Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 84/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2. art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej na wniosek z [...] grudnia 2013 r. 1. stwierdza, że bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie; 3. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej w W. na rzecz skarżącego A. N. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] grudnia 2013 r. A. N. zwrócił się do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o udostępnienie do wglądu uchwał i protokołów z obrad ORA i Prezydium ORA z miesiąca XI-XII 2013 r. oraz o umożliwienie mu wykonania z nich notatek i kopii.

W odpowiedzi adresat wniosku odmówił udostępnienia stronie protokołów Prezydium ORA, a także nie zgodził się na sporządzanie notatek i kopii protokołów posiedzeń Rady.

W dniu [...] stycznia 2014 r. udostępniono stronie do wglądu protokoły z posiedzeń Rady z [...] i [...] listopada 2013 r., informując że nie zostały jeszcze sporządzone protokoły z posiedzeń z [...] i [...] listopada 2013 r. Protokoły z tych dwóch posiedzeń zostały udostępnione stronie w dniu [...] stycznia 2014 r.

Strona nie czując się zaspokojona w swoim żądaniu wywiodła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu.

W dniu [...] czerwca 2014 r. udostępniono wnioskodawcy sporne protokoły z posiedzeń Prezydium Rady, co strona przyznała w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2014 r.

Ostatecznie w odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, z uwagi na fakt zaspokojenia wnioskodawcy.

Na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. strony zgodnie wniosły o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi i analizowane pod tym kątem podlegało umorzeniu.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność.

Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji został zrealizowany przez organ. Wnioskodawca otrzymał bowiem w całości żądaną informację. Okoliczność tę przyznała strona skarżąca w piśmie procesowym, skierowanym do tutejszego Sądu, jak również na rozprawie 5 listopada 2014 r.

W świetle powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Organ rozpoznał bowiem wniosek strony jeszcze przed rozprawą.

W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji postanowienia.

Z uwagi na fakt, iż odpowiedzi na wniosek strony, organ udzielił dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi, Sąd uznał, iż skarżący zasadnie uważał, że na dzień jej wniesienia, nie można było traktować jej jako bezprzedmiotowej. Stąd też wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania w zakresie zwrotu poniesionego wpisu sądowego należało uwzględnić w trybie art. 200 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tutejszy Sąd nie uznał zaś za zasadne przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów oznaczonych jako zwrot utraconego zarobku, w wysokości wynagrodzenia przysługującego profesjonalnemu pełnomocnikowi. Skarżący jest co prawda adwokatem, lecz w niniejszym postępowaniu występował bez pełnomocnika. Stąd więc nie przysługiwał mu wniosek o zwrot kosztów w postaci wynagrodzenia pełnomocnika procesowego. Co zaś się tyczy żądania zwrotu utraconych zarobków, skarżący nie udowodnił ani nawet nie uprawdopodobnił tezy, iż wskutek stawiennictwa na rozprawie utracił zarobek i w jakiej wysokości. Brak zaś jest przesłanek uzasadniających tezę, że w przypadku gdy stroną postępowania jest adwokat czy radca prawny, to materia utraconego zarobku stanowi pewnego rodzaju notorium. Nadto, na marginesie podkreślenia wymaga dodatkowo okoliczność, że stawiennictwo na rozprawie nie było obowiązkowe. Strona swoje stanowisko procesowe wyartykułowała zaś w skardze i piśmie procesowym z [...] sierpnia 2014 r. i nie podniosła żądnych nowych okoliczności przed Sądem.

Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie uznał też, aby bezczynność organu miała charakter kwalifikowany. Adresat wniosku starał się uczynić zadość żądaniu strony. Konieczność wypracowania stanowiska odnośnie spornej materii wniosku tłumaczyła zaś dłuższy czas procedowania w sprawie.