Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2462/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 50 ust 1, 51 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Powiatowego Urzędu Pracy w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] października 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 po rozpoznaniu wniosku Powiatowego Urzędu Pracy w C. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym: kompleks wydzielonych miejsc postojowych na samochody osobowe (11 szt.), usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z działką [...], na potrzeby Powiatowego Urzędu Pracy, przewidziany do realizacji na działce nr [...], położonej przy ul. [...], w C.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 18 listopada 2013 r. wpłynął do Prezydenta Miasta C. wniosek Powiatowego Urzędu Pracy w C. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla powyżej opisanej inwestycji.

Prezydent Miasta C., po rozpatrzeniu wniosku, decyzją o nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego, przewidzianą do realizacji na działce nr [...], położonej przy ul. [...], w C.

Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że decyzja została wydana na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla w/w działki. Organ stwierdził, że "z przeprowadzonej analizy stanu faktycznego wynika, że możliwe jest wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż w rozpatrywanym przypadku spełnione są wymogi wymienionej na wstępię ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".

K. J. zamieszkała w C., ul. [...] wnioskiem z 10 lipca 2014 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. zarzucając jej rażące naruszenie przepisów art. 11 i 107 kpa oraz stwierdziła braki w uzasadnieniu decyzji. Wskazała, że "z uzasadnienia decyzji nie wynika jaki to cel publiczny realizowany będzie w ramach planowanej inwestycji, brak jest wskazania podstawy prawnej uznania, iż budowa parkingu jest inwestycją celu publicznego, jak również nie wiadomo jakie wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione".

W wyniku rozpatrzenia wniosku K. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wydało w dniu [...] sierpnia 2014 r. decyzję znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy gospodarce nieruchomościami. Prezydent Miasta C. wydając kwestionowaną decyzję nie wskazał i nie uzasadnił na jakiej podstawie prawnej uznał, iż zamierzona inwestycja jaką jest budowa wydzielonych miejsc postojowych na samochody osobowe (11 szt.) przy Powiatowym Urzędzie Pracy jest inwestycją celu publicznego.

Organ wskazał, że zgodnie z definicją "inwestycji celu publicznego" zawartą w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2014 r.poz.518 ze zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uznało, że budowa miejsc postojowych przy budynku Powiatowego Urzędu Pracy nie stanowi celu publicznego o jakim mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Projektowana inwestycja nie jest zamierzeniem koniecznym dla realizacji żadnego z celów określonych w art. 6 cytowanej ustawy. Nie spełnia warunku celu określonego w art. 6 pkt. 1 cyt. ustawy tj. elementem drogi publicznej jak również celu określonego w art. 6 pkt. 6 ww. ustawy tj. budowy i utrzymywania pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, bowiem ustala lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia nie będącego inwestycją celu publicznego. Skoro inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, zatem nie może być zastosowany tryb przewidziany w art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rozpoznając wniosek Powiatowego Urzędu Pracy w C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazał, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 roku ze. zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164 z 19 września 2003 roku, poz. 1589).

Powołując się na orzecznictwo sądowe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, że organ w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie rozpatruje po raz kolejny sprawy, nie dokonuje ponownej, wszechstronnej oceny prawnej i nie gromadzi materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia, ale ma obowiązek sprawdzić, czy poddana jego ocenie decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z dnia 11 lipca 2012 roku, sygn. akt II SA/Bk 158/12).

Art. 156 § 1 pkt 2 kpa nakazuje stwierdzić nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny zgodności z prawem decyzji miarodajny musi być dzień jej wydania, organ ocenia zatem czy nie jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną uwzględniając stan prawny i faktyczny w tym właśnie dniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wskazało, że po analizie akt przedmiotowej sprawy podtrzymuje stanowisko wyrażone przez skład orzekający Kolegium w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotowa inwestycja przy Powiatowym Urzędzie Pracy w C. nie stanowi celu publicznego, w rozumieniu art. 2 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że przez inwestycje celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym stanowiącym realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi też zdaniem Kolegium inwestycji celu publicznego o jakich mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem organu decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] grudnia 2013 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, bowiem ustala lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia nie będącego inwestycją celu publicznego. Skoro inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, zatem nie może być zastosowany tryb przewidziany w art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powyższym uzasadnieniem wydanie decyzji powinno poprzedzić postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutu, iż "SKO mylnie posługuje się zamiennie pojęciami "miejsca postojowe" i "parking" organ odwoławczy wyjaśnił, że Powiatowy Urząd Pracy w C. składając wniosek do Prezydenta Miasta C. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji "zespół jednostek wydzielonych miejsc postojowych w odległości 1,5 m od granicy działki budowlanej nr ew. [...] przy ul. [...] w C." jako załącznik do wniosku przedłożył wycinek mapy zasadniczej w skali 1:500 miasto C., obręb [...] przedstawiający koncepcję budowy parkingu na terenie Powiatowego Urzędu Pracy w C. przy ul. [...]. Zatem już wnioskodawca również posługuje się zamiennie terminami "miejsca postojowe" i "parking".

Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wyjaśniło, że w rozdziale 3 "miejsca postojowe dla samochodów osobowych" w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz.690 ze zmianami) ustawodawca posługuje się pojęciem "wydzielonych miejsc postojowych", lecz pojęcie to nie zostało zinterpretowane przez ustawodawcę, ani nie znalazło swojej interpretacji w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zdaniem organu odwoławczego pojęcia "miejsca postojowe" i "parking" można uznać wg definicji encyklopedycznych za bliskoznaczne. Miejsce postojowe - to wydzielona powierzchnia terenu lub lokalu przeznaczona do postoju pojazdów mechanicznych. Miejsce postojowe to spotykana nowoczesna forma garażu stosowana w wielorodzinnych budynkach mieszkaniowych, gdzie na otwartej przestrzeni zostają wyznaczone miejsca, chociażby poprzez oznaczenie ich liniami namalowanymi na gruncie, podłodze, posadzce (miejsca wewnątrz budynku).

Parking to również wyznaczone miejsce służące do odstawiania (parkowania) pojazdów mechanicznych lub innych środków komunikacji. Miejsce parkingowe, to wydzielone miejsce na parkingu przed budynkiem. Parking to również obszar, w obrębie którego wydzielona jest pewna liczba miejsc postojowych.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. można założyć, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie było błędem nazwanie jej "parkingiem", ponieważ ta inwestycja polega w istocie na budowie parkingu w granicach którego planuje się wydzielenie 11 miejsc postojowych.

Organ odwoławczy nie podzielił poglądu Powiatowego Urzędu Pracy w C., który we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że stworzenie dodatkowych miejsc postojowych dla samochodów osobowych podyktowane jest ogromnym zapotrzebowaniem na taki obiekt ze strony zarówno pracowników jak i interesantów, którzy tłumnie odwiedzają urząd".

Zdaniem organu odwoławczego zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne wymagające uzyskania stosownej decyzji posiadają "pierwiastek publiczny".

Pojęcie "cel publiczny" jakim posługuje się ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można odwoływać się do potocznego, czy ogólnego jego znaczenia. Ustawodawca ustalił w art. 6 tej ustawy zamknięty katalog celów publicznych o charakterze konkretnym i zamkniętym w tym sensie, że celem publicznym może być tylko cel exspressis verbis wyrażony w art. 6 pkt. 1- 9b, wymienione w pkt. 10 tego artykułu "inne cele", to tylko cele określone w odrębnych ustawach.

W decyzji Prezydent Miasta C. nie wyjaśnił na jakiej podstawie prawnej, na podstawie którego punktu art. 6 ustawy o gospodarce ustalił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest inwestycją celu publicznego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Powiatowy Urząd Pracy w C., reprezentowany przez Dyrektora, który zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie polega na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja, tj. budowa wydzielonych miejsc postojowych na samochody osobowe (11 szt.) przy Powiatowym Urzędzie Pracy nie jest inwestycją celu publicznego;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie przepisu art. 156 § 1 kpt 2 kpa albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo tego, że decyzja ta nie została wydana, ani z rażącym naruszeniem prawa, ani bez podstawy prawnej.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. oraz zasądzenie kosztów postepowania, Powiatowy Urząd Pracy w C. opisał stan faktyczny i prawny sprawy, rozwijając szczegółowo wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzającą nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym: kompleks wydzielonych miejsc postojowych na samochody osobowe (11 szt.), usytuowany w odległości 1,5 m od granicy z działką [...], na potrzeby Powiatowego Urzędu Pracy, przewidziany do realizacji na działce nr [...], położonej przy ul. [...], w C.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ciężkimi wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35 i z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43).

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

Przy ocenie cech rażącego naruszenia prawa nie można zapominać o jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, jak i o istocie sankcji stwierdzenia nieważności. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). Skoro zatem "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa", to utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący.

Pamiętać też należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadzone było na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 powyższej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2).

Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że podjęcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy, jako że regułą jest wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, która podlega daleko idącym ustawowym rygorom, z których natomiast wyłączona jest decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego.

Definicję pojęcia inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego treścią przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675).

Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (także decyzji o warunkach zabudowy) wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), oraz analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

W związku z powyższym w zaskarżonej decyzji poza teoretycznym wywodem i przytoczeniem przepisów dotyczących kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego, nie wykazano, iż planowana inwestycja w istocie będzie jedną z wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Prezydent Miasta C. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. w kwestii czy budowa parkingu jest inwestycją celu publicznego, w ogóle się nie wypowiedział.

Zauważyć należy, iż obowiązujące przepisy w niektórych istotnych kwestiach odmiennie regulują postępowania o ustalenie warunków zabudowy i postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, postępowania te nie mogą być prowadzone zamiennie dla danej inwestycji. Abstrahując od tego, iż z reguły to wnioskodawca będzie decydować o tym które postępowanie ma zostać wszczęte, organ prowadzący takie postępowanie zobligowany jest precyzyjnie określić które z ww. postępowań będzie właściwe dla planowanego przedsięwzięcia, a swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie musi przekonująco uzasadnić w wydanym orzeczeniu, zgodnie z art. 107 § 3 kpa.

W realiach niniejszej sprawy zamierzona budowa parkingu, który nie jest elementem lub częścią inwestycji, nie stanowi elementu infrastruktury technicznej wyczerpującej znamiona inwestycji celu publicznego, sam taką inwestycją nie jest.

Uwzględniając powyższe uznać należy, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie parkingu przy budynku administracyjnym Powiatowego Urzędu Pracy w C. w sytuacji, gdy to zamierzenie inwestycyjne nie jest inwestycją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa - art. 50 ust. 1 i art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 i 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatem organ nadzoru słusznie stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] grudnia 2013 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 37/09, który zapadł i identycznym stanie faktycznym).

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.