były i są nadal z zaistnieniem faktu przesiedlenia się i zamieszkania żołnierza wraz z członkami rodziny w nowym miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Z samej natury przesiedlenia wynika, iż w związku z wykonaniem tego samego rozkazu o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe, żołnierz może tylko raz się przesiedlić. Przesiedlenie się są to czynności faktyczne podjęte w celu przeprowadzenia się żołnierza wraz z rodziną z miejscowości, w której dotychczas zamieszkiwał do miejscowości, w której zamieszkał po objęciu stanowiska służbowego. Zatem przesiedlenie się w związku z wykonaniem przez żołnierza rozkazu o wyznaczeniu stanowiska służbowego może nastąpić tylko jednorazowo, to znaczy, że nie można dwa razy przesiedlić się wykonując ten sam rozkaz o wyznaczeniu stanowiska służbowego. Przesiedlenie się jest czynnością faktyczną realizującą się w określonym miejscu i czasie. Późniejsze zmiany przepisów prawa, czy też zmiana stanu faktycznego, polegająca na kupnie mieszkania własnościowego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej nie powodują, że można uznać, iż doszło do kolejnego przesiedlenia czy też, że przesiedlenie nastąpiło dopiero w momencie kupna mieszkania. Kupno mieszkania i zameldowanie się w nim na pobyt stały nie stanowią bowiem przesłanki, z którą przepisy wiążą skutek w postaci przesiedlenia. Przesiedlenie związane jest wyłącznie z faktem zamieszkania w określonej miejscowości.

W przedmiotowej sprawie nie budził wątpliwości fakt, że skarżący wraz z rodziną przesiedlił się z miejscowości [...] do miejscowości [...] w maju 2004 r. Skarżący na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. potwierdził, że od 2004 r. do maja 2005 r. mieszkał [...]. Skarżący fakt przesiedlenia wiąże natomiast z faktem zameldowania się na pobyt stały w maju 2005 r. Jak wyżej wskazano, fakt zameldowania na pobyt stały związany z kupnem mieszkania nie decyduje o momencie faktycznego przesiedlenia. Dlatego też w przedmiotowej sprawie nie można było uznać, iż skarżący przesiedlił się do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej dopiero w maju 2005 r. Do przesiedlenia doszło w maju 2004 r. i zmiany stanu prawnego oraz faktycznego, które miały miejsce w późniejszym okresie nie mają żadnego wpływu na ocenę, kiedy zaistniał obiektywny fakt przesiedlenia.

Dlatego też organ odwoławczy słusznie zauważył, że nie widzi związku pomiędzy objęciem przez skarżącego stanowiska służbowego w Jednostce Wojskowej [...], a zameldowaniem w lokalu położonym w [...] pryz ul, [...], gdy spojrzy się na to stwierdzenie w przedstawionym wyżej rozumieniu przesiedlenia.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu zbędne są rozważania organu odwoławczego dotyczące kwestii, czy doszło do przeniesienia służbowego skarżącego wskutek wyznaczenia na stanowisko służbowe rozkazem Dowódcy [...] nr [...] z dnia 12 września 2003 r. W tej kwestii organy wojskowe wypowiedziały się rozstrzygając wniosek skarżącego z 2004 r. Zmiana stanu prawnego oraz faktycznego po dacie faktycznego przesiedlenia się skarżącego wraz z rodziną nie uzasadnia dokonywania ponownej analizy prawnej czy miało miejsce przeniesienie służbowe. Kwestia ta została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Dowódcy Brygady Lotnictwa [...] z dnia 21 grudnia 2004 r. i stanowisko organu w tym zakresie mogło zostać poddane kontroli sądu administracyjnego w drodze skargi na tę decyzję. Obecnie możliwym jest dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzonej przez organy administracji wykładni prawa, gdyż w przedmiotowej sprawie ocenie podlega okoliczność, czy zmieniony stan faktyczny oraz prawny uzasadniał wystąpienie przez skarżącego z ponownym wnioskiem o przyznanie należności za przeniesienie służbowe.

W ocenie Sądu fakt, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odbiega od istoty zagadnienia mającego w sprawie znaczenie, nie stanowi takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo wszystko organ zauważył brak związku pomiędzy zameldowaniem, a objęciem przez skarżącego stanowiska służbowego, czyli dotknął istoty zagadnienia mającego w sprawie pierwszoplanowe znaczenie. Zatem nie doszło do takiego naruszenia prawa materialnego czy procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Zasadna bowiem jest odmowa wypłaty skarżącemu należności za przeniesienie służbowe w sytuacji, kiedy w podanym przez skarżącego stanie faktycznym nie doszło do przesiedlenia.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

M. H. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za podróże służbowe i przeniesienia służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487), przez błędną jego wykładnię polegającą na stwierdzeniu przez WSA, że w przedmiotowej sprawie nie budził wątpliwości fakt przesiedlenia się skarżącego wraz z rodziną na skutek wyznaczenia go rozkazem Dowódcy na stanowisko służbowe, do przesiedlenia się skarżącego jednak nie doszło,

2) na podstawie art. 174 pkt 1 ww. ustawy, naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) mówiącego, że stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powstaje w drodze powołania, po wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do zawodowej służby wojskowej – przez niezastosowanie tego przepisu w sprawie; przepis ten oznacza bowiem wbrew sugestiom WSA i organów I i II stopnia, że po raz pierwszy stosunek służbowy żołnierza powstaje już z chwilą powołania go do zawodowej służby wojskowej – powstanie zaś jakiegokolwiek stosunku służbowego oznacza zarazem objęcie stanowiska służbowego (co potwierdza również rozkaz personalny Nr [...] Dowódcy [...] dotyczący skarżącego: zwalniam z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczam na stanowisko służbowe);

3) na podstawie art. 174 pkt 2 ww. ustawy, naruszenie art. 134 § 1 tej ustawy, polegające na nieuwzględnieniu w sprawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), w myśl których: żołnierz zawodowy pełniący służbę wojskową na podstawie kontraktu – pełni tę służbę na stanowiskach służbowych (co oznacza, ze nie może być żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową – niebędacych jednocześnie na żadnym stanowisku służbowym) jako przepisów mających zasadnicze znaczenie dla uznania w niniejszej sprawie, czy przeniesienie służbowe skarżącego, jakie faktycznie miało miejsce, uprawnia go do ryczałtu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za podróże służbowe i przeniesienie służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487).

4) na podstawie art. 174 pkt 2 ww. ustawy, naruszenie art. 135 tej ustawy, polegające na niezastosowaniu przez WSA oczywistej sprzeczności w jego stanowisku wyrażonym w uzasadnieniu skarżonego wyroku. WSA bowiem pomimo stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie nie budził wątpliwości fakt, że skarżący wraz z rodziną przesiedlił się na skutek wyznaczenia go na stanowisko służbowe rozkazem, uznał dalej, że brak związku ww. przeniesienia z ww. rozkazem (str. 6 uzasadnienia wyroku). WSA raz przyznaje, że fakt przesiedlenia się skarżącego nie budził wątpliwości (str. 6 uzasadnienia wyroku), a następnie twierdzi, że w opisanej sprawie nie doszło do przesiedlenia.

Na tych podstawach wnosił o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Brygady Lotnictwa [...] wnosił o oddalenie skargi w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, po rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotem kontroli Sądu była zgodność z prawem decyzji Dowódcy Brygady Lotnictwa [...] z [...] nr [...] w przedmiocie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe. Sąd w zaskarżonym wyroku w pełni prawidłowo dokonał wykładni i zastosowania w sprawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487), który stanowi "Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają przeniesienie służbowe – wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe". Zmiana miejsca zamieszkania w obrębie danej miejscowości nie stanowi przeniesienia służbowego. Stanowi o tym wprost art. 86 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) "Żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania, przysługują należności za przeniesienie i podróże służbowe". Złożony wniosek z 30 maja 2005 r. przez skarżącego był kolejnym wnioskiem, który dotyczył nowej sprawy związanej ze zmianą miejsca zamieszkania w [...] z zamieszkania w mieszkaniu wynajętym przy [...] na zamieszkanie w [...], w mieszkaniu własnościowym przy ul. [...].

Zarzuty wywodzone w skardze kasacyjnej nie mogą zatem odnosić się do zakresu rozpoznania sprawy w zaskarżonym wyroku. Sąd w zaskarżonym wyroku wskazał na zakres rozpoznania sprawy, podkreślił, że sprawa należności za przeniesienie służbowe została rozstrzygnięta decyzją ostateczną Dowódcy Brygady Lotnictwa [...] z 21 grudnia 2004 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z 15 listopada 2004r. nr [...]. Decyzje te nie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego.

Sąd prawidłowo ocenił, że rozpoznawana sprawa jest odrębną, nową sprawą administracyjną, wszczętą nowym wnioskiem. Wprowadzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do sądu administracyjnego wywodów dotyczących poprzednio rozpoznanej i rozstrzygniętej sprawy nie stanowi jednak naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Takie znaczenie też należy przypisać uwadze Sądu co do przesiedlenia skarżącego w 2004 r., które Sąd nie rozpoznawał i nie oceniał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Tak wyznaczone granice rozpoznania sprawy w zaskarżonym wyroku nie naruszają art. 135 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poprzednio rozpoznana i rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną sprawa, nie ma znaczenia dla załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem z 30 maja 2005r. Tym samym nie został naruszony art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tak wyznaczonych granicach rozpoznania sprawy w zaskarżonym wyroku, nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepisy te nie były podstawą rozpoznania sprawy w zaskarżonym wyroku, a zatem nie można zarzucić ich nieuwzględnienia.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał zakres rozstrzygnięcia podkreślając, że przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie sprawa wszczęta wnioskiem z 30 maja 2005 r.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.