Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1825/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 par 1 , art. 121 par 2 i par 4
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2010 r. sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na zobowiązanego Z.B. grzywnę w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 29 maja 2007 r. nr [...], tj. rozbiórki wiaty stalowej o wym. 15,80 x 9,00 m wykonanej na dz. nr 1 w B. Podstawę prawną orzeczenia stanowił art. 119 § 2, art. 121 § 2 art. 122, art. 64a § 1 pkt 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 229, póz. 1954 z późn. zm.) i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 112 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89 póz. 589). W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że decyzją z dnia [...] maja 2004 r. (znak: [...] Powiatowy Inspekt Nadzoru Budowlanego w B. nakazał inwestorowi Z.B. rozbiórkę wiaty stalowej o wymiarach 15,80 m x 9 m, zlokalizowanej na działce nr 1 w B. zaś decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. (znak: [...]. W dniu 2 sierpnia 2007r. protokolarnie ustalono, że obiekt nie został rozebrany. Upomnieniem z dnia 6 lutego 2007r. wezwano zobowiązanego do wykonania obowiązku. Ponieważ nadal nie rozebrano przedmiotowej wiaty wystawiono tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 119 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Zobowiązany nie wykonuje obowiązku mimo posiadania odpowiednich środków i możliwości stąd też zastosowanie w niniejszym przypadku grzywny w celu przymuszenia jest zasadne. Wysokość grzywny ustalono na 5 tysięcy złotych, mając na uwadze fakt, że w egzekucji obowiązków wynikających z prawa budowlanego grzywna jest jednorazowa. Ponieważ obowiązek rozbiórki dotyczy obiektu budowlanego nie będącego budynkiem wysokość grzywny ustalono na podstawie art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 i art. 123 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r., Dz.U. nr 98 póz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 18 i art. 23 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229 póz. 1954 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu tego artykułu nadanym z dniem 1 lipca 2007 r. przez art. 94 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2007 r., Nr 89, póz. 589), jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekraczać kwoty 10 000, a w przypadku osób prawnych i jednostek nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50000 zł. Stosownie jednak do art. 112 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, do egzekucji wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym najwyższą kwotą grzywny, jaka mogła zostać orzeczona w mniejszym postępowaniu jest kwota 5000 zł. Nałożona skarżonym postanowieniem grzywna w wysokości 5..000 zł mieści się w wymiarze określonym w art, 121 § 2 powołanej ustawy. W ocenie Inspektora Nadzoru Budowlanego organ egzekucyjny w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie wyjaśnił jednak w najmniejszym stopniu dlaczego uznał za uzasadnioną taka a nie inna wysokość nałożonej grzywny, tym bardziej, że grzywna ta została orzeczona w maksymalnie dopuszczalnej wysokości. Sprzeciwia się to bezpośrednio obowiązkom jakie nakłada na organy norma określona przepisie art. 124 § 2 k.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem, z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] , działając na podstawie art. 119 § 2, art. 121 § 2 art. 122, art. 64a § 1 pkt 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 229, póz. 1954 z późn. zm.) i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 112 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej inspekcji Pracy ( Dz. U. Nr 89 póz. 589) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na zobowiązanego Z.B. grzywnę w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 29 maja 2007r. nr [...] tj. rozbiórki wiaty stalowej o wym. 15,80 x 9,00 m wykonanej na dz. nr 1 w B. i wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 21 dni od daty otrzymania postanowienia, pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że zastosowanie w niniejszym przypadku grzywny w celu przymuszenia jest zasadne albowiem zobowiązany nie wykonuje obowiązku mimo posiadania odpowiednich środków i możliwości. Mniejszą uciążliwość stanowić będzie dla zobowiązanego grzywna w celu przymuszenia niż wykonanie zastępcze, gdyż w razie wykonania rozbiórki może ona zostać umorzona w całości. Organ wskazał, że wysokość grzywny ustalono na 5.000 złotych, mając na uwadze fakt, że w egzekucji obowiązków wynikających z Prawa budowlanego grzywna jest jednorazowa, a kwota 5.000 w obecnych warunkach społeczno-gospodarczych nie jest kwotą zbyt wysoką. Dostrzegł to ustawodawca podwyższając ustawą z dnia 12 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. nr 89 póz. 589) maksymalną wysokość możliwej do nałożenia grzywny z 5.000 do 10.000 zł. Należało też mieć na uwadze fakt, że wysokość grzywny w celu przymuszenia musi być tak ustalona, by stanowiła taką uciążliwość dla zobowiązanego, żeby zamiast jej uiszczenia dokonał rozbiórki obiektu. Zobowiązany Z.B. prowadzi gospodarstwo rolne, w skardze z dnia 23 października 2007r. przyznaje, że pod przedmiotową wiatą składuje cenne maszyny rolnicze, dlatego organ uznał, że jedynie maksymalna wysokość grzywny może go przymusić do wykonania rozbiórki.

Po rozpoznaniu zażalenia Z.B. , Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako: "u.o.p.e.a.") w brzmieniu nadanym z dniem 1 lipca 2007 r. przez art. 94 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy ( Dz. U. z 2007 r. nr 89, póz. 589 z późn. zm. zwanej dalej: uPIP), jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Zgodnie jednak z art. 112 uPIP do egzekucji wszczętych przed dniem wejścia w życie uPIP - czyli przed dniem 1 lipca 2007 r. - stosuje się przepisy dotychczasowe. Wszczęcie egzekucji, zgodnie z treścią art. 26 § 5 u.o.p.e.a., następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli doręczenie to nastąpiło przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy z dnia 29 maja 2007 r. o nr [...] został doręczony w dniu. 6 czerwca 2007 r., a więc przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia zastosowanie będzie miał art. 121 § 2 u.o.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. W związku z powyższym, najwyższą kwotą grzywny, jaka mogła zostać orzeczona w niniejszej sprawie jest kwota 5000 zł. Organ drugiej instancji stwierdził, że nałożona skarżonym postanowieniem grzywna w wysokości 5000 zł mieści się w wymiarze określonym przepisem art. 121 § 2 u.o.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, określając wysokość grzywny na kwotę 5000 zł nie wykroczył poza ustaloną przez ustawodawcę maksymalną wysokość grzywny dla zobowiązanego będącego osobą fizyczną i zastosował taką dolegliwość wobec Z.B. , która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku. Ponadto skarżone postanowienie zawiera wymagane w art. 122 §2 pkt 1 i 2 u.o.p.e.a. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Organ wyjaśnił, iż postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...], i objętego tytułem wykonawczym z dnia 29 maja 2007 r. o nr [...]. Temu celowi służą środki egzekucyjne, do których zalicza się grzywnę w celu przymuszenia. Nie jest ona środkiem represji, a środkiem przymusu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ egzekucyjny winien zatem ustalić, taką kwotę grzywny -nieprzekraczając oczywiście granic kwotowych określonych w art. 121 § 2 u.o.p.e.a. - jaka w jego ocenie przymusi zobowiązanego do wykonania nałożonego na niego obowiązku. Ustosunkowując się do uwag skarżącego odnośnie niewskazania przez organ pierwszej instancji konkretnych przesłanek, którymi kierował się, ustalając wysokość nałożonej na zobowiązanego grzywny, Wojewódzki Inspektor podał, iż ustawodawca, wprowadzając tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.o.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.o.p.e.a.), a swoje uznanie administracyjne winien uzasadnić. Z zasad tych wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony Zauważyć należy, iż w uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ egzekucyjny wskazał okoliczności przemawiające za nałożeniem na zobowiązanego grzywny w wysokości 5000 zł. Zaznaczył bowiem, iż grzywna ta jest jednorazowa, a kwota 5000 zł w obecnych warunkach społeczno-gospodarczych nie jest kwotą zbyt wysoką. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał także, iż wysokość grzywny w celu przymuszenia musi stanowić dla zobowiązanego taką uciążliwość, by zamiast jej uiszczenia wykonał ciążący na nim obowiązek. Dlatego też, z uwagi na fakt, iż skarżący - jak podaje w piśmie z dnia 19 października 2007 r. (oznaczonym nr [...] w spisie akt sprawy PINB) - prowadzi gospodarstwo rolne i składuje pod wiatą, będącą przedmiotem rozbiórki, cenne maszyny rolnicze, organ egzekucyjny uznał, że jedynie maksymalna wysokość grzywny może spełnić swój cel, tj. przymusić zobowiązanego do wykonania nałożonego na niego obowiązku rozbiórki. Dlatego też nie można zgodzić się z twierdzeniem żalącego się, iż organ egzekucyjny w skarżonym postanowieniu nie uzasadnił wysokości nałożonej na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia. Fakt, iż skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Powiatowego Inspektora w tej kwestii, nie uprawnia jednakże do twierdzenia, iż organ egzekucyjny nie uzasadnił wysokości nałożonej grzywny. Nałożenie przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia należy do kategorii tzw. uznania administracyjnego. Uznanie to nie oznacza dowolności, jak wskazano powyżej, i podlega kontroli instancyjnej. W ocenie organu odwoławczego okoliczności, na które wskazuje organ pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia uzasadniają nałożenie grzywny na zobowiązanego w wysokości określonej w tym rozstrzygnięciu. Uwzględnić należy przy tym także, iż Z.B. uchyla się od wykonania ciążącego na nim obowiązku pomimo upływu ponad dwóch lat od wszczęcia wobec niego egzekucji w przedmiotowej sprawie. Ustosunkowując się do uwag skarżącego zawartych w zażaleniu, a odnoszących się do kwestii wyboru zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia i naruszenia tym samym art. 119 § 2 u.o.p.e.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że stanowią one w istocie zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji określony w art. 33 pkt 8 u.o.p.e.a., a mianowicie zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, do rozpatrzenia którego właściwy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ egzekucyjny, o czym zawiadomiono skarżącego wydanym na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.o.p.e.a. postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., znak: [...]. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego, podnoszone przez_ żalącego się argumenty nie stanowią podstawy do kwestionowania prawidłowości skarżonego postanowienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie organu drugiej instancji wniósł Z.B. wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Kwestionowanemu postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucono obrazę art.124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a także art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skarżący podniósł że wymienienie skarżącego w rozstrzygnięciu oraz w uzasadnieniu nie wyczerpuje powinności oznaczenia strony w orzeczeniu, o czym wyraźnie stanowi przepis art. 124 § 1 k.p.a. Wskazanie strony w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu skarżonego postanowienia nie zwalniało zatem organu z obowiązku oznaczenia strony, jest to bowiem w świetle treści art. 124 §1 k.p.a. osobny wymóg postanowienia warunkujący jego poprawność. Skarżący wskazał ponadto, że organ odwoławczy niesłusznie uznał, że organ pierwszej instancji uczynił zadość wymogowi wskazania przesłanek, na których oparł swe rozstrzygnięcie. Analiza zaskarżonego postanowienia pozwala na stwierdzenie, że do przesłanek uzasadniających nałożenie na skarżącego grzywny w maksymalnej wysokości organ II instancji zaliczył okoliczności takie jak to, że kwota 5 000 zł., w obecnych warunkach społeczno - gospodarczych nie jest kwotą zbyt wysoką oraz to, że skarżący jest rolnikiem oraz to że przechowuje w przedmiotowej wiacie maszyny rolnicze. Przesłanki te zostały wskazane w sposób enigmatyczny, nie zostały w żaden sposób wyjaśnione ani przeniesione na płaszczyznę niniejszej sprawy. Z przesłanek tych nie wywiedziono żadnego logicznego uzasadnienia dla maksymalnej kwoty grzywny. Z faktu prowadzenia gospodarstwa rolnego nie wynika dlaczego zasadnym jest nałożenie grzywny w wysokości 5 000 zł.. Kwotą niezbyt wysoką w warunkach społeczno gospodarczych jest również kwota 2 500 zł. Organ administracji publicznej nie wywiódł z przywołanych przesłanek żadnego uzasadnienia dla maksymalnej kwoty grzywny. Winien zaś wykazać, dlaczego grzywna w najwyższej wysokości jest uzasadniona przy uwzględnieniu tych okolicznościach a dlaczego niższa nie. Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny w celu przymuszenia oznacza całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymyka się spod kontroli sądu. Zatem organ egzekucyjny kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego, a także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Chodzi o takie rozstrzygnięcie, aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność egzekucji, a z drugiej - był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Natomiast o wysokości grzywny w celu przymuszenia nie może decydować tylko i wyłącznie sytuacja majątkowa oraz rodzinna zobowiązanego, aczkolwiek i ona nie powinna pozostawać obojętna dla organu egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko co do zasadności wymierzenia Z.B. grzywny i wskazał, że postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do wykonania objętego tytułem wykonawczym obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W szczególności nietrafny jest powołany w skardze zarzut wadliwego oznaczenia strony w postanowieniu nakładającym na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Przewidziane w przepisie art. 124 §1 k.p.a. mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie w związku z art. 18 u.o.p.e.a. oznaczenie strony postępowania polegać winno, w przypadku gdy strona jest osoba fizyczną, na wskazaniu co najmniej imienia i nazwiska tej osoby. Jest to zarazem wystarczające. W rozpatrywanym przypadku wymóg ten został spełniony. Postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], wyraźnie wskazuje w ten właśnie sposób osobę zobowiązaną, na którą nakładana zostaje grzywna. Także i postanowienie organu odwoławczego, obecnie zaskarżone, również wymienia z imienia i nazwiska stronę postępowania (zobowiązanego). Wskazuje w szczególności, że rozpatrzenie sprawy nastąpiło na skutek zażalenia zobowiązanego Z.B. , któremu organ pierwszej instancji wymierzył grzywnę. Także w treści uzasadnienia postanowienie to wymienia z imienia i nazwiska skarżącego jako stronę postępowania. Jest to wystarczające i nie powinno wywoływać wątpliwości co do osoby zobowiązanego (strony postępowania), na którą nałożona została grzywna.

Nie można także uznać, aby wysokość nałożonej na skarżącego grzywny określona została w sposób całkowicie dowolny. Nie jest to zarzut uzasadniony, gdyż w zaskarżonym postanowieniu wskazane zostały przesłanki, które zadecydowały o wymierzeniu grzywny właśnie w kwocie 5 000 zł. W szczególności trafnie organ administracji podkreślił, że nałożona grzywna winna, przede wszystkim, skłonić zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, tj. do rozebrania opisanej w tytule wiaty. Z kolei ustalona przez organ egzekucyjny wysokość grzywny powinna być na tyle uciążliwa, aby zobowiązany zamiast zapłaty grzywny wykonał ciążący na nim obowiązek rozbiórki. Stanowisko to jest trafne, zwłaszcza jeżeli zważyć, że w przypadku wykonania obowiązku przy zagrożeniu (orzeczeniu) grzywną, grzywna ta (nieuiszczona) podlega umorzeniu (art. 125 §1 u.o.p.e.a.). Podkreślił nadto organ egzekucyjny, że grzywna jest jednorazowa a kwota 5 000 zł w obecnych warunkach społeczno - gospodarczych nie jest kwotą wygórowaną o czym świadczy podwyższenie przez ustawodawcę górnej granicy tego rodzaju grzywny do kwoty 10 000 zł. Nie można wobec tego zgodzić się ze stanowiskiem skargi, iż grzywna określona została dowolnie, bez wskazania okoliczności, które przesądziły o jej wysokości. Na aprobatę w tym zakresie w szczególności zasługuje podkreślenie przez organ egzekucyjny przymuszającego charakteru i celu nałożonej grzywny oraz możliwości odstąpienia od jej ściągnięcia w przypadku wykonania przez zobowiązanego obowiązku nałożonego tytułem wykonawczym. Przyjąć trzeba, że tak określona w rozpatrywanej sprawie grzywna winna doprowadzić do osiągnięcia celu, dla którego została wymierzona, nie stanowiąc przy tym nieproporcjonalnej do tego celu dolegliwości dla skarżącego. Nie sposób jednak przy tym nie zauważyć, że wysokość grzywny przyjęta w rozpatrywanym przypadku, tak zresztą jak i innych sytuacjach stosowania tego środka egzekucyjnego, ma charakter względny, relatywny, zależny od różnych relacji i czynników. W okolicznościach jednak niniejszej sprawy i przy uwzględnieniu obecnych warunków społeczno - gospodarczych, większa szczegółowość czy drobiazgowość organów administracji w określaniu przesłanek zastosowania w tej właśnie wysokości tego środka egzekucyjnego nie była konieczna. Nie można w związku z tym przyjmować, aby naruszone zostały przepisy regulujące stosowanie tego środka egzekucyjnego, a w szczególności przepisy art. 119 § 1, art. 121 § 2 i § 4 u.o.p.e.a.

Z powyższych względów skargę należało uznać za nieuzasadnioną i oddalić ją na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.