Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 695/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, art. 56
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3, par. 5, par. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. P.-R. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2015 r. Z. S. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr 1 przy ul. [...] w B. Jako charakterystykę inwestycji wskazano:

- powierzchnię zabudowy – 220 m2,

- wysokość budynku – 12,50 m,

- ilość kondygnacji nadziemnych – 3,

- ilość kondygnacji podziemnych – 1.

Następnie w toku postępowania wnioskodawca zmienił wniosek w zakresie wysokości budynku do 10 m i ilości miejsc postojowych 1,5 miejsca na mieszkanie.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, określając m.in. wysokość zabudowy jako 2 do 3 kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze mieszkalne, tj. od 8 do 10 m od strony północnej budynku, licząc od najniżej położonego poziomu terenu do najwyżej położonej górnej powierzchni przekrycia dachu, ale nie więcej niż 12,4 m od poziomu terenu przy wjeździe do garaży podziemnych. Od strony południowej wysokość budynku określono na 7 do 9 m, licząc od najniżej położonego poziomu terenu. Wysokość ściany kolankowej nie wyższa niż 1,5 m.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że dla przedmiotowego terenu brak jest obowiązującego planu miejscowego. Powołując się na wyniki analizy przestrzennej oraz różnorodność zabudowy w obszarze analizowanym, organ administracji uznał za zasadne wyznaczenie wskaźników zabudowy jako dolne i górne. Ze względu na specyfikę terenu (znaczny spadek w kierunku północno-zachodnim), ustanowiono też dwa przedziały wysokości budynku. Górny parametr jako wyższy niż średnia, określono przy uwzględnieniu wysokości budynku w bezpośrednim sąsiedztwie na działce nr 2. Wyjaśniono też, że wnioskowany teren znajduje się od ok. 0,4 do 2 m wyżej do poziomu ulicy. W ocenie organu, nie jest też możliwe przyjęcie parametru wysokości przy uwzględnieniu budynków, położonych w zagłębieniu terenu.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli inwestor oraz właściciele nieruchomości sąsiednich.

Wnioskodawca domagał się uchylenia decyzji w części, dotyczącej określenia wysokości zabudowy jako wydanej niezgodnie z prawem i projektem decyzji z dnia [...] r. Odwołujący się zarzucił, że zgodnie z § 7 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań..., wysokość nowej zabudowy mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Brak zatem podstaw do ustalania wysokości z dwóch lub większej ilości stron bryły. Takie określenie wysokości uniemożliwia też budowę budynku o wysokości 3 kondygnacji. Odwołujący wskazał też na wydanie decyzji niezgodnie z jego wnioskiem i niezapoznanie go z kolejnym projektem decyzji. Nadto, zakwestionował skierowanie decyzji do osób, które jego zdaniem nie mają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa, bowiem ich działki nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji.

W odrębnym odwołaniu właściciele działek sąsiednich, a to: A. i J. S., P. P.-R. i R. G. oraz A. B.-B. i T. B., zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 67, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) oraz § 34 ust. 1. § 4 ust. 1, § 7 ust. 1 i 4, § 64 ust. 1 rozp. Min. Infrastruktury (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), domagali się uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Odwołujący się zarzucili dowolne ustalenie parametrów inwestycji na korzyść inwestora, bez przeprowadzenia prawidłowej analizy oraz właściwego dokumentowania czynności dowodowych (spotkań stron). Wbrew stanowisku MZD, w decyzji bezprawnie określono też dwa zjazdy z ul. [...], która posiada status drogi publicznej jedynie na odcinku do wjazdu na ich posesję.

Zaskarżoną decyzją Kolegium na podstawie art. 138 § 2 Kpa, orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zdaniem organu odwoławczego, z naruszeniem art. 10 Kpa, organ nie powiadomił stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, mimo istnienia nowych dokumentów, mających wpływ na rozstrzygnięcie wniosku. Organ jest bowiem związany wnioskiem i nie może go zmienić (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy).

W ocenie Kolegium, w sytuacji rozbieżności wniosku z wynikami analizy przestrzennej, niezbędne jest wezwanie inwestora do ewentualnej zmiany wniosku.

Kolegium nie podzieliło jednak zarzutu co do wadliwego określenia kręgu stron, bowiem istnieje ryzyko zacienienia posesji położonych po przeciwnej stronie ul. [...].

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazano zatem na konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Skargę na decyzję ostateczną wnieśli P. P.-R. i R. G.

Jednakże prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt 947/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.

Zdaniem sądu administracyjnego, skarżący jako współwłaściciele nieruchomości położonej po przeciwnej stronie drogi, przy której położone są też działki, objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, legitymują się przymiotem strony.

Sąd stwierdził jednak, że w niniejszej sprawie konieczność wydania decyzji kasacyjnej wynikała z faktu naruszenia przez organ I instancji gwarancji procesowych stron, a przede wszystkim wnioskodawcy.

Zdaniem składu orzekającego, prawidłowo też Kolegium wskazało na związanie wnioskiem inwestora w zakresie podstawowym parametrów inwestycji, wynikającą z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu..., wyżej powołanej.

Wbrew zarzutom skarżących, zbędne było też czynienie dalszych ustaleń przez Kolegium co do statusu ul. [...] wzdłuż planowanej inwestycji. Kwestia ta została bowiem zbadana przez organ I instancji. Status tej ulicy, jako drogi publicznej (drogi gminnej), potwierdza dołączone do skargi pismo Dyrektora MZD w B., z którego wynika, że droga ta biegnie po działkach Gminy B. Wskazana w tym piśmie działka gminna nr 3, graniczy zaś bezpośrednio z działką inwestora. Oznacza to, że istnieje dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu.

Wreszcie, zdaniem sądu, prawidłowo też Kolegium wskazało na konieczność uzgodnienia sprzecznych stanowisk stron, co możliwe jest jedynie poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz określił m.in.:

1) jej rodzaj – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (od 3 do 8 mieszkań),

2) linia zabudowy – nieprzekraczalna w odl. 6m od płn. granicy z ul. [...] i 6,5 m od wsch. granicy – zgodnie z zał. graficznym,

3) wielkość powierzchni zabudowy – 20% do 24,2% pow. działki, tj. 170,6 do 206 m2,

4) udział powierzchni biologicznie czynnej – nie mniejszy niż 30% pow. działki,

5) wysokość zabudowy – 2 do 3 kondygnacji nadziemnych w tym poddasze użytkowe mieszkalne, tj. 8 do 10m od strony półn. – zach. narożnika budynku, licząc od najniżej położonego poziomu terenu istniejącego przy budynku do najwyżej położonej górnej powierzchni przekrycia dachu, przy założeniu, że poziom kondygnacji parteru jest równy z poziomem terenu naturalnego od strony płn. Wysokość ściany kolankowej poddasza – nie większa niż 1,5m. Dopuszczono też garaż w kondygnacji podziemnej,

6) szerokość elewacji frontowej – 12,3 m do 17,0 m, przy zachowaniu rozczłonkowania elewacji płn., polegającego m.in. na przesunięciu bryły o min. 1,9m,

7) geometria dachu – dwu – lub wielospadowy kalenicowy symetryczny o nachyleniu głównych połaci od 25° do 40°. Dopuszcza się lokalizację lukarn o mniejszym kącie nachylenia dachu,

8) ilość miejsc postojowych – nie mniej niż 1,5 na jedno mieszkanie, na terenie działki w tym 0,3 miejsce dla osób odwiedzających – z uwzględnieniem miejsc w garażu.

Załącznikiem do decyzji organ uczynił mapę zasadniczą w skali 1:500 z zaznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji oraz wyniki analizy – część pisemna i graficzna.

W uzasadnieniu organ podał, że działka inwestora położona jest na terenie, na którym nadal nie obowiązuje plan miejscowy. Powołał się na wyniki analizy przestrzennej, przeprowadzonej w obszarze o trzykrotnej szerokości frontu. W obszarze tym na działkach nr 4, 5 ÷ 6, 7 ÷ 8, znajdujących się po przeciwnej stronie ul. [...], występuje zabudowa wielorodzinna. Ulica ta ma status drogi publicznej na odcinku przylegającym do przedmiotowej działki, zaś MZD określił warunki obsługi komunikacyjnej od strony tej ulicy. Organ wyjaśnił też, że dolny wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono na podstawie średniej, wynikającej z analizy. Górny wskaźnik ustalono zgodnie z wnioskiem zmienionym pismem z dnia 9 stycznia 2017 r., gdyż m.in. na działce sąsiedniej nr 2, wskaźnik zabudowy wynosi 26,1% (pow. 222 m2). Dolną wartość parametru elewacji frontowej przyjęto jako średnią w obszarze analizowanym. Górną wartość przyjęto zaś na podstawie szerokości budynku jednorodzinnego na działce sąsiedniej nr 2. Budynek ten ma też trzy kondygnacje (średnia – 2 kondygnacje). Ze względu na znaczny spadek terenu w kierunku północno-zachodnim, wysokość zabudowy ustalono od tej strony – przy uwzględnieniu wysokości budynku na działce nr 2 (9,7m, średnia – 8,45m).

Nadto, organ I instancji odniósł się do uwag stron i wyjaśnił, że zgodność inwestycji z warunkami technicznymi sprawdzana jest na etapie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja spełnia zaś wymogi z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu..., wyżej powołanej (Dz. U. z 2016 r. poz. 778).

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli w jednym piśmie właściciele nieruchomości sąsiednich: P. P.-R. i R. G., A. S. i J. S. oraz A. B.-B. i T. B. Odwołujący się zarzucili naruszenie art. 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 54 ust. 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu... oraz § 7 ust. 1, 3 i 4 rozp. w sprawie sposobu ustalania wymagań..., wyżej powołanego. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zdaniem odwołujących się, organ I instancji określił bowiem zbyt wysokie niektóre maksymalne parametry zabudowy, a w szczególności w zakresie wysokości budynku i powierzchni zabudowy. Nadto, sentencja decyzji w zakresie wysokości budynku jest niejednoznaczna i stwarza możliwości różnej interpretacji. Nie wiadomo bowiem, co należy rozumieć przez część nadziemną budynku, gdzie planowany garaż (w części kondygnacji podziemnej) wystaje ponad poziom terenu naturalnego w narożniku północno-zach. działki. Decyzja nie określa też jednoznacznie, który punkt północnej granicy działki ma być przyjęty jako poziom terenu naturalnego dla posadowienia parteru budynku. Brak też podstaw do określenia ilości kondygnacji (łącznie 3-4). Z uwagi na zróżnicowaną zabudowę i poziom terenu, zaburzy to ład przestrzenny. Ustalenia w zakresie powierzchni zabudowy i miejsc postojowych nie są zaś możliwe do zrealizowania przy uwzględnieniu przepisów techniczno-budowlanych. Strony podniosły też, że na możliwość urządzenia miejsc postojowych zasadniczy wpływ ma lokalizacja zjazdu.

Jednakże zaskarżoną decyzją Kolegium odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził bowiem, że analiza przestrzenna przeprowadzona w obszarze analizowanym o promieniu ok. 82m (front działki ok. 27m), wykazała spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy i prawidłowo określono parametry planowanej zabudowy, pozwalające na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego.

Zdaniem Kolegium, bezpodstawny jest zarzut niejasnego określenia wysokości zabudowy. Jej wyznaczenie nastąpiło zgodnie z § 7 ust. 4 rozp. Wysokość ta obejmuje też część kondygnacji podziemnej, która ewentualnie może wystawać ponad poziom terenu. Zgodność inwestycji z przepisami prawa budowlanego podlegać zaś będzie badaniu na etapie wniosku o pozwolenie na budowę. Wówczas też zostanie przeanalizowana lokalizacja zjazdu – przy uwzględnieniu nałożonego decyzją warunku, że brak jest możliwości bezpośredniego najazdu na miejsca postojowe z ul. [...]. Kolegium wskazało też na związany charakter decyzji o warunkach zabudowy i prawidłowe uzasadnienie decyzji organu I instancji.

Stąd też odwołań nie uwzględniono.

Skargę na decyzję ostateczną wnieśli P. P.-R. i R. G. jako współwłaściciele działki 9.

Skarżący zarzucili naruszenie:

1) art. 15 kpa – poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania całokształtu sprawy,

2) art. 107 § 1 kpa – poprzez aprobatę niejednoznacznego sformułowania sentencji decyzji w zakresie wysokości planowanej zabudowy,

3) art. 7, 77 § 1 i 80 kpa – poprzez dowolną ocenę i zaniechanie wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego,

4) art. 52 pkt 2 lit. c i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu... oraz § 7 ust. 1, 3 i 4 rozp. – poprzez określenie zawyżonych parametrów wysokości i powierzchni zabudowy.

Na tej podstawie skarżący domagali się uchylenia decyzji Kolegium i zasądzenia kosztów postępowania, podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podnieśli, że organ nie zajął stanowiska co do naruszenia art. 92 kpa, na co wskazano w wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2016 r. i nie powtórzył czynności w postaci rozprawy administracyjnej. Wbrew twierdzeniu organów, wyznaczona wysokość nie odpowiada też wysokości budynku na działce nr 2. Należało zatem jednoznacznie określić wysokość planowanego budynku (wszystkich kondygnacji) w narożniku płn. – zach. na max 10m.

Skarżący ponowili też zarzut, że działka inwestora jest zbyt mała na wyznaczenie górnych parametrów, zgodnie z wnioskiem inwestora.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W oparciu o należycie zebrany i rozważony materiał dowodowy zasadnie organy administracji dopatrzyły się ustawowych przesłanek do uwzględnienia wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Kwestia związania wnioskiem inwestora co do zasadniczych parametrów nowej zabudowy została przesądzona w wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Gl 947/16. Sąd podzielił też stanowisko organów co do konieczności przeprowadzenia rozprawy z uwagi na sprzeczność interesów stron, chociażby w celu sprecyzowania wniosku inwestora w zakresie wysokości budynku. Organ I instancji dopełnił powyższej powinności, przeprowadzając rozprawę administracyjną w dniu 29 września 2016 r.

W toku postępowania administracyjnego skarżący nie wnioskowali o powtórzenie tej czynności z uwagi na niemożność udziału z uwagi na nieodebranie awizowanej przesyłki, zawierającej powiadomienie o terminie rozprawy. Co więcej, istotny jest fakt, że inwestor ostatecznie określił parametry planowanej inwestycji w piśmie z dnia 9 stycznia 2017 r. Stąd też odpadła przyczyna, dla której w poprzedniej sprawie Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia tej czynności.

Zarzut skarżących co do naruszenia art. 92 kpa, nie miał zatem istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skład orzekający nie podzielił też stanowiska skarżących co do naruszenia reguł procedury administracyjnej. Organy obydwu instancji należycie rozpoznały zebrany w wyczerpujący sposób materiał dowodowy. Wyniki analizy przestrzennej (część graficzna i tekstowa), przeprowadzonej w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym jako 3-krotna szerokość frontu działki inwestora, w pełni uzasadniały odstępstwo od średnich współczynników z uwagi na fakt, że teren inwestycji sąsiaduje bezpośrednio z zabudowaną działką nr 2. Położony na tej działce budynek mieszkalny jednorodzinny charakteryzuje się zaś wyższą wysokością,

niż średnia. W obszarze analizowanym występuje zróżnicowana zabudowa.

Nie ma prawnego znaczenia fakt, że obszar ten obejmuje działki w drugiej linii zabudowy i dostępne z innych dróg publicznych. Przepis § 3 rozp. w sprawie ustalenia sposobu wymagań..., wyżej powołanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), jednoznacznie stanowi o wyznaczaniu obszaru analizowanego wokół działki budowlanej. W sytuacji, gdy 3-krotna szerokość frontu tej działki jako minimalna granica obszaru, przecina działkę zabudowaną, położoną w tym obszarze, zasadne jest poszerzenie granic i objęcie analizą zabudowy takiej działki (§ 3 ust. 2 rozp.).

Z uwagi na występowanie znacznego spadku terenu w obszarze analizowanym, jak i na samej działce inwestora (teren inwestycji charakteryzuje się spadkiem w kierunku płn. – zach. i usytuowany jest od ok. 0,4 do 2 m wyżej od poziomu ulicy), zasadne było odstępstwo od wyznaczenia wysokości planowanej zabudowy jako średniej (§ 7 ust. 4 rozp.).

Na tego rodzaju okoliczności trafnie wskazały organy administracji.

W ocenie sądu administracyjnego, brak też podstaw do ferowania zarzutu niejasnego i niejednoznacznego określenia parametru w postaci wysokości projektowanej zabudowy. Jego wyznaczenie nastąpiło bowiem poprzez określenie liczby kondygnacji nadziemnych oraz wysokości w metrach. Tymczasem zdaniem skarżących, należało jedynie określić wysokość wszystkich kondygnacji na max 10m w płn. zach. narożniku. Stanowiska tego nie sposób podzielić. Organ odwoławczy w motywach decyzji wskazał na sposób określania wysokości nowej zabudowy i podał, że chodzi również o część kondygnacji podziemnej, która ewentualnie może wystawać ponad poziom zróżnicowanego terenu. Takie wskazanie koreluje w prawną definicją kondygnacji podziemnej i naziemnej, zawartą w § 3 pkt 17 i 18 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się zaś na użytek postępowania o pozwolenie na budowę i na tym etapie wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu..., wyżej wymienionej).

Zatem kondygnacją podziemną jest część budynku zagłębiona ze wszystkich stron co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niej terenu. Jeżeli część budynku choćby z jednej strony wystaje ponad poziom terenu, stanowi zatem kondygnację nadziemną. W takim stanie rzeczy określenie w decyzji organu I instancji liczby kondygnacji nadziemnych na max 3, nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Wysokość budynku na max 10 m, licząc od najniżej położonego poziomu terenu, wyznaczono przy uwzględnieniu wizualizacji obiektu, co odpowiada wymogom § 6 rozp. w sprawie warunków technicznych...

Posłużenie się pojęciem kondygnacji nadziemnej oraz jednocześnie określenie wysokości planowanego budynku w metrach, jednoznacznie wskazuje zatem na sposób określenia tego parametru. Nie jest też wadą prawną decyzji określenie parametrów inwestycji poprzez wyznaczenie minimalnych i maksymalnych współczynników. Takie działanie jest uzasadnione w sytuacji występowania zróżnicowanej zabudowy i specyfiki ukształtowania terenu. Analogiczne rozważania należy odnieść do kwestii wyznaczonego współczynnika powierzchni zabudowy. Różnorodność i intensywność zabudowy na działkach w obszarze zabudowanym, pozwalała na zastosowanie odstępstwa na podstawie § 5 ust. 2 rozp. w sprawie sposobu ustalania wymagań...

Organy administracji trafnie wskazały na odniesienie się do parametru powierzchni zabudowy na działce nr 2 jako bezpośrednio sąsiadującej i wyznaczenie na tej podstawie maksymalnej wielkości powierzchni nowej zabudowy, a minimalnej – jako średniej. Odpowiada to rzeczywistej zabudowie w obszarze analizowanym.

Nie mogły też odnieść skutku pozostałe zarzuty skargi, dotyczące niemożności zabudowy działki zgodnie z wyznaczonymi parametrami. Na tym etapie postępowania inwestor nie ma obowiązku przedłożenia projektu budowlanego. Skoro zaś współczynniki nowej zabudowy określono również jako minimalne, może się okazać, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę opracowanie projektu nastąpi w oparciu o minimalne parametry. Taki stan rzeczy nie uzasadnia jednak odmowy ustalenia warunków zabudowy z mocy art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Przepisy techniczno-budowlane jako akt wykonawczy do ustawy – Prawo budowlane, nie stanowią zaś przepisów odrębnych w rozumieniu ustawy o planowaniu.

Inwestor określił we wniosku charakterystyczne parametry inwestycji zgodnie z wymogiem z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy, zaś analiza przestrzenna wykazała, że możliwe jest ich określenie zgodnie z wnioskiem jako współczynników maksymalnych na zasadność odstępstwa od średniej z uwagi na parametry zabudowy działki bezpośrednio sąsiadującej nr 2, gdy idzie o wysokość i intensywność zabudowy.

Zdaniem sądu administracyjnego, zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa materialnego, ani reguł procedury administracyjnej. Stanowisko Kolegium zostało też należycie umotywowane zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 kpa, a skoro sentencja decyzji organu I instancji zawiera rozstrzygnięcie nie budzące wątpliwości interpretacyjnych, zasadnie odwołania nie uwzględniono wobec spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy.

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.