Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 704/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 12 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S., A. D., W. D., M. S., Z. B. - S., B. B., J. B., H. O., C. O., L. M. T., M. T., F. K. T., J. H. i M. H. na Uchwałę NR XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica - Sikornik". skargę oddala


UZASADNIENIE

K. S., A. D., W. D., M. S., Z. B. - S., B. B., J. B., H. O., C. O., L. T., M. T., F. T., J. H. i M. H. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę NR XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica - Sikornik", zarzucając organowi naruszenie;

- art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 - dalej: upzp) poprzez istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w związku z:

a) art. 64 Konstytucji w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 1 i pkt. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 4, pkt. 1, pkt. 9 i 10, art. 1 ust. 3, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 upzp przejawiające się w ograniczeniu prawa własności ich nieruchomości poprzez częściową zmianę ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod poszerzenie ul. Pod Sikornikiem oraz przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa pianistycznego poprzez nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących związanych z prawem własności działek położonych przy ul. Pod Sikornikiem oraz naruszenie ich prawa do niezakłóconego korzystania z nieruchomości przez przewidywane immisje wynikające z wygenerowanego ruchu drogowego nie znajdujące uzasadnienia w interesie publicznym, gdyż poszerzenie ul. Pod Sikornikiem i przekształcenie jej z drogi wewnętrznej w drogę publiczną (KDD.3) lub poszerzenie jej pasa drogowego (KDD.3, KDD.2) nie jest konieczne do zapewnienia obsługi komunikacyjnej nieruchomości położonych przy ul. Pod Sikornikiem

b) art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp w zw. z §4 ust. 2 pkt. 9 lit. a rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz.U. z 2018 r, poz.1945 z późn. zm.) w zw. z § S, § 7, § 8a i § 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie poprzez zakwalifikowanie ul. Pod Sikornikiem na odcinku oznaczonym symbolem KDD.3 do dróg publicznych o klasie drogi dojazdowej w sytuacji, gdy obecnie droga ta ma klasyfikację drogi wewnętrznej i do obsługi komunikacyjnej nieruchomości położonych przy tej drodze nie jest potrzebna zmiana jej klasyfikacji i nie jest potrzebne jej poszerzenie do parametrów drogi dojazdowej, a dodatkowo zaplanowana droga o symbolu KDD.3 nie spełnia, i ze względów obiektywnych nie może spełniać, minimalnych parametrów szerokości pasa drogowego, co uniemożliwia jej zrealizowanie w standardzie drogi dojazdowej zgodnie z ustaleniami planistycznymi,

c) art. 15 ust. 2 pkt. 10 upzp w zw. z § 4 ust. 2 pkt. 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz.U. z 2018 r, poz.1945 z późn. zm.) w zw. z § 6, § 7, § 8a i § 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie poprzez zaplanowanie poszerzenia ul. Pod Sikornikiem na odcinku oznaczonym symbolem KDD.2 w sytuacji, gdy obecnie istniejąca droga jest wystarczająca do obsługi komunikacyjnej nieruchomości położonych przy tej drodze, a organ planistyczny nie wykonał żadnych opracowań z których wynikałaby konieczność poszerzenia drogi, w szczególności ze względu na wymagania przewidziane w § 6 rozporządzenia o warunkach technicznych drogi,

2) art. 28 ust 1 upzp poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w związku z art. 14 ust 5 upzp w zw. z art. 17 pkt 6 lit a tiret pierwszy upzp w zw. z art. 17 pkt 6 lit b tiret trzeci, tiret ósmy w zw, z § 4 pkt, 4 i pkt 6 w zw. z § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez pominięcie Miejskiej Komsji Urbanistyczno Architektonicznej przy opiniowaniu projektu planu przy ponawianiu procedury planistycznej oraz poprzez dokonanie wadliwych uzgodnień drogowych i konserwatorskich, co doprowadziło do sprzeczności ustaleń planistycznych w zakresie, układu komunikacyjnego przewidzianego do obsługi obszaru US/U.2 (por. § 8 ust 13 pkt 4 i 5 w zw. z § 9 ust 1 w zw. z § 13 ust 1 pkt 2 lit c w zw. z § 13 ust 1 pkt 3 lit f w zw. z § 21 ust 7 pkt 1 lit b i c, pkt 2, pkt 3 i pkt 5 zaskarżonego planu miejscowego), a w konsekwencji przewidzenia niemożliwego do realizacji układu komunikacyjnego w zakresie drogi KDD.3 (brak możliwości poszerzenia drogi do planowanych parametrów ze względu na kolizję z chronionym drzewostanem i wałami kulochwytami) i bezzasadnego przewidzenia poszerzeniu drogi KDD.2 do spełniającej parametry drogi dojazdowej w sytuacji, gdy jej szerokość jest wystarczająca do obsługi komunikacyjnej nieruchomości położonych przy ul. Pod Sikornikiem.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie jej nieważności w części oznaczonej na rysunku planu symbolami KDD.2 i KDD.3 oraz odpowiadających im postanowień części tekstowej planu (§ 5 ust. 1 pkt. 6 lit. j, § 13 ust, 1 pkt. 2 lit. b i c; § 13 ust. 1 pkt. 3 lit. e i f; § 25 ust. 1 pkt. 1 lit. c).

W uzasadnieniu podkreślono, iż organ planistyczny dopuścił się nadużycia władztwa planistycznego, gdyż przewidział w Miejscowym Planie rozbudowę ul. Pod Sikornikiem i przekształcenie jej na całej długości w drogę publiczną klasy dojazdowej bez dokonania jakiejkolwiek analizy, czy taka rozbudowa i podniesienie jej parametrów znajduje uzasadnienie w interesie publicznym. Jak wynika z dokonywanych uzgodnień drogowych oraz protokołu XXX sesji Rady Miasta Krakowa z dnia 4 grudnia 2019 r. (szczególnie str. 128 129, 133, 139, 141, 143, 144, 146, 148, 149, 150) uzasadnieniem dla zaplanowania układu komunikacyjnego poprzez poszerzenie i przekształcenie ul. Pod Sikornikiem było przez długi czas zapewnienie zewnętrznej obsługi komunikacyjnej dla obszaru US/U2. na której znajduje się obiekt wzniesiony w ramach samowoli budowlanej. Z tych względów została przewidziana rozbudowa drogi ul. Pod Sikornikiem do klasy drogi dojazdowej (w większości z drogi wewnętrznej) i z tego okresu pozostało cześć parametrów w ustaleniach planistycznych (§ 13 ust. 1 pkt. 2 lit. b i c; § 13 ust. 1 pkt. 3 lit. e i f), które miały uzasadnienie pod warunkiem, że układ komunikacyjny ma zapewnić zewnętrzną obsługę komunikacyjną dla obszaru US/U2. Ze względu na uzgodnienia konserwatorskie, wprowadzone ustalenia planistyczne, które - jeżeli zostaną zrealizowane - wykluczają możliwość zewnętrznej obsługi komunikacyjnej obszaru US/U2 i według tych ustaleń planistycznych obszar US/U2 ma mieć zapewnioną wewnętrzną obsługę komunikacyjną (§ 8 ust. 13 pkt. 4; § 9 ust. 1; § 21 ust. 7 pkt. 1, pkt. 2, pkt. 3 i pd. 5), co wiąże się z koniecznością rozbiórki części zabudowy położonej na obszarze US/U2 wzniesionej w warunkach samowoli budowlanej. Przy takich ostatecznych ustaleniach planistycznych nie ma żadnego interesu publicznego, aby ul. Pod Sikornikiem miała być drogą publiczną o klasie drogi dojazdowej, gdyż obecnie istniejący układ komunikacyjny jest wystarczający dla obsługi komunikacyjnej nieruchomości położonych przy tej drodze, co potwierdza większość właścicieli nieruchomości położonych przy tej drodze (lista stanowi załącznik nr 8 do skargi), a ze względu na w większości docelowe zagospodarowanie nieruchomości położonych przy ul. Pod Sikornikiem nie istnieje potrzeba zapewnienia możliwości rozbudowy układu komunikacyjnego w przyszłości. Nie znajdują tym samym faktycznego uzasadnienia argumenty za poszerzeniem ul. Pod Sikornikiem i rozbudową docelowego układu komunikacyjnego, które były przytaczane podczas sesji Rady Miasta z dnia 4.12.2019 r. w czasie rozpatrywania uwag do projektu planu. W tym kontekście przeznaczenie pod drogę publiczną części nieruchomości Skarżących, ale również innych nieruchomości położonych przy uf. Pod Sikornikiem, wiążące się z likwidacją m.in. ogrodzeń, zabudowy ogrodowej czy podjazdów na teren nieruchomości, ale przede wszystkim z wygenerowaniem dodatkowego ruchu samochodowego, nie spełnia zasady proporcjonalności, którą powinna się kierować gmina przy wykonywaniu przysługującego jej władztwa planistycznego. Z tej zasady wywodzony jest zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki, a ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Co więcej za brakiem poszerzenia ul. Pod Sikornikiem przemawia interes publiczny polegający na ochronie zabytku wpisanego do rejestru zabytków (dawna strzelnica garnizonowa) oraz ochrona przed nadmiernym obciążeniem osuwiska, gdyż znaczna część ul. Pod Sikornikiem (odcinek KDD.2 do skrzyżowania z ul. Lajkonika) jest położona na terenie osuwiskowym lub stanowi bufor dla terenu osuwiskowego. Stwierdzenie nieważności Miejscowego Planu w zakresie KDD.3 i KDD.2 jest niezbędne do usunięcia zagrożenia, że obecny właściciel samowoli budowlanej położonej na obszarze US/U2 będzie chciał wykorzystać postanowienia Miejscowego Panu do zrealizowania obsługi komunikacyjnej poprzez rozbudowaną ul. Pod Sikornikiem. Zgodnie z § 6 ust. 1 Miejscowego Planu tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Nakaz odtworzenia kulochwytów od strony ulicy Koło Strzelnicy (KDD.5) i ulicy Pod Sikornikiem (KDD.3) dla terenu US/US2 nie jest obwarowany żadnym terminem, a dodatkowo może być niewykonalny ze względu na oczywistą omyłkę (zamiast US/U2 w planie miejscowym jest US/US2) oraz brać sprecyzowania jaki konkretnie odcinek kulochwytów ma być odtworzony. Skarżący wskazują, że obecny właściciel nieruchomości położonej na obszarze US/U2 kwestionuje obowiązek odtworzenia samowolnie rozebranych wałów kulochwytów od strony ul. Pod Sikornikiem (decyzja MKZ w Krakowie wraz z odwołaniem - załącznik nr 7 do skargi).

Niezależnie od zarzutu nadużycia władztwa pianistycznego, parametry dróg KDD.3 i KDD.2 zostały wadliwie określone, a wyznaczone na rysunku Miejscowego Planu odcinki ul. Pod Sikornikiem oznaczone symbolem KDD.3 i KDD.2 w wielu miejscach nie spełniają minimalnych parametrów dla drogi publicznej o klasie drogi dojazdowej, co czyni ustalenia planistyczne niepełnymi lub niewykonalnymi. W całości obszar przeznaczony pod drogę KDD.3 jest węższy niż minimalna szerokość drogi o klasie drogi dojazdowej, a dodatkowo na tak wyznaczonym obszarze znajduje się chroniony planistycznie wał kulochwyt oraz chronione planistycznie szpalery drzew, co wynika z uzgodnień konserwatorskich i stosownych ustaleń planistycznych. Co więcej przez obszar KDD.3 poprowadzony jest ciąg pieszy, który w większości przebiega po wale kulochwycie i chronionych szpalerach drzew. W wielu fragmentach obszar możliwy do przeznaczenia pod drogę wynosi co najwyżej 3 m i na tej szerokości ma się pomieścić jezdnia 1x2 oraz ciąg pieszy. W konsekwencji nie ma możliwości zrealizowania drogi spełniającej standardy drogi dojazdowej i w ocenie Skarżących droga ta może spełniać co najwyżej standardy drogi wewnętrznej, co jest wystarczające dla obsługi komunikacyjnej nieruchomości położonej przy tej drodze (z wyjątkiem obszaru US/U2, którego obsługa komunikacyjna ma być realizowane wewnątrz obszaru otoczonego wałami kulochwytami). Natomiast obszar przeznaczony pod drogę KDD.2 w wielu fragmentach jest węższy niż minimalna szerokość drogi o klasie drogi dojazdowej, a w szczególności w części pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...].

Z analizy dokumentacji planistycznej wynika, że układ drogowy na ul. Pod Sikornikiem był wielokrotnie zmieniany w związku z uwzględnianiem uwag lub w związku z dokonywanymi uzgodnieniami drogowymi lub konserwatorskimi. W szczególności doszło do uwzględnienia uwag organu konserwatorskiego, które doprowadziły do ustaleń planistycznych przewidujących nakaz odtworzenia wałów kulochwytów od ul. Pod Sikornikiem od ul. Koło Strzelnicy oraz do likwidacji planowanej drogi biegnącej w poprzek dawnej strzelnicy garnizonowej (oznaczonej ówcześnie jako KDD.4). Uwzględnienie uwag organu konserwatorskiego nie doprowadziło do odpowiednich zmian w układzie komunikacyjnym, a w szczególności wyznaczenia drogi zapewniającej obsługę komunikacyjną obszaru oznaczonego symbolem US/U2 czy też rezygnacji z wyznaczenia drogi publicznej o klasie drogi dojazdowej na działce nr [...] (KDD.3). która stanowi obecnie drogę wewnętrzną, Organ uzgadniający w zakresie drogowym nie uwzględnił również zmian i uwag organu konserwatorskiego pozostawiając na odcinku KDD.3 ul. Pod Sikornikiem drogę publiczną, która ze względu na ochronę szpaleru drzew i wałów kulochwytów nie jest możliwa do urządzenia w klasie drogi dojazdowej. Dodatkowo uzgodnienia projektów planu dokonywane przez ZIKiT są niejasne, przykładowo z pisma ZIKiT z dnia 21.03.2018 r. i wynikało uzgodnienie projektu planu pod warunkiem uwzględnienia szerokości pasa terenu przeznaczonego pod drogę ul. Pod Sikornikiem zgodnego z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (ówcześnie przepis ten przewidywał minimalną szerokość drogi dojazdowej wynoszącą 10 m), a następnie ZIKiT pismem z dnia 27.06.2018 r. uzgodnił projekt bez zmian dostosowujących szerokość pasa terenu przeznaczonego pod ul. Pod Sikornikiem do minimalnych param 5trów wynikających z przedmiotowego rozporządzenia. W dokumentacji planistycznej brakuje uzasadnienia dla stanowiska organu uzgadniającego w zakresie drogowym i nie jest jasne czemu zmniejszając szerokość pasa przeznaczonego pod drogę ul. Pod Sikornikiem nie doszło do zmiany drogi klasy drogi dojazdowej (KDD.3 i KDD.2) na drogę wewnętrzną (KDX), co pozwoliłoby utrzymać istniejący układ komunikacyjny oparty na drogach wewnętrznych i pozwoliłoby uwzględnić uwagi organu konserwatorskiego. Na ostatnim etapie opiniowania ponownie wykładanych projektów planu miejscowego została pominięta Miejska Komisja Urbanistyczno - Architektoniczna, co w ocenie Skarżących mogło doprowadzić do dopuszczenia sprzecznych i niewykonalnych ustaleń planistycznych dotyczących obszarów oznaczonych symbolem KDD.3 i KDD.2, a także braku uwzględnienia w Miejscowym Planie drogi w obrębie wałów kulochwytów umożliwiających obsługę komunikacyjną obszaru US/U2 z uwzględnieniem uzgodnień konserwatorskich oraz ustaleń planistycznych zawartych w § 21 ust. 7 pkt. 1 lit. b i c, pkt. 2, pkt. 3 i pkt. 5 Planu.

Skarżony organ w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, iż szerokość drogi wynika z uzgodnienia z zarządcą drogi, ustalenia planu zapewniają odpowiednią obsługę komunikacyjną, stąd nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w świetle art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.

Kontrolując zaskarżoną uchwałę zmieniającą z uwzględnieniem powyżej wskazanych reguł, Sąd nie stwierdził podstawy do stwierdzenia nieważności w zaskarżonej części uchwały, uznając, iż zarzuty skargi nie są zasadne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż objęte skargą zostały jedynie ustalenia planistyczne dla działek, na podstawie których część ich powierzchni została zajęta pod poszerzenie drogi publicznej klasy dojazdowej o symbolu KDD.2 oraz o symbolu KDD.3. (ul. Pod Sikornikiem). Istotne jest zatem dla oceny naruszenia władztwa planistycznego dokonanie analizy przebiegu wyznaczonych w skarżonym planie dróg publicznych o symbolu KDD.3 i KDD.2 po nieruchomościach stanowiących własność skarżących. W tym też zakresie ważna jest analiza stosunku powierzchni nieruchomości skarżących, która postanowieniami planu została przeznaczona pod względem poszerzenie drogi publicznej. Tabela uwzględniająca tą proporcję wskazuje wyraźnie, iż tylko w niewielkiej części działki nr [...], [...], [...] oraz [...] znajdują się w terenie dróg publicznych klasy dojazdowej oznaczonym symbolem KDD.3. W szczególności zatem rzeczywista powierzchnia przeznaczona pod poszerzenie drogi publicznej kształtuje się następująco: wobec działek B. i J. B. mniej niż 1 % - obszar terenu o kształcie wydłużonego trójkąta, przy zachodnim narożniku działki o wysokości ok.1m, a przy wschodnim narożniku działki linia rozgraniczająca pokrywa się z granicą ewidencyjną działki; wobec J. i M. H. 1,1% - dwa obszary terenu o kształcie wydłużonego trójkąta, przy północnym narożniku działki o wysokości ok. 1m, a w środkowej części działki linia rozgraniczająca pokrywa się z granicą ewidencyjną działki oraz przy południowym narożniku działki o wysokości ok. 1m, a w środkowej części działki linia rozgraniczająca pokrywa się z granicą ewidencyjną działki; wobec M. S. i Z. B. 6,7% - pas terenu o szerokości około 2m; wobec L. T., M. T. i F. T. - 4,3% -pas terenu działki nr [...] o szerokości około 2m; wobec H. i C. O. - 8% - pas terenu o szerokości około 2,5m; wobec K. S. - 7,7% - pas terenu o szerokości około 3m (jedyna działka niezabudowana); wobec A. D. i W. D. - 3,7% - pas terenu o szerokości około 1,5 - 2,5. Zatem procent nieruchomości zajętych pod poszerzenie drogi publicznej klasy dojazdowej o symbolu KDD.2 i KDD.3 jest niewielki, a poszerzenie drogi ma wbrew argumentacji skarżących, racjonalne uzasadnienie i jest konieczne do zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej terenu stanowiącego własność skarżących. Ustalona w planie szerokość terenów drogowych KDD.2 i KDD.3 oraz klasa dróg została uzgodniona z zarządcą drogi i wynika ze stanowiska zarządcy drogi, wyrażonego w toku uzgodnień po II wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Plan nie ustala tych dróg jako alternatywy dla ul. Królowej Jadwigi, lecz jako układ komunikacyjny nadrzędny oraz układ komunikacji drogowej uzupełniający, który stanowią drogi publiczne klasy dojazdowej (tekst uchwały §13 ust. 1 pkt 1 i pkt 2), w tym m.in. KDD.2 i KDD.3. W szczególności skorygowanie projektu planu w zakresie zawężenia linii rozgraniczających (edycja do ponownych uzgodnień - marzec 2018) nie uzyskało uzgodnienia właściwego zarządcy drogi. Zatem zasięg linii rozgraniczających terenów drogowych KDD.2 i KDD.3 wynika z warunków uzgodnień

właściwego zarządcy drogi tj. Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie tj. pisma znak [...] z dnia 21.03.2018 r. powołując się na obowiązujące przepisy techniczne i budowlane. Sporna Ulica Pod Sikornikiem (w planie miejscowym: Tereny dróg publicznych klasy dojazdowej KDD.2 i KDD.3) jest elementem sieci drogowej, który obsługuje duży obszar w większości zainwestowany, przeznaczony w planie miejscowym głównie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabezpieczając dojazd do wielu nieruchomości. Szerokość terenu drogowego w liniach rozgraniczających nie oznacza automatycznie poszerzenia jezdni dla samochodów, gdyż podane w planie wymiary dotyczą szerokości terenu drogowego w liniach rozgraniczających. W ramach tych linii muszą znaleźć się: jezdnia, chodniki, infrastruktura techniczna oraz zieleń przyuliczna, o ile będzie to możliwe. Odpowiednie parametry terenu drogowego dla tej ulicy umożliwią prawidłową obsługę komunikacyjną terenów inwestycyjnych (co wiąże się z zapewnieniem warunków przejezdności zarówno w sytuacjach codziennych dojazdów mieszkańców, jak również w sytuacjach awaryjnych, takich jak np. konieczność szybkiego dojazdu służb ratowniczych, roboty drogowe związane z uszkodzeniem podziemnych sieci kanalizacyjnej czy gazowej) oraz racjonalne prowadzenie sieci uzbrojenia technicznego, z możliwością przebudowy lub rozbudowy sieci infrastruktury. Dotyczy to także wybudowania chodników i oświetlenia. Argumenty celowościowe, to jest kwestia zapewnienia sprawniejszej obsługi komunikacyjnej tego terenu, przesądza w ocenie Sądu o zachowaniu zasady władztwa planistycznego oraz zasady proporcjonalności, gdyż na etapie projektowania poszerzenia tych dróg, linie rozgraniczające wyznaczano biorąc pod uwagę istniejącą zabudowę. Również na etapie projektowania przebiegu spornej drogi publicznej, organ planistyczny wziął pod uwagę zabudowę istniejącą, tak aby planowane poszerzenie dróg publicznych odbywało się z jak najmniejszym uszczerbkiem dla nieruchomości skarżących, którzy w przyszłości będą beneficjentami poszerzonej drogi publicznej (w skarżonym planie została przeznaczona rezerwa pod elementy infrastruktury drogowej, takie jak: jezdnia, chodnik, infrastruktura techniczna oraz zieleń przyuliczna).

Nadto ustalenia te są zgodne z wytycznymi Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, w brzmieniu określonym uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r., tj. t.III sekcja III.1.2 pkt 11 str. 6).

Ponadto niezasadny jest zarzut opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej. Komisja ta nie jest organem właściwym do wydawania opinii w przedmiocie określenia właściwych zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi parametrów dróg publicznych, wyznaczania prawidłowej obsługi komunikacyjnej terenu podlegającego ustaleniom planu miejscowego. W tym zakresie, właściwym organem uzgadniającym jest zarządca drogi (Zarząd Dróg Miasta Krakowa). Zgodnie bowiem z art. 17 pkt 13 upzp Prezydent Miasta Krakowa "wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia".

Organ planistyczny działał zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami, kierując się zasadami właściwości organów opiniujących/uzgadniających projekt planu miejscowego. Również projekt planu, zawierający rozwiązanie komunikacyjne w postaci terenu drogowego KDD.3 o przebiegu wzdłuż obwałowania (kulochwytu) Strzelnicy, był na wszystkich etapach procedury planistycznej uzgadniany z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Krakowie (ze względu na fakt, że część terenu KDD.3 znajduje się w granicach obszaru wpisanego do rejestru oraz ze względu na fakt, że część kulochwytu zawiera się w terenie KDD.3). Kolejne edycje projektu planu (z takimi samymi liniami rozgraniczającymi KDD.2 i KDD.3), przed kolejnymi wyłożeniami, były przekazywane do niezbędnych uzgodnień i za każdym razem ze strony Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie nie było uwag, dotyczących grani; terenu KDD.3 i określenia zasad jego zagospodarowania. Nadto kwestia zabytków Zespołu dawnej Strzelnicy Garnizonowej, skoro teren ten jest wpisany do rejestru zabytków, dopiero na etapie sporządzania projektu technicznego i późniejszej realizacji poszerzanej drogi, wykorzystywane będą materiały i rozwiązania techniczne, które pozwolą na zachowanie istniejącej zieleni wysokiej oraz ochronę i odbudowę kulochwytów. To na innym etapie postępowania na podstawie przepisów odrębnych właściwy konserwator zabytków podejmuje decyzje co do możliwości zastosowania zaproponowanych rozwiązań technicznych, mając na uwadze dobro zabytku.

Wobec tego, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.