Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 655/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w związku z przebudową części budynku oraz zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 86/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu), uchylił postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: "DWINB") z dnia [...], nr [...], oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej: "PINB) z dnia [...], w przedmiocie nakazania A. B. (inwestorowi) sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej robót budowlanych związanych z wykonaniem instalacji elektrycznej, gazowej i wodno-kanalizacyjnej na I i II piętrze budynku przy ul. [...] we W., wydane po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej samowolnych robót budowlanych związanych z przebudową części budynku oraz zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń, w tym pomieszczeń strychu budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał na brak wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie, co spełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. Przede wszystkim nie wykazano wystąpienia "uzasadnionych wątpliwości" (art. 81c ust. 2 p.b.), co do jakości robót budowlanych bądź stanu technicznego instalacji gazowej i elektrycznej, brak jest bowiem miedzy innymi odpowiednich zapisów w protokole oględzin w tym zakresie.

W konsekwencji omówionego wyroku, PINB wydał postanowienie z dnia [...], nr [...], którym nałożył na A. B., inwestora robót budowlanych – z wiązanych z przebudową budynku oraz zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń, w tym pomieszczeń strychu budynku przy ul. [...] we W. – obowiązek wykonania następujących prac w terminie do 31 sierpnia 2015 r., celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj.: wykonanie demontażu istniejącego urządzenia mechanicznego z przewodu kominowego nr 3 (oznaczenie według ekspertyzy kominiarskiej nr [...] z dnia [...]) w łazience lokalu znajdującego się na I piętrze budynku, a następnie zamontowanie w jego miejsce kratki wentylacyjnej; odłączenie z przewodu nr 3 istniejącej wentylacji wywiewnej w kuchni lokalu znajdującego się na poddaszu budynku poprzez zamurowanie otworu wlotowego; wykonanie wentylacji pomieszczeń łazienki i kuchni usytuowanych na poddaszu; wykonanie otworów nawiewnych o sumarycznym przekroju nie mniejszym niż 0,022 m2 dla dopływu powietrza w dolnej części skrzydła drzwi do łazienki na poddaszu; zapewnienie nawiewu powietrza do pomieszczeń łazienki oraz kuchni usytuowanych na poddaszu budynku z uwzględnieniem nawiewu pośredniego w dolnej części drzwi do łazienki.

W uzasadnieniu postanowienia PINB wskazał na następujący zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego, zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku WSA we Wrocławiu. W dniu [...] dokonano oględzin, w toku których ustalono między innymi, że na II piętrze budynku przy ul. [...] we W. istnieje lokal mieszkalny składający się z: dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju. Po lewej stronie wejścia do kuchni widoczna jest kratka wentylacyjna. W łazience na suficie znajduje się kratka wentylacyjna nie podłączona do przewodu kominowego. Drzwi do łazienki harmonijkowe kompletne, bez otworów nawiewnych w dolnej części skrzydła. Drzwi te zamontowane zostały ok. 1 cm nad poziomem posadzki. Ustalono także, że na I piętrze budynku znajduje się lokal mieszkalny składający się z trzech pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju. Kuchnia wyposażona jest w kuchenkę gazową, nad którą w ścianie widoczna jest kratka wentylacyjna. W łazience po prawej stronie w ścianie pod sufitem znajduje się kratka wentylacyjna wspomagana mechanicznie. Drzwi do łazienki o szerokości 70 cm otwierane są na zewnątrz, posiadają kratkę nawiewną o wymiarach 43 cm x 10 cm w dolnej części skrzydła. Ściany i podłoga łazienki włożone płytkami ceramicznymi. Poziom posadzki znajduje się ok. 3-4 cm powyżej poziomu posadzki w przedpokoju. Lokal wyposażony jest w następujące instalacje: wodno-kanalizacyjną, elektryczną, gazową i c.o.

Z przeprowadzonych oględzin sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną. Obecny podczas oględzin A. B. wyjaśnił, że w lipcu 2014 r. przeprowadzone zostały przez biegłego sądowego oględziny budynku przy ulicy [...], podczas których ustalono, że zacieki na stropie nad parterem, opisane w protokole, "były suche".

Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego PINB uznał, że roboty budowlane związane z: przebudową części budynku mieszkalnego przy ulicy [...]w obrębie lokalu na I i II piętrze, przebudową instalacji gazowej oraz przebudową instalacji c.o. na ww. kondygnacjach wykonane zostały poprawnie technicznie i nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Wobec powyższego decyzją z dnia [...], nr [...], umorzono postępowanie w części dotyczącej ww. robót.

Zaznaczono jednocześnie, że niezależnie w niniejszym postępowaniu, z uwagi na stwierdzone uchybienia – w części dotyczącej wentylacji, instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej oraz zmiany sposobu użytkowania – wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia. Odnośnie prac związanych z wykonaniem wentylacji, będących przedmiotem rzeczonego postanowienia uznano, że naruszają one przepisy techniczno-budowlane. Powołując się na znajdujące się w aktach sprawy opracowanie pn. "Inwentaryzacja powykonawcza architektoniczno-konstrukcyjna" oraz na opinię kominiarską nr [...] z dnia [...], stwierdzono, że wentylacje pomieszczenia łazienki na I piętrze i kuchni na II piętrze są podłączone do jednego przewodu kominowego, co jak zauważono jest niezgodne z § 141 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, r., poz. 1422 ze zm; dalej: "r.w.t"). Podczas oględzin ustalono, że w suficie łazienki na II piętrze znajduje się kratka wentylacyjna, która nie została podłączona do żadnego przewodu wyprowadzonego ponad połać dachową. W łazience na I piętrze w ścianie znajduje się kartka wentylacyjna. Wyjaśniono także, że przepływ powietrza w pomieszczeniu higieniczno-sanitarnym odbywa się poprzez otwory nawiewne znajdujące się w dolnej części drzwi (gdzie panuje niższa temperatura) do kratki wentylacyjnej usytuowanej w suficie (gdzie występuje wyższa temperatura. A zatem brak otworów o sumarycznym przekroju wynoszącym co najmniej 0,022 m2 dla dopływu powietrza w dolnej części skrzydła drzwi do łazienki na poddaszu powoduje zakłócenie właściwe wentylacji tego pomieszczenia, co jest niezgodne § 77 ust. 1 r.w.t. Reasumując, należy uznać, że choć omówione roboty budowlane nie naruszają zasad wiedzy technicznej, to wykonane są z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, jednakże w sposób umożliwiający doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem. Zatem zasadnym było nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych w sentencji robót oraz przedłożenia stosownych dokumentów.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. B. zaskarżył je w drodze odwołania do DWINB w części dotyczącej wykonania otworów nawiewowych oraz obowiązku zapewnieniu nawiewu powietrza do pomieszczeń łazienki i kuchni (pkt 4 i 5), wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, twierdząc że decyzja w zaskarżonej części jest niejasna. W przypadku utrzymania w mocy decyzji PINB wniesiono o przedłużenie terminu na realizację obowiązków wynikających z decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w łazience na II piętrze zamontowane są drzwi nieszczelne (harmonijkowe). Nie przylegają one bezpośrednio do podłogi, a na ich szerokości jest wolna przestrzeń nie mniejsza niż 1,5 cm. W sprzedaży brak jest tego typu drzwi z wykonanym uzupełniającym otworem, zwiększającym nawiew. Mając istotne wątpliwości co do konieczności wykonania otworów w drzwiach łazienkowych skarżący skierował w dniu [...] do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego zapytanie odnośnie rzeczonej sprawy. Wniosek skarżącego został przekazany do Dyrektora Departamentu Rynku Budowlanego i Techniki Ministerstwa Infrastruktury, jako podmiotu właściwego do udzielenia wyjaśnień. Do dnia złożenia odwołania skarżący nie otrzymał w niniejszej sprawie odpowiedzi. Wskazując w związku z tym, że nadal występują wątpliwości co do istoty sprawy oraz zważywszy na fakt, że w nowo wybudowanych mieszkaniach gdzie zastosowano do łazienek drzwi składane, nie są one zaopatrzone w dodatkowe otwory, pomimo uprzednich odbiorów budowlanych, wniesiono o uwzględnienie odwołania.

Odwołanie na decyzję PINB z dnia [...], złożył również S. Ch., zarzucając mu naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, a mianowicie zbadania nacięcia belek stopowych na I i II oraz wierzby stopowej. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...], nr [...], DWINB uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy na dzień 15 marca 2016 r., w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Podzielając w pełni przyjęte przez organ I instancji ustalenia, DWINB stwierdził, że materiał dowodowy został zgromadzony rzetelnie, potwierdzając nieprawidłowości w zakresie wykonanych robót budowlanych odnośnie wentylacji, naruszając § 141 pkt 2 oraz § 77 r.w.t. Tym samym konieczne było nałożenie na inwestora określonych w sentencji decyzji prac naprawczych. Odnosząc się do zarzutów odwołania A. B. podkreślono, że brak otworów o sumarycznym przekroju wynoszącym min. 0,022 m2, dla dopływu powietrza w dolnej części skrzydła do łazienki na poddaszu – co w niniejszej sprawie ma miejsce – powoduje zakłócenie właściwej wentylacji tego pomieszczenia. Zatem bez znaczenia jest powoływanie się przez skarżącego na fakt, że zamontowane obecnie drzwi harmonijkowe nie mają dodatkowego, fabrycznie wykonanego nawiewu, a przez to istnieje domniemane, że są zgodne z normami. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania S. Ch. wyjaśniono, że niniejsze postępowanie odnosi się jedynie do fragmentu przedmiotowej samowoli budowlanej – dotyczącej wentylacji – natomiast kwestie podnoszone w odwołaniu zostaną rozstrzygnięte odrębnymi decyzjami administracyjnymi.

Powyższe rozstrzygnięcie oprotestował A. B. w skardze do WSA we Wrocławiu, "w zakresie utrzymania w mocy decyzji PINB z dnia [...], co do pkt. 4 i 5", tj. w części dotyczącej wykonania otworów nawiewowych oraz obowiązku zapewnieniu nawiewu powietrza do pomieszczeń łazienki i kuchni, wnosząc o uchylenie zakażonej decyzji i jej zmianę co do utrzymania w mocy decyzji PINB, odnośnie pkt 4 i 5 i "umorzenie jej w tym zakresie", bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i "skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji". Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Przytaczając w uzasadnieniu skargi występujące na gruncie procedury cywilnej pojęcie materiału dowodowego (W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, Warszawa 1972, s. 301), uznano że organ orzekający w sprawie nie dokonał jego wnikliwej analizy, opierając się na zasadzie "dowolnej" oceny dowodów, czym naruszył art. 7 i 77 k.p.a. Dalej wskazano, że w łazience na II piętrze zamontowane są drzwi nieszczelne (harmonijkowe). Nie przylegają one bezpośrednio do podłogi, a na ich szerokości jest wolna przestrzeń nie mniejsza niż 1,5 cm. W sprzedaży brak jest tego typu drzwi z wykonanym uzupełniającym otworem, zwiększającym nawiew. Mając istotne wątpliwości co do konieczności wykonania otworów w drzwiach łazienkowych skarżący skierował w dniu [...] do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z zapytanie odnośnie rzeczonej sprawy. Wniosek skarżącego został następnie przekazany do Dyrektora Departamentu Rynku Budowlanego i Techniki Ministerstwa Infrastruktury, jako podmiotu właściwego do udzielenia wyjaśnień. Do dnia złożenia skargi skarżący nie otrzymał w niniejszej sprawie odpowiedzi. Uznał więc, że skoro właściwe organu same nie mogą zinterpretować powyższej kwestii, nasuwa się istotna wątpliwość w zakresie obowiązku wykonania w ww. drzwiach dodatkowych otworów, skoro są one wystarczająco przewiewne. Zwłaszcza, że w nowo wybudowanych mieszkaniach gdzie zastosowano do łazienek drzwi składane, nie są one zaopatrzone w dodatkowe otwory, pomimo uprzednich odbiorów budowlanych. Mając na względzie powyższe, wniesiono jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wskazując, że wyczerpujące merytoryczne uzasadnienie zawarła w treści zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 9/16, WSA we Wrocławiu odrzucił skargę A. B., z uwagi na niedochowanie terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 21 kwietnia 2016 r. A. B. oprotestował powyższe rozstrzygnięcie zażaleniem, wnioskując jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 9/16, WSA we Wrocławiu przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi, a następnie postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 9/16, umorzył postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W konsekwencji, decyzja (postanowienie) organu administracji publicznej podlega weryfikacji w postępowaniu sądowym z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W świetle wynikającego z przywołanego przepisu kryterium kontroli sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm. zwanej dalej " u.p.p.s.a.".) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Jak wskazano w literaturze przedmiotu przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" (por. [red ] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji nie naruszyły bowiem prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem zaskarżonego aktu - prowadząca w istocie do podjęcia innego rozstrzygnięcia - uzasadniałaby jego eliminację przez sąd administracyjny.

W niniejszej sprawie przedmiot kontroli Sądu ograniczony został zakresem wniesionej skargi, w której A. B. zakwestionował decyzję DWINB z dnia [...] (nr [...] ) nie w całości, ale jedynie w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję PINB podjętą w przedmiocie nałożenia na niego – jako na inwestora robót budowlanych związanych z przebudową części budynku przy ul. [...] we W. oraz zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń w tym budynku (w tym pomieszczeń strychowych) – obowiązków określonych w pkt 4 i 5 tej decyzji, w celu doprowadzenia wykonanych samowolnie robót do stanu zgodnego z prawem.

W punktach tych zobowiązano skarżącego do wykonania otworów nawiewnych o sumarycznym przekroju nie mniejszym niż 0,22 m2 dla dopływu powietrza w dolnej części skrzydła drzwi do łazienki na poddaszu (pkt 4) oraz zapewnienia nawiewu powietrza do pomieszczeń łazienki oraz kuchni usytuowanych na poddaszu budynku z uwzględnieniem nawiewu pośredniego w dolnej części drzwi do łazienki (pkt 5).

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1, to właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Dla porządku zauważyć należy, że przepisy art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane dotyczą obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub też pomimo sprzeciwu właściwego organu. Z kolei przepis art. 50 ust. 1 tej ustawy odnosi się do robót budowlanych, które nie są budową w rozumieniu art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, ale zostały wykonane: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4). Odnośnie ostatnio powołanej normy wynikającej z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, dodać należy, że dotyczy ona naruszenia przepisów techniczno-budowlanych o których mowa w art. 7 tej ustawy, do jakich ustawodawca zalicza warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 omawianego aktu. W tych okolicznościach zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) zwanego dalej rozporządzeniem.

Z przywołanych przepisów wynika, że art. 51 ustawy - Prawo budowlane stanowi element regulacji złożonej z art. 50 i art. 51 tej ustawy. Przepis art. 51 stosuje się w przypadkach wymienionych w art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, także w przypadku wykonanych robót budowlanych, co wynika z art. 51 ust. 7 ww. ustawy. Niewątpliwie celem postępowania prowadzonego w oparciu o komentowany przepis jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi. Postępowanie to nie jest zatem ukierunkowane na likwidację samowoli budowlanej, skoro tej dotyczą postanowienia art. 48 i art. 49b, a jedynie na usunięcie kolizji z prawem wykonywanych robót budowlanych a także eliminację zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. Nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych jest więc uzasadnione wówczas, gdy spełniona jest choćby jedna z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a więc gdy bezspornym jest, że wykonane roboty budowlane nie spełniają wymogów przewidzianych prawem. Zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest uzasadnione, skoro wystąpił jeden z przypadków uzasadniających wszczęcie postępowania określanego jako naprawcze. Jak słusznie podkreślono w orzecznictwie, należy przyjąć, że art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane należy wykładać w ten sposób, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia na podmioty wymienione w art. 52 tej ustawy, a więc przede wszystkim inwestora, obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Zaskarżona decyzja jak też decyzja ją poprzedzająca, zapadły w postępowaniu którego przedmiotem była legalność wykonanych przez skarżącego robót budowlanych polegających na przebudowie części budynku mieszkalnego wraz z przebudową instalacji wewnętrznych oraz zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń strychowych. W toku postępowania organ podejmował odrębne rozstrzygnięcia dotyczące instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej oraz gazowej. Rozstrzygnięcie objęte niniejszą skargą dotyczy wentylacji.

Na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego – w tym oględzin, opracowania pn: "Inwentaryzacja powykonawcza architektoniczno-konstrukcyjna" i opinii kominiarskiej z dnia 26 maja 2011 r. - organ ustalił, że roboty związane w wykonaniem wentylacji są niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi w tym § 77 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia. Stwierdzono między innymi, że w drzwiach do pomieszczenia higieniczno-sanitarnego brak jest otworów nawiewnych w dolnej części skrzydeł a drzwi zostały zamontowane 1 cm nad poziomem posadzki. Efektem tych ustaleń było nałożenie, obowiązków określonych w pkt 4 i 5 decyzji PINB.

Nałożone w tym zakresie obowiązki nie budzą zdaniem Sądu zastrzeżeń. Zgodnie bowiem z § 77 ust. 1 ww. rozporządzenia, pomieszczenie higieniczno-sanitarne powinno mieć wentylację spełniającą wymagania przepisów rozporządzenia oraz przepisów odrębnych. Według § 79 ust. 1 drzwi do łazienki powinny w dolnej części zawierać otwory o sumarycznym przekroju nie mniejszym niż 0,022 m2 dla dopływu powietrza. Organy uznały, że ww. wymogi rozporządzenia nie zostały w przypadku kontrolowanej wentylacji spełnione. Organ pierwszej instancji wskazał, że według rozporządzenia w pomieszczeniu higieniczno-sanitarnym przepływ powietrza powinien odbywać się przez otwory nawiewne znajdujące się w dolnej części drzwi, (gdzie występuje wyższa temperatura) do kratki wentylacyjnej (gdzie występuje wyższa temperatura). W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że drzwi do łazienki nie posiadają otworów nawiewnych o sumarycznym przekroju minimum 0,022 m2. Brak otworów nawiewnych o których mowa w § 79 ust. 1 rozporządzenia o sumarycznym przekroju wynoszącym co najmniej 0,022 m2 w dolnej części drzwi do łazienki zakłóca zatem właściwą wentylację tego pomieszczenia i jest – jak trafnie przyjęły organy niezgodne z ww. przepisami. Organy przyjęły zatem, że istniejąca szczelina pomiędzy posadzką a dolną krawędzią drzwi o szerokości 1,5 cm nie zabezpiecza nawiewu o wskazanych w ww. przepisie parametrach a w rezultacie nie wypełnia wymogu określonego w § 77 ust. 1 omawianego aktu. W tej sytuacji nie budzi zastrzeżeń Sądu fakt nałożenia obowiązku doprowadzenia drzwi w pomieszczeniu łazienki do stanu zgodnego z § 79 ust. 1 rozporządzenia celem zapewnienia właściwej wentylacji pomieszczenia higieniczno-sanitarnego.

Skarżący kwestionując obowiązki w powyższym zakresie nie twierdzi, że istniejąca szczelina 1,5 cm zapewnia wentylację odpowiadającą wentylacji jaką dają otwory nawiewne o sumarycznym przekroju wynoszącym co najmniej 0,022 m2. Uważa natomiast, że w przypadku drzwi harmonijkowych nie ma w ogóle obowiązku stosowania otworów nawiewnych. Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie. W szczególności wniosku takiego nie da się wywieść z racji dopuszczenia stosowania w łazienkach drzwi przesuwanych lub składanych (§ 79 ust.2). Dopuszczając tego rodzaju drzwi w pomieszczeniach łazienek prawodawca nie zwolnił w związku z powyższym, z obowiązku posiadania przez te pomieszczenia odpowiedniej wentylacji wynikającej w właściwego przepływu powietrza, który to przepływ wynika z istnienia otworów w dolnej części drzwi o minimalnym sumarycznym przekroju 200 cm. Skoro w niniejszej sprawie nie zapewniono przepływu powietrza na tym poziomie – przez brak otworów o odpowiedniej sumarycznej szerokości – to nałożenie kwestionowanych obowiązków należy uznać za uzasadnione i zgodne z ww. przepisami.

Reasumując, w konsekwencji dokonanej i przedstawionej oceny, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Sąd zaakceptował argumentację organu odwoławczego i uznał ją za wystarczającą do podjęcia przez ten organ zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia kwestionowanych przez skarżącego obowiązków a reformującą co do terminu ich wykonania. Sąd z urzędu nie dopatrzył się innych naruszeń prawa uzasadniających zastosowanie art. 145 u.p.p.s.a

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a skargę należało oddalić.