Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 33/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Asesor WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] znak: [...] wydaną z upoważnienia Starosty orzekającą o odmowie przyznania J.O. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 04.01.2005r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu 13.01.2006r. J.O. złożył w Urzędzie Pracy w O. wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania zasiłku przedemerytalnego - mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11.05.2006r. sygn. akt. II SA/Ke 713/05,oraz fakt, iż wnioskodawca przed dniem 12.01.2002r. spełnił warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego i decyzją organu I instancji z dnia 20.12.2000r. otrzymał w/w świadczenie, a które następnie utracił z dniem 01.06.2002r. w związku z nabyciem prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Od powyższej decyzji organu I instancji J.O. złożył odwołanie.

Wojewoda utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podniósł, że zgodnie z obowiązującym od 01.11.2005r. przepisem art. 150a o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki do jego nabycia. Z kolei w myśl obowiązującego do dnia 31.12.2001r. przepisu art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący - w przypadku mężczyzn 35 lat lub 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Przepis art. 150a cyt. ustawy nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem do dnia 12.01.2002r. zainteresowany spełnił warunki do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i takie prawo już raz otrzymał. Natomiast nowelizacja uchwalona w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego umożliwia przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego osobom, które spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku do dnia 12.01.2002r., ale nie zdążyły zarejestrować się w PUP w/w terminie. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości przywrócenia prawa do zasiłku przedemerytalnego utraconego przez J.O. w związku z nabyciem przez niego uprawnień do renty z tytułu niezdolności do podjęcia pracy, zaś ówcześnie obowiązujące przepisy nie przewidywały możliwości zawieszenia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego z powodu nabycia uprawnień do renty.

Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł J.O., żądając uchylenia decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż raz nabyte przez niego prawo do zasiłku przedemerytalnego nie może być zabrane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest uprawniony do badania celowości i słuszności wydanych decyzji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a.

Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

Ocena prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji związana jest z wyjaśnieniem podstawowej kwestii, a mianowicie prawnej dopuszczalności "przywrócenia" zasiłku przedemerytalnego utraconego w związku z nabyciem uprawnień do renty z tytułu niezdolności do podjęcia pracy.

Na wstępie należy podnieść, że przepisy ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1994r. Nr 58 poz. 514 ze zm.), jak również ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99 poz. 1001 ze zm.), nie dają podstaw do uznaniowego przyznawania przewidzianych w nich świadczeń. Przepisy te mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że przyznanie danego świadczenia jest możliwe jedynie w sytuacjach ściśle w nich określonych.

Zgodnie z art. 150a ust. 1 znowelizowanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.12.2001r., przysługuje osobie, która do dnia 12.01.2002r. spełniła, z zastrzeżeniem ust. 2, warunki do jego nabycia. Stosownie zaś do art. 150a ust. 2 powołanej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12.01.2002r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31.12.2001r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.

Z kolei stosownie do obowiązującego do dnia 31.12.2001r. przepisu art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący w przypadku mężczyzn 35 lat lub 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Należy podnieść, że przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w art. 37 n ust. 1 zawierały regulację dotyczącą ustania prawa do zasiłku przedemerytalnego z dniem niespełnienia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2, z zastrzeżeniem ust. 2 .

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt. 1 i 2, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania ( stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej. Nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. c sam fakt nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stanowił przesłankę pozbawienia statusu bezrobotnego.

Jak wynika z akt sprawy skarżący spełniał warunki do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i decyzją organu I instancji z dnia 20.12.2000r. nabył prawo do zasiłku przedemerytalnego od 21.12.2000r. Decyzją z dnia 22.07.2002r. prawo to jednak utracił od 01.06.2002r. z powodu nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przedmiotowa decyzja wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna.

W konsekwencji podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych należy stwierdzić, iż na gruncie obowiązujących regulacji nie ma podstaw prawnych do "przywrócenia" prawa do zasiłku przedemerytalnego utraconego w związku z nabyciem uprawnień do renty z tytułu niezdolności do podjęcia pracy.

Skarżący nabył prawo do zasiłku przedemerytalnego, a następnie na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 22.07.2002r prawo to utracił, zatem podnoszony w skardze zarzut naruszenia praw nabytych należy uznać za bezzasadny.

Ubocznie Sąd zauważa, że wprawdzie organ I instancji wydał decyzję bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie, to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Reasumując, Sąd podziela w całości ustalenia i argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, uznając tym samym wydane w niniejszej sprawie decyzje za zgodne z prawem.

Skoro podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.