Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3376/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 91 ust 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 119/20 w sprawie ze skargi Gminy Bielsko-Biała na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu określającego wysokość i warunki przyznawania dodatków do wynagrodzeń oraz nagród dla nauczycieli I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, II. zasądza od Gminy Bielsko-Biała na rzecz Wojewody Śląskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 maja 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 119/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi Gminy Bielsko-Biała na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu określającego wysokość i warunki przyznawania dodatków do wynagrodzeń oraz nagród dla nauczycieli, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze oraz zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że zaskarżonym aktem organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały Nr XII/248/2019 Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 22 października 2019 r. w sprawie regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego, szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oraz kryteriów i trybu przyznawania nagród za osiągnięcia w zakresie pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej, w tym realizacji zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę oraz realizacji innych zadań statutowych szkoły, nauczycielom przedszkoli, szkół oraz placówek, dla których organem prowadzącym jest Miasto Bielsko-Biała - w części:

- § 2 pkt 2, 4-5 uchwały czyli w zakresie uchwał z 2010 i 2009 r. zmieniających pierwotne uchwały z 29 kwietnia 2008r. i 17 lutego 2009 r. w sprawie przyjęcia regulaminów nagród i wynagradzania nauczycieli;

- załącznika Nr 1 do uchwały;

- określenia niektórych kryteriów i trybu przyznawania nagród w załączniku Nr 2 do uchwały.

Wskazywane przez organ nadzoru uchybienia skutkujące nieważnością poszczególnych regulacji nie są objęte sporem w niniejszym postępowaniu. Zarzuty skargi dotyczą braku unieważnienia powyższej uchwały w zakresie § 2 pkt 1 uchwały, którym postanowiono o utracie mocy uchwały Nr XXXVIl/888/2009 Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu wynagradzania nauczycieli w szkołach i placówkach prowadzonych przez Miasto Bielsko-Biała. W konsekwencji bowiem braku stwierdzenia nieważności w tej części doszło do zupełnego usunięcia z obrotu prawnego regulacji wynagradzania nauczycieli w placówkach strony skarżącej.

Analizując sprawę w tak nakreślonych granicach sporu, Sąd przyznał rację stronie skarżącej, biorąc bowiem pod uwagę zasady prawidłowej legislacji administracyjnej wątpliwość budzi rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność nowych regulacji i pozostawiające jednocześnie w obrocie prawnym normę z § 2 pkt 1 uchwały tj. uchylenie uchwały nr XXXVIl/888/2009 Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 17 lutego 2009 r. Organ nadzoru zobligowany był do uwzględnienia całościowego uregulowania danego zagadnienia i jako strażnik prawidłowego prawodawstwa powinien umożliwić płynne przejście między kolejnymi regulacjami regulaminów wynagradzania, nie dopuszczając do powstania luki prawnej. Brak systemowej analizy kwestionowanej uchwały spowodował niedopuszczalną lukę prawną w regulacjach wynagradzania nauczycieli i w konsekwencji brak podstaw prawnych do ustalania i wypłacania świadczeń pieniężnych, co stanowiło naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze co do częściowej nieważności uchwały Nr XII/248/2019 Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 22 października 2019 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Śląski zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 148 w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na zawężeniu w uzasadnieniu wyroku przedmiotu sporu do wybiórczo wybranych zarzutów i stanowisk stron, co utrudnia kontrolę instancyjną;

2) art. 148 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na braku w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia i ustosunkowania się do zarzutów oraz argumentacji stron, co utrudnia kontrolę instancyjną;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak jej należytego wyjaśnienia, co utrudnia kontrolę instancyjną;

4) art. 148 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku, w części dotyczącej opisu stanu faktycznego i rozważań prawnych, argumentacji organu nadzoru o utracie mocy obowiązującej uchwały na skutek zmiany przepisu upoważniającego do wydania uchwały, co prowadzi do pozbawienia strony możliwości obrony swych praw w postępowaniu kasacyjnym, i również utrudnia kontrolę instancyjną - albowiem ocena prawna tego aspektu sprawy była jedynym powodem uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia wyroku, albowiem Sąd nie wyważył w nim proporcji między wagą uchybień organu nadzoru i naruszeń stwierdzonych w zakwestionowanej uchwale oraz nie wyjaśnił w nim, dlaczego niezweryfikowane uchybienie formalne zadecydowało o uchyleniu poprawnego pod względem merytorycznym rozstrzygnięcia nadzorczego, co utrudnia kontrolę instancyjną;

II. prawa materialnego:

1) art. 148 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.g. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie - polegające na uchyleniu niezakwestionowanego pod względem merytorycznym rozstrzygnięcia nadzorczego z powodu niezweryfikowanego przez Sąd pierwszej instancji uchybienia formalnego;

2) art. 148 P.p.s.a. i art. 91 ust. 3 u.s.g. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie - polegające na uchyleniu rozstrzygnięcia nadzorczego z powodów formalnych uchybień organu nadzoru, wysoce nieproporcjoonalnych i niewspółmiernych do wagi merytorycznych naruszeń uchwały stwierdzonych w rozstrzygnięciu nadzorczym;

3) art. 148 P.p.s.a. i art. 91 ust. 3 u.s.g. - poprzez niewłaściwe jego zastosowanie - prowadzące do uznania, że skutek w postaci luki prawnej w lokalnym prawodawstwie po wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego jest niedopuszczalny, a tym samym stanowi przeciwskazanie do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Wojewody Śląskiego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania.

Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną po wniesieniu skargi kasacyjnej zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Zasadnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 148 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zawężenie w zaskarżonym wyroku przedmiotu sporu tylko do jednego zarzutu.

Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] unieważnił § 2 pkt 2 i 4-5 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 22 października 2019 r. nr XII/248/2019 w przedmiocie określenia wysokości oraz warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia nauczycieli oraz cały załącznik nr 1 i wyraźnie wskazane przepisy załącznika nr 2 do tej uchwały.

Nie budzi również najmniejszej wątpliwości, że skarga na to rozstrzygnięcie obejmowała całość ww. rozstrzygnięcia nadzorczego także z wyraźnym określeniem, że zostaje zaskarżone do Sądu pierwszej instancji rozstrzygniecie nadzorcze unieważniające przedmiotowa uchwałę w części obejmującej jej § 2 pkt 2 i 4-5 oraz załącznik nr 1 i wykazane przepisy załącznika nr 2. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi strona skarżąca przede wszystkim argumentowała, że poprzez wadliwe unieważnienie części przedmiotowej uchwały pozostawiło się w obrocie prawnym fragmentaryczny akt, który w istocie nie może być stosowany, tym niemniej wyznaczone w skardze granice tej sprawy zostały określone wystarczająco precyzyjnie. Wyznaczają je unieważnione przez Wojewodę Śląskiego przepisy przedmiotowej uchwały.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny jest związany granicami sprawy, natomiast nie jest związany zarzutami i wnioskami wraz z powołaną w skardze podstawą prawną. Tym samym nawet w przypadku, gdy w uzasadnieniu skargi strona skarżąca jedynie częściowo zamieszcza argumentację dotyczącą zarzutów, to nie zwalania to wojewódzkiego sądu administracyjnego przed rozpoznaniem sprawy w zakresie jej granic.

Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, że zawarty w rozstrzygnięciu nadzorczym zakres częściowego unieważnienia uchwały nie jest objęty sporem i tym samym pominął jakąkolwiek ocenę zaskarżonego aktu administracyjnego w takim zakresie, w jakim unieważnia on przedmiotową uchwałę.

W związku z tym zasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia.

Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że ograniczając rozpoznanie skargi tylko do nieobjętego w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym unieważnieniem § 2 pkt 1 przedmiotowej uchwały, Sąd pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Jedynym powołanym przepisem w części uzasadniającej rozstrzygnięcie Sądu jest art. 83 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Mimo jednak powołania tego przepisu Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać jego naruszenie przez organ nadzoru w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym.

Tym samym należy wyraźnie stwierdzić, że brak wskazania podstawy prawnej wydanego wyroku wraz z jej wyjaśnieniem stanowi o istotnej wadliwości zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Brak dokonania przez Sąd pierwszej instancji jakiejkolwiek kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie objętym częściowym unieważnieniem przedmiotowej uchwały w pełni uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie może po raz pierwszy rozpoznać merytorycznie skargi na rozstrzygniecie nadzorcze, ponieważ w ten sposób każda ze stron pozbawiona zostałaby możliwości wniesienia środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej do sądu wyższej instancji.

Merytoryczne rozpoznanie wniesionej w sprawie skargi pozwoli Sądowi pierwszej instancji na dokonanie oceny, czy unieważniając poszczególne przepisy przedmiotowej uchwały organ nadzoru naruszył lub nie naruszył prawa. Ta bowiem ocena będzie warunkowała ustosunkowanie się w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny także i do tego, jakie znaczenie ma pominięcie w zaskarżonym akcie § 2 pkt 1 przedmiotowej uchwały.

Należy wskazać, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega akt nadzoru, którym jest rozstrzygnięcie unieważniające, na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwałę lub zarządzenie organu gminy w całości lub w części. Co do zasady nie można zaskarżyć do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia nadzorczego w takim zakresie, w jakim nie obejmuje ono unieważnienia lub ewentualnie innego sposobu władczej ingerencji w działalność samorządu. Tylko wyjątkowo może podlegać ocenie akt nadzoru także w tym zakresie, w jakim nie unieważnia część danej uchwały, jeżeli unieważniając w części uchwałę organu gminy, pozostawia organ nadzoru w obrocie prawnym fragmentaryczną uchwałę naruszającą prawo.

O tym jednak, czy taki wyjątek w tej sprawie zaistnieje, winien rozstrzygnąć Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w tym zakresie, w jakim Wojewoda Śląski unieważnił częściowo przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 22 października 2019 r. nr XII/248/2019. Sąd ten winien ocenić, czy tak dokonane unieważnienie znajduje uzasadnione podstawy w przepisach i argumentacji zawartej w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Gdyby bowiem okazało się, że wskazane w rozstrzygnięciu nadzorczym przepisy przedmiotowej uchwały nie naruszają w istotnym zakresie prawa, to wówczas zbędnym byłaby ocena braku unieważnienia jej § 2 pkt 1. Natomiast w razie uznania, że zgodny z prawem było unieważnienie w części zaskarżonej uchwały, Sąd pierwszej instancji winien ocenić, czy skutek wywołany § 2 pkt 1 przedmiotowej uchwały w przypadku jej częściowego unieważnienia nie będzie stanowił naruszenia prawa mając także na uwadze, że niektóre składniki wynagrodzenia nauczycieli są obligatoryjną częścią tego wynagrodzenia. Sąd pierwszej instancji winien także rozważyć, w jakim zakresie przed dniem 22 października 2019 r. miała miejsce zmiana delegacji ustawowej do podjęcia tej uchwały i czy sama uchwała Rady Miejskiej w Bielsku-Białej z dnia 17 lutego 2009 r. nr XXXVII/888/2009 przestała obowiązywać przed datą podjęcia uchwały z dnia 22 października 2019 r. nr XII/248/2019, co sygnalizował organ nadzoru. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, Sąd pierwszej instancji powinien nie tylko uwzględnić, m.in. art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., ale także art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, zgodnie z którym przy kontroli aktów nadzorczych należy także ocenić zachowanie proporcji między zakresem interwencji ze strony organu nadzoru, a znaczeniem interesów, które ma on chronić.

Nie są natomiast zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 148 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 91 ust. 3 u.s.g. poprzez uchylenie niezakwestionowanego w rozstrzygnięciu nadzorczym § 2 pkt 1 przedmiotowej uchwały i błędne uznanie, że pominięcie w zakresie unieważnienia § 2 pkt 1 tej uchwały powinno uzasadniać uchylenie całego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Art. 148 P.p.s.a. stanowił w tej sprawie przepis zawierający tzw. normę odniesienia, tj. normę wyznaczającą sądowi administracyjnemu zakres i tryb kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zgodnie z art. 148 P.p.s.a sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego powinien oprócz normy odniesienia zawierać także normę tzw. normę dopełnienia, a więc wskazanie na taki przepis prawa, który zawiera normy regulujące postępowanie przed organami administracji publicznej (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 r. nr 1, poz. 1). Strona skarżąca kasacyjnie w tym zakresie poza art. 148 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazała jedynie na art. 91 ust. 3 u.s.g.

Zgodnie z Art. 91 ust. 3 u.s.g. rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zanegował błędnego zastosowania przez organ nadzoru art. 91 ust. 3 u.s.g. Zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne, jak i pouczenie o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto strona skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie uzasadniła, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 91 ust. 3 u.s.g.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że część zarzutów skargi kasacyjnej okazała się zasadna. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli zaskarżonego aktu nadzoru, ani też nie wyjaśnił podstawy prawnej wydania zaskarżonego wyroku. Powyższe uzasadniało na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając skargę Stowarzyszenia Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając powyższą ocenę prawną dokona kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W tej sprawie należało od Gminy Bielsko-Biała zasądzić na rzecz Wojewody Śląskiego kwotę 360 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują kwotę 360 złotych stanowiącą wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).