Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 3039/95
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1997-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Teza: Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu egzekucji jeszcze nie świadczy o tym, że jego wniosek o odroczenie płatności podatku jest usprawiedliwiony.

TEZY

Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu egzekucji jeszcze nie świadczy o tym, że jego wniosek o odroczenie płatności podatku jest usprawiedliwiony.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z prawem. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi powołany przez organy podatkowe art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Przepis ten jest klasycznym przykładem pełnego uznania administracyjnego. Znaczy to, że organy podatkowe mają pełną swobodę w zakresie odraczania płatności podatku lub rozkładania jej na raty.

Decyzja organu odwoławczego nie uchybia w niczym zasadzie swobody uznania, gdyż z jej ustaleń jak i w ogóle z uzasadnienia wynikają przesłanki, jakie legły u podstaw odmowy odroczenia płatności. Nie ma w rozstrzygnięciu organu żadnych dowolności, ponieważ wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone. Na tym zaś m. in. polega swoboda organu rozstrzygającego, że to on jedynie jest władny ocenić zebrany materiał dowodowy /art. 80 Kpa/ i w zależności od wyników tej oceny przyznać bądź odmówić racji podatnikowi, który ubiega się o odroczenie płatności podatku.

W istocie więc zarzuty zgłaszane przez skarżącego stanowią polemikę z oceną organów podatkowych, przy czym skarżący nie zdołał wykazać, aby zaskarżoną decyzję cechowała dowolność oceny całokształtu sprawy.

Za szczególnie starannie opracowanej odpowiedzi na skargę, w której ustosunkowano się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, wynika wyraźnie, iż organ odwoławczy bardzo wnikliwie analizował sytuację majątkową skarżącego. Podano w uzasadnieniu również takie działania, które były jednoznacznie korzystne dla skarżącego, a jednocześnie wskazano, że skarżący nie wykazał chęci dokonania chociażby częściowej wpłaty na poczet podatku za 1994 r., mimo uzyskania spłaty świadczenia rentowego.

Skarżący zdaje się uważać, że to organ podatkowy winien czuwać nad tym, by nie poniósł nadmiernych ciężarów z tytułu podatków. Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu egzekucji jeszcze nie świadczy o tym, że jego wniosek o odroczenie płatności podatku jest usprawiedliwiony. Organy podatkowe postępowanie skarżącego oceniły w sumie negatywnie i ocenę tę należycie udokumentowano.

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma takich uprawnień, by zamiast organu podatkowego podjąć decyzję merytoryczną. Z tej przyczyny nawet odmienna ocena materiału dowodowego jaką by miał skład orzekający Sądu nie mogłaby prowadzić do uchylenia decyzji, bowiem tylko dowolność oceny, błędy logiczne czy brak wiedzy lub niezgodność oceny z zasadami doświadczenia życiowego mogłoby prowadzić do uwzględnienia skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.