Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 543/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 53 poz 354
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub  rybołówstwie
article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza z dnia 20 lutego 2012 r. o nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr[...] , wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu zażalenia M. S. na postanowienie Burmistrza K. P. z dnia [...] r. nr [....] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o uzyskanej w dniu 29 grudnia 2011 r. pomocy de minimis w kwocie [...] zł ([...] ), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że M. S. wnioskiem z dnia 23 stycznia 2012 r. (wpływ do organu: 30 stycznia 2012 r.) zwrócił się do Burmistrza K. P o wydanie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f) w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245, poz. 1810 ze zm.), o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc na zmniejszenie ograniczeń zawodowych osoby niepełnosprawnej w postaci zakupu koparko-ładowarki w ramach indywidualnego programu rehabilitacji pracownika niepełnosprawnego jest pomocą de minimis. Wydatek został sfinansowany ze środków pochodzących ze zwolnień z tytułu podatku od nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz K. P. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Stronę, wskazując, że wniosek dotyczy pomocy de minimis udzielonej zakładowi pracy chronionej. Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zakłady pracy chronionej są zwolnione z podatku od nieruchomości. Organ stwierdził, że od 16 września 2009 r. zakład pracy chronionej Wnioskodawcy, znajdujący się na terenie K. P., nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, ponieważ obiekt stacji paliw, będący przedmiotem zwolnienia, został wydzierżawiony innemu podmiotowi. Po tym okresie na terenie gminy K. P. Wnioskodawca nie korzysta więc ze zwolnień podatkowych z tytułu prowadzenia zakładu pracy chronionej, tymczasem faktura poświadczająca zakup koparko-ładowarki wystawiona została w dniu 29 grudnia 2011 r.

M. S., kwestionując postanowienie organu I instancji, wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., żądając uchylenia postanowienia i wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu zażalenia M. S. podniósł, że pomocą dla zakładów pracy chronionej nie jest ustawowe zwolnienie z podatku od nieruchomości, lecz wydatkowanie środków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON), pochodzących z tego zwolnienia. Skarżący przyznał, że z dniem 16 września 2009 r. utracił przywilej zwolnienia z podatku od nieruchomości, wskazał jednak, że wydatkowana kwota pochodzi ze zwolnień z wcześniejszego okresu.

Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o uzyskanej w dniu 29 grudnia 2011 r. pomocy de minimis w kwocie [...] zgodne jest z przepisami mającymi zastosowanie w sprawie. Stosownie bowiem do art. 306a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa [dalej: "O.p."], organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Jednak obowiązek, o którym mowa w art. 306a § 2 O.p., należy odczytywać z uwzględnieniem art. 306b O.p., zgodnie z którym, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Organ II instancji stwierdził w związku powyższym, że z ewidencji podatkowej posiadanej przez Burmistrza K. P. jednoznacznie wynika, że od 1 października 2009 r. zakład pracy chronionej prowadzony przez Wnioskodawcę nie korzysta ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Utworzonego przez niego zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie zasilają więc środki pozyskiwane z tytułu zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. Dowód zakupu koparko-ładowarki pochodzi z 29 grudnia 2011 r., a więc zakup dokonany został ponad dwa lata po ustaniu korzystania ze zwolnienia podatkowego unormowanego w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Kolegium nie podzieliło argumentu Wnioskodawcy, że zakupu dokonano ze środków funduszu uzyskanych z wcześniejszych zwolnień podatkowych, uznając, iż przeczą temu przepisy ww. ustawy. W przepisie art. 33 ust. 4c tej ustawy sformułowany został obowiązek wpłacania do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uzyskanych w danym roku kalendarzowym środków funduszu rehabilitacji pochodzących ze zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1, które nie zostały wykorzystane w terminie do dnia 31 grudnia następnego roku. W rozpatrywanym przypadku termin ten dla ostatniego roku zwolnienia podatkowego, czyli 2009, upłynął w dniu 31 grudnia 2010 r. Zdaniem Kolegium, Wnioskodawca nie może więc jeszcze rok później wydatkować środków uzyskanych z tytułu zwolnienia w podatku od nieruchomości, które przysługiwało mu do 30 września 2009 r., ponieważ - zgodnie z art. 33 ust. 4c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - nie powinien już dysponować środkami pochodzącymi z tego źródła.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. M. S. wniósł o uchylenie postanowienia organu II instancji i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania prawem przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił:

1) naruszenie zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady legalności, przez bezpodstawną odmowę realizacji prawa strony do otrzymania zaświadczenia o pomocy de minimis w sytuacji, gdy przepisy prawa przyznawały stronie to prawo;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 2 ust. 2 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245, poz. 1810 ze zm.), przez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że strona nie mogła dokonać wydatku ze środków zgromadzonych na z.f.r.o.n., do których nabyła prawo przed 16 września 2009 r.;

3) złamanie zasady "lex retro non agit", przez naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721), przez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że przepisy te obowiązują do środków, do których strona nabyła prawo przed 1 stycznia 2011 r.;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne przywołanie podstawy prawnej, tj. art. 33 ust. 4c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, gdy w istocie zastosowanie miał art. 13 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 226, poz. 1475).

Uzasadniając skargę M. S. wskazał, że prowadzony przez niego zakład pracy posiadał statut zakładu pracy chronionej i z tytułu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości do dnia 16 września 2009 r. uzyskał w latach 2004-2009 środki w kwocie [...] zł. Z tej kwoty wydatkował w latach 2004-2009 r. kwotę [...] zł, w tym [...] zł w ramach pomocy de minimis - na co posiada stosowne zaświadczenia. Do wykorzystania pozostało więc [...] zł w ramach pomocy de minimis albo na wydatki o charakterze socjalnym dla pracowników poza rygorami pomocy de minimis.

Skarżący podniósł, że zgodnie z § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, rodzaje wydatków, wymienione w tym przepisie, o ile stanowią przysporzenie korzyści dla pracodawcy, a poniesione m.in. ze środków, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rehabilitacji w związku z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), do których pracodawca nabył prawo po dniu 14 maja 2004 r., stanowią pomoc de minimis w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

Stosownie natomiast do § 9 ust. 2 tego rozporządzenia, w celu uzyskania zaświadczenia przedsiębiorca przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania.

Zdaniem Skarżącego, z przepisów tych wynika, że środki do których pracodawca nabył prawo po dniu 14 maja 2004 r., w tym zwolnienia z podatku od nieruchomości, stają się pomocą de minimis w dniu wydatkowania na cele określone w ww. rozporządzeniu, jeśli stanowią przysporzenie korzyści dla pracodawcy - czemu bezpodstawnie zaprzeczyły organy pierwszej i drugiej instancji.

W tym zakresie Skarżący przytoczył wyjaśnienie (źródło: www.uokik.gov.pl) Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia 02.03.2011 r. ([...] ), w którym stwierdzono m.in., że "za dzień udzielenia pomocy należy przyjąć dzień wydatkowania przez przedsiębiorcę środków bezpośrednio z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON). W związku z tym, zaświadczenie o pomocy de minimis powinno być wystawiane, gdy beneficjent udokumentuje poniesione wydatki, których sfinansowanie z ZFRON jest dopuszczone na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (...). Fakt, iż pracodawca posiadający status zakładu pracy chronionej utracił prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości, lecz nadal dysponuje środkami publicznymi pochodzącymi ze zwolnienia od tego podatku, nie stanowi przeszkody w wydaniu zaświadczenia o pomocy de minimis. Podstawę prawną wydania zaświadczenia o pomocy de minimis jest art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji (...), jak również § 2 ust, 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji (...)".

Skarżący przytoczył również wyjaśnienie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta ze strony internetowej Urzędu (http://www.uokik.gov.p1/wyjaśnienia2. php#faq758), w którym m.in. wskazano, że "w przypadku, gdy ze środków zgromadzonych na koncie zfron sfinansowane będą wydatki określone w § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zfron, które nie stanowią pomocy dla osób niepełnosprawnych, to następuje przysporzenie korzyści na rzecz przedsiębiorstwa. Tak więc przedmiotowe zwolnienia (w zakresie w jakim środki z tych zwolnień przeznaczone są na finansowanie ww. wydatków) zostały zakwalifikowane jako pomoc de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. (...) Zgodnie z ustawą o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, organ udzielający pomocy de minimis ma obowiązek wystawienia zaświadczenia potwierdzającego charakter i wartość udzielonego wsparcia. Wzór zaświadczenia określa rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. (...), za dzień udzielenia pomocy należy przyjąć dzień wydatkowania przez przedsiębiorcę środków bezpośrednio z zfron. W związku z tym, zaświadczenie o pomocy de minimis powinno być wystawiane, gdy beneficjent udokumentuje poniesione wydatki, których sfinansowanie z zfron jest dopuszczone na podstawie rozporządzenia w sprawie zfron (...)".

Skarżący nie zgodził się z dokonaną przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze wykładnią przepisów art. 33 ust. 4c ustawy o rehabilitacji zawodowej (...), uznając, że jest ona sprzeczna z zasadą "lex retro non agit". Przepis ten został wprowadzony do ustawy artykułem 1 pkt. 18 lit. d) ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 226, poz. 1475), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2011 r. Z tego powodu dotyczy on środków uzyskanych w roku 2011 r., które nie zostaną wykorzystane do końca 2012 r. Nie ma natomiast zastosowania do środków, do których strona skarżąca nabyła prawo przed 1 stycznia 2011 r., a których wydatkowanie reguluje art. 13 ustawy nowelizującej.

Zdaniem Skarżącego, przyjęcie innego założenia prowadziłoby do wniosków stojących w sprzeczności z zasadą "lex retro non agit" oraz domniemaniem racjonalności ustawodawcy. Oznaczałoby to bowiem, że strona powinna wydać środki do 31 grudnia 2010 r. na mocy przepisu, który obowiązuje od 1 stycznia 2011 r.

Przytaczając brzmienie art. 13 ww. ustawy nowelizującej, Skarżący stwierdził, że przepis ten wskazuje, iż rygorowi zwrotu do PFRON podlegają niewykorzystane środki ZFRON, o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy zmienianej (...), a środkami tymi są m.in. podatki, z zastrzeżeniem ust. 2, tj.:

a) podatek od nieruchomości, rolny i leśny,

b) podatek od czynności cywilnoprawnych,

Przepis ten pozwolił zatem zakładom pracy chronionej na wydatkowanie wszystkich zgromadzonych do 31 grudnia 2010 r. środków w terminie do 31 grudnia 2011 r., pod rygorem ich zwrotu do PFRON. Skarżący spełnił te wymagania, bowiem wykorzystał środki, o których mowa w art. 13 ww. ustawy, do dnia 31 grudnia 2011 r., wydatkując je na zakup koparko-ładowarki w dniu 29 grudnia 2011 r.

Na potwierdzenie takiego stanowiska Skarżący przytoczył też wyjaśnienie Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych nr [...] w którym wskazano, że: "Stosownie do dyspozycji art. 13 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 226 poz. 1475), zwrotowi podlegają wyłącznie środki wymienione w tym przepisie, tj. określone w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 ze zm.) oraz kwoty pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, uzyskane przed dniem 1 stycznia 2011 r., które nie zostały wykorzystane do dnia 31 grudnia 2011 r.".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu.

Odnosząc się do pisma organu odwoławczego, Skarżący w piśmie procesowym z dnia 25 października 2012 r. podkreślił, że prowadzone przez niego P. U. –H. M. S. posiadało nieprzerwanie status zakładu pracy chronionej od 17 listopada 1997 r. do 30 czerwca 2012 r.

Na potwierdzenie takich faktów Skarżący załączył do pisma kopie decyzji:

1) Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych Nr [...] - nadającej status zakładu pracy chronionej od 17 listopada 1997 r.,

2) Wojewody K. -P. z[....] ., zmieniającej treść decyzji Pełnomocnika Nr [...]

3) Wojewody K. -P. z [...] r., orzekającej o utracie statusu z dniem [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że w postanowieniu organu I instancji jako podstawę prawną tego aktu wskazano przepisy art. 306a § 1, art. 306c i art. 216 ustawy Ordynacja podatkowa, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołano przepisy art. 306a § 2 i art. 306b tej ustawy.

Przepisy te wprawdzie regulują tryb postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń, jednak odnoszą się one do zaświadczeń w sprawach podatkowych. Kwestie udzielania pomocy de minimis regulują przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. nr 59, poz. 404 ze zm.), natomiast kwestie związane z wydawaniem przedmiotowych zaświadczeń określają przepisy – wydanego na podstawie art. 5 ust. 4 tej ustawy -rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. nr 53, poz. 354 ze zm.).

Stosownie do przepisu art. 5 ust. 3 wymienionej ustawy, podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.

Sprawy o wydanie takich zaświadczeń nie należą więc do spraw z zakresu prawa podatkowego, a więc w sprawie o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ww. ustawy, znajdują zastosowanie przepisy Działu VII k.p.a. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.10.2008 r. sygn. akt II GSK 391/08 i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z 02.09.2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 191/10.

Odnosząc się natomiast do zastosowanych w zaskarżonym postanowieniu przepisów prawa materialnego, stwierdzić należy, że zasadnie Skarżący stwierdził, iż dokonana przez organ odwoławczy wykładnia przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721) nie jest prawidłowa. Powołany przez organ odwoławczy przepis art. 33 ust. 4c stanowi wprawdzie, że: "Uzyskane w danym roku kalendarzowym środki funduszu rehabilitacji pochodzące ze zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1, oraz kwoty pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, które nie zostały wykorzystane w terminie do dnia 31 grudnia następnego roku, podlegają wpłacie do Funduszu.", zasadnie jednak Skarżący zauważył, że przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. Przepis ten został bowiem wprowadzony do ww. ustawy artykułem 1 pkt. 18 lit. d) ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 226, poz. 1475), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2011 r. – co wynika z art. 14 ustawy nowelizującej.

Z tego powodu nie może mieć on zastosowania do środków uzyskanych przez zakład pracy chronionej Skarżącego przed dniem 1 października 2009 r. Stwierdzić należy, że ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej [...] przed dniem dokonania ww. zmiany nie zawierała przepisu o treści odpowiadającej nowemu przepisowi art. 33 ust. 4c. Ustawodawca, mając to na względzie, w art. 13 ust. 1 ustawy nowelizującej uregulował kwestie związane z wykorzystaniem środków ZFRON uzyskanych przed wejściem w życie tej ustawy.

Przepis ten stanowi, że: "Środki funduszu rehabilitacji pochodzące ze zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz kwoty pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, uzyskane przed dniem 1 stycznia 2011 r., które nie zostały wykorzystane do dnia 31 grudnia 2011 r., podlegają wpłacie do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w terminie do dnia 20 stycznia 2012 r.".

Wskazać tu należy, że w myśl art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej [...] stanowi, że: "Prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b, lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z:

1) podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że:

a) z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych,

b) z podatku od czynności cywilnoprawnych - jeżeli czynność przez niego dokonana pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu;

2) opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.".

Stosownie do tego przepisu, w rozpatrywanej sprawie do zwolnień w podatku od nieruchomości mają zastosowanie przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2009 r.

Zasadnie więc w skardze stwierdzono, że przepis art. 13 ust. 1 ustawy nowelizującej pozwolił zakładom pracy chronionej na wydatkowanie wszystkich zgromadzonych do 31 grudnia 2010 r. środków w terminie do 31 grudnia 2011 r., pod rygorem ich zwrotu do PFRON.

Sąd nie kwestionuje przy tym stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu – co stanowi oczywistą zasadę w postępowaniu o wydanie zaświadczenia.

Mając na względzie powyższe ustalenia, stwierdzić więc należy, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem ww. przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego Sąd – na podstawie art. 145 art. § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152, a kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy.

W ponownym rozpoznaniu wniosku Skarżącego o wydanie zaświadczenia, należy uwzględnić przytoczoną powyżej ocenę prawną, w szczególności przez pominięcie przy załatwianiu sprawy przepisu art. 33 ust. 4c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.