Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 564/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 223 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi E.P. (P.) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez E. P. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...], roku produkcji [...], w wysokości: [...] zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Natomiast w uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz argumentację prawną. Podkreślono, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił E. P. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrz-wspólnotowego towaru w postaci samochodu osobowego marki [...] w kwocie:[...] zł. Decyzja ta została doręczone R. P. – matce strony – w dniu [...] r.

Pismem z dnia [...] r. strona zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednocześnie je załączając. W uzasadnieniu swego wniosku E. P. wskazał, że nie mógł dotrzymać terminu, gdyż decyzja ta została odebrana przez jego brata B. P. w [...] r. i nie przekazano mu jej.

Nie znajdując podstaw do uznania argumentów strony Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że stronie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania w terminie do dnia [...] roku. Natomiast jak wynika z akt sprawy, odwołanie zostało złożone osobiście w dniu [...] r. - a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Uprzednio zaś odrębnym postanowieniem organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do dokonania tejże czynności procesowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. P. wniósł o uchylenie postanowienia. Skarżący podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w skardze na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż jego zdaniem spełnia przesłanki z art. 162 Ordynacji podatkowej do przywrócenia tego terminu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Skarga nie mogła odnieść skutku, gdyż wbrew jej zarzutom zaskarżone postanowienie odpowiada co do zasady obowiązującemu prawu, a tylko w takim zakresie, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) podlegało ono kontroli w postępowaniu sądowym. Wskazać też należy, że badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu Sąd przeprowadził nie będąc stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) związany zarzutami skargi, wskazaną w niej podstawą prawną oraz sformułowanymi w niej wnioskami.

Na wstępie należy wskazać, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym jest zobowiązany badać, czy odwołanie zostało wniesione w terminie przewidzianym w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W świetle zaś ostatnio powołanej normy odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Natomiast art. 149 Ordynacji podatkowej reguluje instytucję tzw. doręczenia zastępczego i zgodnie z nią w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domowni-kowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Jak wynika z akt decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia [...] r. została doręczona pod adresem zamieszkania E. P. w K. przy ul. [...], podczas jej nieobecności w dniu [...] r., pełnoletniemu domownikowi – matce skarżącego R. P. Okoliczność tę potwierdza własnoręczny podpis R. P. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. E. P. zarówno na deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu oraz dołączonych do niej dokumentach, jak i na wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w odwołaniu oraz w skardze konsekwentnie wskazywał jako swój adres "[...] K., ul. [...]" bez podawania jakiegokolwiek innego adresu pobytu czy dla korespondencji.

Natomiast dopiero w dniu [...] r. strona złożyła osobiście odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, podczas gdy w świetle art: 223 Ordynacji podatkowej prawo do jego wniesienia upływało w dniu [...] r.

Nadto zaznaczyć należy, iż pomimo złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania kwestia ta została rozstrzygnięta przez organ odwoławczy odrębnym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], którym odmówiono uwzględnienia w/w wniosku. Zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na to postanowienie ostateczne wyrokiem z dnia 2 września 2008 r. oddalił skargę jako bezzasadną.

Reasumując powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, zatem stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.