Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 617/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 84 ust. 2 i ust. 2b pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Dnia 13 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 roku sprawy ze skargi T.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 128 ze zm.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, Prezydent Miasta Ł. ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] odmówił wydania T. W. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 18 lipca 2016r. do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów w Departamencie Obsługi i Administracji Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek T. W. o wydanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Do przedmiotowego wniosku wnioskodawca załączył: uwierzytelnioną kserokopię dyplomu ukończenia szkoły policealnej z dnia 20 czerwca 1997r. potwierdzającego prawo używania przez T. W. tytułu technika prac biurowych; uwierzytelnioną kserokopię pięciu zaświadczeń potwierdzających ukończenie szkolenia dla osób ubiegających się o uprawnienia diagnostów; uwierzytelnioną kserokopię zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu kwalifikacyjnego przeprowadzonego przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Organ stwierdził, że powyższe dokumenty jednoznacznie stanowią o spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia, odbycia szkolenia i zdania egzaminu kwalifikacyjnego, jakie zostały określone w art. 84 ust. 2, ust. 2a i ust. 2b pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Do wniosku strona załączyła również dokumenty mające potwierdzić nabycie przez T. W. wymaganej praktyki, o której mowa w art. 84 ust. 2 i ust. 2b pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tj.: kserokopię zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 23 stycznia 2007r.; kserokopię zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 9 grudnia 2008r.; wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz oświadczenie T. W. złożone w dniu 18 lipca 2016r. w siedzibie organu pierwszej instancji, pod groźbą poniesienia odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że od dnia 9 stycznia 2003r., prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A T. J. W.", w ramach której od dnia 9 stycznia 2007r., do chwili obecnej własnoręcznie wykonuje naprawy pojazdów samochodowych.

W ocenie organu pierwszej instancji, dokumenty załączone do wniosku o wydanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów z dnia 18 lipca 2016r., nie potwierdzały w sposób nie budzący wątpliwości spełnienia przesłanki, określonej w art. 84 ust. 2 w zw. z art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy -Prawo o ruchu drogowym, tj. odbycia 2 - letniej praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów., o czym poinformował T. W. pismem z dnia 21 lipca 2016r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 5 sierpnia 2016r. T. W. złożył: oświadczenie z dnia 5 sierpnia 2016r., opatrzone podpisem K. D. - Prezesa Zarządu B Sp. z o.o. o następującej treści: "Oświadczam, że korzystałem z usług firmy A w zakresie napraw pojazdów samochodowych (autokarów i nie tylko) i widziałem jak T. W. własnoręcznie naprawia samochody. Współpracę rozpocząłem od 2013r."; oświadczenie A. Ś. z dnia 5 sierpnia 2016r., który podał, że pracuje w firmie A od 18 października 2013r. do 6 maja 2014r. i od 12 listopada 2015r. do chwili obecnej i oświadcza, że T. W. osobiście naprawia pojazdy samochodowe; oświadczenie S. Ł. z dnia 5 sierpnia 2016r., który podał, że pracuje w firmie A do dnia 8 kwietnia 2010r. i oświadczył T. W. własnoręcznie naprawia pojazdy samochodowe od dnia jego zatrudnienia.

W dniu 2 września 2016 r. T. W. przestawił kopie faktur za zakup części do samochodów za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2015 r., które jak wynika z pisma zostały zamontowane w pojazdach stanowiących jego własność.

Po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...]października 2016r. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]września 2016 r. odmawiającej wydania uprawnienia, organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadził rozprawę administracyjną, na której przesłuchał zgłoszonych przez stronę świadków K. D., A. Ł. i A. Ś. na okoliczność nabycia przez wnioskodawcę 2 letniej praktyki w zakładzie naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, przeprowadzono także dowód z przesłuchania strony.

T. W. został także przed rozprawą wezwany do złożenia wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów, z treści których będzie wynikać w sposób nie budzący wątpliwości, że odbył 2 letnią praktykę w stacji kontroli pojazdów lub zakładzie naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów.

W odpowiedzi w dniu 27 stycznia 2017 r. T. W. złożył kserokopie kilkunastu faktur z 2008 r.,2009 r. , 2010r. i 2016 r., w które obejmowały cenę części zamiennych do samochodów i cenę usługi wymiany części

Organ nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka D.W. w sprawie napraw, które zostały opisane w fakturach złożonych w styczniu 2017 r., gdyż świadek nie stawił się na przesłuchanie.

Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne organ pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że strona spełnia wymagania w zakresie średniego wykształcenia technicznego o specjalności innej niż samochodowa, odbytego szkolenia oraz zdania egzaminu. Kwestią sporną w pozostaje spełnienie przez T. W. wymagania w zakresie udokumentowanej 2 - letniej praktyki zawodowej w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w uprzedniej decyzji, tj. z dnia [...]września 2016r. wskazywał już T. W., że oświadczenie w przedmiocie nabycia praktyki w zakresie napraw pojazdów w okresie prowadzenia działalności gospodarczej nie mieści w polu znaczeniowym pojęcia "udokumentowane 2 lata praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów", ponieważ okoliczność nabycia przedmiotowej praktyki winna być udokumentowana stosownymi dokumentami. Pomimo powyższych wskazań T. W. ograniczył się jedynie do udziału w rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 1 grudnia 2016r., w trakcie której podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o nabyciu wymaganej praktyki w warsztacie, który jak twierdzi prowadzi co najmniej od 2005r., nie dokumentując powyższego żadnymi wiarygodnymi dokumentami.

W ocenie organu I instancji aby zeznania zgłoszonych przez stronę świadków mogły być uznane za wiarygodne muszą być potwierdzone stosownymi dokumentami lub znajdować potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Tymczasem, pomimo kilkukrotnych wezwań, T. W. nie przedstawił dokumentów potwierdzających iż dysponował lub dysponuje lokalem warsztatowym zlokalizowanym przy ul. C 10B w Ł., w którym miały być dokonywane naprawy, o których zeznali świadkowie i strona. Nie przedstawił umowy użyczenia lokalu, na którą się powoływał. Lokalizacja warsztatu nie znajduje też potwierdzenia w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Poza adresem D 10B m.15 w Ł. nie występuje żadna inna lokalizacja prowadzonej przez niego działalności gospodarczej , a jest to budynek mieszkalny wielorodzinny. Organ wskazał, że skarżący nie wyjaśnił dlaczego w CEIDG adres prowadzenia warsztatu nie został uwzględniony, a zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe . Z mocy art. 25 ust. 1 pkt 5 tej ustawy wpisowi do ewidencji podlegają m.in. adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału. Przedsiębiorca ma obowiązek złożenia wniosku o zmianę wpisu w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, o których mowa w art. 25 ust. 1 ( art.30 ust. 1ustawy) . Dlatego organ nie uznał za wiarygodne twierdzenia strony o prowadzeniu od ponad dwóch lat warsztatu przy ul. C 10B . Odmówił też wiarygodności zeznaniom świadków, którzy wskazują na lokalizację warsztatu przy ul. C, ale dokładnego nr porządkowego nie pamiętają i nie pamiętają też lokalizacji poprzednich warsztatów. Brak także dokumentów ( umowy, dokumentów księgowych) potwierdzających nawiązanie współpracy z K. D., który twierdzi, że korzysta z usług firmy

Organ stwierdził również, że wątpliwości budzi treść części wskazanych faktur, gdyż nie sposób jednoznacznie ustalić za wykonanie jakich usług zostały wystawione, tj. czy były to naprawy pojazdów , czy naprawy maszyn i urządzeń nie związanych z motoryzacją. Organ uznał, że oświadczenia złożone przez stronę nie zostały poparte żadnymi dokumentami i nie mieszczą się w polu znaczeniowym pojęcia udokumentowane 2 lata praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie ) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów.

Od powyższej decyzji T. W. złożył odwołanie, w którym zarzucając naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie, niepełną, wybiórczą oraz dowolną ocenę materiału dowodowego w sprawie, prowadzącą do błędnych ustaleń faktycznych; wyrażające się w:

-bezzasadnym twierdzeniu organu I instancji o istotności treści wpisu skarżącego do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej w zakresie siedziby prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego, w tym działalności polegającej na prowadzeniu warsztatu naprawy pojazdów, w sytuacji kiedy strona wykazała, iż od 2007 roku prowadzi działalność gospodarczą za pomocą złożonych przez siebie wyjaśnień oraz oświadczeń, popartych treścią zeznań powołanych świadków oraz znalazło to odzwierciedlenie we wpisie do CEIDG.

- nieuwzględnienie przez organ I instancji w toku przedmiotowego postępowania w zakresie wskazania miejsca odbywanej praktyki zawodowej przez skarżącego okoliczności, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza ma również charakter mobilny, będąc zmienną jeśli chodzi miejsce jej wykonywania w zależności od zleceń, powierzonych przez kontrahentów czy też własnych potrzeb związanych bezpośrednio z przedmiotem głównej działalności skarżącego;

- dowolną ocenę zeznań świadków K. D., A. Ł., A. Ś., w zakresie odmowy przyznania im wiarygodności, co do faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, w Ł., przy ul. C 10, oraz wyprowadzenie faktu nieprowadzenia tam działalności gospodarczej przez skarżącego z uwagi na brak wskazania numeru posesji przez świadków oraz brak szczegółowego opisu wnętrza warsztatu,

- nieuzasadnione twierdzenie organu I instancji o konieczności przedstawienia przez stronę kopii umowy użyczenia lub najmu lokalu, przeznaczonego na prowadzenie warsztatu samochodowego, w sytuacji kiedy skarżący wyjaśniał, iż wszelkie kwestie związane z ustaleniem zasad korzystania z budynku zostały omówione z teściową, a zarówno umowa użyczenia oraz najmu lokalu użytkowego nie wymaga dla swojej skuteczności formy pisemnej, a nadto wszelkie okoliczności związane z zachowaniem formy tej umowy pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy,

- bezzasadnej odmowie wiarygodności dokumentów w postaci faktur przedstawionych przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania, z uwagi na brak możliwości jednoczesnego stwierdzenia, czy wskazane tam towary i usługi dotyczyły naprawy lub wymiany urządzeń lub maszyn motoryzacyjnych, w sytuacji kiedy treść przedłożonych dokumentów jednoznacznie wskazuje, na rodzaj sprzedanej części oraz wykonanej usługi, w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą

2) art. 75 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, i uznanie, iż za środek dowodowy w przedmiotowym postępowaniu, mogą zostać jedynie uznane wszelkie dowody o charakterze dokumentów; w sytuacji kiedy zgodnie z treścią wskazanego przepisu jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem w szczególności dokumenty, zeznania świadków oraz inne środki dowodowe, a nadto przepis szczególny nie wymaga urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawego;

3) art. 84 ust. 2 i ust. 2b pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "udokumentowania praktyki zawodowej", a przez to zawężenia katalogu dokumentów, za pomocą których skarżący jest uprawniony do wykazania posiadanej przez siebie praktyki zawodowej, niezbędnej do uzyskania uprawnień zawodowych jako diagnosta.

wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji wskazało, że kwestie związane z uprawnieniami do wykonywania badań technicznych pojazdów są uregulowane w art. 84 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny. Powyższa norma ustanawia cztery przesłanki, które muszą występować łącznie, aby starosta wydał uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów; kandydat na diagnostę winien:

1. posiadać wymagane wykształcenie techniczne,

2. posiadać wymaganą praktykę,

3. odbyć wymagane szkolenie,

4. zdać z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.

Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (art. 82 ust. 2a ww. ustawy). W myśl natomiast art. 84 ust. 2b przedmiotowej ustawy, przez wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, o których mowa w ust. 2, rozumie się:

1) wyższe wykształcenie w obszarze nauk technicznych o specjalności samochodowej i udokumentowane 6 miesięcy praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów albo

2) średnie wykształcenie techniczne o specjalności samochodowej i udokumentowany rok praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, albo

3) wyższe wykształcenie w obszarze nauk technicznych o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowany rok praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, albo

4) średnie wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 2 lata praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów.

Z obowiązku odbycia szkolenia, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniona osoba ubiegająca się o wydanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych, która ukończyła studia wyższe na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych obejmującym wiedzę i umiejętności w zakresie diagnostyki samochodowej (art. 84 ust. 2c ww. ustawy).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje spełnienie przez skarżącego trzech z wyżej wymienionych powyżej czterech przesłanek wynikających z art. 84 ust. 2 ustawy. Wnioskodawca posiada wymagane wykształcenie techniczne (tj. dyplom ukończenia szkoły policealnej z dnia 20 czerwca 1997r. potwierdzający prawo używania T.W. tytułu technika prac biurowych); odbył wymagane szkolenie (tj. zaświadczenia o nr [...], [...],[...], [...], [...]) i zdał z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny (tj. zaświadczenie Nr [...] potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego przeprowadzonego przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego). Kwestią sporną jest udokumentowanie 2 lat praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, co wprost wynika z przywołanego powyżej art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Użycie przez racjonalnego ustawodawcę terminu "udokumentowanie" oznacza, iż to strona ma obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających spełnienie konkretnej przesłanki (w tym przypadku - 2 lata praktyki), a nałożony przez ustawodawcę obowiązek udokumentowania w żadnej mierze nie może być "zastąpiony" oświadczeniem wnioskodawcy. Udokumentowanie praktyki, o którym mowa w tym § 2 polega zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym na przedłożeniu zaświadczenia o pracy w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów w wymaganym tym przepisem okresie. 2-letnia praktyka nie ma mieć formy wirtualnej, czy też "mobilnej" - jak wskazuje T. W. - lecz praktyka ma mieć miejsce wyłącznie w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów. Uwzględniając powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że w żadnej mierze nie sposób się zgodzić z twierdzeniem wnioskodawcy, że prowadził w Ł. przy ul. C 10B działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia zakładu naprawy pojazdów na stanowisku naprawy pojazdów. Okoliczność powyższa absolutnie nie wynika, nie tylko z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ale również z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1829 ze zm.), domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo brakiem zgłoszenia zmian danych objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności.".

Za zasadne w świetle szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał również stanowisko Prezydenta Miasta Ł. dotyczące odmowy przyznania wiarygodności zeznaniom świadków – A. Ś., S. Ł. i K. D., jak również przedstawionych przez stronę faktur.

W konsekwencji wobec nie posiadania przez T.W. wymaganej udokumentowanej praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zasadna i znajduje oparcie w przywołanych powyżej przepisach.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.;

- art. art. 84 ust. 2 i ust. 2b pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię pojęcia "udokumentowanej praktyki" w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów,

oraz naruszenie przepisów postępowania, tj.;

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak pełnego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie, niepełną, wybiórczą (wbrew zasadzie pogłębiania zaufania publicznego) oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego prowadzącą do błędnych ustaleń faktycznych, a w szczególności niezasadne odmówienie waloru wiarygodności zeznaniom świadków, nieprawidłowe uznanie iż za wiarygodny i istotny dla sprawy środek dowodowy w przedmiotowym postępowaniu mogą zostać jedynie uznane wszelkie dowody o charakterze dokumentów a nie zeznania świadków, w sytuacji kiedy zgodnie z treścią wskazanych w pkt 1 przepisów prawa materialnego wymóg taki nie istnieje, a zatem należało dopuścić i rozważyć w sposób pełny i należyty wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o odmowie wydania uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że ustawodawca jako jeden z warunków niezbędnych do uzyskania przez osobę uprawnień do wykonywania badań technicznych, wprowadził okres praktyki. Co najistotniejsze, ale także budzące najwięcej wątpliwości interpretacyjnych, staż ten musi zostać udokumentowany. Podstawowym dokumentem jest zawsze świadectwo pracy, jednak jest ono jednym z wielu mogących potwierdzić wymagany staż. Ustawodawca użył sformułowania "praktyka" co wskazuje, że przez ten okres kandydat na diagnostę nie musi być pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, lecz może także wykonywać powierzone mu obowiązki np. na podstawie umowy o dzieło lub umowy zlecenia lub innej formie np. nieodpłatnego stażu lub praktyki. Ustawodawca nie dookreślił sposobu udokumentowania przedmiotowej praktyki. Zakładając jednak racjonalność postępowania ustawodawcy, należy założyć, że jeśli sposób odbywania praktyki miałby być wykazany konkretnymi dokumentami lub jej odbywanie miałoby być wykonywane w określony przepisami sposób to kwestia ta zostałaby szczegółowo przez niego określona. Zamiast tego posłużono się ogólnym pojęciem "udokumentowania" oraz doprecyzowano miejsce jej wykonywania jako "stacja kontroli pojazdów lub zakład (warsztat) naprawy pojazdów" oraz "stanowisko kontroli lub naprawy pojazdów". Ustawodawca posługując się szerokim i pojemnym pojęciem nie nakazuje tutaj konkretnej formy nabywania praktyki, tym samym nie wyklucza także możliwości jej nabywania nawet w sytuacji samozatrudnienia w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej ani sytuacji faktycznego jej uzyskiwania za zgodą podmiotu posiadającego stację obsługi lub warsztat bez względu na przyjętą formę stosunku prawnego lub faktycznego pomiędzy praktykantem a tym podmiotem. Ponadto zadaniem skarżącego organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony "przeniósł" ciężar postępowania administracyjnego jedynie na płaszczyznę dowodów z dokumentów, w sytuacji kiedy art. 75 § 1 K.p.a. nie przyznaje takiego uprawnienia, ani też nie zachodziły okoliczności przewidziane w art. 75 § 2 K.p.a., w których to przepis szczególny zawierał by takie obostrzenie, co do przeprowadzenia dowodu z dokumentów urzędowych. Prawo o ruchu drogowym nie formułuje katalogu dowodów, które mają potwierdzać praktykę zawodową osoby ubiegającej się o wydanie uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Zdaniem skarżącego wykazał się wystarczającą inicjatywą dowodową, aby w sposób należyty i pełny udowodnić i udokumentować posiadanie wymaganej praktyki. Dowody te stanowią spójną i logiczną całość i w sposób zupełny dokumentują spełnienie wymogu posiadania praktyki wymaganej ustawą. Przedstawione kopie zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzają, że począwszy od 2007r. skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych. Ponadto złożył także oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w którym podał, że od dnia 9 stycznia 2003r., prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A T.J.W.", w ramach której od dnia 9 stycznia 2007r., do chwili obecnej własnoręcznie wykonuje naprawy pojazdów samochodowych. W dniu 1 grudnia 2016r. organ pierwszej instancji przeprowadził rozprawę administracyjną w przedmiotowej sprawie, w trakcie której przeprowadzono dowód z zeznań strony i świadków, tj. K.D., A.Ł. i A.Ś., którzy złożyli pisemne oświadczenia. Z treści złożonych oświadczeń jednoznacznie wynika, że strona własnoręcznie naprawia samochody przynajmniej od 2013r., a w trakcie postępowania dodatkowo skarżący złożył szereg faktur, z których wynika, że przynajmniej od 2008r., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywano napraw podzespołów pojazdów.

Organ nie uwzględnił i nie rozważył również zgromadzonych w sprawie dowodów świadczących, że w pewnym zakresie prowadzona działalność gospodarcza miała także charakter mobilny. Oprócz prowadzenia warsztatu w lokalu, skarżący dysponował warsztatem samochodowym również w formie mobilnej, pozwalającej na świadczenie usług w zakresie naprawy pojazdów w każdym miejscu wedle potrzeb klientów. W związku z powyższym, że ustawodawca nie określił na użytek ustawy pojęcia warsztatu rozważania te miały istotny wpływ na przyjęcie, czy praktyka w tym zakresie mogła zostać zaliczona na poczet nabycia uprawnień diagnosty samochodowego. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że ustawa nie wyklucza literalnie takiego sposobu nabywania praktyki. Pominięto całkowicie, że mobilność wpływała także na to, że skarżący nie widział podstaw do uszczegółowienia miejsca prowadzonej działalności, co w konsekwencji także w pewnym zakresie wpłynęło na brak określenia wszystkich miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, w tym wszystkich adresów w rejestrze CEIDG. Zdaniem strony uzyskana praktyka nie miała charakteru wirtualnego. Skarżący podkreślił, że dysponuje i dysponował lokalem warsztatowym zlokalizowanym w Ł., przy ul. C 10B, którego wspólnie z żoną i teściową jest właścicielem. Wysnuwanie w związku z tym argumentacji negatywnej, że nie przedstawiono żadnego dokumentu potwierdzającego, fakt użyczenia lub wynajmu tego lokalu jest nieuprawnione. Kwestionowanie prowadzenia przez skarżącego we wskazanym miejscu warsztatu z uwagi na brak przedstawienia umowy użyczenia lub najmu lokalu przeznaczonego na tego rodzaju działalność, jest w ocenie skarżącego niezasadne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 128 ze zm.), który stanowi, że starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (art. 84 ust. 2a ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 84 ust. 2b ustawy, przez wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, o których mowa w ust. 2, rozumie się:

1) wyższe wykształcenie w obszarze nauk technicznych o specjalności samochodowej i udokumentowane 6 miesięcy praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów albo

2) średnie wykształcenie techniczne o specjalności samochodowej i udokumentowany rok praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, albo

3) wyższe wykształcenie w obszarze nauk technicznych o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowany rok praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, albo

4) średnie wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 2 lata praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów.

Z obowiązku odbycia szkolenia, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniona osoba ubiegająca się o wydanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych, która ukończyła studia wyższe na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych obejmującym wiedzę i umiejętności w zakresie diagnostyki samochodowej (art. 84 ust. 2c ustawy). Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2c, następuje na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów poświadczających ukończenie studiów wyższych (art. 84 ust. 2d ustawy). Stosownie do treści art. 84 ust. 2e ustawy, do okresu praktyki, o którym mowa w ust. 2b pkt 1 i 3, wlicza się praktykę objętą programem kształcenia na studiach, pod warunkiem że praktyka jest odbywana na podstawie umowy zawartej między uczelnią a stacją kontroli pojazdów lub podmiotem, o którym mowa w art. 86 ust. 1.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że osoba ubiegająca się o przyznanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów powinna wykazać spełnienie wymaganych przesłanek. Innymi słowy na niej spoczywa ciężar przeprowadzenia dowodu w tym zakresie.

Z przedłożonych dokumentów wynika, że na dzień złożenia wniosku skarżący: legitymował się średnim wykształceniem technicznym, przy czym było to wykształcenie inne niż samochodowe, na co wskazuje dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie technika prac biurowych, odbył wymagane szkolenie i zdał egzamin kwalifikacyjny przeprowadzony przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Powyższe okoliczności nie są sporne i nie budzą wątpliwości. Organ uznał natomiast, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki posiadania wymaganej praktyki tj. nie udokumentował 2 lat praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie ) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów ( art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy) . Skarżący nie zgadza się z powyższą oceną wykazując zaświadczeniami z CEIDG, że od 2007 r. do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych pod nazwą A T. J. W., w ramach której własnoręcznie wykonuje naprawy pojazdów. Na potwierdzenie tej okoliczności złożył swoje oświadczenie oraz oświadczenia 3 innych osób, które zostały następnie przesłuchane w charakterze świadków oraz faktury mające potwierdzać fakt dokonywania napraw.

Rozstrzygnięcie powyższego sporu wymaga w pierwszej kolejności przeanalizowania treści normy art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy, a dopiero następnie udzielenia odpowiedzi, czy w przypadku skarżącego przesłanka posiadania wymaganej 2 -letniej praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów. jest spełniona.

Pojęcie "praktyka" nie jest pojęciem jednoznacznym i oznacza: 1/ świadomą i celową działalność ludzką i doświadczenie zdobyte dzięki tej działalności; 2/ terminowanie, czyli okres szkolenia, wprawiania się w wykonywaniu jakiegoś zawodu lub okres odbywania stażu w jakiejś instytucji; 3/ wykonywanie zawodu np. lekarza czy adwokata np. praktyka lekarska ; 4/ czynności lub zabiegi np. praktyki religijne. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że ustawodawca w omawianym przepisie użył sformułowania "udokumentowane 2 lata praktyki" w znaczeniu pierwszym wymagając od osoby ubiegającej się o uprawnienia diagnosty udokumentowania zdobytego doświadczenia zawodowego, przy czym posiadanie wymaganej praktyki, to w tym wypadku wykazanie się zdobyciem doświadczenia zawodowego przy wykonywaniu pracy ( czynności zawodowych) w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów. Pojęcie "praktyka" odnosić należy do wykonywania czynności na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdu, a nie rozumieć jako przeciwieństwo zatrudnienia na podstawie umowy o pracę . Analiza treści art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy wskazuje, że aby uznać, iż spełnione są przesłanki z tego przepisu wnioskodawca musi w sytuacji, gdy legitymuje się średnim wyksztalceniem technicznym o specjalności innej niż samochodowa udokumentować 2 lata praktyki, a więc udokumentować , że przez 2 lata wykonywał czynności na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie ) naprawy pojazdów. Wymagana długość odbytej praktyk , jak wynika z treści art. 84 ust. 2b ustawy Prawo o ruchu drogowym, uzależniona jest od rodzaju wykształcenia posiadanego przez osobę ubiegającą się o uprawnienie. W tym miejscu zauważyć należy, że wymagana długość odbytej praktyki uległa znacznemu skróceniu od 10 sierpnia 2014 r. tj. od wejścia w życie w tym zakresie ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych ( Dz. U. z 2014 r. Nr 768), gdyż regulujące wcześniej te kwestie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów ( Dz. U. nr 246, poz.2469 ze zm.) , w takiej sytuacji jak skarżącego przewidywało wymóg udokumentowania 8 lat praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów . Tak znaczne skrócenie okresu wymaganej praktyki do uzyskania uprawnień diagnosty sprawia, że organy powinny ściśle interpretować przesłanki określone w art. 84 ust. 2b ustawy i wymagać jednoznacznych dokumentów potwierdzających jej odbycie w takim zakresie, jak wymaga tego przepis ustawy.

Sformułowanie "na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów" wskazuje, że chodzi o wykazanie, że wnioskodawca wykonywał czynności związane z kontrolą sprawności technicznej pojazdów lub naprawy pojazdów na takim właśnie stanowisku w pełnym wymiarze czasu pracy i najczęściej będzie to miało miejsce na podstawie umowy o pracę. Ponadto ustawodawca wskazał, że zdobywanie doświadczenia zawodowego ma się odbywać w zakładach, które gwarantują odpowiednio wysoki poziom wyposażenia i zatrudniają osoby o odpowiednich kwalifikacjach, od których można się uczyć zawodu. Należy podzielić stanowisko organu, że wymagana 2-letnia praktyka nie może mieć formy mobilnej, lecz musi mieć miejsce wyłącznie w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie naprawczym, gdyż chodzi o zapewnienie odpowiedniego poziomu zdobywanego doświadczenia. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest bowiem, jak stanowi art. 83 ust. 2 ustawy, działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który m.in. posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonanie odpowiedniego zakresu badań technicznych oraz zatrudnia uprawnionych diagnostów (art. 83 ust. 3 ustawy). Gdy chodzi o zakład ( warsztat ) naprawy pojazdów ustawa wprawdzie żadnych konkretnych wymogów dla prowadzenia takiej firmy nie precyzuje, ale nie ulega wątpliwości, że zakład naprawczy ma być zakładem, który zatrudnia osobę (osoby) na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów. Prowadzenie własnej firmy i wykonywanie w ramach prowadzonej działalności przez jej właściciela napraw pojazdów nie jest równoznaczne z pracą w warsztacie samochodowym na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów. Nie chodzi bowiem o jakąkolwiek praktykę w zawodzie technika samochodowego – osoby naprawiającej pojazdy samochodowe, ale o odbycie dokładnie takiej praktyki, o jakiej mowa w analizowanym przepisie. W ocenie Sądu, pod pojęciem "praktyka", o której mowa w art. 84 ust. 2 ustawy należy więc rozumieć wyłącznie praktykę w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów Z powyższego bezsprzecznie wynika, że do okresu praktyki, o którym mowa w cyt. art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy, w żadnym wypadku nie można zaliczyć (włączyć) praktyki zdobywanej w ramach samozatrudnienia, tj. prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w ramach której własnoręcznie wykonuje naprawy pojazdów samochodowych.

Nie chodzi bowiem tylko o to, aby wykonywać czynności naprawcze, ale o to aby czynności kontroli i naprawy pojazdów wykonywać w odpowiednio wyposażonym warsztacie i w założeniu pod nadzorem bardziej doświadczonych osób .

Z kolei pojęciu "udokumentowania", o którym mowa w art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym należy nadać, tak jak to przyjmuje organ, jednoznaczne, ścisłe znaczenie, jako czynności stwierdzającej coś na podstawie dokumentów, popartej dokumentami. Tak rozumiane "udokumentowanie" 2 - letniej praktyki zawodowej w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów nie może być zastąpione oświadczeniem samego skarżącego, jak i przedłożonymi przez niego trzema oświadczeniami z dnia 5 sierpnia 2016r osób, które potwierdzają, że widziały, iż naprawiał samochody. Oświadczenia, będące wypowiedzią, zawierające czyjeś przekonania lub oznajmujące coś, nie mieszczą się w pojęciu "udokumentowanie" czegoś, a zatem nie mają znaczenia z punktu widzenia przesłanki udokumentowania 2 –letniej praktyki, o której mowa w art. 84 ust. 2b pkt 4 ustawy. Złożone oświadczenia pracowników i klientów firmy stanowią jedynie dowód tego, że złożyli oni oświadczenia określonej treści. Ponadto nie stanowią one udokumentowania wymaganej praktyki także dlatego, że nie potwierdzają pracy skarżącego na jednym z dwóch wskazanych w przepisie stanowisk lecz potwierdzają jedynie, że skarżący własnoręcznie naprawia samochody od 2010 r Udokumentowanie zaś praktyki, w tym przypadku polega na przedłożeniu zaświadczenia o pracy (zatrudnieniu) w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów w wymaganym tym przepisem okresie. Chodzi tu zatem o praktykę zawodową zdobywaną w ramach zatrudnienia (lub ewentualnie na innych zasadach), pracę na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów w stacji kontroli pojazdów lub zakładzie (warsztacie), a więc u innego podmiotu. W konsekwencji powyższych uwag trafny jest pogląd organów orzekających w niniejszej sprawie, że skarżący nie spełnił wymogu posiadania wymaganej udokumentowanej 2 –letniej praktyki zawodowej, a zatem jego wniosek o wydanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze należy wskazać, że w niniejszej sprawie organy w wystarczającym stopniu zebrały materiał dowodowy i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia kolejnych dowodów. Tym samym nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Celem prowadzonego w rozpatrywanej sprawie postępowania było ustalenie, czy skarżący spełnił łącznie wszystkie cztery przesłanki, o których mowa w art. 84 ust. 2 i ust. 2b pkt 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, warunkujące przyznanie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Jak wyżej wykazano, w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka w zakresie udokumentowania 2 lat praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów, albowiem przedstawione przez skarżącego oświadczenia zatrudnionych przez niego pracowników i osób korzystających z usług warsztatu samochodowego, który prowadzi w ramach własnej działalności gospodarczej nie dokumentują praktyki zawodowej, którą skarżący powinien odbyć w ramach zatrudnienia na stanowisku kontroli lub naprawy pojazdów w stacji kontroli pojazdów lub zakładzie (warsztacie), prowadzonym przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Okoliczności odbycia praktyki zawodowej w takim zakresie w jakim wymaga tego przepis ustawy nie dokumentują również przedstawione na etapie postępowania administracyjnego liczne faktury dotyczące przeprowadzonych napraw i konserwacji pojazdów w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz wypis z CEIDG. Stwierdzenie okoliczności braku udokumentowania 2-letniej praktyki obligowało organ do wydania decyzji o odmowie przyznania skarżącemu uprawnienia diagnosty. Wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada regułom ustalonym w art. 107 § 3 K.p.a., gdyż zawiera uzasadnienie faktyczne, ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest obszerne, wyczerpujące i logiczne, co umożliwiło Sądowi rzetelne przeprowadzenie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozostałe natomiast podniesione przez skarżącego zarzuty nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W szczególności bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ze wskazanych wyżej przyczyn, było uznanie przez organ, że skarżący nie wykazał, że dysponował odpowiednim warsztatem do wykonywania napraw.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

k.ż.