Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2745/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15zzs ze zn.4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 129 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 129 ze zn. 1 ust. 1 pkt 2, art. 129 ze zn. 1 ust. 1 pkt 2, art. 132 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 164 ust. 1, art. 315 ust. 3, art. 255 ust. 1 pkt 1, art. 129 ze zn. 1 pkt 6, art. 25
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 43 ze zn. 2 par. 1, art. 43 ze zn. 5 par. 1, art. 24, art. 43, art. 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1145
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tj
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 11, art. 8, art. 78 par. 1, art. 86.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 2 217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "Organ", "Urząd Patentowy", ,,Kolegium"), po rozpoznaniu wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "Skarżąca", "Strona", "Wnioskodawca") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "FIS-POS BISTRO" o numerze [...], udzielonego na rzecz F. sp. z o. o. z siedzibą w K.(dalej "Uprawniony"), na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej "Pwp")

– oddalił wniosek.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu 29 listopada 2018 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek Strony o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowny FIS-POS BISTRO o numerze [...], udzielonego na rzecz Uprawnionego. Jako podstawę prawną żądania Wnioskodawca wskazał art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 6 oraz art. 1321 ust. 1 pkt 1 Pwp.

W uzasadnieniu wniosku Strona podniosła, że sporny znak towarowy stanowi oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone. Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowy znak składa się ze słów: "POS" oraz "BISTRO" i ma charakter wyłącznie słowny: POS - z języka angielskiego "point of sale" to powszechnie używane w obrocie określenie na rodzaj oprogramowania oraz "BISTRO" - za słownikiem języka polskiego PWN: rodzaj baru. W ocenie Wnioskodawcy analizowane oznaczenie ma charakter opisowy, a tym samym nie może występować w charakterze znaku towarowego. Zdaniem Strony, sporny znak towarowy został także zgłoszony także w złej wierze. Uprawniony miał bowiem świadomość istnienia spółki Wnioskodawcy i przedmiotu jego działalności. Wiedział też, że produkt Strony, stanowiący dla niego bezpośrednią konkurencję, odnosi sukces rynkowy i jest nagradzany na imprezach branżowych. Pomimo tego zmienił nazwę swojego produktu o analogicznych do aplikacji [...] funkcjach, na oznaczenie objęte przedmiotowym znakiem (FIS-POS BISTRO). Skarżąca wskazała, że zmiana nazwy produktu Uprawnionego, jego korelacja czasowa

z sukcesem produktu Strony, nakazują ocenić, że Uprawniony dokonując zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego zmierzał jednoznacznie do zablokowania analogicznego zgłoszenia przez Wnioskodawcę, a przede wszystkim do zablokowania Stronie możliwości używania oznaczenia, które dla jego produktu istniało już na rynku. W ocenie Skarżącej używanie spornego znaku towarowego narusza też jej prawa osobiste i majątkowe. W całokształcie stanu faktycznego sprawy nie może ulegać wątpliwości, że prawa osobiste związane

z nazwą i logo [...], i zbudowaną wokół nich marką [...], służą Wnioskodawcy. Strona podniosła, że to ona jako pierwsza użyła spornego oznaczenia, najpierw jako nazwy swojego przedsiębiorstwa, a następnie na oznaczenie flagowego produktu (jak to było zaplanowane od początku istnienia Spółki). Według Strony, Uprawniony będąc świadomym tego faktu z premedytacją postanowił wykorzystać świetny pomysł i oznaczenie swojego, analogicznego produktu.

Pismem z 13 lutego 2019 r. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku.

W uzasadnieniu podniósł, że Wnioskodawca przyjmując, że sporny znak towarowy ma charakter stricte opisowy, nie wskazał, dlaczego znak ten nie nadaje się do odróżniania w obrocie handlowym poszczególnych towarów, dla których został zgłoszony. Zdaniem Uprawnionego, Skarżąca ograniczyła się w treści uzasadnienia wyłącznie do ogólnych sformułowań, bez szczególnego odniesienia ich do konkretnych towarów, które znajdują się w wykazie spornego oznaczenia. Uprawniony wskazał, że analiza odróżniającego charakteru spornego znaku dokonana przez Wnioskodawcę opiera się na błędnym założeniu, że składa się on ze słów "POS" oraz "BISTRO". Tymczasem według Uprawnionego, Strona pomija, że elementami składowymi spornego znaku są: "FIS-POS" oraz "BISTRO". Sporne oznaczenie "FIS-POS BISTRO" nie jest rozumiane ani natychmiastowo, ani bezpośrednio jako towary odznaczające się określonymi właściwościami z uwagi na wykorzystanie elementu słownego "POS" lub "BISTRO". W ocenie Uprawnionego, ani element "FIS" ani element "POS" nie posiadają dla potencjalnego użytkownika towarów lub usług, dla których sporny znak został zarejestrowany, żadnego znaczenia. Stąd Wnioskodawca błędnie przyjął, w ocenie Uprawnionego, że sporny znak towarowy składa się wyłącznie z elementów "POS" i "BISTRO". Uprawniony zwrócił uwagę, że wśród licznych definicji określenia "POS" można znaleźć nie tylko definicję przytoczoną przez Wnioskodawcę ("point of sale" to powszechnie używane w obrocie określenie na rodzaj oprogramowania), lecz również szereg innych definicji np. w reklamie- materiały promocyjne reklamujące produkt w miejscu jego sprzedaży (wszelkiego rodzaju plakaty, ulotki, standy itp.) oraz określenie oscylator kursu ([...]). Uprawniony wskazał, że najistotniejsze z punktu widzenia przedmiotowej sprawy jest dodanie przedrostka "FIS", przez co określenie "FIS-POS BISTRO", nie ma znaczenia ani w języku polskim ani w języku angielskim. W związku z powyższym sporny znak towarowy posiada zdolność odróżniającą i nadaje się do oznaczania w obrocie towarów/usług, dla których został przeznaczony. Uprawniony podniósł nadto, iż Strona opiera swój zarzut zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze na dwóch okolicznościach: świadomości Uprawnionego istnienia spółki Wnioskodawcy i działalności gospodarczej, jaką ta spółka prowadzi oraz dokonywaniu przez Uprawnionego zmian w nazwach produktów, jakie następowały na przestrzeni lat, konsekwentnie nie bierze pod uwagę okoliczności, iż sporny znak jest oznaczeniem słownym "FIS-POS BISTRO",

a nie "POS BISTRO". Zdaniem Uprawnionego okoliczność ta jest na tyle istotna, że gdyby Skarżąca wzięła ją pod uwagę to zauważyłaby, że Uprawniony posługiwał się samodzielnie oznaczeniem "FIS-POS" w profesjonalnym obrocie, w celu oznaczania oferowanych towarów i usług od 2010 r. Jest to data wcześniejsza niż wpis przedsiębiorstwa Wnioskodawcy do rejestru przedsiębiorców i wcześniejsza niż termin targów H. w K., w czasie których, zgodnie z jego twierdzeniem, pierwszy jego produkt i oznaczenie "[...]" zostały zaprezentowane publiczne. Uprawniony stwierdził, że oznaczenie "FIS-POS" na przestrzeni kilku lat ewoluowało poprzez dodawanie dodatkowych elementów słownych. Zwrócił uwagę, że oznaczenie "FIS-POS" przechodziło zmiany poprzez dodawanie do niego dodatkowych elementów słownych takich jak "Gastronomia", następnie "Gastro",

a finalnie "Bistro". Wszystkie dodatkowe elementy słowne związane były jednak ze sprzedażą produktów na rynku usług gastronomicznych. Uprawniony podniósł, że przyjął analogiczną zasadę budowy oznaczeń swoich produktów i usług, które oferuje innym branżom np. system sprzedażowo-kasowy dedykowany branży sprzedaży detalicznej funkcjonuje pod nazwą "[...]". Ponadto wskazał, że nie może dojść do naruszenia prawa do firmy Wnioskodawcy, z uwagi na potwierdzony przez niego w niniejszym wniosku brak charakteru odróżniającego oznaczenia "[...]".

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 8 listopada 2019 r. Wnioskodawca podtrzymał wniosek o unieważnienie spornego znaku towarowego i wszystkie argumenty oraz twierdzenia w nim zawarte. Natomiast Uprawniony podtrzymał swój wniosek o oddalenie wniosku o unieważnienie spornego prawa. Organ na wniosek Strony przesłuchał w charakterze świadka S. F.oraz na wniosek Uprawnionego przesłuchał w charakterze świadka D. W.. Świadek D. W. zeznał, iż współpracuje z Uprawnionym od września 2011 r. Stwierdził także, że nie uczestniczył w tworzeniu nazw dla poszczególnych produktów należących do Uprawnionego. Zdaniem świadka wcześniejsza nazwa programu "[...]" została zmieniona na "[...]", z uwagi na pismo innej firmy, której oprogramowanie miało podobną nazwę tj. "[...]". D. W. zeznał, że Uprawniony wysyła swoich pracowników na targi branżowe, m.in. [...], które odbywają się co roku w listopadzie w K.. Świadek S. F. zeznała zaś, że nazwę "POS BISTRO" wymyślili założyciele firmy. Świadek stwierdziła, że pierwszy raz usłyszała o niej

w maju 2012 r., podczas rejestracji firmy Wnioskodawcy. Podniosła, że jest autorem spornego znaku towarowego, który stworzyła na potrzeby oprogramowania dla gastronomii. Zdaniem świadka, logo to zostało stworzone na przełomie lutego

i marca 2013 r. Świadek potwierdziła, że otrzymała wynagrodzenie z tytułu opracowania projektu dla systemu, w tym logo.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 17 lipca 2020 r. Wnioskodawca podtrzymał swój wniosek o unieważnienie spornego znaku oraz wyjaśnił, że nie sprzeciwiał się rejestracji spornego znaku, bo nie miał wiedzy o postępowaniu

o udzielenie prawa. Uprawniony podtrzymał wniosek o oddalenie wniosku

o unieważnienie spornego znaku towarowego.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2020 r. Skarżąca podtrzymała wniosek o unieważnienie spornego znaku oraz wszystkie twierdzenia

i argumenty przedstawione w toku niniejszego postępowania. Uprawniony podtrzymał także swój wniosek o oddalenie wniosku o unieważnienie spornego prawa. Zdaniem Uprawnionego element BISTRO jest opisowy, co zresztą przyznał Wnioskodawca w swoim piśmie z 17 sierpnia 2020 r. Uprawniony podkreślił, że

w przeciwieństwie do Strony, przedstawił dowody używania oznaczenia FIS-POS przed datą ujawnienia przez Wnioskodawcę nazwy [...] na targach [...] w 2013 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1615 , dalej ,,ustawa nowelizująca"), w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy wszczętej po dniu 15 kwietnia 2016 r. nie jest wymagane wykazanie interesu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 315 ust. 3 Pwp ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Zdaniem Organu, mając na uwadze, że sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu [...] marca 2014 r., a więc przed wejściem w życie ww. nowelizacji ustawy uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie prawidłowo należało wskazać art. 129 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 Pwp.

Urząd Patentowy zaznaczył, że norma prawna zawarta w art. 129 ust. 1 pkt 2 Pwp wyłącza możliwość udzielenia praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Jak podkreślił Organ, art. 129 ust. 2 Pwp wskazuje trzy grupy znaków, które nie posiadają dostatecznych znamion odróżniających. Zgodnie z art. 129 ust. 2 Pwp nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone (pkt 1); składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (pkt 2); weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych (pkt 3). Jak zauważył Urząd Patentowy, poszczególne, wyżej wymienione przesłanki należy oceniać oddzielnie. Niemniej "pomiędzy hipotezami norm wyrażonych w art. 129 ust. 2 pkt 1-3 Pwp nie zachodzi stosunek wykluczenia. Oznacza to zatem, iż w stosunku do jednego oznaczenia możliwa będzie więcej niż jedna kwalifikacja jako oznaczenia pozbawionego znamion odróżniających" (por. Łukasz Żelechowski w: "Glosa. Prawo gospodarcze w orzeczeniach i komentarzach" nr 3 (123) lipiec 2005 s. 76).

Jak zauważył Organ, zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 2 Pwp nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Przepis ten ma na celu wyeliminowanie z ochrony tych oznaczeń, które ze względu na swój charakter, uważane są za niezdolne do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, czyli zagwarantowania konsumentowi lub końcowemu odbiorcy określenia pochodzenia towaru nim oznaczonego. W świetle art. 129 ust. 2 pkt 2 Pwp za niezdolne do pełnienia ww. funkcji, z wyjątkiem wypadku uzyskania dostatecznych znamion odróżniających w następstwie używania, należy uznać znaki, które pozbawione są dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów, dla których wnosi się o rejestrację.

Zdaniem Urzędu Patentowego, z uwagi na treść art. 129 ust. 2 Pwp, istotne jest ustalenie, czy zarejestrowany znak towarowy FIS-POS BISTRO posiada zdolność odróżniającą w odniesieniu do: nagranego oprogramowania komputerowego (klasa 9); zarobkowego zarządzenia w zakresie udzielenia licencji na towary i usługi osób trzecich (klasa 35); instalacja oprogramowania komputerowego, projektowanie oprogramowania komputerowego, projektowanie systemów komputerowych, programowanie komputerowe, konserwacja oprogramowania komputerowego, powielanie oprogramowania komputerowego, aktualizacja oprogramowania komputerowego, wypożyczanie oprogramowania komputerowego, wypożyczania, hosting serwerów, inżynierii technicznej, konserwacji danych lub dokumentów na formę elektroniczną, monitoringu systemów komputerowych przy użyciu dostępu zdalnego, odzyskania danych komputerowych, opracowywania projektów technicznych, oprogramowania jako usługi (SaaS), opracowywania projektów technicznych.

W ocenie Urzędu Patentowego powyższe towary oraz usługi są ogólnodostępne skierowane potencjalnie zarówno do przedsiębiorców potrzebujących wsparcia w zakresie IT w swojej firmie oraz zwykłych konsumentów, którzy na co dzień korzystając z komputerów osobistych potrzebują wsparcia

w postaci serwisu komputerowego. Tym samym docelowy krąg odbiorców tych towarów tworzą wszyscy polscy konsumenci. Oceny dostatecznych znamion odróżniających spornego znaku towarowego FIS-POS BISTRO należy zatem dokonać biorąc pod uwagę przypuszczalne oczekiwania przeciętnego polskiego konsumenta właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego. Dostatecznych znamion odróżniających zaś nie posiadają takie oznaczenia, które nie pozwalają zindywidualizować towaru/usługi, jako pochodzącego od konkretnego przedsiębiorcy. W tej grupie oznaczeń znajdują się oznaczenia opisowe. Zgodnie

z wyrokiem WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2007 r. o sygn. akt VI SA/Wa 227/07 art. 129 ust. 2 pkt 2 Pwp odnosi się do znaków wyłącznie opisowych, a więc takich których bezpośrednią i jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze.

Organ podkreślił dalej, że istotną kwestią przedmiotowej sprawy jest ocena istnienia zdolności odróżniającej znaku spornego. Ocena taka jest dokonywana w dacie zgłoszenia danego oznaczenia, co wynika wprost z wytycznych EUIPO oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Organ uznał, że Wnioskodawca nie zdołał wykazać, iż sporny znak towarowy "FIS-POS BISTRO" o numerze [...] w dacie zgłoszenia ([...] marca 2014 r.) nie posiadał dostatecznych znamion odróżniających. Przedstawiona przez Stronę argumentacja pomija całkowicie pierwszy element słowny spornego znaku towarowego, tj. element "FIS". Skarżąca skupia się wyłącznie na ocenie pozostałych dwóch elementów: "POS" oraz "BISTRO" i stwierdza, że określenie "POS" jest znane wszystkim specjalistom z branży IT i oznacza rodzaj oprogramowania, który swoją nazwę zaczerpnął od pierwszych liter angielskiego zwrotu - "point of sale". Natomiast słowo "BISTRO" wskazuje na branże jakiej ten rodzaj oprogramowania jest dedykowany. W ocenie Organu można przyjąć, że dla specjalistów z branży IT zwrot "POS" będzie wskazywał na rodzaj oprogramowania, to jednak zgodnie z wynikającym z wykazu towarów i usług docelowym kręgiem odbiorców spornego znaku są wszyscy polscy konsumenci. W takiej sytuacji trudno jest obronić tezę, że dla zwykłego konsumenta, który będzie poszukiwał serwisu komputerowego określenie "POS" będzie jednoznacznie wskazywało na rodzaj oprogramowania. Również słowo "BISTRO" dla towarów oraz usług, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak nie ma charakteru opisowego. Zdaniem Kolegium pomijany przez Wnioskodawcę człon "FIS" wraz z drugim członem "POS" tworzy fantazyjne określenie, które odczytywane w całości nie ma konkretnego znaczenia w języku polskim.

Odnosząc się do wskazanego przez Wnioskodawcę naruszenia przez sporne prawo ochronne przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp, który stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich Organ podkreślił, że Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sporne prawo na znak towarowy "FIS-POS BISTRO" o numerze [...] poprzez jego używanie narusza jego prawa majątkowe a to on jako pierwszy używał na rynku nazwy "POS BISTRO" w swojej działalności gospodarczej.

Urząd Patentowy wyjaśnił, że w ugruntowanym orzecznictwie podnosi się, że do praw osobistych zalicza się w szczególności dobra osobiste wskazane w art. 23 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm., dalej "Kc"), w tym osobiste prawa autorskie oraz prawo do firmy. Zgodnie z wyrokiem NSA z 5 kwietnia 2006 r. o sygn. akt II GSK 377/05 "funkcje znaku towarowego i oznaczenia przedsiębiorstwa (firmy) przecinają się. Znak towarowy, odróżniając bezpośrednio towary w obrocie na podstawie ich pochodzenia, pośrednio wskazuje na źródło ich pochodzenia. Może zatem identyfikować przedsiębiorstwo. Natomiast oznaczenie przedsiębiorstwa (firmy), odróżniając w obrocie bezpośrednio dane przedsiębiorstwo lub jego część, może pośrednio wskazać na pochodzenie towarów. (...) naruszenie nazwy osoby prawnej, jako jej dobra osobistego może nastąpić także poprzez używanie przez nieuprawnionego części nazwy, jeżeli część ta pełni

w wystarczającym stopniu funkcję indywidualizującą osobę prawną, umożliwiającą jednoznaczną identyfikację tej osoby prawnej". W ocenie Kolegium powołane przez Wnioskodawcę okoliczności nie świadczą o naruszeniu przez Uprawnionego normy zawartej w art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp. Co prawda Wnioskodawca przedłożył materiał dowodowy, z którego wynika, że zarejestrował spółkę pod nazwą "[...]" w dniu 2 maja 2012 r. to jednak z materiałów dowodowych przedłożonych przez Uprawnionego, w postaci faktur VAT oraz wydruków ze strony internetowej Uprawnionego wynika, że on w swojej działalności gospodarczej posługiwał się nazwą "FIS-POS" od co najmniej grudnia 2011 r., a więc ponad pół roku wcześniej niż Wnioskodawca. Zdaniem Kolegium Uprawniony ma rację podnosząc, że nie może dojść do naruszenia prawa do firmy (nazwy) Strony, z uwagi na potwierdzony przez niego we wniosku wszczynającym postępowanie brak charakteru odróżniającego oznaczenia "[...]". W związku z powyższym Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie nie zachodzi naruszenie prawa do firmy Wnioskodawcy,

w sytuacji gdy Uprawniony używał części nazwy Wnioskodawcy przed datą jej rejestracji oraz w sytuacji, gdy on sam podważa zdolność odróżniającą elementów słownych tworzących jego firmę.

Mając na uwadze kolejny zarzut podniesiony przez Stronę tj. zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 Pwp stanowiącym, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony, Organ zważył, że obowiązujące prawo nie zawiera definicji złej lub dobrej wiary. Uzasadniając zgłoszenie spornego znaku towarowego w złej wierze Skarżąca podniosła, że Uprawniony wiedział o istnieniu przedsiębiorstwa Wnioskodawcy używającego w obrocie nazwy "POS BISTRO" oraz oprogramowania o tej samej nazwie co najmniej od 2013 r. Mając powyższą świadomość Uprawniony ze spornego znaku dokonał ww. zgłoszenia w celu skorzystania z atrakcyjności oraz rozpoznawalności nazwy wypracowanej przez Stronę.

Urząd Patentowy zauważył, że w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w "złej wierze jest ten, kto powołując się na określone prawo lub stosunek prawny wie, że prawo to (stosunek prawny) nie istnieje albo wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w tym przedmiocie nie można uznać, w okolicznościach konkretnego przypadku, za usprawiedliwiony (por. Ewa Nowińska, Michał Janusz duVall, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, Księga pamiątkowa z Okazji 85-lecia Ochrony Własności Przemysłowej w Polsce). Okoliczności te, w tym naganność postępowania uprawnionego, organ powinien ocenić w kontekście całokształtu ustalonego stanu faktycznego. Organ zwrócił przy tym uwagę na to, że zgodnie z art. 7 Kc, jeżeli ustawa uzależnia powstanie skutków prawnych od dobrej lub złej wiary, należy domniemywać istnienie dobrej wiary. Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, a zatem obowiązek udowodnienia złej wiary zgłaszającego spoczywa na Wnioskodawcy, który na tej podstawie żąda unieważnienia spornego prawa. Według Kolegium, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie wykazał istnienia takich okoliczności towarzyszących zgłoszeniu spornego znaku towarowego, które świadczyłyby o nagannym zachowaniu Uprawnionego ze spornego prawa ochronnego. Powoływanie się przez Stronę na fakt wspólnego udziału obu firm na targach branżowych [...] w 2013 r., po którym Uprawniony dodał człon BISTRO do już istniejącego oznaczenia FIS-POS nie może świadczyć o złej wierze Uprawnionego w zgłoszeniu spornego oznaczenia. Zdaniem Organu Uprawniony używał swojego oznaczenia "FIS-POS" przed 2013 rokiem, a dodanie po tych targach słowa "BISTRO", które w ocenie Wnioskodawcy nie ma zdolności odróżniającej dla towarów i usług, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak nie może przesądzać o nagannym zachowaniu Uprawnionego w zgłoszeniu spornego znaku towarowego.

Na ww. decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła Organowi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył:

I. przepisy postępowania:

1. art. 256 ust. 1 Pwp (w brzmieniu wg stanu na dzień zgłoszenia) w zw. z art. 107 § 1 pkt. 6), oraz § 3, art. 8 § 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "Kpa"), poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, tj. brak przedstawienia w decyzji ustalonego stanu faktycznego sprawy, ze wskazaniem na okoliczności uznane za udowodnione, dowodów, na których oparto ustalenia faktyczne oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, przez co brak obligatoryjnego elementu każdej decyzji administracyjnej oraz rażące naruszenie zasady budowania zaufania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania;

2. art. 256 ust. Pwp w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, poprzez dowolną ocenę dowodów, opartą na wybiórczej i powierzchownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz twierdzeń stron, w tym pominięciu szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia;

3. art. 256 ust. 1 Pwp w zw. z art. 78 § 1 i art. 86 Kpa, poprzez oddalenie wniosku dowodowego Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, podczas gdy w całokształcie okoliczności sprawy przeprowadzenie tego dowodu było uzasadnione, w szczególności pod kątem zarzutu złej wiary w zgłoszeniu kwestionowanego znaku towarowego;

4. art. 256 ust. 1 Pwp w zw. z art. 6, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 86 Kpa, poprzez przyjęcie a priori braku mocy dowodowej osobowych źródeł dowodowych, w tym z dowodu z przesłuchania stron;

5. art. 256 ust. 1 Pwp w zw. z art. 78 § 1 Kpa, poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania z wniosku Skarżącej o rejestrację znaku towarowego

słowno-graficznego [...] ([...]), podczas gdy wniosek ten zmierzał do ustalenia okoliczności relewantnych dla rozstrzygnięcia i został zgłoszony w piśmie inicjującym postępowanie;

II. przepisy prawa materialnego:

1. art. 131 ust. 2 pkt. 1 Pwp, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż brak jest podstaw do uznania, że Uprawniony zgłosił kwestionowany znak towarowy w złej wierze, podczas gdy całokształt okoliczności sprawy, rozważony zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, w granicach swobodnej oceny dowodów, potwierdza istnienie po stronie Uprawnionego złej wiary w przedmiotowym zgłoszeniu;

2. art. 131 ust. 2 pkt. 1 Pwp w zw. z art. 7 Kc, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że istnienie dobrej wiary na gruncie Prawa własności przemysłowej domniemuje się;

3. art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że udzielenie prawa ochronnego na kwestionowany znak towarowy nie narusza praw osobistych i majątkowych Skarżącej, w szczególności dobra osobistego Stronyw postaci firmy;

4. art. 43 w zw. art. 23 oraz art. 432Kc, poprzez ich błędną wykładnię, a to przyjęcie, że analiza zdolności indywidualizującej dane oznaczenie (firmę osoby prawnej) wymaga odrębnej analizy poszczególnych jej elementów, nawet w przypadku neologizmów, składających się z połączonych określeń funkcjonujących już w języku, podczas gdy - jak każde oznaczenie - firma osoby prawnej powinna zostać oceniona globalnie, na płaszczyźnie fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej, a także niewłaściwie zastosowanie, a to przyjęcie, że firma Skarżącej nie podlega ochronie w reżimie ochrony dóbr osobistych z uwagi na brak cech indywidualizujących Skarżącą jako podmiot;

5. art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp w zw. z art. 432Kc, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie, a to przyjęcie, że weryfikacja konkretnej zdolności odróżniającej znaku towarowego następuje wg tego samego schematu i na tych samych zasadach, co weryfikacja zdolności indywidualizującej firmy osoby prawnej, podczas, gdy są to innego rodzaju prawa podmiotowe, podlegające ochronie

w odrębnych reżimach prawnych;

6. art. 129 ust. 2 pkt 2 Pwp, poprzez dokonanie oceny konkretnej zdolności odróżniającej kwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do nieograniczonego kręgu odbiorców, podczas gdy znakiem tym oznaczany jest jeden konkretny produkt Uprawnionego, adresowany do profesjonalistów - przedsiębiorców

z branży gastronomicznej.

Odwołując się do powyższych zarzutów Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej ,,Ppsa").

Dokonana w świetle wskazanych powyżej kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem przy jej wydaniu Organ dopuścił się naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit c Ppsa).

Mocą zaskarżonej decyzji Organ rozpoznał złożony przez Skarżącą wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy FIS-POS BISTRO o numerze [...] na podstawie art. 129 ust 2 pkt 2 Pwp, art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 Pwp. Urząd Patentowy rozstrzygnął o oddaleniu wspomnianego wniosku nie znajdując podstaw do unieważnienia spornego wniosku. W ocenie Sądu takie stanowisko Urzędu Patentowego należy uznać co najmniej za przedwczesne o ile w ogóle zasadne.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że wniosek o unieważnienie spornego znaku towarowego został oparty na twierdzeniu, że wspomniane oznaczenie nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów dla których zostało zgłoszone (art. 1291 ust. 1 pkt 2 Pwp), zostało zgłoszone w złej wierze (art. 1291 ust. 1 pkt 2 Pwp) oraz narusza prawa osobiste lub majątkowe Wnioskodawcy (art. 132 1 ust. 1 pkt 1 Pwp).

Postępowanie z wniosku Strony zostało wszczęte w dniu 29 listopada 2018 r., zatem po wejściu w życie ustawy nowelizującej tj. po dniu 15 kwietnia 2016 r. Zgodnie z art. 2 ust 2 przepisów przejściowych i końcowych ustawy nowelizującej,w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętej po dniu 15 kwietnia 2016 r. wnioskodawca nie musi legitymować się istnieniem interesu prawnego (por. art. 164 Pwp w brzmieniu sprzed ustawy nowelizującej). Prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione na wniosek, w całości lub w części, jeżeli zostanie wykazane, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa (art. 164 ust. 1 Pwp). Przy czym, zgodnie z art. 315 ust. 3 Pwp ustawowe warunki do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu 3 marca 2014r., a więc przed wejściem w życie ww. nowelizacji ustawy.

Sprawa o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy rozpatrywana jest przez Organ w trybie postępowania spornego (art. 255 ust. 1 pkt 1 Pwp). Trzeba nadto mieć na uwadze, że stosownie do postanowienia art. 255 ust. 4 w związku z art. 255 ust. 1 pkt 1 Pwp Urząd Patentowy rozstrzyga w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.

W świetle powyższego należy zatem podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca oparł swoje żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak na przepisie art. 1291 ust. 1 pkt 2 Pwp, art. 1291 ust. 1 pkt 6Pwp oraz art. 1321 ust. 1 pkt 1 Pwp, a zatem w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie składnia wniosku o unieważnienie a nie z daty zgłoszenia znaku do Urzędu Patentowego. Przedmiotem zaś oceny Organu przy rozpatrywaniu tego wniosku stały się przepisy ustawy Pwp w brzmieniu obowiązującym właśnie w tej dacie, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 315 ust.3 Pwp. Przesłanki unieważnienia spornego znaku towarowego rozważane w tym postepowaniu przez Urząd Patentowy były, z małym zastrzeżeniem (o czym będzie mowa poniżej) określone przez te same normy prawne, składające się na podstawę prawną wniosku o unieważnienie. Z tych też względów Sąd uznał, że Organ nie wyszedł poza ramy postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy zakreślone złożonym przez Skarżącą wnioskiem o unieważnienie (por. art. 255 ust. 4 Pwp).

Podnoszone bowiem we wniosku o unieważnienie zgłoszenie spornego znaku towarowego w złej wierze odpowiada normie prawnej ujętej zarówno w art. 131 ust. 2 pkt 1 Pwp jak i obecnie obowiązującym art. 1291 ust. 1 pkt 6 Pwp, zaś używanie znaku w sposób naruszający prawa osobiste lub majątkowe Wnioskodawcy w art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp jak i w art. 1321 ust. 1 pkt 1 Pwp. Nie ulega wątpliwości, że wskazane przez Stronę we wniosku o unieważnienie przepisy prawa zawierały normy prawne analogiczne do tych, jakie obowiązywały w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego. W niniejszej sprawie zatem podstawy unieważnienia pozostawały tożsame, choć ujęte w innych jednostkach redakcyjnych tej samej ustawy a to z uwagi na zmiany wprowadzone do Pwp ustawą nowelizującą.

Podobnie ma się sytuacja z podnoszoną przez Stronę podstawą do unieważnienia spornego znaku towarowego z uwagi na to, że nie nadaje się do odróżnienia w obrocie towarów, dla których został zgłoszony. Znajdowała ona swoje oparcie w uchylonym ustawą nowelizującą art. 129 ust. 2 pkt 1 Pwp, jak i w obecnym przepisie art. 129 1 ust. 1 pkt 2 Pwp. W każdym z tych przepisów prawa ta przesłanka nieważnościowa została określona także w ten sam sposób.

Sąd nie kwestionuje zasadności twierdzenia Organu co do tego, że przesłanki z art. 129 ust. 2 pkt 1-3 Pwp nie miały charakteru wzajemnie się wykluczających i możliwe było, że w stosunku do jednego oznaczenia będzie spełniona więcej niż jedna kwalifikacja jako oznaczenia pozbawionego walorów odróżniających (str. 6 zaskarżonej decyzji). Nie oznacza to jednak, że wbrew wyrażonemu w tym zakresie stanowisku Wnioskodawcy, przedmiotem oceny Organu w postępowaniu o unieważnienie spornego znaku towarowego powinna stać się przesłanka niewskazana we wniosku o unieważnienie. O ile zatem Strona upatrywała takiej podstawy jedynie w tym, że oznaczenie nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów dla których zostało zgłoszone (art. 129 ust. 2 pkt 1 Pwp) to poza oceną Urzędu Patentowego powinno pozostawać dokonanie takiej oceny także w odniesieniu do innej przesłanki wskazującej na brak znamion odróżniających oznaczenia tj. przesłanki odmawiającej takich znamion oznaczeniu, które składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (art. 129 ust. 2 pkt 2 Pwp). Tymczasem, jak wynika z podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienia (str. 6-8 zaskarżonej decyzji) analiza Organu w tym zakresie odwoływała się do tej właśnie przesłanki i tego przepisu prawa. Było to jednak działanie Organu nieuprawnione w świetle treść wniosku o unieważnienie. We wniosku tym bowiem Skarżąca nie upatrywała podstawy do unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy FIS- POS BISTRO z tej przyczyny. W tym zakresie Organ dopuścił się nieuprawnionego rozszerzenia podstawy prawnej wniosku, naruszając art. 255 ust. 4 w związku z art. 2551 ust. 3 pkt 4 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 Pwp.

Niezależnie od powyższego trzeba jednocześnie podkreślić, że ostatecznie Organ przyjął, że oznaczenie spornego znaku towarowego posiada dostateczne znamiona odróżniające (str. 9 zaskarżonej decyzji). Sąd podziela takie stanowisko Organu.

Stosownie do postanowienia art. 129 ust. 1 pkt 2 Pwp nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Jak wynika zaś z wniosku o unieważnienie, braku dostatecznych znamion odróżniających dla spornego znaku Strona upatrywała w okoliczności, że nie nadaje się on do odróżniania w obrocie towarów, dla których został zgłoszony (art. 129 ust. 2 pkt 1 Pwp).

Jak zaś podnosi się w doktrynie, oznaczenie nie nadaje się do odróżniania towarów, dla których zostało zgłoszone, gdy nie pozwala ono na powiązanie towaru (usługi) z pochodzeniem z danego przedsiębiorstwa i w ten sposób nie pozwala na odróżnienie danego towarów od pozostałych towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. K. Szczepanowska-Kozłowska (w:) System Prawa Prywatnego, t. 14B, s. 593).

Ponadto przeszkoda rejestracji znaku towarowego określona w art. 129 ust. 2 pkt 1 Pwp powinna być rozpatrywana tylko w odniesieniu do towarów, dla jakich znak został zgłoszony do ochrony. W związku z tym, badając, czy oznaczenie nadaje się do odróżniania towarów, dla których zostało zgłoszone, należy rozpatrywać relację zachodzącą pomiędzy znakiem a towarem lub usługą sygnowanymi danym znakiem.

Zdolność odróżniająca znaku powinna być ponadto badana z perspektywy postrzegania znaku przez właściwy krąg odbiorców, składający się z konsumentów danych towarów lub usług należycie, dobrze poinformowanych, należycie uważnych i przezornych (zob. wyrok ETS z 12 lutego 2004 r. w sprawie Henkel KGaA, C-218/01, EU:C:2004:88, pkt 50-51).

Prawo ochronne na znak towarowy FIS – POS BISTRO zostało udzielone w odniesieniu do towarów: nagrane oprogramowanie komputerowe (klasa 9); zarobkowe zarzadzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi dla osób trzecich (klasa 35) oraz instalacja oprogramowania komputerowego, projektowanie oprogramowania komputerowego, projektowanie systemów komputerowych, programowanie komputerowe, konserwacja oprogramowania komputerowego, powielanie oprogramowania komputerowego, aktualizacja oprogramowania komputerowego, wypożyczanie oprogramowania komputerowego, wypożyczanie, hosting serwerów, inżynieria techniczna, konwersja danych lub dokumentów na formę elektroniczną, monitoring systemów komputerowych przy użyciu dostępu zdalnego, odzyskiwanie danych komputerowych, opracowywanie projektów technicznych, oprogramowanie jako usługi (SaaS), opracowywanie projektów technicznych (klasa 42).

W ocenie Sądu Organ właściwie ocenił też, że powyższe towary są ogólnodostępne i są skierowane zarówno do przedsiębiorców potrzebujących wsparcia w zakresie IT w działalności swojego przedsiębiorstwa ale także zwykłych konsumentów, którzy na co dzień korzystają z takiego wsparcia, czy też oprogramowania komputerowego. Właściwy zatem krąg odbiorców to wszyscy polscy konsumenci. Przy czym, nie zasługuje tutaj na uznanie twierdzenie Skarżącej, że krąg odbiorców winien być w takich przypadkach definiowany przez fakt oznaczania spornym znakiem konkretnego towaru skierowanego do profesjonalistów z określonej branży. Przyznanie bowiem prawa ochronnego następuje dla potrzeb oznaczenia wszystkich towarów czy usług objętych wykazem i to niezależnie od tego, czy aktualnie znak towarowy służy do oznaczania wszystkich towarów objętych wykazem czy też tylko niektórych z nich.

Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy zasadnie dalej przyjął, że oznaczenie spornego znaku towarowego posiada dostateczne znamiona odróżniające pozwalające zindywidualizować towary/usługi nim oznaczone, jako pochodzące od konkretnego przedsiębiorcy. Oznaczenie to składa się z trzech słów FIS – POS BISTRO. Pierwsze z nich zarówno dla profesjonalistów, którzy w codziennej pracy stykają się z ww. towarami czy usługami, jak i dla konsumentów będzie oznaczeniem fantazyjnym, które nie przywodzi na myśl jakiegoś konkretnego znaczenia w języku polskim. Podobnie, zdaniem Sądu, należy ocenić element słowny ,,POS", który dla części odbiorców profesjonalnych będzie mógł być kojarzony z powszechnie używanym w obrocie oprogramowaniem (czego nie wykluczył także Uprawniony) ale skrót ten może być ponadto kojarzony także z innymi definicjami ( np. [...]- używany w analizie technicznej wskaźnik służący do badania zbieżności i rozbieżności dwóch średnich ruchomych; POS – (ang. point of sale – punkt handlowy) – to urządzenie, które pośredniczy w płatnościach bezgotówkowych, czyli dokonywanych za pomocą karty płatniczej, elektronicznie bądź Blikiem (zob.:[...])). Ponadto dla części ogółu konsumentów ten element słowny nie będzie przywodził na myśl żadnego konkretnego skojarzenia. Także element słowny BISTRO, kojarzy się z gastronomią a nie z towarami/usługami objętymi wykazem dla spornego znaku towarowego.

Podsumowując, sporne oznaczenie składa się z trzech słów z których pierwsze ma charakter fantazyjny (FIS) a kolejne (POS) może być kojarzone (ale też niekoniecznie) a nadto nie przez wszystkich odbiorców z określonym oprogramowaniem. Trzeci zaś z elementów słownych oznaczenia (BISTRO) wskazuje na gastronomię ale nie sposób przypisać mu znaczenia przesądzającego o całościowym nieodróżniającym charakterze znaku towarowego w odniesieniu do towarów dla których zostało zgłoszone.

Z powyższych względów, niezależnie od wskazanych powyżej uchybień w zakresie rozważanej przez Urząd Patentowy podstawy prawnej Sąd podziela końcowy wniosek Organu co do istniejących dostatecznych znamion odróżniających oznaczenie a zatem nie została spełniona wskazana przez Stronę przesłanka unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy określona w art. 129 ust. 2 pkt 1 Pwp.

W odniesieniu do podstawy z art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp, Organ uznał, że także i z tego powodu sporny znak towarowy nie może zostać unieważniony (str. 9-10 zaskarżonej decyzji). Uzasadniając swoje stanowisko w tym względzie Urząd Patentowy podniósł, że co prawda Skarżąca zarejestrowała spółkę pod firmą ,,[...]" w dniu 2 maja 2012 r. to jednak Uprawniony posługiwał się nazwą ,,FIS-POS" od co najmniej grudnia 2011r. a nadto Wnioskodawca we wniosku o unieważnienie powołuje się na brak charakteru odróżniającego oznaczenia [...].

Przepis art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp stanowił, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

Jak podkreśla się w doktrynie, zgodnie z obowiązującą w prawie własności intelektualnej zasadą prior tempore potior iure, podmiot, który pierwszy uzyskał prawo do danego dobra niematerialnego, może przeciwstawić swoje prawo osobie trzeciej, która wkracza w jego sferę wyłączności, legitymując się późniejszym prawem. Taka właśnie sytuacja może mieć miejsce, gdy dany podmiot ubiega się o rejestrację znaku towarowego wchodzącego w zakres prawa wyłącznego do innego dobra niematerialnego, powstałego wcześniej na rzecz osoby trzeciej (tak. J. Sitko [w:] T. Demendecki, A. Niewęgłowski, J. Szczotka, G. Tylec, J. Sitko, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2015, art. 131.).

Wśród praw o charakterze osobistym, jakie mogą zostać naruszone w wyniku używania znaku towarowego, należy wymienić prawa do dóbr osobistych chronionych w przypadku osób prawnych na podstawie art. 24 w związku z art. 43 Kc.

W niniejszej sprawie na szczególną uwagę z racji podnoszonej przez Skarżącą argumentacji zasługiwało rozważenie przez Organ, czy używanie spornego znaku nie narusza prawa do firmy Skarżącej. Przy czym, tytułem wyjaśnienia warto wspomnieć, że stosownie do postanowienia art. 432 § 1 Kc przedsiębiorca działa pod firmą, jak natomiast stanowi art. 435 § 1 Kc firmą osoby prawnej jest jej nazwa. Nazwa przedsiębiorstwa (firma) należy zaś do kategorii praw osobistych i majątkowych, podlegających ochronie prawnej i prawa te mogą być naruszone przez użycie znaku towarowego, ponieważ oba oznaczenia (firma i znak towarowy) identyfikują przedsiębiorstwo. Nazwa przedsiębiorstwa (firma) jest również nośnikiem pewnych informacji o cechach i walorach prowadzonej przez ten podmiot działalności. Nieuprawnione zatem zakłócanie opisanych funkcji firmy narusza prawo do nazwy tego przedsiębiorstwa (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006r., sygn. akt II GSK 31/06).

Strona, działając pod firmą ,,[...]" sp. z ograniczoną odpowiedzialnością, została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 2 maja 2012r. a zatem prawie dwa lata przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego. Nadto, firma Wnioskodawcy nie ulegała zmianie od tego czasu. Dodać także należy, że od chwili powstania Strony nie zmieniła ona profilu prowadzonej działalności gospodarczej a produkt Skarżącej w postaci aplikacji mobilnej o nazwie [...] otrzymał główną nagrodę na targach [...] w K. w dniach 13-15 listopadzie 2013r. w kategorii oprogramowania dla hoteli i gastronomii a w marcu 2014 r. wyróżnienie za w pełni mobilne oprogramowanie dla gastronomii w ramach systemu [...].

Podkreśla się zaś, że dobrem osobistym osoby prawnej zasługującym na ochronę w świetle przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp jest dobra sława osoby prawnej (za J. Sitko [w:] T. Demendecki, A. Niewęgłowski, J. Szczotka, G. Tylec, J. Sitko, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2015, art. 131). Przyznanie zaś nagród za produkty Wnioskodawcy nie pozostaje obojętne dla oceny posiadania przez nią dobrej sławy czy też renomy wyznaczanej faktem nagradzania jej produktu (oprogramowania). Trzeba także mieć na uwadze, że sporny znak towarowy został zgłoszony dla towarów wśród których znajduje się także oprogramowanie a nadto zarówno Strona jak i Uprawniony działają w tej samej branży. Okoliczności te podnoszone przez Stronę i na poczet których udowodnienia składała wnioski dowodowe (we wniosku o unieważnienie, w piśmie z [..] lutego i [...] kwietnia i [...] sierpnia 2020r.) nie zostały objęte rozważeniem Organu w niniejszej sprawie. Nie powinny one jednak pozostać bez należytej oceny przy ustaleniu, czy używanie spornego znaku towarowego nie narusza praw osobistych i/lub majątkowych Skarżącej, w tym m.in. poprzez bazowanie na wspomnianych sukcesach produktu Skarżącej. Przedmiotem oceny Organu winno być także to, czy okoliczności powyższe nie stwarzają niebezpieczeństwa wprowadzenia klienta w błąd co do tożsamości firmy przedsiębiorstwa i znaku towarowego albowiem w tym zjawisku należałoby upatrywać źródła naruszenia wspomnianych praw (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 listopada 2016r., sygn. akt VI SA/Wa 1485/16, z 2 października 2014r., sygn. akt VI SA/Wa 2125/14). Należałoby przy tym mieć także na uwadze, że samo zgłoszenie czy zarejestrowanie znaku towarowego, podobnego do używanej wcześniej w obrocie nazwy firmy nie może być uznane za wystarczające do przyjęcia, że zaistniało niebezpieczeństwo wprowadzenia konsumentów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa (zob. wyrok NSA z 26 kwietnia 2006. R., sygn.. akt II GSK 31/06).

Urząd Patentowy nie uczynił przedmiotem swojej oceny powyższych okoliczności. Nastąpiło to w sytuacji gdy fakt używania przez Uprawnionego od 2011r. oznaczenia składającego się z niektórych elementów spornego znaku towarowego (tj. elementów: FIS-POS) nie ma mocy samodzielnie determinującej przyjęcie, że niezaistniała przesłanka unieważnienia z art. 131 ust. 1 pkt 1 Pwp. Organ zaś, oprócz przywołania tej okoliczności, nie wyjaśnił dlaczego w jego ocenie miałaby przemawiać za słusznością jego stanowiska w tym zakresie. Poza zakresem rozważań Urzędu Patentowego pozostało także to, że elementem oznaczenia spornego znaku po jego zgłoszeniu pozostawał element słowny zbieżny całkowicie z firmą Strony i to w sytuacji gdy mógł być on wystarczający dla pełnienie funkcji indywidualizującej Skarżącą a jego użycie mogło mieć wpływ na prawa Strony z tego się wywodzące.

Podobnie ma się też sytuacja z powołaniem się przez Urząd Patentowy na twierdzenie Strony kwestionujące dostateczne znamiona odróżniające spornego znaku towarowego. Brak w tym przedmiocie jakiejkolwiek pogłębionej analizy, która pozwoliłaby nie tylko stronom postepowania ale i Sądowi prześledzić tok wnioskowania Organu, który z powołaniem się jedynie na te dwie okoliczności pozwolił Urzędowi Patentowemu na uznanie, że używanie spornego znaku towarowego nie narusza praw osobistych czy też majątkowych Wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy naruszył reguły prowadzenia postępowania dowodowego określone w art. 7, art., 77 § 1 i art. 80 Kpa.

Mocą zaskarżonej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy Organ także rozstrzygnął o niezasadności tego wniosku w świetle podstawy określonej w art. 131 ust. 2 pkt 1 Pwp, że nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenia, które zostały zgłoszone w złej wierze.

Sąd wskazuje, że ani w prawie wspólnotowym ani na gruncie przepisów krajowych nie istnieje legalna definicja pojęcia zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. W orzecznictwie wskazuje się jednak, że dla uznania złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma naganny zamiar z punktu widzenia zasad uczciwości, który przejawia się w zgłoszeniu znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej. Tutejszy Sąd w wyroku z 27 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2041/11, uznał, że: "wykładnia prowspólnotowa (Dyrektywa 2008/95/WE art. 3 ust. 2 lit. d) określa działanie w złej wierze, jako zgłoszenie znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej". W wyroku z 15 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 7/12, WSA w Warszawie stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym poglądem zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli.

Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z 19 czerwca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 870/17, także w piśmiennictwie podkreśla się, iż o działaniu w złej wierze można mówić w przypadku nieuczciwych zachowań, których celem jest zawłaszczenie cudzych oznaczeń, zgłoszenia znaku towarowego w celu zablokowania konkurentowi uzyskania rejestracji (zob. E. Nowińska, M. J. duVail, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, Księga pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, s. 143 i n.).

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanym w sprawie C-529/07 z dnia 11 czerwca 2009 r. ChocoladefabrikenLindt&Sprungli AG v. Franz Hauswirth GmbH (orzeczenie wstępne) ZOTSiS 2009/6B/I-4893 stwierdzono, że "w celu oceny istnienia złej wiary zgłaszającego w rozumieniu art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego sąd krajowy zobowiązany jest uwzględniać wszelkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia dotyczącego rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności:

- okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej w jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji;

- zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią;

- stopień ochrony prawnej, z której korzysta oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji".

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi przy tym wątpliwości, że zła wiara musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji. Należy zatem wziąć pod uwagę zamiar zgłaszającego w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego, będący elementem subiektywnym, który powinien być stwierdzany poprzez odniesienie do obiektywnych okoliczności danej sprawy. Niemniej jednak podkreśla się, że przy ocenie przesłanki złej wiary istotna jest chronologia zdarzeń, w tym zaistniałych już po rejestracji. Zamiar zgłaszającego można "odczytać" poprzez okoliczności sprawy, dlatego konieczna jest analiza wszystkich okoliczności związanych z daną sprawą, zaistniałych zarówno przed, jak i po dacie zgłoszenia znaku do rejestracji, a nawet po dacie rejestracji znaku (tak NSA w wyroku z 10 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 313/10).

Na cel działania zgłaszającego jako istotny czynnik oceny występowania złej wiary wskazuje również R. Skubisz, wyróżniając trzy formy zjawiskowe zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. Pierwszą z nich, zdaniem powołanego autora, jest sytuacja, w której znak narusza przepisy o bezwzględnych przeszkodach rejestracji, co ma miejsce wtedy, gdy zgłaszający wiedział lub powinien był wiedzieć, że istnieją przeszkody rejestracji znaku. Po drugie, ze zgłoszeniem znaku w złej wierze mamy do czynienia, gdy znak zgłaszany jest w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez inną osobę dysponującą znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku. Trzecią formą zjawiskową zgłoszenia znaku w złej wierze, zdaniem R. Skubisza, jest zgłoszenie znaku w celach spekulacyjnych, co jest zachowaniem zbliżonym do wymienionego wcześniej zgłoszenia "blokującego", z tą różnicą, że w przypadku zgłoszenia w celach spekulacyjnych nie występuje wcześniejsze używanie znaku przez innego przedsiębiorcę - R. Skubisz, Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze (wybrane problemy) (w:) L. Ogiegło, W. Popiołek, M. Szpunar (red.), Rozprawy prawnicze. Księga pamiątkowa Profesora Maksymiliana Pazdana, Warszawa 2005, s. 1344-1345) (vide: LEX, Komentarz do art. 131 ustawy – P.w.p., autor – Joanna Sitko).

Brak legalnej definicji złej wiary oznacza zdaniem Sądu, że każdorazowo przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy należy ustalić, czy zgłoszenie znaku nastąpiło w złej wierze, uwzględniając wszystkie okoliczności danego przypadku.

Przy ustalaniu złej wiary, czyli ustalaniu faktów ze sfery motywacji zgłaszającego, a dokładniej jego motywacji wewnętrznych, szczególne znaczenie ma ocena ustalonych okoliczności w ich całokształcie, we wzajemnej łączności, a także uwzględnienie zdarzeń mających miejsce przed jak i po dacie zgłoszenia, jeśli pozwalają one ocenić okoliczności z tej daty. Tylko bowiem tak dokonywana ocena może ujawnić rzeczywisty powód (sens) podejmowanych przez zgłaszającego działań.

W ramach swobodnej oceny dowodów Organ powinien zatem ocenić, czy zaistniałe okoliczności wskazują, że zgłoszenie było nieuczciwe w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też interesów innych przedsiębiorców.

Organ rozważając zaistnienie przesłanki złej wiary stwierdził, z powołaniem się na przepis art. 7 Kc, że jeżeli ustawa uzależnia powstanie skutków prawnych od dobrej lub złej wiary należy domniemywać istnienie dobrej wiary ( str. 10 zasakrzonej decyzji). W ocenie Organu Wnioskodawca nie wykazał istnienia takich okoliczności towarzyszących zgłoszeniu spornego znaku towarowego, które świadczyłoby o nagannym zachowaniu Uprawnionego. Nie przemawia za tym, zdaniem Urzędu Patentowego fakt wspólnego udziału na targach branżowych po których Uprawniony zgłosił sporny znak towarowy, podobnie jak dodanie po tych targach słowa BISTRO do wcześniej używanego oznaczenia FIS-POS.

W ocenie Sądu, wniosek Organu w powyższym zakresie nie został oparty na wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy a nadto opiera się na wadliwym przyjęciu domniemania dobrej wiary zgłaszającego znak towarowy mającego wynikać z art. 7 Kc.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przedstawiciele doktryny, uznają, że dla stwierdzenia wystąpienia przesłanki złej wiary niewystarczające jest stwierdzenie wystąpienia jedynie czynnika subiektywnego, sprowadzającego się do wykazania wiedzy zgłaszającego o tym, że prawo mu nie przysługuje, w oderwaniu od obiektywnych okoliczności towarzyszących zachowaniu zgłaszającego (zob. E. Nowińska, M. du Vall, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych (w:) E. Wikło (red.), Księga Pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, Warszawa 2003, s. 145; U. Promińska (w:) Prawo własności przemysłowej, s. 207; M. Andrzejewski, P. Kostański (w:) Komentarz, s. 822). ,,Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone i z zamiarem szkodzenia tym interesom" (U. Promińska, Znaczenie prawne wcześniejszego używania znaku towarowego w świetle regulacji prawa znaków towarowych, PPH 2007, nr 12, s. 8). Z tych też względów, pojęcie złej wiary rozumiane na gruncie prawa cywilnego nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do przepisów prawa własności przemysłowej. W świetle bowiem art. 7 Kc pojęcie to jest interpretowane w aspekcie subiektywnym, gdyż "pod pojęciem złej wiary rozumie się stan psychiczny określonej osoby polegający na błędnym, lecz w danych okolicznościach usprawiedliwionym mniemaniu o istnieniu prawa lub stosunku prawnego" (zob. zamiast wielu K. Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny, t. 1, Komentarz do art. 1-44911, s. 73) (tak. J. Sitko [w:] T. Demendecki, A. Niewęgłowski, J. Szczotka, G. Tylec, J. Sitko, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2015, art. 131).

Stąd też stanowisko Organu oparte na czynniku subiektywnym, domniemanej dobrej wiary Wnioskodawcy wywodzonej z art. 7 Kc, należy postrzegać za niezasadne. Nastąpiło to nadto w sytuacji gdy poza przedmiotem zainteresowania Organu pozostały okoliczności wskazywane przez Stronę na uzasadnienie złej wiary Uprawnionego. Organ nie rozważył twierdzeń Skarżącej co do następujących faktów: Strony pozostają dla siebie konkurencją; mają wiedzę o zakresie działalności prowadzonej przez konkurenta w tym o osiąganych sukcesach jego produktów; uczestniczą w tych samych targach i brały wspólnie udział w targach branżowych w listopadzie 2013r. na których doceniony został produkt Strony oznaczony [...]; w marcu następnego roku Uprawniony zgłosił sporny znak towarowy; znaczenie ma także sposób dokonywanej przez Uprawnionego zmiany nazwy swojego produktu i okoliczności w jakich to następowało.

Urząd Patentowy zaniechał wszechstronnego rozważenia dowodów przedkładanych na udowodnienie zaistnienia tych okoliczności jak i nie uwzględnił wniosków dowodowych, które formułowane były w celu ich wykazania (jak chociażby wniosek o przesłuchanie stron). Organ nie wyjaśnił przy tym dlaczego w jego ocenie nie mają one żadnego znaczenia sprawie i z jakich powodów odstąpił od ich przeprowadzenia.

Z powyższych względów należy podzielić zarzuty skargi związane z naruszeniem przez Organ przepisów postępowania. Sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach dokonanych przez Organ ustaleń faktycznych spełniających wymogi jakie w zakresie postępowania dowodowego stawiają przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa związku z art. 256 ust. 1 Pwp tj. wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania wnikliwej, rzetelnej oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału, czy dana okoliczność faktyczna, istotna z punktu widzenia mającego w sprawie zapaść rozstrzygnięcia została należycie udowodniona. Jak zaś wynika z dokonanej przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji Organ uchybił tym przepisom prawa.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja narusza także przepis art. 107 § 3 Kpa w związku z określoną w art. 11 Kpa zasadą przekonywania oraz wynikającą z art. 8 Kpa zasadą zaufania do władzy publicznej. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno bowiem czynić zadość zasadzie przekonywania, która sprowadza się do wyjaśnienia adresatowi decyzji, że podjęte rozstrzygnięcie wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparte o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Uzasadnienie decyzji obok waloru informacyjnego powinno zawierać zatem elementy wyjaśniające i przekonujące. Ma umożliwić stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu oraz ewentualne odniesienie się do niego w ramach przysługujących jej środków zaskarżenia. Ma też istotne znaczenie z punktu widzenia kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem prawidłowo sformułowane uzasadnienie umożliwia sądowi prześledzenie i skontrolowanie toku rozumowania organu administracji. Nie spełnia wskazanych wymogów uzasadnienie, w którym Organ zaniechał przedstawienia swojego stanowiska w odwołaniu do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Nie dokonał ich wartościowania, stosownie do przypisanej im mocy dowodowej i w odniesieniu do istotnych okoliczności faktycznych sprawy, czym naruszył także art. 78 § 1 i art. 86 Kpa. Urząd Patentowy winien zaś wyjaśnić, którym dowodom i z jakich powodów - w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego - nadaje określone znaczenie dowodowe a które i z jakich względów uznaje za zbędne.

Ponadto Sąd podkreśla, że Organ, który pomija wnioski dowodowe składane przez jedną ze stron w kontradyktoryjnym postępowaniu przed nim prowadzonym i następnie przyjmuje ustalenia sprzeczne z tezami dowodowymi formułowanymi w tych wnioskach, uchybia obowiązkom wynikającym z zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 Kpa).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ powinien w pierwszej kolejności sprostać wymogom, jakie w zakresie prawidłowo prowadzonego postępowania wynikają w przepisów Kpa tak jak tego wymaga art. 256 ust. 1 Pwp. Urząd Patentowy nie ograniczy się przy tym tylko do zaprzeczenia twierdzeniom którejkolwiek ze stron ale rozważy zasadność ich stanowisk w świetle całości zgromadzonego i wszechstronnie rozpatrzonego materiału dowodowego a następnie uzasadni dokonaną w tym zakresie ocenę w uzasadnieniu decyzji. Czynności zaś podejmowane w sprawie zostaną przeprowadzone z uwzględnieniem stanowiska Sądu zajętego przy wyjaśnianiu stwierdzonych uchybień.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił uchylić zaskarżoną decyzję albowiem stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepis art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 Ppsa, zasądzając od Organu na rzecz Skarżącej kwotę 2217 zł. na którą złożyły się wpis sądowy w wysokości 1000 zł., wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem 1200 zł. oraz opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2021r. i w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.).