Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 279/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 21 § 2 i § 3, art. 81, art. 181 , art. 210 § 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt. 3 i pkt. 9 ,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok o d d a l a s k a r g ę /-/M. Górecka /-/M. Lorych – Olszanowska /-/M. Kosewska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz Miasta W., działając na podstawie przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, w związku z art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) – dalej: O. p., art. 2 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 roku, Nr 9, poz. 84, ze zm.) – dalej: p.o.l. oraz uchwały Rady Miejskiej Wielichowo z dnia 7 listopada 2007 roku, Nr XII/70/2007, w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2008 rok, określił spółki A. w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w kwocie 83.932,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia 22 września 2008 roku, wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, które potwierdziło, że spółka A jest właścicielem nieruchomości (linii kablowych) położonych na terenie gminy W., które nie zostały wykazane w złożonej w dniu [...] deklaracji podatku od nieruchomości za 2008 rok.

Organ podatkowy wyjaśnił, że wcześniej dwukrotnie wezwał podatnika do pisemnego wyjaśnienia przyczyn powstałej różnicy w wartości budowli wykazanych w deklaracji podatku od nieruchomości za 2008 roku w stosunku do roku 2007, a spółka A odpowiedziała, że błędnie zadeklarowała w latach poprzednich do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. W świetle bowiem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi, a dokonana w nim klasyfikacja telekomunikacyjnych obiektów budowlanych jest wiążąca w zakresie interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji organ podatkowy wezwał podatnika do skorygowania deklaracji za 2008 r. poprzez wykazanie wartości linii kablowej jako budowli. Spółka A nie złożyła jednak w wyznaczonym terminie skorygowanej deklaracji podatku od nieruchomości za 2008 r. i podtrzymała swoje stanowisko w sprawie złożonej deklaracji podatku od nieruchomości zarzucając Burmistrzowi Miasta i Gminy W., iż nie wziął pod uwagę wyjaśnień Ministerstwa Finansów zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych z dnia 31 stycznia 2007 r. (PL-833/13/PP/07/183) w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli sieci telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych, z którego wynika, że jeśli "kable sieci technicznej stanowią jedynie instalacje lub inne urządzenie techniczne, niezwiązane bezpośrednio z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, wówczas nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że stanowią odrębną budowlę lub jeden z elementów składających się na całość techniczno użytkową budowli (część składową)".

Organ uznał jednak, że zakres definicji budowli należy ustalać wyłącznie na podstawie art. ust.1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt. 3 i pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), z których wynika, że sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, a tym samym podlegają opodatkowaniu, nie tylko z tego powodu że zostały wymienione jako budowle w ustawie – Prawo budowlane, ale także z uwagi na fakt, iż definicja budowli określona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ma znacznie szerszy zakres. Obejmuje bowiem także urządzenia budowlane, związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym urządzenia instalacyjne i inne urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie budowli. Organ wyjaśnił również, że w kwestii opodatkowania sieci jako budowli, Dyrektor Departamentu wypowiedział się dwukrotnie w piśmie z dnia 9 czerwca 2006 r. i z dnia 31 stycznia 2007 r., jednakże organy podatkowe nie są związane tym stanowiskiem, a rozstrzygając sprawę muszą stosować przepisy prawa podatkowego. Dlatego kable sieci technicznej umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegające przez kanalizację techniczną, które stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, jako budowla, stanowią przedmiot opodatkowania w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tak jak w rozpatrywanym przypadku spółki A.

Ponadto organ wyjaśnił, że ustalenie wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) regulujących amortyzację środków trwałych w art. 16a i następnych oraz wykazie stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy, w którym dokonany został podział środków trwałych. Zgodnie z nim sieci telekomunikacyjne – linie kablowe składniki budowli – to grupa "2" która wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21". Postępowanie podatkowe nie wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, ponieważ kwestia sporna dotyczy jedynie interpretacji przepisów prawa (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 733/07; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt ISA/Łd 139/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt ISA /Bd 223/08; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 316/04). Mając powyższe na uwadze organ podatkowy określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2008 r. na podstawie posiadanych informacji przez organ podatkowy (deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008 r. oraz deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r.).

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Burmistrz Gminy W., uzupełnił decyzję z dnia [...], nr [...] w sentencji decyzji dopisując po kwocie zobowiązana podatkowego – "na rok 2008".

W odwołaniu od decyzji spółka A wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2008. Zarzuciła jednocześnie zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 oraz art. 210 § 4 O. p. Ponadto podniosła, iż nie jest dopuszczalne, aby linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniały definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarzuciła też, iż zaskarżona decyzja została co prawda wydana po formalnym wszczęciu postępowania, lecz postępowanie nie było prowadzone "materialnie." Zdaniem spółki A organ podatkowy mylnie przyjął, że linie kablowe stanowią całość techniczno-użytkową z kanalizacją kablową nie przedstawiając żadnych dowodów, które potwierdzałyby istnienie związku użytkowego, jak i technicznego. Linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają bowiem zdaniem strony skarżącej, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, a więc nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U z 2001 roku, Nr 79, poz. 856) oraz na podstawie art. 13 §3 , art. 233 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 , poz. 60 z 2005 roku ze zm.) utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu organ uznał, że w oparciu o aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych należy przyjąć, iż kable sieci technicznej umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegające przez kanalizację techniczną, stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem i wówczas jako budowla stanowią przedmiot opodatkowania – w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – podlegając opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowlami są bowiem niewątpliwie sieci techniczne, w tym również linie telekomunikacyjne, co wynika bezpośrednio z art. 3 prawa budowlanego, który stanowi podstawę do ustalenia wartości budowli będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w myśl art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jednocześnie organ odwoławczy zgodził się, że kable sieci technicznej są budowlą, a zarazem środkiem trwałym, którego wartość jest określona zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację. Ta właśnie wartość jest podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jeżeli zatem na potrzeby amortyzacji wycenia się środek trwały w postaci kanalizacji i kabla, to ta sama wartość powinna być wykazana w deklaracji na podatek od nieruchomości jako podstawa opodatkowania budowli – linii telekomunikacyjnej czy innej sieci technicznej.

Zdaniem organu odwoławczego określenie zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stosunku do budowli w przypadku kabli sieci technicznej zostało rozstrzygnięte prawidłowo, gdyż podstawowym kryterium do objęcia budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości był warunek sklasyfikowania go z punktu widzenia "całości techniczno-użytkowej" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

W skardze na powyższą decyzję spółka A, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów:

1) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż, pomimo ciążącego obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy podatkowe nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość tej deklaracji,

2) art. 21 § 2 i § 3, art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich,

3) art. 210 § 4 O. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów Prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l.,

4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu p. o. l.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego, a następnie ocenę tego stanu z punktu widzenia przepisów p. o. l. Skarżąca podkreśliła, że w zakresie, w jakim organy podatkowe nie podzieliły jej stanowiska, powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Powinno ono zmierzać do ustalenia, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. Zdaniem spółka A organy podatkowe nie mają dowodu na okoliczność, że linie kablowe pozostają w związku technicznym z kanalizacją kablową, to znaczy, że istnieje fizyczne powiązanie między kablem a kanalizacją.

Ponadto, według Spółki, organ odwoławczy nie ustalił, jaka jest wartość tych "budowli". a brak ustaleń w tym zakresie jest następstwem nie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Nie można było bowiem uznać danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007 za dowód okoliczności mających znaczenie dla rozliczenia podatku za rok 2008, a tym bardziej jako dowód tego, że deklaracja dotycząca roku 2008 jest nieprawidłowa.

Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polegała zaś na uznaniu, że wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość techniczno – użytkową, bez przedstawienia dowodu na istnienie związku użytkowego (funkcjonalnego) i technicznego oraz na uznaniu za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku, które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l.

Konkludując, skarżąca podała, że skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu p. o. l. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, na poparcie czego powołała orzecznictwo innych sądów administracyjnych dotyczące interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. w kontekście opodatkowania (wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I Sa/Lu 174/08).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji

Pismem z dnia 30 czerwca 2009 roku pełnomocnik Spółki wniósł o zawieszenie postępowania sądowego, powołując się na zamiar złożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprawidłową praktykę oddzielnego składania deklaracji w zakresie podatku od nieruchomości obejmującej budki telefoniczne wraz z gruntami pod nimi. W sytuacji, gdy skarżąca złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości na 2008 rok z tytułu nieruchomości i obiektów budowlanych położonych na terenie gminy W. (w jednej zadeklarowano wyłącznie budki telefoniczne, a drugiej pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane), decyzja dotycząca podatku od nieruchomości za rok 2008 powinna uwzględniać wszystkie obiekty objęte wszystkimi deklaracjami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwalifikowania linii kablowych telekomunikacyjnych jako budowli w świetle przepisów obowiązującego prawa i objęcie ich w konsekwencji podatkiem od nieruchomości.

W ocenie składu orzekające za bezzasadny należy uznać zarzut sformułowany jako naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., wskutek nieprzedstawienia przez organy podatkowe dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w pierwotnej deklaracji podatkowej za 2007 r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była inna niż kwota wynikająca z różnicy wyliczonej przez organ administracji.

W tym zakresie należy też zauważyć, że organ podatkowy wzywał podatnika do skorygowania deklaracji na 2008 r. poprzez wykazanie wartości linii kablowej jako budowli, ale spółka A nie złożyła w wyznaczonym terminie skorygowanej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008 r. Ponieważ przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, w tym również ta umieszczona w kanałach technologicznych, organy podatkowe w tej sytuacji prawidłowo określiły wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2008 r. na podstawie posiadanych informacji przez organ podatkowy (deklaracja na podatek od nieruchomości na 2008 r. oraz deklaracja na podatek od nieruchomości na 2007 r.).

Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 o. p., oparty na założeniu, iż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji z danymi podatkowymi wynikającymi z deklaracji złożonej za lata poprzednie. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 O. p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 o. p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284 a §3, art. 284 b §3 i art. 288 §2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok poprzedni.

Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 o. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się bowiem jednoznacznie do stanowiska Spółki, utrzymującej że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Przepis ten wymienia jedynie przykładowo obiekty będące budowlami. W 2004 r. przepis wymieniał zaś wprost sieci techniczne, ale w tymże samym roku w ich miejscu ustawodawca zamieścił "przepusty techniczne", co pozostaje bez wpływu na podstawy opodatkowania sieci telekomunikacyjnej. Zakres pojęcia "budowla" zawiera bowiem pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie Prawo budowlane definicja obiektu budowlanego wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość – sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość, od wartości której jest naliczany podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003 r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt p. o. l.

Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową. Podobne stanowisko prezentują inne sądy administracyjne (por: wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08, niepubl.), uznając, że ponieważ przepisy prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wartości podatku od nieruchomości wyłączyć kabla z podstawy opodatkowania kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo – techniczną, a więc budowlę. Pogląd ten znajduje także potwierdzenie w kolejnych wyrokach sądów administracyjnych (por: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362; wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05, wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08). Przytoczone powyżej orzecznictwo jednoznacznie wypowiada się w kwestii uznania linii telekomunikacyjnych jako budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tak więc należy uznać, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika strony skarżącej z dnia 30 czerwca 2009 r. skład orzekający uznał, że brak podstaw do jego uwzględnienia. Wniosek byłby bowiem zasadny w razie wniesienia skargi do Sądu już po wszczęciu postępowania w celu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a nie w sytuacji, gdy skarżąca spółka ma dopiero zamiar złożenia takiego wniosku.

Wobec powyższego, Sąd, w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/M. Górecka /-/M. Lorych-Olszanowska /-/M. Kosewska

za nieobecnego Sędziego

przebywającego na urlopie

/-/M. Lorych - Olszanowska