Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 671/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b § 1 i 3  oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Waldemar Michaldo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 29 stycznia 2019 r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. zwraca z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

W dniu 15 października 2018 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek N. Sp. z o. o. w K. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy do wydatków na nabycie usług infrastrukturalnych znajdzie zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 10 grudnia 2018r. znak: [...] wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano pismem z 18 grudnia 2018 r. (data wpływu 27 grudnia 2018 r.).

We wniosku wnioskodawca przedstawił następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Spółka") jest podatnikiem CIT, podlegającym obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka wchodzi w skład międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: "Grupa"). Jej 100% udziałowcem jest Spółka N. (dalej: "Udziałowiec") z siedzibą w [...]. W ramach Grupy funkcjonuje scentralizowany system nabywania usług informatycznych, który służy minimalizacji łącznych kosztów ponoszonych przez spółki Grupy. System ten działa w taki sposób, że Udziałowiec nabywa usługi informatyczne od zewnętrznych usługodawców i obciąża spółki należące do Grupy kosztami, jakie poniósł na rzecz zewnętrznych usługodawców. Obciążając spółki należące do Grupy kosztami usług informatycznych -zewnętrznych Udziałowiec nie dodaje marży.

Udziałowiec ponosi również własne koszty związane z zapewnieniem wsparcia informatycznego spółkom należącym do Grupy. W wypadku kosztów własnych Udziałowiec dodaje marżę w wysokości 6%.

Koszty związane z nabywaniem usług informatycznych od podmiotów zewnętrznych, jak również koszty własne związane z zapewnieniem wsparcia informatycznego są dzielone na poszczególne spółki z Grupy według klucza alokacyjnego, który najlepiej odpowiada naturze konkretnej usługi. W większości przypadków klucz ten wynika z liczby stanowisk pracy obsługiwanych w ramach określonej usługi, a w niektórych przypadkach - z liczby pracowników, zatrudnionych w spółce obciążanej danym kosztem, itp. Udziałowiec jest podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu art. 11 Ustawy. W ramach opisanego powyżej systemu Spółka ponosi koszty następujących usług: I. Usługi związane z infrastrukturą informatyczną

W związku z zapewnieniem Spółce dostępu do infrastruktury informatycznej Spółka nabywa następujące usługi:

Usługi związane z serwerami:

* zarządzanie serwerami, służącymi Spółce do komunikacji zewnętrznej i wewnętrznej, a także do obsługi oprogramowania,

* instalowanie poprawek informatycznych odnoszących się do serwerów,

* dodawanie uprawnień do korzystania z serwerów (dodawanie osób uprawnionych oraz rozszerzanie uprawnień dla osób, które uprawnienia już mają),

* tworzenie zapasowych kopii ("backupowanie") danych i systemów,

* zapewnianie zabezpieczeń antywirusowych,

* dodawanie przestrzeni dyskowych,

* zabezpieczanie przed utratą i wyciekiem danych.

Usługi związane z obsługą sieci informatycznej:

* zarządzanie dostępami do sieci,

* dodawanie uprawnień dostępu do sieci,

* wgrywanie aktualnych wersji oprogramowania na urządzenia,

* tworzenie kopii zapasowych ("backupowanie") systemów z konfiguracjami,

* weryfikacja dzienników aktywności urządzeń sieciowych pod kątem sprawdzenia, czy dostępu do nich nie usiłowały uzyskać osoby nieuprawnione i czy nie doszło do infekcji wirusowych.

Usługi sieciowe dotyczące techniki [...] ([...]):

* kontrolowanie dostępów, dodawanie uprawnień, śledzenie poprawności działania i naprawa połączeń.

Usługi dotyczące wirtualnej sieci prywatnej ([...]):

* kontrolowanie dostępów, dodawanie uprawnień, śledzenie poprawności działania i naprawa połączeń.

Usługi wspomagania użytkowników końcowych (poszczególnych pracowników Spółki):

* usuwanie problemów z komputerami użytkowników końcowych,

* instalowanie nowego oprogramowania,

* instalowanie aktualizacji oprogramowania,

* rozwiązywanie incydentów (problemów związanych z pracą komputerów, systemów informatycznych itp.).

II. Usługi związane z systemami

Usługi nabywane przez Spółkę to również usługi związane z oprogramowaniem do obsługi procesów biznesowych oraz oprogramowaniem wspierającym komunikację i współpracę pracowników.

Oprogramowanie do obsługi procesów biznesowych obejmuje m.in. następujące systemy:

* Novacura,

* Aditro Fakta,

* Basware TEM,

* QlikView,

* hwest for Excel,

* Therefore,

* E-learning.

Oprogramowanie wspierające komunikację i współpracę pracowników obejmuje m.in.

* Email (oprogramowanie obsługujące pocztę elektroniczną),

* Sharepoint (platforma do współdzielenia dokumentów),

* Yammer.

Usługi związane z oprogramowaniem obejmują m.in.: zarządzanie systemami, dodawanie uprawnień do korzystania z oprogramowania (dodawanie osób uprawnionych oraz zmiany w zakresie uprawnień dla osób, które uprawnienia już mają), udostępnianie nowych wersji oprogramowania, tworzenie kopii zapasowych ("backupowanie") danych i urządzeń, poprawianie błędów w oprogramowaniu, konserwowanie (maintenance) oprogramowania. Dzięki usługom związanym z oprogramowaniem Spółka ma możliwość korzystania z oprogramowania oraz korzysta z usług wspierających bieżące korzystanie z oprogramowania. W dalszej części wniosku usługi przedstawione w punkcie I będą nazywane "Usługami infrastrukturalnymi", a usługi wymienione punkcie II będą nazywane "Usługami związanymi z systemami".

Opłata za korzystanie ze wszystkich usług informatycznych, o których była mowa powyżej, uiszczana jest przez Spółkę na podstawie faktury wystawionej przez Udziałowca. Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie Usług infrastrukturalnych. Pytanie dotyczące Usług związanych z systemami jest przedmiotem odrębnego wniosku.

W związku z powyższym opisem wnioskodawca zadał następujące pytanie:

Czy koszty Usług infrastrukturalnych, o których mowa w części G (wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego (stanów faktycznych), zdarzenia przyszłego (zdarzeń przyszłych) i pytania (pytań)) (w punkcie I), powinny być uznane za:

* koszty usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń lub świadczeń o podobnym charakterze

lub

* opłaty i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 Ustawy CIT

i - w konsekwencji - czy przy zaliczaniu do koszów uzyskania przychodów Spółki wydatków na nabycie Usług infrastrukturalnych znajdą zastosowanie ograniczenia wynikające z art. 15e ust. 1 Ustawy CIT?

Dokonując analizy złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 12 października 2018r., organ stwierdził, że wniosek ten obarczony jest brakami formalnymi, które uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej w podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym, pismem z 10 grudnia 2018 r., Znak: [...] na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia w terminie 7 dni stwierdzonych braków formalnych ww. wniosku poprzez doprecyzowanie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, tj. jednoznacznie wskazanie w opisie zdarzenia przyszłego symbolu PKWiU dla każdej z usług wykonywanych przez Podmiot Powiązany na rzecz wnioskodawcy, tj.:

* usług związanych z serwerami,

* usług związanych z obsługą sieci informatycznej,

* usług sieciowych dotyczących techniki [...] ([...]),

* usług dotyczących wirtualnej sieci prywatnej ([...]),

usług wspomagania użytkowników końcowych (poszczególnych pracowników Spółki), według nomenklatury Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. 2008 nr 207 poz. 1293 ze zm.)

- pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie Spółka w piśmie z dnia 18 grudnia 2018r. wskazała, iż w jej opinii usługi opisane we wniosku, według nomenklatury PKWiU wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), powinny być klasyfikowane w następujący sposób:

* usługi związane z serwerami -63.11.1( usługi przetwarzania danych; usługi zarządzania stronami internetowymi (hosting) oraz pozostałe usługi związane z zapewnieniem infrastruktury dla technologii informatycznych i komputerowych),

* usługi związane z obsługą sieci informatycznej- [...] (usługi związane z zarządzaniem siecią),

* usługi sieciowe dotyczące techniki [...] ([...]) – 62.03.11.0 (usługi związane z zarządzaniem siecią)

* usługi wirtualnej sieci prywatnej ([...]) - 62.03.11.0 (usługi związane z zarządzaniem siecią)

* usługi wspomagania użytkowników końcowych (poszczególnych pracowników Spółki) – są to czynności wskazane w pozycji [...] ( usługi związane z zarządzaniem systemami informatycznymi) i w pozycji [...] (usługi instalowania komputerów i urządzeń peryferyjnych).

W ocenie organu interpretacyjnego treść powyższego uzupełnienia w odniesieniu do usług związanych z serwerami jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawca nie podał jednoznacznie symbolu(i) PKWiU dla ww. usług. Wnioskodawca wskazał grupowanie [...] (usługi przetwarzania danych; usługi zarządzania stronami internetowym ([...]) oraz pozostałe usługi związane z zapewnieniem infrastruktury dla technologii informatycznych i komputerowych), które obejmuje swoim zakresem szeroki zakres zróżnicowanych usług.

Uznając , iż w powyższym zakresie wnioskodawca nie poczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braków formalnych, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej działając na mocy art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) – dalej także w skrócie O.p. - postanowieniem z 29 stycznia 2019 r. Znak: [...] pozostawił przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy do wydatków na nabycie usług infrastrukturalnych znajdzie zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w części dotyczącej usług związanych z serwerami - bez rozpatrzenia.

Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie interpretacji indywidualnej.

W zażaleniu wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

1) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i niewydanie interpretacji z wniosku Skarżącej, pomimo że Organ był do tego zobowiązany, gdyż wniosek nie posiadał istotnych braków formalnych;

2) art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podanie klasyfikacji PKWiU należy do opisu zdarzenia przyszłego, podczas gdy uzależnianie udzielenia przez Organ odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU stanowi przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w tym przepisie;

3) art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na skutek błędnego przyjęcia, że wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ zdaniem Organu Skarżąca nie przedstawiła w sposób wyczerpujący zdarzenia przyszłego z uwagi na to, że w odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie przedstawionego w nim zdarzenia przyszłego, tj. jednoznaczne wskazanie symbolu PKWiU dla nabywanych od podmiotów powiązanych usług związanych z serwerami, Skarżąca wskazała grupowanie 63.11.1., które zdaniem Dyrektora KIS jest zbyt ogólne;

4) art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14g Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie z uwagi na nieprecyzyjne sformułowanie wezwania do uzupełnienia wniosku poprzez brak jednoznacznego wskazania, że intencją Organu jest uzyskanie od Skarżącej informacji polegającej na wskazaniu przez Skarżącą symbolu PKWiU dla każdej z usług wykonywanych przez podmiot powiązany na rzecz Skarżącej według klasyfikacji obejmującej podkategorie i pozycje PKWiU, czego skutkiem było przedwczesne wydanie postanowienia o pozostawieniu Wniosku bez rozpatrzenia, podczas gdy w zaistniałej sytuacji Organ powinien był ponownie wezwać Skarżącą i zobowiązać ją do doprecyzowania przedstawionego uzupełnienia (przy założeniu, że Skarżąca była zobligowana do podania symbolu PKWiU w opisie zdarzenia przyszłego);

5) art. 14h § 1 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione zaniechanie udzielenia odpowiedzi na pytanie Skarżącej czy wydatki z tytułu nabywanych usług infrastrukturalnych, w zakresie, w jakim stanowią one zapłatę na rzecz podmiotu powiązanego z tytułu usług związanych z serwerami, podlegają ograniczeniom w możliwości zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15e ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity z dnia 30 maja 2018 r., Dz.U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm.; dalej: "Ustawa CIT"), podczas gdy w podobnych sprawach Organ wydawał interpretacje indywidualne na rzecz innych wnioskodawców.

Rozpoznając przedmiotowe zażalenie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2019r. znak [...] utrzymał w mocy swoje zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu postanowienia organ powołując się na treść art. 14b § 1i § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, iż w świetle powyższych przepisów, wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić kompleksowo zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na jego podstawie sformułować pytanie w jego indywidualnej sprawie oraz ująć własne stanowisko w sprawie oceny przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Oznacza to, że te trzy elementy wniosku muszą być ze sobą spójne.

Organ zażaleniowy zaznaczył także m.in., iż w myśl art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał także, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku organ obowiązany jest zawsze do sprawdzenia, czy wniosek ten spełnia wymogi formalne, tj. czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest wystarczający dla dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy. Zgodnie natomiast z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Organ zażaleniowy przypomniał, iż w rozpatrywanej sprawie, w toku prowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że wniosek z 12 października 2018 r. (data wpływu 15 października 2018 r.) dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy do wydatków na nabycie usług infrastrukturalnych znajdzie zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 10 grudnia 2018 r. Znak: [...] wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia tego wniosku, poprzez jednoznacznie wskazanie w opisie zdarzenia przyszłego symbolu PKWiU dla każdej z usług wykonywanych przez Podmiot Powiązany na rzecz wnioskodawcy, według nomenklatury Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. 2008 nr 207 poz. 1293 ze zm.).

Analizując treść pisma będącego odpowiedzią wnioskodawcy na przedmiotowe wezwanie organ zażaleniowy stwierdził, iż w zaskarżonym postanowieniu słusznie organ uznał, że Spółka nie dokonała uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego, poprzez jednoznaczne wskazanie symbolu PKWiU dla usługi związanej z serwerami. W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zasadnie organ I instancji pozostawił wniosek Spółki dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w części dotyczącej usług związanych z serwerami - bez rozpatrzenia, uznając, że brak odpowiedzi na istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pytanie, zadane w wezwaniu, uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zauważył ponadto, że w rozpatrywanej sprawie rola organu I instancji sprowadzała się do oceny charakteru czynności i działań podejmowanych przez podmioty powiązane, przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, w celu ustalenia, czy do usług infrastrukturalnych zastosowanie znajdzie ograniczenie, o których mowa wart. 15e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm., dalej: "updop"). Zgodnie z brzmieniem art. 15e ust. 1 updop - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r., podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty:

1) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze,

2) wszelkiego rodzaju opłat i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7

3) przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze

- poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 11, lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 6, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, i odsetek.

Organ zażaleniowy zauważył przy tym, że lista usług wymienionych w ww. przepisie ma charakter otwarty. Po pierwsze, wynika to z posłużenia się w treści przepisu odniesieniem do "(innych) świadczeń o podobnym charakterze" do wskazanych usług, a po drugie, z przyjęcia opisowego sposobu określenia usług objętych limitowaniem. Usługi infrastrukturalne opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mają złożony charakter, a zatem, pomimo tego, że powyższy przepis nie zawiera bezpośredniego odniesienia do klasyfikacji statystycznych, to jednak, w rozpatrywanej sprawie, zastosowanie tej klasyfikacji było niezbędne w celu doprecyzowania charakteru wskazanych we wniosku usług. Należy zatem uznać, że skoro przedstawiony we wniosku opis wskazanych usług nie pozwalał na ich jednoznaczne przyporządkowanie do katalogu usług objętych zakresem art. 15e ust.1 updop, wymagał on doprecyzowania, poprzez wskazanie ich klasyfikacji statystycznej. Tym samym, zdaniem organu zażaleniowego, organ I instancji zasadnie wezwał akarżącego pismem z 10 grudnia 2018 r., Znak: [...] do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie.

Zdaniem organu zażaleniowego nie można zatem zgodzić się ze Spółką, że nie miała ona obowiązku podania symbolu PKWiU w opisie sprawy. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, że "To organ dokonując oceny prawnej stanowiska zaprezentowanego przez podatnika, tam, gdzie jest to konieczne, powinien odwołać się do klasyfikacji PKWiU dokonując interpretacji jej odpowiednich zapisów w ramach przeprowadzania oceny prawnej." Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił, że nie jest on uprawniony do dokonywania klasyfikacji PKWiU dla nabywanych przez podatników usług. Tą kwestia zajmuje się odrębny podmiot jakim jest Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł., ul. [...], [...], który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów.

Ponadto w uzasadnieniu omawianego postanowienia podkreślono, że dla usług związanych z obsługą sieci informatycznej, usług sieciowych dotyczące techniki [...] ([...]), usług wirtualnej sieci prywatnej ([...]) oraz usług wspomagania użytkowników końcowych (poszczególnych pracowników Spółki) wnioskodawca, dokonał jednoznacznej klasyfikacji, w związku z czym organ I instancji do ww. części usług wydał interpretację indywidualną z 29 stycznia 2019 r., Znak: [...] Natomiast do usług związanych z serwerami wnioskodawca zdecydował się podać ogólną klasyfikację, która obejmuje zróżnicowane usług, w związku z czym organ nie mógł dokonać jednoznacznej oceny i wydać interpretacji indywidualnej.

Organ zażaleniowy nie podzielił również poglądu wnioskodawcy, że wystosowane wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji było nieprecyzyjne.

W ocenie Organu II instancji, postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Zasada ta nie może być rozumiana jako konieczność wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego wykraczającej poza uprawnienia organu interpretacyjnego i sprzecznej z obowiązującym prawem. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku - nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa.

Ustosunkowując się m.in. do powołanych przez Spółkę wyroków sądów administracyjnych, organ zażaleniowy stwierdził, że nie mają one charakteru bezwzględnie wiążącego. Wyroki te zapadły bowiem w konkretnych sprawach i są wiążące jedynie w tych sprawach (art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Powołane orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Skargę na opisane wyżej postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła N. sp. z o.o. w K. . W wywiedzionej skardze Spółka zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Dyrektora KIS, że przy składaniu wniosku o interpretację indywidualną w sprawie skutków podatkowych nabywania usług na gruncie art. 15e ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "Ustawa CIT") Spółka miała obowiązek podania symbolu PKWiU tych usług; zdaniem Spółki wywodzenie takiego obowiązku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej nie znajduje oparcia w tym przepisie.

2. art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie przez Dyrektora KIS. Dyrektor KIS uznał, że przepis ten pozwalał na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w wyniku błędnego przyjęcia, że nie spełniał on wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej;

3. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie przez Dyrektora KIS, co doprowadziło do niewydania interpretacji z wniosku Skarżącej, mimo że wniosek nie był dotknięty żadnymi istotnymi brakami;

4. art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14g Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez Dyrektora KIS; istota tych uchybień dotyczy nieprecyzyjnego sformułowania wezwania do uzupełnienia wniosku poprzez brak jednoznacznego wskazania, że intencją Organu jest uzyskanie od Skarżącej informacji o symbolu PKWiU dla określonych usług, obejmującej także podkategorie i pozycje tej klasyfikacji; skutkiem czego było przedwczesne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy Spółka - uzupełniając Wniosek - podała symbol PKWiU 63.11.1.;

5. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Dyrektora KIS, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwego postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia; w zaistniałej sytuacji Dyrektor KIS, rozpatrując zażalenie Spółki, powinien był zastosować art. 233

6. art. 14c § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 13 § 3 p.p.s.a. i § 1 pkt 1) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: "Rozporządzenie ws.. przekazania rozpoznania") poprzez ich błędne zastosowanie, a w efekcie niewłaściwe wskazanie w pouczeniu o prawie wniesienia skargi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zamiast, zgodnie z siedzibą Skarżącej, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Ponadto w skardze Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podtrzymała pogląd wyrażony w zażaleniu, że podmiot składający wniosek o interpretację indywidualną nie ma obowiązku podawania symbolu PKWiU dla usług, których dotyczyć ma wnioskowana interpretacja. Zdaniem autorki skargi obowiązek ten nie wynika w szczególności z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. W przepisie tym nałożono na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z tego właśnie obowiązku Dyrektor KIS wywodzi obowiązek podawania symboli PKWiU dla usług, których ma dotyczyć wnioskowana interpretacja. Jednakże taka wykładnia art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej jest błędna, bowiem ocena określonych zdarzeń - także wtedy, kiedy jest dokonywana przez pryzmat klasyfikacji statystycznej, jaką jest PKWiU nie jest elementem ich opisu; dotyczy to zarówno zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. PKWiU to klasyfikacja statystyczna obowiązująca na mocy aktu normatywnego jaki jest rozporządzenie Rady Ministrów. W związku z powyższym przypisywanie określonego symbolu PKWiU poszczególnym usługom to czynność polegająca na zastosowaniu do pewnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego specyficznej normy prawnej, jaką jest kategoria statystyczna PKWiU. Innymi słowy, jest to czynność o charakterze subsumpcji, należąca do sfery stosowania normy prawnej, a nie opisu okoliczności faktycznych. Strona skarżąca podkreśliła, że przy dokonywaniu oceny statystycznej pewnych zdarzeń, podmiot dokonujący takiej oceny, nie podaje żadnych nowych okoliczności, a zatem nie można twierdzić, że opis tych okoliczności - przez sam fakt zastosowania symbolu statystycznego - staje się bardziej wyczerpujący niż przed nadaniem tego symbolu. Stąd też pogląd, wedle którego art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymaga od wnioskodawcy podawania symbolu PKWiU dla usług, które są istotne dla wnioskowanej interpretacji - jest nieuzasadniony. W skardze podkreślono także, iż stanowisko Spółki - wedle którego art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej nie wymaga od wnioskodawcy podawania symboli statystycznych usług poddawanych ocenie organu podatkowego - jest zbieżne z jednolitą linią orzecznictwa sądów administracyjnych. Tytułem przykładu autorka skargi przywołała wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r. sygn. II FSK 2412/15, WSA w Kielcach z dnia 11 października 2018 r. sygn. I SA/Ke 311/18, WSA w Lublinie z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. I SA/Lu 633/18 oraz WSA w Łodzi z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. I SA/Łd 587/18.

Niezależnie od powyższego, w skardze zauważono m.in., iż składając wniosek, strona skarżąca opisała zdarzenie przyszłe w sposób wyczerpujący, tj. szczegółowo przedstawiła charakter nabywanych usług, które miały być poddane ocenie na gruncie art. 15e ust. 1 Ustawy CIT. Jeśli pominąć kontrowersję dotyczącą symbolu PKWiU, Dyrektor KIS nie zgłosił żadnych zastrzeżeń względem wspomnianego powyżej opisu. Co więcej. w odpowiedzi na wezwanie Spółka podjęła próbę ustalenia symbolu PKWiU dla każdej opisanej we wniosku usługi, choć - jak wynika z orzecznictwa sądowego - nie miała takiego obowiązku.

Niezależnie od tego strona skarżąca wskazała, iż, jeżeli celem organu było uzyskanie odpowiedzi na pytanie do jakiej podkategorii oraz pozycji wg klasyfikacji PKWiU należą usługi nabywane przez Spółkę, to taka intencja powinna być jednoznacznie wyrażona w wezwaniu. Kierując do Spółki wezwanie, Dyrektor KIS zażądał jedynie wskazania w opisie zdarzenia przyszłego " symbolu PKWiU" dla każdej z usług. Zdaniem strony skarżącej nie sposób zaprzeczyć, że usługi związane z serwerami, które są istotne dla niniejszej skargi, powinny być klasyfikowane jako "- 63.11.1 (usługi przetwarzania danych; usługi zarządzania stronami internetowym (hosting) oraz pozostałe usługi związane z zapewnieniem infrastruktury dla technologii informatycznych i komputerowych)".

Jeżeli jednak Dyrektor KIS chciał, by Spółka przyporządkowała nabywane usługi związane z serwerami do klasyfikacji PKWiU na poziomie podkategorii oraz pozycji, to powinien był w ten sposób sformułować Wezwanie lub wystosować kolejne wezwanie z precyzyjnie zadanym pytaniem. Byłoby to działanie właściwe, zakładając, że trafna jest następująca ocena Dyrektora KIS wyrażona w uzasadnieniu postanowienia pierwszoinstancyjnego: "dokonane w uzupełnieniu wniosku wskazanie zbyt ogólnego symbolu grupowania PKWiU, które obejmuje swoim zakresem tak zróżnicowane usługi uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie jakim obejmuje ona wskazane we wniosku usługi infrastrukturalne w części dotyczącej usług związanych z serwerami".

Autorka skargi zwróciła uwagę, iż w orzecznictwie podkreśla się, że wystosowanie przez organ nieprecyzyjnego wezwania do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji skutkuje przedwczesnym wydaniem postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Na poparcie przedmiotowej tezy w skardze przywołano stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując zarazem swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej narusza art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez organ, że przy składaniu wniosku o interpretację indywidualną w sprawie skutków podatkowych nabywania usług na gruncie art. 15e ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych skarżąca Spółka miała obowiązek podania symbolu PKWiU tych usług. Konsekwencją przedmiotowego naruszenia było także naruszenie przez organ w obu kontrolowanych przez Sąd rozstrzygnięciach art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, co doprowadziło do niewydania interpretacji z wniosku Spółki, mimo że wniosek nie był dotknięty dostrzeżonymi przez organ interpretacyjny brakami.

Na wstępie należy przypomnieć, iż na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie natomiast z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepis art. 14 b § 1 ordynacji podatkowej określa więc elementy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i nakazuje zainteresowanemu przedstawić elementy stanu faktycznego oraz swoją ocenę prawną tego stanu faktycznego. Są to dwa odrębne elementy wniosku, a ich rozróżnienie stanowi zasadniczy problem przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy.

W kontrolowanej sprawie istota problemu sprowadza się bowiem do oceny, czy zakwalifikowanie (grupowanie) określonych usług wykonywanych przez podmiot powiązany na rzecz wnioskodawcy tj. w tym przypadku usług związanych z serwerami należy do elementów stanu faktycznego, czy też do zagadnienia oceny prawnej stanu faktycznego. W tym pierwszym przypadku rzeczywiście organ interpretujący mógłby się skutecznie powoływać na swoje związanie przedstawionym stanem faktycznym (nie jest kwestionowane oczywiste rozwiązanie występujące w sprawach interpretacyjnych, że organ jest związany przedstawionym stanem faktycznym lub zdarzeniem prawnym, jego ramami i elementami składowymi), czy też grupowanie takie mieści się w ramach poglądu prawnego przedstawionego przez wnioskującego i jako takie podlega ocenie prawnej organu interpretującego i może zostać przez organ ten zaakceptowane lub uznane za nieprawidłowe.

Jak trafnie zauważyła Spółka w wywiedzionej skardze PKWiU to klasyfikacja statystyczna obowiązująca na mocy aktu normatywnego jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów. W związku z powyższym przypisywanie określonego symbolu PKWiU poszczególnym usługom to czynność polegająca na zastosowaniu do pewnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego specyficznej normy prawnej, jaką jest kategoria statystyczna PKWiU. Tym samym jest to przejaw subsumpcji, należący do sfery stosowania normy prawnej, a nie opisu okoliczności faktycznych. Słusznie argumentuje w tym zakresie strona skarżąca, że przy dokonywaniu oceny statystycznej pewnych zdarzeń, podmiot dokonujący takiej oceny, nie podaje żadnych nowych okoliczności, a zatem nie można twierdzić, że opis tych okoliczności - przez sam fakt zastosowania symbolu statystycznego - staje się bardziej wyczerpujący niż przed nadaniem tego symbolu. Przedstawiona powyżej teza jest przyjmowania powszechnie przez reprezentatywną część orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W tym miejscu w ślad za wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2016r. sygn. akt I SA/Rz 436/16 należy wskazać dla przykładu, iż grupowanie polega na dokonaniu określonego wnioskowania prawniczego, w trakcie którego dokonuje się podporządkowania określonych czynności wskazanych w we wniosku o interpretacje do określonej grupy Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Określone grupowanie jest niczym innym jak wynikiem wnioskowania prawniczego polegającego na wykładni pojęć zawartych w tej klasyfikacji do potrzeb określonego stanu podatkowoprawnego. Organ podatkowy jest przy tym władny do dokonania interpretacji prawa nie tylko zawartego w ustawach podatkowych, ale we wszelkich innych ustawach, w tym zakresie, w jakim jest to niezbędne dla oceny prawnopodatkowej sytuacji podatnika, pod tym wszelako warunkiem, że zadane w interpretacji pytanie musi w swej istocie dotyczyć interpretacji prawa podatkowego i nie może dotyczyć jedynie ustaw niepodatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2014r. sygn. akt I FSK 1456/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2011r. sygn. akt I SA/Gl 272/11, publik. LEX nr 898751, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 maja 2014r. sygn. akt I SA/Bk 137/14, B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2012, s. 36).

Jak zauważył trafnie WSA w Rzeszowie w opisanym powyżej wyroku jeżeli zatem ocena stanowiska wnioskodawcy wymaga dokonania wywodu prawnego, w ramach którego organ interpretujący będzie dokonywał wykładni nie tylko prawa podatkowego, ale też regulującego inne dziedziny prawa, to jest on do tego nie tylko uprawniony ale wręcz zobowiązany, bowiem bez tego nie jest w stanie dokonać prawidłowej oceny stanowiska wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie był zatem również zobowiązany do oceny stanowiska wnioskodawcy co do grupowania przedmiotowych usług. Przeprowadzona wykładnia językowa w jednoznaczny sposób przemawia za takim stanowiskiem. Na podstawie faktów organ powinien wyrazić swój pogląd prawny, w tym przypadku dwustopniowy polegający najpierw na grupowaniu, a następnie odniesieniu grupowania do stawek podatkowych określonych w załączniku do ustawy. Nie mają wpływu na treść tego obowiązku przepisy dotyczące statystki i uprawnień organów statystki. Uprawnienia te odnoszą się tylko do uregulowań ustawy o statystyce i ewentualne wydawane na podstawie tych przepisów akty nie mają wiążącego znaczenia w postępowaniu podatkowym.

Za przedstawioną w skardze argumentacją Spółki przemawiają również wnioskowania oparte na wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Instytucja interpretacji indywidualnej została stworzona w tym celu, aby podatnik mógł uzyskać od organu podatkowego wyjaśnienie swojej sytuacji prawno – podatkowej, by wiedział, jakie konsekwencje prawne niesie jego zachowanie opisane we wniosku o interpretację. Organ działa więc w myśl zasady "da mihi factum, dabo tibi ius" czyli daj mi fakty, dam ci prawo. Na podstawie faktów wskazuje prawa i obowiązki podatnika. W sytuacji gdy tak jak w niniejszej sprawie strona nie wskazuje w pierwotnym wniosku grupowania spornych usług, organ o ile uznałby, iż ich opis w stanie faktycznym wniosku nie jest wystarczający do ich jednoznacznego grupowania do właściwego symbolu PKWiU winien wezwać wnioskodawcę do ich bliższego scharakteryzowania i opisu. Błędem organu w tym zakresie było potraktowanie braku grupowania wskazanych usług przez wnioskodawcę jako braku wniosku, który podlega usunięciu w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Podobnie błędem organu interpretacyjnego było potraktowanie wskazanego przez wnioskodawcę przy uzupełnieniu wniosku grupowania usług związanych z serwerami jako brak jednoznacznego, precyzyjnego wskazania elementu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Skoro organ nie podzielał dokonanego przez podatnika (w uzupełnieniu wniosku) grupowania, uznając je jako grupowanie zbyt ogólnikowe i nieprecyzyjne, winien dokonać go samodzielnie, do czego zresztą był zobowiązany. Zaakceptowanie sytuacji, gdy organ interpretujący stwierdza, że grupowanie należy do podatnika i on nie może się w tym zakresie wypowiedzieć, z jednocześnie występującym uprawnieniem organów kontrolnych czy podatkowych do zakwestionowania tegoż grupowania, pozbawia podatnika ochrony wynikającej z interpretacji. Takie postępowanie godzi w samą istotę tej instytucji. Organ interpretujący musi się wypowiedzieć odnośnie wszystkich elementów prawnych podlegających weryfikacji przez organy podatkowe, gdyż tylko w takim wypadku cel działania tej instytucji zostanie zrealizowany.

Tym samym Sąd pozostaje na stanowisku, że podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla konkretnej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego wymagany we wniosku o udzielenie interpretacji w rozumieniu art. 14b § 3 O.p.

W postępowaniu interpretacyjnym organy podatkowe mogą wprawdzie wspomagać się klasyfikacją PKWiU. Jednakże różnicowanie w ustawach podatkowych przedmiotów opodatkowania, stawek podatkowych, czy zwolnień podatkowych poprzez odpowiednie klasyfikacje statystyczne nakłada na organy podatkowe uprawnienie, a zarazem obowiązek weryfikowania, prawidłowości obranej klasyfikacji statystycznej. W tym zakresie organy podatkowe nie są związane ewentualną klasyfikacją dokonaną przez organ właściwy z zakresu statystyki publicznej ani też klasyfikacją dokonaną przez podatnika (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 grudnia 2018r. I SA/Łd 587/18, wyroki NSA: z dnia 15 października 2008 r., I FSK 1114/07; z dnia 26 kwietnia 2018 r., I FSK 938/16, czy z dnia 11 października 2017 r. II FSK 2412/15).W tym kontekście podkreślić należy, że w sytuacji rozbieżności powstałych między podanym przez podatnika symbolem statystycznym PKWiU klasyfikującym tę czynność, a opisem tej czynności organ winien w tym zakresie wskazać nieprawidłowość podanej klasyfikacji w ramach opisu zdarzenia przedstawionego przez podatnika.

W rezultacie Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14b § 1 i 3 oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h Op.

Ponownie rozstrzygając sprawę organ wyda interpretację indywidualną w zakresie pozostawionym zaskarżonym postanowieniem bez rozpatrzenia, uwzględniając ocenę prawną Sądu, co do spełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 O.p.

Stwierdzone naruszenie prawa miało wpływ na wynik sprawy, wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku. Podstawą uchylenia postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 stycznia 2019r. organu I instancji był art. 135 p.p.s.a. który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i to orzeczenie zostało wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa, jego uchylenie stało się konieczne.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd zarządził pkt III wyroku zwrot na rzecz skarżącej Spółki kwoty [...]złotych z tytułu nadpłaconego wpisu od skargi. Spółka uiściła bowiem tytułem wpisu kwotę [...]złotych, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie wpis od skargi wynosił [...] zł – zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. nr 221 poz. 2193 ze zm.).