Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 881/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 112 udt. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c i 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 737/09 w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2009 r. nr SKO [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu na prawo jazdy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 737/09 oddalił skargę K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2009 r., nr SKO [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu na prawo jazdy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. (DT-D.5424-5/4/09) Marszałek Województwa Dolnośląskiego unieważnił egzamin praktyczny na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzony w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego we Wrocławiu w dniu 30 stycznia 2009 r. z udziałem K. F. , stwierdzając, że przeprowadzono go niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. nr 217, poz. 1834 ze zm.), w szczególności z § 30 ust. 4 pkt 3 powołanego rozporządzenia, a także z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b), § 10 pkt 4, § 12 ust. 1 i 2 Instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie, stanowiącej załącznik nr 5 do powołanego rozporządzenia.

W uzasadnieniu wskazano, że egzamin został skrócony o około 15 minut. W czasie trwania egzaminu nie wykonano określonych zadań egzaminacyjnych takich jak: zawracanie na skrzyżowaniu, przejazd przez skrzyżowanie oznaczone znakiem B-20, hamowania od prędkości co najmniej 50km/h do zatrzymania w wyznaczonym miejscu. Ponadto wskazano, że egzaminowana podczas egzaminu trzykrotnie nie sygnalizowała zamierzonych manewrów podczas jazdy na odcinku dróg pomiędzy skrzyżowaniami. Natomiast podczas manewru skrętu w lewo, egzaminowana stworzyła zagrożenie bezpieczeństwa dla zdrowia lub życia uczestników ruchu drogowego.

Rozpatrując odwołanie K. F. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, decyzją z dnia 15 lipca 2009 r., utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Zdaniem Kolegium w sprawie podstawową przyczyną unieważnienia egzaminu jest czas trwania egzaminu, jak również niedokonanie sprawdzenia umiejętności wykonywania przez egzaminowaną niektórych zadań na placu manewrowym i ruchu drogowym.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem wskazał, że podstawę materialnoprawną dla sprawowania przez marszałka województwa nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych osób ubiegających się o otrzymanie uprawnień do kierowania pojazdami stanowi przepis art. 112 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). Zasady i tryb przeprowadzania egzaminów państwowych osób ubiegających się o otrzymanie uprawnień do kierowania pojazdami zawarte są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, zwłaszcza w załączniku nr 5 nazwanym Instrukcją przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie (dalej Instrukcja).

Zgodnie z § 9 ust. 1 powyższej Instrukcji, obowiązującej w czasie przeprowadzania przedmiotowego egzaminu, egzamin praktyczny na kategorie B prawa jazdy polega na wykonaniu na placu manewrowym zadań określonych w tabeli 2 zgodnie z techniką kierowania i kryteriami określonymi w tabeli 4 oraz na wykonaniu w ruchu drogowym programu egzaminacyjnego obejmującego co najmniej zadania określone w tabeli 7 zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem w czasie nie mniejszym niż 40 minut (określonym w tabeli 8). Osoba egzaminowana uzyskuje pozytywny wynik egzaminu praktycznego, jeżeli poprawnie wykona zadania, o których mowa w § 9 Instrukcji (§ 12 ust. 1 pkt 1 Instrukcji). Powyższe przepisy stanowiły podstawę rozstrzygnięcia organów administracyjnych w przedmiotowej sprawie, nieuzasadniony jest więc zarzut skargi o nie wskazaniu przepisów, w oparciu, o jakie zakwestionowano prawidłowość przeprowadzonego egzaminu.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie istotne jest ustalenie, czy w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego udowodniono, że część praktyczna egzaminu państwowego na kategorię B zdawanego przez skarżącą w dniu 30 stycznia 2009 r. przeprowadzona była niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak już wskazano powyżej, zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 Instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie, stanowiącej załącznik nr 5 do rozporządzenia, egzamin praktyczny na kategorię B prawa jazdy polega na wykonaniu w ruchu drogowym określonych zadań w czasie niemniejszym niż 40 minut. Na podstawie zebranego materiału dowodowego – w tym oświadczenia egzaminatora – ustalono w sprawie, że czas egzaminu praktycznego z udziałem skarżącej, nie przekroczył wymaganego minimum 40 minut, został zaniżony około 12 minut. Nie został zatem spełniony wymóg określony w § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b Instrukcji przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie stanowiącej załącznik nr 5 do powołanego powyżej rozporządzenia. Jest to w ocenie Sądu, okoliczność wystarczająca dla uznania, że przesłanka warunkująca uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego, określona w § 12 powyższej Instrukcji, nie została zachowana.

Jak wskazał Sąd, niezależnie od powyższego, z zebranych materiałów, nie kwestionowanych także przez egzaminatora, wynika również, że nie wykonano pełnego programu egzaminowania. Nie dokonano sprawdzenia wykonania trzech zadań egzaminacyjnych podczas egzaminu w ruchu drogowym – określonych w tabeli 7 wskazanej Instrukcji – to jest przejazdu przez skrzyżowanie oznakowane B-20, zawracania na skrzyżowaniu, hamowania od prędkości, co najmniej 50 km/h do zatrzymania w miejscu wyznaczonym, stanowiących niezbędne "minimum" określone w § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a załącznika nr 5 do rozporządzenia przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy. Powyższe uchybienie nie może oznaczać pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego, w świetle wskazanego wcześniej w § 12 ust.1 załącznika nr 5 do rozporządzenia. Zgodnie z nim, osoba egzaminowana uzyskuje pozytywny wynik egzaminu praktycznego, jeżeli poprawnie wykona zadania, o których mowa w § 9 Instrukcji. Bez znaczenie dla tej oceny są wskazane powody nie zrealizowania pełnego programu egzaminacyjnego.

Sąd nie stwierdził naruszenia, wskazanych w skardze, przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy orzekające w sprawie oparły rozstrzygnięcie na piśmie Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2009 r., w którym zostały wskazane naruszenia przepisów regulujących przeprowadzenie egzaminów państwowych na prawo jazdy, na zapisie przebiegu egzaminu skarżącej na płycie CD, oraz wyjaśnieniach egzaminatora i osoby egzaminowanej. Zasadnie organ odwoławczy uznał, że wskazane dowody stanowiły wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia, bez przeprowadzania dodatkowego dowodu w postaci opinii biegłego, co do zachowania egzaminatora podczas egzaminu. Decyzja organu drugiej jak i pierwszej instancji zawierają wymagane uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Skarżąca zapoznała się z aktami sprawy, umożliwiono jej także wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów, zgłoszenie żądań.

Od powyższego wyroku K. F. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie:

I. prawa materialnego, a w szczególności:

1) błędną wykładnię przepisu art. 112 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie, że każda niezgodność z przepisami w procesie przeprowadzania egzaminu na prawo jazdy stanowi podstawę do unieważnienia egzaminu, podczas, gdy skutek taki należy wiązać wyłącznie z naruszeniami wpływającymi na wynik egzaminu

2) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenie, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów, a w szczególności poprzez:

- błędną wykładnię § 9 ust. 1 § 3 oraz tabeli 7 pkt 4 i 8 Instrukcji egzaminowania stanowiącej załącznik nr 5 do wskazanego rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż przepisy te wyodrębniają oddzielne zadania pn. "przejazd przez skrzyżowanie oznaczone znakiem B- 20" i pn "zawracanie na skrzyżowaniu", podczas, gdy z ich treści wynika, że są to jedynie elementy zadań nr 4 i 8 oraz poprzez przyjęcie, że niewykonanie jednego elementu zadania egzaminacyjnego skutkuje uznaniem, iż całe zadanie nie zostało wykonane,

- błędną wykładnię § 12 Instrukcji egzaminowania stanowiącej załącznik nr 5 do wskazanego rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż czas trwania egzaminu jest warunkiem uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu, podczas, gdy warunek taki nie wynika z powyższego przepisu.

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej – p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie uchylił decyzji tych organów w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone zgodnie z wyżej powołanymi regułami postępowania administracyjnego, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie spełnia warunków określonych w ww. przepisach, a szczególności jest niepełny i budzący wątpliwości w sytuacji, gdy przy uzupełnieniu materiału dowodowego doszłoby do ustalenia odmiennego stanu faktycznego.

2) art. 1 § 2 w związku z art. 141 § 4 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez:

- oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie organów administracji dotknięte było wadami wynikającymi z: art. 7 k.p.a. skutkującym przekroczeniem granicy uznania administracyjnego,

- przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny,

- przyjęcie przez Sąd ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego, który jest sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności w zakresie ustalenia, jak długo trwał egzamin i ustalenia, iż egzaminator nie sprawdził wykonania elementu zadania określonego w Tabeli nr 7 pkt 9 Instrukcji egzaminowania stanowiącej załącznik nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r., a mianowicie "Hamowania od prędkości, co najmniej 50 km/h do zatrzymania w wyznaczonym miejscu" w sytuacji, gdy wykonanie tego zadania zostało sprawdzone,

- uznanie przez WSA za ustalone i bezsporne okoliczności kwestionowane przez skarżącą zarówno w odwołaniu jak i skardze, w tym dotyczące rzekomych uchybień w wykonywaniu zadań w czasie egzaminu i uznanie zarzutów w tym zakresie "za uzasadnione bez żadnego uzasadnienia",

- nieuchylenie przez WSA decyzji organów administracji w sytuacji, gdy organ I instancji wbrew obowiązkowi określonemu w art. 107 k.p.a. nie wskazał w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których się oparł wydając decyzję, a organ II instancji dokonał uzupełnienia uzasadnienia organu I instancji, a następnie "uzupełniał" własne uzasadnienie w odpowiedzi na skargę. Wobec powyższego naruszenia skarżąca pozbawiona została możliwości złożenia odwołania w zakresie zarzutów do wskazanych po raz pierwszy w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Dotyczy to w szczególności wskazania przez organ II instancji dowodów, na podstawie, których dokonano istotnych w sprawie ustaleń w postaci nagrania przebiegu egzaminu, pisma Dyrektora WORD, wyjaśnień egzaminatora i osoby egzaminowanej.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że w szczególności nie można się zgodzić, ze stwierdzeniem tak organów administracji, jak i Sądu, jakoby stan faktyczny ustalony w sprawie byłe bezsporny i nie był kwestionowany przez ani skarżącą, ani egzaminatora. Zarówno bowiem w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i skardze skarżąca wielokrotnie podkreślała, że kwestionuje decyzję i nie zgadza się z nią z powodu niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego, wskazując na uchybienia procesowe organów I i II instancji w tym zakresie oraz wskazując dowody, jakie powinny być jej zdaniem przeprowadzone. Stwierdzić należy, iż dokonały one rozbieżnych ustaleń w zakresie czasu trwania egzaminu. Organ I instancji stwierdził w decyzji, iż doszło do skrócenia czasu trwania programu egzaminacyjnego o 15 minut, czyli, ze egzamin trwał 25 minut. Organ II instancji ustalił natomiast, iż czas egzaminu wynosił 27 minut 50 sekund. Organy ustaliły bowiem odmienny moment początku i końca egzaminu. Rozbieżności powyższe wskazują, iż stan faktyczny nie był bezsporny i oczywisty.

Nie ulega wątpliwości, iż nadmiernym formalizmem byłoby unieważnienie egzaminu w przypadku stwierdzenia jego skrócenia o 1 czy 2 minuty. Naruszenie takie należałoby bowiem zakwalifikować jako nieistotne. A skoro tak, to należy uznać, że naruszenia takie można, a nawet należy stopniować. Skutek w postaci unieważnienia egzaminu powinien być związany tylko z istotnymi naruszeniami. Kryterium przesądzającym o istotności bądź nieistotności zarzutu powinien być wpływ naruszenia na wynik egzaminu. Tylko naruszenie przepisów mające wpływ na wynik egzaminu można uznać za istotne i jako takie stanowiące podstawę do unieważnienia egzaminu na prawo jazdy. Odmienne założenie prowadziłoby do naruszenia zasady określonej w art. 7 k.p.a. nakazującej organom administracji publicznej strzeżenie praworządności i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Sąd i instancji dokonał błędnej wykładni § 12 Instrukcji egzaminowania stanowiącej załącznik nr 5 do rozporządzenia z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia (...) poprzez przyjęcie, iż czas trwania egzaminu jest warunkiem uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu. Tymczasem wniosku takiego nie można wyprowadzić z powyższego przepisu. Zgodnie z cyt. § 12 Instrukcji osoba egzaminowana uzyskuje pozytywny wynik egzaminu praktycznego, jeżeli poprawnie wykonała zadania, o których mowa w § 9 Instrukcji. Zadania, o których mowa w § 9 to zadania określone w tabelach 2, 3, 4 i 7. Dla uzyskania pozytywnej oceny istotne jest zatem wyłącznie poprawne wykonanie zadań określonych w § 9 Instrukcji. Natomiast czas trwania egzaminu nie został wskazany jako warunek uzyskania wyniku pozytywnego z egzaminu praktycznego na prawo jazdy. Oznacza to, że przeprowadzenie egzaminu w określonym czasie nie jest warunkiem uzyskania pozytywnej oceny.

Zarówno organy administracji, jak i Sąd błędnie zinterpretowały przepisy § 9 określające zakres programu egzaminacyjnego przyjmując, iż wyodrębniają one oddzielne zadania "przejazd przez skrzyżowanie oznaczone znakiem B- 20" i "zawracanie na skrzyżowaniu", podczas gdy z ich treści wynika, że są to jedynie elementy zadań nr 4 i 8. W zakresie trzeciego z rzekomo niewykonanych zadań egzaminacyjnych w postaci hamowania od prędkości, co najmniej 50 km/h do zatrzymania w wyznaczonym miejscu skarżąca podnosi zarzut dokonania ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z wyjaśnień egzaminatora zadanie to wykonane zostało i sprawdzone przy dojeżdżaniu do skrzyżowania. Skarżąca jechała z prędkością zbliżoną do 50 km i zatrzymała się za jadącym przed nią pojazdem. Podzielić należy stanowisko egzaminatora, że wydawanie odrębnego polecenia hamowania z prędkości 50 km /h przy dużym natężeniu ruchu, trudnych warunkach atmosferycznych i mokrej nawierzchni mogłoby stworzyć niebezpieczną sytuację na drodze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 112 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - organ sprawujący nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych – marszałek województwa – może w szczególności przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami. Przepis powyższy był podstawą w sprawie niniejszej do orzeczenia o unieważnieniu egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego we Wrocławiu w dniu 30 stycznia 2009 r. z udziałem K. F. Powyższa regulacja nie daje podstawy do twierdzenia, jak w skardze kasacyjnej, że dopiero naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik egzaminu stanowi podstawę do jego unieważnienia. Należy wyprowadzić wniosek przeciwny, że każde istotne naruszenie przepisów regulujących przeprowadzanie takich egzaminów powinno skutkować ich unieważnieniem. Przepisy te mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że egzaminu na prawo jazdy jest ważny tylko, gdy został przeprowadzony z ich zachowaniem. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w skardze kasacyjnej wskazano błędnie art. 112 ust. 2 pkt 4 ) należało zatem uznać za nieuzasadniony.

Zasady i tryb przeprowadzania egzaminów państwowych osób ubiegających się o otrzymanie uprawnień do kierowania pojazdami reguluje wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów. Jak wynika z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyczyną unieważnienia egzaminu na prawo jazdy w sprawie niniejszej było nie zachowanie wymogu czasu egzaminu (nie mniej niż 40 minut) oraz niewykonanie trzech zadań tj. przejazdu przez skrzyżowanie oznakowane B-20, zawracania na skrzyżowaniu, hamowania od prędkości, co najmniej 50 km/h do zatrzymania w miejscu wyznaczonym. Zadania te zostały szczegółowo wyodrębnione w tabeli nr 7 poz. 4 i 8 załącznika nr 5 do rozporządzenia "Instrukcja przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie" co oznacza obowiązek ich wykonania w trakcie egzaminu praktycznego. Treść skargi kasacyjnej nie potwierdza, że zadania te zostały wykonane przez zdającą egzamin, gdyż zdaniem skarżącej zadania te są jedynie elementami innych zadań i mają charakter przykładowy bez obowiązku przejazdu wszystkich typów skrzyżowań. W tym zakresie należało zatem oprzeć się na ustaleniach Sądu I instancji mających oparcie w materiale zgromadzonym w aktach sprawy a przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zadania hamowania od prędkości, co najmniej 50 km/h do zatrzymania w miejscu wyznaczonym należy zauważyć, że zgodnie z przepisami rozporządzenia (tabela 7 poz. 9 załącznika nr 5) manewr ten może zostać również wykonany na placu manewrowym. Za chybiony należy więc uznać argument podniesiony w skardze kasacyjnej, że wydawanie odrębnego polecenia hamowania z prędkości 50km /h przy dużym natężeniu ruchu, trudnych warunkach atmosferycznych i mokrej nawierzchni mogłoby stworzyć niebezpieczną sytuację na drodze. W takiej sytuacji za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut błędnej wykładni § 9 ust. 1 § 3 oraz tabeli 7 poz. 4 i 8 Instrukcji egzaminowania stanowiącej załącznik nr 5 do rozporządzenia tak samo, jak zarzut błędnej wykładni § 12 instrukcji egzaminowania w szczególności odnoszący się do czasu trwania egzaminu, który zgodnie z tabelą nr 8 poz. 1 powinien trwać 40 minut. Ustalenia Sądu I instancji oparte o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że egzamin, w którym uczestniczyła skarżąca trwał krócej niż 40 minut. Zarówno bowiem organ I jak i II instancji ustaliły, że egzamin zaczął się o godz. 10.00 a zakończył o godz. 10.25. Za nieuzasadnione należy zatem uznać podniesione w skardze kasacyjnej rozbieżności, co do czasu trwania egzaminu. Skrócenie obowiązkowego czasu trwania egzaminu o kilkanaście minut należy uznać za istotne naruszenie tego przepisu. Już samo to uchybienie dotyczące minimalnego czasu trwania egzaminu stanowiło wystarczającą podstawę do jego unieważnienia, niezależnie od spornej kwestii niewykonania zadań wyszczególnionych w tabeli nr 7 poz. 4 i 8 załącznika nr 5 do rozporządzenia. Jednocześnie należy wskazać jak na wstępie, że norma powyższa ma charakter bezwzględny a jej zachowanie stanowi o ważności egzaminu na prawo jazdy.

Za bezpodstawny należało również uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., 107 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej należy bowiem podzielić pogląd Sądu I instancji, że nie można stwierdzić w sprawie niniejszej takiego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Organy administracji orzekające w sprawie niniejszej w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy sprawy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych przez nich decyzji, w których wskazano również, na jakich dowodach zostały one oparte. Jednocześnie należy zaznaczyć, że organ II instancji może powoływać się na inne dowody i okoliczności niż zostały wskazane prze organ I instancji. Postępowanie odwoławcze nie sprowadza się bowiem jedynie do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w odwołaniu, lecz stanowi w istocie ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Chybiony jest zatem zarzut, że organ II instancji dokonał "uzupełnienia" uzasadnienia organu I instancji. Trafnie także Sąd I instancji uznał, że wskazane dowody stanowiły wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia bez konieczności odwoływania się do opinii biegłego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy zaś wskazać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spełnia wszystkie wymogi przewidziane w tym przepisie. Tym samym za nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.p.s.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.