Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1908/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1m art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2014 r. nr [ ] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r. Starosta skierował D. S. posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W wyniku odwołania D. S. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja nr [...] z dnia [...] 2013 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...].

Na powyższą decyzję organu II instancji skargę wniosła D. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który skargę tę oddalił wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1078/13. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 2 czerwca 2014 r.

II.

Starosta zawiadomił D. S. pismem z dnia 16 lipca 2014 r., które D. S. otrzymała w dniu 17 lipca 2014 r., o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B – dokumentu Nr [...], seria i nr druku [...] wydanego w dniu 10 maja 2007 r. z uwagi na niedoręczenie w wyznaczonym terminie orzeczenia lekarskiego mającego na celu stwierdzenie braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz pouczył o prawach i obowiązkach związanych z wszczęciem postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Starosta orzekł o zatrzymaniu D. S. prawa jazdy kat. B, wezwał D. S. do natychmiastowego zwrotu dokumentu prawa jazdy i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600) oraz art. 104 i 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na uzasadnienie decyzji organ podał, że D. S. nie poddała się badaniu lekarskiemu, do przeprowadzenia którego została zobowiązana ostatecznymi i prawomocnymi decyzjami wskazanymi na wstępie, a rygor natychmiastowej wykonalności został wydany ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albowiem posiadanie przez D. S. prawa jazdy mogłoby stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. odwołała się D. S., która uznała wydaną decyzję za krzywdzącą, albowiem oczekiwała, że po zakończeniu procedury odwoławczej w sprawie skierowania na badania lekarskie Starosta wyznaczy jej nowy termin na przeprowadzenie badań.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia 2 października 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Jako podstawę prawna organ odwoławczy wskazał art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na uzasadnienie organ II instancji podał, że D. S. nie zastosowała się do treści skierowania na badania lekarskie mające być przeprowadzonymi w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy i nie przedłożyła w Starostwie Powiatowym orzeczenia lekarskiego, z którego wynikałoby brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Tym samym wystąpiła przesłanka z art. 102 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, która bezwzględnie zobowiązuje organ do zatrzymania prawa jazdy.

Pismem z dnia 24 października 2014 r. D. S. złożyła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze przedstawiając w niej takie same argumenty jak w odwołaniu do organu II instancji. Jednocześnie skarżąca przyznała, że wobec procedury odwoławczej, w tym przed sądem administracyjnym, upłynął jej termin do dostarczenia przedmiotowego orzeczenia lekarskiego, a nadto uznała, że dostarczenie tego orzeczenia po upływie wyznaczonego terminu może nie być skuteczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc spraw merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga D. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Należy podkreślić, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U.z 2014 r., poz. 600 z późn. zm.) stanowi:

"Art. 102. 1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy: (...)

3) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia:

a) o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2

, (...)"

Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że racje mają organy administracyjne obu instancji, albowiem zaskarżona decyzja została wydana nie w ramach uznania administracyjnego, ale jest tzw. "decyzją związaną". Oznacza to, że w sytuacji, gdy skarżąca D. S. - posiadająca prawo jazdy kategorii B - nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, Starosta zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącej prawa jazdy.

Sąd zwraca uwagę, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji pouczył skarżąca o treści art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi: "Zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji."

Sąd zauważa także, że z treści przytoczonych wyżej przepisów art. 102 ustawy o kierujących pojazdami wynika wprost, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest decyzją o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jak słusznie wskazał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 803/13 (opubl. LEX nr 1437455).

Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga D. S. nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a w związku z tym na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.