Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1019/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1, art. 245 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 4 pkt 17, art. 62, art. 63, art. 66
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 16 października 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie określenia cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z. K. (dalej: "strona", "skarżący") – prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w B., za pośrednictwem agencji celnej, dokonał zgłoszenia towaru opisanego jako "siatka z włókna szklanego o szerokości nieprzekraczającej 30 cm wielkości oczka powyżej 1,8 mm i wadze powyżej 35g/m2". Towar przyporządkowano do kodu TARIC 7019 59 00 11 i zastosowano preferencyjną stawkę celną na podstawie załączonego świadectwa pochodzenia towaru z Malezji (Form A nr [...]) w wysokości 3,5 %. W zgłoszeniu zadeklarowano cło (A00) w wysokości 4.123 zł oraz podatek (B00) w kwocie 28.043 zł.

Przedmiotowe zgłoszenie spełniało wymogi formalne i zostało zarejestrowane pod numerem [..].

W dniu przyjęcia zgłoszenia, tj. 4 stycznia 2012r., obowiązywało Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, poddające ten przywóz rejestracji. (Dz. U. UE L 2011.292.4 z 10 listopada 2011 r.). W związku z treścią art. 2 tego rozporządzenia zgłoszenie zostało zarejestrowane.

Po wejściu w życie Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. U. UE L 2012.196.1 z dnia 24 lipca 2012 r.) wszczęto postępowanie w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego.

Decyzją z dnia 3 października 2012 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego określił stawkę cła antydumpingowego (A30) w wysokości 62,9 %, kwotę niezaksięgowanego cła antydumpingowego w wysokości 74.097 zł oraz podatek od towarów i usług ciążący na importowanym towarze w wysokości 45.085 zł.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]) utrzymał w mocy ww. decyzję organu niższej instancji.

Skarga Z. K. na powyższą decyzję została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 179/13.

W dniu 24 kwietnia 2013 r. Z. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2012 r. nr [...], wskazując jako podstawę wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, a ponadto decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

Po wydaniu decyzji ostatecznej strona dowiedziała się o nowej okoliczności faktycznej oraz nowym dowodzie- opinii nr [...] z dnia 21 marca 2012 r., wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skierowana do Urzędu Celnego w G. Oddział Celny [...]. Z dokumentu tego wynika, że zgodnie z obowiązującymi przepisami importowana przedmiotowa siatka z włókna szklanego , bez oznakowania znakiem budowlanym i informacji dodatkowych, nie nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, w związku z czym w ogóle nie może być wprowadzona do obrotu na terenie Unii Europejskiej. Opinia wydana została w innej sprawie, ale wszystkie dostawy siatki pochodziły z Malezji i nie były oznakowane znakiem "CE" lub "B". Skarżący wskazał, że już na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego wyrób budowlany musi spełniać zasadnicze lub inne wymagania. Wskazał też na treść wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 w sprawie C- 138/10, w którego treści przywołano stanowisko Federalnego Sądu Finansowego w Monachium, że jeżeli zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu leki nie korzystają ze zwolnienia z obowiązku przedłożenia licencji importowej, to brak jest podstaw prawnych do unieważnienia z urzędu przyjętego zgłoszenia celnego, a organ celny na podstawie art. 8 WKC uchyli decyzję o przyjęciu zgłoszenia celnego. Ponadto sąd przypomniał, że przyjęcie zgłoszenia celnego to decyzja w rozumieniu art. 4 pkt 5 WKC.

Skarżący wywodził, że organ nie dopełnił obowiązku w zakresie kontroli przestrzegania ograniczeń i zakazów w obrocie towarowym. Wskazał, że ograniczenie czy zakaz obrotu jest podstawą odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego. Przywołał treść art. 21 pkt 3 Prawa celnego oraz art. 248 ust.3 RWKC. Wobec powyższego decyzja ostateczna - decyzja organu drugiej instancji z dnia 18 grudnia 2012 r. - została wydana bez uzyskania wymaganego stanowiska organu nadzoru budowlanego.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia 24 lipca 2013 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 – dalej: "o.p.") odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]).

W uzasadnieniu organ podkreślił, że wznowienie postępowania należy ocenić jako wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 i 6 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), lub gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6).

Wnioskując o wznowienie postępowania strona stwierdziła m.in., że wszystkie dostawy siatki pochodziły z Malezji i żadna z dostaw nie była oznakowana znakiem "CE" lub znakiem budowlanym "B". W związku z czym, żadna z tych dostaw nie mogła być wprowadzona do obrotu.

Zdaniem organu istotne jest, że opinia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2012 r. nr [...] skierowana do Urzędu Celnego w G. Oddział Celny [...], dotyczyła innej sprawy. Mianowicie odnosiła się do zgłoszenia celnego z dnia 19.03.2012 r. ([...]), a zatem nie mogła wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie w sprawie objętej zgłoszeniem celnym z dnia 4 stycznia 2012 r. ([...]). W tej pierwszej sprawie organ celny przystąpił do weryfikacji zgłoszenia pod kątem ewentualnego ominięcia cła antydumpingowego oraz przeprowadził rewizję celną towaru pod kątem oznaczeń na towarze. Zatrzymał towar i zawiesił jego zwolnienie do procedury dopuszczenia do obrotu z uwagi na ujawnione podczas rewizji nieprawidłowości odnoszące się do braku znaku CE bądź B na importowanym towarze, który jest wymagany zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (D. U. Nr 92, poz. 881 ze zm.) oraz Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzenia produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (D. Urz. UE L. 218 z 13.8.2008 r.). W toku tego postępowania organ celny wystąpił z wnioskiem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydanie opinii. Na wniosek strony zgłoszenie celne zostało unieważnione, a towar na podstawie dokumentu został objęty procedurą tranzytu do Urzędu Celnego w P. z przeznaczeniem złożenia w składzie celnym i dokonania procedury naprawczej. W sprawie zgłoszenia celnego z dnia 2 stycznia 2012 r. strona nie występowała o opinię organu nadzoru budowalnego a towar został zwolniony bez weryfikacji.

Twierdzenie strony, że dostawa przedmiotowego towaru nie mogła być wprowadzona do obrotu oraz, że organy celne zwolniły towar, w sytuacji, gdy miały wątpliwości, co do stosowania zakazów i ograniczeń wobec importowanych towarów należało uznać za bezpodstawne.

W podsumowaniu organ stwierdził, że żadna z przesłanek wznowieniowych wskazanych przez stronę nie ma wpływu na treść decyzji z dnia 18 grudnia 2012 r. wydanej w postępowaniu zwyczajnym.

Strona odwołała się od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia 16 października 2013 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję z dnia 24 lipca 2013 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że kserokopia opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] nie może być uznana ani za nowy dowód ani nową okoliczność prawnie znaczącą dla sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną z dnia 18 grudnia 2012 r. (nr [...]).

Abstrahując od faktu, że opinia odnosi się do innego zgłoszenia celnego, organ odwoławczy wskazał na brak jej znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Podkreślił, że wydanie decyzji z dnia 18 grudnia 2012 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, nastąpiło po roku od objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu; w tym czasie siatka podtynkowa znajdowała się poza dozorem celnym, mogła być wykorzystana w sposób dla niej przewidziany bądź zużyta w jakikolwiek inny sposób. Organ celny nie korzystał wówczas z władztwa administracyjnego wobec towaru. Co istotne, postępowanie będące przedmiotem wznowienia nie rozstrzygało o możliwości dopuszczenia do obrotu celnego towaru zgłoszonego według ww. zgłoszenia celnego. Skutek związany ze zmianą statusu celnego i powstaniem długu celnego jest nieodwracalny, tak samo zresztą jak niemożliwe może być odzyskanie towaru, który po dopuszczeniu do obrotu zostanie zużyty. Zgodnie z art. 212 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC), dług celny powstaje nawet wówczas, jeżeli towar objęty jest ograniczeniami lub zakazami. Uwspólnotowienie towaru, który z zgodnie z przepisami prawa budowlanego (analogicznie przepisów sanitarnych, weterynaryjnych, o ochronie środowiska, etc.) nie powinien być objęty procedurą dopuszczenia do obrotu, może najwyżej, wymuszać podjęcie postępowań administracyjnych lub karnych przez właściwe organy. W tych okolicznościach żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu w postaci wystąpienia do malezyjskiego producenta towaru na okoliczność zweryfikowania, czy na sprowadzoną siatkę była wydana aprobata techniczna upoważniająca do stosowania oznakowania znakiem zgodności CE lub znakiem budowlanym B, nie zasługiwało na uwzględnienie. Miałoby to bowiem służyć wyjaśnieniu okoliczności niebędących w ogóle przedmiotem postępowania.

Organ odwoławczy dodał, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, konieczność uwzględniania stanowiska innego organu administracji publicznej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie określenia należności celnych. Wobec tego również zarzut dotyczący naruszenia art. 240 § 1 pkt 6 o.p. należy uznać za całkowicie niezasadny. Strona nie była zobowiązana dołączyć kopii deklaracji zgodności do zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu. Obowiązek ten dotyczy wyłącznie wyrobów medycznych. W przypadku wyrobów budowlanych objętych prawodawstwem harmonizacyjnym brak jest obowiązku załączania deklaracji zgodności na etapie przyjmowania zgłoszenia celnego oraz brak jest konieczności deklarowania w polu 44 SAD posiadania kopii deklaracji zgodności. Organ celny nie był zobowiązany zwrócić się do właściwego organu nadzoru rynku o wydanie opinii w sprawie spełnienia przez towar zasadniczych lub innych wymagań.

Z. K. wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji, ewentualnie ich uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nieznane organowi, który wydał decyzję, a przedstawione przez stronę dowody nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia; art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 6 o.p. poprzez uznanie, że nie zachodzi sytuacja, iż decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; art. 188, art. 216 § 1 i art. 235 o.p. poprzez oddalenie wniosku dowodowego strony.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie odniósł się do treści opinii z dnia 21 marca 2012 r. nr [...], a podano w niej , że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych importowana siatka z włókna szklanego z Malezji w związku z zamiarem zastosowania jej jako element składowy złożonych systemów izolacji cieplnej, bez oznakowania znakiem budowlanym i informacji dodatkowych wskazanych w cytowanej opinii w pkt 1-7, nie nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych i w związku z tym, zgodnie z art. 4 ustawy o wyrobach budowlanych, w ogóle nie może być wprowadzona do obrotu na terenie Unii Europejskiej.

Mimo że ww. opinia została wydana w innej sprawie, stanowi istotną, nową okoliczność, nieznaną organowi w niniejszej sprawie. Wszystkie dostawy siatki pochodziły z Malezji i żadna z dostaw nie była oznakowana znakiem zgodności CE, lub znakiem budowlanym B.

Nieuzasadnione jest stanowisko , że obecnie nie ma możliwości sprawdzenia, czy siatka była oznakowana znakiem budowlanym B lub CE, bowiem istnieje możliwość zweryfikowania, czy na dany wyrób danego producenta lub importera była wydana aprobata techniczna - czy producent był upoważniony do stosowania wskazanego znaku. Skarżący wniósł o przeprowadzenie takiej weryfikacji, jednak organ wniosek dowodowy oddalił.

O tym, że wyrób budowlany nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych świadczy oznakowanie wyrobu znakiem CE, albo umieszczenie w określonym przez Komisję Europejską wykazie wyrobów mających niewielkie znaczenie dla zdrowia i bezpieczeństwa, dla których producent wydał deklarację zgodności z uznanymi regułami sztuki budowlanej, albo oznakowanie znakiem budowlanym, którego wzór określony został w załączniku nr 1 do ustawy o wyrobach budowlanych (art. 5 ust. 1).

Zdaniem skarżącego organ nie dopełnił obowiązku kontrolowania przestrzegania ograniczeń i zakazów w obrocie towarowym realizowanym przy istotnym współudziale innych organów państwowych. Objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu uzależnione jest od wydania przez organ wyspecjalizowany opinii w sprawie spełnienia przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań. Brak oznaczeń produktów znakiem zgodności powoduje, że istnieją uzasadnione wątpliwości, co powoduje konieczność sporządzenia opinii przez wyspecjalizowany organ.

Skarżący stwierdził, że w myśl krajowego prawa celnego, ograniczenie/zakaz obrotu jest podstawą do odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie bowiem z art. 21 pkt 3 ustawy - Prawo celne Naczelnik Urzędu Celnego odmawia przyjęcia zgłoszenia celnego, jeżeli objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie może nastąpić z powodu obowiązujących zakazów lub ograniczeń. Analogicznie w świetle art. 248 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego WKC, towary nie mogą zostać zwolnione, jeżeli organy celne mają wątpliwości co do stosowania zakazów i ograniczeń.

W tej sytuacji skarżący uznał, że organ nie dopełnił obowiązku w zakresie kontroli przestrzegania ograniczeń i zakazów w zakresie obrotu towarowego realizowanym przy istotnym współudziale innych organów państwowych, co potwierdza opinia z dnia 21 marca 2012 r. Niezrozumiałe jest dla skarżącego powoływanie się przez organ na art. 212 WKC. Skoro towar nie mógł i nie powinien być wprowadzony do swobodnego obrotu, nie powinno nastąpić przyjęcie deklaracji celnej, a w konsekwencji określenie ostatecznej kwoty cła podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu. Towar mógł być objęty procedurą naprawczą oraz w konsekwencji odmienną procedurą celną niż procedura dopuszczenia do swobodnego obrotu, z którą wiązały się znaczne należności celne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2012 r. wskazał art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. 2012 r. poz.749) - istnienie nowej okoliczności faktycznej i nowego dowodu, nieznanego organowi – czyli opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2012 r., a także art. 240 §1 pkt 6 o.p.- wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

Decyzja ostateczna utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 października 2012 r., określającą stawkę rozszerzonego cła antydumpingowego, niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego oraz podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów - dla towarów objętych zgłoszeniem celnym [...] z dnia 4 stycznia 2012 r.

Wynika z powyższego w sposób oczywisty, że decyzje te dokonywały weryfikacji jedynie konkretnych danych ujętych w zgłoszeniu celnym, określając stawkę rozszerzonego cła antydumpingowego, niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego oraz podatek w ww. zakresie.

Argumentacja skarżącego, dotycząca istnienia przesłanek wznowieniowych skierowana była tymczasem nie tyle na podważenie właśnie tych danych, a opierała się na twierdzeniu, że w ogóle nie powinno dojść do przyjęcia zgłoszenia celnego z dnia 4 stycznia 2012 r. Wynika to ze stanowiska skarżącego, prezentowanego w toku całego postępowania.

We wniosku o wznowienie postępowania skarżący odnosił się do kwestii przyjęcia zgłoszenia celnego - "na etapie przyjęcia zgłoszenia celnego wyrób budowlany musi spełniać zasadnicze lub inne wymagania". Kwestii tej dotyczyły także fragmenty stanu faktycznego ze sprawy toczącej się przez TSUE ( C-138/10) , na którą powoływał się skarżący, bowiem dotyczyły one "uchylenia "decyzji" o przyjęciu zgłoszenia celnego".

Skarżący wskazywał, powołując się na treść przepisów unijnych i krajowych, że podejrzenie braku spełniania wymagań bezpieczeństwa powoduje zawieszenie dopuszczenia produktu do obrotu, że ograniczenie/zakaz obrotu jest podstawą do odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego, a wątpliwości co do stosowania zakazów i ograniczeń powodują, że towary nie mogą zostać zwolnione.

Z opinii [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego –"nowego dowodu" miało wynikać ( bez dokonywania w tym miejscu oceny, czy wysnute przez skarżącego wnioski są uprawnione), że towar objęty zgłoszeniem nie powinien być dopuszczony do obrotu.

Z kolei przesłanka wznowieniowa braku uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu uzasadniana była przez skarżącego stanowiskiem NSA, że objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu uzależnione jest od wydania przez wyspecjalizowany organ opinii w sprawie spełnienia przez wyrób zasadniczych lub innych wymagań ( wyrok w sprawie o sygn. akt I GSK 832/10) .

Z uwagi na stanowisko skarżącego wskazać należy, że - zgodnie z art. 4 pkt 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz.U. UE.L.1992.302.1 ze zm.) – "zgłoszenie celne", to czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenia w formie pisemnej dokonuje się na formularzu zgodnym z oficjalnym, przewidzianym w tym celu wzorem. (...) Do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary ( art. 62 WKC). Zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy, pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym ( art. 63 WKC).

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. , sygn. C - 138/10 ( publ. LEX nr 988574), który przywołał skarżący , Trybunał zajął stanowisko, że zgłaszający nie może żądać uchylenia sporządzonego przez siebie zgłoszenia celnego, jeżeli zostało ono przyjęte przez organy, jednak na warunkach przewidzianych w art. 66 WKC może zwrócić się o unieważnienie tego zgłoszenia, nawet gdy towary zostały zwolnione. Organy są zobowiązane oddalić wniosek albo unieważnić zgłoszenie.

Zgodnie natomiast z przywołanym wyżej art. 66 WKC, unieważnienie przyjętego zgłoszenia celnego może mieć miejsce w sytuacji przedstawienia przez zgłaszającego dowodu, że towar został omyłkowo zgłoszony do procedury albo że objęcie towaru procedurą celną nie jest dalej uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe przypomnieć należy, że postępowanie wznowieniowe służy jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia, określone w art. 240 o.p.

Organy obu instancji nie stwierdziły w niniejszej sprawie istnienia przesłanek określonych art. 240 § 1 o.p. czyli przesłanek, pozwalających na uchylenie decyzji ostatecznej i orzeczenie co do istoty sprawy bądź umorzenie postępowania.

Z poglądem tym należy się zgodzić.

Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania.

Istnienie nowej okoliczności czy nowego dowodu, o jakim mowa w art. 240 o.p., musi mieć znaczenie dla bytu decyzji ostatecznej, jednak przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2003 r. sygn. akt III SA 2809/01 , publ. LEX nr 82197).

Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że granice postępowania rozpoznawczego w sprawie wznowienia postępowania wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną.

Skoro tak, to wskazywana przez skarżącego opinia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dotycząca braku możliwości wprowadzenia do obrotu na terenie Unii Europejskiej siatki z włókna szklanego nie nadającej się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, nie jest żadną nową okolicznością ani nowym dowodem, istniejącym w dniu wydania decyzji, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Postępowanie zakończone decyzją ostateczną nie rozstrzygało o możliwości dopuszczenia przedmiotowego towaru do obrotu celnego, lecz o wysokości cła i podatku. Treść przedmiotowej opinii nie może natomiast w żaden sposób wpłynąć na określenie wysokości stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego, wysokości kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, czy wysokości podatku od towaru i usług z tytułu importu.

Zgodzić się w tej sytuacji należy z organem odwoławczym, że opinia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2012 r. nie mogła stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2012 r., bowiem nie miała ona znaczenia dla zawartego w decyzji tej rozstrzygnięcia. W tej sytuacji nie było też podstaw do merytorycznego odnoszenia się przez organy do treści tej opinii, skoro - co do zasady- nie stanowiła ona "nowego dowodu" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Nie było także potrzeby przeprowadzania dowodu w postaci wystąpienia do malezyjskiego producenta towaru, o który wnioskowała strona.

Należy podzielić też pogląd organu, że z żadnego z przepisów prawa nie wynika, by przy wydaniu decyzji w przedmiocie określenia wysokości stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego, ostatecznego cła antydumpingowego i podatku od towaru i usług z tytułu importu konieczne było uzyskanie stanowiska innego organu, w szczególności organu nadzoru budowlanego, jak wywodzi skarżący.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów o braku istnienia przesłanek do wzruszenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2012 r.

Argumentacja skarżącego, dotycząca istnienia przesłanek wznowieniowych skierowana była w istocie - jak już wyżej wskazano - nie na podważenie konkretnych rozstrzygnięć decyzji ostatecznej, lecz na zniweczenie przyjęcia zgłoszenia celnego z dnia 4 stycznia 2012r., które skarżący uznaje za wadliwe.

Nadmienić wobec tego należy, że nawet wzruszenie przedmiotowej decyzji ostatecznej nie mogło doprowadzić do wyniku oczekiwanego przez skarżącego, bowiem samo wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego nie zniweczyłoby skutków przyjęcia zgłoszenia celnego, na podstawie którego skarżący uiścił przecież należności celne i podatkowe, tyle że w innej, niższej wysokości.

Na marginesie zgodzić się należy z organem odwoławczym, że brak było podstaw do uznania, że towar objęty omawianym zgłoszeniem celnym nie spełniał odpowiednich norm. W postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nie odnotowano na żadnym z jego etapów, by towar nie był prawidłowo oznakowany, a strona nie miała obowiązku dołączania do zgłoszenia celnego ( i nie dołączyła) kopii deklaracji zgodności.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji dotychczasowej w całości na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p., nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p.

W tej sytuacji Sąd, nie podzielając zarzutów skargi , na podstawie art. 151 p.p.s.a. , skargę oddalił.