Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 985/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi U. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. N. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 985/13

U Z A S A D N I E N I E

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada"), po rozpatrzeniu odwołania U. D. (U. D. , dalej "skarżący") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szefa Urzędu") z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], orzekającej w odniesieniu do skarżącego o:

1) odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej;

2) odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej;

3) nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany;

4) wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP;

5) zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy;

orzekła o:

1. utrzymaniu decyzji Szefa Urzędu w mocy w części dotyczącej pkt 1 – 4;

2. uchyleniu decyzji Szefa Urzędu i umorzeniu postępowania organu I instancji w części dotyczącej pkt 5.

II. Zaskarżona decyzja Rady została wydana w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu 15 września 2012 r. skarżący wniósł do Szefa Urzędu o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej (dalej "RP").

2. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego, Szef Urzędu orzekł, jak wskazano na wstępie.

3. Skarżący wniósł do Rady odwołanie od decyzji Szefa Urzędu.

III. Rozpatrzywszy wniesione odwołanie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Rada orzekła, jak wskazano na wstępie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Rada wskazała w szczególności, co następuje:

1. Podzielić należy ocenę Szefa Urzędu, że w przypadku skarżącego nie występują przesłanki, upoważniające do uznania, że skarżący żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem w kraju swojego pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), dalej "ustawy".

2. Ocena zasadności wniosku o przyznanie statusu uchodźcy, jak również ocena zasadności objęcia cudzoziemca pozostałymi formami ochrony (ochrona uzupełniająca, pobyt tolerowany) wymaga odniesienia ustalonej zindywidualizowanej sytuacji cudzoziemca do aktualnej sytuacji w kraju jego pochodzenia.

3. W świetle powyższego, w pierwszej kolejności niezbędnym jest odniesienie się do aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego, tj. w C. (dalej także "kraj pochodzenia").

Stosownie do powyższego należy stwierdzić, że w samej C. nastąpiła w ostatnich kilku latach poprawa sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka, choć nadal pozostaje ona jednak generalnie wysoce zła. Na poprawę sytuacji w C. zwrócił w 2009 r. uwagę, między innymi, Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców (UNHCR). Według opinii Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. /[...]/ ogólna sytuacja bezpieczeństwa w C. jest zła a "na skutek splotu specyfiki klanowej i wpływów struktur nomenklaturowo-biurokratycznych i przestępczych, doszło do opanowania władzy przez swoisty konglomerat koteryjno – rodowo - mafijny". Sytuacja w C. nie uległa zasadniczym zmianom także w kolejnych miesiącach 2012 r. (potwierdza to opinia Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2012 r. /[...]/), oraz w początku 2013 r.

Wskazane wyżej opracowania, a także materiały, na których oparł się skarżący w odwołaniu, wyraźnie wskazują, że sytuacja w kraju pochodzenia skarżącego jest bardzo trudna, niemniej nie sposób zaprzeczyć, że w ostatnich kilku latach doszło do pewnej poprawy i stabilizacji. Niezależnie od powyższego sam fakt istnienia złej sytuacji w kraju pochodzenia nie stanowi wystarczającej, samoistnej przesłanki do przyznania cudzoziemcowi statusu uchodźcy, ani do objęcia go innymi formami ochrony cudzoziemców w RP. Konieczne jest bowiem wykazanie przez cudzoziemca istnienia zindywidualizowanego zagrożenia doznania prześladowania, poważnej krzywdy, lub innych naruszeń praw człowieka.

4. Ocena, czy skarżący wykazał, że jego zindywidualizowana sytuacja upoważnia do stwierdzenia, że żywi on uzasadnioną obawę przed prześladowaniem, prowadzi do następujących wniosków:

(-) Jako główny powód wyjazdu z kraju pochodzenia skarżący podał w złożonym wniosku okoliczność, że chciał normalnie żyć.

(-) Z wniosku wynika również, że skarżący został zatrzymany przez władze w 2002 r. i następnie skazany wyrokiem sądowym na karę pobawienia wolności w wymiarze 3 lat w zawieszeniu za pomoc udzielaną bojownikom w działaniach wojennych. Skarżący miał udzielać pomocy swojemu bratu ciotecznemu, panu B. K. Skarżący nie brał natomiast sam udziału w działaniach wojennych.

(-) W toku dwukrotnych przesłuchań, mających miejsce w dniach 18 października 2012 r. i 11 stycznia 2013 r., skarżący zeznał, że ostatnie pół roku przed wyjazdem do Polski mieszkał w Inguszetii u krewnej. W I. miał żyć spokojnie i nikt go nie niepokoił.

(-) W toku przesłuchań skarżący zeznał także, że pomagał bojownikom, niemniej kolejne zeznania skarżącego w tym zakresie istotnie się różnią. Podczas pierwszego przesłuchania skarżący zeznał, że pomagał bratu ciotecznemu aż do jego śmierci w 2008 r. Podczas drugiego przesłuchania skarżący zeznał natomiast, że pomagał bratu ciotecznemu jedynie w latach 2001 i 2002 r. Zapytany o wyjaśnienie tej rozbieżności, skarżący skorygował swoje zeznania, twierdząc, że w 2001 i 2002 r. dostarczał jedzenie, a w 2007 i 2008 r. pieniądze. Na brak sprzeczności pomiędzy tymi zeznaniami wskazał skarżący w odwołaniu od decyzji Szefa Urzędu.

(-) W złożonych oświadczeniach skarżący wskazał również na fakt, że miał być w sposób nieformalny zatrzymywany przez władze w 2006 i 2007 r. W okresie po śmierci brata ciotecznego i w latach następnych, dom skarżącego miał być nachodzony przez przedstawicieli władz. Wnioskodawca wyjaśnił również, że na wyjazd z kraju pochodzenia zdecydował się dopiero w drugiej połowie 2012 r., gdyż wcześniej obawiał się zatrzymania i wolał poczekać aż jego problemy się zakończą. Jak zeznał podczas przesłuchania w dniu 18 października 2012 r.: "Wszystkie sprawy z [...] ską władzą przycichły i dlatego zdecydowałem się na wyjazd.".

W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia aktualnej, uzasadnionej obawy przed prześladowaniem. Wniosek taki wynika z następujących przesłanek:

(-) Jako przykłady prześladowań skarżący powołał zdarzenia z odległej przeszłości, a zatem takie, do których doszło w okresie, w którym sytuacja w kraju pochodzenia skarżącego była zdecydowanie gorsza niż obecnie. Zakładając nawet wiarygodność wyjaśnień skarżącego odnośnie jego zatrzymania i skazania w 2002 r., za udzielnie pomocy bojownikom, na karę 3 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu, to należy uwzględnić należy fakt, że są to zdarzenia sprzed ponad 10 lat. Nie można zatem traktować ich jako uwiarygodnienia zagrożenia skarżącego prześladowaniami w roku 2013 r., tj. w czasie w którym w kraju pochodzenia skarżącego panuje diametralnie inna sytuacja (choć nadal, jak stwierdzono wcześniej, jest ona zła).

(-) Fakt, że skarżący był w kręgu zainteresowania władz kraju pochodzenia i stał się podmiotem traktowania, które można uznać za prześladowanie, wpływa na ocenę jego sprawy. W żadnym jednak stopniu okoliczność ta nie zwalnia skarżącego z obowiązku uwiarygodnienia faktu, że jest on zagrożony w kraju pochodzenia obecnie, tj. w warunkach panujących tam aktualnie.

(-) Oświadczenia skarżącego, dotyczące zainteresowania władz jego osobą w latach późniejszych odznaczają się bardzo niską wiarygodnością. Skarżący w żaden sposób, poza własnymi oświadczeniami nie uwiarygodnił zaistniałego zagrożenia. Oświadczenia skarżącego złożone we wniosku oraz podczas dwóch przesłuchań pozostają wewnętrznie sprzeczne. O ile można przyjąć za zasadne wyjaśnienia skarżącego, dotyczące pominięcia we samym wniosku pewnych okoliczności, na które powołuje się następnie w wyjaśnieniach złożonych podczas przesłuchań statusowych (zwłaszcza tych dotyczących jego późniejszych zatrzymań), o tyle sprzeczności w zeznaniach złożonych podczas przesłuchań pozostają ewidentne. Szczegółowo wykazał je organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

(-) O braku wiarygodności wyjaśnień skarżącego przesądza fakt, że zdecydował się na opuszczenie kraju pochodzenia dopiero w drugiej połowie 2012 r. Skarżący nie wyjechał zatem z kraju w okresie, w którym miał być podmiotem zainteresowania władz, tj. w okresie, w którym miało dochodzić do jego zatrzymań (lata 2006 – 2007) oraz do nachodzenia jego domu po roku 2008, lecz dopiero wtedy, gdy – jak sam zeznaje – sytuacja się uspokoiła i poprawiła. Trzeba też wziąć pod uwagę, że jak wykazano wyżej, od 2009 r. doszło do pewnej zauważalnej poprawy i stabilizacji sytuacji w C.

(-) Biorąc wszystko powyższe pod uwagę, a przede wszystkim bardzo niską ogólną wiarygodność wnioskodawcy, należy stwierdzić, że odmowa nadania statusu uchodźcy jest w pełni uzasadniona, gdyż wnioskodawca nie uwiarygodnił w wystarczającym stopniu uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, która miałaby mu grozić w aktualnych warunkach w kraju pochodzenia, tj. w C.

5. W odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki, uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 15 ustawy.

Przywołany przepis stanowi, że cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w punktach od 1 do 3, tj. przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które to ryzyko powoduje, że nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Należy podzielić ustalenie organu pierwszej instancji, że w stosunku do wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1) i 3) art. 15 ustawy, gdyż wnioskodawca nie jest narażony na orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, ani też w C. nie mamy już obecnie do czynienia z sytuacją wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

Rozważenia wymaga natomiast przesłanka wymieniona w art. 15 pkt 2, tj. rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Należy przyznać, że w C. dochodzi do aktów, które noszą znamiona tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Niemniej jednak należy podkreślić, że samo występowanie tego typu zjawisk nie jest wystarczające dla przyznania ochrony. Dodatkowo konieczne jest wykazanie, ze wnioskodawca ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na takie traktowanie. Odnosząc się do zindywidualizowanej sytuacji wnioskodawcy, która została przeanalizowana szczegółowo powyżej, należy stwierdzić, że nie ma wystarczających podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca byłby narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Ustalenia poczynione powyżej w odniesieniu do odmowy nadania statusu uchodźcy zachowują swoją odpowiednią aktualność.

6. W odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki, uzasadniające udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust.1 ustawy.

Przepis ten przewiduje udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany, gdy wydalenie cudzoziemca mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Europejskiej konwencji praw człowieka z 1950 r. Skarżący nie uwiarygodnił w wystarczający sposób, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do C. narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Wydalenie wnioskodawcy nie narusza także jego prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 1ustawy.

7. Nie znajduje natomiast podstawy prawnej postanowienie decyzji Szefa Urzędu o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy pozbawione jest podstawy prawnej. Rada do Spraw Uchodźców w pełni podtrzymuje w tym zakresie swoje już wcześniej wyartykułowane [...]).

IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady.

Skarga zarzuca rozstrzygnięciu odwoławczemu:

IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady, zaskarżając orzeczenie odwoławcze w części, tj. w odniesieniu do punktu 1 decyzji, którym Rada utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy w części dotyczącej pkt 1 – 4 decyzji Szefa Urzędu.

W skardze zawarto wniosek o przeprowadzenie w trybie art.106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentu w postaci wydruku spisu organizacji i osób fizycznych podejrzewanych o związki z działalnością ekstremistyczną i terrorystyczną.

Skarga zarzuca zaskarżonej decyzji odwoławczej naruszenie następujących przepisów prawa:

1. przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art.7 w związku z art.77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na zaniechaniu zweryfikowania informacji o kraju pochodzenia z punktu widzenia osobistej sytuacji skarżącego, poczynienie ustaleń co do sytuacji w kraju pochodzenia bez wskazania w treści uzasadnienia ich źródeł (dowodów, na których zostały oparte),

- art.7 w związku z art.77 § 1 oraz art.80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, tj. brak odniesienia się przez Radę do argumentów zawartych w odwołaniu skarżącego od decyzji Szefa Urzędu, dotyczących wiarygodności wyjaśnień składanych w postępowaniu,

- art.7 w związku z art.77 § 1 oraz art.80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, polegające na braku uwzględnienia faktu bycia prześladowanym w przeszłości przy prowadzeniu postępowania dowodowego i dokonywaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

2. przepisów prawa materialnego, tj. art.13 ust.1, art. 15 pkt 2 oraz 97 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez niewłaściwe ustalenie, iż w sprawie skarżącego nie zachodzi zindywidualizowana, uzasadniona obawa przed prześladowaniem, zindywidualizowane ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie w razie wydalenia do kraju pochodzenia, zagrożenie naruszenia prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

1. W toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej w kontekście weryfikacji zindywidualizowanej obawy przed prześladowaniem bądź ryzyka traktowania niezgodnego z art.3 EKPC. Skarżący wywodzi powyższe z następujących przesłanek:

O realnym zagrożeniu skarżącego prześladowaniem świadczy fakt, że dane osobowe zamieszczono w spisie organizacji i osób fizycznych podejrzewanych o związki z działalnością ekstremistyczną i terrorystyczną, prowadzonym na podstawie art. 6 ust. 2.1 pkt 6, 7 ustawy z 7 sierpnia 2001 roku Nr 115 FZ o przeciwdziałaniu legalizacji dochodów uzyskanych wskutek przestępczej działalności i finansowaniu terroryzmu, opublikowanym 6 lipca 2011 roku - pod pozycją 488(2) - na dowód skarżący załączył wydruk przedmiotowego spisu. Jednym z kryteriów umieszczenia na powyższej liście są związki z nielegalnymi grupami zbrojnymi, działającymi na terenie [...] . Bracia G., bojownicy [...] , których dane są wymienione na tej samej liście i którzy byli uważani przez prorosyjskie władze za terrorystów zostali zabici w styczniu 2013 roku.

Skarżący został uwzględniony na przedmiotowej liście ze względu na pomoc udzieloną członkowi rodziny skarżącego oraz fakt skazania w przeszłości wyrokiem sądu za pomoc bojownikom, po złożeniu oświadczenia wymuszonego torturami. Powyższe dowodzi, wbrew ocenie organów, że upływ czasu nie przesądza o ustaniu ryzyka prześladowania. Zamieszczenie danych osobowych skarżącego na wyżej wskazanej liście w pełni indywidualizuje obawę skarżącego przed prześladowaniem, czyniąc ją tym samym obiektywnie uzasadnioną. Skarżący nie miał możliwości podniesienia tej okoliczności na etapie postępowania administracyjnego.

W świetle przepisów Dyrektywy Kwalifikacyjnej oraz Dyrektywy Proceduralnej za wysoce niewskazane uważa się posługiwanie się organy wysoce zgeneralizowanymi, standardowymi i zuniformizowanymi informacjami o kraju pochodzenia. Z punktu widzenia oceny informacji o kraju pochodzenia zindywidualizowane prowadzenie postępowania oznacza, że informacja, do której odnoszą się organy, nie może być zbyt ogólna i powinna każdorazowo odzwierciedlać osobistą sytuacją cudzoziemca. W tym kontekście kryterium indywidualizacji nie odnosi się do osobistego bądź ogólnego charakteru obawy cudzoziemca, lecz nakłada na organy obowiązek uwzględnienia informacji o kraju pochodzenia, która odzwierciedla indywidualną sytuacje cudzoziemca.

Niezasadny wobec powyższego jest zarzut organu, jakoby skarżący nie uwiarygodnił w wystarczającym stopniu indywidualnego zagrożenia w kraju pochodzenia, z czego wynika przerzucenie na skarżącego całości ciężaru dowodu w sprawie,

W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Rada powołuje się na ogólne informacje na temat obecnej sytuacji w C. , wskazując iż sytuacja ta jest "generalnie zła" i "bardzo trudna", podając iż opiera się także na informacjach podanych przez skarżącego w odwołaniu. Rada nie odniosła się jednakże do osobistej sytuacji skarżącego, jakkolwiek w treści odwołania właśnie na tego zindywidualizowane informacje skarżący się powoływał. Niezależnie od faktu, iż organ nie zbadał sytuacji w kraju pochodzenia z punktu widzenia sytuacji skarżącego (co doprowadziło do zaniechania weryfikacji faktu, iż moje dane znajdują się na liście osób poszukiwanych) oraz wskazał ogólnie, że jest ona trudna, podaje także, iż mimo wszystko uległa poprawie z powołaniem się na bliżej niesprecyzowaną informację, mającą pochodzić od Wysokiego Komisarza ONZ ds Uchodźców z 2009 roku. Wskazać więc trzeba, iż organ powołując się na tego rodzaju s powinien wskazać jego źródło, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w vie w wyroku z dnia 4 października 2000 roku (VSA 610/00). W świetle powyższego podnieść należy tu również zarzut dowolności ustaleń co do oceny sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego.

2. W toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny wiarygodności wyjaśnień w kontekście argumentacji powołanej w odwołaniu od decyzji Szefa Urzędu.

Rada bezpodstawnie zakwestionowała wiarygodność wyjaśnień skarżącego odnośnie faktów, mających miejsce na przestrzeni ostatnich lat, nie uzasadniając w wyczerpujący sposób własnego stanowiska.

3. Organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia granic swobodnej oceny dowodów, negując znaczenie niekwestionowanego faktu doznawania przez skarżącego prześladowań w przeszłości z punktu widzenia zasadności formułowania domniemania, że skarżący może być przedmiotem prześladowań w razie powrotu do kraju pochodzenia.

W ocenie skarżącego organy obu instancji wadliwie przyjęły, że fakt prześladowania skarżącego w przeszłości nie stanowi uzasadnionej przesłanki do przyjęcia, że skarżący będzie zagrożony prześladowaniami po powrocie do kraju pochodzenia. Wadliwie przyjęła Rada, że domniemania takiego formułować nie można, a doznawanie przez skarżącego prześladowań w przeszłości nie zwalania skarżącego z odrębnego wykazywania, że ryzyko takie istnieje również obecnie. Tymczasem domniemanie takie przewidziano w art.4 ust.4 Dyrektywy kwalifikacyjnej.

4. Orzekające w sprawie organy dokonały wadliwej oceny odnośnie spełnienia się przesłanki zindywidualizowania obawy skarżącego przed prześladowaniami, stwierdzając niewystarczający stopień tego zindywidualizowania.

W ocenie skarżącego, wbrew stanowisku organów, w niniejszej sprawie została wykazana dostatecznie zindywidualizowana obawa skarżącego przed prześladowaniami, stanowiąca podstawę do nadania skarżącemu statusu uchodźcy. Wniosek taki wynika już z następujących okoliczności: 1) w kraju pochodzenia skarżący został skazany w przeszłości za udzielenie pomocy bojownikom, 2) bojownikiem, któremu skarżący udzielił pomocy, był członek jego rodziny, 3) zarówno rodziny bojowników oraz osoby pomagające bojownikom są obecnie przedmiotem daleko idących szykan w kraju pochodzenia.

Z kolei bezpośrednim dowodem indywidualizacji obawy skarżącego jest fakt umieszczenia danych skarżącego w wykazie, o którym mowa w skardze.

W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przynależność cudzoziemca do grupy systematycznie traktowanej z naruszeniem art.3 Konwencji stanowi przeszkodę do wydalania cudzoziemca do kraju pochodzenia, bez konieczności konkretyzowania tego zagrożenia w stosunku do tego cudzoziemca.

W świetle powyższego w niniejszej sprawie istnieje uzasadniona, dostatecznie zindywidualizowana obawa skarżącego, że może on stać się przedmiotem prześladowań ze strony władz kraju pochodzenia. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich prześladowań wynika z faktu, że skarżący jest członkiem szczególnej grupy społecznej (osoby skazane wyrokiem sądu za udzielanie pomocy bojownikom, osoby będące członkami rodzin bojowników i udzielające bojownikom pomocy i z tych tytułów poszukiwane), w odniesieniu do której prześladowania te mają miejsce.

Skarżący spełnia w świetle powyższych okoliczności warunki do uzyskania statusu uchodźcy, ewentualnie do objęcia ochroną uzupełniającą, ewentualnie do uzyskania zezwolenia na pobyt tolerowany.

V. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Rady było rozpatrzenie wniosku skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. Zasady i tryb nadawania statusu uchodźcy reguluje ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do powyższego:

1. W odniesieniu do samej kwestii nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy przywołać należy w szczególności następujące przepisy:

- art.13 ust.1 ustawy, stanowiący, że cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju,

- art.13 ust.2 i 3 i 14 ustawy, definiujące istotę, rodzaje oraz zakres prześladowań, o których mowa w ust.1,

- art.16 ustawy, definiujący podmioty dopuszczające się prześladowań, o których mowa w art. 13, lub wyrządzające poważną krzywdę, o której mowa w art. 15, stanowiący w pkt 3, że podmiotami tymi mogą być również podmioty niepubliczne,

- art.18 ustawy, stanowiący w ust.1 i 2, że jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie bez przeszkód mógł zamieszkać na tej części terytorium, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Przy ocenie, czy sytuacja na części terytorium kraju pochodzenia jest zgodna z ust. 1, bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz osobiste uwarunkowania cudzoziemca.

2. W odniesieniu do kwestii udzielania cudzoziemcom ochrony uzupełniającej przywołać należy w szczególności: art.15 ustawy (przesłanki udzielania ochrony uzupełniającej), art.23 ust.2 ustawy oraz art.48 ust.1 pkt 1 ustawy.

3. W odniesieniu do kwestii udzielania cudzoziemcom zgody na pobyt tolerowany przywołać należy w szczególności: art.48 ust.1 pkt 1 ustawy, art.97 ustawy (przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP).

VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady w świetle wskazanych wyżej uwarunkowań prowadzi wniosku, że w odniesieniu do skarżącego zasadnie orzeczono o: 1) odmowie nadania statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, 3) wydaleniu z terytorium Rzeczypospoiltej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany.

Powyższe wynika z następujących przesłanek:

1. W odniesieniu do kwestii nadania skarżącemu statusu uchodźcy:

(1). Nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa ta musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa.

Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez organy są prawidłowe. Organy orzekające w sprawie należycie przeanalizowały materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem.

Bez wątpienia sytuacja polityczna, społeczna i ekonomiczna w C. jest trudna i niestabilna. Załączona do materiału dowodowego Informacja o Kraju Pochodzenia zawiera szczegółowe sprawozdanie na temat wszystkich istotnych niekorzystnych zjawisk, występujących w C. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że codzienne życie mieszkańców C. jest w wielu wymiarach trudniejsze aniżeli życie obywateli wielu innych krajów świata. W oczywisty sposób nie można negować faktu, że co do zasady takie zjawiska, jak: ogólna dezorganizacja kraju, będąca nieuchronnym następstwem niedawnego wewnętrznego konfliktu zbrojnego, który pochłonął wiele ofiar, związane z powyższym głębokie podziały społeczne i polityczne, niski stan praworządności, stwarzają sprzyjające warunki dla potencjalnych działań dyskryminacyjnych, czy też działań o charakterze prześladowań.

Pozytywne rozpatrzenie wniosku cudzoziemca o nadanie statusu uchodźcy jest jednakże uzależnione od wykazania przez niego w przekonujący sposób, że potencjalne ryzyko prześladowań odnosi się do niego osobiście (indywidualizacja uzasadnionej obawy przed prześladowaniem). Sąd podziela stanowisko obu orzekających w niniejszej sprawie organów, że wyjaśnienia złożone przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie dają przekonujących podstaw do przyjęcia, że obawa przed prześladowaniami, którą żywi skarżący, jest realna, aktualna i uzasadniona.

Co do zasady postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nadanie statusu uchodźcy napotykają na istotne utrudnienia w kompletowaniu przez organy materiału dowodowego (brak realnych możliwości dokonywania przez organ bezpośrednich, samodzielnych ustaleń w odniesieniu do sytuacji cudzoziemca w kraju jego pochodzenia poprzez np.: przesłuchanie świadków, dokonanie oględzin, itd.). Zasadniczym elementem tego materiału są zeznania ubiegającego się o status uchodźcy cudzoziemca, które to zeznania muszą organy zweryfikować. Weryfikacja ta została dokonana w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy.

Trafnie przyjęto w kontrolowanym postępowaniu, że jako przykłady prześladowań skarżący powołał zdarzenia z odległej przeszłości (zatrzymanie i skazanie w 2002 r. za udzielnie pomocy bojownikom, na karę 3 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu), a zatem takie, do których doszło w okresie, w którym sytuacja w kraju pochodzenia skarżącego była zdecydowanie gorsza niż obecnie. Brak jest wystarczających przesłanek do automatycznego traktowania okoliczności, na które powołał się skarżący, jako uwiarygodnienia zagrożenia skarżącego prześladowaniami w roku 2013 r.

Trafnie uznano w postępowaniu administracyjnym, że skarżący nie wyjaśnił w przekonujący sposób przyczyn, z powodu których pomimo zagrożenia prześladowaniami zdecydował się na opuszczenie kraju pochodzenia dopiero w 2012 r. (najpierw do [...], a potem do Polski), a zatem wiele lat po tym, jak dotknęły go wyżej wymienione sankcje, czy też co najmniej klika lat od czasu, w którym – według oświadczeń skarżącego - miał on być ponownie przedmiotem zainteresowania władz (tj. w okresie, w którym miało dochodzić do jego zatrzymań (lata 2006 – 2007) oraz do nachodzenia jego domu po roku 2008). Skarżący zeznał natomiast, że wyjechał z kraju dopiero wtedy, gdy sytuacja się uspokoiła i poprawiła. Takie zachowanie się skarżącego przeczy wnioskom wynikającym zarówno z logiki, jak i doświadczenia życiowego, w świetle których osoba zagrożona prześladowaniami podjęłaby starania o jak najszybsze opuszczenie kraju.

(2). W skardze skarżący podniósł, że jego dane osobowe zamieszczono w spisie organizacji i osób fizycznych podejrzewanych o związki z działalnością ekstremistyczną i terrorystyczną, prowadzonym na podstawie art. 6 ust. 2.1 pkt 6, 7 ustawy z 7 sierpnia 2001 roku Nr 115 FZ o przeciwdziałaniu legalizacji dochodów uzyskanych wskutek przestępczej działalności i finansowaniu terroryzmu, opublikowanym 6 lipca 2011 roku - pod pozycją 488(2).

Skarżący podniósł, że jednym z kryteriów umieszczenia na powyższej liście są związki z nielegalnymi grupami zbrojnymi, działającymi na terenie [...] , akcentując przy tym, że bracia G. , bojownicy [...] , których dane są wymienione na tej samej liście i którzy byli uważani przez prorosyjskie władze za terrorystów zostali zabici w styczniu 2013 roku.

W ocenie skarżącego został on uwzględniony na przedmiotowej liście ze względu na pomoc udzieloną członkowi własnej rodziny oraz fakt skazania w przeszłości wyrokiem sądu za pomoc bojownikom, po złożeniu oświadczenia wymuszonego torturami. Skarżący wywodzi stąd, że wbrew ocenie organów upływ czasu nie przesądza o ustaniu ryzyka prześladowania. Zamieszczenie danych osobowych skarżącego na wyżej wskazanej liście w pełni indywidualizuje obawę skarżącego przed prześladowaniem, czyniąc ją tym samym obiektywnie uzasadnioną. Skarżący wskazał przy tym, że nie miał możliwości podniesienia tej okoliczności na etapie postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że status prawny powołanego przez skarżącego wykazu, jak też konsekwencje wynikające z faktu umieszczenia w nim danej osoby nie zostały przez skarżącego dostatecznie sprecyzowane. Skarżący wskazał jako przesłankę zamieszczenia danej osoby w wykazie wykazywanie związków z nielegalnymi grupami zbrojnymi, działającymi na terenie [...] , przywołując przy tym wymienionych z nazwiska bojowników [...] skich, uwzględnionych w wykazie, którzy byli uważani przez prorosyjskie władze za terrorystów zostali zabici w styczniu 2013 roku. W ocenie Sądu nie ma wystarczających przesłanek do odnoszenia zdarzeń, o których mowa powyżej, do sytuacji skarżącego. Skarżący nigdy nie powoływał się na fakt, że jest [...]bojownikiem, wskazując jedynie, że w odległej przeszłości udzielił pomocy bojownikowi – swojemu krewnemu. Sytuacje te nie są zatem porównywalne. Nie ma przekonujących podstaw do stwierdzenia, że życie skarżącego, który do 2012 r. mieszkał w swoim kraju pochodzenia, było zagrożone w związku z czynem, za który skarżący został skazany w 2002 r. Fakt śmierci osób, o których mowa w skardze, będących – inaczej niż ma to miejsce w przypadku skarżącego - aktywnymi członkami podziemia zbrojnego, nie może być zatem przesłanką do uznania, że sam fakt umieszczenia skarżącego w wykazie jest równoznaczny z powstaniem realnego zagrożenia jego życia.

Wyraźnego podkreślenia wymaga, że z relacji skarżącego odnośnie jego funkcjonowania w kraju pochodzenia nie wynika, aby był on przedmiotem prześladowań przez władze. Wprawdzie skarżący podniósł, że w 2002 r. został poddany torturom, niemniej swoje przekonanie o zagrożeniu prześladowaniami obecnie wiąże wyłącznie z faktem, że jest przedmiotem zainteresowania milicji (nachodzenia jego domu) w związku z podejrzeniami o współpracę z podziemiem zbrojnym. Stwierdzić należy, że zeznania skarżącego nie dają podstaw do przyjęcia, że charakter działania organów ścigania wobec skarżącego przybrał postać prześladowań. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że fakt skazania skarżącego w przeszłości za pomoc bojownikom nieuchronnie wywołuje skutek w postaci pozostawania skarżącego w kręgu zainteresowania milicji, służb bezpieczeństwa, czy też wojska, co mogło być źródłem pewnego rodzaju dolegliwości dla skarżącego (wizyty funkcjonariuszy w domu skarżącego, przesłuchania), niemniej powyższe można zakwalifikować jako działania rutynowe, nie mające automatycznie charakteru prześladowań.

(3). Wbrew zarzutom skargi uznać należy, że Rada wyjaśniła w sposób skonkretyzowany, dlaczego odmawia uznania wiarygodności zeznaniom skarżącego, dotyczącym wywodzonym przez niego prześladowaniom ze strony władz w latach poprzedzających wyjazd z kraju pochodzenia. Zasadnie zatem Rada powołała się na rozbieżności w zeznaniach skarżącego (str.4 i 5 uzasadnienia Rady).

(4). Co do zasady nie może ulegać wątpliwości, że fakt doznawania przez cudzoziemca prześladowań w przeszłości jest przesłanką uprawniającą do formułowania przypuszczenia, że ryzyko prześladowań istnieje zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Nie można jednakże dopatrywać się w tej kwestii nieuchronności, czy też automatyzmu. Cudzoziemiec, powołujący się na domniemanie kontynuacji prześladowań nie może zatem poprzestać na powoływaniu faktów z przeszłości, w związku z czym zobligowany jest wykazać, że obawa przed prześladowaniami ma realne podstawy w aktualnej rzeczywistości.

2. Trafnie przyjęły organy orzekające w sprawie, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki, uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art.15 ustawy.

Zgodnie z art.15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

W odniesieniu do przesłanki przewidzianej w art.15 pkt 1 stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie powoływał się na okoliczność, że w kraju pochodzenia spodziewa się orzeczenia kary śmierci lub wykonania na nim egzekucji. Materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżący winien spodziewać się tego rodzaju represji ze strony władz kraju pochodzenia. W ocenie Sądu brak również przesłanek do uznania, że skarżący winien spodziewać się represji, o których mowa w art.15 pkt 2 ustawy (tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie). Analiza materiału dowodowego sprawy nie daje wystarczających przesłanek do przyjęcia, że skarżący był przedmiotem tego rodzaju represji w okresie poprzedzającym wyjazd z kraju pochodzenia. Z racji tego, że kraj pochodzenia skarżącego nie jest obecnie areną międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, nie zachodzą przesłanki do uznania, że skarżącemu grożą prześladowania, o których mowa w art.15 pkt 3 ustawy.

3. Trafnie przyjęły organy orzekające w sprawie, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki, uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust.1 ustawy.

Zgodnie z art.97 ust.1 ustawy cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Spośród wskazanych wyżej sytuacji, uzasadniających udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany zasadnym jest rozważenie sytuacji opisanej w pkt 1 (w oczywisty sposób brak bowiem podstaw do wywodzenia, że w odniesieniu do skarżącego występują przesłanki, o których mowa w art.97 pkt 1a i pkt 2 ustawy). W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w razie powrotu do kraju pochodzenia skarżący stałby w obliczu zagrożeń wymienionych w art.97 pkt 1 ustawy. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby skarżącemu groziły tego rodzaju represje w dacie opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej.

7. Podkreślenia wymaga, że instrumenty przewidziane w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Chodzi zatem o zapewnienie ochrony wartości, z punktu widzenia aksjologii demokratycznego państwa prawa najcenniejszych, w szczególności ochrony życia, zdrowia ludzi, itd. Przesłanką do objęcia tego rodzaju ochroną nie jest natomiast sam zamiar cudzoziemca poprawienia własnej sytuacji życiowej, rodzinnej lub ekonomicznej, który to zamiar cudzoziemiec chciałby realizować w Polsce. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany.

Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

IX. Z tych względów i na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.