Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 138/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. sprawy ze skarg B. Sp. z o.o. z siedzibą w P. i M. LTD z siedzibą w A., Szwajcaria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego MEPHA i unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy AMEFAR oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...],[...] Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu na rozprawie spraw o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy AMEFAR [...] udzielonego na rzecz B. Spółka z o.o. z P. na skutek sprzeciwu wniesionego przez M. Ltd. z A., Szwajcaria, uznanego za bezzasadny, na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2006 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, p. 1117 ze zm.) i art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego MEPHA [...] udzielonego na rzecz M. Ltd. z A., Szwajcaria z wniosku B. Sp. z. o. o z P. na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 6 p.w.p.

1) oddalił wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego MEPHA [...]

2) oddalił sprzeciw o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy AMEFAR [...],

3) na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. wzajemnie zniósł koszty postępowania.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] stycznia 2007 roku M. Ltd. z A. w Szwajcarii złożyła sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu pod numerem [...] prawa ochronnego na znak towarowy AMEFAR na rzecz B. Sp. z o. o. z P. z pierwszeństwem od dnia [...] grudnia 2002 roku. Znak ten przeznaczony został do oznaczenia towarów w klasie 5.

Podstawę sprzeciwu stanowiły art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Sprzeciwiająca podniosła, że oba znaki służą do oznaczania podobnych towarów z klasy 5, które mają takie samo przeznaczenie, są kierowane do tej samej grupy producentów, w taki sam sposób są wprowadzane do obrotu.

Spółka oceniła oba znaki w płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej oraz znaczeniowej. Jej zdaniem w warstwie wizualnej sporny znak AMEFAR w całości przejmuje oznaczenie MEPHA jedynie przy spolszczeniu głoski "ph" na "f" i uzupełnieniu o dwie pojedyncze litery na początku "a" i końcu "r" słowa stanowiącego sporny znak towarowy. W płaszczyźnie fonetycznej występuje łudzące podobieństwo między przedmiotowymi oznaczeniami. Natomiast w warstwie znaczeniowej obydwa oznaczenia są fantazyjne, dlatego oceny podobieństwa należy dokonać na podstawie ogólnego wrażenia i zbieżnych elementów tych oznaczeń.

Odnośnie drugiego zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. sprzeciwiająca podniosła, że Mepha jest [...], która to podlega ochronie w świetle art. 8 Konwencji Paryskiej, a także na gruncie art. 551 k.c. oraz art. 5 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z tego względu znak towarowy MEPHA [...] jest tzw. znakiem mocnym, podlegającym wzmożonej ochronie.

Odpowiadając na sprzeciw B. Sp. z o. o. z P. uznała go za bezzasadny.

Według jej oceny porównywane znaki towarowe nie są podobne, gdyż znak [...] MEPHA zawiera w płaszczyźnie graficznej element tęczy wykluczający możliwe podobieństwo. W płaszczyźnie znaczeniowej porównywane oznaczenia też nie są podobne z uwagi na ich fantazyjny charakter. Występujące różnice pomiędzy znakami są tak poważne, że nie zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców, polegające na skojarzeniu znaków jak stanowi art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Co do zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. B. Sp. z o. o. z siedzibą w P. stwierdziła, że nie można skutecznie postawić tego zarzutu, albowiem znak [...] jest znakiem słowno – graficznym i jedynie element słowny nawiązuje do nazwy przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw.

W dniu [...] kwietnia 2007 roku spółka B. Sp. z o. o. złożyła wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego MEPHA [...] w zakresie towarów ujętych w klasie 5, tj. wyrobów farmaceutycznych. Jako podstawę prawną swojego wniosku wskazała przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Uzasadniając interes prawny spółka podniosła, że wynika on z wniesienia sprzeciwu przez uprawnionego ze spornego prawa wyłącznego MEPHA [...] wobec udzielenia ochrony na znak towarowy AMEFAR [...].

W związku z powyższym na wniosek sprzeciwiającej Urząd Patentowy RP działając w oparciu o art. 166 p.w.p. postanowieniem z dnia [...] maja 2008 roku postępowanie w sprawie sprzeciwu oraz postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego MEPHA [...] połączył do wspólnego rozpoznania.

W dniu [...] lipca 2008 roku szwajcarska spółka przedłożyła dowody na używanie przez nią znaku MEPHA. W piśmie z dnia [...] września 2008 roku ustosunkowała się do zarzutów spółki polskiej, podnosząc, że postępowanie przed Ministrem Zdrowia o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, jak i uzyskanie określonego wpisu do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych toczy się niezależnie od postępowania przed Urzędem Patentowym RP i postępowania te mają całkowicie odmienny cel i skutek.

Podczas kolejnej rozprawy w dniu [...] listopada 2008 roku strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. B. Sp. z o. o. powtórzyła, iż znak MEPHA [...] nie był używany w okresie pięciu lat przed datą złożenia wniosku, brak jest dokumentu, z którego wynika udzielenie licencji na używanie tego znaku towarowego na rzecz polskiego przedsiębiorstwa M. Sp. z o. o. przez uprawnione szwajcarskie przedsiębiorstwo. Uprawniony nie wykazał, aby wprowadzał towar z oznaczeniem słownym MEPHA, nie wykazał się wpisem do Rejestru Leków. W odpowiedzi na to stanowisko spółka szwajcarska stwierdziła, że ustawa p.w.p. w art. 169 ust. 4 pkt 3 nie nakłada obowiązku udzielenia licencji. Wystarcza, że znak jest używany przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. W niniejszej sprawie taka zgoda została przedstawiona. O używaniu spornego znaku świadczą faktury.

W toku postępowania szwajcarska spółka podniosła trzecią podstawę unieważnienia spornego oznaczenia AMEFAR, tj. art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Według jej oceny należący do niej znak MEPHA jest znakiem renomowanym o czym świadczą przedłożone dowody w zakresie reklamy.

B. Sp. z o. o. nie zgodziła się z rozszerzeniem podstaw sprzeciwu, albowiem jak wykazywała wcześniej brak jest jakiegokolwiek podobieństwa pomiędzy znakami.

Na kolejnej rozprawie w dniu [...] marca 2009 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Urząd Patentowy RP decyzją z [...] marca 2009 roku:

1) oddalił wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego MEPHA [...]

2) oddalił sprzeciw o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy AMEFAR [...]

3) koszty postępowania w sprawie wzajemnie zniósł między stronami.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że z uwagi na treść art. 166 p.w.p. w pierwszej kolejności należy rozpoznać wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego MEPHA [...], albowiem wykazanie używania znaku wcześniejszego będzie warunkowało rozpatrzenie wniosku o unieważnienie znaku towarowego późniejszego.

W ocenie organu B. Sp. z o. o. ma interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego MEPHA [...], albowiem spółka szwajcarska złożyła sprzeciw wobec udzielenia na rzecz spółki polskiej prawa ochronnego na znak AMEFAR [...].

Mając na uwadze treść art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 23 kwietnia 2008 roku organ uznał, że szwajcarska spółka używała oznaczenia MEPHA w okresie istotnym dla rozstrzygania sprawy, tj. od [...] maja 2001 roku do [...] maja 2006 roku. Świadczą o tym przedłożone faktury wraz ze zdjęciami opakowań, na których umieszczono sporny znak towarowy MEPHA [...].

Ustosunkowując się do zakwestionowanego przez spółkę polską oświadczenia szwajcarskiego uprawnionego o wyłączności polskiej spółki M. Sp. z o. o. organ uznał, że wprawdzie pochodzi ono z czerwca 2008 roku, ale nie należy w związku z tym potraktować tego oświadczenia wycinkowo, jedynie w odniesieniu do daty jego sporządzenia. Jak to wynika z przedłożonych faktur oraz oświadczenia, nazwa, pod jaką dystrybutor działa w Polsce, bezpośrednio nawiązuje do nazwy szwajcarskiego przedsiębiorstwa uprawnionego. Poza tym organ jako dowód na używanie znaku MEPHA [...] uznał przedłożone przez spółkę szwajcarską reklamy, w których znajduje się opis konkretnego rodzaju medykamentu wraz z uwidocznionym znakiem, którego dotyczy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia.

Natomiast pozostałe dowody w postaci artykułów – reklam prasowych zamieszczonych w specjalistycznych wydawnictwach nie mogą świadczyć o używaniu spornego znaku towarowego, ponieważ pochodzą one z okresu po pięciu latach od dnia uznania międzynarodowej rejestracji przedmiotowego znaku towarowego, to jest po dacie [...] maja 2006 roku. Według Urzędu Patentowego RP zarzut spółki B. Sp. z o. o. dotyczący braku licencji po stronie M. Sp. z o. o. nie może skutkować, że ww. spółka wprowadza na rynek polski towary szwajcarskiej przedsiębiorstwa nielegalnie. Zdaniem organu przepisy p.w.p. nie wymagają udowodnienia formalnych powiązań między uprawnionym a podmiotem faktycznie zbywającym towary na obszarze Polski. Nie koniecznie musi to być regulowane prawem poprzez udzielenie licencji, ale wystarczy, np. umowa dystrybucyjna, przedstawicielska.

Poza tym powoływany przez spółkę polską fakt, że uprawniony ze spornego znaku nie uzyskał stosownych zezwoleń i wpisów w rejestrach odpowiednich organów, nie może mieć wpływu na ocenę czy znak MEPHA był używany czy też nie, ponieważ, jak zasadnie stwierdził uprawniony, cel dokonania tych wpisów i uzyskana zgody jest zupełnie inny.

Używanie znaku towarowego, zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., ma spełniać wymóg rzeczywistego używania, na który składają się: miejsce używania, czas używania, natura używania i zakres używania zgodny ze specjalizacją – wykazem udzielonego prawa, a więc, jak wynika z powyższego, brak jest przesłanki uzyskania jakiegokolwiek rodzaju licencji odpowiedniego organu państwa. W tym stanie rzeczy złożony wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia znaku MEPHA [...] z powodu jego nieużywania nie znajduje potwierdzenia w przedłożonym przez uprawnionego materiale dowodowym.

Wobec powyższego Urząd Patentowy RP przystąpił do rozpoznania zarzutów spółki szwajcarskiej w przedmiocie unieważnienia oznaczenia AMEFAR, opartych na art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 p.w.p. i art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Oceniając podobieństwo towarów, do oznaczania których służą oba znaki: MEPHA [...] i AMEFAR [...], organ stwierdził, że co do niektórych towarów są one identyczne, zaś w pozostałym zakresie są to towary podobne.

Oceniając podobieństwo oznaczeń Urząd Patentowy RP porównał znaki w warstwie fonetycznej, znaczeniowej oraz wizualnej i doszedł do wniosku, że słowa stanowiące przedstawione znaki są odmienne w każdej z ocenianej płaszczyzn, a więc nie ma ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców.

W okolicznościach danej sprawy nie zachodzi również podstawa unieważnienia zawarta w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Oba znaki, jak stwierdzono wcześniej, nie są do siebie podobne, to uzasadnione jest oddalenie zarzutu naruszenia przez sporne prawa wyłączne prawa do nazwy przedsiębiorstwa M. Ltd.

Na decyzję z dnia [...] marca 2009 roku [...] i [...] B. Sp. z o. o. z siedzibą w P. oraz M. Ltd. z A. w Szwajcarii złożyły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Spółka B. Sp. z. o. o. zaskarżyła przedmiotową decyzję w części oddalającej wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego MEPHA [...] i wniosła o uchylenie decyzji w tej części. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 1 pkt 6, art. 163 ust. 4 pkt 3 p.w.p. oraz prawa procesowego, tj. art. 2558 ust. 1 pkt 8 p.w.p. i art. 80 k.p.a.

Uzasadniając postawione zarzuty B. Sp. z. o. o. podnosiła, że bezspornym jest, że spółka szwajcarska nie prowadziła w Polsce bezpośredniej działalności gospodarczej i nie stosowała w spornym okresie na terenie Polski znaku towarowego MEPHA [...]. Zdaniem skarżącej na podkreślenie zasługuje okoliczność, że znak [...] nie służył nigdy do oznaczenia konkretnego leku, a stanowił logo firmy, która w Polsce nie dokonała rejestracji leku w odpowiednim rejestrze. Taką rejestrację prowadziła w Polsce M., a sprzedawała je na terenie Polski na zasadach wyłączności M. Sp. z o. o.

Zdaniem skarżącej M. Sp. z o. o., aby oznaczać sprzedawane leki znakiem [...] powinna posiadać uprawnienie – licencję od uprawnionego, wydaną przed datą złożenia wniosku o uznanie za wygasłe oznaczenia MEPHA. Takiej licencji M. nie posiadała, jak również na jej rzecz nie było ustanowione prawo użytkowania znaku towarowego.

W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP naruszył wskazane w skardze przepisy prawa materialnego. Uchybienia natury procesowej polegają na tym, że organ w decyzji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez spółkę w toku postępowania.

Skarga wniesiona przez M. Ltd. z A. w Szwajcarii dotyczyła tej części decyzji, w której oddalono sprzeciw o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy AMEFAR [...].

Spółka zarzuciła decyzji:

1) naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mające wpływ na wynik sprawy,

2) naruszenie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, mające wpływ na wynik sprawy,

3) naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez brak zastosowania w stanie faktycznym sprawy, mające wpływ na wynik sprawy.

4) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, braku przeprowadzenia badania materiału dowodowego przedłożonego na okoliczność renomowanego charakteru znaku towarowego MEPHA [...], braku dokonania ustaleń odnośnie reklamy znaku oraz zaistnienia przesłanek ochrony znaku renomowanego, o których mowa w art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p.

5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w tym braku uzasadnienia odmowy unieważnienia znaku towarowego AMEFAR w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej oddalenia sprzeciwu wobec decyzji o uchyleniu prawa ochronnego na znak towarowy AMEFAR nr [...] i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi spółka szwajcarska podniosła, iż organ porównując towary oznaczone znakami MEPHA i AMEFAR błędnie ustalił, że w części są one podobne, a w części identyczne. Zdaniem skarżącej wszystkie porównywane towary są identyczne, co powoduje przeprowadzenie wnikliwej analizy ryzyka konfuzji przy jednoczesnym zaostrzeniu kryteriów jego zaistnienia.

Nadto Urząd Patentowy RP pominął dokonanie wnikliwej analizy specyfiki analizowanych towarów, tj. preparatów farmaceutycznych, sanitarnych i weterynaryjnych, których określony charakter i uwarunkowania, w jakich funkcjonują na rynku, również wpływa na ocenę niebezpieczeństwa konfuzji.

W zaskarżonej decyzji nie znalazły się także jakiekolwiek ustalenia odnośnie warunków obrotu oraz modelu odbiorcy, co ma znaczenie przy badaniu niebezpieczeństwa konfuzji obu oznaczeń.

Zdaniem skarżącej organ zastosował błędną metodę porównywania obu znaków, albowiem dokonana przez Urząd analiza miała na celu wydobycie różnic, natomiast powszechnie przyjęta reguła stanowi, że podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. skarżąca wywodziła, że organ nie przeprowadził autonomicznej i wyczerpującej analizy sprawy w zakresie ustalenia czy istnieje kolizja pomiędzy znakiem towarowym AMEFAR a nazwą przedsiębiorstwa M. Brak takich ustaleń Urząd Patentowy RP "usprawiedliwił poczynioną wcześniej analizą w zakresie podobieństwa znaków towarowych spółki polskiej i szwajcarskiej". Taka praktyka jest niedopuszczalna, ponieważ każda z podstaw prawnych wskazywanych w sprzeciwie wymaga niezależnego, wyczerpującego omówienia.

Kolejny zarzut skarżącej to brak ustosunkowania się przez organ do zgłoszonej w toku postępowania trzeciej podstawy unieważnienia, tj. art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Z sentencji skarżonego rozstrzygnięcia wynika, że organ odmówił unieważnienia spornego znaku AMEFAR także w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., natomiast w treści decyzji nie znalazły się jakiekolwiek ustalenia w tym przedmiocie, a także zabrakło powołania jakichkolwiek motywów, które uzasadniać miałyby taką decyzję organu.

Z tych względów, zdaniem spółki szwajcarskiej, złożona przez nią skarga jest zasadna.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargi obu podmiotów wniósł o ich oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego B. Sp. z o. o. wniosła pisma procesowe z dnia [...] sierpnia 2010 r., w których popierała zgłoszone w skardze zarzuty, ustosunkowując się zaś do skargi M. Ltd. ze Szwajcarii podniosła niedopuszczalność rozszerzenia sprzeciwu o nową podstawę unieważnienia w toku postępowania przed organem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej legalności Sąd uznał, że nie narusza ona prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do skargi B. Sp. z o. o. należy stwierdzić, że wbrew wywodom skarżącej Urząd Patentowy prawidłowo uznał, iż przedłożone przez spółkę szwajcarską dowody potwierdzają używanie znaku towarowego MEPHA [...] na terenie Polski w odniesieniu do towarów objętych wnioskiem skarżącej spółki. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż aby osoba trzecia mogła używać znaku towarowego nie musi posiadać licencji od uprawnionego.

Zgodnie z art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. przez używanie znaku rozumie się także używanie go przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Przepis ten nie wprowadza obowiązku ani posiadania licencji ani też ustanowienia użytkowania znaku towarowego. Wystarczy wyrażenie zgody w jakiejkolwiek formie prawnej. Ze złożonych oświadczeń przez M. Ltd. ze Szwajcarii wynika, że łączą ją stosunki handlowe z podmiotem M. Sp. z o. o., która jest dystrybutorem jej towarów na terenie Polski. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia potwierdzają, że znak MEPHA był używany w świetle art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Aczkolwiek nie stanowi on nazwy jakiegokolwiek leku, lecz z przedłożonych dokumentów wynika, że był umieszczony na opakowaniach leków dystrybuowanych na terenie Polski.

Sąd podzielił też stanowisko organu, że zgoda na wprowadzenie do obrotu leku i wpis do odpowiedniego rejestru nie są warunkami koniecznymi, aby przesądzić o fakcie używania towaru oznaczonego spornym znakiem towarowym. Okoliczności te nie mają bowiem wpływu na ocenę w zakresie rzeczywistego używania znaku towarowego w świetle art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

W tym stanie rzeczy Sąd przesądził o niezasadności zarzutów skargi B. Sp. z o. o. z P.

Analizując zaś zarzuty podniesione w skardze M. Ltd. ze Szwajcarii Sąd stwierdza, że nie są one tego rodzaju, aby skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Stwierdzenie podobieństwa bądź identyczności towarów zawsze skutkuje koniecznością porównania oznaczeń w przeciwstawionych sobie znakach towarowych. Urząd Patentowy RP wnikliwie i wyczerpująco ocenił podobieństwo obu znaków w płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Sąd w całości podziela końcowy wniosek organu, iż oba znaki towarowe są całkowicie różne, co wyklucza ryzyko konfuzji. Przeprowadzenie analizy warunków obrotu oraz modelu przeciętnego odbiorcy nie było konieczne, gdyż dopiero ustalenie podobieństwa oznaczeń obligowałoby organ do rozważenia, czy jest to podobieństwo tego rodzaju, które zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. rodziłoby ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów.

Nie doszło również do naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Sąd w całości podziela stanowisko organu, iż nie mogło dojść do naruszenia praw osobistych spółki ze Szwajcarii, skoro znak AMEFAR jest całkowicie różny od znaku MEPHA, stanowiącego jednocześnie nazwę spółki.

Uchybieniem ze strony organu było to, że wydając decyzję powołał się na podstawę unieważnienia z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., natomiast w decyzji organu brak jest jakichkolwiek uwag w powyższym zakresie. Jednocześnie jednak Sąd stwierdza, że nie jest to uchybienie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 246 p.w.p. "każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu ... stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji".

Z powyższego przepisu wynika, że wszystkie podstawy unieważnienia powinny być podane w sprzeciwie i należycie uzasadnione. Zgłaszanie nowych podstaw po upływie wskazanego terminu 6 miesięcy nie jest możliwe. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP nie miał obowiązku badać podstawy z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., zgłoszonej w piśmie skarżącej z dnia [...] grudnia 2008 roku. Odpowiednie rozważania na ten temat powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, ale ich brak nie jest uchybieniem, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy w ostatecznym wyniku zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Wobec powyższego, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skarg, orzekł o ich oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.