Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 777/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 27, art. 29
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
article: art. 4 pkt 25 i 26, art. 31, art. 32
journal: Dz.U. 2005 nr 179 poz 1485
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1  art. 2
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 29 oraz art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) w związku z art. 123 i art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1a pkt 12 lit. b) tiret 3 i art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po kontroli przeprowadzonej w dniach 2 i 15 października 2010 r., z urzędu postanowił o zabezpieczeniu poprzez odebranie wyrobów określonych jako "przeznaczone do celów kolekcjonerskich" oraz wszystkich podobnych wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi w postaci:

1) "[...]" 16 opakowań x 0,25 g - wyrób w postaci proszku;

2) "[...]" 21 opakowań x 0,25 g - wyrób w postaci proszku;

3) "[...]" 21 opakowań x 0,25 g - wyrób w postaci proszku;

4) "[...]" 12 opakowań x 0,25 g - wyrób w postaci proszku;

5) "[...]" 27 opakowań x 0,25 g, 42 opakowania x 0,5 g, 18 opakowań 1 g - wyrób w postaci mieszanki ziołowej;

6) "[...]" 32 opakowania x 0,25 g, 33 opakowania x 0,5 g, 7 opakowań x 1 g - wyrób w postaci mieszanki ziołowej;

7) "[...]" 44 opakowania x 0,25 g, 22 opakowania x 0,5 g, 5 opakowań x 1 g - wyrób w postaci mieszanki ziołowej;

8) "[...]" 6 opakowań x 4 szt. - wyrób w postaci kapsułek;

9) "[...]" 5 opakowań x 1 szt. - wyrób w postaci kapsułek;

10) "[...]" 1 opakowanie x 250 g - wyrób w postaci ciętych liści;

11) "[...]" 1 opakowanie x 1 kg, 1 opakowanie x 20 g - wyrób w postaci mieszanki ziołowej,

Organ wskazał, że dystrybutorem wyrobów wymienionych w punktach 1-9 jest D.W. Wydanemu postanowieniu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Sanitarny wycofał z obrotu środki przeznaczone do celów kolekcjonerskich mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, a wobec których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że są spożywane przez ludzi.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w toku kontroli stwierdził, że na opakowaniach opisanych w postanowieniu artykułów znajdują się informacje: "Produkt kolekcjonerski przeznaczony dla osób pełnoletnich. Produkt nie do spożycia przez ludzi. Chronić przed dziećmi". Organ uznał jednakże, iż umieszczenie na opakowaniach przytoczonych informacji nie wyklucza spożywania tych wyrobów przez ludzi. Fakt spożywania powyższych wyrobów oraz im podobnych jest zaś faktem powszechnie znanym i jako taki zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a. nie wymaga dowodu.

Wobec powyższego zasadnym jest zaś uznanie powyższych wyrobów jako "żywności" w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (DZ. Urz. UE L z dnia 1 lutego 2002 r.), w którym "żywność" określono jako jakiekolwiek substancje lub produkty przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone dla ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać.

Przeprowadzone kontrole wykazały, że na części opakowań jednostkowych wyrobów wymienionych w postanowieniu nie było informacji o ich składzie. Ponadto opakowania opisanych artykułów nie spełniają wymogów nałożonych przez ustawodawcę w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z. dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 966 ze zm.)

Mając powyższe okoliczności na względzie organ stwierdził, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż wymienione w postanowieniu wyroby mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi, co uzasadniało wydanie postanowienia o zabezpieczeniu i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez D.W., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., nr [...].

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu wydanego postanowienia podniósł, że w wyniku badań przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Wsi [...] stwierdzono, iż zabezpieczone preparaty: "[...]", "[...]", "Bad Coco", "[...]", "[...]" oraz "[...]" - zawierały środki odurzające i psychotropowe wymienione w załącznikach do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.). W pobranych próbkach produktów o nazwach: "S[...]", "[...]" i "[...]" nie stwierdzono obecności środków odurzających i psychotropowych.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że skarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 29 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), który upoważniał organy państwowej inspekcji sanitarnej do takich działań, jak zabezpieczenie substancji chemicznych i innych wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi. Przy tym, wbrew twierdzeniu strony, szkodliwość zabezpieczonych wyrobów jest powszechnie znana, gdyż znane były przypadki zatruć, a nawet zgonów po zażyciu tego rodzaju preparatów. W oparciu zaś o przeprowadzone badania ustalono, że zabezpieczone preparaty o nazwach: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]" zawierały środki odurzające i psychotropowe, które są szkodliwe dla zdrowia.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił jednocześnie, że działanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stanowiło jedynie zabezpieczenie określonych wyrobów, znajdujących się obecnie w depozycie Komendy Powiatowej Policji, co oznacza, że nie zachodziła konieczność doręczenia upomnienia zgodnie z art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2011 r. D.W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił niezasadne potraktowanie substancji zabezpieczonych na mocy postanowienia z dnia [...] października 2010 roku wydanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (nr [...]) jako "żywności" oraz dowolne przyjęcie, iż korzystanie z tych substancji zgodnie z ich przeznaczeniem stwarzało niebezpieczeństwo dla ludzi, a co za tym idzie – zasadnym było podjęcie działań przewidzianych w przepisie art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że z oznaczeń na opakowaniach zabezpieczonych produktów wynikało wprost, iż nie są one przeznaczone do spożycia. Skarżący zauważył jednocześnie, że szereg substancji chemicznych, których spożycie może powodować zatrucia lub nawet zgon (np. środki czyszczące), jest ogólnie dostępnych w obrocie, a powszechnie wiadomo, że część z nich używana jest jednak w celach konsumpcyjnych.

Ponadto, w ocenie skarżącego informacja o składzie zabezpieczonych produktów (tj. substancjach odurzających i psychotropowych) jest na tyle lakoniczna, iż nie pozwala na zweryfikowanie występowania tej okoliczności oraz realnego wpływu na zdrowie.

Skarżący podkreślił, że działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej zostały zainicjowane decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 roku nr [...]. Zdaniem strony skarżącej decyzja ta zawiera jednak istotne wady, polegające przede wszystkim na braku oznaczenia adresata - strony lub stron, co rażąco narusza art. 107 § 1 k.p.a. i stanowi o nieważności decyzji, która tym samym nie może rozstrzygać o prawach lub obowiązkach skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Organ zaznaczył, że Główny Inspektor Sanitarny poczynił ustalenia co do stanu zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi opierając się na przypadkach zatruć tzw. "dopalaczami", liczbie osób hospitalizowanych z powodu ich zażycia, a także na podstawie zakresu i stopnia stwierdzonych dolegliwości wynikających z zażycia "dopalaczy" oraz dostępności tych produktów w obiektach handlowych i sposobu ich użycia przez konsumentów. W tych okolicznościach Główny Inspektor Sanitarny, zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami, na mocy art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydał decyzję z dnia [...] października 2010 r., nr [...], nakazując wycofanie z obrotu na terenie całego kraju wyrobu o nazwie "[...]", określonego jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkich podobnych wyrobów mogących mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Nadto nakazał zaprzestanie działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu tymi wyrobami i decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Główny Inspektor Sanitarny zgodnie z art. 31a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej może podejmować wszelkie czynności należące do zakresu działania państwowego inspektora sanitarnego, jeżeli przemawiają za tym względy bezpieczeństwa sanitarnego, a przepis art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy stanowi samodzielną podstawę do działania Głównego Inspektora Sanitarnego. Przy tym kwestia legalności decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego nie powinna być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, bowiem dopóki jej legalność nie zostanie skutecznie zakwestionowana lub jej wykonanie wstrzymane przez właściwe organy po wyczerpaniu odpowiedniego trybu, jak również przez właściwy sąd administracyjny, którym w tym przypadku jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, decyzja pozostaje w obrocie prawnym i podlega wykonaniu.

Organ podkreślił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny działał na podstawie art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w warunkach stanu zagrożenia dla zdrowia ludzi i mając na względzie jego ochronę podjął czynności kontrolne oraz zabezpieczył wyroby wymienione w postanowieniu z dnia [...] października 2010 r. mogące mieć wpływ na zdrowie ludzi.

Jednocześnie bez znaczenia jest czy zabezpieczone produkty były wprost oznakowane jako żywność. Zabezpieczeniu stosownie do art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej mogą bowiem podlegać wszelkie wyroby, które według organu mogą mieć wpływ na zagrożenie dla zdrowia, w tym z uwagi na liczne powszechnie znane fakty związane z ich spożywaniem przez ludzi i szkodliwością takich wyrobów. Potwierdzeniem prawidłowości zastosowania środków prawnych przewidzianych w tym przepisie były zaś wyniki przeprowadzonych badań zabezpieczonych produktów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r. poz. 270) (dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W świetle powyższego zaskarżone postanowienie organu administracji może być uchylone przez sąd administracyjny jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.

Po przeprowadzeniu według wskazanych kryteriów kontroli legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie narusza ono prawa, w związku z czym skargę należało ocenić jako niezasadną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w tym, między innymi, dotyczących warunków produkcji, transportu, przechowywania i sprzedaży żywności, a także nadzoru nad jakością zdrowotną żywności, warunków zdrowotnych produkcji i obrotu przedmiotami użytku, materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością, kosmetykami oraz innymi wyrobami mogącymi mieć wpływ na zdrowie ludzi (pkt 3, 3a i 4).

Służące realizacji tak określonych zadań uprawnienia Państwowej Inspekcji Sanitarnej normują przepisy Rozdziału 3 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zawarty w wymienionym Rozdziale art. 27 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 7 października 2011 r. stanowił, że w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. W myśl ust. 2 art. 27 jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, przedmiotu użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyku lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Ponadto w ust. 3 przewidziano, iż z powodów i w trybie określonych w ust. 2 państwowy inspektor sanitarny nakazuje likwidację hodowli lub chowu zwierząt.

Z kolei art. 29 ustawy określa, że w przypadkach wymienionych w art. 27-28 państwowi inspektorzy sanitarni są uprawnieni do zabezpieczenia, między innymi, pomieszczeń, środków transportu, maszyn i innych urządzeń, środków spożywczych, przedmiotów użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyków, detergentów, substancji chemicznych, a także innych wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi. Do postępowania zabezpieczającego stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

W oparciu o przytoczone wcześniej przepisy art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydana została decyzja nr [...] z dnia [...] października 2010 r., którą Główny Inspektor Sanitarny:

1) wycofał z obrotu na terenie całego kraju wyrób o nazwie "[...]", określony jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkie podobne wyroby, mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi;

2) nakazał zaprzestanie działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu wyrobami, o których mowa w pkt 1;

3) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Sanitarny podał, że w związku ze stwierdzeniem przez Ministra Zdrowia wystąpienia na terenie całego kraju bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi po użyciu wyrobu o nazwie "[...]", określonego jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich i wyrobów jemu podobnych tzw. "dopalaczy" oraz koniecznością natychmiastowego zaprzestania działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu i detalicznemu tych wyrobów, nakazuje w drodze decyzji wycofanie ich z obrotu, w tym zamknięcie obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu.

Wydana na podstawie art. 27 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego jest źródłem aktów administracyjnych terenowych organów sanitarnych w postępowaniu poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie.

Jak wskazuje uzasadnienie postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz protokoły kontroli sanitarnej i kontroli sprawdzającej nr [...] i nr [...] (k. 47-58 akt sądowych), organ ten kierując się treścią decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego o wycofaniu z obrotu środków oznaczonych jako przeznaczone do celów kolekcjonerskich, mogących mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, a wobec których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że są spożywane przez ludzi, podjął w dniach 2 i 15 października 2010 r. czynności kontrolne w sklepie D.W. w [...] oraz w dniu [...] października 2010 r. wydał postanowienie o zabezpieczeniu wyrobów znajdujących się w sklepie skarżącego. W toku kontroli doręczono również decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r.

Należy jednak podkreślić, że decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego nie podlega kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu prowadzonym ze skargi na postanowienie wydane w przedmiocie zabezpieczenia wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi. Stąd też zarzuty skarżącego zmierzające do zakwestionowania decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego nie mogą odnieść skutku w tym postępowaniu.

W sprawie niniejszej istotnym jest natomiast wskazanie, że podejmując czynności kontrolne, w związku i w celu realizacji ostatnio wymienionej decyzji, Powiatowy Inspektor Sanitarny był na mocy art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej uprawniony do zabezpieczenia substancji wymienionych w postanowieniu tego organu z dnia [...] października 2010 r., w odniesieniu do których po dokonaniu kontroli uznał, że stanowią one właśnie tego rodzaju wyroby, oznaczone jako kolekcjonerskie, co do których istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Art. 29 umocowuje bowiem do zabezpieczenia przez organ sanitarny, w przypadku przewidzianym w art. 27 ustawy, wszelkich wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi.

Jak zasadnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, ocena organu pierwszej instancji co do możliwego negatywnego wpływu na zdrowie ludzi znajduje potwierdzenie w wynikach badań, którym poddano próbki zabezpieczonych produktów i które wykazały, że zabezpieczone preparaty: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" oraz "[...]" zawierały środki odurzające i psychotropowe.

Mając przy tym na względzie, że wyniki badań przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Wsi [...] zostały szczegółowo udokumentowane w aktach postępowania administracyjnego, do których złożono wydruki raportów chromatograficznych oraz sprawozdania z badań i interpretacje do sprawozdań w odniesieniu do poszczególnych badanych substancji, nieuprawnione jest stwierdzenie skarżącego, iż informacja o składzie zabezpieczonych produktów ma charakter lakoniczny i nie pozwala na jej zweryfikowanie.

Jednocześnie w świetle ustalenia w badanych preparatach oznaczonych nazwami: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" oraz "[...]" zawartości środków odurzających i psychotropowych wymienionych w Załącznikach nr 1 i nr 2 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) jako środki działające na ośrodkowy układ nerwowy (art. 4 pkt 25 i 26 tej ustawy), które mogą prowadzić do uzależnienia (art. 31 i 32 ustawy), niezasadne jest stanowisko skarżącego, iż wyniki badań nie pozwalają na stwierdzenie realnego wpływu zabezpieczonych wyrobów na zdrowie ludzi. Na taki wpływ wskazuje już bowiem umieszczenie stwierdzonych substancji wśród środków odurzających i psychotropowych wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Jednocześnie nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż substancje zabezpieczone na mocy postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r. zostały błędnie potraktowane jako żywność. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu ostatnio wymienionego postanowienia, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 ustanawiającego wspólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd d.s. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (DZ. Urz. UE L 2002.31.1) określa, że żywność to jakiekolwiek substancje lub produkty przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone dla ludzi lub, co w sprawie szczególnie istotne, których spożycia przez ludzi można się spodziewać.

Chybiony jest przy tym argument skarżącego wskazujący na potencjalną możliwość spożycia przez ludzi różnych substancji chemicznych ogólnie dostępnych w obrocie. Wymaga podkreślenia, że postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego oraz wcześniejsza decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r. odnoszą się do określonego rodzaju produktów, a postanowienia Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego są poddane kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu tylko w zakresie wyznaczonym ich przedmiotem.

Niezasadny jest również zarzut kwestionujący podjęcie działań przewidzianych w art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w sytuacji, gdy zabezpieczone wyroby były oznaczone jako nie przeznaczone do spożycia przez ludzi, ale do celów kolekcjonerskich. Niewadliwie organy administracji odwołały się do powszechnie znanych faktów spożywania wyrobów tego rodzaju i do takich właśnie wyrobów odnosiła się decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] października 2010 r.

Należy podkreślić, że w świetle decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego oraz ustaleń organu wypełniona była norma art. 29 ustawy uzależniająca możliwość dokonania zabezpieczenia od wystąpienia między innymi przypadku wymienionego w art. 27 ustawy. W tej sytuacji prawidłowo przywołany w ramach podstawy prawnej postanowienia z dnia [...] października 2010 r., utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., przepis art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej dawał Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu umocowanie do zabezpieczenia substancji wymienionych w postanowieniu tego organu, jako wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi.

Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżone postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego pozostają w zgodzie z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.