Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 737/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i 3, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 556/14 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi A. W. decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazania opuszczenia lokalu mieszkalnego oraz uiszczenia opłat postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we Wrocławiu decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]:

orzekł o obowiązku zwolnienia przez A. W. i A. P. lokalu mieszkalnego położonego w J. przy ul. [...], w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji;

1) nakazał uiszczenie solidarnie A. W. oraz A. P. oprócz opłat za używanie ww. lokalu mieszkalnego i opłat pośrednich, odszkodowania w wysokości 11 953,48 zł, tj. 200% wartości należnych opłat za zajmowany lokal mieszkalny za okres od dnia 1 listopada 2010 r. do dnia 28 lutego 2013 r. w związku z nieopróżnieniem lokalu mieszkalnego,

2) nakazał A. W. oraz A. P. uiszczanie solidarnie za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 marca 2013 r. do daty zwolnienia lokalu mieszkalnego oprócz opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich odszkodowania w kwocie 784,36 zł miesięcznie odpowiadającej 200% wartości należnych stawek za zajmowany lokal mieszkalny,

3) ustalił, że w przypadku zmiany wysokości stawek opłat za używanie lokalu mieszkalnego kwota odszkodowania określona w pkt 3 będzie każdorazowo odpowiadała wartości 200% należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2013 r. - w punkcie 2 i 3 i nakazał A. W. oraz A. P.: uiszczenie solidarnie oprócz opłat za używanie lokalu mieszkalnego położonego w J. i opłat pośrednich, odszkodowania w wysokości 16.260,56 zł, tj. 200% wartości należnych opłat za zajmowany lokal mieszkalny za okres od dnia 1 listopada 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w związku z nieopróżnieniem lokalu mieszkalnego, oraz nakazał A. W. oraz A. P. uiszczanie solidarnie za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. do daty zwolnienia lokalu mieszkalnego oprócz opłat za używanie lokalu w wysokości 214, 35 zł i opłat pośrednich w wysokości 179,31 zł, odszkodowania w kwocie 428,70 zł miesięcznie odpowiadającej 200% wartości należnych stawek za zajmowany lokal mieszkalny; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].

W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2014 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 i 3 decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podał, że upomnieniem z dnia [...] maja 2014 r. oraz z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor WAM Odział Regionalny we Wrocławiu wezwał go do zapłaty w terminie 7 dni - kwoty 17.129,56 zł. oraz kwoty 117.32 zł. tytułem wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2. Skarżący nadmienił, że wyegzekwowanie wspomnianej należności doprowadzi do znacznej szkody oraz naruszenia interesu skarżącego. Nadto wskazał, że do powstania naliczenia tak znacznych opłat i odszkodowania doprowadziło nieudolne procesowo, nieterminowe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM we Wrocławiu, co zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SAB/Wa 1681/13. Ponadto nadmienił, że wyegzekwowanie wspomnianej kwoty doprowadzi do powstania po jego stronie niepowetowanej szkody i spowoduje znaczny uszczerbek w jego sytuacji finansowej oraz niemożność wywiązania się z koniecznych zobowiązań wobec małoletnich dzieci, banków i WAM Oddział w Krakowie. Skarżący podał, że osiąga dochód w wysokości 5.000 zł, a jego konieczne wydatki związane są z utrzymaniem dwójki małoletnich dzieci, na które wydatkuje łącznie 1000 zł miesięcznie oraz ze spłatą kredytu mieszkaniowego na zakup lokalu mieszkalnego w wysokości 1.700 zł. Ponadto skarżący wskazał, że spłaca kredyt gotówkowy w kwocie 1.000 zł oraz partycypuje w opłatach za lokal mieszkalny w Krakowie w wysokości 795 zł, pokrywa koszty utrzymania samochodu, wyżywienia i odzieży w wysokości około 1.000 zł miesięcznie. Dodał ponadto, że przypisywanie żołnierzowi kwatery, z której od 2002 r. nie korzysta i nie ma woli korzystania, naliczenie mu odszkodowania, stanowi rażące pogwałcenie zasady państwa prawa i zasady praworządności. Podkreślił także, że w dniu 2 lipca 2002 r. faktycznie dobrowolnie opuścił przedmiotowa kwaterę wojskową wymeldował się i powiadomił o tym właściwy organ kwaterunkowy. Skarżący podniósł, że organ kwaterunkowy przerzuca obowiązek uregulowania prawnego kwatery wojskowej na żołnierza, choć przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie przyznają żołnierzowi żadnych narzędzi prawnych uprawniających do wykwaterowania małżonki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 556/14, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), odmówił wstrzymania decyzji Prezesa WAM w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r.

Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, iż na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W ocenie Sądu, konieczność zapłaty wskazanych w pkt 2 i 3 decyzji należności i związane z tym uszczuplenie majątku jest zwykłym następstwem takiej decyzji.

Ponadto Sąd wskazał, że – jak podał sam skarżący – osiąga on miesięczny dochód z tytułu pełnienia służby wojskowej w wysokości 5.000 zł., natomiast decyzja I instancji ustalająca nakaz uiszczenia należności została wydana w dniu [...] lutego 2013 r. Wynika zatem z tego, że skarżący wiedząc o wyniku toczącego się postępowania miał możliwość zaoszczędzenia odpowiedniej kwoty pieniędzy niezbędnej do wykonania decyzji. Stąd też "uszczuplenie" finansów, nie powinno być dla skarżącego tak znaczne, by usprawiedliwiało wstrzymanie wykonania decyzji.

Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r., skarżący złożył zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez brak wstępnej analizy zarzutów skarżącego pod adresem zaskarżonej decyzji Prezesa WAM, co miało wpływ na przyjęcie błędnego założenia, że po stronie skarżącego nie zaistniało zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody przy pominięciu przez Sąd koniecznych, bieżących wydatków skarżącego i bezpodstawne wskazywanie na konieczność gromadzenia oszczędności w obliczu nieostatecznej decyzji organu kwaterunkowego I instancji i naruszenia przez organ prawa poprzez rażąco błędną interpretację ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono merytoryczne kwestie dotyczące zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnymi stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Artykuł 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyłącznie wówczas, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie prawidłowo stwierdził, że skarżący nie wykazał – w świetle przedstawionej przez strony argumentacji odnoszącej się do sytuacji materialnej, osiąganych dochodów i niezbędnych wydatków – by w wykonaniu egzekucji spornej kwoty groziła skarżącemu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty lub by uiszczenie należności spowodowało trudny do odwrócenia skutek w razie, gdyby skarga została uwzględniona. Uszczuplenie stanu finansowego skarżącego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z tej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji.

W zażaleniu nie przedstawiono przekonującej argumentacji na poparcie przeciwnego stanowiska. Sugestia, że rozpoznając wniosek dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd obowiązany był dokonać "wstępnej analizy zarzutów niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji WAM" jest całkowicie chybiona.

Jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności samej skargi, gdyż odnośnie merytorycznych kwestii, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie będzie się wypowiadał odrębnym orzeczeniem rozpoznając skargę. Natomiast rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie była tylko i wyłącznie kontrola instancyjna postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r. Postanowienie to nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji jak w sentencji