Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1129/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Wodne prawo
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 15
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 39
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Wodzisławia Śląskiego z dnia 29 maja 2019 r. nr IX/69/19 w przedmiocie utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska Wodzisławia Śląskiego w dniu 29 maja 2019 r. podjęła uchwałę nr IX/69/19 w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli pod nazwą "BALATON I" w Wodzisławiu Śląskim. W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 506), art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1523 ze zm.). W treści uchwały w § 1 określono nazwę i położenie miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, jego organizatora - Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji "CENTRUM" w Wodzisławiu Śląskim, a w § 2 - określono sezon kąpielowy w okresie od 1 lipca 2019 r. do 30 lipca 2019 r. W § 3 wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta Wodzisławia Śląskiego. .

Przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 3 czerwca 2019 r. pod poz. 4116 i weszła w życie 14 dni po jej ogłoszeniu (§ 4 uchwały).

Pismem z dnia 12 lipca 2019 r. Wojewoda Śląski, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę, w której domagał się stwierdzenia jej nieważności w całości jako sprzecznej z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu zaznaczył, że na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy Prawo wodne w przypadku gdy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska, rada gminy może wyrazić, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, zgodę na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym, określając sezon kąpielowy dla miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli. Podjęcie uchwały winno być poprzedzone określonymi w tym przepisie czynnościami. W pierwszej kolejności organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, w terminie nie krótszym niż 30 dni przed planowanym otwarciem przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli (ust. 2). Wniosek ten powinien zawierać elementy i załączniki określone w ust. 3 i ust. cytowanego przepisu, a kolejnym istotnym elementem procedury jest uzyskanie opinii podmiotów wymienionych w ust. 7. Przewidziana w niniejszej procedurze rola rady gminy ogranicza się do wyrażenia, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli. Wyrażenie takiej zgody nie jest jednak całkowicie dowolne, gdyż jest możliwe jedynie w przypadku, gdy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska. Rada powinna zatem wyrazić zgodę tylko w sytuacjach wyjątkowych, w których konieczne będzie zorganizowanie określonej formy rekreacji związanej z kąpielą, a nie będzie uzasadnione utworzenie kąpieliska. Taka wyjątkowość sytuacji może wynikać z potrzeby zorganizowania zawodów, obozu, czy też wydarzeń kulturalnych połączonych z wypoczynkiem (kąpielą) lub prowadzeniem agroturystyki. Obejmuje ona sytuacje, których nie dało się przewidzieć i nie mogłyby one podlegać długotrwałej procedurze związanej z tworzeniem kąpieliska.

Tym samym wyrażając zgodę rada winna rzetelnie uzasadnić swoje stanowisko, co do konieczności utworzenia takiego miejsca. Tylko bowiem podanie wyczerpujących powodów i motywów podjęcia uchwały w tym przedmiocie pozwala na zweryfikowanie jej prawidłowości. Tymczasem, w kwestionowanej uchwale takiego uzasadnienia jest brak, co powoduje, iż organ nadzoru nie ma możliwości weryfikacji, czy w niniejszej sprawie utworzenie w tym miejscu kąpieliska było uzasadnione.

Dalej organ nadzoru stwierdził, że w piśmie Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Centrum" w Wodzisławiu Śląskim z dnia 7 maja 2019 r. (znak: DG.07.14.2019) wskazano, że od 2008 r. do 2018 r. zbiornik wodny "Balaton" funkcjonował naprzemiennie jako kąpielisko i miejsce wykorzystywane do kąpieli na terenie rekreacyjno- wypoczynkowym przy ul. Brackiej w Wodzisławiu Śląskim. Podano też, iż sporadycznie na tym terenie odbywają się imprezy rekreacyjne, sportowe, biwaki harcerskie, spotkania klubów crossfit, festyny rodzinne, zajęcia nordic walking, treningi biegowe, kolarstwa górskiego, morsowania, a w sezonie letnim, na plaży pojawiają się ludzie korzystający z kąpieli wodnych oraz słonecznych. Wyjaśniono, że planowane są działania inwestycyjne związane z rewitalizacją zbiornika i zagospodarowania terenu w jego obrębie w ramach współpracy transgranicznej z partnerem z Republiki Czeskiej. Jednakże po wycofaniu się powyższego partnera plany związane z inwestycją zostały odroczone do momentu znalezienia nowego partnera. Wskazano, że w odróżnieniu od kąpieliska wyznaczenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli pozwala na większą elastyczność w zorganizowaniu zarówno samej plaży, jak i miejsca do kąpieli w wyznaczonym sezonie, gdyż lepiej uwzględnia się w tym przypadku zmieniające się czynniki, jak np. pogoda czy ilość osób chętnych do skorzystania z kąpieli, Wpływa to na ponoszenie kosztów związanych z jego funkcjonowaniem. Stąd też, w ocenie Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji uzasadnione jest dwukrotne zorganizowanie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli w okresie od 1 lipca 2019 r. do 30 lipca 2019 r. (Balaton I) oraz od 1 sierpnia 2019 r. do 30 sierpnia 2019 r. (Balaton II) w dwóch miejscach o różnych współrzędnych geograficznych.

Zdaniem organu nadzoru trudno uznać, aby powyższe argumenty - tzn. względy finansowe oraz mała ilość osób kapiących się w tygodniu i większa frekwencja w weekendy- mogły stanowić wystarczające uzasadnienie dla utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, zamiast stałego kąpieliska (art. 37 ustawy). Organ podkreślił, że nowa, wchodząca z dniem 1 stycznia 2018 r. w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne wprowadziła istotne zmiany w zakresie organizacji kąpieliska i miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, definiując je w art. 16 pkt 28. Poprzednio obowiązująca ustawa posługiwała się pojęciem "miejsca wykorzystywane do kąpieli." Obecna zmiana spowodowała, że miejsca takie mogą być tworzone tylko okazjonalnie, np. na rzecz obozów czy określonych wydarzeń kulturalnych. Zgodnie z językową definicją słowo "okazjonalny" oznacza: «odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, nieczęsto się zdarzający i spotykany (zob. Słownik języka polskiego, PWN, sjp.pwn.pl). Nie chodzi więc o utworzenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli w sposób stały.

Wobec powyższego, utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli pod nazwa "Balaton I", które będzie funkcjonowało od 1 lipca 2019 r. do 30 lipca 2019 r. oraz "Balaton II", które będzie funkcjonowało od 1 sierpnia 2019 r. do 30 sierpnia 2019 r. w granicach zakreślonych uchwałami nr IX/69/19 i nr IX/70/19 Rady Miejskiej Wodzisławia Śląskiego podjętymi na sesji w dniu 29 maja 2019 r., a zatem różniące się wyłącznie długością i szerokością tego miejsca, nie sposób zaliczyć do sytuacji wyjątkowych, incydentalnych czy sporadycznych, w ustawie określanych jako "miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli", lecz wręcz przeciwnie do próby obejścia przepisów i uchylenia się od obowiązku utworzenia w tym miejscu kąpieliska.

W odpowiedzi na skargę, reprezentowana przez pełnomocnika Gmina Wodzisław Śląski, wniosła o jej oddalenie. Podkreśliła, że w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały podniesiono, iż na mocy art. 39 ustawy Prawo wodne gdy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska, rada gminy może w drodze uchwały, będącej aktem prawa miejscowego, wrazić zgodę na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym, określając sezon kąpielowy dla tego miejsca. Następnie podkreśliła, że w latach 2008 r.- 2018 r. zbiornik wodny "Balaton" funkcjonował naprzemiennie jako kąpielisko i miejsce wykorzystywane do kąpieli na terenie rekreacyjno- wypoczynkowym przy ul. Brackiej w Wodzisławiu Śląskim. Dodała, że na terenie ośrodka sporadycznie odbywały się imprezy rekreacyjne i sportowe, biwaki harcerskie i inne, w związku z tym istnieje potrzeba stworzenia możliwości korzystania z kąpieli dla ludzi w formie miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli w sezonie letnim. Podkreśliła, że na tym terenie planowane są działania inwestycyjne związane z rewitalizacją zbiornika wodnego i zagospodarowaniem terenu w jego obrębie w ramach współpracy transgranicznej z partnerem z Republiki Czeskiej. Jednak prace zostały wstrzymane wobec wycofania się partnera czeskiego i koniecznością poszukiwania nowego współinwestora. Mając na uwadze powyższe wyznaczono "miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli" uwzględniając większą elastyczność w jego zorganizowaniu oraz zmieniające się czynniki takie jak np. pogoda czy ilość chętnych osób do skorzystania z kąpieli, co wpływa niewątpliwie na koszty z tym związane.

Uwzględniono przy tym, wzorem lat ubiegłych, iż na czas funkcjonowania miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli teren ma zostać wyposażony w toalety przenośne, kosz na śmieci, a nad bezpieczeństwem osób kąpiących się mają czuwać ratownicy wodni. Podkreślono, że projekt uchwały został zgodnie z art. 39 ust. 7 pozytywnie zaopiniowany przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gliwicach Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, właściciela wód, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wodzisławiu Śląskim oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach.

Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. pełnomocnik Gminy podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) Z uwagi na przedmiot skargi wniesionej przez organ nadzoru, przypomnieć należy, iż na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) sąd, uwzględniając skargę na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 994), zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 ustawy. Natomiast według art. 93 ust. 1 tej ustawy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 94 cytowanej ustawy nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (ust. 1). Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Ze stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie wynika, że za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała lub zarządzenie pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Z istoty wspomnianej kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.).

W myśl postanowień art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego musi być wyrażone w akcie rangi ustawowej. Warunkiem wejścia w życie aktu prawa miejscowego, podobnie jak wszystkich aktów prawa powszechnie obowiązującego, jest jego ogłoszenie, co wynika wprost z art. 88 ust. 1 Konstytucji. Jeżeli zatem uchwała zawiera przepisy powszechnie obowiązujące, to powinna być zgodnie z art. 42 ustawy o samorządzie gminnym ogłoszona na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1523 ze zm.). Przepisy powołanej ustawy stanowią, że ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe (art. 2 ust. 1), a akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że akt normatywny określi termin dłuższy (art. 4 ust. 1). Niewykonanie tego obowiązku jest równoznaczne z istotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt I OSK 701/08 czy z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1608/12).

Organ uchwalający akt prawa miejscowego związany jest również zasadami i regułami techniki prawodawczej, ujętymi w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.jedn. Dz.U. z 2016 r.,poz. 283). Zgodnie z § 143 załącznika do tegoż rozporządzenia do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI z wyjątkiem § 142, dziale II oraz w dziale I rozdziału 2-7, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Nadmienić przyjdzie, że sam fakt wygaśnięcia uchwały nie stanowi podstawy do uznania, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne, o co wnioskowano w odpowiedzi na skargę. Uznając zatem za dopuszczalną skargę wniesioną przez organ nadzoru, Sąd dokonał jej merytorycznej kontroli.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowią art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 39 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy Prawo wodne. Wskazane przepisy ustawy o samorządzie gminnym upoważniają radę gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego w formie uchwały w innych sprawach zastrzeżonych ustawowo do jej kompetencji, natomiast art. 39 ust. 1 ustawy Prawo wodne postanawia, iż rada gminy w przypadku gdy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska może wyrazić, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, zgodę na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym, określając sezon kąpielowy dla tego miejsca. Jednocześnie ustawodawca w art. 16 pkt 28 ustawy zawarł definicję legalną miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, stwierdzając iż pod tym pojęciem rozumie się wykorzystywany do kąpieli wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych niebędący kąpieliskiem. Z kolei w myśl art. 16 ust. 22 kąpielisko to wyznaczony przez radę gminy wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą liczbę osób kąpiących się (...). Przywołany powyżej art. 39 w kolejnych ustępach wskazuje dokładnie tryb procedowania, w przypadku kiedy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska.

Należy podzielić twierdzenia organu nadzoru, iż z istoty cytowanego przepisu wynika incydentalny charakter podejmowanej uchwały. Można zgodzić się, że w chwili obecnej "miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli" stanowią wybieg organizatorów przez zorganizowaniem kąpielisk, a to z uwagi na określone w przepisach duże wymagania. Jednak w przypadku wykorzystywania danego terenu przez nie nazbyt dużą liczbę osób kąpiących, w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z tej formy rekreacji, przepisy ustawy dają możliwość organizowania tej formy wypoczynku, jednakże w ograniczonym zakresie (jedynie przez 30 dni) i przy zachowaniu określonych wymagań. Możliwość utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli ułatwia gminie wykonywanie zadań z zakresu gospodarki wodnej poprzez brak konieczności tworzenia kąpielisk w sytuacji nie spełniania wymagań określonych przepisami.

Nie oznacza to jednak możliwości nadużywania tej formy zarządzania zasobami wodnymi. W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy lokalny prawodawca nie przekroczył granic kompetencji dotyczących utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli. Jak podkreślono w odpowiedzi na skargę, a także w toku postępowania zmierzającego do przyjęcia kwestionowanej uchwały Gmina planowała prace inwestycyjne związane z rewitalizacją przedmiotowego zbiornika wodnego i zagospodarowaniem terenu w jego obrębie w ramach współpracy transgranicznej z partnerem z Republiki Czeskiej. Z uwagi na wycofanie się partnera czeskiego prace te zostały wstrzymane, a Gmina zmuszona została do podjęcia poszukiwania nowego partnera w celu wykonania zamierzonych robót rewitalizacyjnych. Mając jednak na uwadze bezpieczeństwo osób korzystających z kąpieli w tym zbiorniku wykorzystała przewidzianą w przepisach możliwość w celu zorganizowania miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, zachowując przy tym wszystkie wymogi formalne przewidziane w art. 39 ustawy. Są to okoliczności, które w ocenie Sądu świadczą o braku uzasadnienia do utworzenia kąpieliska, by następnie dalej prowadzić prace związane z planowaną rewitalizacją tego zbiornika wodnego. W świetle normy prawnej wynikającej z art. 39 ust. 1 Prawa wodnego nie sposób wymagać od przedsiębiorcy, aby ten ponosił większe nakłady wymagane dla organizacji kąpieliska w takich okolicznościach.

Zachowane przy tym zostały wszelkie wymogi formalne. Z wnioskiem o wyrażenie zgody na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli wystąpił do Prezydenta Miasta Wodzisławia Śląskiego Dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Centrum". Złożony wniosek zawierał dane wymagane przepisem ust. 3 art. 39 ustawy Prawo wodne.

Z kolei Prezydent Miasta Wodzisław Śląski, zgodnie z art. 39 ust. 7 ustawy, przedstawił projekt przedmiotowej uchwały wraz z wymienionym powyżej wnioskiem do zaopiniowania Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie w Gliwicach, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Wodzisławiu Śląskim oraz Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, którzy odrębnymi pismami pozytywnie zaopiniowali przedłożony projekt.

Przedłożony wniosek o wyrażenie zgodny na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli wskazywał terminy jego wykorzystywania - tj. od 1 lipca 2019 r. do 30 lipca 2019 r. (czyli wyznaczono okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym). Dokładnie też określono wyznaczone miejsce - nazwane "Balaton I" , wskazując w § 1 pkt 2 uchwały, że zlokalizowano je w Wodzisławiu Śląskim przy ul. Brackiej wzdłuż linii brzegowej o długości 40 m, o współrzędnych WGS miejsca: początek - N: 50o0’3.4"; E: 18o29’44.51" a koniec- N: 50o0’4.35"; E: 18o29’43.18". Stąd też należy przyjąć, że miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli wyznaczone zostało w sposób czytelny i precyzyjny. Zostało też wyraźnie odróżnione swym położeniem od "Balatonu II" .

W tych okolicznościach podnieść należy, że wprowadzona przez ustawodawcę możliwość utworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, po uwzględnieniu szeregu okoliczności, pozwoliła w rozpatrywanej sprawie na jego funkcjonowanie jednorazowo, na tym samym obszarze, przez okres nie dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym 2019.

W tym stanie rzeczy art. 39 ustawy odczytywany łącznie z art. 16 pkt 28 i pkt 37 ustawy, nie może prowadzić do innej konkluzji niż przedstawiona w odpowiedzi na skargę.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały kierował się dyspozycją przepisu art. 39 ust. 1 ustawy, który nie został naruszony. Wobec tego brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej uchwały i uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa, o których mowa w skardze. Skoro, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.