Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 408/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4.
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 stycznia 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 sierpnia 2010 r. o nałożeniu na [...] B. Ł. kary pieniężnej w wysokości 8000 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 23 lipca 2010 r. o godzinie 5.53 w miejscowości [...], na drodze wojewódzkiej nr [...], zatrzymany został do kontroli samochód marki [...] o nr rejestracyjnym [...], kierowany przez B. Ł.. W trakcie kontroli ustalono, że pojazdem wykonywano zarobkowy przewóz osób z [...] do [...]. Podczas kontroli kierowca oświadczył, że pojazd nie jest zgłoszony do licencji oraz okazał do kontroli licencję na wykonywanie transportu drogowego osób nr [...].

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2010 r., nr [...] działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] B. Ł. karę pieniężnej w wysokości 8000 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 23 lipca 2010 r. przeprowadzona została na drodze wojewódzkiej nr [...], w miejscowości [...], kontrola samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], kierowanego przez B. Ł.. Kierowca, będący jednocześnie właścicielem przedsiębiorstwa, oświadczył w czasie kontroli, że pojazd, którym się porusza nie jest zgłoszony do licencji. Fakt ten stwierdzony został protokołem kontroli nr [...] oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań B. Ł., który zeznał, że w dniu 22 lipca 2010 r. chciał zgłosić sporny pojazd do licencji, jednakże w urzędzie przedłużono mu jedynie ważność pozwolenia czasowego i poinformowano, że do licencji pojazd zostanie wpisany dopiero w momencie otrzymania dowodu rejestracyjnego. Uzasadniał dalej organ, że wobec takiej treści zeznań strony zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Prudniku o potwierdzenie daty zgłoszenia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] do licencji firmy [...] B. Ł. i uzyskał informację, że do zgłoszenia w/w samochodu doszło w dniu 23 lipca 2010 r. Wskazując na powyższe oraz przytaczając brzmienie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowody pozwala na uznanie, że wykonywany w dniu 23 lipca 2010 r. przez B. Ł. przewóz drogowy osób odbywał się pojazdem, który nie został wpisany do licencji. Zdaniem organu transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby samochodów, ale także tych samych samochodów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę do licencji, a nadto pojazd ten musi być zgłoszony do licencji najpóźniej przed rozpoczęciem przewozu. Stąd też stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz Ip.1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wymierzono karę w wysokości 8000 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B. Ł., żądając jej uchylenia. Podniósł, że [...] B. Ł. otrzymało licencję na przewóz osób w dniu 4 grudnia 2009 r. Urzędnik poinformował go jednocześnie, że musi posiadać tyle wypisów z licencji ile samochodów zgłoszono do licencji. W postępowaniu pominięty został fakt, że dysponował tzw. starymi samochodami i stąd też w dniu 27 kwietnia 2010 r. został sprzedany samochód marki [...] o nr rej. [...], zaś dnia 21 lipca 2010 r. żona sprzedała [...] o nr rej. [...] i powyższe zostało zgłoszone w Wydziale Komunikacji. Organ nie uwzględnił również tego, że w kwietniu 2010 r. żona dokonała zakupu samochodu [...], który został czasowo zarejestrowany w dniu 16 czerwca 2010 r. i już tego dnia chciał zgłosić ten samochód o nr rej. [...] do licencji, lecz urzędnik stwierdził, że: "samochód ten nie otrzymał potwierdzenia z komunikacji z Bolesławca" i stąd też dopiero w dniu 23 lipca 2010 r. uzyskał dowód rejestracyjny stały. Podkreślił, że przewoźnik może zgłosić na piśmie organowi wszystkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy nie później niż 14 dni od daty ich powstania, a potwierdzeniem powstania takiego zdarzenia jest data wydania dowodu stałego. Zauważył, że wypisy z licencji nie są oznaczone numerami rejestracyjnymi pojazdów, a zmiana w licencji pojazdów z [...] o nr rej [...] na [...] o nr rej [...] nic go nie kosztowała. W dalszej części odwołujący przedstawił swoją sytuację rodzinną oraz zawodową i zauważył, że wymierzenie kary w wysokości 8000 zł spowoduje całkowitą utratę przez niego zaufania do sprawiedliwości w Państwie.

W piśmie z dnia 29 grudnia 2010 r. odwołujący twierdził, że zgłoszenia zmiany pojazdu w licencji dokonał pisemnie w dniu 22 lipca 2010 r. o godz. 13.45. wobec tego, że urzędnik nie chciał przyjąć wniosku pozostawił go w biurze przed zamknięciem Wydziału Komunikacji.

Organ odwoławczy uzupełnił postępowanie m.in. o informację Starostwa Powiatowego w Prudniku z dnia 13 grudnia 2010 r., kopię pozwolenia czasowego, kopię wniosku o zmianę w licencji, datowanego na dzień 23 lipca 2010 r., z prezentatą urzędu z dnia 23 lipca 2010 r. dotyczącą pojazdu o nr rej. [...] (k. 32 akt administracyjnych).

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 stycznia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie, działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., art. 5 art. 8 ust. 3 pkt 8, art.11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 oraz punktu 1.1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny ustalony przez organ I instancji, przytoczył przepisy ustawy o transporcie drogowym znajdujące zastosowanie w sprawie i stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż w dniu 23 lipca 2010 r. odwołujący wykonywał przewóz drogowy osób pojazdem, który nie został wpisany do licencji. Uznał, że zebrany w sprawie materiał dowody nie pozwala na przyjęcie, że odwołujący dokonał przed dniem 23 lipca 2010 r. zgłoszenia pojazdu poddanego kontroli w dniu 23 lipca 2010 r. i stąd też decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Uzasadniał, że przepisy ustawy o transporcie drogowym zezwalają na wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wpis z licencji wydawany jest dla każdego pojazdu i stąd też przedsiębiorca nie może wykonywać transportu drogowego przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony organowi, który udzielił licencji. Nadto zgłoszenie takie winno być dokonane przed wykorzystaniem takiego pojazdu do świadczenia usług. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że okoliczność, iż przedsiębiorca chciał już w dniu 16 czerwca 2010 r. zgłosić kontrolowany pojazd do licencji, lecz organ 3-krotnie przedłużał okres rejestracji pojazdu, nie stanowią okoliczności, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż organ musiałby stwierdzić realne zaistnienie braku wpływu na powstanie naruszenia lub brak możliwości przewidzenia powstania naruszenia przepisów, a taka sytuacja nie zaistniała. W przypadku przesłanek przewidzianych tymi przepisami nie wystarczy zakwestionować tylko swoją odpowiedzialność. Okoliczności popełnienia przez przedsiębiorcę zarzucanych naruszeń były takimi, do których zaistnienia przedsiębiorca nie powinien dopuścić. Podkreślił także organ, że przedmiotem postępowania była ocena prawidłowości zastosowania norm regulujących wykonywanie przewozu drogowego do ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego i dlatego dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają wpływu okoliczności związane ze stanem majątkowym strony.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się B. Ł.. W wywiedzionej skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zwolnienie od kosztów postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. W. na okoliczność wizyty w Starostwie Powiatowym w Prudniku i jej przebiegu w dniu 22 lipca 2010 r. W uzasadnieniu skargi przedstawiły przyczyny, które skłoniły go do wykonania transportu drogowego osób w dniu 23 lipca 2010 r. Stwierdził także, iż nie jest mu znana przyczyna zarejestrowania przez pracownika Starostwa Powiatowego w Prudniku jego pisma o wpisanie do licencji pojazdu o nr rej. [...] złożonego w dniu 22 lipca 2010 r., dopiero w dniu 23 lipca 2010 r., ani też, dlaczego na tymże piśmie figuruje data 23 lipca 2010 r. Uważa, że wykazał się jako przedsiębiorca dużą znajomością przepisów i w pełni wykonał ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie. Nadto skarżący kwestionował wysokość nałożonej kary i jej dotkliwość.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art. 151 w/w ustawy).

Przedmiotem oceny jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 stycznia 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 sierpnia 2010 r. o nałożeniu na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu drogowego osób pojazdem niewpisanym do licencji.

Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wykazała, iż odpowiadają one wymogom prawa.

Na wstępie zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie podstawowe kwestie sprowadzają się do oceny czy organy administracji w sposób prawidłowy uznały, że przewóz wykonywany był przez skarżącego pojazdem, który został zgłoszony i wpisany do licencji.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wątpliwości w świetle brzmienia tego przepisu nie może budzić to, że skarżący w dniu 23 lipca 2010 r. wykonywał krajowy transport drogowy. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 (dotyczy on kierowców taksówek), jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.) oraz wykonując transport drogowy m.in. wypis z licencji (pkt 1 art. 87 ust. 1 ustawy).

Poza sporem pozostaje, że w dniu 23 lipca 2010 r. o godzinie 5.53 w miejscowości [...], na drodze wojewódzkiej nr [...], przeprowadzona została kontrola samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], kierowanego przez B. Ł.. Wyniki tej kontroli zawarte zostały w protokole pokontrolnym nr [...]. Kierowca pojazdu, będący jednocześnie właścicielem przedsiębiorstwa, oświadczył w czasie kontroli, że pojazd, którym się porusza nie jest zgłoszony do licencji i taka informacja znalazła odzwierciedlenie w treści protokołu. Kontrolowany nie wniósł zastrzeżeń do protokołu, jego zgodność z dokonanymi ustaleniami potwierdził własnoręcznym podpisem.

W związku z zarzutami skargi rozstrzygnąć należało m.in. kwestię podnoszoną przez skarżącego, czy w istocie zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał organy do przyjęcia, że w dniu 23 lipca 2010 r. skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem, który nie został wpisany do licencji, czy też pojazdem zgłoszonym do licencji. Skarżący w odwołaniu, jak i skardze twierdził, że dokonał w dniu 22 lipca 2010 r., na piśmie, zgłoszenia organowi, który udzielił licencji zmiany rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje, a więc wpisu nabytego pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], a z nieznanych mu przyczyn jego wniosek zarejestrowany został dopiero z datą złożenia 23 lipca 2010 r.

Wobec tak wyartykułowanego zarzutu stwierdzić należy, że organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe w tym zakresie. W szczególności, zwróciły się do Starostwa Powiatowego w Prudniku o informacje, w jaki sposób i w jakiej dacie skarżący dokonał zgłoszenia zakupu pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] do posiadanej licencji oraz czy dokonał tej czynności osobiście, a jeśli tak to, o której godzinie. Z informacji uzyskanych przez organy w sposób jednoznaczny wynika, że skarżący dopiero w dniu 23 lipca 2010 r. złożył wniosek o dokonanie wpisu pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] do licencji i co więcej uczynił to już po przeprowadzeniu czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy organu. Lektura akt administracyjnych, a w szczególności data (23 lipca 2010 r., a nie jak 22 lipca 2010 r.) wskazana na przedmiotowym piśmie o dokonanie wpisu do licencji (k. 31 akt administracyjnych), treść protokołu kontroli, a także zeznania skarżącego złożone w dniu 6 sierpnia 2010 r. o godzinie 13.45 (k. 70 akt administracyjnych) nie uprawniały organów obu instancji do przyjęcia, że w spornym dniu, to jest 23 lipca 2010 r. o godzinie 5.53 skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem zgłoszonym do licencji. Stąd też uznać należało, że organy administracji w sposób właściwy dokonały analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo go oceniły, w sposób, który nie może zostać uznany za dowolny oraz zastosowały do ustalonego stanu faktycznego właściwe przepisy prawa materialnego.

Sankcja za naruszenie obowiązku wykonywania transportu drogowego pojazdem, który nie figuruje w licencji określona została w art. 92 ust. 1 ustawy, a jest nią kara pieniężna w wysokości wskazanej w załączniku do ustawy. Ustęp 4 art. 92 ustawy stanowił bowiem, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Załącznik do ustawy o transporcie drogowym, obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania wskazywał w punkcie 1.1.2., iż wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Taka też kara została zastosowana wobec skarżącego. Na ustalenie jej wysokości organ nie miał żadnego wpływu, gdyż ustawodawca nie pozostawił tej kwestii tzw. uznaniu administracyjnemu. Ustawodawca w tym zakresie nie pozostawił organom kontroli żadnej swobody decyzyjnej, ściśle określając, jakiemu rodzajowi naruszenia obowiązku przypisana jest wysokość kary pieniężnej.

W związku z zarzutami skargi zauważyć należy, że motywy, jakimi kierował się skarżący decydując się na wykonanie przewozu drogowego w dniu 23 lipca 2010 r. pojazdem, co do którego nie miał pewności, że ujęty został przez organ uprawniony do wydawania licencji na transport drogowy w licencji nie mogą wpływać na dokonaną właściwie przez organy ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego. Okoliczność, że skarżący i jego małżonka zbyli uprzednio dwa samochody, trzeci został uszkodzony w wyniku kolizji drogowej, zaś kolejny był niesprawny nie wyczerpuje przesłanki zawartej w 93 ust. 7 ustawy, gdyż jak właściwie stwierdził organ możliwość zastosowania tego przepisu ograniczona została do zdarzeń i okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Skarżący zaś, wykonując transport drogowy w dniu 23 lipca 2010 r. pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji dopuścił się naruszenia przepisów o transporcie drogowym i nie była to okoliczność czy zdarzenie o którym nie posiadał wiedzy (brak wpisu tego pojazdu do licencji).

Odnosząc się do możliwości przewidzianej przepisem art. 14 ust. 1 ustawy Sąd w niniejszym składzie identyfikuje się z poglądem wyrażonym przez NSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 maja 2008 r., który zapadł w sprawie o sygn. akt II GSK 156/08 (por. http://www.nsa.gov.pl//), który został przytoczony w uzasadnieniu decyzji przez organ II instancji.

Reasumując, skoro skarżący wykonując przewóz drogowy czynił to pojazdem nie wpisanym do licencji, a powyższe wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, to zapadłe w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Wykonywanie przewozu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję dopuszczalne jest tylko przy użyciu pojazdów zgłoszonych do licencji. Co więcej przedsiębiorca zobowiązany jest do zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykorzystywania pojazdu do świadczenia usług. Wykonywanie zatem przewozu innym pojazdem niż zgłoszony do licencji narusza określone w ustawie o transporcie drogowym warunki, od których uzależniona jest dopuszczalność wykonywania transportu drogowego, a powyższe naruszenie stanowi przesłankę nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy.

Z tych względów, na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku skarżącego, który zawarty został w skardze, a dotyczył przeprowadzenia przez Sąd dowodu z przesłuchania świadka, to w tym zakresie stwierdzić należy, że ustawodawca nie przewidział w przepisach procedury sądowoadministracyjnej takiego uprawnienia Sądu. Art. 106 § 3 P.p.s.a stanowi bowiem, że Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tego też względu niedopuszczalnym było uzupełnienie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez skarżącego.

Wskazać należy także, iż nie został rozpoznany wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji ze względu na szybkość i sprawność postępowania sądowoadministracyjnego. Terminy bowiem posiedzenia niejawnego i rozprawy były zbliżone, a stosownie do art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.