Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 703/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1387
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 122, art. 116 par. 1,  art. 180, art. 187 par. 1, art. 187 par. 2, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, ze uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. D. kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] kwietnia 2006r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej J. D. (zwana dalej "stroną", "skarżącą) - prezesa zarządu "G." Sp. z o.o. (dalej zwana "Spółką) za: 1) zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych, zatrudnionych na podstawie umowy o pracę (PIT-4) za grudzień 2002r., styczeń-kwiecień 2001r. w łącznej wysokości 4.736,10 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 4.809 zł oraz koszty egzekucyjne w wysokości 798,19 zł oraz 2) umorzył postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę za lipiec-listopad 2000r., maj i lipiec 2001r. oraz za zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec 2000r., jako bezprzedmiotowe. W podstawie prawnej wskazano art. 107 § 1 i § 2 pkt 1 i 4, art. 108 § 1 i 2, art. 116 § 1 i 2, art. 118 § 1, art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 ze zm.).

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki dokonano zajęcia ruchomości, wierzytelności oraz rachunku bankowego Spółki. Ruchomości - urządzeń do klimatyzacji, których wartość oszacowała strona na 87.720 zł zajęto 22 lutego 2001r. Do zajętego rachunku bankowego nastąpił zbieg egzekucji i 16 października 2001r. na wezwanie Sądu Rejonowego dla W., sygn. akt [...], akta egzekucyjne przekazano do Sądu, a postępowanie egzekucyjne wstrzymano. W dniu [...] lipca 2002r. Sąd postanowił, że dalsza egzekucja wszystkich należności będzie prowadzona łącznie przez Komornika Rewiru II w M.. Organ podniósł również, że strona podczas przesłuchania 29 maja 2003r. oświadczyła do protokołu, iż nie wie co stało się z zajętymi klimatyzatorami. Egzekucja z zajętych ruchomości nie była możliwa, a ich nie była porównywalna z wysokością zaległości Spółki. Poborca skarbowy ocenił ich wartość przy sporządzeniu protokołu zajęcia z 23 lutego 2001r. na 87.720 zł, a strona 25 maja 2001r. stwierdziła, że wynosiła ona 59.408,08 zł. Organ wyjaśnił na tej podstawie, że wartość handlowa i egzekucyjna zajętych ruchomości była znikoma już w chwili ich zajęcia. Ustalił ponadto, że Spółka od 2001r. nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, nie dokonała również aktualizacji danych rejestrowych. Organ egzekucyjny nie mógł więc prowadzić skutecznego postępowania w celu egzekwowania zaległości. Tym samym postępowanie egzekucyjne wobec majątku Spółki okazało się bezskuteczne.

Jedynym członkiem zarządu Spółki od dnia jej zarejestrowania w Sądzie Rejonowym W. do 23 maja 2001r. była strona, a więc na podstawie art. 116 § 2 O.p. odpowiada za wskazane w sentencji decyzji zaległości. Należności w podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowników za maj i lipiec 2001r. stały się zaległościami podatkowymi odpowiednio: 21 czerwca oraz 21 sierpnia 2001r., kiedy strona nie sprawowała już funkcji członka zarządu. Zasadne było więc umorzenie postępowania z tego zakresu z uwagi na bezprzedmiotowość. Organ w odniesieniu do zaległości Spółki w podatku od towarów i usług powstałych w 2000r. wyjaśnił, że z końcem 2005r. przestał istnieć stosunek zobowiązaniowy wobec strony jako osoby trzeciej odpowiedzialnej za te zaległości (art. 118 § 1 O.p.). Podobna sytuacja miała miejsce w przypadku zaległości Spółki, jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres lipiec-listopad 2000r. W związku z tym uznał, że upływ terminu do wydania decyzji w zakresie orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za ww. zaległości powoduje, że postępowanie z tego zakresu jest bezprzedmiotowe.

Organ pierwszej instancji odnosząc się do pisma strony z 26 września 2005r., w którym wyjaśniła, że zgłosiła wniosek o upadłość [...] kwietnia 2001r., podkreślił, że wniosku nie złożono we właściwym czasie, gdyż zaległości podatkowe Spółki dotyczą między innymi takich miesięcy jak czerwiec, lipiec 2000r. a skarżąca została odwołana z funkcji prezesa 23 maja 2001r. Pismo z 14 maja 2001r. o przedłużenie przez Sąd terminu do usunięcia braków formalnych ww. wniosku nie zawierało uzasadnienia, więc skazane było na niepowodzenie. Strona nie wykazała więc, że we właściwym czasie skutecznie zgłosiła wniosek o upadłość, jak również nie wykazała, że do 23 maja 2001r. istniały przeszkody wskazujące na brak winy w jego nie złożeniu, we właściwym czasie.

W odwołaniu z [...] maja 2006r. strona zwróciła się o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę decyzji. Organowi zarzuciła, że nie przeprowadził postępowania w sposób obiektywny, wnikliwy oraz rzetelny. Dokonał też błędnych ustaleń faktycznych, wysnuł wadliwe konkluzje natury prawnej, powoływał fakty ze sobą sprzeczne, nie przesłuchał żadnego z powoływanych przez stronę świadków (wspólników spółki oraz księgowego). Nie ustalił też czy wniosek o ogłoszenie upadłości był zasadny. Z bilansów spółki za lata 2001-2002, wynikało, że stany magazynowe przewyższają zobowiązania Spółki. Brak było więc podstawy do złożenia wniosku o upadłość. Powodem wystąpienia przez stronę z wnioskiem o wydłużenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o upadłość była konieczność skorzystania z pomocy księgowego przy przygotowaniu niezbędnych dokumentów. W międzyczasie wspólnicy Spółki odwołali stronę z funkcji prezesa zarządu, a odwołanie to miało na celu uniemożliwienie uzupełnienie braków formalnych wniosku o upadłość. Organ nie ustalił również co działo się ze Spółką po odwołaniu strony z funkcji członka zarządu, czy spółka nie regulowała swoich zobowiązań w sposób trwały. Zajęte natomiast 22 lutego 2001r. ruchomości Spółki o wartości 87.720 zł, stanowiły kwotę wielokrotnie przewyższającą zaległości podatkowe Spółki, czego nie wzięto pod uwagę. Strona podniosła także, że wartość urządzeń podana we wniosku o upadłość obliczono według ceny ich zakupu, tj. bez podatku VAT, a wartość urządzeń zajętych przez komornika podano w cenach sprzedaży, tj. z marżą Spółki. Ocena wartość urządzeń klimatycznych przez organ podatkowy była więc nieprawidłowa. Zdaniem strony egzekucja do Spółki była skuteczna (w 2001r. przeprowadzono skuteczną egzekucję, ale nie dotyczyła ona urządzeń klimatyzacyjnych), albo organ mógł ją przeprowadzić jako skuteczną, gdyby ustalił, co się stało z zajętymi ruchomościami Spółki. Nie starał się tego jednak zrobić. Ponosi więc winę za nieskuteczności egzekucji. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących na próbę sprzedaży zajętych ruchomości oraz weryfikacji ich wartości. W maju 2003r. strona nie miała wiedzy na temat, gdzie znajdują się zajęte urządzenia Spółki, ponieważ od dwóch lat nie była prezesem i nie miała kontaktu ze Spółką, ani dozoru nad urządzeniami. Wyjaśniła jednocześnie, że 25 maja 2001r. udała się do organu z jednym z właścicieli – A. G., który stał się dozorcą zajętego sprzętu. Tym samym stronę zwolniono z dozoru. Sama nie podpisywała też umowy na przechowywanie zajętego sprzętu z firmą "R.", w której magazynach znajdowały się urządzenia klimatyzacyjne. We wrześniu 2005r., po udaniu się do magazynu firmy "R." w G., strona otrzymała informację, że firma ta chciała zapłacić za zajęty sprzęt, ale nie było to możliwe, więc zainstalowała te urządzenia we własnych biurach.

Zdaniem strony ww. zaniedbania, zaniechania i nieudolność urzędników aparatu skarbowego nie mogą powodować ujemnych następstw dla strony. Zarzuciła, że organ nie ustalił czy zostały wypełnione przesłanki z art. 116 O.p. Podniosła ponadto, że choć strona była członkiem zarządu Spółki faktycznie zarządzali nią wspólnicy, którzy wydawali polecenia i podejmowali decyzje. Funkcja strony miała bierny charakter.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] grudnia 2006r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu stwierdził, że podstawą do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu Spółki za jej zaległości jest pełnienie funkcji w okresie powstania zaległości, co jest niewątpliwe w sprawie. Strona we właściwym czasie nie wykazała, że zgłosiła wniosek o upadłość Spółki. Nie złożyła go bowiem, kiedy Spółka nie była w stanie realizować zobowiązań względem wierzycieli, tj. 18 kwietnia 2001r. Zaległości dotyczyły natomiast m.in. czerwca i lipca 2000r. Wniosek o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o upadłość z góry skazany był na niepowodzenie, gdyż nie zawierał uzasadnienia.

W odniesieniu do zarzutów egzekucyjnych organ wskazał, że dokonano zajęcia wierzytelności, rachunków bankowych oraz ruchomości (samochodu osobowego, skraplaczy i parowników). Spółka od 2001r. nie prowadziła działalności pod adresem wskazanym organowi, więc niemożliwe było skuteczne prowadzenie czynności egzekucyjnych. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z [...] lutego 2005r., sygn. akt [...] ustanowiono więc do reprezentowania interesów Spółki w postępowaniu egzekucyjnym kuratora w osobie pracownika organu podatkowego – M. K. Wcześniej - 15 grudnia 2004r. organ egzekucyjny wyznaczył Spółce przedstawiciela dla osoby nieobecnej, któremu doręczono odpisy tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia o zajęcia rachunku bankowego. Dalsze postępowanie egzekucyjne wobec majątku Spółki okazało się bezskuteczne.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stroną, że wartość zajętych ruchomości była porównywalna z wysokością zaległości Spółki. Stwierdził, że były rozbieżności w podawaniu wartości zajętych klimatyzatorów, których – jak wyjaśnił - Spółka nie mogła sprzedać. Ocenił tym samym, że znikoma była możliwość sprzedaży tych urządzeń przez organ egzekucyjny.

Odnośnie zaniechań skutkujących nieściągnięciem należności, mimo wskazania majątku przez stronę 22 lutego 2001r., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że choć dokonano zajęcia ruchomości i wierzytelności, nastąpił zbieg egzekucji i akta egzekucyjne zostały 6 października przekazane do Sądu (sygn. akt [...] ), a postępowanie egzekucyjne zostało wstrzymane. Sąd postanowił o łącznym prowadzeniu egzekucji przez komornika 5 lipca 2002r., ale akta zostały zwrócone z Sądu 8 kwietnia 2003r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzut strony dotyczący faktycznego zarządzania Spółką przez wspólników, a nie przez stronę jako członka zarządu, nie ma znaczenia w przypadku "spółki cywilnej", której członkowie zarządu odpowiadają za zaległości spółki powstałe w chwili pełnienia przez nich funkcji członka zarządu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie ww. decyzji organu pierwszej i drugiej instancji ze względu na naruszenie:

- zasad postępowania w związku z oparciem zaskarżonej decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym, w szczególności w odniesieniu do istnienia przesłanek ogłoszenia upadłości Spółki oraz niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. i wadliwe stosowanie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające w szczególności na przeprowadzeniu dowodów z pominięciem zasady logicznego wnioskowania i zasady spójności materiału dowodowego;

- przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z 24 października 1934r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991r., Nr 118, poz. 512 ze zm.) przez przyjęcie, że tylko fakt powstania zaległości podatkowej za okres 2 miesięcy jest podstawą złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości podczas gdy przepisy ww. rozporządzenia wskazują na inne przesłanki ogłoszenia upadłości, w szczególności trwałe zaprzestanie płacenia długów.

Skarżąca dodatkowo powtórzyła argumentację i zarzuty prezentowane w postępowaniu podatkowym. Stwierdziła, że spełniła przesłanki zwalniające ją od odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, tj. wskazała mienie z którego możliwa była egzekucja, zgłosiła we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości (bez zbędnej zwłoki). Wyjaśniła, że o trudnej sytuacji finansowej Spółki dowiedziała się od księgowego, który pracował jeszcze nad dokumentami zamykającymi rok obrotowy 2000r., a uzupełnienie wniosku wymagało kooperacji z księgowym Spółki. Nie było to jednak możliwe, gdyż odwołano ją z funkcji członka zarządu Spółki 23 maja 2001r. Podkreśliła, że współpracowała z organami od co najmniej 2000r., wskazując m.in. majątek, który został zajęty i mógł być przedmiotem egzekucji. Składała również obszerne wyjaśnienia oraz pisma. Organy pomiędzy 2001r. a 2005r. nie dokonały, mimo to czynności egzekucyjnych z majątku przez nią wskazanego, bez jakiejkolwiek podstawy. Mienie to miało wartość siedmiokrotnie wyższą od należności wskazanych w zaskarżonej decyzji. Organy nie wykazały też, aby zajęte mienie były przedmiotem jakichkolwiek czynności egzekucyjnych i nie są wstanie wskazać ich losu.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. odpowiadając na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej wskazane warunkowały jej uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanym zakresie stwierdza, że jest ona niezgodna z prawem materialnym – art. 116 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a."). Narusza też przepisy prawa procesowego: art. 187 § 1 i art. 122 oraz art. 191 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.).

Zdaniem Sądu organ podatkowy drugiej instancji, który rozważał przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na stronę skarżącą za zobowiązania podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2000r i od stycznia do kwietnia 2001r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, choć utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie pochylił się w sposób należyty nad treścią art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w grudniu 2000r. i w 2001r. Przepis ten stosowany w sprawie na mocy art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 ze zm., powołanego w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, przewidywał, że odpowiedzialność na członka zarządu spółki z o.o. można było przenieść, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. W przepisie tym nie precyzowano czy chodzi o częściową czy o całkowitą bezskuteczność egzekucji w odróżnieniu od brzmienia art. 116 § 1 O.p. w 2003r. i w latach następnych. Należało zatem przyjąć, że w art. 116 § 1 O.p. chodziło o całkowitą bezskuteczność egzekucji.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, ani z uzasadnienia organu drugiej instancji nie wynika czy doszło do całkowitej bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. Sąd zwraca uwagę, że twierdzenia strony skarżącej w zakresie nieprawidłowego, przez co nieskutecznego, prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki okazały się zasadne, choć Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonej decyzji twierdził, że było inaczej. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że nawet, jeśli by przyjąć, że postępowanie egzekucyjne zostało wstrzymane z powodu wystąpienia zbiegu egzekucji sądowej z administracyjną i było wstrzymane od października 2001r. do 8 kwietnia 2003r. (na co wskazują ustalenia organu odwoławczego) nie wyjaśnia to braku działań organów egzekucyjnych w okresie od 9 kwietnia 2003r. do czasu przeniesienia na stronę skarżącą odpowiedzialności w odniesieniu do zajętych klimatyzatorów Spółki, których wartość majątkową poborca skarbowy przyjął na 87.720 zł.

Zasadne jest zatem stwierdzenie, że nieprawidłowe było przyjęcie przez organy podatkowe wystąpienie całkowitej bezskuteczności egzekucji, gdy w sposób należyty nie została wyjaśniona kwestia pozostawania w dyspozycji organów niespieniężonego majątku Spółki, zajętego w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym należy uznać, że nie doszło przez brak ustaleń faktycznych do prawidłowego zastosowania art. 116 § 1 O.p. w zakresie bezskuteczności egzekucji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy powinien zatem poczynić stosowne ustalenia faktyczne, prawidłowo stosując art. 122 i art. 187 § 1 O.p.

Sąd stwierdza również, że strona skarżąca korzystając z możliwości, jaką stwarza dyspozycja art. 116 § 1 O.p., w toku wszczętego postępowania o przeniesienie na nią odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki wskazała mienie, z którego egzekucja byłaby możliwa. Rolą organu podatkowego było więc zbadanie czy rzeczywiście zajęte w postępowaniu ruchomości w postaci klimatyzatorów nadawały się do egzekucji – czy "egzekucja była możliwa", czy istniały potencjalne możliwości zaspokojenia roszczeń organu z majątku Spółki. Organy odwoływały się jedynie do wcześniejszych ustaleń z 2001r. poborcy podatkowego oraz oświadczeń strony, dowodząc na ich podstawie, że były to przedmioty bezwartościowe i nienadające się do egzekucji. Zdaniem Sądu twierdzenie to jest niekonsekwentne i niezgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz narusza dyspozycję art. 191 O.p., gdy organ odwoławczy przyjmuje, że przedmioty zajęte w postępowaniu egzekucyjnym posiadały pewną wartość określoną przez poborcę skarbowego, a strona wyjaśnia w swych pismach kierowanych do organów (w tym przede wszystkim w odwołaniu) co było przyczyną różnic w podawanych wartościach zajętych ruchomości. To, że towar jest trudno zbywalny, ze względu na jego specyficzny rodzaj, nie oznacza, że jest bez wartości. Jachty również rzadko są sprzedawane, co nie oznacza, że nie mają wartości.

Skoro zatem strona skarżąca, przed przeniesieniem na nią odpowiedzialności za zobowiązania Spółki wskazała mienie, z którego mimo zajęcie nie była prowadzona egzekucja, należało uznać, że zaszła jedna z przesłanek uwalniających ją od odpowiedzialności za zaległości Spółki, tym bardziej, że organ egzekucyjny zapomniał o zajętym mieniu, czego dowodem jest zainstalowanie tego mienia u spółki, w magazynach której towar był przechowywany.

Sąd wyjaśnia również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ dokonał błędnej oceny kolejnej przesłanki uwalniającej stronę z odpowiedzialności za zaległości spółki wskazanej w art. 116 § 1 O.p., naruszając tym samym wyżej wymieniony przepis, jak również art. 191 O.p. Wprawdzie członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie skutecznie zgłoszono wniosek o upadłość, ale należy stwierdzić, że w świetle art. 116 § 1 O.p. uwolnił się od odpowiedzialności ze względu na wykazanie, że niezgłoszenie przez niego wniosku o upadłość wynikło nie z jego winy. Strona skarżąca podniosła bowiem - co potwierdza materiał dowodowy sprawy, że w okresie, w którym należało uzupełnić braki formalne wniosku o upadłość została odwołana z pełnionej funkcji członka zarządu. Tym samym nie miała możliwości uzupełnienia braków ww. wniosku. Zdaniem Sądu wypełnienie wyżej wymienionej przesłanki – braku winy w złożeniu wniosku o upadłość czyniło bezzasadnym podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia przepisów wyżej cytowanej ustawy Prawo upadłościowe.

Sąd zwraca również uwagę, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do żądania strony przedstawionego w odwołaniu o przesłuchanie zawnioskowanych przez nią świadków. Nie zapadło również postanowienie odmawiające przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Uchybienie to narusza zarówno dyspozycję art. 187 § 2 w związku z art. 180 § 1 O.p. i art. 188 O.p. Organ odwoławczy nie zajął bowiem formalnego stanowiska w wyżej wskazanym zakresie, czego zaaprobować nie można, i co należy naprawić przy ponownie prowadzonym postępowaniu.

W związku z tym Sąd doszedł do przekonania, że zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 132 P.p.s.a. w związku z powołanymi wyżej przepisami Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości, ma swoje uzasadnienie w art. 152 P.p.s.a., Sąd uwzględnił bowiem skargę strony. Podstawą do wydania postanowienia o zwrocie kosztów postępowania sądowego był przepis art. 200 i art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a.