Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 136/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska/spr./ Sędziowie SO del. Anna Bembenek WSA Magdalena Józefczyk Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. S. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010r., nr [...] nakazująca W. S., zam. [...] rozbiórkę będącej jego własnością altany murowanej z wiatrołapem, wybudowanej na działce oznaczonej nr ewid. 1913, położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane /Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm./.

Z jej uzasadnienia i akt sprawy wynika, że na skutek interwencji Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] Oddział w T., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie kolizji altanek położonych na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S. z gazociągiem wysokoprężnym Ø 700/6,3 MPa relacji J. – R., wybudowanym w 1963 r.

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] września 2010 r. ustalono, że na działce oznaczonej nr ewid. 1913 w S., położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]", istnieje altana murowana częściowo podpiwniczona o wymiarach 5,65 x 6,09m przykryta dachem dwuspadowym, krytym blachą trapezową. Altana usytuowana jest w odległości 4,80m od gazociągu wysokoprężnego Ø 700/6,3 MPa relacji J. – R. W. S. wyjaśnił, że altanę nabył w 1988r., wykonał przy niej dach i obmurował werandę natomiast jej inwestorem był Pan P., który wybudował altanę w 1980r.

Według informacji uzyskanych od Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. Oddział w T., gazociąg wybudowany został w 1963 r. na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 1964r. znak: [...].

Decyzją z dnia [...] października 2010r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał W. S. rozbiórkę będącej jego własnością altany murowanej z wiatrołapem, wybudowanej na działce oznaczonej nr ewid. 1913, położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S.

W uzasadnieniu organ podniósł, że będąca przedmiotem postępowania altana wybudowana została w 1980r. Aktem prawnym regulującym w tym czasie kwestie prawne było Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska

z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego /Dz.U. z 1975r. Nr 8 poz. 48 ze zm./. Zgodnie z § 44 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia przedmiotowa altana została wyłączona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia.

Organ wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane z 1994r., a w szczególności treść art. 51 ust. 7 tej ustawy. Podniesiono, że decyzja z dnia [...] sierpnia 1964r., na podstawie której wybudowany został gazociąg, nie jest zdaniem organu decyzją o pozwoleniu na budowę, o której mowa w ustawie Prawo budowlane, lecz decyzją zezwalającą na "wejście w teren", której podstawę prawną stanowił art. 35 ustawy z dnia 13 marca 1958 r. o zasadach

i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. z 1974r. Nr 10, poz. 64 ze zm./. W ocenie organu przedmiotowy gazociąg, zgodnie z art. 2 ust. 4 Prawa budowlanego z 1961 r. jest obiektem inżynierskim, zaliczonym do budownictwa specjalnego (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 13.07.1961 r. w sprawie budownictwa specjalnego) i wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a w świetle powyższych przepisów stanowi samowolę budowlaną. Dokumenty założycielskie ogrodu działkowego, który powstał w 1968 r. nie zawierały informacji dotyczącej przebiegającego przez ten teren gazociągu.

Organ wskazał, że budowa przedmiotowej altany nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, niemniej jednak wybudowanie obiektu w odległości 4,80m od gazociągu, niezależnie od okoliczności w jakich do tego doszło, stanowi rażące naruszenie zasad bezpieczeństwa, brak też możliwości usunięcia zagrożenia w inny sposób, aniżeli poprzez rozbiórkę obiektu.

Odwołanie od tej decyzji złożył W. S. i wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że w 1988 r. został członkiem Pracowniczego Ogrodu Działkowego (w skrócie POD) w S., wówczas została mu przydzielona działka nr 349 (nr ewid. 1913), na której wybudowana już była altana. Działkę tę przyjął i użytkował w dobrej wierze. Zarzucił, że w chwili jej przyjęcia Zarząd POD nie poinformował go, że przedmiotowa altana została wybudowana niezgodnie z przepisami. W tym czasie ani władze POD, ani użytkownicy działek, nie wiedzieli o przebiegającym w tym miejscu gazociągu i grożącym niebezpieczeństwie dla ludzi i mienia. Wskazał, że z pełnym zaufaniem do prawa użytkował wraz z rodziną działkę nieświadomy grożącego niebezpieczeństwa.

W dalszej części odwołujący sformułował szereg zarzutów pod adresem inwestora – wykonawcy gazociągu, właściciela terenu – miasta S., PZD oraz organu nadzoru budowlanego – jako głównych sprawców zagrożenia. W. S. zawnioskował o wstrzymanie decyzji egzekucyjnych, bowiem z informacji udzielonej przez Prezydenta Miasta S. wynika, że przez teren ogrodu działkowego, przebiegać będzie obwodnica i za działki przejęte pod budowę drogi będą wypłacane odszkodowania.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że nakaz rozbiórki murowanej altany, która usytuowana jest w odległości 4,80m od gazociągu wysokoprężnego Ø 700 jest nieunikniony. Powołując się na przepisy wskazane przez organ I instancji tj. § 44 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 20.02.1975r., podkreślono, że przedmiotowa altana nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Wybudowana została jednak w sposób o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane tj. w sposób powodujący zagrożenie dla życia i zdrowia. Z uwagi na fakt, że roboty budowlane przy altance, zostały wykonane i zakończone, zbędnym stało się wstrzymywanie robót na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Na mocy art. 51 ust. 7, stan faktyczny sprawy należało ocenić na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w chwili budowy altanki tj. w 1980 roku, brak było aktu prawnego regulującego bezpieczne odległości gazociągów wysokoprężnych od innych obiektów, a późniejsze uwarunkowania nie dopuszczały usytuowania budynków w odległości 4,80m od gazociągu wysokoprężnego.

Wymogi w zakresie bezpiecznych odległości gazociągu od budynku powstały

w okresie późniejszym i określały je normy branżowe, wskazując na odległość 30 m, 15m lub 10m w zależności od stosowanych zabezpieczeń i dotyczyły odległości oddzielnie stojących budynków niemieszkalnych od gazociągu. Późniejsze Rozporządzenie Ministra Górnictwa z dnia 18.08.1978r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe /Dz.U. z 1978r. Nr 21, poz. 94/ nie precyzowało odległości sieci gazowych od innych sieci i obiektów budowlanych lecz w § 5 i § 8 odsyłało do norm branżowych (BN-71/8976-31 i BN-80/8976-31). Według kolejnego Rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1995r. Nr 139, poz. 686, ze zm.), odległość gazociągów wysokiego ciśnienia, dla średnicy 500-800mm i ciśnieniu 2,5 do 10 MPa wynosiła 30 m od wolnostojących budynków niemieszkalnych (przy zastosowaniu odpowiednich materiałów przy budowie sieci, odległość ta mogła wynosić 15m).

W chwili obecnej wymagane odległości między gazociągami wysokiego ciśnienia i obiektami terenowymi uregulowane są w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe /Dz.U. z 2001r. Nr 97, poz. 1055/. Stosownie do § 89 tego rozporządzenia jego przepisy nie mogą mieć zastosowania dla gazociągów wybudowanych przed dniem jego wejścia w życie i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Orientacyjnie, organ wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia strefa kontrolowana, gdzie nie można wznosić obiektów dla gazociągu o średnicy Ø DN 500 wynosi 12m.

Reasumując organ II instancji wskazał, że usytuowanie altanki w odległości 4,80m od gazociągu wysokoprężnego wyklucza możliwość doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie określonych czynności, na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a zatem zachodzą okoliczności do nakazania rozbiórki tego obiektu, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy.

Dodatkowo podniesiono, że roszczenia z tytułu poniesionych przez odwołującego się strat, można dochodzić na drodze cywilno-prawnej z powództwa cywilnego.

W. S. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także o wstrzymanie ich wykonania. W uzasadnieniu skargi podtrzymał w całości argumentację podniesioną w odwołaniu, wskazując że organ II instancji naruszył art. 6 i art. 13 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 21 marca 2011r. skarżący zwrócił się o rozważenie wstrzymania się i niepodejmowania dalszych działań procesowych do czasu zakończenia postępowania w sprawie legalizacji gazociągu. Z zawiadomienia PINB z dnia [...] grudnia 2010r. wynika, że wszczął on z urzędu postępowanie w sprawie legalności gazociągu wysokoprężnego Ø 700/6,3 MPa relacji J. – R., przebiegającego przez teren Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]". Wskazał, że postępowania w sprawie wybudowanych przez innych działkowców altanek, zostały zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie legalności gazociągu. Zarzucił, że osoby te są w uprzywilejowanej sytuacji, niż on w stosunku do którego wydano już decyzję. W kolejnym piśmie z dnia 2 maja 2011r. skarżący zawnioskował o uwzględnienie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 8 marca 2011r., sygn. akt II SA/Rz 1165/10.

Postanowieniem z dnia 6 maja 2011r., sygn. akt II SA/Rz 136/11 WSA

w Rzeszowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowią, powołane przez organ przepisy art. 51 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 51 ust7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane /Dz. U. z 2006r Nr 156, poz. 1118 ze zm./. przepis ten stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechania dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego /pkt. 1/ albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania /pkt.2/ albo w przypadku odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę - nakłada obowiązek dokonania innych czynności /pkt.3/.

Powołany w podstawie prawnej art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazuje stosować odpowiednio art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, jeżeli roboty, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49 b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Kierując się powołanymi przepisami organy stwierdziły, że będąca przedmiotem postępowania altana została wzniesiona w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, co skutkuje koniecznością jej rozbiórki, bowiem jej usytuowanie uniemożliwia doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

W świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego tego rodzaju ocena jest co najmniej przedwczesna.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że altana będąca własnością skarżącego została wzniesiona w 1980 r. na terenie ogródków działkowych, w odległości 4,80 m od gazociągu wysokoprężnego Ø 700/6,3 MPa relacji J. – R., który jak wynika z ustaleń organów wykonano w 1963 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Nie budzi również wątpliwości fakt, że w dacie wybudowania altanki - pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48, ze zm.) - na wzniesienie tego rodzaju obiektu nie było wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie.

Uznając, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika z faktu zbyt bliskiego usytuowania altany w stosunku do gazociągu, organ I instancji powołał się na "rażące naruszenie podstawowych odległości" wskazanych w normach branżowych, wymieniając normę branżową - 71/8976-31 z dnia 18 marca 1971 r. "Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi", ustanowioną przez Ministra Górnictwa i Energetyki, które to normy określały minimalną odległość budynków gospodarczych, w tym altan, od gazociągu wysokoprężnego 0 700 -na 100 m, dopuszczając zmniejszenie odległości do 30 m przy zastosowaniu specjalnego zabezpieczenia.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji odwołał się natomiast do przepisów rozporządzeń - obowiązującego w dacie budowy altany rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 21, poz. 94), które nie precyzowało wymaganych odległości gazociągów od obiektów budowlanych, odsyłając w tym zakresie do normy branżowej - wymienianej już normy BN-71/8976-31 oraz późniejszej BN-80/8976-31 pod nazwą "Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych". Organ odwoławczy wskazał także na kolejne rozporządzenie - Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. (Dz. U. Nr 139, poz. 686) i obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055), które wprowadza pojęcie "strefy kontrolowanej" po obu stronach osi gazociągu, gdzie nie należy wznosić budynków, stałych składów i magazynów w odległości 12 m od gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej DN powyżej 500.

Argumentacja obu tych decyzji nie jest zasadna. .

W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, iż normy branżowe (resortowe, zakładowe) w przeszłości były opracowywane na potrzeby poszczególnych resortów i miały moc wiążącą wobec ich jednostek organizacyjnych. W przypadku sytuowania gazociągu do ich przestrzegania zobowiązany był inwestor gazociągu. Stąd też wadliwe jest uznanie, że posadowienie innego obiektu przez osoby trzecie w takiej odległości od gazociągu, która narusza te normy, skutkuje automatycznym stwierdzeniem, że dany obiekt wzniesiony został w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Zwłaszcza obecnie, pod rządami Konstytucji RP z 1997 r., która w art. 87 ustala źródła powszechnie obowiązującego prawa w Polsce, i nie ma wśród nich norm branżowych, tego rodzaju konkluzja, skutkująca najostrzejszą z sankcji w prawie budowlanym jest nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa.

Wymagania odległościowe w zakresie gazociągów w akcie rangi rozporządzenia po raz pierwszy wprowadzono w rozporządzeniu Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 r. Nr 45, poz. 243). Kolejno obowiązującymi były wymienione w zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. (Dz. U. Nr 139, poz. 686) i rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055). Każde z tych rozporządzeń zawierało jednak przepis przejściowy, który wyłączał jego obowiązywanie w zakresie gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę (§ 52 rozporządzenia z 1989 r., § 91 rozporządzenia z 1995 r.). Podobne uregulowanie zawiera obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055), na co zresztą zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji, które w § 89 stanowi, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów, stacji gazowych, punktów redukcyjnych, tłoczni i magazynów gazu wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę.

W tej sytuacji, skoro w dacie budowy altany brak było powszechnie obowiązujących przepisów regulujących bezpieczne odległości gazociągu od innych obiektów, zaś kolejno wydawane akty prawne w formie rozporządzeń nie mogły mieć zastosowania do gazociągów wybudowanych przed ich wydaniem, brak jest podstaw by zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wywodzić właśnie z tych przepisów czy norm branżowych.

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju zagrożenie bezpieczeństwa, stanowiące podstawę decyzji o rozbiórce nie zostało wykazane, co czyni zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję wadliwymi, bo naruszającymi art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wymienione przepisy obligują organy do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie jego całokształtu czy dana okoliczność została udowodniona.

Naruszenie tych przepisów w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał za mogące mieć istotny wpływ na jej wynik, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lite) P.p.s.a. obliguje do uchylenia decyzji organów obu instancji, wobec konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznym zakresie.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wyjaśni, czy istniejąca na działce w S. altana powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska i na czym to zagrożenie polega, a w dalszej kolejności wyda decyzję odpowiadająca prawu. Przy tej ocenie organ winien uwzględnić, że legalnie wzniesiona altana istnieje ponad 30 lat, co podkreśla skarżący, przede wszystkim zaś fakt, iż obowiązek dbałości o bezpieczeństwo i właściwą eksploatację sieci gazowych należy do operatora sieci, który powinien podjąć działania zabezpieczające według warunków i przepisów wewnętrznych. Obowiązek ten nie może być przerzucany na właścicieli czy użytkowników gruntów sąsiednich, co wskazywał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19.10.2005 r., sygn. VII SA/Wa 1288/04 oraz NSA z dnia 12.03.2009 r., sygn. akt II OSK 337/08, nie publ. Podobny zresztą pogląd zajął tut. Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 767/09, oddalając skargę Operatora Gazociągów Przesyłowych A S. A. Odział w T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie kolizji budynku gospodarczego z gazociągiem wysokoprężnym relacji J. – S. Końcowo należy podkreślić, że organ prowadząc postępowanie w rozpoznawanej sprawie winien również mieć na uwadze interes strony - wywodzący się z legalnie wybudowanego obiektu, zaś z drugiej strony - nielegalnie wybudowany gazociąg. Z akt sprawy wynika nadto, że postępowanie legalizacyjne przedmiotowego gazociągu toczy się, a więc organ prowadzący postępowanie zakończone zaskarżaną decyzją winien również rozważyć kwestię ewentualnego skorzystania z przepisów zawartych w Rozdziale 6 k.p.a.

Z przyczyn wyżej podniesionych, skoro zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego - art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c , art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.