Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 905/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, As. WSA Mariola Kowalska,, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2004 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie polega wykonani do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego K.G. kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt ) zlotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z dnia [...] marca 2002r. nr [...] podstawie art. 104 i 105 k.p.a., po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej budynku gospodarczego samowolnie wybudowanego na terenie posesji przy ulicy [...] w W., umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku wszczętego z wniosku K. G. postępowania oraz przeprowadzonych w dniu 25 maja 2000r. czynności kontrolnych, ustalono, iż na przedmiotowej działce znajduje się budynek gospodarczy wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia. Z uwagi na to, że budynek został wybudowany przed 1995r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniami wydanymi na podstawie art. 56 Prawa budowlanego z 1974r. nałożył na inwestorki A.G., A.B. oraz E. B. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej powykonawczej oraz opinii przeciwpożarowej.

Z przedłożonej dokumentacji wynika, iż stan budynku jest dobry. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znajduje podstaw do prowadzenia dalszego postępowania w ramach nadzoru budowlanego.

Nałożył jednocześnie na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K.G., właściciel sąsiedniej nieruchomości.

Podniósł, iż budynek został wybudowany w 1997r., a nie przed 1995r, ponadto budynek znajduje się w odległości 1m od jego granicy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ ten uznał, iż właściwie zostały w sprawie zastosowane przepisy ustawy z 1974r. Prawo budowlane. Wobec uznania przez organ administracji, iż nie zachodzą przesłanki z art. 37 tegoż prawa, zasadnym było umorzenie postępowania w sprawie rozbiórki.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż budowa przedmiotowego obiektu miała miejsce w 1997r., ponieważ istniejąca poprzednio w tym miejscu komórka zawaliła się.

Zarzucił decyzji naruszenie art. 7-10 i 77 k.p.a. oraz art. 105 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Sąd podzielił zarzuty skarżącego, iż w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego doszło do naruszenia art. 7 i 77, a ponadto art. 107§ 3 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co z kolei miało wpływ na błędne zastosowanie przez organy administracji art. 105 k.p.a.

K.G. pismem z dnia 22 lipca 1997r. kierowanym do organów administracji, wniósł o nakazanie rozbiórki szopy, która jak wynika z pisma . w tym okresie została wybudowana lub przebudowana. Tym samym skarżący zakreślił ramy postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organów było zbadanie zasadności tego żądania i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego.

Przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego określa, że decyzję o umorzeniu postępowania organ administracji publicznej wydaje gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić wówczas , gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, iż stan faktyczny i prawny są tego rodzaju, iż zbędne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę jak i przez organ z urzędu. Nie znajduje uzasadnienia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym.

Podkreślić należy, iż postępowanie administracyjne toczyło się z wniosku uprawnionego podmiotu. Nie można zatem uznać, iż postępowanie prowadzone, zgodnie z wnioskiem strony, i dotyczące istniejącego obiektu stało się bezprzedmiotowe.

Nawet jeżeli organ uznaje bezzasadność żądania strony, to powinien był wykazać to w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w dotychczasowym postępowaniu rozpatrzenie sprawy nastąpiło z naruszeniem art. 105 k.p.a.

W niniejszej sprawie organ, z pogwałceniem przepisu art. 80 k.p.a. uznał, iż obiekt został wybudowany przed 1995r, co oznacza, iż zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy z 1974r. Organ nie wyjaśnił jakie fakty wziął pod uwagę ustalając tę okoliczność, a którym dowodom odmówił wiary. Organ nie odniósł się dc twierdzeń skarżącego zawartych zarówno we wniosku o wszczęcie postępowania jak również jego wyjaśnień oraz zastrzeżeń ujawnionych w treści protokołów z dnia 19 sierpnia 1997r., piśmie z dnia 20 sierpnia 1997r. , protokołu oględzin z dnia 25 maja 2000r., w których skarżący konsekwentnie podnosił , iż budynek gospodarczy został wybudowany od podstaw w 1997r., po zawaleniu się starego budynku oraz, że nowy obiekt ma inne wymiary, niż istniejący uprzednio w tym miejscu. Organ nie wyjaśnił, dlaczego nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, do czego był zobowiązany na mocy art. 107 § 3 k.p.a. , nie wyjaśnił również na jakiej podstawie przyjął, iż budynek został wybudowany przed 1995r.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, niezbędne jest ustalenie, czy w sprawie przedmiotowej samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r, czy też przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. Każda z tych ustaw zawiera bowiem właściwe jej prawne rozwiązanie sytuacji samowoli budowlanej, a przede wszystkim zawiera stosowne regulacje dotyczące praw i obowiązków stron. Ustalenie tej okoliczności nie jest, w związku z tym obojętne dla stron. W toku dalszego postępowania organ nadzoru budowlanego w pierwszej kolejności winien ustalić na podstawie dostępnych dowodów, w sposób nie budzący wątpliwości stan faktyczny, w szczególności zaś datę popełnienia samów: budowlanej, biorąc pod uwagę zarówno wyjaśnienia inwestorek budynku gospodarczego, jak również fakty podnoszone przez skarżącego

Wobec niewyjaśnienia i nierozważenia wyżej wskazanych okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy- Wojewódzki Sąd Administracyjny , działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jako wydanych z naruszeniem art. 7, 77§ 1 i 107 ust. 3 oraz 105 k.p.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).