Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 946/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W. N. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] Starosta W. na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. dalej jako ustawa Prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [...] Sp. z o.o. Nr [...] na budowę linii kablowej średniego napięcia w K. na odcinku od projektowanego słupa w ul. [...] na działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] dalej po działkach numery ewidencyjne [...], [...] i [...] obręb [...] następnie w poprzek ul. P. po działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] i działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] dalej w ul. R. po działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] i działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] następnie po działce numer ewidencyjny [...] obręb [...]

do projektowanej stacji transformatorowej na działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] wraz z budową tej stacji; na budowę linii napowietrznej niskiego napięcia w K. od projektowanej stacji transformatorowej na działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] następnie w ul. J. po działkach numery ewidencyjne [...], [...], [...] obręb [...] do projektowanego słupa na działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] na wysokości działki numer ewidencyjny [...] obręb [...]; oraz na budowę linii kablowej niskiego napięcia w K. na odcinku od projektowanego słupa na działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] na wysokości działki numer ewidencyjny [...] obręb [...] dalej w ul. [...]. po działkach numery ewidencyjne [...], [...], [...] następnie w poprzek ul. [...] po działkach numery ewidencyjne [...] i [...] obręb [...] dalej w ul. [...] po działkach numery ewidencyjne [...], [...] obręb [...] następnie w Z. w ul. [...] po działce numer ewidencyjny [...] obręb [...] do projektowanego złącza kablowego w linii ogrodzenia działki numer ewidencyjny [...] obręb [...] wraz z budową tego złącza dla w/wym. inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2009 r.

W dniu [...] kwietnia 2010 r. W. i M. małż. N. złożyli w Starostwie Powiatowym w W. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego w/wym. decyzją ostateczną i uznanie ich za stronę tego postępowania. Dnia [...] kwietnia 2010 roku postanowieniem Nr [...] Starosta W. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie wznowieniowym decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. Starosta W. odmówił uchylenia decyzji własnej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę na w/wym. inwestycję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż skarżący nie mogli zostać uznani za stronę postępowania, gdyż z załączonego do akt sprawy opisu oddziaływania w/w inwestycji na środowisko wynika, iż w/w inwestycja nie jest uciążliwa dla środowiska i nie oddziałuje w jakikolwiek sposób na działki sąsiadujące, w tym na nieruchomość skarżących. Ponadto organ wskazał, iż znowelizowany art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jasno precyzuje kto może być uznany za stronę postępowania w procesie budowlanym. Ustawodawca dokonał tego, wskazując, po pierwsze, kategorie podmiotów uprawnionych do występowania w postępowaniu w charakterze strony, oraz, po drugie, definiując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, w celu określenia przy jego pomocy w sposób szczególny na potrzeby prawa budowlanego treści interesu prawnego podmiotów, które do występowania w postępowaniu są uprawnione. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, stronami w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę mogą być: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast art. 3 pkt 20 w/w ustawy wskazuje, że obszar oddziaływania obiektu stanowi teren wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć wszystkie przepisy przewidujące wprowadzenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości innych niż działka przeznaczona pod inwestycję, mogą to być np. przepisy ochrony środowiska czy też przepisy przeciwpożarowe.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli W. i M. N. podnosząc, iż inwestycja jest uciążliwa dla ich nieruchomości i wnoszą o uznanie ich za strony postępowania dotyczącej przedmiotowej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 3 w zw. z art. 105 § 1 kpa w związku z art. 82 ust. 3 oraz art. 28 ustawy Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania W. N. od decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] wydanej przez Starostę W. odmawiającej uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2009 roku Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla [...] Sp. z o.o. na budowę linii kablowej średniego napięcia w K. umorzył postępowanie odwoławcze.

W konkluzji organ odwoławczy uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia oparł się na dołączonej do akt sprawy opinii inwestora o nieoddziaływaniu w/w inwestycji na jakiekolwiek nieruchomości sąsiednie co jego zdaniem przesądziło o braku przymiotu strony skarżących w postępowaniu administracyjnym. Również pozostałe zarzuty odwołania, zdaniem organu nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie ograniczała dopływu światła dziennego, jak również nie został naruszony interes prawny rozumiany jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Poza tym organ wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się stosowne wymagane prawem uzgodnienia i opinie co do przedmiotowego zamierzenia budowlanego, które uzasadniają wydanie decyzji zgodnie z prawem. Nadto, organ odwoławczy przytoczył kilka orzeczeń sądów administracyjnych, które jego zdaniem potwierdzają racjonalność i słuszność jego argumentacji oraz przesądzają o trafności podjętego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył W. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 28 ust. 2 i art. 20 Prawa budowlanego, jak również przepisu art. 5 ust. 9 co skutkuje naruszeniem uzasadnionych interesów osób trzecich;

- § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. dalej jako rozporządzenie z dnia 12.04.2002 r.) poprzez nie zachowanie wymaganych przepisami prawa odległości przy tego typu inwestycji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ dokonał błędnej wykładni w/w przepisów co doprowadziło do stwierdzenia, że w/w inwestycja w żaden sposób, jak twierdzi organ nie oddziałuje na moją nieruchomość. Wskazał, iż będący przedmiotem sporu transformator jest zlokalizowany zaledwie 10 cm od ogrodzenia jego posesji, co już świadczy jego zdaniem o oddziaływaniu na jego nieruchomość. Poza tym, przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. precyzują, że odległości minimalne to 1,5 metra od sąsiednich nieruchomości, a sam słup z transformatorem jest usytuowany od krawędzi dachu zaledwie 4,5 metra co narusza zdaniem skarżącego powyższe przepisy. Podniósł kwestie naruszenia interesu osób trzecich, wskazał, iż organy budowlane w żadnej mierze nie zbadały usytuowania przedmiotowego słupa w stosunku do jego działki naruszając tym samym przepisy prawa. Przywołał również przepisy zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 28 stycznia 1985 roku, które jego zdaniem zawiera szczegółowe wytyczne mające na celu ochronę ludzi i środowiska. Zarządzenie to stwierdza wyraźnie, iż urządzenia elektroenergetyczne mogą wpływać na ludzi i środowisko przez składową elektryczną pola elektromagnetycznego. Dlatego też tego typu urządzenia nie powinny być lokalizowane przy terenach zamieszkałych i naruszają interesy osób trzecich. Organom budowlanym zarzucił również, iż wnikliwie nie zbadały usytuowania obiektu, że słup z transformatorem w pewien sposób zakłóci interes właściciela sąsiedniej działki. Kuriozum stanowi również fakt, iż przedmiotowa inwestycja ma zasilać działki sąsiednie znajdujące się po drugiej stronie ulicy, natomiast jego posesja jest zasilana z pobliskiego słupa. O zasilanie tamtych działek inwestor stara się już od dawna, skarżący nie rozumie postępowania organów, które wydały decyzję o usytuowaniu słupa w centralnym miejscu przed jego posesją do zasilania innych działek. Wskazał, iż powinien być uznany za stronę postępowania co jasno precyzują przepisy prawa budowlanego, jak również, że obiekty przeznaczenia elektrycznego działają szkodliwie dla środowiska i ludzi emitując promieniowania, które mogą przenikać na teren sąsiednich nieruchomości i utrudniać korzystanie z nich zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Podniósł, iż transformator elektryczny na pewno emituje takie szkodliwe promieniowanie.

Podsumowując skarżący wskazał również, na naruszenie przepisów w zakresie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, argumentując, iż takie usytuowanie przedmiotowej inwestycji negatywnie oddziaływuje na jego własność obniżając wartość i atrakcyjność jego nieruchomości. Zatem lokalizacja stacji transformatorowej powinna mieć miejsce na terenach niezamieszkanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację tak jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie wystąpiły wady i uchybienia powodujące uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym, mianowicie w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, która może zostać wzruszona jedynie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 145 Kpa, czyli w przypadkach, gdy postępowanie, w którym zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w w/w przepisach prawa procesowego.

W niniejszej sprawie przyczyny wznowienia postępowania zaistniały, organ administracji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i umorzył postępowanie odwoławcze nie dostrzegając jednak wad i uchybień postępowania poczynionych przez organ I instancji.

Kwestią kluczową dla sprawy jest ocena czy w myśl art. 28 Prawa budowlanego skarżący mógł być uznany w przedsięwzięciu budowlanym obejmującym, m.in. budowę stacji transformatorowej w odległości ok. 10 cm od ogrodzenia jego posesji za stronę tego postępowania.

Sąd nie przesądzając jednak tej kwestii uznał, iż faktem bezspornym jest, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż przedmiotowa inwestycja - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 883) nie jest uciążliwa dla środowiska i nie oddziałuje na tereny sąsiednie. Natomiast dostrzegł szereg uchybień i wad postępowania, w tym naruszeń przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po pierwsze wskazać należy, iż organ I instancji nie rozpoznał odwołania M. N., gdyż z akt sprawy wynika, iż pierwsze odwołanie ( z dnia [...].05 2010 r.) złożyli małżonkowie N. natomiast organ rozpoznał tylko jedno odwołanie, czym naruszył przepisy rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W następnej kolejności wskazać należy, iż przeprowadzając postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla w/wym. inwestycji organ budowlany nie wziął pod uwagę przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) gdzie w § 209 w ust. 3 wskazuję się, iż "wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących odrębne strefy pożarowe, określanych jako PM, odnoszą się również do garaży, hydroforni, kotłowni, węzłów ciepłowniczych, rozdzielni elektrycznych, stacji transformatorowych, centrali telefonicznych oraz innych o podobnym przeznaczeniu, a § 271 ust. 1 określa wymagane odległości w zakresie usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe.

Jak wskazano w skardze inwestor zbudował stację transformatorową ok. 10 cm od ogrodzenia nieruchomości skarżącego i około 5,5 metra od budynku jednorodzinnego, co stanowi naruszenie w/w przepisów w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Sąd wskazuje również na naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - § 8 ust. 3 pkt 2, który stanowi, iż część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać, m. in. " granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych (...), charakterystycznych rzędnych, wymiarów, wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości (...)" , podczas gdy z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu nie wynika w jakich odległościach znajduję się przedmiotowa stacja w stosunku do istniejących obiektów, w tym od budynku jednorodzinnego stanowiącego własność skarżącego, co stanowi naruszenie w/w przepisów w tym zakresie, z uwagi na dowolność i nieczytelność projektu.

W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, iż w tym miejscu nie przesądzając kwestii interesu prawnego skarżącego i jego przymiotu strony w powyższym postępowaniu, organ w ramach ponownego postępowania winien jeszcze raz wszechstronnie rozważyć okoliczności sprawy i podjąć stosowne rozstrzygnięcie biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sądu, w szczególności w kontekście norm rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym ze szczególnym uwzględnieniem § 209 ust. 3 wprowadzającego wobec stacji transformatorowych te same wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które dotyczą budynków mieszkalnych. W przypadku naruszenia w/w przepisu skarżący niewątpliwie będzie stroną przedmiotowego postępowania, gdyż zostanie naruszona norma prawna, z której skarżący wywodzi swój interes prawny. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela również pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II SA/GI 394/09 zapadły na tle podobnego stanu faktycznego a dotyczący także interpretacji § 209 ust. 3.

Należy także zwrócić uwagę, iż w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane a konkretnie w przedstawionym na odwrocie oświadczenia wykazie działek, co do działki nr ew. [...] wykazana jest inwestycja w postaci linii kablowej SN, linii napowietrznej nn bez stacji transformatorowej, ta kwestia wymaga także wyjaśnienia. Natomiast podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 28 stycznia 1985 r. w sprawie szczegółowych wytycznych projektowania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego (M.P. nr 3, poz. 24) jest nieuprawniony, gdyż ten akt prawny nieobowiązuje od 4 września 1998 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.