Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 888/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant ref. – staż. Jolanta Czarnata, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi G. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z daty [...] 2004 r. Prezydent Miasta R. wezwał G. H. do wykonania przyłączenia posesji przy ul. [...], której jest właścicielem, do sieci kanalizacji sanitarnej w tej ulicy w terminie do dnia [...] 2004 r.

Następnie powołując się na doręczenie powyższego upomnienia w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r., Prezydent Miasta R. skierował do przymusowego wykonania w drodze wykonania zastępczego, określony w nim obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej – jako wynikający wprost z art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.).

Pismem z dnia [...] 2005 r. G. H. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o powyższy tytuł, dotyczące:

- określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku, wynikającego z orzeczenia,

- błędu co do osoby zobowiązanego,

- niewykonalności obowiązku.

Nie negując obowiązku podłączenia posesji do sieci kanalizacyjnej, zobowiązana podniosła, iż Prezydent Miasta R. tytułem wykonawczym nałożył na nią obowiązek wykonania instalacji kanalizacyjnej, biegnącej na całym odcinku pod drogą krajową od środka drogi do granicy jej posesji, błędnie przyjmując, iż stanowi on przyłącze kanalizacyjne. Jej zdaniem, w myśl definicji przyłącza kanalizacyjnego i sieci, zawartych w art. 2 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747),

o tym czy odcinek instalacji jest przyłączem, czy fragmentem sieci, decyduje treść art. 5 ust. 2 tej ustawy, który to przepis nakłada obowiązek niezawodnego działania instalacji kanalizacyjnych. Tymczasem zgodnie z art. 48 i 49 kodeksu cywilnego, jako mieszkaniec nie może być właścicielem odcinka położonego pod drogą krajową, nie będąc właścicielem gruntu. Stąd też nie jest w stanie wykonać prac pod drogą krajową, ani też zapewnić niezawodnego działania instalacji kanalizacyjnej, stanowiącej własność przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Zdaniem zobowiązanej, taką interpretację potwierdza Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast Ministerstwa Infrastruktury.

Nadto, Rada Miasta R. uchwałą nr [...] uznała skargę mieszkańców w sprawie błędnej interpretacji ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., zaś kolejną uchwałą nr [...], zmieniając budżet, przyznała środki finansowe na wykonanie odpowiednich prac, pozwalających na podłączenie posesji do sieci kanalizacyjnej. Stąd też, zdaniem zobowiązanej, za wykonanie obowiązku przyłączenia posesji do sieci kanalizacyjnej odpowiedzialny jest Prezydent Miasta. Wreszcie, z uwagi na konieczność uzyskania zgody Krajowego Zarządu Dróg Publicznych oraz Komendy Policji, realizacja odcinka instalacji kanalizacyjnej pod drogą krajową, jest niewykonalna.

Prezydent Miasta R. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] oddalił zarzuty G. H.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ egzekucyjny powołał przepis art. 128 § 4 i art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.) i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wbrew zarzutom zobowiązanej, sporny odcinek stanowi przyłącze w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. Do podłączenia posesji do wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej, zobligowany zaś jest właściciel posesji, a prezydent miasta sprawuje jedynie nadzór nad realizacją obowiązku przyłączenia. Zadanie inwestycyjne p.n. "Kanalizacja sanitarna w dzielnicy [...] w R. etap III", w ramach którego wybudowano m.in. sieć kanalizacji sanitarnej w ulicy [...], zostało wykonane zgodnie z projektem budowlanym i odebrane w dniu [...] 2003 r. oraz przekazane do eksploatacji Zakładowi Wodociągów i Kanalizacji w R.. Środki finansowe zarezerwowane w budżecie miasta na 2005 r. przeznaczone zostaną na sfinansowanie wykonania zastępczego przyłączy w ramach postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny zanegował też prawdziwość stanowiska o niewykonalności przyłączenia do sieci w trakcie jej realizacji. Poprzez wykonanie studzienek na przewodzie, podłączenie posesji do sieci jest możliwe, co potwierdził ZWiK, wydając warunki techniczne przyłączenia. Nadto, Gmina zaoferowała mieszkańcom wszelką pomoc w załatwieniu spraw formalnoprawnych, technicznych i organizacyjnych, związanych z budową przyłączy. Stąd też zarzuty uznano za chybione w świetle art. 33 pkt 4, 5 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W zażaleniu na postanowienie oddalające zarzuty G. H. ( w aktach II SA/Gl 888/05 ) wskazała na błędną, jej zdaniem, interpretację definicji przyłącza kanalizacyjnego, dokonaną przez organ egzekucyjny, niezgodną z wykładnią Min. Infrastruktury i orzecznictwem SN. Wnosząca zażalenie podniosła, iż w celu prawidłowej interpretacji tego pojęcia, ustawodawca dokonał nowelizacji ustawy, która wchodzi w życie w dniu 23 sierpnia 2005 r. Nowe przepisy nie mają jednak na celu zmiany stanu prawnego, lecz jedynie usunięcie wątpliwości interpretacyjnych, co potwierdzają protokoły z prac komisji sejmowej. Nadto, zdaniem żalącej się, Prezydent Miasta przyznał, iż uchwałami Rady został zobowiązany do wykonania wskazanych odcinków instalacji kanalizacyjnych, a z uwagi na wykonanie zastępcze, niewykonalny stał się obowiązek utrzymania w należytym stanie technicznym oraz dokonywania konserwacji i napraw odcinków instalacji kanalizacyjnej biegnącej pod drogą krajową.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Zdaniem Kolegium, sposób realizacji obowiązku przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, reguluje art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., zaś decydujące znaczenie ma rozróżnienie pojęć: przyłącze kanalizacyjne i sieć, zawartych w art. 2 pkt 5 i 7 tej ustawy. W ocenie organu, przebieg granicy nieruchomości gruntowej nie ma znaczenia w świetle definicji ustawowej przyłącza. Obowiązek właściciela nieruchomości realizacji przyłącza do sieci na własny koszt obejmuje zaś budowę tej części kanalizacji, która zaczyna się za pierwszą studzienką – licząc od strony budynku, a kończy się włączeniem do sieci, bądź w razie braku studzienki – za granicą nieruchomości do włączenia do sieci. Zatem ustawowa definicja pojęcia "przyłącze kanalizacyjne", nie nawiązuje do części składowej nieruchomości gruntowej i szczególnego statusu własnościowego urządzeń służących do odprowadzania ścieków.

W tej sytuacji, mając na uwadze stan prawny z daty orzekania, zażalenia nie uwzględniono.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. H. ponowiła dotychczasową argumentację, iż sporny odcinek stanowi fragment sieci kanalizacyjnej, a nie – przyłącze. Stąd też jej zdaniem, treść tytułu wykonawczego nakłada na nią obowiązek budowy samej sieci. Dodatkowo wskazała, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie określiło, gdzie ma początek sieć kanalizacyjna, a tym samym kończy się przyłącze kanalizacyjne. W ocenie skarżącej wbrew stanowisku organu, istotne są stosunki własnościowe, bowiem odbiorca usług musi być właścicielem przyłącza, aby sprostać obowiązkom z art. 5 ust. 2 ustawy

z dnia 7 września 2001 r., co potwierdza wyrok SN z dnia 2 lipca

2004 r. sygn. akt II CK 420/03. Tymczasem w niniejszej sprawie, właścicielem instalacji kanalizacyjnej, biegnącej pod drogą krajową, byłby właściciel tej drogi, gdyby nie zapis art. 49 kodeksu cywilnego, z mocy którego właścicielem instalacji jest przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne (vide: wyrok SN z dnia 26 lutego 2003 r. sygn. akt II CK 40/02). Doprecyzowanie definicji przyłącza kanalizacyjnego nastąpiło zaś na mocy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 85, poz. 729). Skarżący podniosła przy tym, iż Prezydent Miasta R. temu samemu odcinkowi instalacji kanalizacyjnej biegnącemu pod tą samą drogą, a położonemu kilkaset metrów dalej w dzielnicy [...], nadał status sieci kanalizacyjnej. Wreszcie, skarżąca zarzuciła, iż organ II instancji nie ustosunkował się do argumentacji zawartej w zażaleniu, odnosząc się do błędu co do osoby zobowiązanego i niewykonalności obowiązku.

Na tej podstawie skarżąca domagała się uchylenia postanowienia SKO w K., dołączając odpisy przywołanej wcześniej korespondencji i uchwał RM R..

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych

w motywach zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutek, bowiem zaskarżone postanowienie, mimo niedostatecznego uzasadnienia, w ostatecznym wyniku nie narusza prawa.

W stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego tytułu wykonawczego, wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008), obowiązek właściciela nieruchomości jej przyłączenia do istniejącej sieci kanalizacyjnej, podlegał egzekucji bez konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 r. sygn. akt IV SAB 64/98, LEX nr 45132).

Prawidłowo też organy obydwu instancji stwierdziły, iż sporny odcinek stanowił przyłącze kanalizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747 ze zm.), którego realizacja obciążała właściciela nieruchomości na własny koszt. Skład orzekający podzielił stanowisko organu II instancji, iż ustawowa definicja przyłącza kanalizacyjnego nie nawiązywała do stosunków własnościowych. Wszak przepis art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), stanowi iż przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rozumieć należy nie tylko tytuł prawnorzeczowy do gruntu, lecz również stosunek zobowiązaniowy, przewidujący uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zatem Prawo budowlane jednoznacznie przewiduje, iż inwestor nie musi być właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości, na której przewiduje się roboty budowlane. Oczywiście, teoretycznie można zakładać sytuację, iż gmina lub Skarb Państwa jako właściciel gruntu zajętego pod drogi publiczne może odmówić realizacji przyłącza kanalizacyjnego. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.

W stanie prawnym, obowiązującym w dacie sporządzenia tytułu wykonawczego i rozpatrywania zarzutów skarżącej, przez przyłącze należało rozumieć odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku – od granicy nieruchomości. Siecią zaś były przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego (art. 2 pkt 5 i 7 cyt. ustawy z dnia

7 czerwca 2001 r.).

Zgodnie zaś z § 122 ust. 1 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 77, poz. 690 ze zm.), instalację kanalizacyjną stanowi układ połączonych przewodów wraz z urządzeniami, przyborami i wpustami odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierwszej studzienki od strony budynku. Zatem za pierwszą studzienką od strony budynku rozpoczyna się przyłącze kanalizacyjne, a w przypadku braku studzienki, przyłączem jest odcinek od granicy nieruchomości, kończąc się włączeniem do sieci. O miejscu włączenia do sieci decyduje podmiot, realizujący samą sieć.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, definicja ustawowa przyłącza kanalizacyjnego w stanie prawnym, obowiązującym do dnia 17 sierpnia 2005 r., jednoznacznie przewidywała, że przyłącze stanowi także odcinek od granicy nieruchomości. Ustawą z dnia 22 kwietnia 2005 r. dokonano zaś zmiany stanu prawnego, zastępując wyrazy "od granicy nieruchomości", słowami "do granicy nieruchomości gruntowej".

W żadnym wypadku nie można zatem mówić o zamiarze ustawodawcy usunięcia wątpliwości interpretacyjnych. Wniosku takiego nie sposób wyprowadzić ani z dołączonych przez skarżącą materiałów z prac komisji sejmowych, ani z korespondencji z Urzędem Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Wręcz przeciwnie w piśmie z dnia [...] 2003 r. nr [...] wskazano na błędną interpretację przyłącza kanalizacyjnego, podkreślając że długość odcinka przyłącza nie jest ograniczona granicą nieruchomości.

Za takim stanowiskiem przemawia też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja

2004 r. sygn. akt III SK 39/04 (OSNP 2005/6/89). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, iż osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej jest od dnia 14 stycznia 2002 r. obowiązana na własny koszt zapewnić wybudowanie przyłączy wodociągowo kanalizacyjnych, a po zintegrowaniu z siecią ponosi odpowiedzialność za ich niezawodne działanie, chyba że inaczej stanowi umowa o zaopatrzenie w wodę lub o odprowadzanie ścieków (art. 15 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.). Umowa o zaopatrzenie w wodę lub o odprowadzenie ścieków określa tytuł prawny, na podstawie którego posiadacz nieruchomości musi w celu odpłatnego korzystania z takich usług "postawić" przyłącze do dyspozycji przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gdyż przyłącze, mimo fizycznego połączenia z siecią, nie staje się automatycznie częścią składową przedsiębiorstwa (art. 49 kc).

Wreszcie, Sąd Najwyższy dostrzegając problem, iż osoba, która wybudowała przyłącze, może nie być właścicielem gruntu, stwierdził iż status prawny przyłączy wodociągowo-kanalizacyjnych nie jest w pełni jasny. W zasadzie bowiem ustawodawca odmawia im charakteru części składowej przedsiębiorstwa, gdyż nie zalicza się do kategorii urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, ale nie traktuje ich też jako elementu instalacji wewnętrznych. Dlatego też prawodawca potraktował przyłącze kanalizacyjne jako sui generis przedłużenie wewnętrznych instalacji, przy czym istotne jest, że prawodawca zdecydował, iż przyłącze powinien na własny koszt wybudować podmiot ubiegający się o przyłączenie nieruchomości do sieci i jego obarczył odpowiedzialnością za ich niezawodne działanie. Wynika stąd, że prawodawca uznał, że społeczność lokalna jako całość nie powinna być – poprzez mechanizm cenowy – obarczana kosztami budowy tej części infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, która służy głównie zaspokojeniu potrzeb poszczególnych konsumentów.

Powyższy wyrok Sądu Najwyższego nie stoi też w sprzeczności z orzecznictwem, przywołanym przez skarżącą, tyle że wydanym na tle art. 31 cyt. ustawy, a więc dotyczącym odpłatnego przejęcia urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, których definicja została zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy, a które nie są przyłączami. Rozróżnieniem tych pojęć zajmował się też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lipca 2004 r. sygn. akt II CK 420/03 (Monitor Prawniczy 2005/14/708). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma jednak znaczenia wykładnia art. 31 ustawy, gdyż kwestia ta wykracza poza zakres postępowania, zakończonego zaskarżonym aktem.

Reasumując stwierdzić przyjdzie, iż w stanie prawnym z daty orzekania przez organy administracji, przyłączem była ta część infrastruktury, która służyła danemu właścicielowi nieruchomości jako przedłużenie instalacji wewnętrznej. Zmiana stanu prawnego nie miała zaś znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że sądowa kontrola administracji sprawowana jest wg stanu faktycznego i prawnego z daty wydania zaskarżonego aktu.

Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej, iż w tytule wykonawczym egzekwowany obowiązek określono niezgodnie z treścią obowiązku, wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie składu orzekającego, chybiony jest też zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Wszak skarżąca nie neguje faktu, iż jest właścicielem posesji przy ul. [...] w R.. Obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej obciąża zaś z mocy powołanego przepisu, jej właściciela. Zatem w sytuacji, gdy organy administracji dokonały prawidłowej wykładni pojęcia przyłącza kanalizacyjnego, obowiązek budowy spornego odcinka od granicy posesji skarżącego do sieci, biegnącej pod drogą, obciążał skarżącą. Podjęte przez Radę Miasta R, uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie poniesienia przez gminę kosztów wykonania przyłączy od sieci do granic posesji oraz uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany budżetu miasta na 2004 r., nie miały waloru wiążącego dla Sądu, a przede wszystkim nie mogły zmieniać stanu prawnego i ustawowego obowiązku budowy przyłączy na własny koszt właściciela nieruchomości. Prezydent Miasta R. jako organ egzekucyjny zobligowany był do wdrożenia egzekucji i określenia egzekwowanego obowiązku zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie zaś zgodnie z treścią powołanych uchwał. Otwarta pozostaje jedynie kwestia, czy po wyegzekwowaniu obowiązku w drodze wykonania zastępczego, wyasygnowana z budżetu miasta kwota podlegać będzie uwzględnieniu przy rozliczeniu kosztów wykonania zastępczego (art. 133 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Jednak na tym etapie postępowania skład orzekający nie jest władny do zajęcia stanowiska w tej sprawie, jako że nie ma to znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Gdy zaś idzie o zarzut niewykonalności obowiązku z uwagi na niemożność wykonywania robót budowlanych pod drogą krajową bez zgody jej zarządcy i Policji oraz zakres niezbędnych prac, wskazać przyjdzie, iż podniesione okoliczności dotyczą jedynie trudności techniczno-organizacyjnych procesu inwestycyjnego, a co najwyżej czasowej niemożności wykonania obowiązku, co nie podpada pod przesłankę z art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stwierdzić przy tym przyjdzie, iż skarżąca nie podjęła żadnych kroków w celu uzyskania zgody zarządcy drogi na jej zajęcie celem wykonania spornej budowy przyłącza, stąd też nie można z góry zakładać, aby istniała obiektywna przeszkoda, czasowo uniemożliwiająca wykonanie obowiązku. Skoro wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych, fakt wdrożenia wykonania zastępczego, nie może stanowić ani przesłanki wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, ani też jego niewykonalności (art. 35 § 1 powołanej ustawy).

Wreszcie, działając z urzędu wskazać przyjdzie, iż w niniejszej sprawie stworzone zostały warunki podłączenia nieruchomości skarżącej do sieci kanalizacyjnej. Gmina R. dokonała bowiem zawiadomienia o zakończeniu budowy kanalizacji sanitarnej w dzielnicy [...] w R. w dniu [...] 2004 r. (k. [...]-[...] akt sądowych). Skarżącej doręczono też skutecznie pismo z daty [...] 2004 r., stanowiące upomnienie.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż

w niniejszej sprawie brak było ustawowych przesłanek z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mogących stanowić podstawy zarzutów. Podniesione w skardze oraz w toku rozprawy sądowej okoliczności, nie mogły zatem podważyć legalności zaskarżonego postanowienia, mimo faktu, iż organ II instancji nie odniósł się do wszystkich kwestii, zawartych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego nie podlegała zaś badaniu sprawa opłat za ścieki.

W tej sytuacji skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).