Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 208/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 83 par. 3, 178, art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 755/15 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 755/15 o odrzuceniu skargi S. T. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymania czynności egzekucyjnych i uznania zarzutów za nieuzasadnione w sprawie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 755/15 o odrzuceniu zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie S. T. na postanowienie tego Sądu z dnia 19 listopada 2015 r.

W postanowieniu ustalił i rozważył jak poniżej.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S. T. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymania czynności egzekucyjnych i uznania zarzutów za nieuzasadnione w sprawie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2015r., że odpis postanowienia z dnia 19 listopada 2015 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem został doręczony skarżącemu dnia 26 listopada 2015 r. Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie, terminie i trybie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatni dzień na wniesienie zażalenia przypadał na dzień 3 grudnia 2015 r.

Oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 P.p.s.a.).

Zażalenie zostało wniesione przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 4 grudnia 2015 r., o czym świadczy data stempla pocztowego znajdująca się na kopercie zawierającej rzeczone zażalenie. Oznacza to, że strona uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia zażalenia, co obliguje Sąd do odrzucenia tegoż środka zaskarżenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący i zarzucił naruszenie:

- art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że istnieją przesłanki do odrzucenia zażalenia jako wniesionego po terminie, skoro skarżący oddał zażalenie do rąk własnych uprawnionemu pracownikowi Poczty Polskiej w dniu 2 grudnia 2014 r., a zatem pismo winno zostać potraktowane jako oddane w polskiej placówce pocztowej w dniu 2 grudnia 2015 r. – a zatem w terminie;

- art. 195 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że nie było podstaw do uchylenia postanowienia WSA o odrzuceniu skargi podczas gdy zażalenie było oczywiście uzasadnione.

Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie wskazanego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia WSA o odrzuceniu skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że skoro skarżący wykazał, ze złożył do Sądu skargę opłaconą, to wykazał on, że zażalenie było "oczywiście uzasadnione", zaś z treści sentencji i uzasadnienia wyroku WSA z dnia 15 października 2015 r. wynika, ze nawet mimo odrzucenia zażalenia jako wniesionego po terminie Sąd mógł postanowienie, które zostało zaskarżone uchylić w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a., czego w niniejszym przypadku nie uczyniono naruszając zasadę praworządności.

W dniu 30 marca 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nadesłał pismo Poczty Polskiej z dnia 3 lutego 2016r. odnośnie sposobu rozpoznania reklamacji przesyłki pocztowej. Z pisma wynika, że Poczta Polska nie uznała reklamacji za uzasadnioną, ale potwierdziła przekazanie przesyłki do rąk własnych uprawnionego pracownika Poczty Polskiej w terminie do wniesienia zażalenia tj: w dniu 3 grudnia 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.

Wskazać należy, że w sprawie pismo Poczty Polskiej z dnia 3 lutego 2016 r. będące odpowiedzią na reklamację listu poleconego stanowi kompletną odpowiedź na wszczęte postępowanie reklamacyjne.

W piśmie Poczta Polska S.A. potwierdziła bezsporny fakt odebrania przez upoważnionego pracownika Poczty Polskiej S.A. w dniu 3 grudnia 2015 r. od skarżącego, korespondencji przeznaczonej do wyekspediowania. Wskazano, że korespondencja została dostarczona do placówki pocztowej po godzinach urzędowania, czyli po 15.00, co stało się podstawą "wprowadzenia przesyłek do obiegu pocztowego w dniu następnym".

Zasadnie wskazuje skarżący, że godzina przekazania przesyłek przez pracownika Poczty do placówki w tym wypadku godzina uniemożliwiająca przekazanie pisma do transportu w danym dniu nie może obciążać strony postępowania, która wiedzy o godzinie doręczenia pisma do palcówki pocztowej nie posiadała, tym bardziej, że listonosz odebrał rzeczoną korespondencję w godzinach przedpołudniowych. Skarżący pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, że jego działanie było działaniem skutecznym i dokonanym w terminie. Powyższe działanie skarżącego na mocy umowy z dnia 18 listopada 2013 r. z Pocztą Polską S.A. jest jednoznaczne z oddaniem przesyłki w Urzędzie Pocztowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynik postępowania reklamacyjnego ma zasadnicze znaczenie. Skarżący przedstawił bowiem wiarygodne twierdzenie Poczty Polskiej S.A., że oddał pismo zawierające zażalenie upoważnionemu do odbioru pracownikowi poczty i mógł w związku z tym oczekiwać, że na mocy umowy z dnia 18 listopada 2013r przesyłka zostanie tego samego dnia nadana.

Oddając pismo upoważnionemu pracownikowi poczty w ramach usługi Poczta Firmowa dążono do tego, aby uzyskać skutek w postaci wniesienia pisma do sądu oraz zachowania terminu jego wniesienia(zob. postanowienie NSA z dnia 3.11.2010 r., II OZ 502/10, CBOSA). Strona winna mieć pewność, że oddając pismo urzędnikowi poczty dokonała czynności w terminie. Skarżący nie może zatem ponosić negatywnych skutków działań Poczty Polskiej S.A., które spowodowały wyekspediowanie przesyłki dopiero dnia 4 grudnia 2016 r. zamiast w dniu jej oddania polskiemu Urzędowi Pocztowemu, tj. 3 grudnia 2016 r., co potwierdziło postępowanie reklamacyjne uruchomione na wniosek skarżącego.

Zatem przedstawione w ramach zażalenia okoliczności potwierdzają fakt, że przesyłkę oddano w polskim urzędzie pocztowym w dniu 3 grudnia 2015 r., co stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy realizację dyspozycji art. 83 § 3 P.p.s.a., który statuuje zasadę, że oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

Przedstawione okoliczności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwalają przyjąć pogląd, iż sporna przesyłka została nadana w dniu 3 grudnia 2015 r. co jest równoznaczne z tym, że zażalenie wniesiono w terminie.

Powyższa konstatacja nakazuje uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2016 r. albowiem z akt sprawy bezspornie wynika, iż Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował przepis art. 178 P.p.s.a., gdyż zażalenie zostało przez skarżącego wniesione w wymaganym terminie 7 dni.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 orzekł jak w postanowieniu.