Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3064/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 102 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art 130a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 472/19 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. uchyla zaskarżone postanowienie w całości


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 472/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z [...] listopada 2014 r. Z.S. (dalej wnioskodawca) zwrócił się do Starosty [...] (dalej Starosta) o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od 28 listopada 2004 r. do 4 listopada 2014 r. w kwocie 12.924,00 zł. Wniosek ten zmodyfikował pismem z [...] lipca 2017 r., w którym wystąpił o wypłatę kwoty 19.469,80 zł za przechowywanie ww. pojazdu w okresie do 30 czerwca 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. [...] (dalej postanowienie z [...] września 2017 r.) Starosta [...], na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej upea), § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 265 [, zm. poz. 422], dalej rozporządzenie z 2011 r.): 1. przyznał wnioskodawcy wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] (dalej pojazd bądź samochód) w kwocie 17,50 zł za okres od 28 listopada 2004 r. do 4 grudnia 2004 r.; 2. odmówił przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie.

Starosta wskazał, że na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu z [...] listopada 2004 r. nr [...] wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...], samochód odholowano w tym dniu na parking strzeżony prowadzony przez wnioskodawcę. Pojazdem kierował [w chwili kontroli drogowej] K.W., któremu w postępowaniu karnym postawiono zarzut kierowania pojazdem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. [nr [...]] Prokurator Rejonowy w [...] orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny oraz środka karnego przez zajęcie samochodu osobowego. Komornik sądowy w [...], działając na podstawie tego postanowienia, dokonał zajęcia samochodu, oddając go pod dozór wnioskodawcy. Pismem z [...] lipca 2006 r. skarżący przesłał Komendzie Powiatowej Policji w [...] listę pojazdów nieodebranych przez osoby uprawnione, na liście ujęty był ów pojazd. Postanowieniem z [...] listopada 2009 r. [...] Sąd Rejonowy w [...] stwierdził, że z dniem 31 grudnia 2008 r. upadło zabezpieczenie majątkowe z uwagi na uregulowanie długu, zaś postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. [...] przyznał wnioskodawcy kwotę 3.316,50 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów przechowywania samochodu w okresie od 11 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. Pismem z [...] lutego 2013 r. wnioskodawca wniósł do Sądu Rejonowego w [...] o wszczęcie postępowania w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu w postaci przedmiotowego pojazdu; dnia [...] grudnia 2013 r. wystawił fakturę VAT nr [...] dla Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] na kwotę 45,00 zł za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od 5 grudnia 2004 r. do 10 grudnia 2004 r., która została uregulowana.

Dnia 18 lipca 2016 r. wnioskodawca otrzymał od Starosty informacje o zamiarze odebrania 36 pojazdów (w tym ww. pojazdu). Pismem z 22 lipca 2016 r. wnioskodawca odmówił ich wydania; swe stanowisko podtrzymał pismem z 8 sierpnia 2016 r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. [...] [, prawomocnym od 27 maja 2017 r.; k. 75 granatowego segregatora, dalej postanowienie [...]] Sąd Rejonowy w [...] orzekł przepadek pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Powiatu [...]. Starosta wdrożył procedurę likwidacji pojazdu. Komisja likwidacyjna dnia [...] czerwca 2017 r. zarządziła likwidację pojazdu, bo ocena techniczna sporządzona przez rzeczoznawcę wykazała, że pojazd kwalifikuje się na złom (nadwozie pojazdu pogięte na skutek wypadku, blachy nadwozia skorodowane, obicia tapicerskie zniszczone i trwale zabrudzone, szyba drzwi tylnych rozbita, w obrębie silnika liczne wycieki oleju, akumulator złom, instalacja elektryczna porwana). Pojazd poddano demontażowi w uprawnionej stacji.

Organ przenalizował stawki opłat za przechowywanie pojazdów obowiązujące na parkingach strzeżonych, rynku lokalnym i wynikające z rozliczeń Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z wnioskodawcą z tytułu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg i przyjął, że wynagrodzenie za dozór pojazdów mogłoby być kalkulowane według stawki bazowej 2,50 zł za jeden dzień parkowania, waloryzowanej w kolejnych latach w oparciu o wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych publikowanych przez GUS. Wskazana stawka była stosowana zarówno w działalności Naczelnika [Urzędu Skarbowego w [...]] w relacjach z wnioskodawcą; taką stawkę zastosował wnioskodawca, wystawiając fakturę do KWP. Przyjmując wskazaną stawkę organ miał na uwadze: długi okres przechowywania pojazdu (12 lat), dużą liczbę pojazdów jednocześnie dozorowanych przez wnioskodawcę, brak trudów po stronie dozorcy z związku z przechowaniem pojazdu (dozorca nie podejmował działań mających na celu zabezpieczenie pojazdu przed degradacją wynikającą z działania warunków atmosferycznych), minimalny zakres ryzyka w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem wieloletnim i uszkodzonym.

Starosta uznał za właściwe przyznanie wnioskodawcy wynagrodzenia za dozór w wysokości 17,50 zł jako kwotę stanowiącą iloczyn dni zawierających się w okresie od 28 listopada 2004 r. (data usunięcia pojazdu) do 4 grudnia 2004 r. (dzień poprzedzający dzień rozpoczynający okres za który zapłaty dokonała KWP) i stawki 2,50 zł za dzień przechowania.

Argumentując odmowę przyznania wynagrodzenia za pozostały okres przechowywania pojazdu, Starosta wskazał na wyłączenie okresu od 5 grudnia 2004 r. do 10 grudnia 2004 r. z uwagi na zapłatę wynagrodzenia za przechowanie pojazdu przez Policję; okresu po 10 grudnia 2004 r. do 28 stycznia 2005 r. ze względu na pozostawanie pojazdu w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w [...] na mocy postanowienia o zabezpieczeniu pojazdu; okresu od 29 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. i od 1 stycznia 2006 r. do 31 października 2006 r. jako uznanego przez Sąd Rejonowy w [...] za przedawniony (pismo z [...] listopada 2009 r.); okresu od 1 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2008 r., jako uwzględnionego i rozliczonego przez Sąd Rejonowy w [...]. Rozważając okres przechowywania pojazdu po 31 grudnia 2008 r. - od daty orzeczonego przez Sąd Rejonowy upadku zabezpieczenia pojazdu - organ powołując się na zaniechania innych organów, będących gospodarzami poszczególnych faz postępowań, i Sądu, wskazał, że żądan[ie] wynagrodzeni[a] winno być kierowane do komornika. Za bezzasadne organ uznał przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w okresie po uprawomocnieniu się orzeczenia Sądu o przepadku pojazdu podnosząc, że odmowa wydania pojazdu pismem z "20 maja 2017" [winno być "22 lipca 2016"; s. 33 akapit 3-5 postanowienia z [...] września 2017 r.] r. skutkuje utratą uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, gdy dozorca obligowany był wydać rzecz. Wystarczającą dla wydania pojazdu była deklaracja Starosty jego odebrania, bez konieczności legitymowania się orzeczeniem o jego przepadku. Wnioskodawca nie miał podstaw prawnych do odmowy przekazania pojazdu Staroście, który zadeklarował zabranie pojazdu i podjął w tym kierunku odpowiednie działania.

Wnioskodawca wniósł zażalenie na postanowienie z [...] września 2017 r. Powołując art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a prd wskazał, że Starosta winien rozstrzygnąć o kosztach przechowywania za cały okres, tj. od dnia wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi do dnia jego usunięcia z parkingu, uwzględniając ewentualne koszty pokryte przez inne uprawione organy w trakcie przechowywania.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. [winno być tak jak w zaskarżonym postanowieniu: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.]) w zw. z art. 102 § 2 upea oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia z 2011 r.:

1. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości; 2. przyznało wnioskodawcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A" w [...] kwotę 17.056,73 zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowanego w okresie od 28 listopada 2004 r. do 30 czerwca 2017 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od 5 grudnia 2004 r. do 10 grudnia 2004 r. i od 1 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2008 r.;

3. odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie.

Kolegium wskazało, że postanowieniem z [...] lutego 2015 r. [nr [...]] (dalej postanowienie z [...] lutego 2015 r.) Starosta [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania Z.S. wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu. Postanowieniem Kolegium z [...] marca 2015 r. [nr [...]] (dalej postanowienie z [...] marca 2015 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości postanowienie z [...] lutego 2015 r. i orzekło o zwrocie wniosku.

Prawomocnym wyrokiem z 24 września 2015 r. II SA/Sz 501/15 [Lex 1814091] (dalej wyrok II SA/Sz 501/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie z [...] marca 2015 r. i poprzedzające je postanowienie z [...] lutego 2015 r., wskazując że odsyłanie podmiotu prowadzącego parking na drogę postępowania cywilnego jest nieuzasadnione, a rzeczą organów obu instancji jest merytoryczne rozpoznanie wniosku w oparciu o art. 102 § 2 upea. Skutkiem wyroku II SA/Sz 501/15, posiadającego walor wiążącego w tej konkretnej sprawie, pozostaje powinność merytorycznego rozpoznania zażalenia. Przedmiotem osądu pozostawał dokument stanowiący podstawę umieszczenia pojazdu na parkingu należącym do wnioskodawcy, tj. dyspozycja usunięcia pojazdu. Ten moment i okoliczności mu towarzyszące wyznaczają właściwy w sprawie tryb postępowania. Dlatego ponowne rozstrzyganie jego znaczenia dla ustalenia wnioskowanego wynagrodzenia jest niedopuszczalne.

Istotnymi w sprawie dla właściwej kwalifikacji tego zdarzenia, a konsekwentnie zasadności poddania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu trybowi wynikającemu z art. 102 § 2 upea, pozostają okoliczności usunięcia pojazdu. Zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu ów samochód został usunięty z drogi we wskazanym dniu na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym [na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu był to Dz. U. z 2003 r. nr 58 poz. 515 ze zm.; dalej prd bądź Prawo o ruchu drogowym] i przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez wnioskodawcę, na którym to pozostawał do 30 czerwca 2017 r. Usunięcie pojazdu mieściło się w warunkach art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a prd [s. 11 akapit 3 postanowienia z [...] marca 2019 r.], a w jego efekcie doszło do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym i do nieodebrania pojazdu przez właściciela, i w konsekwencji do orzeczenia [prawomocnym z dniem [...] maja 2017 r. postanowieniem z] [...] kwietnia 2017 r. [...] przez Sąd Rejonowy przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Dokonując koniecznej oceny okoliczności usunięcia pojazdu, Sąd Rejonowy uznał, że w związku z faktem kierowania pojazdem w stanie po spożyciu alkoholu i jego uszkodzeniem, uniemożliwiającym prowadzenie pojazdu na drodze publicznej, uczestnik postępowania został pozbawiony posiadania pojazdu, a zatem ziściły się przesłanki art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a prd, co przesądza o tym, że dalsze losy pojazdu winny być oceniane w trybie Prawa o ruchu drogowym.

Istniały podstawy do uruchomienia procedury przyznania wynagrodzenia dozorcy za jego przechowywanie, przy czym kompetencję do uporządkowania w całości spraw związanych z usunięciem pojazdu z drogi w warunkach art. 130a ust. 1 i 2 prd ustawodawca powierzył staroście.

Ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym [Dz. U. z 2001 r. nr 129 poz. 1444] z dniem 1 stycznia 2002 r. do tejże ustawy wprowadzono art. 130a, który w zakresie koniecznego usuwania pojazdów z dróg i ich umieszczania na parkingu do czasu uiszczenia opłaty przez właściciela zastąpił obowiązujący dotychczas art. 129 prd. Podstawą odholowania i umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym do momentu wyznaczenia przez starostę zarówno jednostki usuwającej pojazdy, jak też parkingu strzeżonego, mocą znowelizowanych przepisów, były umowy zawierane w trybie wskazanym w rozporządzeniu. Od wprowadzenia noweli w 2002 r., przenoszącej na starostów ten obowiązek, pozostaje on aktualny do chwili obecnej.

Opisane w kontrolowanym akcie okoliczności dotyczące podejmowanych przez organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości, a nadto organy egzekucyjne czynności i akt[y] procesow[e], jak też dokonana przez Starostę, na ich podstawie ocena właściwego trybu dochodzenia roszczeń związanych z przechowywanym pojazdem przez wnioskodawcę, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia o przysługujący[m] podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony wynagrodzeni[u] za przechowywanie pojazdu. Sąd w wyroku II SA/Sz 501/15 podkreślił, że regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z nimi wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym. Zadanie to wykonywane jest przez organy administracji publicznej, w części także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeżeli zadania z zakresu administracji publicznej są wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnoprawnym oparty na założeniu, że otrzymują one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych obowiązków.

Stanowiący podstawę prawną zaskarżonego aktu art. 102 § 2 upea nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone.

Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach, Kolegium uznawało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych między wnioskodawcą a Starostą w okresie od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r. - kiedy to wygasła ostatnia umowa, a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach art. 130a ust. 1 i 2 prd, określonych w sposób następujący w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t.: 1. umowa od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.: pierwszych 3 dni przechowywania 33 zł, od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania - 10 zł, powyżej 3 miesięcy przechowywania - 3 zł; 2. umowa od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.: pierwszych 3 dni przechowywania 33 zł, od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania - 10 zł, powyżej 3 miesięcy przechowywania - 3 zł; 3. umowa od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.: pierwszych 5 dni przechowywania 33 zł, od 6 dnia przechowywania - 5,50 zł; 4. umowa z 16 stycznia 2014 r. zawarta przez Starostę z G.I. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą ,,B" (dalej G.I.) - jednostką prowadzącą parking strzeżony na terenie [...], z mocą obowiązującą od 1 lutego 2014 r.; 5. umowa z G.I. z 29 grudnia 2015 r. z mocą obowiązująca od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r.: pierwszych 5 dni przechowywania - 50,00 zł, od 6 dnia przechowywania - 9,00 zł.

W celu ustalenia należnego stronie wynagrodzenia za okres poprzedzający dzień podpisania pierwszej umowy ze Starostą, tj. 21 sierpnia 2011 r., za zasadne uznano przyjęcie kwoty zbliżonej do wynikającej z umowy podpisanej z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego obowiązującej do 31 marca 2009 r., która to wynosiła najpierw 2,70 [zł], a następnie 3 zł. Jako obowiązujące na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdów uwzględniono stawki wynikające z rozliczeń za parkowanie pojazdów stosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] i z umów zawartych przez wnioskodawcę z Komendą Powiatową Policji w [...], Komendą Wojewódzką Policji w [...] i Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w [...]. Od 1 stycznia 2014 r. wobec faktu, że wnioskodawcę nie wiązała umowa ze Starostą, ustalenie spornego wynagrodzenia wymagało analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od 1 do 31 stycznia 2014 r. należała się stawka w wysokości 5,50 zł, bo w tym okresie była ona nadal obowiązującą w stosunkach tego rodzaju, co wywieść należy z datowania zmiany stawki na 9 zł, powoływaną umową zawartą z G.I. od 1 lutego 2014 r. Przyjmując tę konkretną stawkę, Kolegium miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez wnioskodawcę ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwu podmiotów wynikający z zawieranych umów tego samego zamawiającego. Porównane umowy nie wskazywały na dodatkowe szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczaniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była wyłącznie zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Wyrokiem z 28 września 2017 r. II SA/Sz 801/17 [Lex 2400184] WSA w Szczecinie podzielił stanowisko Kolegium, co do podstaw ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru, w realiach sprawy analogicznych jak niniejsza, w szczególności obejmujących okres objęty sporną stawką 9,00 zł; podobnie w wyroku WSA w Szczecinie z 9 sierpnia 2018 r. II SA/Sz 557/18 [Lex 2547657]. Przy ocenie zakresu obowiązków dozorcy, w realiach analizowanych usług, odwołać się należy do samej ich istoty wynikającej z Prawa o ruchu drogowym, które w art. 130a domaga się wyłącznie, by pojazd usunięty z drogi, do czasu jego odebrania przez właściciela, miał zapewnione miejsce parkowania. Takie miejsce musi wskazać Starosta, mając na uwadze kryterium zapewnienia bezpiecznego miejsca przechowywania pojazdu. Kwestia utraty wartości pojazdu, jego proces degradacji spowodowany długoletnim nieużywaniem pojazdu i naturalnym wpływem warunków atmosferycznych ma znaczenie dla właściciela pojazdu i stanowi konsekwencję godzenia się na pozostawienie pojazdu w takich warunkach. Podnoszony przez Starostę - w ocenie wysokości należnego wynagrodzenia - argument o niskiej wartości pojazdu, mający uzasadniać stopień wysiłków i staranności, a w konsekwencji nakładu pracy w dozorowanie pojazdu, jak też odpowiedzialności, jest nie do zaakceptowania. Kolegium uznało, że stawka 9 zł i kolejno 8 zł ustalona na podstawie kryterium porównawczego w stosunkach danego rodzaju (tj. na podstawie umów zawartych między Powiatem a G.I.), jest adekwatną do świadczonych przez wnioskodawcę usług przechowywania pojazdów. Wobec faktu, że stawka ta uległa zmianie, gdyż od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. między Powiatem a G.I. obowiązywała umowa z 29 grudnia 2016 r. przewidująca stawkę 8 zł za dobę od 3 miesiąca przechowywania, Kolegium zweryfikowało należne wynagrodzenie o wskazaną stawkę, posiłkując się dodatkowo § 4 ust. 3 tej umowy.

W ocenie Kolegium, dozorcy przysługuje wynagrodzenie ustalone według następujących reguł. W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą, tj. od 28 listopada 2004 r. do 14 czerwca 2005 r. przyjęto stawkę 2,50 zł; od 15 czerwca 2005 r. do 30 września 2006 r. przyjęto stawkę 1,89 zł; od 1 kwietnia 2007 r. do 20 sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę 2,70 zł, obowiązującą w umowie wiążącej wnioskodawcę z [Naczelnikiem] Urzęd[u] Skarbow[ego]; od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. - 3 zł za dzień przechowywania pojazdu; od 1 stycznia 2013 do 31 stycznia 2014 r. - 5,50 zł; od 1 lutego 2014 r. do 31 grudnia 2016 r. - 9,00 zł; od 1 stycznia 2017 r. - 8,00 zł. Uwzględniając, że wynagrodzenie za okres od 5 grudnia 2004 r. do 10 grudnia 2004 r. w kwocie 45,00 zł pokryła Komenda Wojewódzka Policji w [...], a za okres od 1 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. w kwocie 3.316,50 zł pokrył Sąd Rejonowy w [...], wskazał następujące kwoty wynagrodzenia: 1. od 28 listopada 2004 r. do 4 grudnia 2004 r. - 2,50 zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 7 dni x 2,50 zł = 17,50 zł; 2. od 11 grudnia 2004 r. do 31 października 2006 r., przy czym od 11 grudnia 2004 r. do 14 czerwca 2005 r. - 2,50 za dzień przechowywania pojazdu, tj. 186 dni x 2,50 zł = 465,00 zł; od 15 czerwca 2005 r. do 31 października 2006 r. - 1,89 zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 477 dni x 1,89 zł = 901,53 zł; łącznie: 1.366,53 zł; 3. od 1 stycznia 2009 r. do 20 sierpnia 2011 r. - 2,70 zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 962 dni x 2,70 zł = 964,70 zł; 4. od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. - 3,00 zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 499 dni x 3,00 zł = 1.497,00 zł; 5. od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. - 5,50 zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 365 dni x 5,50 zł = 2.007,50 zł; 6. od 1 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2014 r. - 5,50 zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 31 dni x 5,50 zł = 170,50 zł; 7. od 1 lutego 2014 r. do 31 grudnia 2016 r. - 9,00 zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1065 dni x 9,00 zł = 9.585,00 zł; 8. od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. - 8,00 zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1814 dni x 8,00 zł = 1.448,00 zł - łącznie 17.056,73 zł.

Podstawą oceny wynagrodzenia dozorcy stanowiło wyłącznie kryterium przyjętego w danych stosunkach należnego wynagrodzenia, a dla wypełnienia tego kryterium konieczną jest wyłącznie ocena tych stosunków, nie tylko co do wysokości stawek, ale nadto w zakresie podobieństwa tych stosunków, jak też podstaw podwyższenia stawki w konkretnych okresach dozorowania pojazdów. Przyjęte za podstawę ustalenia wynagrodzenia po 31 grudnia 2013 r. umowy z G.I., z uwagi na podobieństwo w zakresie ocenianych stosunków, stanowi najbardziej adekwatny materiał porównawczy. Uwzględnienie stawki dobowej za przechowywanie pojazdu jest wyrazem poszanowania kryterium przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia, które wynika wprost nie tylko z kształtujących te stosunki umów zawieranych przez Starostę, ale wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Wskazaną datę przyjętą jako końcową datę przechowywania pojazdu uwzględnił w uszanowaniu uprawnienia do odbioru w tym dniu pojazdu, jako jego właściciel i podjęcia faktycznej realizacji tego uprawnienia. Wcześniejsze pismo z 22 lipca 2016 r., wzywające do wydania pojazdu, któremu nie towarzyszyła próba odbioru pojazdu z parkingu, jak też dalsze wymienione przez Starostę czynności zmierzające do oceny stanu technicznego pojazdu, stanowią wyłącznie zapowiedź organu woli odebrania pojazdu.

Nie znajduje aprobaty sugerowany jako winny być wyłączony przez Starostę okres dozorowania pojazdu, uzasadniony zaniechaniem wypełnienia przez wnioskodawcę obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela (tj. wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia), z tego względu, że wedle utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania art. 102 § 2 upea w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach art. 130a ust. 1 i 2 prd, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez Starostę obowiązku. Obowiązek ten ma znaczenie dla podjęcia przez właściwy organ czynności związanych z przejęciem pojazdu nieodebranego przez właściciela, nie zmienia jednak faktu, że do chwili uprawnionego zgłoszenia żądania wydania pojazdu z parkingu, jest on przechowywany, zajmując miejsce na parkingu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy budzić musi dezaprobatę zastosowana bezpodstawnie sankcja w sytuacji podjęcia czynności związanych z zakończeniem przechowywania pojazdu najwcześniej dopiero po złożeniu wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu przechowywania pojazdu (maj 2012 r.), przy informowaniu Starosty o takiej potrzebie już 5 października 2010 r. Pismem z 5 października 2010 r. i 31 marca 2011 r. wnioskodawca przesłał Staroście listy pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się pojazd marki [...] nr rej. [...]. Wcześniej pismem z 21 lipca 2006 r. skarżący zawiadomił KPP w [...] o nieodebraniu pojazdu z parkingu przez osobę uprawnioną. Przekazana przez wnioskodawcę informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną na mocy przepisów przejściowych ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010 r.

Przechowywanie pojazdów na tym parkingu nie wiązało się z jakimkolwiek zaniechaniem strony postępowania; dla Kolegium słusznym było ustalenie spornego wynagrodzenia przy uwzględnieniu zróżnicowanych w tym okresie stawek opłaty.

Prokurator Okręgowy w [...] (dalej Prokurator) zaskarżył postanowienie z [...] marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przeprowadzenie dowodu z pisma G.I. z 25 listopada 2017 r. skierowanego do Powiatu na okoliczność skalkulowania ryczałtowej opłaty za miesiąc przechowywanie pojazdu w kwocie 89,93 zł za okres od 16 września 2010 r. do 6 października 2017 r. i postanowienia Starosty z [...] stycznia 2018 r. na okoliczność uwzględnienia ww. wniosku w całości.

W skardze kwestionowanemu postanowieniu Prokurator zarzucił naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na nieuwzględnieniu, że dozorca nie wypełnił należycie obowiązków dozorcy w zakresie należytego zabezpieczenia pojazdu, ponieważ podczas przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącego doszło do jego znacznego uszkodzenia - wybita szyba drzwi tylnych, pogięty dach, zniszczone wnętrze nadwozia, brak reflektora przedniego, urwane lusterka, których w momencie przekazania na parking nie było, co świadczy, że do pogorszenia stanu pojazdu wynikającego z tych uszkodzeń doszło nie w wyniku upływu czasu, lecz mechanicznych uszkodzeń, przed którymi dozorca pojazdu nie uchronił mimo obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed takim działaniem; 2. art. 102 § 1 upea przez przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za dozór samochodu, mimo że nie wykonał należycie obowiązków dozorcy w odniesieniu do tego pojazdu, wskutek czego pojazd podczas dozorowania został znacznie uszkodzony i doszło do utraty jego wartości; 3. art. 102 § 1 i 2 upea przez niezasadne ustalenie Starosty jako właściwego do ponoszenia kosztów wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresach pozostawania pojazdu do dyspozycji organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości - Prokuratury Rejonowej w [...] i Sądu Rejonowego w [...], za które to okresy podmioty te nie uiściły wynagrodzenia za dozór: od 10 grudnia 2004 r. do 27 stycznia 2005 r.; od 28 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r.; od 1 stycznia 2006 r. do 31 października 2006 r. i zaliczeniu tych okresów do uzasadniającego wypłatę przez Starostę wynagrodzenia za dozór pojazdu, podczas gdy niewątpliwie koszty dozorowania pojazdu pozostającego do dyspozycji organów ścigania i Sądu [winny] być pokryte przez te organy w oparciu o przepisy dotyczące kosztów w postępowaniu karnym, a nie powinien [kosztów dozorowania] ponosić starosta; 4. art. 102 § 2 upea przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zgodnie z tym przepisem w odniesieniu do pojazdów usuwanych z dróg w warunkach art. 130a ust. 1 i 2 prd, dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres dozorowania pojazdu, nie warunkując tego uprawnienia od obowiązku spełnienia obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia [Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów - Dz. U. nr 134 poz. 1133, zm. nr 176 poz. 1451, z 2004 r. nr 32 poz. 283, dalej rozporządzenie z 2002 r.], podczas gdy ocena prawidłowości postępowania podmiotu dozorującego, a w szczególności ocena czy wypełnił on obowiązek powiadomienia przewidziany w § 7 ust. 2 rozporządzenia [z 2002 r.] winna mieć wpływ na ostateczne ustalenie wysokości jego wynagrodzenia, co skutkowało niezasadnym przyznaniem skarżącemu wynagrodzenia za dozór pojazdu; 5. art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu w oparciu o dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z pominięciem dowodów na okoliczność podjęcia przez Starostę działań zamierzających do odbioru pojazdu z parkingu i oświadczenia skarżącego z 22 lipca 2016 r. o odmowie wydania pojazdu, co skutkowało niezasadnym przyznaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu po 22 lipca 2016 r.; 6. art. 7, 77, art. 80 kpa, polegającym na wybiórczej i dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie oczywiście błędnego ustalenia faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, wyrażającego się w niezasadnym przyjęciu przy ustalaniu wynagrodzenia za dozór pojazdu stawki dobowej 9 zł od 1 lutego 2014 r. do 31 grudnia 2016 r. i stawki dobowej 8 zł od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r., podczas gdy za ten okres wynagrodzenie winno być ustalone w oparciu o stawki abonamentowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem II SA/Sz 472/19, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę jako niezasadną.

Zdaniem Sądu I instancji, Kolegium prawidłowo przyjęło, że odpowiedzialność finansową za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...], przyjętego 28 listopada 2004 r. na parking strzeżony w [...] należący do Z.S. w trybie art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. a i b prd ponosi Starosta [...]. Odpłatność ustalono prawidłowo za okres od 28 listopada 2004 r. do odbioru pojazdu, czyli do 30 czerwca 2017 r., z wyłączeniem okresu przechowywania pojazdu opłaconego przez Policję i Sąd Rejonowy za okresy od 5 grudnia 2004 r. do 10 grudnia 2004 r. i od 1 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. Poza rozważaniami Sądu pozostaje okoliczność w oparciu o jakie przesłanki i czy słusznie wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie od Policji i Sądu Rejonowego w związku z przechowywaniem tego pojazdu; kwestia ta pozostaje poza przedmiotem niniejszej sprawy.

Kolegium właściwie przyjęło, że co do zasady organem obowiązanym do pokrycia kosztów dozoru pojazdu w okresie od 28 listopada 2004 r. [do] 30 czerwca 2017 r., usuniętego z drogi w warunkach Prawa o ruchu drogowym na parking skarżącego, jest Starosta, a oczywistym jest, że skoro wnioskodawca otrzymał za część wskazanego przez niego okresu przechowywania pojazdu wynagrodzenie od innego podmiotu, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy, to dla wyeliminowania uzyskania podwójnego wynagrodzenia, należało tę okoliczność uwzględnić. Prawidłowym było wyliczenie spornego wynagrodzenia za okres wskazany w zaskarżonym postanowieniu, odpowiadający żądaniu wnioskodawcy.

Wnioskodawca dnia [...] lipca 2017 r. zweryfikował wniosek z [...] listopada 2014 r., określając czas za który domaga się zapłaty w granicach od 28 listopada 2004 r. do 30 czerwca 2017 r. i za taki okres, objęty żądaniem przyznania mu wynagrodzenia [należało orzec o wynagrodzeniu]. Kolegium nieznacznie zweryfikowało żądanie strony o wynagrodzenie w kwocie 19.469,80 zł brutto, przyznając ostatecznie kwotę 17.056,73 zł (po pomniejszeniu o kwoty wypłacone przez Sąd Rejonowy i Policję), co czytelnie wyjaśniło w postanowieniu w zakresie podstaw przyjętych do obliczeń.

Sąd I instancji ocenił, że reguły ustalania wynagrodzenia za dozór spornego pojazdu za czas zakreślony przez wnioskodawcę, przyjęte przez Kolegium i jasno przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, są prawidłowe. Jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, a tylko ono objęto wnioskiem, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że art. 102 upea nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania (wyroki NSA z: 17.6. 2016 r. I OSK 2294/14 [Lex 2106442]; 12.1.2017 r. I OSK 2184/16 [Lex 2227153]). W tym zakresie należy posiłkować się art. 836 kc, w myśl którego, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. W takiej sytuacji "wiarygodność" [winno być "wysokość"] przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest nie tylko od argumentacji wnioskodawcy, ale też od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, z uwzględnieniem rodzaju przechowywanego pojazdu i od odpowiedniego wyboru parkingów do porównania o podobnych zasadach działania.

Wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw prawnych i faktycznych do zakwestionowania ustalonych przez organ dobowych stawek w różnych wysokościach, w poszczególnych okresach dozoru pojazdu, a tym samym i prawidłowości wyliczonej kwoty przysługującej [wnioskodawcy] z tytułu przechowywania pojazdu. Sąd I instancji w całej rozciągłości podzielił stanowisko Kolegium i przytoczoną na jego poparcie argumentację. Przyjęte przez Kolegium stawki dobowe odpowiadają stawkom stosowanym w danych okresach w oparciu o stosunki tego samego rodzaju. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikają one z umów między wnioskodawcą i Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, Komendą Powiatową Policji w [...] i Komendą Wojewódzką Policji w [...]; w dalszej kolejności między Starostą i wnioskodawcą oraz Starostą a G.I., świadczącym usługi adekwatne do usług oferowanych przez wnioskodawcę. Stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu, uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej).

Stanowiska tego w żaden sposób nie podważył Prokurator. Argumentacja skargi wskazująca na konieczność stosowania stawek abonamentowych nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Sąd I instancji podzielił wyartykułowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, że na ustalenie wynagrodzenia wnioskodawcy nie mogło mieć wpływu, że pojazd uczyniono przedmiotem postępowania karnego i zabezpieczenia majątkowego, i pozostawał on w dyspozycji Sądu Rejonowego. Istotnym jest, że zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu został on usunięty z drogi, bo kierującemu postawiono zarzut prowadzenia pojazdu [w] stanie nietrzeźwości. Na podstawie ww. dyspozycji pojazd przyjęto na parking strzeżony prowadzony przez wnioskodawcę i pozostawał tam do 30 czerwca 2017 r. na podstawie Prawa o ruchu drogowym, w oparciu o które został umieszczony na parkingu.

Ustanowienie przez Prokuratora Rejonowego na spornym pojeździe zabezpieczenia majątkowego przyszłej kary grzywny i świadczeń pieniężnych, a następnie zajęcie tej ruchomości, już znajdującej się na parkingu wnioskodawcy, przez komornika sądowego w ramach prowadzonej egzekucji świadczeń, nie zmieniło podstawy umieszczenia tego pojazdu na parkingu strzeżonym w tym sensie, że na czas zabezpieczenia mienia w postępowaniu karnym i egzekucji, pojazd był wyjęty spod stosowania regulacji zawartych w Prawie o ruchu drogowym. Ustawa ta zawiera kompleksową regulację związaną z zasadami poruszania się po drogach, pozostając na styku regulacji prawno-karnych i administracyjno-prawnych. Ustawodawca wyeksponował w art. 130a ust. 1 i 2 [prd] przyczyny, dla których koniecznym jest usunięcie pojazdu z drogi i jego umieszczenie na parkingu strzeżonym, czyniąc odpowiedzialnym za realizację tego zadania starostę, od momentu usunięcia pojazdu do jego odebrania z parkingu strzeżonego. Wskazane w ww. przepisie powody usunięcia pojazdu z drogi, takie jak w niniejszej sprawie, nieodzownie skutkują uruchomieniem procedury karnej wobec przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, co jednak nie oznacza, że automatycznie ww. kompetencje starosty zostają przeniesione na inne organy i instytucje, prowadzące postępowanie w sprawie karnej i inne postępowania w ramach tej sprawy karnej. W żadnym razie nie wynika to z omawianej ustawy ani innych przepisów. Sąd I instancji ocenił jako bezzasadny zarzut skargi odnośnie [do] naruszenia prawa materialnego, stanowiącego podstawę materialnoprawną kontrolowanego aktu, tj. art. 102 § 2 upea podniesiony, jak wskazuje Prokurator w związku z nieuzasadnionym ustaleniem Starosty jako właściwego do ponoszenia kosztów dozoru w okresie kiedy sporny pojazd pozostawał do dyspozycji organów ścigania i Sądu [Rejonowego].

Sąd I instancji podzielił argumentację Kolegium co do tego, że brak wypełnienia przez wnioskodawcę w terminie obowiązku, wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów [Dz. U. nr 134 poz. 1133, zm. nr 176 poz. 1451, z 2004 r. nr 32 poz. 283], nie zamyka mu drogi do żądania wynagrodzenia za cały okres dozorowania pojazdu. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 prd, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy i podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia (§ 7 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r.).

Pismem z 21 lipca 2006 r. wnioskodawca poinformował Komendę Powiatową Policji o pojazdach znajdujących się na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym, w tym o samochodzie marki [...]. Adekwatnie do ww. przepisów, taką listę nieodebranych pojazdów z parkingu winien był otrzymać niezwłocznie Starosta. Pismami z 5 października 2010 r. i 31 marca 2011 r. wnioskodawca bezpośrednio poinformował Starostę o pozostawaniu nadal na jego parkingu tego pojazdu. Wymienione informacje pozostały bez reakcji Starosty. Z akt wynika, że wnioskodawca w 2014 r. zwracał się do Prezesa Sądu Rejonowego i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] w kwestii przechowywanego przedmiotowego pojazdu i w odpowiedziach w kwestii roszczeń związanych z przechowywaniem ww. pojazdu został odesłany do Starosty, jako ustawowo zobligowanego do podejmowania działań w celu uregulowania sytuacji zatrzymanych i nieodebranych pojazdów. Właściwe działania w tej kwestii (wynikłe po części z orzeczeń Kolegium i WSA w Szczecinie) Starosta podjął 10 marca 2017 r. w momencie wystąpienia z wnioskiem do Sądu Rejonowego o orzeczenie przepadku spornego pojazdu na rzecz powiatu i następnie po uzyskaniu postanowienia z [...] kwietnia 2017 r., w momencie odebrania pojazdu z parkingu.

Trudno uznać, że uchybienie przez prowadzącego parking terminowi zgłoszenia, że uprawniona osoba nie odebrała pojazdu w istocie miało wpływ na pozostawanie tego pojazdu na parkingu aż do 30 czerwca 2017 r., a w konsekwencji winno mieć wpływ na przyznanie prowadzącemu parking wynagrodzenia za okres od 28 listopada 2004 r. do 30 czerwca 2017 r.

Zawarte w skardze argumenty, odnoszące się do przyznania wynagrodzenia za okres po 22 lipca 2016 r. nie zasługiwały na uwzględnienie, bo do dnia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Powiatu przez Sąd, Starosta nie był uprawniony do dysponowania pojazdem, a prowadzący parking nie miał podstaw do wydania pojazdu. Zapowiedź organu, że nastąpi odbiór spornego pojazdu z parkingu, z którą skarżący łączy skutki prawne w postaci prawa do odmowy przyznania wynagrodzenia, nie ma podstawy w procedurze określonej w art. 130a prd (ani w rozporządzeniu w sprawie usuwania pojazdów), w tym sensie, że przepisy te nie przewidują instytucji powiadomienia jednostki prowadzącej parking o zamiarze odbioru pojazdu przez organ "gminy" [winno być "powiatu"] wraz z prawnymi konsekwencjami takiej informacji.

Zarzuty skargi odnośnie [do] naruszenia prawa procesowego - art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, i prawa materialnego - art. 102 § 1 i 2 upea Sąd I instancji ocenił jako bezpodstawne.

Skargę kasacyjną wywiódł Prokurator Okręgowy w [...], zaskarżając w całości wyrok II SA/Sz 472/19, zarzucając wyrokowi naruszenie:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa:

1. art. 134 § 1 ppsa przez zaniechanie przeprowadzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wskutek nierozpoznania podnoszonych w skardze przez prokuratora dwu zarzutów - obrazy:

a. art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegającej na nieuwzględnieniu, że dozorca nie wypełnił należycie obowiązków dozorcy w zakresie należytego zabezpieczenia pojazdu, ponieważ podczas przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez wnioskodawcę doszło do jego znacznego uszkodzenia - wybita szyba drzwi tylnych, pogięty dach, zniszczone wnętrze nadwozia, brak reflektora przedniego, urwane lusterka, których w momencie przekazania na parking nie było, co świadczy, że do pogorszenia stanu pojazdu wynikającego z tych uszkodzeń doszło nie w wyniku upływu czasu, lecz mechanicznych uszkodzeń, przed którymi dozorca pojazdu nie uchronił mimo obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed takim działaniem;

b. art. 102 § 1 uepa przez przyznanie wnioskodawcy wynagrodzenia za dozór samochodu [...] nr rej. [...], mimo że nie wykonał należycie obowiązków dozorcy w odniesieniu do tego pojazdu, wskutek czego pojazd podczas dozorowania został znacznie uszkodzony i doszło do utraty jego wartości

podczas gdy podnoszone w tych zarzutach okoliczności mają istotne znaczenie dla ustalenia zasadności przyznania wynagrodzenia za przechowywanie i dozorowanie pojazdu;

2. art. 141 § 4 w zw. z art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 233 § 1 kpa przez zaniechanie ustosunkowania się w wyroku do złożonego przez prokuratora w skardze wniosku dowodowego, co mogło mieć wpływ na treść wyroku;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa:

1. art. 102 § 1 i 2 upea przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że stosowanie w toku procesu karnego na pojeździe zatrzymanym i umieszczonym na parkingu dozorującego na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 prd zabezpieczenia majątkowego, skutkującego pozostawaniem tego pojazdu do dyspozycji prokuratora lub sądu oraz zajęcie pojazdu przez komornika w ramach prowadzonej egzekucji nie wyłącza na ten czas pojazdu spod stosowania regulacji zawartych w ustawie Prawo o ruchu drogowym i obowiązku ponoszenia przez starostę kosztów przechowywania i dozorowania pojazdu, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 102 § 1 i 2 upea, biorąc pod uwagę brak możliwości odbioru pojazdu przez właściciela w terminie o jakim mowa w art. 130a ust. 10 prd w czasie zajęcia pojazdu na potrzeby postępowania karnego, czyni niemożliwym stosowanie regulacji tego przepisu, w związku z czym koszty przechowywania i dozorowania pojazdu w tym czasie winny być ponoszone nie przez starostę na podstawie art. 102 § 1 i 2 upea, lecz przez organy procesu karnego (prokuratura, sąd) jako wydatki Skarbu Państwa, o jakich mowa w art. 618 [§ 1] pkt 6 kpk, które zgodnie z art. 619 kpk w toku procesu karnego tymczasowo wykłada Skarb Państwa, a zatem "stosowanie" [winno być "stosownie"] do etapu postępowania prokuratura lub sąd;

2. art. 102 § 2 upea w zw. z art. art. 836 kc przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, mimo długotrwałego (kilkunastoletniego) dozorowania pojazdu, że kryterium ustalania wysokości wynagrodzenia są wyłącznie stawki dobowe i stosowanie stawek abonamentowych nie jest zasadne, podczas gdy najodpowiedniejszym sposobem określania wynagrodzenia za dozór samochodu jest zastosowanie miesięcznych stawek abonamentowych dotyczących długoterminowego przechowywania pojazdów;

3. art. 102 § 1 upea przez błędną wykładnię i art. 844 § 1 kc przez jego niezastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że starosta nie był uprawniony do dysponowania pojazdem do dnia orzeczenia jego przepadku na rzecz powiatu i dozorca nie miał podstaw do wydania staroście pojazdu, w związku z czym dozorcy należy się wynagrodzenie za przechowanie i dozorowanie pojazdu po dacie, w której odmówił wydania pojazdu staroście, podczas gdy do umowy dotyczącej dozorowania pojazdów mają zastosowanie przepisy dotyczące umowy przechowania i w oparciu o art. 844 § 1 kc dozorca jest obowiązany do wydania przechowywanego dozorowanego pojazdu składającemu, a w związku z tym odmowa wydania powoduje, że dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, w której obligowany był do wydania rzeczy.

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 244 § 1, art. 245 i 233 § 1 kpc przeprowadził dowód z dowodu z odpisu pisma z 25 listopada 2017 r. G.I. i odpisu postanowienia z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosty [...] (k. 8-9 akt sądowych II SA/Sz 451/18). G.I. wniósł o przyznanie koniecznych wydatków i wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu usuniętego dnia 16 września 2010 r. - do dnia 6 października 2017 r., w wysokości zryczałtowanej opłaty 89,93 zł za miesiąc przechowywania pojazdu x 86 miesięcy = 7.734,00 zł). Firma ,,B" była jednostką wyznaczoną przez Starostę [...]. W czasie wydania dyspozycji Starosty i G.I. nie łączyła umowa o przechowywanie pojazdów (pierwsza umowa została zawarta 30 grudnia 2011 r., przewidywała: 33 zł za pierwsze 3 dni; od czwartego dnia do [końca] okresu 3 miesięcy przechowywania 10 zł; powyżej 3 miesięcy 3 zł). Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosta [...] przyznał G.I. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą ,,B" kwotę 7.734,00 zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych w z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...]. Odpisy obu tych dokumentów są wiarygodne i nie nasunęły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wątpliwości co do ich autentyczności i wiarygodności.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, bowiem rozstrzygniecie co do tych zarzutów będzie miało wpływ na ocenę zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania.

Zarzut naruszenia art. 102 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) i art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.) okazał się zasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny, tak jak i Sąd I instancji oraz organy administracji, związany jest w niniejszej sprawie prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z: 24 września 2015 r. II SA/Sz 501/15 i 14 czerwca 2018 r. II SA/Sz 451/18 (dalej wyrok II SA/Sz 451/18). Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 ppsa).

Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LexisNexis 2012 r., s. 396-397 uw. 1-2; A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2016 r., s. 654-655 uw. 2-5; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 688-690, nb 4-8). Art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organy administracji publicznej, ani sądy, orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 4.6.2009 r. I OSK 426/08, Lex 561267; 30.7.2009 r. II FSK 451/08, Lex 526493; 23.9.2009 r. I FSK 494/09, Lex 594010; 13.7.2010 r. I GSK 940/09, Lex 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r. I SA/Wr 1591/09, Lex 559604).

W wyroku II SA/Sz 501/15 Sąd I instancji uznał, że spór powstały w niniejszej sprawie należało rozstrzygnąć na gruncie ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd zobowiązał organy administracji do ponownego rozpoznania podania wnioskodawcy mając na uwadze art. 130a ust. 10h prd i art. 102 § 2 upea, przy uwzględnieniu zawartych w treści wyroku wywodów prawnych. W wyroku II SA/Sz 451/18 Sąd I instancji wskazał, że zakres czasowy wniosku "skarżącego" [winno być "wnioskodawcy"] jest szerszy niż okres objęcia przedmiotowego pojazdu zabezpieczeniem majątkowym w postępowaniu karnym. Na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego, to na organie spoczywał obowiązek ustalenia, czy żądanie "skarżącego" [winno być "wnioskodawcy"] podlegało uwzględnieniu i czy winno zostać uwzględnione w całości, czy tylko w części. Kontrola Sądu w powyższym zakresie byłaby aktualnie przedwczesna z uwagi na kasacyjny charakter zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd odniósł się jedynie do naruszenia przez Kolegium art. 138 § 2 kpa. Sąd nie był władny odnieść się do meritum sprawy, skoro na skutek wydania zaskarżonego postanowienia nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia żądania "skarżącego" [winno być "wnioskodawcy"] przed organem II instancji. Z tych względów zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 102 § 2 upea nie mógł być przez Sąd uwzględniony.

Znaczenie dla niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego ma ocena prawna dokonana przez Sąd Rejonowy w [...] w prawomocnym postanowieniu z [...] kwietnia 2017 r. [...], którym orzekł o przepadku przedmiotowego samochodu (art. 365 § 1 kpc). Sąd wskazując, że K.W. został pozbawiony pojazdu w dniu 28 listopada 2004 r., na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu w związku z prowadzeniem pojazdu po spożyciu alkoholu i uszkodzeniem pojazdu, uznał że okoliczność ta przemawia za tym, że dalsze losy pojazdu winny być ocenione w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym (s. 5 uzasadnienia postanowienia [...]).

Sąd I instancji pozostawał związany wyrokiem II SA/Sz 501/15, a przez to nie mógł nawet rozważyć zastosowania w niniejszej sprawie art. 618 § 1 pkt 6 w zw. z art. 619 § 1 kpk.

Powyższemu nie stoi na przeszkodzie prawomocne postanowienie z [...] grudnia "2014" [winno być "2009"; k. 44 akt administracyjnych] r. [...] (dalej postanowienie z [...] grudnia 2009 r.), którym Sąd Rejonowy w [...] przyznał wnioskodawcy tytułem zwrotu poniesionych kosztów za usługę parkowania przedmiotowego samochodu, stanowiącego przedmiot zabezpieczenia majątkowego, na podstawie art. 618 § 1 pkt "4" [winno być "6"] w zw. z art. 619 § 1 kpk, kwotę 3.315,50 zł. Postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy orzekł o wynagrodzeniu za okres od 1 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. Kontrolowane postępowanie nie dotyczy ustalenia wynagrodzenia za ów okres. Ani organy, ani sądy administracyjne nie mogą merytorycznie ocenić postanowienia z [...] grudnia 2009 r.

Przyjmuje się, że wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 kc winna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie, w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie art. 102 § 2 upea orzecznictwo wskazuje, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością, wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności (uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.11.2010 r. I OPS 1/10, ONSAiWSA 2011/1/4; wyrok NSA z 16.2.1999 r. I SA/Wr 2390/97, ONSA 2000/1/28). Wyrażany jest też pogląd, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, organ winien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24.6.2009 r.: III SA/Łd 493/08 i III SA/Łd 503/08, cbosa). Posłużenie się - przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór - stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi (wyrok NSA z: 4.2.2010 r. I OSK 1194/09; 17.11.2009 r. I OSK 585/09, cbosa).

Jednolity jest pogląd, że przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 prd. Art. 130a ust. 6 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy, dokonanej z dniem 21 sierpnia 2011 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 152, poz. 1018) stanowił, że wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, czyli opłat za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach określonych w ustawie oraz parkowanie tego pojazdu ustala rada powiatu. Powołany przepis nie wskazywał sposobu ustalenia stawek opłat, w szczególności zaś nie zobowiązywał rady powiatu do uwzględniania przy ustalaniu stawek tych okoliczności, które winny być brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy na podstawie art. 102 § 2 upea. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale I OPS 1/10, stwierdzając, że "wskazane wcześniej okoliczności, dotyczące wysokości opłat, powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie" (uzasadnienie wyroku NSA z 17.6.2016 r. I OSK 2294/14).

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały I OPS 1/10 wskazał, że stawki opłat ustalanych przez radę także winny uwzględniać takie okoliczności jak zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu i warunki jego sprawowania oraz że mają one zastosowanie, gdy właściciel nie odebrał auta w terminie, nie stwierdził jednak, że według stawek tych obliczane jest wynagrodzenie jednostki sprawującej dozór. Przeciwnie - z treści uzasadnienia uchwały wynika w sposób nie nasuwający wątpliwości, że podstawą ustalenia wynagrodzenia dozorcy oraz zwrotu wydatków jest art. 102 § 2 upea, co oznacza obowiązek ustalenia tego wynagrodzenia oraz wydatków z uwzględnieniem wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny okoliczności, a nie stosowania wprost stawek ustalonych przez radę powiatu na innej podstawie i w innym celu. Tylko ubocznie zauważyć należy, że po nowelizacji obowiązującej od 21 sierpnia 2011 r., art. 130a ust. 6 prd stanowi, że rada powiatu, ustalając stawki wymienionych opłat, bierze pod uwagę koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wskazane zatem zostały okoliczności, które rada powiatu winna brać pod uwagę przy ustalaniu stawek opłat ponoszonych przez właścicieli pojazdów usuniętych z drogi.

Zarzuty naruszenia art. 102 § 2 upea w zw. z art. art. 836 kc (pkt 2.2 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 102 § 1 upea i art. 844 § 1 kc (pkt 2.3 petitum skargi kasacyjnej), z uwagi na ich istotę i charakter wymagały łącznego ich rozpoznania.

Trafnie Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem żądania wnioskodawcy było jedynie przyznanie wynagrodzenia przechowawcy za dozór pojazdu. Wnioskodawca nie domagał się zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, ani ich poniesienia nie wykazywał.

Art. 836 kc przesądza, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte (bezspornie przechowawca nie zobowiązał się przechowywać samochód bez wynagrodzenia).

Obowiązkiem organów było zatem ustalenie, w jakim okresie wiązała strony umowa zawarta między Starostą bądź Policją a wnioskodawcą. W dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] przez funkcjonariusza Policji ([...] listopada 2004 r.), obowiązywała umowa z 12 czerwca 2002 r. o świadczenie usług przechowanych pojazdów na koszt Policji, która w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy stanowiła, że: § 6. 1/ Usługobiorca będzie ponosił koszty związane wyłącznie z przechowywaniem pojazdów wg poniższych stawek za każdą rozpoczętą dobę: - ... sam.[ochód] osobowy ... 2,50 zł brutto... W/w ceny zawierają obowiązujący podatek VAT. 2/ W trakcie trwania umowy ceny określone w § "5" nie mogą ulec zmianie.

Ponieważ w § 5 umowy brak określenia jakichkolwiek cen (postanowienie to reguluje zasady wydawania przechowywanego pojazdu; wyłącza stosowanie art. 344 § 1 kc i wskazuje, że składający może w każdym czasie żądać zwrotu rzeczy oddanej na przechowanie), należy przyjąć, że w § 6 ust. 2 mowa o cenach określonych w ustępie 1 § 6 umowy. Umowa ta wiązała Policję i wnioskodawcę w okresie od 15 czerwca 2002 r. do 14 czerwca 2005 r. (§ 7 ust. 1 umowy). Kolegium prawidłowo ustaliło, że w okresie od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.; od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.; od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Starostę [...] i Z.S. obowiązywały trzy kolejne umowy i prawidłowo ustaliło treść postanowień tych umów w zakresie cen przechowywania pojazdów o masie całkowitej do 3,5 tony (s. 18 i 19 akapit 2 postanowienia z 15 marca 2019 r. - co do jednokrotnego naliczenia za pierwszą dobę parkowania).

Po wygaśnięciu ostatniej tych umów z dniem 31 grudnia 2013 r., począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. aż do dnia wydania przedmiotowego pojazdu Staroście, Starostę i wnioskodawcę nie wiązała żadna umowa. Z dniem 1 stycznia 2014 r. wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie było określone w żadnej umowie wiążącej Starostę i wnioskodawcę, zatem nie można było określić wynagrodzenia na podstawie art. 836 in princ. kc. Brak także taryfy (urzędowego zestawienia stawek opłat albo cen za usługi; J. Gudowski, Kodeks cywilny. Komentarz, t. V Zobowiązania. Część szczegółowa, Wolters Kluwer 2017, s. 455, uw.2). Tym samym organy obu instancji obowiązane były oprzeć się na metodzie, pozwalającej na ustalenie wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach. Na wysokości wynagrodzenia zaważą wtedy: czas przechowywania, właściwości i wartość rzeczy, koszty poniesione przez przechowawcę, ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach (J. Gudowski - tamże).

Kolegium uzasadniając wybór stawki dobowej za przechowywanie pojazdu wskazało, że jest on wyrazem poszanowania kryterium przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia, które wynika wprost nie tylko z kształtujących te stosunki umów zawieranych przez Starostę, ale wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Sąd I instancji, aprobując stanowisko Kolegium nietrafnie podniósł, że przyjęte stawki dobowe odpowiadają stawkom stosowanym w danych okresach w oparciu o stosunki tego samego rodzaju. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wynikają one z umów między wnioskodawcą i Naczelnikiem Urzędu Skarbowego oraz z Komendą Powiatową Policji w [...] i Komendą Wojewódzką Policji w [...], i w dalszej kolejności między Starostą i wnioskodawcą oraz Starostą a G.I., świadczącym adekwatne usługi do usług oferowanych przez wnioskodawcę. Stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu, możnaby uznać za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co mogłoby świadczyć o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej) jedynie wówczas, gdyby przechowywanie pojazdu trwało dni bądź tygodnie, lecz nie w przypadku, gdy trwało lata. Dowód z odpisu wniosku G.I. z [...] listopada 2017 r. i odpisu postanowienia Starosty z [...] stycznia 2018 r., wskazuje że w przypadku samochodu osobowego o masie całkowitej do 3,5 t., G.I. nie dochodził zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za przechowanie pojazdu za okres od 15 września 2010 r. do 6 października 2017 r. według stawek dobowych, a według ryczałtu (89,93 zł za każdy z 86 miesięcy).

W orzecznictwie wyrażono pogląd, że stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca przez krótki czas nieoznaczony, a przez to opłata jest wyższa, bo nie gwarantuje stałego zysku. Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem, podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu (wyrok NSA z: 5.2.2013 r. I OSK 2356/12, Lex 1311517; 10.11.2017 r. I OSK 127/16; I OSK 2168/14; 12.1.2017 r. I OSK 2184/16; 6.5.2015 r. I OSK 1945/13, cbosa). Naczelny Sąd Administracyjny podziela ów pogląd. Z reguły ceny abonamentowe wiążą się z przechowywaniem pojazdu w okresach miesięcznych. To cena abonamentu lepiej odzwierciedla ceny rynkowe przy usługach tego rodzaju, niźli cena liczona w stawkach dobowych.

Trafnie skarżący kasacyjnie wskazuje, że przy długotrwałym przechowywaniu pojazdu najodpowiedniejszym sposobem określenia za dozór pojazdu jest zastosowanie stawek abonamentowych dotyczących długoterminowego przechowywania pojazdów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że właśnie stawki abonamentowe najpełniej uwzględniają czas przechowywania pojazdu jako czynnik istotny przy długotrwałym (in casu – wieloletnim) przechowywaniu pojazdu.

Zasadnym okazał się także zarzut naruszenia art. 102 § 1 upea i art. 844 § 1 kc.

W literaturze powszechnie przyjmuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te (i tylko te) spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, Państwo i Prawo 1964/3/372-373). Przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów - w razie wątpliwości co do tego, który przepis trzeba zmodyfikować - modyfikacji winny podlegać przepisy odpowiednio stosowane, a nie te, które są przez nie uzupełniane (J. Nowacki, Analogia legis, Warszawa 1966, s. 143, 145-146). Zawsze należy wybierać rozwiązanie bliższe naturze stosunków podstawowych oraz specyfice i celom regulacji podstawowej. W procesie tym trzeba także brać pod uwagę aktualne orzecznictwo i poglądy doktryny odnoszące się do danego zagadnienia (M. Hauser, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa - uwagi porządkujące, Przegląd Prawa i Administracji, 2005, t. LXV, s. 161-162).

Składający może w każdym czasie żądać zwrotu rzeczy oddanej na przechowanie (art. 844 § 1 kc). W doktrynie trafnie wskazuje się, że składający może w każdym czasie i bez podawania przyczyn żądać zwrotu rzeczy. Wynika to z tego, że przechowanie leży głównie w interesie składającego, zatem słuszne jest, by mógł w dowolnej chwili odzyskać władanie rzeczą. Składający - oddając rzecz przechowawcy - nie pozbywa się możności dysponowania nią ani w żaden sposób nie ogranicza swych praw w tym zakresie. Składający na przechowanie nie musi być właścicielem rzeczy; wystarczy, że jest jej posiadaczem, a nawet tylko dzierżycielem. Domagający się zwrotu rzeczy oddanej na przechowanie nie ma obowiązku dowodzić, że jest jej właścicielem; jego uprawnienie do odbioru rzeczy wynika z istoty umowy przechowania (orzeczenie SN z: 24.1.1948 r. C I 684/46 PN 1948/7-8/s.160; 16.9.1997 r. I PKN 261/97, OSNAP 1998/18/535). Składający może przenieść posiadanie rzeczy na inną osobę, która tym samym uzyska prawo do żądania jej zwrotu od przechowawcy. Zwrot rzeczy - w stanie, w jakim się znajduje - winien nastąpić niezwłocznie po zgłoszeniu żądania przez składającego w miejscu, gdzie rzecz miała być przechowywana. W przeciwnym wypadku przechowawca dopuszcza się zwłoki (art. 476 kc; J. Gudowski - op. cit., s. 448, uw. 4; s. 463/464, uw. 1-3). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Prokuratora, że Starosta mógł odebrać pojazd przed orzeczeniem o jego przepadku. Skoro bowiem starosta jest organem właściwym do usunięcia pojazdu i umieszczenia go na parkingu strzeżonym, to jest również władny do zmiany miejsca jego przechowywania (np. wskutek nieprzestrzegania umowy przez dozorcę parkingu, czy lepszych warunków przechowywania pojazdu na innym parkingu).

Obowiązek przechowania może wynikać z innych przepisów prawa (w tym art. 100-102 upea (J. Gudowski - op. cit., s. 452, uw. 8).

Tym samym w sposób całkowicie nieuprawniony wnioskodawca odmówił Staroście wydania owego pojazdu dnia 22 lipca 2016 r. Nietrafnie Sąd I instancji aprobował stanowisko Kolegium, że wcześniejsze pismo z 22 lipca 2016 r., wzywające do wydania pojazdu, "któremu nie towarzyszyła próba odbioru pojazdu z parkingu" i dalsze czynności Starosty zmierzające do oceny stanu technicznego pojazdu, nie stanowiły "wyłącznie zapowiedzi organu woli odebrania pojazdu" (s. 11 akapit 1 uzasadnienia wyroku II SA/Sz 472/19). Wystarczające było wezwanie przechowawcy przez Starostę do wydania pojazdu - zwrot pojazdu winien był nastąpić niezwłocznie po zgłoszeniu żądania przez Starostę. Przechowawca nie miał żadnych podstaw, by żądać od Starosty przedłożenia postanowienia Sądu o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...] (pisma wnioskodawcy z 10 marca 2017 r. i 17 marca 2017 r.). Przechowawca począwszy od 23 lipca 2016 r. pozostawał w zwłoce i nie nabył prawa do wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od 23 lipca 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. Przechowawcy nie przysługuje prawo zastawu lub zatrzymania przechowywanej rzeczy na zabezpieczenie roszczenia o zapłatę wynagrodzenia (J. Gudowski - op. cit., s. 455, uw. 3). Starosta nie miał obowiązku podejmowania jakichkolwiek "prób odbioru pojazdu" - wystarczyło jedynie wezwanie Starosty, który wstąpił w prawa składającego - do wydania pojazdu, które dotarło do przechowawcy. Zawarcie przez Starostę [...] dnia 22 lipca 2016 r. umowy z przedsiębiorcą prowadzącym usługi holowania pojazdów na odebranie 36 pojazdów z parkingu wnioskodawcy i przemieszczenie ich na teren będący własnością Powiatu [...] jednoznacznie wskazuje, że działania Starosty nie stanowiły "wyłącznie zapowiedzi organu woli odebrania pojazdu" (s. 11 akapit 1 uzasadnienia wyroku II SA/Sz 472/19) lecz wskazywały na rzeczywiste dążenie do odebrania 36 pojazdów - w tym przedmiotowego - z parkingu wnioskodawcy. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, ani art. 130a prd, ani rozporządzenie wykonawcze, nie musiały regulować "instytucji powiadomienia jednostki prowadzącej parking o zamiarze odbioru pojazdu przez organ "gminy" [winno być "powiatu"] wraz z prawnymi konsekwencjami takiej informacji", bowiem Starosta (organ samorządu powiatu) prawidłowo skorzystał z uprawnień zawartych w art. 835 i 844 § 1 kc, które w tym zakresie znajdują zastosowanie wprost.

Usprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 102 § 1 upea przez przyznanie wnioskodawcy pełnego wynagrodzenia za dozór pojazdu, mimo że nie wykonał on należycie obowiązków dozorcy w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu, wskutek czego pojazd podczas dozorowania został znacznie uszkodzony i doszło z tej przyczyny do utraty jego wartości. Zarzut ten jest zarzutem prawa materialnego i winien być podniesiony w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ppsa).

Obowiązki dozorcy wskazane w art. 102 § 1 upea ciążą na każdej osobie sprawującej dozór, niezależnie czy jest to sam zobowiązany, czy osoba trzecia. Dozorca w szczególności ma obowiązek przechować zajętą ruchomość z taką starannością, by nie straciła na wartości. Z przepisów wynika, że dozorca ma obowiązek ochrony zajętej rzeczy przed uszkodzeniem, zniszczeniem czy zaginięciem (art. 103 upea); nadto ciąży na nim obowiązek podejmowania działań z taką starannością, by nie dopuścić do obniżenia jej wartości. Czynności dozoru muszą być dostosowane do właściwości rzeczy przechowywanej; w stanie jaki miał miejsce w sprawie organy skarbowe miały podstawy odmowy wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy wobec nie wykonania obowiązków dozoru, wskazanych w art. 102 § 1 ustawy (wyrok NSA z 10.2.2015 r. I OSK 1010/13). Dalsze obowiązki dozorcy będą wynikały z umowy przechowania (art. 835-845 kc), która znajduje odpowiednie zastosowanie. Ocena prawidłowości wypełniania obowiązków przez dozorcę prowadzona jest na podstawie przepisów prawa cywilnego (R. Hauser w: red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, C.H. Beck 2016, s. 457-458, nb 2). Z tych względów nietrafnie Sąd I instancji aprobował pogląd Kolegium, że "Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu [art. 102 § 2 upea] należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836" kc (s. 7 akapit 2 uzasadnienia wyroku II SA/Sz 472/19), skoro oceny prawidłowości wypełniania obowiązków przez dozorcę należało dokonać na podstawie przepisów prawa cywilnego, w zakresie art. 835, 836 i 844 § 1 kc stosowanych wprost.

Mając na uwadze znikomą wartość przedmiotowego samochodu; to, że w dniu oględzin nie posiadał wartości użytkowej i handlowej jako pojazd i że uległ likwidacji (opinia nr [...] biegłego T.H.; protokół posiedzenia Komisji do spraw likwidacji pojazdów nr [...]), organ orzekający o wynagrodzeniu za dozór pojazdu winien na podstawie art. 102 § 1 i 2 upea i art. 322 kpc (per analogiam) obniżyć to wynagrodzenie w odpowiedniej części. Jeśli przechowawca czuwał i strzegł pojazdu przed jego utratą lub jakąkolwiek szkodą (co należy do podstawowych obowiązków przechowawcy), wynagrodzenie za przechowanie pojazdu należy się przechowawcy w określonej wysokości. Jeśli przechowawca zaniedbał tego obowiązku, wynagrodzenie przechowawcy winno być odpowiednio obniżone, przez przyznanie odpowiedniej sumy według oceny organy, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, mając na uwadze nienależyte wykonanie zobowiązania (J. Gudowski w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, t. II, s. 519, uw. 3, akapit 2; s. 520, uw. 8; s. 523-524, uw. 15, 16, 18; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WN PWN s. 217, uw. 1d).

Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie (art. 835 kc). W doktrynie trafnie wskazuje się, że przechowanie jest umową polegającą na oddaniu rzeczy ruchomej przechowawcy, który zobowiązuje się tę rzecz utrzymać w stanie niepogorszonym i wydać w każdym czasie na żądanie składającego. Istotą przechowania jest obciążający przechowawcę obowiązek pieczy nad rzeczą - czuwania i strzeżenia jej przed utratą lub jakąkolwiek szkodą (J. Gudowski - op. cit., s. 447, uw. 1).

Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80 kpa i art. 102 § 1 uepa (pkt 1.1 petitum skargi kasacyjnej).

Sąd I instancji nie odniósł się w sposób wystarczający do zarzutów ujętych w pkt II tiret 1 i w pkt II tiret 2 skargi (s. 2 skargi).

Obowiązkiem Sądu I instancji było odniesienie się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy norm procesowych - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegającego na nieuwzględnieniu, że dozorca nie wypełnił należycie obowiązków dozorcy w zakresie należytego zabezpieczenia pojazdu, ponieważ podczas przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez wnioskodawcę doszło do jego znacznego uszkodzenia - wybicia szyby drzwi tylnych, pogięcia dachu, zniszczenia wnętrza nadwozia, braku reflektora przedniego, urwania lusterek. W momencie przekazania pojazdu na parking wnioskodawcy, pojazd wyposażony był w te wszystkie, konieczne dla udziału w ruchu drogowym akcesoria. Znajdujące się w aktach administracyjnych opinia rzeczoznawcy T.H. z załączoną dokumentacją fotograficzną, jednoznacznie pozwalała na dokonanie ustaleń wskazujących na niedopełnienie przez przechowawcę obowiązku czuwania i strzeżenia pojazdu przed uszkodzeniem. Zdawkowe wskazanie, że "zarzuty skargi odnośnie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa... należało ocenić jako bezpodstawne" (s. 18 akapit przedostatni uzasadnienia II SA/Sz 472/19) nie pozwala na uznanie, że Sąd I instancji zbadał ów zarzut i w sposób dostateczny odniósł się doń, czym naruszył art. 134 § 1 ppsa. Sąd I instancji obowiązany jest odnieść się do zarzutów istotnych (wyrok NSA z: 31.5.2016 r. II GSK 2858/14; 7.6.2011 r. II OSK 533/11, akceptowany przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 632-633, nb 3), a takim był w okolicznościach kontrolowanej sprawy zarzut określony w pkt II tiret 1 skargi.

Wojewódzki Sąd obowiązany był odnieść się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy normy materialnoprawnej (art. 102 § 1 uepa).

Dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości... (art. 102 § 1 zd. 1 in princ. uepa). Wnioskodawca nie wykonał należycie obowiązków dozorcy w odniesieniu do tego pojazdu, wskutek czego pojazd został znacznie uszkodzony i doszło do utraty jego wartości na skutek uszkodzenia pojazdu, a nie tylko na skutek wieloletniego jego przechowywania na wolnym powietrzu. Zdawkowe wskazanie, że "zarzuty skargi odnośnie naruszenia... prawa materialnego, tj. art. 102 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało ocenić jako bezpodstawne" (s. 18 akapit przedostatni uzasadnienia II SA/Sz 472/19) nie pozwala na uznanie, że Sąd I instancji zbadał ów zarzut i w sposób dostateczny odniósł się doń, czym naruszył art. 134 § 1 ppsa (J. P. Tarno – op. cit., s. 347, uw. 3).

Jest rzeczą oczywistą, że skoro obowiązek przechowywania zajętej ruchomości z taką starannością, by nie straciła na wartości jest podstawowym obowiązkiem dozorcy (przechowawcy), to wynagrodzenie za przechowanie dwu rzeczy o odpowiadających sobie parametrach, w jednakim czasie i w jednakich warunkach, winno zostać odpowiednio obniżone - w przypadku uszkodzenia rzeczy na skutek niedochowania właściwej staranności - w stosunku do wynagrodzenia za przechowanie rzeczy nieuszkodzonej.

Trafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 233 § 1 kpc (pkt 1.2 petitum skargi kasacyjnej).

Utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych jest, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, może jedynie - co jest pozostawione uznaniu sądu - przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skorzystanie z regulacji zawartej w art. 106 § 3 i 5 ppsa jest uprawnieniem Sądu, z którego może, ale nie musi skorzystać.

W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji był obowiązany przeprowadzić dowód z odpisu pisma z 25 listopada 2017 r. G.I. i odpisu postanowienia z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosty [...]. Rację ma Prokurator, że Sąd I instancji winien procesowo odnieść się do braku przeprowadzenia dowodu z dokumentów załączonych do skargi. Wobec rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, Sąd I instancji winien ustosunkować się do wniosku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem wskazuje, że wbrew stanowisku Kolegium, G.I. wniósł o przyznanie koniecznych wydatków i wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu usuniętego dnia 16 września 2010 r. - do dnia 6 października 2017 r.) w wysokości zryczałtowanej opłaty 89,93 zł za miesiąc przechowywania pojazdu x 86 miesięcy = 7.734,00 zł). Firma ,,B" była jednostką wyznaczoną przez Starostę [...]. W czasie wydania dyspozycji Starosty i G.I. nie łączyła umowa o przechowywanie pojazdów (pierwsza umowa została zawarta 30 grudnia 2011 r., przewidywała: 33 zł za pierwsze 3 dni; od czwartego dnia do [końca] okresu 3 miesięcy przechowywania 10 zł; powyżej 3 miesięcy 3 zł). Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosta [...] przyznał G.I. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą ,,B" kwotę 7.734,00 zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych w z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] ... .

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę (art. 188 ppsa).

Skoro zaskarżone postanowienie narusza art. 102 § 1 i 2 upea w zw. z art. 836 i art. 844 § 1 kc w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz art. 7, 77 § 1 i art. 80, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 136 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylić w całości, z przyczyn wskazanych w niniejszym uzasadnieniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ustali w trybie art. 136 kpa, jak w poszczególnych okresach - okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 22 lipca 2016 r. - na poszczególnych parkingach prowadzonych w Województwie [...] w miastach porównywalnych z [...] bądź większych, kształtowały się ceny abonamentów za przechowywanie pojazdów o masie całkowitej do 3,5 tony. W oparciu o trzecią metodę Kolegium ustali, ile wynosiła przeciętna cena abonamentu w poszczególnych okresach i ustali wysokość wynagrodzenia, należną przechowawcy, w danych stosunkach przyjętą, przy założeniu, że przechowawca przechowywał pojazd z taką starannością, by nie stracił on na wartości. Informacje zawarte w notatce służbowej z 6 lutego 2017 r. wymagają uzupełnienia przez ustalenie kosztu miesięcznego abonamentu za każdy z parkingów strzeżonych w poszczególnych miesiącach - w przedziale istotnym dla rozstrzygnięcia zażalenia.

Na podstawie art. 102 § 1 i 2 upea, odpowiednio stosując art. 322 kpc, Kolegium obniży wysokość należnego przechowawcy wynagrodzenia, z uwagi na niedopełnienie przez przechowawcę wymaganej staranności. W postanowieniu Kolegium orzeknie o należnym wnioskodawcy wynagrodzeniu za okres od dnia 28 listopada 2004 r. do dnia 22 lipca 2016 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od 5 grudnia 2004 r. do 10 grudnia 2004 r. i od 1 listopada 2006 r. do 31 grudnia 2008 r. Odmawiając przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie Kolegium uwzględni fakt, że począwszy od dnia 23 lipca 2016 r., na skutek nieusprawiedliwionej odmowy wydania Staroście przez przechowawcę pojazdu (art. 102 § 1 i 2 upea w zw. z art. 844 § 1 kc), wnioskodawca utracił prawo do wynagrodzenia za czas od 23 lipca 2016 r. (pierwszego dnia po odmowie wydania pojazdu) do 30 czerwca 2017 r., gdy pozostawał w zwłoce z wydaniem pojazdu uprawnionemu Staroście (wyrok NSA z 28. 3.2013 r. I OSK 1831/11).

Uzasadnienie postanowienia winno spełniać wymogi art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 144 kpa. Akta administracyjne winny być starannie ponumerowane, a w uzasadnieniu przy poszczególnych ustaleniach Kolegium winno wskazywać numery kart, na których znajdują się dowody, w oparciu o które każdego z ustaleń tych dokonano.

Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium związane będzie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku I OSK 3064/19.