Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 824/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1,  ust. 5 pkt 2, ust. 7, art. 92b i art. 92c, art. 4 pkt 22,
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylającą w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Stan faktyczny spawy przedstawia się następująco.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. przeprowadzono wobec M. P. (dalej: "Strona", "Skarżąca") prowadzącej działalność gospodarczą pn.: "[...] P. M." ([...] [...], [...]) czynności kontrolne pod adresem ul. [...], [...]. Czynności kontrolne obejmowały okres

od [...] sierpnia 2018 r. do [...] sierpnia 2019 r. i dotyczyły przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.) – dalej: "u.t.d."; ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.) – dalej: "u.p.r.d.", ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019r. poz. 1412), rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. U. UE. L 102 z 11.04.2006 r., str. 1) – dalej: "rozporządzenie nr 561/2006"; rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L 60 z 28.02.2014r., str. 1) – dalej: "rozporządzenie nr 165/2014.

Podczas czynności kontrolnych oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego ustalono, że: osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie jest osobiście właściciel (Strona); posiada certyfikat kompetencji zawodowych w transporcie drogowym rzeczy nr 02443/F4/08 wydany przez Instytut Transportu Samochodowego w W. w dniu [...] października 2008 r.; w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli Strona zatrudniała średnio [...] kierowców (zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d.); kontroli poddano [...] kierowców, którzy w okresie objętym kontrolą czasu pracy tj. od [...] października 2018 r. do [...] marca 2019 r. byli zatrudnieni w przedsiębiorstwie i świadczyli usługę prowadzenia pojazdu (tj. W. O., A. W., M. T., M. B., A. D., R. M., A. J., K. J., P. M., A. P., P. B., A. M.; wykonywanie transportu drogowego stanowi główny przedmiot działalności gospodarczej Strony na podstawie stosownych uprawnień

(zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego: licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy - udzielona w dniu

[...] listopada 2006 r. przez Starostę G. ważna do [...] listopada 2036 r., licencja wspólnotowa nr [...] dotycząca międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy - wydana w W. dnia [...] czerwca 2016 r., z ważna

od [...] czerwca 2016 r. do [...] czerwca 2021 r.); w okresie kontroli Strona używała [...] pojazdów do przewozu rzeczy; system nadzoru działał w sposób poprawny w zakresie obowiązku przechowywania danych cyfrowych z karty kierowcy i z urządzenia rejestrującego; Strona wyraziła zgodę na analizę pobranych dokumentów w siedzibie organu kontroli.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Strona W toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie składała żadnych wyjaśnień, w których odniosłaby

się do stwierdzonych w protokole naruszeń. Nie zgłaszała żadnych żądań, nie skorzystała również z prawa do przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek i odpisów.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. Strona został zawiadomiona o zakończeniu postępowania administracyjnego (doręczone w dniu [...] września 2019 r.).

W dniu [...] września 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji") wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenia stwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli, które obejmowały:

1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut oraz o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut na podstawie lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 100 zł = [...] zł, lp. 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 250 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 3-6 decyzji I instancji). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przewozy nie podlegały wyłączeniom określonym w art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006. Strona nie przedłożyła zapisów sporządzonych przez kierowców uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenia stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

2) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny na podstawie lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 50 zł = [...] zł oraz lp. 5.11.2 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 250 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 6 decyzji I instancji). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przewozy nie podlegały wyłączeniom określonym w art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006. Strona nie przedłożyła zapisów sporządzonych przez kierowców uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenia stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

3) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: o czas do mniej niż 1 godziny oraz o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin na podstawie lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 100 zł = [...] zł oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d.:

[...] x 200 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 7-8 decyzji I instancji). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przewozy nie podlegały wyłączeniom określonym w art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006. Strona nie przedłożyła zapisów sporządzonych przez kierowców uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenia stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

4) Skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: o czas

do 1 godziny oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut na podstawie na podstawie lp. 5.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 100 zł = [...] zł oraz lp. 5.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 200 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 8-10 decyzji I instancji). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przewozy nie podlegały wyłączeniom określonym

w art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006. Strona nie przedłożyła zapisów sporządzonych przez kierowców uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenia stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

5) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin na podstawie lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 150 zł = [...] zł, lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 350 zł = [...] zł oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d.:

[...] x 550 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 10-13 decyzji I instancji). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przewozy nie podlegały wyłączeniom określonym

w art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006. Strona nie przedłożyła zapisów sporządzonych przez kierowców uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenia stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

6) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny oraz skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin na podstawie lp. 5.6.1 załącznika nr 3 do u.t.d.:

[...] x 100 zł = [...] zł, lp. 5.6.2 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 200 zł = [...] zł oraz lp. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 350 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 13-15 decyzji I instancji).

Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przewozy nie podlegały wyłączeniom określonym w art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006. Strona nie przedłożyła zapisów sporządzonych przez kierowców uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenia stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

7) przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: o czas do mniej niż 10 godzin na podstawie lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d.:

[...] x 250 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 15-16 decyzji I instancji). Organ I instancji wskazał, że przedmiotowe przewozy nie podlegały wyłączeniom określonym w art. 3 i art. 13 rozporządzenia 561/2006. Strona nie przedłożyła zapisów sporządzonych przez kierowców uzasadniających odstąpienie od norm czasu pracy/odpoczynku. Powyższe naruszenia stwierdzono na podstawie analizy okazanych do kontroli danych cyfrowych, a przy obliczeniach odjęto wszystkie okresy nieprowadzenia pojazdu.

8) niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce łub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu łub przebytej drogi na podstawie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 5.000 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 16-17 decyzji I instancji). Na podstawie okazanych danych cyfrowych Organ I instancji stwierdził niewłaściwą obsługę cyfrowego urządzenia rejestrującego polegającą na nierejestrowaniu na karcie kierowcy aktywności kierowcy w pojazdach, których spis ujęto w załączniku nr 1 do decyzji nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Strona okazała wyjaśnienia: kopia pisma z D. , w którym informuje, że pojazdy w większości podstawiane są pod załadunek przez T. R. i P. B., Strona nie sprecyzowała, o których konkretnie przejazdach w piśmie jest mowa. Ponadto Strona w wyjaśnieniach z dnia [...] sierpnia 2019 r., przedłożyła zestawienie faktur ([...] sztuki) za naprawy pojazdów oraz zakupu części, na podstawie których Organ I instancji uwzględnił [...] przypadków niewłaściwej obsługi tachografu. W kwestii pozostałych przejazdów przedsiębiorca nie złożył wyjaśnień.

9) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie za każdą zmianę na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 800 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 17-18 decyzji I instancji).

Organ I instancji na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów stwierdził, że Strona przekroczyła termin zgłoszenia do organu licencyjnego zmiany dotyczącej zbycia pojazdu o nr rej. [...] Zgodnie z fakturą VAT nr [...] sprzedaż ww. pojazdu nastąpiła w dniu [...] września 2018 r. Natomiast z informacji pochodzących od Starosty [...] wynika, że złożenie wniosku do licencji nr [...] dotyczące zgłoszenia zbycia pojazdu nastąpiło w dniu [...] listopada 2019 r. Zdaniem Organu I instancji zmiana danych nastąpiła po upływie 28 dni od dnia jej powstania.

10) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę na podstawie lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 500 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 18-19 decyzji I instancji). Strona okazała do kontroli dane cyfrowe z dwóch kart kierowcy. W pierwszym przypadku mając na uwadze kontrolowany okres czasu pracy kierowcy, pomiędzy datą pobrania danych - [...] lutego 2019 r. a datą poprzedniego odczytu [...] stycznia 2019 r. Organ I instancji stwierdził upływ 30 dni w zakresie aktywności kierowcy (dni zarejestrowanej działalności). W drugim przypadku pomiędzy datą pobrania danych - [...] listopada 2018 r. a datą poprzedniego odczytu [...] października 2018 r. stwierdził upływ 29 dni stwierdzonej aktywności kierowcy (dni zarejestrowanej działalności). Organ I instancji uznał na tej podstawie, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, w obu badanych przypadkach Strona naruszyła obowiązek terminowego (co najmniej raz na 28 dni) wczytywania danych z cyfrowej karty kierowcy.

11) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd na podstawie lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.: [...] x 500 zł = [...] zł (dane kierowców, okresy i szczegółowe dane z karty kierowcy/danych cyfrowych - podane na str. 18-19 decyzji I instancji). Strona okazała do kontroli min. dane za okres kontroli od [...] października 2018 r. do [...] marca 2019 r. z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], które zostały wczytane w dniu [...] marca 2019 r. (poprzedni odczyt z dnia [...] października 2018 r.). Pomiędzy ww. pobraniami danymi Organ I instancji stwierdził [...] dni aktywności pojazdu (dni zarejestrowanej działalności). Strona nie okazała do kontroli innych plików, które zostały wczytane w okresie kontroli. W związku z tym uznano, że Strona naruszyła obowiązek terminowego (co najmniej raz na [...] dni) wczytywania danych z urządzenia rejestrującego.

Organ I instancji wskazał, że dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego materiału i mając na uwadze cały ten materiał utrzymał w mocy naruszenia stwierdzone i opisane w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r.

Organ I instancji końcowo stwierdził, że to Strona prowadząca przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów prawa. Przekonanie Strony, że to kierowcy decydują o tempie pracy oraz że nie ma wpływu na zachowanie kierowcy w trasie jest mylne. Wobec tego Strona powinna zapewnić prawidłową kontrolę pracy kierowców, tak aby wyeliminować powstające naruszenia. Organ I instancji jednocześnie nie zaprzeczył, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże taka okoliczność nie przesądza o "braku wpływu", nie jest też okolicznością "której nie można przewidzieć". Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to przepisu przedsiębiorca powinien się wywiązać.

Suma kar pieniężnych za stwierdzone u Strony naruszenia wyniosła [...] zł, jednakże na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. Organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w maksymalnej dopuszczalnej łącznej wysokości, tj. [...] zł.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu Strona podniosła, że Organ I instancji niezasadnie zsumował kwoty jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie czasu pracy. Odnoście przypadków 1-5 minutowych przekroczeń norm czasu pracy Strona wskazała,

że w rzeczywistości mogły nie mieć miejsca, a nieznaczne odchylenia od norm

nie są wynikiem niedostatecznego nadzoru nad kierowcami. Zdaniem Strony wszelkie okresy nieprawidłowej jazdy wynikały z prowadzenia pojazdów w trakcie procedur załadunkowych na terenie zakładu [...] S.A. w S. przez pracowników tego zakładu, bądź w związku z przekazaniem pojazdów do warsztatu i wykonywaniem przejazdów serwisowych. W zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w wymaganym terminie zmiany danych dotyczących pojazdu o nr rej. [...] zostało poddane penalizacji decyzją Organu z dnia [...] grudnia 2018 r.

Strona wniosła o uchylenie decyzji Organu I instancji oraz ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ odwoławczy"), w decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r., po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uchylił ww. decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że łączna kara za stwierdzone naruszenia wyniosła [...] zł, jednakże na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. została ograniczona do [...] zł.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał ramy prawne sprawy,

tj. m.in. art. 4 pkt 22, art. 92a ust 1, ust. 5, ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., a także art. 189a § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) – dalej: "k.p.a.".

Organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie znalazł zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wyjaśnił także, że skoro w sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d.,

zaś art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., który określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., to organ

nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Tym samym reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. przyznaje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom z działu IVa k.p.a.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności poddał ocenie naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy tj. lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie powołał art. 4 lit. d i art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 i stwierdził, że konsekwencją tych regulacji jest treść lp. 5.11.1

oraz lp. 5.11.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Następnie Organ odwoławczy przeprowadził szczegółową analizę [...] naruszeń (szczegółowo opisanych uzasadnieniu w decyzji Organu odwoławczego).

Odnoście ww. naruszeń wskazał, że kwoty jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie opisane w załączniku nr 3 do u.t.d. (tj. naruszenia czasu pracy kierowców) podlegają sumowaniu, ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość kary administracyjnej jest uzależniona od rozmiarów tego naruszenia. Przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podwyższenia kary pieniężnej. Mechanizm działania organu wynika wprost z przepisów u.t.d. i nie pozwala na swobodę w tym zakresie.

Odnosząc się do 1-5 minutowych przekroczeń norm czasu pracy Organ odwoławczy wskazał, że Organ I instancji jest związany przepisami oraz wysokością kary pieniężnej przewidzianej "sztywno" w załączniku nr 3 do u.t.d. Zdaniem Organu odwoławczego obowiązkiem Strony było opracowanie zadania przewozowego w taki sposób, aby do naruszeń norm czasu pracy nie dochodziło. Strona nie zdołała wykazać, że nie miała wpływu na stwierdzone w tym zakresie naruszenia. Wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia miały miejsce, ponieważ są rezultatem wyłącznej i zalegalizowanej metody pomiaru czasu pracy kierowcy dającej miarodajny wynik (pomiar czasu pracy kierowcy dokonywany jest przez tachograf cyfrowy z dokładnością co do sekundy).

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym zasadnie nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości

[...] zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do regulacji lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnił nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenie. Doszło bowiem w trzech przypadkach do naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej [...] godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas powyżej 15 minut do 1 godziny.

Organ odwoławczy uznał również, że w trzynastu przypadkach doszło do naruszenia w zakresie lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny oraz o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin. Tym samym materiał dowodowy sprawy pozwolił na nałożenie za ww. naruszenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

W zakresie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny oraz o czas powyżej 1 godziny

do 2 godzin i 30 minut (lp. 5.5.1 oraz lp. 5.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.), Organ odwoławczy stwierdził łącznie osiem przypadków. Uznał w tym zakresie za uzasadnione, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Odnoście naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (lp. 5.7.1, lp. 5.7.2 oraz lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d.), Organ odwoławczy uznał za uzasadnione nałożenie kary pieniężnej za siedemnaście takich przypadków. Wskazał również, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił Organowi I instancji na nałożenie kary pieniężnej za ww. naruszenia w łącznej wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy stwierdził również, zasadność nałożenia na Stronę kary pieniężnej za naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu dziennego okresu odpoczynku, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego: o czas do 1 godziny, drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (tj. lp. 5.6.1., lp. 5.6.2 oraz lp. 5.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do ww. regulacji oraz do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że [...] analizowanych przypadków kwalifikowało się do nałożenia kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł.

Zdaniem Organu odwoławczego zasadnie nałożono na Stronę również karę pieniężną za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin (tj. lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Na podstawie okazanych danych cyfrowych z karty kierowcy stwierdzono przekroczenie w trzech przypadkach, co uzasadniało łączną karę w wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (tj. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.), Organ odwoławczy uznał nałożenie kary za zasadne w dwudziestu czterech przypadkach. W tym zakresie wskazał na wyjaśnienia Strony, że wszelkie okresy jazdy bez prawidłowej karty kierowcy wynikały z prowadzenia pojazdów w trakcie procedur załadunkowych na terenie zakładu

D. S.A. przez pracowników tego zakładu bądź w związku z przekazaniem pojazdów do warsztatu i wykonaniem przejazdów serwisowych. Zwrócił uwagę, że Organ I instancji uwzględnił wyjaśnienia Strony z dnia [...] sierpnia 2019 r. wraz z przedłożonym zestawem faktur, co do [...] przypadków jazdy bez prawidłowej karty kierowcy i zleceń pokontrolnych protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r. Odnośnie natomiast do okazanego Organowi I instancji pisma z dnia [...] sierpnia 2018 r. podpisanego przez dyrektora ds. transportu i logistyki D. S.A., stwierdził, że zawiera ono jedynie lakoniczne stwierdzenie nie odnoszące się do konkretnych przypadków naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy podkreślił, że Strona chcąc wyłączyć się spod obowiązku przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 powinien zgromadzić i okazać dowody na podnoszone przez siebie okoliczności.

Organ odwoławczy wskazał na siedem okresów jazdy bez prawidłowej karty kierowcy (tj.: jazda pojazdem o nr rej. [...] przez [...] od godz. [...] dnia [...] lutego 2019 r. do godz. [...] dnia [...] lutego 2019 r. (dystans [...] km, średnia prędkość [...] km/h); jazda pojazdem o nr rej. [...] przez [...] min. od godz. [...] dnia [...] stycznia 2019 r. do godz. [...] dnia [...] stycznia 2019 r. (dystans [...] km, średnia prędkość [...] km/h); jazda pojazdem o nr rej. [...] przez [...] min. od godz. [...] dnia [...] stycznia 2019 r. do godz. [...] dnia [...] stycznia 2019 r. (dystans [...] km, średnia prędkość [...] km/h); jazda pojazdem o nr rej. [...] przez [...] min. od godz. [...] dnia [...] lutego 2019 r. do godz. [...] dnia [...] lutego 2019 r. (dystans [...] km, średnia prędkość [...] km/h); jazda pojazdem o nr rej. [...] przez [...] min. od godz. [...] dnia [...] października 2018 r. do godz. [...] dnia [...] października 2019 r. (dystans [...] km, średnia prędkość [...] km/h); jazda pojazdem o nr rej. [...]

przez [...] min. od godz. [...] dnia 28 października 2018 r. do godz. [...] dnia

[...] października 2019 r. (dystans [...] km, średnia prędkość [...] km/h); jazda pojazdem o nr rej. [...] przez [...] min. od godz. [...] dnia [...] października 2018 r.

do godz. [...] dnia [...] października 2019 r. (dystans [...] km, średnia prędkość

[...] km/h). Wskazane okresy jednoznacznie wykluczają możliwość, że były to wyłącznie załadunki, co zasadnie przesądziło o nieuwzględnieniu przez Organ I instancji wyjaśnień Strony odnośnie przypadków naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadnie nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za ww. naruszenia.

Organ odwoławczy odniósł się również do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie za każdą zmianę (tj. lp. 1.5 załącznika nr [...] do u.t.d.).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego stwierdzono, że Strona przekroczyła termin ustawowy na zgłoszenie do organu licencyjnego zmiany dotyczącej zbycia pojazdu

nr rej. [...] Zgodnie z materiałem dowodowym wg faktury VAT nr [...] sprzedaż pojazdu nastąpiła w dniu [...] września 2018 r. Natomiast z informacji pochodzących ze Starostwa Powiatowego w G. wynika, iż złożenie wniosku do licencji nr [...] dotyczącego zgłoszenia zbycia pojazd miało miejsce

w dniu [...] listopada 2018 r. Pojazd nie był zgłaszany do licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Zmiana danych nastąpiła zatem po upływie [...] dni od dnia jej powstania.

W zawiązku z tym, że ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie

lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., Organ odwoławczy uchylił przedmiotową karę pieniężną i umorzył w tym zakresie postępowanie administracyjne.

W zakresie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę (tj. lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.), Organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Uznał na podstawie materiału dowodowego, że doszło do naruszenia w dwóch przypadkach. Organ odwoławczy wyjaśnił, że do dni zarejestrowanej działalności w badanym okresie zaliczył dni, w których karta kierowcy była zalogowana w tachografie i rejestrowały się na niej wymagane przez przepisy aktywności, tj. prowadzenie pojazdu, inna praca oraz odpoczynki. W odniesieniu do dni w czasie, w którym kierowca nie prowadził pojazdu, a jego karta kierowcy była zalogowana lub dokonany został wpis manualny, należy stwierdzić, że podlegał on obowiązkowi odpoczynku, zgodnie z wyrokiem NSA z 3 listopada 2015 r., sygn. Akt

II GSK 2396/14. Nie zostały bowiem przedstawione inne dokumenty, które wskazywałyby, że kierowca przebywał, np. na urlopie wypoczynkowym lub zwolnieniu chorobowym.

Podobnie stwierdził Organ odwoławczy w zakresie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu za każdy pojazd (tj. lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. Uznał, że zasadnie nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podkreślił, że do dni zarejestrowanej działalności analizowanym okresie zaliczył dni, w których karta kierowcy była zalogowana w tachografie i rejestrowały się na niej wymagane przez przepisy aktywności, tj. prowadzenie pojazdu, inna praca oraz odpoczynki oraz dni, w których karta kierowcy nie była zalogowana, ale zarejestrowane zostały wymagane przez przepisy aktywności, tj. prowadzenie pojazdu oraz inna praca.

Organ odwoławczy odniósł się, także do podstaw zastosowania przepisów egzoneracyjnych - art. 92b oraz 92c u.t.d. i po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. W tym zakresie odwołał się do orzeczeń sądów administracyjnych. Organ odwoławczy wskazał również na art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie Strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził, że ww. okoliczności nie pozwalają na zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Powoływanie się przez Stronę na sytuacje znane jej z doświadczenia, powodujące okoliczności utrudniające realizację zadań przewozowych w kontekście przesłanek egzoneracyjnych jest całkowicie niezasadne i nie mogło zostać uwzględnione.

Organ odwoławczy końcowo wskazał, że łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi [...] zł, jednakże na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. została ograniczona do kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Tym samym różnica w wysokości kwoty nałożonej kary pieniężnej sprowadza się do rozstrzygnięcia w zakresie naruszenia, o którym mowa w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Na wynik tego rozstrzygnięcia wpłynęło ustalenie przez organ odwoławczy, że kara pieniężna w kwocie [...]zł za ww. naruszenie została ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Organ odwoławczy uchylił przedmiotową karę pieniężną i umorzył w tym zakresie postępowanie administracyjne.

W skardze wywiedzionej na powyższą na decyzję z dnia [...] sierpnia 2020 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji oraz zwrot poniesionych przez Skarżącą kosztów postępowania i obciążenie nimi Organu odwoławczego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia;

2) art. 7 k.p.a. p w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy;

3) art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób nie budzący zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że materiał dowodowy sprawy został przeanalizowany bez należytej staranności. W przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia wielu unormowań procesowych określonych w k.p.a. w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, choć nie wszystkie jej argumenty są niezasadne.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2020 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2019 r. w przedmiocie nałożenia na przedsiębiorcę –M. P. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] P. M. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej stanowiły przepisy u.t.d., która w art. 92a

ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym, na zasadzie art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku Nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia nr 561/2006 a także rozporządzenia nr 165/2014.

Dodać również trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d., jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d., w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w tym kodeksie standardów ustalania stanu faktycznego.

Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, iż organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca została ukarana za następujące naruszenia obowiązków w zakresie transportu drogowego:

1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

2) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin,

3) przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone,

4) skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego,

5) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej,

6) niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku,

7) przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu

8) niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi,

9) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę,

10) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd.

Zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko Organu, że Skarżąca nie wykazała, aby odstępstwo od powyższych norm (obowiązków) było usprawiedliwione. Wbrew zarzutom skargi ciężar wykazania okoliczności wynikających z art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. spoczywa na przewoźniku. Dlatego to prowadzący przedsiębiorstwo transportowe winien udowodnić, że dołożył należytej staranności organizując pracę i nie miał wpływu na naruszenia prawa przez kierowców. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstania naruszenia prawa. Przedsiębiorca chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinien wykazać, że przedsięwziął wszystkie niezbędne środki zapobiegające powstaniu naruszenia prawa i jego przyczyny.

Uznanie okoliczności egzoneracyjnych odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności, przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia. W konsekwencji więc wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Przyjęcie zatem za prawidłową takiej wykładni art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. która uznaje, że dotyczy on okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy, prowadzi do wniosku, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy nie jest zwolniony z odpowiedzialności, gdy wyłączna wina za powstanie naruszenia spoczywa na kierowcy. To zatem na przedsiębiorcy ciąży obowiązek ustalenia, czy kierowcy, którymi się on posługuje przy wykonywaniu przewozu (niezależnie od formy prawnej takiej relacji – umowa o pracę czy tzw. samozatrudnienie) dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań tych osób, skutkiem których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wpływ przedsiębiorcy na pracę, realizujących przewóz w jego imieniu i na jego rzecz kierowców polega bowiem nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu od nich oświadczeń o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło.

O ile – odnosząc się do przedłożonych przez Skarżącą wyjaśnień kierowców - sam brak możliwości bezpiecznego zatrzymania się na parkingu w każdym czasie jest okolicznością niezależną od przedsiębiorcy, to jest to sytuacja typowa i przewidywalna – wobec czego przedsiębiorca powinien ją przewidzieć i tak zaplanować zadanie przewozowe, aby uwzględnić konieczność skorzystania z przerw i odpoczynków zgodnie z wymogami czasu pracy kierowców.

Podnoszone w skardze twierdzenia o zachowaniu najwyższej staranności w planowaniu i rozliczaniu okresów aktywności poprzez zastosowanie bieżącego nadzoru, zautomatyzowanego za pośrednictwem GPS, w sytuacji gdy znana jest Skarżącej okoliczność występujących różnic w odczytywaniu czasu pracy przy zastosowanej metodzie nadzoru (GPS) z czasem rejestrowanym przez tachograf, przeczą twierdzeniom Skarżącej. Świadomość różnic czasowych przekreśla staranność Skarżącej.

W kontekście powyższych rozważać brak podstaw by uznać, ze Skarżąca wykazała wystąpienie przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczności, które stanowiłyby przesłanki zwalniające ją od odpowiedzialności, tj. okoliczności nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. W tym zakresie nie wskazano, aby zgodnie ze starannością właściwą dla profesjonalnego podmiotu zostały podjęte działania, które zapobiegłyby tego rodzaju sytuacji w praktyce. Zadaniem przedsiębiorców jest bowiem wprowadzenie takich rozwiązań, które skutecznie eliminują naruszanie prawa z uwagi na rodzaj niebezpieczeństw, jakie to za sobą niesie (na te okoliczności zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie SK 75/06). W takich przypadkach, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, powyższej oceny nie zmienia nawet zastosowanie wobec kierowcy, po ujawnieniu zdarzenia, sankcji w postaci nagany. Jednakże bez zastosowania realnego, bieżącego nadzoru nad wykonywaniem przewozów, nie sposób wykazać, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zatem najważniejsze jest skuteczne egzekwowanie obowiązujących w tym zakresie przepisów i taka organizacja pracy, aby nie dochodziło do ich naruszeń, których to wymogów – w świetle licznych stwierdzonych przez Organy nieprawidłowości – Skarżąca nie dochowała. Wynika to także z pisemnych wyjaśnień kierowców kierowanych do pracodawcy a dotyczących naruszenia czasu pracy np.: z dnia [...]11.2018 r. z którego to wyjaśnienia wynika, że doszło do skrócenia okresu odpoczynku z uwagi na wezwanie pracodawcy; z dnia [...]12.2018 r., że doszło do przedłużenia czasu jazdy z uwagi na zwrot towaru i przewiezienia do innego kontrahenta, czy też powtarzającym się powodem tj. błędnym wyliczeniu czasu pracy (tak: W. O., A. P., M. T.).

Z tych względów niezasadne są zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenie przepisów zawierających klauzule egzoneracyjne. Organ szczegółowo odniósł się do twierdzeń Strony i wyjaśnił dokładnie wszystkie okoliczności istotne dla kwalifikacji prawnej. Zasadnie zatem orzekające w sprawie Organy stwierdziły brak podstaw do zastosowania wobec Skarżącej art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92b u.t.d. Odnosząc się do wykazanych naruszeń wskazać należy, że każdy przypadek naruszenia prawa został dokładnie określony i omówiony w uzasadnieniach obu decyzji ze wskazaniem dowodów, na podstawie których nastąpiło konkretne ustalenie (co do każdego z deliktów opisanych szczegółowo na stronach od 7 do 55 uzasadnienia decyzji Organu odwoławczego).

Stan faktyczny został zrekonstruowany na podstawie danych pochodzących z urządzeń albo dokumentów specjalnie wytwarzanych w celu dokumentowania czynności. To właśnie urządzenie rejestrujące na wykresówce lub karcie kierowcy wskazania w zakresie aktywności kierowcy i przebytej drogi, dane z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego są urządzeniami, które zostały specjalnie wytworzone i przeznaczone do obiektywnego stwierdzania czasu pracy, jazdy, odpoczynku itd. Dlatego obalenie domniemań płynących z tych urządzeń i pochodzących z nich dokumentów wymaga nie tylko podniesienia zarzutów z wnioskami dowodowymi, ale i wykazania okoliczności egzoneracyjnych uzasadniających odstępstwo od zastosowania rygorów dowodowych zawartych w przepisach o rejestrowaniu i wczytywaniu danych – czego Skarżąca skutecznie nie uczyniła.

Zatem mając powyższe na uwadze za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Głównego Inspektora Transportu Drogowego (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Wyjaśnić trzeba, że decyzje dotyczące nałożenia kary pieniężnej wydane zostały w postępowaniu wszczętym przez Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego po dokonaniu kontroli w siedzibie Skarżącej. W postępowaniu kontrolnym prowadzone są czynności wyjaśniające w zakresie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu stanowią następnie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zauważyć również należy, że w postępowaniu kontrolnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaakcentować przyjdzie, iż sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 w zw. z art. 76a ustawy, a ponadto protokół ten, jako dokument urzędowy - w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Powyższy protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem osoby - podmiotu (przedstawiciela) kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Wprawdzie istnieje możliwość podważenia protokołu kontroli, ale wyłącznie na zasadzie przeprowadzenia przeciwdowodu, czyli jedynie przez konkretny dowód wskazujący, iż dane zawarte w protokole są nieprawdziwe. Tym samym, stwierdzić należy, że w prowadzonym postępowaniu kontrolnym możliwe było dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych podczas kontroli w tym przedłożonych przez Skarżącą.

Stąd zarzuty naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. uznać należy za niezasadne.

Zatem mając na uwadze prawidłowe ustalenia faktyczne, przyjąć należało, że w niniejszej sprawie doszło do przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; niespełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; przekroczenia maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu. Co istotne Skarżąca nie kwestionuje tych okoliczności, natomiast nie godzi się z oceną tak ustalonych faktów.

Zdaniem Sądu nie doszło także do wykazania przez Skarżącą, że wystąpiły przesłanki egzoneracyjne oraz nie doszło do wykazania, że wystąpiły udokumentowane przypadki odstąpienia od czasu pracy lub wymaganego odpoczynku.

Zasadne było zatem prowadzenie postępowania i wymierzenie kary pieniężnej.

Skarżąca nie neguje ustaleń faktycznych co do stwierdzonych przypadków, gdy idzie z lp. 5.1, 5.11, 5.2 i 5.4 zał. nr 3 do u.t.d.. W tym względzie Organ odwoławczy oparł się na ponownej analizie danych cyfrowych zapisanych na kartach kierowców wymienionych w uzasadnieniu decyzji kierowców tj. M. B., P. B., A. D., K. J., A. J., A. M., P. M., W. O., A. P., M. T., A. W..

Sąd uznał, za prawidłowe ustalenia Organów, że Skarżąca w zakwestionowanych przypadkach nie przedłożyła wydruków, opisanych zgodnie z wymogiem z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. Co istotne brak takiego dokumentu nie można zastąpić dowodem w postaci przesłuchania w charakterze świadków kierowców celem ustalenia przyczyny powstania naruszenia i odniesienia do zasad odpowiedzialności przedsiębiorcy a to z uwagi na brzmienie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, który wyklucza taki środek dowodowy. Stąd też przesłuchanie świadków (kierowców) i nie mieści się w systemie dowodów zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. Również wyjaśnienia złożone na piśmie przez kierowców ale nie w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 (wykresówki kierowcy, na której wykazane byłyby powody odstępstwa od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu), nie stanowi zatem o usprawiedliwieniu odstąpienia od czasu pracy. Abstrahując od formy, to również przedłożone wyjaśnienia kierowców co do przyczyn naruszenia norm czasowych (karta 148 do 176 akt administracyjnych) nie stanowią okoliczności wyjątkowej, nadzwyczajnej, o której mowa w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 a wynikają z braku właściwego nadzoru i organizacji pracy ze strony Skarżącej, o czym była mowa.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie zaś z art. 4 lit. d rozporządzenia nr 561/2006, "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Z kolei wedle art. 4 lit. j tego rozporządzenia, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany:

- automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub

- ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.

Zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nic częściej niż dwa razy w tygodniu.

Jak zasadnie wskazał Organ stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006, nie naruszając przepisów art. 4 tego rozporządzenia zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Mając zatem na uwadze ustalony stan faktyczny i przywołane rozwiązania prawne mające zastosowanie do tak ustalonego stanu faktycznego, zaakceptowanego przez Sąd, nie sposób zgodzić się ze Skarżącą, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez błędne jego zastosowanie tj. że w przypadku stwierdzonych naruszeń wszczęto postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej i zastosowano kary pieniężne.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że Organ nie zastosował Wytycznych nr 4 Komisji Europejskiej w przypadkach kilkuminutowych przekroczeń norm czasowych, wskazać należy, że w powołanej przez Skarżącą Wytycznej nr 4 Komisji Europejskiej (Prawo socjalne w transporcie drogowym rozporządzenie nr 561/2006, dyrektywa 2006/22/WE, rozporządzenie (EWG) nr 3821/85) - kwestia: rejestracja czasu prowadzenia pojazdu przez cyfrowe tachografy w przypadku kierowców wykonujących kursy z częstymi przystankami lub kursy z kilkoma miejscami rozładunku – została poruszona przez Komisję a dotyczyła cyfrowych tachografów, które dokładniej rejestrują czas pracy niż tachografy analogowe. Zdaniem Komisji kierowcy wykonujący kursy z częstymi przystankami lub kursy z kilkoma miejscami rozładunku mogą mieć więcej zapisów o prowadzeniu pojazdu używając cyfrowego tachografu, niż gdyby używali tachografu analogowego. Komisja stwierdziła, że sytuacja ta ma charakter tymczasowy i może dotyczyć głównie lokalnych dostaw realizowanych transportem drogowym. Będzie tak tylko w okresie przejściowym, gdy w użyciu będą zarówno tachografy cyfrowe jak i analogowe. Aby przyśpieszyć upowszechnienie się cyfrowych tachografów, równocześnie zapewniając jednakowe traktowanie kierowców - niezależnie od używanego przez nich narzędzia do rejestracji czasu pracy – zdaniem Komisji krajowe organy egzekwujące prawo powinny w okresie przejściowym stosować tolerancyjne podejście. To przejściowe podejście powinno dotyczyć tych pojazdów, które wykonują kursy z częstymi przystankami lub kursy z kilkoma miejscami rozładunku, wyposażonych w tachografy cyfrowe. Jednak w każdej sytuacji organy egzekwujące prawo powinny kierować się zawodową rozwagą. Ponadto, gdy tylko kierowca jest za kierownicą i w sposób aktywny zaangażowany/-a jest w przewóz podlegający rozporządzeniu, uważa się go/ją za prowadzącego/-cą pojazd, niezależnie od okoliczności (na przykład, gdy kierowca stoi w korku lub na światłach). W związku z tym: państwa członkowskie powinny poinformować swoich kontrolerów o możliwości uznania, w trakcie sprawdzania danych na cyfrowym tachografie, maksymalnie piętnastominutowych różnic ponad 4,5 godzinne okresy prowadzenia pojazdu w odniesieniu do kursów z częstymi przystankami lub kursów z kilkoma miejscami rozładunku, pod warunkiem, że różnice te poparte są odpowiednio uzasadniającymi je dowodami. Takie tolerancyjne podejście można stosować na przykład odejmując po jednej minucie za każdy okres prowadzenia pojazdu pomiędzy postojami, ale nie więcej niż 15 minut na 4,5 godzinny okres prowadzenia pojazdu; kontrolerzy, decydując według własnego uznania, powinni kierować się okolicznościami i opierać się na dowodach przedstawionych im w danym momencie (takich jak sprawdzalny dowód, że kierowca realizował kursy z częstymi przystankami lub kursy z kilkoma miejscami rozładunku) i muszą sprawdzać, czy ich interpretacja nie będzie miała negatywnego wpływu na stosowanie przepisów o czasie pracy kierowców, a tym samym na bezpieczeństwo na drodze; państwa członkowskie mogą korzystać z oprogramowania analitycznego, które jest tak skonfigurowane, iż uwzględnia tolerancję przy obliczaniu czasu prowadzenia pojazdu, jednak muszą one być świadome, że rozwiązanie takie może prowadzić do pojawienia się problemów z potwierdzeniami na późniejszym etapie. W żadnym wypadku tolerancja nie może przekroczyć progu 15 minut dla 4,5 godzinnego okresu prowadzenia pojazdu; tolerancyjne podejście nie powinno dyskryminować, ani stawiać w niekorzystnej sytuacji krajowych lub zagranicznych kierowców, i powinno mieć zastosowanie tylko do tych przewozów, które mają wyraźnie charakter kursów z częstymi przystankami lub kursów z kilkoma miejscami rozładunku.

W niniejszej sprawie mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy z udziałem Skarżącej, stwierdzić należy, że Skarżąca nie przedstawiła dokumentów uzasadniających powody naruszenia przez kierowców przepisów o czasie pracy. Umknęło uwadze Skarżącej, że każde takie zdarzenie winno być indywidualnie udokumentowane. Za takie udokumentowanie nie można bowiem uznać wyjaśnień kontrahenta [...], bez przypisania do konkretnego przewozu: kierowcy, samochodu, za takie też nie można uznać pisemnych wyjaśnień kierowców kierowanych do pracodawcy sporządzanych po upływie określonego czasu od zaistnienia deklarowanego zdarzenia. Brak więc było podstaw do zastosowania przez kontrolerów w tym przypadku tolerancyjnego podejścia, o którym mowa w Wytycznej nr 4.

Zatem zarzuty skargi co do nieuwzględnienia ww Wytycznych nr 4 w okolicznościach sprawy uznać należy za nieuzasadnione.

Odnośnie czasu odpoczynku wskazać ponownie należy, że Skarżąca nie neguje ustaleń faktycznych co do stwierdzonych przypadków, gdy idzie z lp. 5.5, 5.7, 5.6 zał. nr 3 do u.t.d. W tym względzie Organ odwoławczy oparł się na ponownej analizie danych cyfrowych pobranych z kart kierowców wymienionych w uzasadnieniu decyzji tj. A. D., A. M., W. O., A. P., P. B., A. J., R. M., M. T., A. W., M. B.. Sąd uznał także, za prawidłowe ustalenia Organów, że w opisanych przypadkach Skarżąca nie przedłożyła wydruków, opisanych zgodnie z wymogiem z art. 12 rozporządzenia 561/2006.

Wedle art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku". Zgodnie art. 4 lit. g tiret pierwsze tego rozporządzenia, "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin. Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia nr 561/2006 odpoczynek, oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

W tym miejscu wskazać również trzeba, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż Skarżąca w przypadkach omówionych wyżej naruszeń nie przedstawiła żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Nie okazała też wydruków z kart kierowców z opisem przyczyn powstania naruszeń. W przypadku Skarżącej nie mógł zatem mieć zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, który stanowi, że pod warunkiem, iż nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Jednakże w takim przypadku kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Nie potwierdziły się także twierdzenia Skarżącej o właściwym nadzorze i organizacji pracy, o czym była mowa.

Natomiast odnośnie zakwestionowania przez Skarżącą sposobu wyliczenia w podwójnej wysokości kary gdyż, jej zdaniem, wyliczono kary niezgodnie z treścią przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wskazać należy, że zgodnie z treścią l.p 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie:

- o czas do 1 godziny – 100 zł

- o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut – 200 zł

- za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut – 350 zł

zaś zgodnie z treścią l.p 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. w przypadku niespełnienia wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie:

- o czas do 1 godziny – 100 zł

- skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 200 zł

- za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – 350 zł

zaś zgodnie z treścią l.p 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. w przypadku skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego przewidziano następujące kary pieniężne za przekroczenie:

- o czas do 1 godziny – 150 zł

- o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – 350 zł

- za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – 550 zł

Nie budzi wątpliwości, że we wskazanych przypadkach mamy do czynienia z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców, przy czym ustawodawca w tabeli kolumna nr 2 wymienił te obowiązki i te wymogi przewozu, których naruszenie jest karane, dotyczy to zatem zindywidualizowanego przypadku, o którym mowa w lp. 5.5 polegającym na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego a także przypadku w lp.5.7. polegającym na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku, w lp. 5.6. polegającym na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku. W wykazie naruszeń obowiązków lub warunków przewozu ustawodawca zróżnicował wysokość kary w zależności od rozmiarów naruszenia. Kara jest zatem zawsze jedna za czyn tj. naruszenie konkretnego obowiązku lub warunku przewozu ale jej wysokość w zależności od rozmiarów naruszenia obowiązku i wymogu może wzrastać.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy w przypadku ww naruszeń czasu odpoczynku kara winna wzrastać i stanowić sumę – jak zastosował Organ- kwot z l.p 5.5. z pkt 1 (100 zł) i z pkt 2 (250 zł) czy też winna ona wynieść jedynie 250 zł tj. winna być wymierzona kara jedynie z pkt 2 i odpowiednio z l.p 5.7. z pkt 1 (150 zł) i z pkt 2 (350 zł) i z pkt 3 (550 zł) czy też winna być wymierzona kara jedynie z pkt 3 czy też z pkt 2 i 3 i odpowiednio z lp. 5.6. z pkt 1 (100 zł) i z pkt 2 (200 zł) i z pkt 3 (350 zł) czy też winna być wymierzona kara jedynie z pkt 3 czy też z pkt 2 i 3

W świetle brzmienia załącznika nr 3 nie budzi wątpliwości fakt, że za przekroczenie czasu skrócenia odpoczynku o 2 godziny i 30 minut, zarówno w przypadku zapisów z lp. 5.5.2.i 5.5.3 oraz w przypadku zapisów z lp. 5.7.2 i 5.7.3. i z lp. 5.6.2 i 5.6.3., kara jest sumą kwot z obu pozycji za czym przemawia konstrukcja zapisu tych regulacji i okoliczność, iż w treści lp. 5.5.3. i 5.7.3. i 5.6.3. użyto zwrotu "za każdą następną rozpoczętą godzinę powyżej", co wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.5.2. z sankcją z lp. 5.5.3. oraz powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.7.2. z sankcją z lp. 5.7.3. oraz powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.6.2. z sankcją z lp. 5.6.3.

Stąd zgodzić się należy z Organami w tym przypadku, że ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość kary administracyjnej jest uzależniona od rozmiarów stwierdzanego naruszenia to przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Szczegółowy mechanizm jej ustalania wynika wprost z powołanych przepisów, nie pozwalając organowi na swobodę w jej kształtowaniu. Jednakże takiej zależności nie sposób dostrzec w użytych zwrotach przez ustawodawcę w lp. 5.5.1 załącznika nr 3 gdzie określono, ile wynosi kara pieniężna za skrócenie czasu odpoczynku o czas do 1 godziny, w lp. 5.5.2 o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut. W takim przypadku kara wynosi 200 zł - nie jest natomiast sumą kwot z punktu 1 i 2 tzn. 300 zł (100 zł + 200 zł), bo ten sposób liczenia nie wynika z treści żadnego z obu punktów – tak jak ma to miejsce w przypadku lp. 5.5.3.

Z treści lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy, nie wynika bowiem żadna podstawa do sumowania kar z pkt 1 i pkt 2 a brzmienie pkt 2 lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją z punktów 1 i 2. Z treści lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy, nie wynika również żadna podstawa do sumowania kar z pkt 1, 2, 3 a brzmienie punktu 3 lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją z punktów 1 i 2.

Podobne spostrzeżenia należy odnieść do regulacji kar określonych w lp. 5.6 i w lp. 5.7.

W trzech przypadkach tj. pkt 3 lp. 5.5 i pkt 3 lp. 5.6 i pkt 3 l.p. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy, konstrukcja zapisu tej regulacji i okoliczność, iż w treści lp. 5.5.3. i 5.6.3. i 5.7.3. użyto zwrotu "za każdą rozpoczętą powyżej", wskazuje na powiązanie sankcji przewidzianej w lp. 5.5.2. z sankcją z lp. 5.5.3. oraz sankcji z lp. 5.6.2. z sankcją z lp. 5.6.3 oraz sankcji z lp. 5.7.2. z sankcją z lp. 5.7.3

Takiego zwrotu brak jest w przypadku kary określonej w pkt 2 l.p. 5.5. w stosunku do sankcji z pkt 1 lp. 5.5., w pkt 2 l.p.5.6 w stosunku do pkt 1 lp. 5.6.oraz w pkt 2 l.p.5.7 w stosunku do pkt 1 lp. 5.7.gdzie ustawodawca pominął wyraz "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej.." Jest to zatem samodzielna i wyłączna podstawa do wymierzenia kary pieniężnej.

W każdym przypadku zatem przekroczenie progów czasowych 5.5.2., 5.6.2. i 5.7.2. przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji (por. wyrok WSA: w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1106/19, w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1386/19, w Opolu z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20 i w Łodzi z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20). Skoro ustawodawca dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnia wysokość kary używa zwrotów "od...do", "powyżej", "za każdą rozpoczęta godzinę powyżej" to oznacza, że dla każdego z tych zwrotów nadaje odmienne znaczenie. Zwrot "powyżej" nie sposób w tym kontekście odczytać inaczej niż trwanie sankcjonowanego zdarzenia poczynając od zaistnienia zdarzenia np. przekroczenia czasu jazdy, skrócenia czasu odpoczynku.

Stąd wobec konstrukcji zapisów w przypadku kar co do naruszeń z lp. 5.1., 5.11., 5.2, 5.4. gdzie użyto zwrotu "od do" i "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" zarzuty skargi są nieuzasadnione.

W związku z czym Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Organy administracji błędnie wyliczyły kary pieniężne w przypadku kar z l.p. 5.7. w siedmiu opisanych przypadkach skrócenia skróconego czasu odpoczynku z pkt 1, 2, 6, 14 decyzji– gdzie Organ zsumował kary z przedziału 1 i 2 oraz w przypadkach, o których mowa w pkt 4, 9,16 decyzji gdzie Organ zsumował kary z przedziału 1, 2 i 3 oraz błędnie wyliczył kary pieniężne w przypadku kar z l.p. 5.6 w czterech opisanych przypadkach skrócenia skróconego czasu odpoczynku z pkt 7, 8, 6 (oznaczony jako 63 w decyzji Organu odwoławczego) – gdzie Organ zsumował kary z przedziału 1 i 2 oraz w przypadku o którym mowa w pkt 6 gdzie Organ zsumował kary z przedziału 1, 2 i 3.

Należy mieć przy tym na uwadze, iż omawiana regulacja dotyczy wymierzania kary administracyjnej, zatem nie ma podstaw do interpretowania zapisów ustawowych w sposób rozszerzający, a jakiekolwiek wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść strony. W przypadku omawianych naruszeń doszło więc do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29.06.2017 r., sygn. akt III SA/Po 791/16). Dodatkowo mając na uwadze podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie zauważyć należy, że Organy administracji zastosowały sposób wyliczenia kary pieniężnej tak jak przewidywał to załączniki nr 3 lp. 5.5. do u.t.d. w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. przed 3 września 2018r. Nowelizacja ta dokonana ustawą z dnia 5 lipca 2018r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2108r. poz.1481) spowodowała, że między innymi nowe brzmienie uzyskał załącznik nr 3 do u.t.d. zawierający wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art.92a ust.1 u.t.d. W nowym załączniku zmodyfikowano niektóre istniejące dotychczas naruszenia (vide lp. 5.1., lp. 5.5.), wprowadzono nowe naruszenia (vide lp. 5.7.) a także co do niektórych naruszeń wprowadzono nową wysokość kar pieniężnych (vide lp. 5.1., lp. 5.5.). Wszystkie naruszenia przepisów ustawy zarzucone Skarżącej miały miejsce po dniu [...] września 2018r., w związku z czym zastosowanie mają przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym po dniu [...] września 2018r. tj. w brzmieniu obowiązującym w dacie naruszeń przepisów tej ustawy zarzuconych Skarżącej.

Jeżeli chodzi o pierwszy przypadek (opisany w punkcie 1, 2, 4, 5, 6, 8 decyzji) to skrócony został czas odpoczynku regularnego dziennego (o którym mowa w lp.5.5) odpowiednio o [...], [...], [...], [...], [...], [...] a więc kara pieniężna winna być wymierzona w wysokości 200 zł a nie 300 zł (100zł + 200 zł). Organy zawyżyły zatem wysokość kary w [...] wymienionych przypadkach o kwotę [...]zł, co oznacza, że zawyżona jest również łączna wysokość kary za wszystkie naruszenia.

Jeżeli chodzi o drugi przypadek (opisany w punkcie 1, 2, 4, 6, 9, 14, 16 decyzji) to skrócony został czas odpoczynku skróconego dziennego (o którym mowa w lp.5.7) odpowiednio o [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a więc kara pieniężna winna być wymierzona w łącznej wysokości zł [...]. Organy zawyżyły zatem wysokość kary ww przypadkach o kwotę [...]zł, co oznacza, że zawyżona jest również łączna wysokość kary za wszystkie naruszenia.

Jeżeli chodzi o trzeci przypadek (opisany w punkcie 5, 63, 7, 8 decyzji) to niespełniony został wymóg dzielonego odpoczynku (o którym mowa w lp.5.6) odpowiednio o [...], [...], [...], [...], a więc kara pieniężna winna być wymierzona w łącznej wysokości zł [...]. Organy zawyżyły zatem wysokość kary ww przypadkach o kwotę [...]zł, co oznacza, że zawyżona jest również łączna wysokość kary za wszystkie naruszenia.

W ocenie Sądu, nałożenie kary w takiej wysokości należy uznać za nieuprawnione. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia tj. w przypadku gdy ustawodawca takiej regulacji nie wprowadził.

Organy administracji naruszyły przepis art. 92 a u.t.d. w zw. z poz. l.p. 5.5, 5.6. i 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wykazane naruszenie przez Organ przepisów prawa materialnego i zawyżenie kary z tytułu naruszenia z lp. 5.5, 5.6 i 5.7. nie miało jednak wpływu na wynik sprawy i ostateczną wysokość kary pieniężnej nałożonej na Skarżącą zaskarżoną decyzją wobec przewidzianego w art. 92a ust. 5 pkt 2 ustawy ograniczenia kary, która w przypadku Skarżącej nie może przekroczyć [...] zł. Skoro Organ I instancji nałożył karę w wysokości [...] zł z czego Organ odwoławczy uznał ukaranie Skarżącej za niezgłoszenie sprzedaży pojazdu w innym postępowaniu w wysokości [...] zł za niezasadne, to kwota kary dała kwotę [...]z. Zawyżona kwota kary z uwagi na błędne, zdaniem Sądu, zastosowanie wskazanych przypadków sumowania kar, o łączną kwotę [...]zł powodujące pomniejszenie ostatecznej kwoty kary do kwoty [...]zł.

Stąd skoro Organ nałożył karę w wysokości [...] zł powyższe naruszenie nie ma wpływu na nałożoną karę.

Przechodząc do oceny kolejnego stwierdzonego przez Organ naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (tj. lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 34 ust. 1-4 rozporządzenia nr 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. W rozpoznawanej sprawie na podstawie okazanych przez Skarżącą danych cyfrowych odnośnie do przejazdów wykonywanych pojazdami o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] Organ prawidłowo przyjął, że przewóz był wykonywany w podanym w decyzji czasie bez prawidłowej karty kierowcy.

Wbrew stanowisku Skarżącej Organy uwzględniły wyjaśnienia z dnia

[...]08.2019 r. wraz z przedłożonym zestawem faktur za naprawy pojazdów oraz zakupu części w ilości ogółem - [...] faktur a co do [...] przypadków jazdy bez prawidłowej karty kierowcy wskazanych - ujętych w pkt 6 uwag i zaleceń pokontrolnych protokołu kontroli z dnia [...]08.2019 r. Natomiast zasadnie co do okazanego pisma z dnia [...]08.2018 r. podpisanego przez dyrektora ds. transportu i logistyki Spółki D. Organ zauważył, że zawiera ono wyłącznie ogólne stwierdzenie, z którego nie wynika, których konkretnie przypadków naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczą.

Również zasadne jest spostrzeżenie Organu, że stwierdzone i omówione przypadki jazdy bez wymaganej karty kierowcy tj. o nr rejestracyjnym [...], [...] krotnie o nr rejestracyjnym [...], [...] krotnie o nr rejestracyjnym [...], wykluczają możliwość, że były to załadunki. Za ujawnione naruszenia Organ zasadnie zatem nałożył karę w wysokości [...] zł.

Odnosząc się do naruszeń z lp. 6.3.17 i lp. 6.3.18 wskazać należy, że stosownie do postanowień art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia WE 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, ustanowiono maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia nr 561/2006. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę – sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. – l.p. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d.

Z kolei naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd - sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. – l.p. 6.3.18 zał. nr 3 do u.t.d.

Przeprowadzone postępowanie wykazało, że Skarżący nie dochowała wyznaczonego przepisami prawa maksymalnego okresu na wczytanie danych z kart kierowców: K. J. oraz M. T. stąd nałożenie kary pieniężnej w kwocie [...]zł. należało ocenić, jako uzasadnione.

Ustalono również, że dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] zostały pobrane w dniu [...] marca 2019 r., zaś analiza tego pliku cyfrowego wykazała, że obejmują one dane od [...] grudnia 2018 r. Od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia odczytu upłynęło [...] dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że termin na pobranie danych z tachografu został przekroczony, stąd zasadnie nałożono karę w wysokości 500 zł (l.p. 6.3.18).

Obliczając dni potrzebne do sczytania danych z karty kierowcy organy uwzględniły rozporządzenie 581/2010 i za podstawę przyjęły wyłącznie dni zarejestrowanej działalności – zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych.

Sąd raz jeszcze podkreśla, że Skarżąca nie kwestionowała ustaleń poczynionych przez Organy w zakresie wykrytych naruszeń. Stąd mając powyższe ustalenia na uwadze kary z lp. 6.3.17 i lp. 6.3.18 są zasadne.

Mając powyższe na uwadze, nie zasługują na akceptację stawiane przez Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia art. 8, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. W przekonaniu Sądu, ustalenia i ocena organu znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającej wszystkie wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji tej Organ wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, przedstawiając swoje stanowisko w sposób jasny i zrozumiały, a także odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie właściwą argumentację, poza zakwestionowaną przez Sąd co do kar z lp. 5.5, 5.6, 5.7. Poza tym Sąd nie dostrzegł

z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego

w sprawie rozstrzygnięcia. Również eksponowana przez Skarżącą "minimalność" czasowa naruszeń. Nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Przepisy rozporządzenia 561/2006 podobnie jak i załącznika nr 3 do u.t.d. nie wyłączają odpowiedzialności

z uwagi na to, że naruszenie norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdów, odpoczynku, czy przerw było nieznaczne. Wprowadzają natomiast przedziały czasowe, różnicując skalę naruszenia i wysokość wymierzanej kary pieniężnej. W tym kontekście, nieznaczny stopień naruszeń, jakich dopuścili się kierowcy Skarżącej przełożył się na to, że wymierzano w tych przypadkach, kary w najniższym przewidzianym wymiarze. Podstaw do odstąpienia wymierzenia kary nie było.

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).