Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 787/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 9 ust. 1,2,4
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art. 104 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podwyższenia dodatku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym

Nr [...]z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.J. utrzymał mocy rozkaz personalny Nr 833/2007 Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia[...]o podwyższeniu M. J. dodatku służbowego o kwotę [...] zł miesięcznie do kwoty [...] zł miesięcznie.

W uzasadnieniu stwierdził, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, zaś uposażenie składa się

z uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia.

Dodatek służbowy jest dodatkiem do uposażenia o charakterze stałym, którego stawkę ustala się w relacji procentowej do kwoty bazowej. Zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony.

Natomiast jego przyznanie i wysokość uzależnione są od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju

i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Wysokość dodatku służbowego nie może przekraczać 50 % podstawy wymianu stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu.

Organ podkreślił, że przepisy rozporządzenia określają jedynie górną granicę dodatku służbowego, pozostawiając przełożonemu, o którym mowa w art. 32 ust.1 ustawy o Policji ustalenie konkretnej stawki tego dodatku według uznania,

w granicach odpowiadających randze stanowiska i zakresowi obowiązków.

Wskazał ponadto, że rozstrzygnięcie organu I instancji podyktowane było również limitem środków finansowych na podwyżki, zaś przyznana policjantowi kwota [...] zł jest wyższa od średniej wynoszącej [...]zł, a przysługujący mu dodatek służbowy nie odbiega na niekorzyść w odniesieniu do innych funkcjonariuszy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant stwierdził, że M. J. po mianowaniu go na stanowisko Dyżurnego Zespołu Prewencji Komisariatu Policji w K. otrzymał zakres obowiązków, który przyjął nie wnosząc zastrzeżeń. Wskazał również, że obowiązki dyżurnego wykonywane są jednoosobowo, gdyż taka jest struktura organizacyjna komisariatów podlegających Komendzie Miejskiej Policji w K. Nie podzielił także stanowiska policjanta dotyczącego wzmożonego ruchu osobowego w dyżurce wynikającego z usytuowania w budynku innych jednostek organizacyjnych Policji i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. M. J. wniósł o podwyższenie dodatku służbowego do wysokości 50% podstawy wymiaru, powołując się na zapisy § 8 ust.4 i 99 ust.1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001r. Zakwestionował podaną w zaskarżonym rozkazie datę mianowania go na stanowisko dyżurnego oraz fakt otrzymania zakresu obowiązków podnosząc, że otrzymał jedynie opis stanowiska pracy dopiero w dniu [...].

Skarżący wskazał również, że jednoosobowa obsada stanowiska dyżurnego jest niezgodna z Zarządzeniem Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia

10 listopada 2004r., a nadto narusza zasady bezpieczeństwa. Stwierdził też, że

w związku z jednoosobową obsadą stanowiska, nie jest przestrzegany przepis dotyczący przerw wynikający z rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001r. w sprawie rozkładu czasu służy policjantów.

W ocenie skarżącego powyższe uzasadnia podwyższenie dodatku służbowego do wysokości 50% podstawy wymiaru.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w tym aspekcie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 99 ust.1, 3 i 4 w związku z At. 100 i 101 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst. jedn. Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia.

Przeciętne uposażenie stanowi wielokrotność kwoty bazowej, którą określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia i jest uzależnione od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego.

Natomiast stosownie do treści art. 104 ust.3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (kierowniczych bądź samodzielnych) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Konstrukcja powyższego przepisu wskazuje, iż przyznanie dodatku służbowego nie jest obligatoryjne lecz uznaniowe.

Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w przepisie art. 104 ust. 6 powołanej ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 6 grudnia 2001r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost upoważnienia zasadniczego (Dz.U. Nr 1523, poz. 1732 ze zm.).

W myśl § 9 ust.1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, zaś jego wysokość nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust.4.

Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania i są przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, że szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju

i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych.

Natomiast stosownie do przepisu § 9 ust.4 w/w rozporządzenia, dodatek służbowy może być podwyższony na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust.1 w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę.

Treść powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że podwyższenie dodatku służbowego pozostawiono uznaniowej decyzji właściwego organu Policji, określając przesłanki podwyższenia, a nadto granice stawek tego dodatku.

Uznaniowość nie oznacza więc zupełnej dowolności organu orzekającego w sprawie podwyższenia dodatku służbowego policjanta, albowiem z jednej strony jest on związany wskazanymi przesłankami, a z drugiej przepisami postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżony rozkaz personalny spełnia powyższe kryteria zgodności z prawem. Organ kierując się przesłankami podwyższania dodatku służbowego wskazał, iż wziął pod uwagę rangę stanowiska skarżącego oraz zakres jego obowiązków na tym stanowisku. Podkreślił ponadto, że podwyższając dodatki służbowe policjantom związany był limitem środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Wyjaśnił, że skarżący otrzymał podwyżkę w kwocie [...] zł przy średniej kwocie przypadającej na jeden etat policyjny w wysokości [...] zł. Zauważył też, że otrzymywany przez M. J. dodatek służbowy po podwyżce w kwocie [...] zł, nie odbiega na niekorzyść w odniesieniu do pozostałych dyżurnych komisariatów podległych KMP w K. otrzymujących dodatki służbowe w przedziale [...] zł.

Nie sposób zatem uznać za uzasadnione żądania skarżącego obligatoryjnego podwyższenia dodatku służbowego do kwoty stanowiącej 50% podstawy wymiaru.

Odnosząc się do podnoszonej przez M. J. kwestii jednoosobowej obsady stanowiska dyżurnego w komisariacie, w którym pełni służbę, co jest niezgodne

z zarządzeniem Nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia

10 listopada 2004r. należy wskazać, iż zagadnienie to wykracza poza przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie i nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonego rozkazu personalnego. Podobnie rzecz się ma z rzekomą uciążliwością służby spowodowaną wielością różnych jednostek Policji i ABW w budynku, w którym mieści się przedmiotowy Komisariat Policji oraz naruszeniem § 4 ust.7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001r.

w sprawie rozkładu czasu służby policjantów.

Należy jedynie podzielić pogląd skarżącego co do błędnego podania przez organ daty mianowania go na stanowisko dyżurnego oraz otrzymania przez niego nie zakresu obowiązków, lecz karty opisu stanowiska. Jednakże z dokumentem powyższym skarżący się zapoznał, przyjął go do wiadomości i stosowania, co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Wymienione uchybienia nie miały jednak wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak

w sentencji wyroku.