Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 908/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Kukielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] lutego 2010 r. cofnął A. M. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku ze skazaniem wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt [...], którym został uznany winnym tego, że w okresie od dnia [...] stycznia 2002 r. do dnia [...] lipca 2005 r. w C. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako przedstawiciel firmy "A." dwustuczterdziestoczterokrotnie wręczył funkcjonariuszom Oddziału Celnego w C. w związku z pełnieniem przez nich funkcji publicznych korzyści majątkowe w łącznej sumie 48.800 zł, każdorazowo w kwotach po 200 zł, tj. czyn z art. 229 § 1 kk w związku z art. 12 kk (przeciwko działalności instytucji państwowych), za co wymierzono mu karę 1 roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz karę grzywny. Organ podkreślił, że strona weszła w przestępcze porozumienie z innymi osobami (funkcjonariuszami celnymi) i dwustuczterdziestoczterokrotnie wręczyła im korzyść majątkową.

Dalej organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę cofnięcia A. M. pozwolenia na broń palną myśliwską, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Dyspozycja powyższych przepisów nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny.

Dalej organ wskazał, że norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia.

W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż A. M. dopuścił się dwustuczterdziestoczterokrotnie przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przeciwko działalności instytucji państwowych, które należą do szczególnie nagannej kategorii, a działanie ww. nie miało charakteru incydentalnego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że przestępstwo popełnione przez ww. stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Powołany wyżej artykuł 18 ust. 1 pkt 2 stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, zaś pkt 6 stanowi, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Użyte w przepisie określenie "uzasadniona obawa", należy do kategorii ogólnej, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. W orzecznictwie panuje spór, czy wyliczenie przestępstw określonych w pkt 6 art. 15 ust. 1 jest wyliczeniem zamkniętym, czy też redakcja przepisu pozwala na poszerzenie tego katalogu.

W ocenie Sądu, w ograniczonym zakresie można tę kategorię poszerzyć, gdy materiał dowodowy wskazuje na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie o broni i amunicji, a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny.

Również wymaga podkreślenia, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu, jak i z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie.

W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga również, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, bezsporne jest, że skarżący dwustuczterdziestoczterokrotnie dopuścił się przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych. Niewątpliwie jest to kategoria przestępstw zbliżona do przestępstw przeciwko mieniu.

Sąd zgadza się z oceną organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, działał bowiem w warunkach przestępstwa ciągłego.

Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy i dowody, które wskazują na brak poszanowania prawa, mniejsze znaczenie mają złożone przez skarżącego dobra opinia z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego.

W sprawie niniejszej organ wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń wykazał i uzasadnił, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Jeszcze raz należy odnieść się do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Użyte w przepisie sformułowanie "w szczególności" określa najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazuje, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu". Niewątpliwie zatem z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej – szerzej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. W stosunku do tej kategorii osób organ nie musi przeprowadzać oceny. W stosunku do pozostałych osób, organ musi dokonać oceny, czy istnieje ta uzasadniona obawa oraz czy dają rękojmię, iż swoim zachowaniem, jako posiadacze broni, nie zagrożą takim dobrom jak porządek publiczny lub bezpieczeństwo, co w sprawie niniejszej prawidłowo uczynił.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.