Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 314/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 i ust. 2, art. 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 27 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ..., działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.); dalej: u.t.d., nałożył na "... sp. z o.o." z siedzibą w ... karę pieniężną w wysokości ... zł.

W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że w dniach od 19 grudnia 2013 r. do 17 stycznia 2014 r. przeprowadzono kontrolę spółki w zakresie spełniania przez nią obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym oraz o czasie pracy kierowców. W toku kontroli zweryfikowano 8 kierowców wykonujących w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do 30 września 2013 r. przewozy na rzecz spółki. Badaniu podlegały wykresówki, dane cyfrowe z kart kierowców oraz tachografu cyfrowego, a także dokumentacja kierowców. Organ stwierdził naruszenia prawa polegające na:

1. niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.),

2. niepoddaniu się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.),

3. nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu (lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.)

4. braku na okazanej wykresówce przepisowych wpisów – stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu (lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d.),

5. nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.),

6. okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.),

7. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowców (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.),

8. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego (lp. 6.3. 12 załącznika nr 3 do u.t.d.),

9. nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (lp. 8. 4 załącznika nr 3 do u.t.d.).

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości, zarzucając jej: błędne ustalenie stanu faktycznego odnośnie do naruszenia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.; naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.; błędne zastosowanie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców; naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP. Strona zakwestionowała stwierdzenie przez organ pierwszej instancji niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Ponadto jej zdaniem organ powinien był przeprowadzić wnioskowane przez nią dowody. Niezależnie od tego organ oparł swoje rozstrzygnięcie na nieobowiązujących normach prawnych rozporządzenia nr 3821/85.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia ..., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm, art. 4 pkt 22, art. 5, art. 7a, art. 14, art. 72, art. 92a ust.1 i ust. 2 u.t.d., art. 9 ust. 2, art. 10 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dni 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 13 ust. 1, art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.), uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości ... zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na uwzględnienie zasługiwał zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.). Tym samym organ drugiej instancji nie nałożył na stronę kary pieniężnej za to naruszenie. Jednak ze względu na łączną wysokość kary pieniężnej za pozostałe naruszenia w kwocie ... zł, kara została ograniczona do kwoty ... zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z reguł postępowania administracyjnego, zgromadzono dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, że zgodnie z brzmieniem art. 7 k.p.a. nie tylko organ ma obowiązek wykazywania dbałości o zapewnienie takiego doboru dowodów, aby sprawa została dokładnie wyjaśniona, lecz również strony mają lub powinny mieć w tym zakresie swój udział. Odnosząc się jednak do wniosku dowodowego strony o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców, na okoliczność ich rzeczywistych aktywności, organ drugiej instancji stwierdził, że były one niezasadne. Organ wskazał, że sama strona nie jest w stanie określić, co konkretnie w danych okresach kierowcy wykonywali i w jaki sposób. Ponadto strona wskazywała na wielowariantowe możliwości kwalifikowania stwierdzonych naruszeń, w zależności od tego, co świadkowie mogliby zeznać. Argumentacja strony przesądziła o tym, że nie wiadomo było, jakie okoliczności miały być udowodnione za pomocą zaproponowanych przez stronę środków dowodowych. Według organu, złożone przez stronę wnioski dowodowe miały służyć jedynie przedłużeniu postępowania.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że rozporządzenie nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Stąd zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zastosowania przepisów art. 92 b oraz art. 92 c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "... sp. z o.o." wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

I. naruszenie art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. – poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (Ip. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.), a także poprzez wydanie rozstrzygnięcia w tym zakresie bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy;

II. naruszenie art. 7, art. 77 §1 k.p.a. – poprzez niewystarczające przeanalizowanie zasadności nałożenia kary za naruszenie określone pod Ip. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d., a polegające na nieterminowym pobraniu danych z kart kierowców, a także naruszenie art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu decyzji istoty tego naruszenia;

III. naruszenie art. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP a także art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach prawnych rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał zarzuty skargi za bezzasadne i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2016 r. strona skarżąca wywiodła, że uchybienie organów w niniejszej sprawie polegało na nieokreśleniu ilości dni zarejestrowanej działalności poszczególnych kierowców pomiędzy kolejnymi zdarzeniami pobrania danych z kart kierowców.

W dniu 21 marca 2016 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przedłożył na wezwanie Sądu wydruki plików zawierających dane z tachografu cyfrowego dotyczące wszystkich pojazdów wymienionych w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do tych dokumentów Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał w piśmie z dnia 8 kwietnia 2016 r. na poszczególne braki w zakresie zapisów pobranych w trakcie kontroli z urządzenia rejestrującego w dniu 19 grudnia 2013 r. Organ przedłożył wizualizację odczytu danych w programie tachoscan 2.1. control.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 stycznia 2015 r. uchylająca decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lipca 2014 r. i nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości ... zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Według ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w rezultacie przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej kontroli organ pierwszej instancji stwierdził naruszenia prawa polegające na:

1. niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.),

2. niepoddaniu się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.),

3. nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.)

4. braku na okazanej wykresówce przepisowych wpisów – stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu (lp. 6.3.6. załącznika nr 3 do u.t.d.),

5. nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.),

6. okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.),

7. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowców (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.),

8. naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego (lp. 6.3. 12 załącznika nr 3 do u.t.d.),

9. nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (lp. 8. 4 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Organ odwoławczy zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie naruszenia przez stronę prawa polegającego na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.). Należy uznać, że organ drugiej instancji zasadnie przyjął brak podstaw do nałożenia kary pieniężnej za to naruszenie. Ze względu na łączną wysokość kary pieniężnej za pozostałe naruszenia w kwocie ... zł, kara została w sposób prawidłowy ograniczona do kwoty ... zł.

Sąd stwierdził, że strona skarżąca pomimo sformułowania w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów regulujących czynności dowodowe organu (art. 7 i art. 77 k.p.a.), nie przedstawiła żadnych trafnych argumentów, które mogłyby skutecznie zakwestionować prawidłowość tych czynności. Stanowisko strony skupia się na błędnych ustaleniach organów w zakresie stwierdzonych naruszeń prawa, o których mowa w art. 92 a ust. 1 i 2 w zw. z lp. 6.3.7 oraz lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zdaniem Sądu jednak, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Organ administracyjny, w rezultacie prawidłowego ustalenia i trafnej oceny stanu faktycznego analizowanej sprawy, zastosował do niego odpowiednie przepisy prawa, tj. art. 92a ust.1 i 2 u.t.d. w zw. z lp. 1.4, lp. 6.3.1, lp. 6.3.6, lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 8.4 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z reguł postępowania administracyjnego i zgromadzono dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Trafnie przyjął organ, rozpatrując wniosek dowodowy strony o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców, na okoliczność ich rzeczywistych aktywności – że wniosek ten był bezzasadny. Strona nie była w stanie sprecyzować, jakie konkretnie okoliczności miały być udowodnione za pomocą zaproponowanych przez nią środków dowodowych. Ponadto strona wskazywała na wielowariantowe możliwości kwalifikowania stwierdzonych naruszeń, w zależności od tego, co świadkowie mogliby zeznać. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że złożone przez stronę wnioski dowodowe nie miały znaczenia dla ustalenia faktów istotnych z punktu widzenia przedmiotu rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przez skarżącą prawa poprzez nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.), należy stwierdzić, że ustalenia organu w tym zakresie były prawidłowe. Treść lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień – jest spójna z postanowieniami prawa unijnego.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących oraz karty kierowcy, jeśli kierowca zobowiązany jest do prowadzenia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące. Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 14 ust. 2 w.w. rozporządzenia).

Stosownie do art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem tego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

1) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez państwo członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

2) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej, jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Należy również zwrócić uwagę, że w myśl art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: zapisów na wykresówkach, wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa wyżej. Ewidencję czasu pracy pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek oraz przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

W realiach rozpoznawanej sprawy organy administracyjne wykazały, że w zakresie zapisów pobranych w trakcie kontroli z urządzenia rejestrującego w dniu 19 grudnia 2013 r. istniały braki świadczące o naruszeniu przez skarżącą powyższych norm prawnych. Organ przedłożył na wezwanie Sądu wydruki plików zawierających dane z tachografu cyfrowego dotyczące wszystkich pojazdów wymienionych w zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do tych dokumentów Główny Inspektor Transportu Drogowego wyszczególnił w piśmie z dnia 8 kwietnia 2016 r. braki w zakresie zapisów pobranych w trakcie kontroli z urządzenia rejestrującego w dniu 19 grudnia 2013 r. Organ przedłożył także wizualizację odczytu danych w programie tachoscan 2.1. control. Dowody te pozwalają na uznanie, że doszło do naruszenia prawa, o którym mowa w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Jako nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut nieprawidłowych ustaleń organów w zakresie stwierdzonego naruszenia prawa, o którym stanowi lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona podniosła w piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2016 r., że uchybienie organów miało polegać na nieokreśleniu ilości dni zarejestrowanej działalności poszczególnych kierowców pomiędzy kolejnymi zdarzeniami pobrania danych z kart kierowców. W ocenie Sądu, organy słusznie stwierdziły, że skarżąca przekroczyła terminy na wczytanie danych zawarte w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenie Rady nr 3820/85. Na stronach 26–27 uzasadnienia decyzji odwoławczej organ szczegółowo wskazał okresy, w których strona uchybiła obowiązkowi wczytywania danych z kart czterech kierowców.

Jak wynika z treści art. 10 ust. 5 cytowanego rozporządzenia nr 561/2006, wczytywanie danych odbywa się z częstotliwością ustaloną przez państwo członkowskie. W Rzeczypospolitej Polskiej okresy te zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.

Zgodnie z § 4 w.w. rozporządzenia Ministra Transportu, dane z karty kierowcy podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 28 dni;

2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy;

3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe;

4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy;

5)w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Treść lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości ... zł. Jak wynika z akt sprawy, organ stwierdził naruszenie terminów do wczytywania danych w odniesieniu do czterech kierowców i w związku z powyższym zgodnie z prawem nałożył karę w łącznej wysokości ... zł.

Stanowisko skarżącej o konieczności uwzględnienia przez organ okresów zarejestrowanej działalności kierowców i wczytaniu danych we właściwych terminach – jest gołosłowne. W tym zakresie skarżąca prowadziła jedynie polemikę z organem i nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt terminowego wczytywania danych.

Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący oparcia rozstrzygnięcia na nieobowiązujących normach rozporządzenia Rady nr 3821/85. Prawidłowo ustalił organ odwoławczy, że w okresie stwierdzonych naruszeń wskazanych akt normatywny obowiązywał w polskim systemie prawnym – utracił moc z upływem 1 marca 2016 r., z wyjątkami określonymi w art. 48 rozporządzenia PE i Rady (UE) nr 165/2014.

Zdaniem Sądu, organy również trafnie oceniły, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Przepis art. 92b ust. 1 ustawy stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85;

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym;

c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W myśl art. 92b ust. 2 u.t.d., za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Stosownie zaś do treści art. 92c ust. 1 u.t.d nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Przedłożone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego dowody w postaci: regulaminu pracy oraz upomnień wystawionych kierowcom – w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie są wystarczające do tego, by zwolnić skarżącą od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na zasadzie art. 92b ust. 1 lub art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Za takim stanowiskiem, w ocenie Sądu, przemawia charakter stwierdzonych naruszeń i ich powtarzalność przy jednoczesnym braku reakcji przedsiębiorcy. Oznacza to, jak prawidłowo oceniły organy, że tolerował on te naruszenia i nie podejmował skutecznych działań zapobiegawczych. Organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę, że strona powinna prowadzić stałą i nieprzerwaną kontrolę nad odpowiednim wykonywaniem zadań powierzonych pracownikowi odpowiedzialnemu za odczytywanie danych z kart kierowców i tachografu cyfrowego. Przedsiębiorca jest nie tylko zobowiązany przez ustawodawcę do odczytywania danych, ale również do ich odpowiedniego przechowywania, a także analizy i porównywania danych pobranych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego, co powinno pozwolić mu na ujawnienie takich naruszeń, jak jazda bez karty kierowcy i ewentualnie na podjęcie odpowiednich kroków dyscyplinarnych wobec pracowników.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).