Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 80/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art  121, 122, 180, 187 par. 1, 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2003 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 80/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2008r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej

w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. dnia [...] 2008r. Nr [...] określającą M. W. wysokość zobowiązania w podatku w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2003r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą jako podmiot "P.". Działalność rozpoczęto 10 grudnia 2002r., a wykreślono

z dniem 31 grudnia 2003r.

W wyniku postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B., ustalił iż na skutek odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez: 1) P.W. "B." B. M. (z [...] 2003 r., Nr [...], z [...] 2003r. Nr [...] oraz z [...] 2003r., Nr [...]), 2) "D." D. W. (z [...] 2003r., Nr [...] i z [...] 2003r., Nr [...]), 3) "S." P. W. (z [...] 2003r., Nr [...],

z [...] 2003r., Nr [...] oraz z [...] 2003 r., Nr [...]), które nie potwierdzały czynności faktycznie wykonanych, skarżąca zawyżyła podatek naliczony za miesiące: styczeń, luty i marzec 2003r.

Ustalenia z postępowania kontrolnego zostały zawarte w protokole z przebiegu kontroli podpisanym [...] 2008 r., Nr [...], a następnie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] 2008 r., Nr [...].

Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie, w którym wniosła

o jej uchylenie w całości.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej

w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, na treść przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Organ jednocześnie podkreślił, że prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur nabycia nie powstaje u nabywcy towaru lub usługi, jeżeli wynika

z faktur, które nie dokumentują faktycznych czynności. W sytuacji, gdy czynność nie miała w ogóle miejsca, nie można mówić o wystąpieniu okoliczności uprawniających

do skorzystania z prawa do odliczenia.

Organ wyjaśnił, że z protokołu przyjęcia wyjaśnień z dnia 15 października 2007r. oraz protokołu przesłuchania skarżącej z dnia 9 stycznia 2008r. wynika, iż działalność gospodarczą pod nazwiskiem M. W. prowadził małżonek – M. W. Skarżąca nie była w stanie podać szczegółów działalności: miejsca

jej prowadzenia, informacji o zatrudnionych pracownikach, danych kontrahentów,

czy sposobu regulowania płatności z tytułu handlu złomem i podatków. Faktury

były wystawiane przez małżonka. Organ wskazał, że powyższe Informacje są zgodne

z zapisami protokołu przesłuchania M. W. w charakterze świadka

z [...] 2004r. sporządzonego przez funkcjonariusza z Wydziału X CBS KGP

w B. Protokół włączono do akt postępowania kontrolnego postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] 2008 r., Nr [...].

Dyrektor wskazał, że dokonana analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła do ustalenia, że firmy P. W. "B." B. M. czak, "D." D. W. oraz "S." P. W. wystawiły na rzecz Strony faktury VAT niepotwierdzające rzeczywistych transakcji gospodarczych, zaistniały tym samym przesłanki do zastosowania § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.).

Za niezasadny organ uznał zarzut nie dołączenia do akt sprawy materiałów

z postępowań kontrolnych wobec B. M., D. W. i P. W. wskazując, iż wyciągi z decyzji wydanych w dniach: [...] 2007r., [...] 2007r. i [...] 2008r. włączono do postępowania postanowieniami z dnia 9 stycznia 2008r. Nr [...] i 29 stycznia 2008r.,

[...]. Natomiast postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008r. organ I instancji przeprowadził dowód z akt postępowania kontrolnego ww. osób i przesłuchania świadka P. K. Akta z postępowań kontrolnych przeprowadzonych wobec tych podatników zostały włączone do akt sprawy postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008r.

Z zeznań zawartych w materiale dowodowym zebranym w odrębnych postępowaniach kontrolnych przeprowadzonych wobec B. M., D. W. i P. W. wynikało, że wszystkie wystawione przez nich faktury sprzedaży na rzecz firmy M. W. były fikcyjne i nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Osoby te zeznały, że towaru wykazanego na wystawionych przez nich fakturach nie posiadały. W ramach prowadzonej działalności nie dokonywali zakupu, ani sprzedaży złomu rola polegała wyłącznie na wystawianiu i podpisywaniu faktur VAT, które B. M. przekazywał R. R., natomiast D. W. oraz P. W. K. D.

Odnosząc się do zarzutu nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania

w charakterze świadka R. R. i K. D., Dyrektor wskazał, że postanowieniem z dnia [...] 2008r., Nr [...], włączono do akt sprawy protokoły przesłuchania podejrzanego R. R. - spisane przez funkcjonariuszy Wydziału CBS i protokoły przesłuchania w charakterze świadka K. D. w postępowaniach kontrolnych u D. W.

i P. W. Z treści protokołów przesłuchania R. R.i K. D. wynika, że zapisy na fakturach wystawionych przez B. M., D. W. i P. W. dla M. W. nie odzwierciedlały faktycznych transakcji.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że K. D. przesłuchano w siedzibie Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w dniach [...] i [...] 2007r. Powyższe zeznania potwierdziły wcześniejsze ustalenia, że zarówno faktury zakupu i sprzedaży Firmy "D." D. W. nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu złomem.

Organ wskazał również, że w odpowiedzi na wniosek strony w dniu [...] 2008r. w obecności pełnomocnika strony został przesłuchany M. K.

Z zeznań tych wynika, że firma skarżącej miała korzystać z zaplecza technicznego działalności M. K. Świadek nie był jednak w stanie wskazać żadnych konkretnych faktów: ile razy firma "P." korzystała z jego usług, kto przywoził złom, kto dokonywał ważenia, załadunku i wyładunku. Złom miał być wożony samochodami ciężarowymi (świadek nie potrafił podać marek samochodów). Asortymentu

i źródła pochodzenia złomu także nie potrafił wskazać. Na postawione pytanie skąd wie,

że przywożony złom dotyczył firmy "P.", odpowiedział, iż o tego typu przysługę prosił go małżonek Pani W. Pan M. K. nie potrafił też odpowiedzieć na pytanie czy kierownik zakładu, któremu podlegali jego pracownicy, prowadził ewidencję przyjazdów, wyjazdów samochodów, załadunków i rozładunków, albo odnotowań, że takie zdarzenie miało miejsce.

Zdaniem Dyrektora próba zakwestionowania ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. poprzez argumentację, iż podmioty dokonujące dostaw na rzecz skarżącej działały przez R. R. i K. D. nie znajduje faktycznego potwierdzenia w materiale dowodowym. Świadczą o tym nie tylko zeznania B. M., D. W. oraz P. W., R. R. oraz K. D. Zeznania te ilustrują w jaki sposób R. R. i K. D. dokonywali czynności w imieniu B. M., D. W. oraz P. W. i jaki był cel procederu.

Dyrektor podkreślił, że w toku postępowania kontrolnego nie zakwestionowano transakcji sprzedaży złomu przez skarżącą. Wbrew temu, co twierdzi strona, organ I instancji wobec jednoznacznie wyspecyfikowanych w uzasadnieniu decyzji faktur (faktury włączono do postępowania kontrolnego postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007r., Nr [...]), prawidłowo skorygował podatek od towarów i usług po stronie zakupów wynikający z tych faktur i nie stwierdził okoliczności pozwalających

na zakwestionowanie istnienia towaru będącego przedmiotem sprzedaży oraz samego faktu dokonywania sprzedaży. Stwierdzono natomiast, że towar ten nie mógł pochodzić

z firm: P.W. "B." B. M., "D." D. W. i "S." P. W.

Ponadto organ dodał, że zgłaszane przez stronę wnioski miały charakter ogólny tzn.

nie określały jakie konkretnie nowe nieznane organowi fakty, mają wynikać

z przeprowadzenia wnioskowanych czynności. Dokonano kompleksowej analizy i oceny materiału dowodowego. Organ I instancji działał aktywnie, a o złożoności sprawy i dążeniu do podjęcia obiektywnego rozstrzygnięcia świadczy skala gromadzonego materiału dowodowego, na każdym etapie przy udziale strony. Podkreślono, że w myśl doktryny i orzecznictwa sądów, organ podatkowy decyduje czy wniosek strony o przeprowadzenie dowodu zostanie uwzględniony. Nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu na okoliczność, która nie ma istotnego znaczenia dla sprawy lub też, gdy ma być przeprowadzony dowód na okoliczność już uprzednio dowiedzioną w sposób wystarczający. Z treści prezentowanych stanowisk wynika, iż strona za wystarczającą

w sprawie uznała aktywność sprowadzającą się do ogólnikowego zakwestionowania ustaleń oraz wnoszenia wniosków o dołączenie do akt sprawy dokumentacji

i o przesłuchanie świadków. Ponowna analiza dokumentacji już raz badanej i ocenionej oraz ponowne przesłuchanie podmiotów już raz przesłuchiwanych (w tym w innych postępowaniach, ale z którymi Strona została zapoznana) w ocenie organu nie miało racjonalnego uzasadnienia.

W skardze skierowanej do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości zarzucając jej uchybienia procesowe mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności:

1) art. 180 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów, a mianowicie:

- dokumentacji obrotu złomem, w tym dokumentacji fmansowo-księgowej sporządzonej w okresie od stycznia do kwietnia 2003 r. przez B. M. działającego pod firmą P.W. "B." w S., D. W. działającego pod firmą "D." w K. i P. W. działającego pod firmą "S." w I. oraz kontrolowaną M. W. działającą pod firmą

"P." w I.;

- akt postępowań kontrolnych prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli

Skarbowej w B. wobec B. M., D. W. i P. W;

2) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez:

- zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z akt postępowania podatkowego prowadzonego wobec J. B., pomimo posiadanej przez organy podatkowe wiedzy o dokonanych w przedmiotowym postępowaniu ustaleniach faktycznych potwierdzających fakt prowadzenia działalności w zakresie handlu złomem przez B. M., D. W. i P. W.;

- zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z zeznań świadków R.

R. i K. D. na okoliczność prowadzenia przez nich

transakcji handlowych ze skarżącą;

- zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów z konfrontacyjnego przesłuchania świadków B. M. i R. T., D. W. i K. D. oraz P. W. i K. D. na okoliczność tego, jak faktycznie wyglądała współpraca pomiędzy nimi

i czy podpisywane przez B. M., D. W. i P W. faktury potwierdzały faktycznie dokonywane transakcje;

- zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu z zeznań świadka M.

K., pomimo faktu, iż to on miał podejmować decyzje związane

zprowadzeniem firmy P. W., zakupami i sprzedażą złomu;

- oparcie się wyłącznie na dowolnie i wybiórczo wyselekcjonowanych dowodach

w postaci odpisów dokumentów księgowych znajdujących się w aktach postępowań prowadzonych przez Centralne Biuro Śledcze w B.;

3) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez kierowanie się wyłącznie interesem fiskalnym i rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się wątpliwości i niejasności

na niekorzyść podatnika;

4) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny i wybiórczy, uniemożliwiający rzeczową polemikę ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, a w szczególności na niewykazaniu na podstawie jakich okoliczności i w oparciu o jakie dowody organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, iż towar w postaci złomu nie mógł pochodzić z firm prowadzonych przez B. M., D. W. i P. W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa

w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności

z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.).

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez: 1) P.W. "B." B. M. z [...] 2003r., Nr [...], z [...] 2003r. Nr [...] oraz z [...] 2003r., Nr [...]), 2) "D." D. W. z [...] 2003r., Nr [...] i z [...] 2003r., Nr [...], 3) "S." P. W. z [...] 2003r., Nr [...], z [...] 2003r., Nr [...] oraz z [...] 2003 r., Nr [...]), albowiem nie potwierdzały rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Odnosząc się zatem do spornych w sprawie okoliczności należy wskazać,

iż dotyczą one zarzutów naruszenia prawa procesowego. Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwana dalej Op.) ciężarem prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów,

co do zasady obarczają organy podatkowe. W ocenie skarżącego organy

w przedmiotowym postępowaniu naruszyły zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121 § 1, 122, 180, 187 § 1, 188, 191 Op.

Z treści art. 121 Op. wynika, że organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez udzielanie niezbędnych informacji i wyjaśnień. Zgodnie natomiast z art. 122 Op. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, dalsze przepisy Ordynacji podatkowej stanowią o obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Op.), przy czym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Op.). Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 Op.). Z kolei zgodnie z przepisem art. 191 Op. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Przyjęta w powyższym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada,

że organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi,

ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów,

na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Po 1342/99).

Rozważając według przywołanych powyżej norm i zasad podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów dotyczących zasad gromadzenia materiału dowodowego oraz reguł prowadzonego postępowania dowodowego Sąd nie stwierdził,

by organy podatkowe popełniły zarzucane im błędy. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

Nawiązując do zarzutów skargi należy podkreślić, iż realizacja zasad postępowania podatkowego obligowała organy podatkowe do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego, nie ograniczając ich możliwości dowodowych.

Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że skarżąca w 2003r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą "P." M. W. ul. S. I. w zakresie skupu i sprzedaży odpadów i złomu.

Na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym dotyczącym skarżącej, w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową

w B. oraz w postępowaniu podatkowym dotyczącym B. M. D. W., P. W., stwierdzono, że faktury sprzedaży wystawione przez ww. osoby na rzecz firmy M. W. były fikcyjne i nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Powyższe ustalenia w ocenie Sądu należy uznać za prawidłowe.

Jak oświadczyli w swoich zeznaniach B. M., D. W. oraz P. W., ich rola polegała wyłącznie na wystawianiu i podpisywaniu faktur VAT na podstawie danych otrzymanych od R. R. oraz K. D. Rejestrując działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem B. M. działał na zlecenie R. R., natomiast D. W. oraz P. W. działali na zlecenie K. D. Za wystawienie i podpisywanie faktur osoby te otrzymywały około 2.500 zł miesięcznie. W ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej osoby te posiadały rachunki bankowe, na które wpływały płatności za wystawione faktury. Pieniądze wypłacane z konta przekazywali R. R. oraz K. D.

Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowego w B. z dnia [...] 2007r. dotyczącej B. M. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2003r., decyzji tego organu z dnia [...] 2007r. dotyczącej D. W. zakresie podatku od towarów i usług za luty i marzec 2003r. oraz w decyzji z dnia [...] 2008r.

Powyższy mechanizm nielegalnego obrotu złomem potwierdzają również zeznania R. R. z których wynika, że w 2001r. zarejestrował firmę "R.", której przedmiotem działalności miał być handel złomem. Powyższa działalność polegała wyłącznie na wystawianiu faktur sprzedaży złomu i dokonywaniu wypłat z konta firmy.

Za prowadzenie firmy R. R. otrzymywał pieniądze od T. B. Firma działała do końca 2001r., a po zakończeniu jej prowadzenia T. B. zaproponował R. R. znalezienie innych osób chętnych do prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej, co też uczynił i zaczął nadzorować osoby wciągnięte w ten proceder. W 2003r. na zlecenie R. R. B. M. zarejestrował działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem. W ramach prowadzonej działalności nie dokonywał zakupu, ani sprzedaży złomu, bowiem

nie dysponował żadnym zapleczem technicznym do prowadzenia działalności

w tym przedmiocie. Jego rola polegała wyłącznie na wystawianiu i podpisywaniu faktur VAT, które przekazywał mu R. R. Za wystawianie i podpisywanie faktur

otrzymywał od R. R. około [...] zł miesięcznie, który zajmował się także prowadzeniem dokumentacji księgowej jego firmy. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej B. M. posiadał rachunek bankowy, na który wpływały płatności za wystawione faktury. W ten też sposób R. R. sprawował nadzór nad firmamą "B.". Z zeznań świadka wynika natomiast, że wypłacone z konta pieniądze przekazywał T. B., który następnie jeździł do siedziby firmy "M." i przekazywał pieniądze P. K., M. W. lub R. W.

Prawidłowość ustaleń organu potwierdzają również zeznania K. D., z których wynika, że pomógł on założyć firmę zarówno D. W. jak również P. W. Faktury zakupu i sprzedaży firmy "D." D. W. nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu złomem. Z zeznań świadka wynika, że również w firmie P. W. nie prowadzono rzetelnej dokumentacji w zakresie obrotu złomem. Faktury zakupu wystawiane były pod sprzedaż. Ilość sprzedanego złomu nie odpowiadała ilością wskazanym na fakturach.

Ponadto należy również wskazać, że skarżąca nie była w stanie udzielić podstawowych informacji dotyczących prowadzonej przez nią działalności gospodarczej poprzez wskazanie miejsca jej prowadzenia, informacji o zatrudnionych pracownikach, danych kontrahentów, czy sposobu regulowania płatności z tytułu handlu złomem

i podatków.

Zasadnie zatem organy przyjęły, że złom będący w posiadaniu a następnie sprzedany przez spółkę "P." nie został nabyty na podstawie faktur wystawionych przez PW. "B." B. M., "D." D. W., "S." P. W., a tym samym faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu transakcji w związku z tym znajduje zastosowanie przepis § 48 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r.

w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz

o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.).

Brak jest okoliczności wskazujących na niezasadność wniosków organów,

co do nabyć towarów od wymienionych powyżej kontrahentów na podstawie wskazanych faktur.

Wbrew wywodom zawartym w skardze, w analizowanym zakresie organy podatkowe prowadziły postępowanie w sposób uwzględniający, wynikającą z przepisu

art. 180 § 1 Op., zasadę otwartości postępowania dowodowego, jak również zasadę równej mocy środków dowodowych. Istota rzeczy wyraża się przy tym w tym, iż jak wynika z przywołanego przepisu dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się

do wyjaśnienia sprawy. Analiza akt sprawy, uzasadnienia (faktycznego i prawnego) zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie daje podstaw, aby uznać, że organy podatkowe w związku z zaniechaniem przeprowadzenia dowodów z dokumentacji obrotu złomem, w tym dokumentacji fmansowo-księgowej sporządzonej w okresie od stycznia do kwietnia 2003 r. przez B. M. działającego pod firmą P.W. "B." w S., D. W. działającego pod firmą "D."

w K. i P. W. działającego pod firmą "S." w I. zasady te naruszyły. Organy wykazały, z jakiego powodu nie doszło do przeprowadzenia tych dowodów. Jak bowiem wynikało z zeznań świadków w firmach, od których rzekomo skarżąca nabyła złom nie prowadzono rzetelnej dokumentacji rachunkowo-podatkowej, a tym samym zawarte w tych dokumentacjach informacje nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu złomem

Ponadto w świetle przepisu oraz art.180 Op. nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w postępowaniu karnym, czy tez w postępowaniu podatkowym dotyczącym innego podmiotu. W konsekwencji - odmiennie niż uważa skarżąca - korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. Twierdzenie przeciwne jest wadliwe chociażby z punktu widzenia zasady racjonalności prawodawcy i wewnętrznej niesprzeczności prawa. Jeśli bowiem jeden przepis prawa dopuszcza możliwość określonego działania, to skorzystanie z tej możliwości nie może być jednocześnie uznane za naruszające inne normy prawne, a w każdym razie nie jest dopuszczalna taka wykładnia, która mogłaby prowadzić do wniosków o istnieniu takich naruszeń (por. wyrok WSA z dnia 20 kwietnia 2006r.sygn. akt III SA/Wa 1837/05).

Organ jest zatem uprawniony do korzystania z dowodów zebranych w innym postępowaniu, w szczególności w sprawie karnej i nie istnieje konieczność ich powtarzania w aktualnie prowadzonym przez organ postępowaniu podatkowym. Oceny tych dowodów należy dokonać z uwzględnieniem wszystkich dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzyganej sprawy podatkowej, co w przedmiotowej sprawie organy obu instancji uczyniły.

Według Sądu, brak jest podstaw, aby uznać, iż w zakresie odnoszącym się do oceny wiarygodności dowodów przeprowadzonych w sprawie, organy podatkowe prowadziły postępowanie z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej naruszając również zasadę swobodnej oceny dowodów. Poza sporem jest, iż zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Op.) i swobodnej oceny dowodów (art. 187 § 1 Op.) pozostają ze sobą w bezpośrednim

i ścisłym związku. Normatywna treść tych zasad wielokrotnie była przedmiotem wypowiedzi doktryny i judykatury. Z punktu widzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dokonywanej z perspektywy analizy akt sprawy, przywołań należy chociażby stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 14 stycznia 1994 r., w sprawie

sygn. akt III SA 491/94, z którego wynika, iż o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów świadczy to, że organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy dowody lub dokonuje

ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również uzasadnienia decyzji organu I instancji (tak w ich warstwie faktycznej, jak i prawnej) nie uzasadnia stanowiska o dowolności, ani w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynionych

na ich podstawie ustaleń faktycznych, ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tym samym prowadzi to do wniosku, iż uzasadnienia rozstrzygnięć wydanych przez organy podatkowe I i II instancji spełniają wymogi, o których stanowi przepis art. 210 § 4 Op. W ich warstwie faktycznej, zarówno organ I instancji, jak i Dyrektor Izby Skarbowej w B. przytoczyli wszystkie okoliczności faktyczne istotne

dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonali na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie oceny przeprowadzonych dowodów, wskazując na dowody stanowiące podstawę ustaleń faktycznych, jak również przyczyny i argumenty, dla których innym dowodom odmówiono przymiotu wiarygodności.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.