Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1959/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2540/13 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I.

Wyrokiem z 24 marca 2014r. sygn. akt: VI SA/Wa 2540/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Bydgoszczy z 27 marca 2013r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu i zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. K. kwotę 396,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Referując stan sprawy, Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138§1 pkt 1 k.p.a., art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260), dalej jako u.d.p. lub ustawa, lp. 6 pkt 6 lit. c), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy oraz art. 64 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (j. t. Dz. U. z 2012r. poz. 1137), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z 18 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011r. Nr 222, poz. 1321), po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 27 marca 2013r., nakładającej karę pieniężną w wysokości 9.900,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 13 września 2012r. na drodze powiatowej nr [...] w B. na ul. [...] o dopuszczalnych naciskach osi do 8t, zatrzymano do kontroli, pojazd marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Riedler o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował R. K., który wykonywał przewóz drogowy ładunku zrębki papierniczej z C. do Ś., w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. R. K. Z uwagi na podejrzenie przekroczenia parametrów wagowych kontrolowanego zespołu pojazdów, dokonano ważenia na stanowisku ważenia pojazdów przy ul. [...] w B. zatwierdzonego przez geodetę uprawnionego. Ważenia zespołu pojazdów dokonano wagami elektronicznymi przenośnymi Typ LP 600. W wyniku pomiarów stwierdzono:

- przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika o 2,850 t (rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika wyniósł 10,850 t), przy nacisku dopuszczalnym 8 ton;

- przekroczenie dopuszczalnego nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy o 2,250 t (rzeczywisty nacisk potrójnej osi nienapędowej wyniósł 24,050 t), przy nacisku dopuszczalnym 21,8 tony;

- przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy o 1,350 t (rzeczywista masa pojazdu członowego wyniosła 41,350 t), przy nacisku dopuszczalnym 8 ton.

Podczas kontroli kierujący zespołem pojazdów uczestniczył w dokonywaniu pomiarów, nie wnosił o ważenie ponowne. Kierowca podczas kontroli nie przedstawił zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Przebieg kontroli utrwalono protokołem, który kierujący podpisał nie wnosząc do niego uwag.

Decyzją z 27 marca 2013r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, zgodnie z ustaleniami poczynionymi podczas kontroli drogowej, nałożył na R. K., karę pieniężną wysokości 9.900,00 złotych, za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Organ podkreślił, iż zakładając, że przewożony ładunek był drewnem to zgodnie z okazanym podczas kontroli dokumentem przewozowym [...] z 13 września 2012r. przewożono 77,60 mp zrębki papierniczej, zaś stosując proponowany przez stronę współczynnik zmiany mp na m3 w wielkości 0,42 (wg PN-D-95000 współczynnik dla zrębek wynosi 0,43) pojazdem przewożono 32,59 m3 drewna. Odnosząc objętość 32,59 m3 do rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z 2 maja 2012r. w sprawie określenia gęstości drewna dla gatunku świerk (przelicznik 720) masa przewożonego ładunku wynosiła 23.465 kg. Organ podkreślił, że przy sumowaniu przewożonego ładunku tj. 23.465 kg z masą własną pojazdu członowego tj. 17.496 kg masa całkowita wynosiła 40.961 kg. Zgodnie z §3 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32 z 2003r. poz. 262 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy nie mogła przekroczyć 40 ton. Organ stwierdził, iż zrębki papiernicze są materiałem sypkim i wyjaśnił, że w trakcie dokonywania czynności kontrolnych wykazano przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego w wielkości 41,350 t, o czym świadczył dołączony do akt sprawy protokół kontroli.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołał szeroko przepisy prawa, na podstawie których stwierdzono naruszenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton. Powołując przepisy wynikające z regulacji ujętych w Kodeksie cywilnym, wyjaśnił pojęcie "braku wpływu" oraz "należytej staranności" podanych w art. 5 ust. 2 ustawy z 18 sierpnia 2011r. Zdaniem organu, dokonano prawidłowej wykładni §57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów. Wyjaśniając stronie podstawy, na których oparto decyzję I instancji, podkreślił, iż dane podane w dowodzie rejestracyjnym nie zawsze pokrywają się z dopuszczalnymi dla danego rodzaju drogi naciskami. Dowód rejestracyjny stwierdza jedynie dopuszczenie pojazdu o określonych parametrach do ruchu. Załadowca dokonując załadunku pojazdu powinien zatem zwrócić uwagę, czy pojazd po załadunku nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm. Podkreślił, iż badając możliwą dopuszczalną masę całkowitą zestawu pojazdów, na który dokonano załadunku należało wziąć pod uwagę datę produkcji poszczególnych członów zespołu pojazdów oraz mając w szczególności na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2003r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Organ wyjaśnił, iż zasada wynikająca z §3 ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. rozporządzenia wskazuje, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy - 40 ton. Organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie pojazd marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Riedler o nr rej. [...] zostały zarejestrowane po raz pierwszy odpowiednio w dniu 8 lutego 2006r. oraz w dniu 18 października 2000r. Wskazać więc należy, iż ciągnik siodłowy został zarejestrowany po raz pierwszy po dniu 13 marca 2003r., wobec czego nie mógł mieć zastosowania przepis §57 ust. 3 ww. rozporządzenia. Tym samym dopuszczalna masa całkowita skontrolowanego zespołu pojazdów mogła wynosić 40 t., co potwierdzał wpis w dowodzie rejestracyjnym w rubryce F.3. - 40000 kg.

Zdaniem organu wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń - przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m, oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy - były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkował w tym przypadku koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

II.

R. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, z wnioskiem o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji z [...] marca 2013r., [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 20 listopada 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w tym: art. 6, art. 7, art. 8, art. 106 k.p.a. Ponadto, strona zarzuciła organom naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie do treści art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z 18 sierpnia 2011r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów w związku z art. 2 pkt 35 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów prawa wskutek uznania, że dyspozycja przepisu §57 ust. 3 tego rozporządzenia wypełniona jest jedynie wówczas, gdy obie "części" pojazdu członowego (ciągnik siodłowy i naczepa) zarejestrowano przed 13 marca 2003r. co jedynie w takiej sytuacji pozwala na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej.

Odpowiadając na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była zasadna.

W pisemnych motywach wyroku, Sąd I instancji stwierdził, że najistotniejszy zarzut dotyczył nieprawidłowych wag użytych w czasie kontroli, którymi ustalono dopuszczalną masę całkowitą kontrolowanego zespołu pojazdów, gdyż użycie wadliwego (niewłaściwego) narzędzia dla skontrolowania parametrów pojazdu w celu stwierdzenia jego nie normatywności uzasadnia zarzut niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego. Wagi LP 600 o klasie dokładności IIII były przedmiotem uwagi Głównego Urzędu Miar (pismo z 30 sierpnia 2012r. BMP-0662-34/884/PR/12) jak i Głównego Inspektora Transportu Drogowego (decyzja z 10 września 2010r. nr BPO-5-192-ML6/1010/3702-06), w których to pismach organy te jednoznacznie i zgodnie stwierdziły, że wagi LP 600 nie powinny być używane do wyznaczania masy całkowitej pojazdu. Waga typu LP 600 uzyskała certyfikat zatwierdzenia typu WE nr PL 05004 z 9 lutego 2005r. wydany przez Jednostkę Notyfikowaną nr 1440 dla T. sp. z o.o. z siedzibą w S., upoważnionego przedstawiciela producenta tych wag – INTERCOMP, 3839 County Road 116 Mineapolis, MN 55340-9342 USA. Certyfikat zatwierdzenia na przedmiotowy typ wagi nieautomatycznej elektronicznej pozwala na ważenie nacisku kół lub osi pojazdu o maksymalnym obciążeniu do 10t. Dokumentacja posiadana przez Jednostkę Notyfikowaną, która była podstawą przeprowadzenia procedury zatwierdzenia Typu WE, zawierała m.in. instrukcje obsługi wagi typu LP 600 (dokument z 14 stycznia 2005r. nr TA9-4042).

Zgodnie z instrukcją obsługi wag typu LP 600, zostały one przeznaczone do pomiaru nacisków kół i osi pojazdów. Zapisy instrukcji obsługi wag LP 600 są zgodne z Certyfikatem Zatwierdzenia Typu WE nr PL 05 004 wskazującym, że wagi nieautomatyczne elektroniczne typu LP 600 służą do ważenia nacisku kół lub osi pojazdu. W załączniku 9 lutego 2005r. (pkt 2.2.2, s. 2) do wymienionego certyfikatu wskazano, że wagi LP 600 mogą pracować każda oddzielnie lub mogą być łączone w system ważący służący do pomiarów nacisków osi pojazdu. Połączenie dokonywane jest za pomocą przewodu poprzez wbudowany interfejs. Z kolei na stronie 4 tego załącznika w pkt 2.4 stwierdzono wprost, że wskazania cząstkowe, tj. wskazania nacisków kół lub osi pojazdu, nie powinny być wykorzystywane do wyznaczania sumarycznej masy pojazdu.

Ustalenia faktyczne organu administracji nie spełniają wymagań przepisów art. 7, art. 77§1 k.p.a. z czym wiązać się może zarzut naruszenia także art. 80 k.p.a. co w rezultacie ma wpływ na zachowanie wymagania z art. 107§3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.

IV.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając przez pełnomocnika zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzucił:

1)naruszenie przepisów postępowania-art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7, art. 77§1, art. 80 i art. 107§3 k.p.a. przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar masy całkowitej kontrolowanego pojazdu mógł być wadliwy gdyż został przeprowadzony za pomocą wag LP 600, które w ocenie Sądu I instancji przeznaczone były wyłącznie do pomiaru nacisku kół i osi pojazdu, podczas gdy organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacja prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń także w zakresie masy całkowitej kontrolowanego pojazdu,

ponadto z ostrożności procesowej zarzucił także:

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 ust. 2 lit. a pkt (ii) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z 23 kwietnia 2009r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz. U WE L 122 z 16 maja 2009r. s 6) /poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenia wag LP 600 do użytkowania-art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z 20 czerwca 1990r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych –Dz. U WE L 189 z 20 lipca 1990r. s.1-6/, §2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 11 grudnia 2003r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U z 2004r. Nr 4, poz. 23) oraz §6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U z 2008r. Nr 26 poz. 152), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że wagi typu LP 600 przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i osi pojazdu podczas gdy przepisy te wprost dopuszczają przy ich użyciu pomiar zarówno osi wielokrotnych pojazdu jak i jego masy całkowitej.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie i o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Uzasadniając skargę kasacyjną skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż autor skargi zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 77§1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107§3 k.p.a.

Uwzględniając stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a także podstawy, na których oparto skargę kasacyjna od wyroku Sądu I instancji stwierdzić należy, że istota sporu sprowadza się do tego, czy do ustalenia stwierdzonych protokołem nacisków osi kontrolowanego pojazdu i naczepy użyto przewidzianych do tego celu wag, a zatem czy wskazane w protokole wyniki kontroli odpowiadają faktycznemu stanowi rzeczy. Poczyniona uwaga jest o tyle istotna jeśli zważyć, że skoro ustawa nałożenie kary i jej wysokość uzależnia od wyników kontroli (wyników ważenia), to takie ustalenia warunkujące zastosowanie określonej sankcji w postaci kary pieniężnej, nie mogą budzić żadnych wątpliwości odnośnie prawidłowości ich przeprowadzenia.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że pomiaru pojazdu dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy dokonano przy pomocy dwóch wag typu LP 600 posiadających w chwili dokonywania kontroli świadectwa homologacji i dokumenty potwierdzające ich legalizację, a więc dokumenty potwierdzające spełnienie stosownych wymagań w zakresie zgodności z dyrektywą Rady (WE) nr 90/384/EWG. Ponadto wskazać należy, że z akt sprawy wynika także, iż procedura ważenia została przeprowadzona w miejscu do tego przeznaczonym i odpowiednio wypoziomowanym. Powyższe ustalenia nie mogą dla rozstrzygnięcia tej sprawy mieć decydującego znaczenia, bowiem jak to już wyżej podniesiono problemem dla sprawy istotnym nie jest to, że organy posługiwały się nielegalnymi urządzeniami, ale to, czy legalne urządzenia posiadające odpowiednie homologacje i świadectwa legalizacji zostały wykorzystane w sposób zgodny z prawem. Okoliczność ta ma znaczenie także i z tego punktu widzenia, że świadectwa homologacji wag przenośnych nieautomatycznych do pomiarów statycznych typu LP 600 wskazują, iż wagi tego typu, są przeznaczone do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi.

Powyższe oznacza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, iż wagi użyte podczas kontroli (w układzie dwóch wag połączonych) co do zasady mogły służyć do pomiarów nacisku osi, dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Natomiast z punktu widzenia konieczności oceny dokonanych przez organ ustaleń faktycznych istotną w sprawie pozostaje możliwość użycia wskazanych w protokole kontroli wag do pomiaru nacisku podwójnej osi napędowej czy wielokrotnej (potrójnej) osi naczepy.

W związku z powyższym przypomnieć należy, że zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowana w art. 77§1 k.p.a. wskazuje, że organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 77§1 oraz art. 107§3 k.p.a. NSA podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu przez Sąd I instancji, że wymierzenie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków nałożonych u.d.p., ponieważ ma zobiektywizowany charakter, to musi znajdować oparcie w precyzyjnie rozumianych przepisach prawa. W rozpoznawanej sprawie organy nie dochowały tej precyzji przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, bowiem nie wskazały, że funkcjonariusze dokonując w dniu 13 września 2012r. na drodze powiatowej nr [...] kontroli pojazdu marki Volvo z naczepą Riedler ( trzyosiową) działali zgodnie z prawem w zakresie ustalenia nacisków na poszczególnych osiach, skoro posłużyli się do pomiaru tych wielkości przy pomocy pary wag typu LP 600 Stosowne przepisy techniczne i dokumenty homologacyjne jednoznacznie wskazują, że przy pomocy dwóch wag LP 600 można dokonać pomiaru nacisku osi wielokrotnych pojazdu, ale tylko w odniesieniu do maksymalnie trzech osi składowych. Zatem zastosowanie procedury ważenia dopuszczonej dla 3 osi składowych do pojazdu składającego się z 4 takich osi musi być potraktowane jako działanie niezgodne z prawem. W tym zakresie NSA potwierdza wcześniejsze własne stanowisko, zgodnie z którym tak przeprowadzone postępowanie co do podstawowej okoliczności dla wymierzenia kary nie ustala faktów w sposób jednoznaczny i niewątpliwy (zob. wyrok NSA z 21 października 2014r. sygn. akt: II GSK 1315/13, CBOIS). Wątpliwość w tym zakresie jest oczywista, bo z dokumentów, na które powołuje się strona wnosząca skargę kasacyjną, nie wynikają twierdzenia, które miałyby obalać argumentację Sądu I instancji leżącą u podstaw uwzględnienia skargi kasacyjnej. Argumentacja GITD odwołująca się do dokumentów legalizacyjnych i wyprowadzone z nich wnioski są nietrafne, gdyż problemem dla sprawy istotnym, a więc oceny legalności działania organów nie jest to, że posługiwały się one nielegalnymi urządzeniami, ale to, że legalne urządzenia zostały wykorzystane w sposób niezgodny z prawem, bo dokonano nimi ważenia pojazdu, który nie został przewidziany do ważenia z wykorzystaniem określonej liczby urządzeń.

Zdaniem NSA, trafnie przyjął Sąd I instancji, że sposób ważenia pojazdów musi odpowiadać przepisom technicznym, a więc tym, które związane są z technicznym sposobem wykonania pomiaru wynikającym z instrukcji obsługi. Z treści tego dokumentu nie wynika dopuszczalność procedury zastosowanej przez organ.

Stosownie bowiem do treści art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd pod drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast przepis art. 13g ust. 2 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust.1, określa załącznik numer 2 do ustawy.

Z powyższych regulacji prawnych wynika, że w sprawach o nałożenie kary pieniężnej ustalenia wymagało, czy miał miejsce przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oraz czy miało miejsce przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi, o których mowa w przytoczonych regulacjach prawnych. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie ustalenia te poczyniono na podstawie protokołu kontroli.

W ocenie NSA, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny miał podstawy by uznać, że w omawianym zakresie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do przyjęcia, że stwierdzone protokołem kontroli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi odzwierciedlały rzeczywisty stan rzeczy.

Podkreślić bowiem należy, że w zakresie odnoszącym się do stosowania wag typu LP 600 Główny Urząd Miar przedstawił swoje stanowisko, w którym zgłosił zastrzeżenia co do możliwości sumowania nacisków na osie przy pomiarach obciążeń osi wielokrotnych. Okoliczność powyższa skutkuje tym, że postępowanie administracyjne i dokonywane w nim ustalenia faktyczne, co do prawidłowości użytych do pomiaru wag, winno być prowadzone w sposób budzący zaufanie, materiał dowodowy winien być zgromadzony i rozpatrzony w sposób wszechstronny, co z kolei powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zauważyć także należy, że organ I instancji w swym uzasadnieniu wskazuje, iż ważenie ciągnika oraz naczepy odbyło się zgodnie z zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 16/2004 oraz zgodnie z instrukcją producenta wag. Skoro więc świadectwa homologacji, świadectwa legalizacji zostały poddane weryfikacji w oparciu o zasady użytkowania urządzeń określonych przez producentów wag, to instrukcje takie winny być dołączone do materiału dowodowego i poddane wnikliwej analizie.

Trafnie więc Sąd I instancji odwołując się do treści instrukcji obsługi wag typu LP 600 wskazuje na zapisy dotyczące sytuacji, w jakich dopuszczalne jest stosowanie jednej pary wag. Powyższe uwagi Sądu I instancji wskazują, że instrukcja obsługi wag nie określa, że przy pomocy stanowiska z jedna parą wag dopuszczalne jest ważenie pojazdów o liczbie osi większej niż trzy.

W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji uznał, że powyższe okoliczności nie zostały wyjaśnione w toku prowadzonego postępowanie, a bez odniesienia się do nich nie była możliwa prawidłowa ocena uzyskanych w toku kontroli wyników i tym samym nie było możliwe rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej opartego na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy stwierdzić, że Sąd I instancji dostrzegając naruszenie przepisów postępowania nie dokonywał wykładni przepisów prawa materialnego, a tym samym nie mógł dopuścić się naruszenia tych przepisów prawa poprzez ich błędną wykładnię. W tym miejscu należy jedynie wskazać, że z treści przywołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów dyrektywy Rady nr 90/384/EWG, a także przepisów przywołanych w skardze kasacyjnej rozporządzeń nie wynika przeznaczenie wag LP 600 i prawidłowość ich użycia w konkretnej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.