Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 835/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Protokolant Agata Brolik, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2007 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości rozstrzygnięcia organu I instancji i orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu. 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dnia 2 kwietnia 2003 r. usunięty został z drogi samochód osobowy marki Fiat 126p o nr rejestracyjnym [...], który następnie został umieszczony na parkingu położonym w Ł. przy ul. A 3/5 należącym do A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.. Pozostawał wówczas w dyspozycji Policji. W sporządzonej na tę okoliczność dyspozycji nr [...] nie wskazano danych właściciela pisanego pojazdu.

Przedmiotowy samochód, przez okres sześciu miesięcy, nie został odebrany przez właściciela. Dnia 19 listopada 2003 r. opisana Spółka powiadomiła o tym fakcie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w Ł..

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż właścicielem przedmiotowego samochodu jest S. J., którego następnie wezwano do usunięcia należącego do niego pojazdu z parkingu należącego do opisanej Spółki.

Dnia 27 stycznia 2004 r. S. J. złożył oświadczenie, iż zrzeka się własności przedmiotowego samochodu na rzecz Skarbu Państwa.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. w Ł. wszczął postępowanie w sprawie przejęcia spornego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie decyzją z dnia [...] orzekł o przejściu na rzecz Skarbu Państwa własności samochodu osobowego marki Fiat 126p nr rej. [...].

Dnia 30 czerwca 2004 r. pojazd został odebrany przez organ likwidacyjny z parkingu należącego do skarżącego.

A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu sprawowany przez 224 doby, w łącznej wysokości 15.433,60 zł, przyjmując stawkę za jedną dobę w wysokości 68,90 zł.

Postanowieniem dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. w Ł. przyznał skarżącemu wynagrodzenie za dozór opisanego pojazdu w kwocie 339,60 zł, wskazując iż podstawą prawną niniejszego rozstrzygnięcia był art. 102 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jed. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) oraz art. 123 § 1 k.p.a.

Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej Spółce 8 listopada 2004 r., która zaskarżyła je wnosząc dnia 22 listopada 2004 r. zażalenie.

W wyniku wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przyznał stronie wynagrodzenie za dozór pojazdu w kwocie 6.000 zł. z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. dnia 29 kwietnia 2005 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zaskarżając ją w części nieuwzględniającej wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia 3 października 2003 r. do dnia 2 marca 2004 r. Skarżący zarzucił niniejszemu orzeczeniu rażące naruszenie art. 130a ust. 1, 2 i 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.jed. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od dnia 3 października 2002 r. do dnia 2 marca 2004 r. w wysokości 7.600 zł.

W odpowiedzi na skargę z dnia 31 maja 2005 r. organ wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji i wniósł o umorzenie postępowania.

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2005 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 1004/04 uchylił postanowienie z dnia [...], wskazując że Skarb Państwa winien ponieść koszty związane z przechowywaniem pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącego, począwszy od dnia, w którym stał się właścicielem przedmiotowego samochodu, tj. z upływem 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu. Wskazał, iż do przechowywania pojazdu na opisanym parkingu winny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto wskazał, że do wyliczenia stosownej kwoty wydatków za dozór oraz wynagrodzenie należy uwzględnić specyfikę parkingu oraz porównanie kosztów dozoru i wynagrodzenia ze stawkami stosowanymi u innych podmiotów prowadzących podobną działalność.

Podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 134 § 1 i 2, art. 145 § 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 I art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a. i w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) poprzez to, że Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie dostrzegł rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., które polegało na rozpatrzeniu w postępowaniu odwoławczym postanowienia pierwszoinstancyjnego, które było już postanowieniem ostatecznym i uchylenie w części zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zamiast stwierdzenia nieważności tego aktu w całości;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dotyczącego postanowienia pierwszoinstancyjnego i wniesienia na nie zażalenia po terminie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe przedstawienie stanu sprawy musiałoby doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł..

W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

W piśmie z dnia 14 maja 2007 r. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Dyrektora izby Skarbowej w Ł. na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego w postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 17 maja 2007 r. naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi i odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wskazał, iż rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, przy wykonywaniu kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie zauważył, iż postanowienie organu I instancji, w chwili złożenia na nie zażalenia było już ostateczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia orzeczenia, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269, w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /p.p.s.a./ - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Nadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż będąc związany granicami sprawy nie jest związany granicami skargi.

Jednocześnie, w myśl art. 133 § 1 cytowanej ustawy, sąd wydaje orzeczenie na podstawie akt sprawy, co obliguje go do zbadania, czy kwestionowane skargą rozstrzygnięcie znajduje oparcie w materiale dokumentacyjnym zgromadzonym w aktach administracyjnych.

W rozpatrywanej sprawie wszelkie kwestie merytoryczne zawarte w skardze A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] mają drugorzędne znaczenie.

Podstawową kwestią jaka winna być na wstępie ustalona to fakt wystąpienia, lub nie, nieważności postępowania.

W przedmiotowym sporze bezsporne jest, iż orzeczeniem poprzedzającym zaskarżoną decyzję było postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...]. Bezspornym jest również, że zostało ono doręczone A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. dnia 8 listopada 2004 r.

Z ustalonego rzez Sąd stanu faktycznego, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika iż Spółka wniosła zażalenie na opisane powyżej postanowienie dnia [...].

Zgodnie z treścią art. 141 § 2 k.p.a., termin do wniesienia zażalenia na zaskarżone postanowienie wynosi 7 dni. Mająca względzie, iż Spółka otrzymała odpis postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w dniu [...], to zgodnie z cytowanym przepisem mogła wnieść zażalenie na niniejsze orzeczenie najpóźniej dnia 15 listopada 2004 r.

Omawiane zażalenie zostało złożone dnia 22 listopada 2004 r., a zatem z uchybieniem terminu wyznaczonego do wniesienia tego rodzaju środka zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż błędnie nadano bieg zażaleniu złożonym po terminie, a orzeczenie organu odwoławczego, zaskarżone następnie przez Spółkę rozpatrywaną skargą, zostało podjęte z rażącym naruszeniem prawa. Dokonano bowiem w nim weryfikacji orzeczenia korzystającego z przymiotu ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.

Naruszenie prawa ma charakter "rażącego" jeżeli czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej istocie zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej.

Jak już wskazano powyżej, w przedmiotowej sprawie naruszony został art. 16 § 1 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd może wydać orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej w sytuacji, gdy zaskarżony akt, jak w rozpatrywanym sporze, dotknięty jest wadą nieważności.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. i art. 156 §1 ust. 7 k.p.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia.

O kosztach Sąd orzekł zgodnie z treścią art. 200, art. 209 oraz art. 205 § 4 p.p.s.a.