Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1014/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 141 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156, art. 7, art. 8, art. 9, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 1 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego E. G. po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. P., A. P., P. Spółki Jawnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 116/16 w sprawie ze skargi E. P., A. P., P. Spółki Jawnej w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia w części nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r., VII SA/Wa 116/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. P., A. P. oraz P. sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2015 r., znak: ... w przedmiocie stwierdzenia w części nieważności decyzji.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 31 marca 2005 r. w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę drogi serwisowej na działce nr ... dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa natomiast w pozostałej części nie zawiera żadnych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, brak zgody drugiego ze współwłaścicieli działki nr ... E. P. na wykonanie robot budowlanych oznacza, że inwestor nie wykazał w sposób prawidłowy tytułu do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Brak wykazania tego prawa stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i skutkuje stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę w tym zakresie. Sąd wywiódł, że ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie pociąga za sobą wskazane naruszenie prawa prowadzi do wniosku, że skutki te, prowadzące do realizacji inwestycji na gruncie, do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego, są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Sąd podniósł, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 31 grudnia 2003 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta G. z dnia 23 lutego 2000 r. Nr ... to z uwagi na wielkogabarytowy charakter obiektu (powierzchnia sprzedaży przekraczała 2000 m2) inwestycja wymagała i uzyskała decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której zapisy odpowiadały ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Sądu, wadliwie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że inwestor nie musiał dysponować decyzją o warunkach zabudowy, w sytuacji kiedy dla tego terenu obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym należało dokonać oceny wskazanej w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd wywiódł, że inwestycja posiadała wielkogabarytowy charakter i tylko z tego powodu wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, w treści której ujęte zostały ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulic M. róg M. w G. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta G. z dnia 23 lutego 2000 r. Nr ... Decyzja Prezydenta Miasta G. z 31 grudnia 2003 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu była wiążąca dla inwestora i przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydent Miasta G. dokonał oceny zgodności projektu budowlanego z tą właśnie decyzją. Ponieważ decyzja Prezydenta Miasta G. z 31 grudnia 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera w swojej treści ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dlatego, zdaniem Sądu, oceny weryfikowanej decyzji dokonanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przez pryzmat ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można uznać za wadliwą.

W ocenie Sądu, organy nadzorcze obu instancji prawidłowo ustaliły, że badana decyzja spełnia wymogi w zakresie warunków zagospodarowania, kształtowania zabudowy, zasad obsługi inżynieryjnej oraz zasad obsługi komunikacyjnej, w tym w części dotyczącej wymaganej ilości miejsc postojowych. Miejsca postojowe zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy powołującej się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być zlokalizowane w obrębie własnej działki według wskaźników: placówki handlowe – 30 stanowisk na 1000 m2, dwa stanowiska na jeden punkt handlowy, biura 30 stanowisk na 1000 m2. Kwestionowana inwestycja przewiduje lokalizacje miejsc postojowych na działkach inwestycyjnych w ilości 242 miejsc postojowych w garażu otwartym i 22 miejsca postojowe na zewnątrz budynku, przy powierzchni zabudowy budynku handlowo-usługowego wynoszącej 6277,36 m2 oraz powierzchni użytkowej 13 954,77 m2.

Sąd uznał, że z uwagi na to, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa rodzaju powierzchni, względem której liczona ma być ilość zaprojektowanych miejsc postojowych nie można uznać, że doszło w sposób jednoznaczny do naruszenia prawa, tym bardziej w stopniu rażącym.

Sąd pierwszej instancji wskazał również, że zaprojektowana inwestycja uwzględnia ustaloną szerokość drogi w liniach rozgraniczających (15 m), a jezdnia posiada wymaganą przez plan miejscowy szerokość (7 m). Parametry zaprojektowanego układu drogowego pozostają w zgodzie z treścią rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki M. z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania weryfikowanej decyzji.

Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dojazd do nieruchomości inwestycyjnych przewidziano ulicą M. oraz ulicą dojazdową o symbolu 5KD, którą stanowią m.in. części działek nr (...) i ..., na których przewidziano budowę drogi serwisowej.

W ocenie Sądu, brak możliwości budowy końcowego odcinka drogi serwisowej na działce nr ... w stosunku, do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powoduje, że weryfikowana decyzja narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Sąd zgodził się jednak z organem nadzorczym, że stwierdzone naruszenie nie ma charakteru rażącego. Nie można bowiem uznać, że realizacja przedmiotowej inwestycji bez ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy zapewnienia dojazdu jedną ze wskazanych ulic spowodowała skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania przez organy praworządnego państwa zwłaszcza, w sytuacji gdy istniejący układ komunikacyjny jest wystarczający i w sposób należyty spełnia swoją rolę. Brak odcinka drogi serwisowej nie koliduje z funkcjonowaniem całego obiektu handlowo-usługowego i zaprojektowanym rozwiązaniem komunikacyjnym gdyż dojazd do tego obiektu przewidziany jest ulicą M. łączącą się z ulicą M. Dopuszczalność takiego rozwiązania wynika z przedłożonych przez inwestora dokumentów w postaci pisma Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni w G. z dnia 11 marca 2014 r., w którym uzgodnił istniejący układ komunikacyjny bez zrealizowanej drogi serwisowej jako docelowy dla obsługi obiektu handlowego. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych sporządzoną w listopadzie 2013 r. obiekt ten ma zapewnioną drogę pożarową, która spełnia wymagania przepisów przeciwpożarowych. W aktach sprawy znajduje się też pismo Naczelnika Wydziału Inżynierii Ruchu z dnia 15 października 2004 r. informujące inwestora o warunkach, które należy spełnić w celu uzgodnienia projektu drogowego obsługi transportowej projektowanego obiektu oraz pismo z dnia 27 października 2004 r. uzgadniające koncepcję placu do zawracania dla samochodów dostawczych, jak również pismo z dnia 9 listopada 2004 r. uzgadniające projekt budowlany dla pawilonu handlowego.

Nadto, zdaniem Sądu, warunkowe dopuszczenie zrealizowanego obiektu do użytkowania świadczy o tym, że weryfikowana decyzja może funkcjonować w obrocie prawnym bez ustaleń odnoszących się do budowy drogi serwisowej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 9 czerwca 2006 r. wydał pozwolenie na użytkowanie zrealizowanego na podstawie weryfikowanej decyzji obiektu budowlanego zaznaczając, że część inwestycji w postaci drogi serwisowej na działce nr ... nie została zrealizowana, pomimo tego inwestycja może funkcjonować samodzielnie. Przed wydaniem tego pozwolenia straż pożarna i zarząd dróg miejskich potwierdziły, iż obiekt może funkcjonować z istniejącą infrastrukturą drogową.

Dodatkowo Sąd zauważył, że projektowane rozwiązanie północnego odcinka drogi o symbolu 5KD biegnie wzdłuż torów kolejowych w odległości mniejszej niż 4 m od granicy stanowiących je działek nr (...) i ... naruszając § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. W tym zakresie Sąd podzielił ocenę organu nadzorczego, że naruszenie to również nie ma charakteru rażącego, gdyż nie powoduje skutków społecznych, czy też gospodarczych, które nie byłyby do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Nie bez wpływu na taką ocenę pozostawała treść pisma Zakładu Linii Kolejowych w G. z dnia 18 października 2004 r. pozytywnie opiniującego budowę pawilonu handlowego i wskazującego, że przedłożony projekt nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego i mienia P., a także nie zakłóca działania urządzeń służących do eksploatowania linii kolejowej. Projekt budowlany został również uzgodniony przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami P. S.A w G. (pismem z dnia 29 listopada 2014 r.) oraz T. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o.

Sąd podzielił stanowisko organu nadzorczego dotyczące zgodności projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu elewacja zachodnia projektowanego obiektu znajduje się w odległości 4 m od granicy z działką drogową o nr ewid. ... Od strony wschodniej czyli od granicy z działką nr ewid. ... stanowiącą działkę budowlaną sporna inwestycja położona jest w odległości od ok. 3 m do ok. 4 m, przy czym otwory drzwiowe znajdują się w odległości 4 m od granicy z działką nr ewid. .... Zdaniem Sądu, projekt spełnia wymogi dotyczące odległości budynku od granicy sąsiedniej działki oraz od ścian budynków usytuowanych na działkach sąsiednich. Rozwiązania przyjęte w projekcie są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Projekt budowlany posiada wszelkie wymagane uzgodnienia, został sporządzony i sprawdzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami i zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Budynek został zaprojektowany z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, a inwestor posiadał tytuł prawny do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, na których zamierzono ten obiekt zrealizować. Inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane załączając dokumenty potwierdzające to prawo.

Sąd uznał, że mając na uwadze, iż w toku postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją żadna ze stron zwłaszcza A. P. nie zakwestionował oświadczenia inwestora Prezydent Miasta G. nie miał jakichkolwiek podstaw do badania zgodności oświadczenia z rzeczywistym stanem prawnym. Obecnie po upływie 10 lat od wydania kwestionowanej decyzji skarżący zarzuca brak sprawdzenia, czy inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane podnosząc, że cała nieruchomość inwestycyjna była obciążona nieodpłatną służebnością gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, że odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku możliwości korzystania przez P. Spółkę Jawną z ustanowionej na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr ... służebności prawa przejazdu i przechodu przez nieruchomości, na których zaprojektowano budynek handlowo-usługowy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, że jest to sprawa o charakterze cywilnym, która może być rozstrzygnięta jedynie w drodze postępowania przed sądem powszechnym. Organ nadzorczy zwrócił uwagę, że działka ... należąca do wnioskodawcy również była obciążona na rzecz inwestora ograniczonym prawem rzeczowym – służebnością drogową. Budynek został zaprojektowany z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, a inwestor posiadał tytuł prawny do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, na których zamierzał zrealizować inwestycję. Nadto sporna inwestycja nie pozbawia skarżącej dostępu do drogi publicznej.

W ocenie Sądu, zarzut skarżącej dotyczący złożenia fałszywego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zarzut ten poparty stosownym wyrokiem karnym może stanowić wyłącznie podstawę do wznowienia postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

W skardze kasacyjnej E. P., A. P. oraz P. Spółka Jawna w W. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez uznanie, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 listopada 2015 r. jest zgodna z prawem,

2) art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszało prawo,

3) art. 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie ilości i położenia miejsc postojowych,

4) art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że weryfikowana decyzja Prezydenta Miasta G. z 31 marca 2005 r. jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa oraz że zapewnia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich,

5) art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie, że z projektu budowlanego wynika, iż brak dysponowania nieruchomością na cele budowlane do działki ... dotyczy jedynie terenu, na którym zaprojektowano koniec odcinka drogi serwisowej dla obiektu handlowo-usługowego oraz, że brak tego odcinka drogi serwisowej nie koliduje z funkcjonowaniem całego obiektu usługowo-handlowego i zaprojektowanym rozwiązaniem komunikacyjnym, gdyż dojazd do tego obiektu przewidziany jest od ulicy M.,

6) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nietrafne uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja uniemożliwiająca stwierdzenie w całości nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 31 marca 2005 r.,

7) naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez uznanie, że budynek wybudowany przez inwestora nie uchybił rażąco ww. przepisom,

8) art. 7, 8, 9 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewskazanie faktów i dowodów w oparciu o które WSA uznał, że decyzja Prezydenta Miasta G. z 31 marca 2005 r. o pozwoleniu na budowę może z wyłączeniem pozwolenia na budowę drogi serwisowej na działce nr ..., dalej samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym,

9) art. 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez bezpodstawne pominięcie przy orzekaniu decyzji Urzędu Miasta G. z 10 lipca 2007 r. odmawiającej zmiany decyzji z 31 marca 2005 r. poprzez wprowadzenie etapowania przedmiotowej inwestycji.

W piśmie z dnia 29 marca 2017 r. spółka K. Sp. z o.o. Sp. k. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania, postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy decyzja została dotknięta ciężką, kwalifikowaną wadliwością, wyliczoną enumeratywnie w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego. Ten nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego nie otwiera ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Postępowanie wyjaśniające jest dopuszczalne tylko w razie gdy są podstawy do ustalenia, że został zastosowany przepis prawa materialnego i wprowadzone konsekwencje w przedmiocie przyznania uprawnienia do stanu faktycznego, który nie odpowiada stanowi hipotetycznemu zapisanemu w normie prawa materialnego. Takiego stwierdzenia zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane do stanu faktycznego w sprawie nie ma podstaw do wyprowadzenia. Zarzut zatem naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd zatem nie miał podstaw do ustalenia naruszenia przepisów postępowania, skoro przedmiot rozpoznania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ograniczony był do oceny, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, że decyzja w części rażąco naruszała art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością – działką ..., objęta pozwoleniem na budowę, dało podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z 31 marca 2005 r. w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę drogi serwisowej na działce ....

Nie jest zasadny zarzut naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W zaskarżonym wyroku Sąd wskazał na zachowanie przewidzianej w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia wymogu odległości od granicy działki nr .... Według § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania pozwolenia "Jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy". W skardze kasacyjnej zarzucono, że cała elewacja wschodnia powinna znajdować się w odległości 4 m od granicy z działką .... Należy podzielić stanowisko Sądu, że w sprawie nie został rażąco naruszony § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, skoro zachowana jest odległość, o której stanowi pkt 1, a przeprowadzono ocenę zachowania przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane przez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, nieważna jest decyzja, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa, to naruszenie przepisu prawa, który w sposób jednoznaczny określa konsekwencje prawne. Nie można wyprowadzić rażącego naruszenia prawa powołując się na sytuacje faktyczne, które w ocenie skarżącego dotyczą jego interesu, jako osoby trzeciej. Nie można wywodzić uzasadnionej ochrony z ustanowionej służebności. Kwestia ta była przedmiotem oceny w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2017 r., II OSK 1214/12, w której przyjął, że "inwestorzy, użytkownicy wieczyści działek, objętych inwestycją, złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym nie zaznaczyli istnienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomościach objętych inwestycją na rzecz nieruchomości skarżących. Jednak do oświadczenia dołączono odpis z księgi wieczystej Kw nr ... obejmujący działki nr (...) zajętych pod inwestycję, w której Dział III – "Ciężary i ograniczenia" wpisano nieodpłatną służebność gruntową na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki nr ... obszaru 5000 m2 na prawie przejazdu i przechodu działkami nr (...) i ... (...) nie można uznać, że inwestorzy zataili prawdę w sytuacji, gdy do oświadczenia dołączyli odpis księgi wieczystej, z której wynikają obciążenia ograniczonym prawem rzeczowym nieruchomości zajętej pod planowaną inwestycję". Przesądzenie tej kwestii w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłącza kwalifikację do rażącego naruszenia prawa art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Nie można też wywodzić naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane skoro na żądanie skarżących stwierdzono nieważność decyzji w zakresie budowy drogi serwisowej na działce nr .... Sąd dokonał oceny dostępu do drogi publicznej, a trudności włączenia się do ruchu drogowego nie mogą przesądzać o rażącym naruszeniu prawa.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi "Uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym". Artykuł 141 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie miał zastosowania w sprawie, a powołany został zarówno w podstawach skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnieniu.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżona decyzja wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a to wyłączyło dopuszczalność zastosowania przez Sąd środka prawnego wobec decyzji.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd przeprowadził kontrolę decyzji, zgodnie z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem nie uchylił obowiązkowi przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.