Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 160/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-03-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 1 par. 3 par. 4 art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: referendarz sądowy Monika Bieńkowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za samowolne zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a odmówić zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

A. G. wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, od listopada przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zamieszkuje wspólnie z żoną. Posiadany majątek stanowi dom o powierzchni 102 m2 oraz samochód osobowy, kupiony częściowo na kredyt. Jako uzyskiwany dochód skarżący wskazał kwotę 512 zł za listopad, 1286 zł styczeń i kwotę 643 zł za styczeń i luty.

Z przesłanych na wezwanie Sądu dokumentów wynika, że średnie miesięczne opłaty za prąd wynoszą 130 zł, nadto skarżący wydatkuje miesięcznie 10 zł za wywóz śmieci. Z umowy kredytowej dot. pożyczki na zakup samochodu oraz wyciągu bankowego wynika, że skarżący miesięcznie spłaca ratę w wysokości ok. 700zł. Odnośnie sytuacji żony, skarżący oświadczył, że pozostaje ona na jego utrzymaniu.

W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 cyt. ustawy ). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 cyt. ustawy ).

Oznacza to, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe .

Przede wszystkim trzeba podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie kosztów prowadzenia procesu sądowego jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.

Sąd rozważając możliwość przyznania prawa pomocy kieruje się nie tylko aktualną sytuacją dochodową wnioskodawcy lecz również jego stanem majątkowym. Skarżący posiada dom mieszkalny, ma dochód z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, stać go na spłatę rat w wysokości 700zł, a zatem nie można zaliczyć Go do osób ubogich.

W tej sytuacji zdaniem Sądu skarżący w obecnej sytuacji majątkowej i materialnej jest w stanie ponieść koszty sądowe niniejszej sprawy, które na obecnym etapie sprowadzają się do uiszczenia wpisu w wysokości 180zł.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w sposób dostatecznie przekonywujący, iż znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby Go do przyznania prawa pomocy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.