Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 498/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 15e ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1036
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Protokolant referent Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2019 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 grudnia 2018 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.484.2018.2.RK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz I. sp. z o.o. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 25 września 2018 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) wpłynął wniosek I. sp. z o.o. z/s w W. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r., Nr 1036 ze zm., dalej Updop).

Z przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego wynikało, że jest ona częścią międzynarodowej grupy I. Podmioty należące do tej grupy świadczą usługi polegające na dostarczaniu nowoczesnych rozwiązań w zakresie zarządzania obiektami, technicznego utrzymania nieruchomości, utrzymania czystości i higieny, cateringu oraz wsparcia. Międzynarodowy charakter działalności grupy I. umożliwia nawiązywanie współpracy na szczeblu globalnym z międzynarodowymi korporacjami w zakresie obsługi lokalnych oddziałów tych korporacji. Nawiązywanie takiej współpracy na szczeblach lokalnych jest w praktyce niemożliwe z uwagi na to, że międzynarodowe korporacje dokonują wyboru dostawców usług w sposób scentralizowany. Korporacje te narzucają powiązanym spółkom lokalnym, z jakich dostawców usług spółki te mogą korzystać.

W ramach grupy I. funkcjonuje spółka I. A/S z/s w Danii, która świadczy na rzecz podmiotów z grupy (w tym na rzecz skarżącej) usługi dotyczące pozyskiwania nowych zleceń od klientów (międzynarodowych korporacji), nawiązywania nowych relacji i pozyskiwania nowych klientów, ustalenia globalnych warunków współpracy grupy I. z danym klientem. Ustalenie globalnych warunków współpracy polega przede wszystkim na wdrożeniu systemów, procesów i narzędzi w skali globalnej, dostosowanych do konkretnych wymogów danego klienta oraz ich konsekwentnemu stosowaniu we wszystkich krajach objętych umową. I. zawiera z klientami umowy na poziomie globalnym w formie umów ramowych świadczenia usług. Nie pobiera od klientów wynagrodzenia za wykonywanie wspomnianych usług.

Szczegółowa umowa o świadczenie usług przez lokalną spółkę z grupy I. na rzecz lokalnego klienta zawierana jest na poziomie lokalnym. Usługi te są świadczone przez lokalną spółkę z grupy I. na rzecz lokalnego klienta, a wynagrodzenie jest wypłacane przez lokalnego klienta na rzecz lokalnej spółki z grupy I.

Z kolei lokalna spółka z grupy I. płaci I. wynagrodzenie składające się z ryczałtu (opłaty związanej z kosztami funkcjonowania działu pozyskującego klientów) oraz Sign-On Fee (opłaty uzależnionej od obrotu wygenerowanego przez określony podmiot lokalny na kontraktach z klientami).

Wnioskodawca wskazał, że usługi wykonywane przez I. stanowią pośrednictwo w sprzedaży usług spółek lokalnych z grupy I. W odpowiedzi zaś na wezwanie organu do uzupełnienia stanu faktycznego, skarżąca podała, że wspomniane świadczenia stanowią tzw. usługi pośrednictwa komercyjnego, sklasyfikowane w Dziale 74 PKWiU, "Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna", i są to usługi symbolu PKWiU 74.90.12.0 "Usługi pośrednictwa komercyjnego i wyceny, z wyłączeniem wyceny nieruchomości i ubezpieczeń''. Wnioskodawca wyjaśnił również, że związek nabywania usług na poziomie globalnym z wykonywaniem usług na rzecz lokalnego klienta polega na tym, że bez nabycia od I. pośrednictwa w sprzedaży, sprzedaż lokalna na rzecz klientów nie byłaby możliwa. Korporacje nabywają bowiem usługi na szczeblu centralnym, co oznacza, że podmioty lokalne (np. polskie) nie są dopuszczane do postępowania dotyczącego wyboru wykonawcy usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1) Czy koszty usług, rozumiane jako ryczałt i Sing-On Fee, należy uznać za wyłączone z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 15e ust. 1 Updop?

2) Czy wynagrodzenie za usługi, rozumiane jako ryczałt i Sing-Off Fee, należy uznać za koszt uzyskania przychodu bezpośrednio związany ze świadczeniem usługi, o którym mowa w art. 15e ust. 11 pkt 1 Updop, i w związku z tym nie podlega on wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu na mocy art. 15e ust. 1 Updop?

Przedstawiając własne poglądy w tych kwestiach spółka wskazała, że sporne usługi nie zostały objęte dyspozycją art. 15e ust.1 Updop. W szczególności nie stanowią one usług doradztwa oraz zarządzania i kontroli i nie są też do tych usług podobne. Zdaniem wnioskodawcy są to natomiast świadczenia bezpośrednio związane ze wykonywaniem usługi w rozumieniu art. 15e ust. 11 pkt 1 Updop.

W wydanej 7 grudnia 2018 r. interpretacji indywidualnej DKIS uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

W zakresie pytania pierwszego organ stwierdził, że usługi wykonywane przez I. są zbliżone do zakresu znaczeniowego usług doradczych.

W zakresie pytania drugiego organ uznał, że są to usługi o charakterze ogólnym, a zatem ponoszone w związku z ich nabyciem koszty nie mają bezpośredniego związku z konkretną usługą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka, działająca poprzez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie wydanej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła DKIS naruszenie:

1) art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, poprzez zastosowanie tego przepisu do usług pośrednictwa handlowego nabywanych przez skarżącą, w sytuacji gdy dyspozycja tego przepisu nie obejmuje tego rodzaju usług;

2) art. 15e ust. 11 pkt 1 w zw. z art. 15e ust. 1 Updop, - poprzez uznanie, że przedstawione we wniosku koszty usług pośrednictwa nie stanowią "kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z wytworzeniem lub nabyciem przez podatnika towaru lub świadczenia usługi" w sytuacji, gdy nabycie tych usług jest warunkiem koniecznym świadczenia przez spółkę usług na rzecz klientów, a w konsekwencji poprzez uznanie, że koszty te będą podlegać ograniczeniom w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wynikającym z art. 15e ust. 1 Updop;

3) art. 14b § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej Op), poprzez wydanie interpretacji dla odmiennego stanu faktycznego niż przedstawiony przez skarżącą, tj.:

- dla stanu faktycznego, w którym sporne usługi uznane zostały za usługi podobne do usług doradczych w sytuacji gdy spółka zakwalifikowała je jako usługi pośrednictwa komercyjnego;

- dla stanu faktycznego w którym sporne wydatki nie są kosztami usług bezpośrednio związanymi ze świadczeniem usług przez spółkę, podczas gdy z przedstawionego przez opisu jednoznacznie wynikało, że nabycie usługi od I. jest warunkiem koniecznym świadczenia usług przez wnioskodawcę na rzecz klientów będących polskimi spółkami zależnymi międzynarodowych grup kapitałowych.

DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł ojej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej Ppsa) kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach jest, zgodnie z art. 57a Ppsa, związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten stanowi również, że skarga na interpretację indywidualną może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Po analizie podniesionych zarzutów Sąd stwierdza, że wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawno-podatkowej kwalifikacji opisanych we wniosku usług, w ramach których usługodawca wykonuje określone czynności związane z: pozyskiwaniem zleceń od zleceniodawców już współpracujących z grupą, pozyskiwaniem nowych zleceniodawców, zawieraniem umów ramowych. Zadaniem I. jest nawiązywanie kontaktów handlowych na szczeblu globalnym z międzynarodowymi korporacjami. Efektem tych czynności są natomiast umowy podpisywane na szczeblu lokalnym między spółkami z grupy I., a działającymi na danym rynku podmiotami z grupy należącej do pozyskanego klienta.

Skarżąca wyraziła wątpliwość, czy wynagrodzenie za owe czynności podmiotu powiązanego (I.), składające się na kompleksową usługę pośrednictwa handlowego, będzie podlegało ograniczeniu w zaliczeniu go w poczet kosztów uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Stosownie do art. 7 ust. 1 zd. 1 Updop, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Na podstawie art. 7 ust. 2 Updop, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Koszt uzyskania przychodów stanowi zatem istotny element konstrukcyjny podatku dochodowego. Zaliczenie danego wydatku w poczet tych kosztów pozwala podatnikowi na obniżenie podstawy opodatkowania tym podatkiem. Podatnik, co do zasady, może uwzględnić w swych rozliczeniach wszelkie poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Od wspomnianej zasady ustawodawca przewidział jednak szereg wyjątków.

Jednym z tych wyjątków jest niewątpliwie ograniczenie w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz podmiotów powiązanych z tytułu wykonania na rzecz podatnika określonych usług.

Na podstawie art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 11, lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju wymienionym w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 6, w części, w jakiej koszty te łącznie w roku podatkowym przekraczają 5% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, i odsetek.

W opisanym we wniosku stanie faktycznym strona przyznaje, że nabywa od podmiotu powiązanego usługę pośrednictwa handlowego, która następnie otwiera możliwość nawiązania współpracy na szczeblu lokalnym. I. zajmuje się bowiem nawiązywaniem i rozwijaniem współpracy z międzynarodowymi korporacjami oraz ustalaniem na jakich zasadach ta współpraca będzie funkcjonowała. W oparciu o zawarte przez I. umowy ramowe, działające na szczeblach lokalnych podmioty z grupy I. (w tym także skarżąca), podpisują umowy i wykonują usługi na rzecz klientów korporacyjnych (spółek lokalnych należących do grupy klienta pozyskanego przez I.).

Organ uznał, że opisana usługa podlega ograniczeniu przewidzianemu w art. 15e ust. 1 Updop, gdyż stanowi usługę podobną do wymienionej w tym przepisie usługi doradczej. Przeciwnego zdania jest wnioskodawca, który twierdzi, że opisana usługa nie dość, iż nie została wymieniona w powołanym przepisie to nie jest również podobna to żadnego ze wskazanych w nim świadczeń.

Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać podatnikowi.

Należy bowiem wskazać, że art. 15e ust. 1 Updop stanowi wyjątek od zasady, iż podatnik ma prawo zaliczać określone wydatki w poczet kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji, wszelkie ograniczenia przewidziane w tym przepisie trzeba odnosić do usług wymienionych w nim wprost lub do usług, które mają do nich podobny charakter. Niedopuszczalnym jest zatem stosowanie odległych analogii, które prowadziłyby do nieuzasadnionego rozszerzenia zakresu pojęciowego analizowanej normy prawnej.

Zdaniem Sądu, analiza, której dokonał DKIS nie prowadzi do wniosku, że sporna usługa pośrednictwa handlowego jest usługą doradczą lub usługą do niej podobną. Wręcz przeciwnie, argumentacja organu w zasadzie wyklucza uznanie jej za tego typu świadczenie.

Organ w zaskarżonym akcie odwołał się do wykładni językowej pojęcia "pośrednictwo", które należy rozumieć jako działalność osoby trzeciej mające na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych i doprowadzenie do zawarcia umowy.

Następnie DKIS wyłożył pojęcie "doradztwa", oznaczające udzielanie fachowych porad, wskazanie sposobu postępowania w jakiejś sprawie. DKIS nawiązał przy ty, do poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądowym i stwierdził, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Doradca to ten co udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

W ocenie Sądu, powyższa wykładnia analizowanych pojęć nie budzi większych zastrzeżeń. Nie mniej jednak organ nie wyjaśnia jakie elementy spornego świadczenia odpowiadają dokonanemu opisowi usług doradztwa. W szczególności Sąd nie dostrzega elementów łączących nabytą przez wnioskodawcę usługę pośrednictwa handlowego z doradzaniem rozumianym w sposób przedstawiony przez DKIS. Sąd nie widzi również istotnego podobieństwa między pośrednictwem a tak definiowanym doradztwem.

Z treści wniosku wynika, że istotą opisanego świadczenia jest:

1) nawiązanie, na potrzeby grupy I. – spółek tworzących tę grupę, współpracy na szczeblu globalnym z międzynarodowymi korporacjami w celu skojarzenia działających lokalnie podmiotów należących do grupy I. z działającymi lokalnie podmiotami korporacyjnymi;

2) pozyskanie, na potrzeby grupy I. – spółek tworzących tę grupę, kolejnych zleceń od klientów, z którymi już nawiązano wcześniej współpracę;

3) podpisanie umowy ramowej ustalającej ogólne standardy współpracy, którym musi odpowiadać umowa zawierana na szczeblu lokalnym.

Skarżąca działa zatem w określonych warunkach rynkowych, w których pewne czynności i ustalenia odbywają się na szczeblu globalnym, z pominięciem podmiotów należących do międzynarodowych grup kapitałowych, świadczących usługi na danym rynku lokalnym. Dzięki działaniom I., skarżąca jest kojarzona z usługobiorcami działającymi na jej "terenie". Pozyskuje w ten sposób nowych klientów, dostaje kolejne zlecenia z odgórnie ustalonym standardem współpracy. Zdaniem Sądu, jest to zatem usługa w dominującym stopniu polegająca na pośrednictwie, zbliżona do usług agencyjnych, których celem jest kojarzenie dwóch stron transakcji. I. występuje tu w roli podmiotu wyspecjalizowanego, który w pewnym sensie reprezentuje swoich klientów, czyli spółki z grupy I. Pozyskuje dla nich zarówno klientów jak i zlecenia oraz negocjuje i ustala, najkorzystniejsze zapewne, warunki współpracy. Przekazanie I. kompetencji w zakresie doboru kontrahentów oraz negocjowania i zawierania umów ramowych wyklucza uznanie spornych usług za usługi doradcze. Kontrahent nie sugeruje bowiem określonych strategii i rozwiązań, gdyż sam je ustala i wdraża. Skarżąca zdaje się w tym zakresie na I. Nie musi skupiać się na działalności w zakresie nawiązywania kontaktów handlowych, gdyż w tym zakresie działa w jej interesie inny, wyspecjalizowany podmiot.

Podsumowując tę część rozważań Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu w interpretacji, że opisana przez skarżącą usługa stanowi usługę zbliżoną do usługi doradczej, i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop, poprzez przyjęcie, iż koszty nabywanej usługi podlegają ograniczeniom w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wynikającym z art. 15e ust. 1 pkt 1 Updop.

Mając powyższe na uwadze, nieprawidłowe okazało się również rozstrzygnięcie w zakresie pytania drugiego. Stwierdziwszy, że sporne usługi nie stanowią usług wymienionych w art. 15e ust. 1 Updop, ani usług do nich podobnych, bezcelowe byłoby udzielanie odpowiedzi, czy podlegają one wyłączeniu na mocy art. 15e ust. 11 pkt 1 tej ustawy. Wspomniane wyłączenie odnosi się bowiem wyłącznie do pewnej kategorii usług wymienionych w art. 15e ust. 1 Updop. Usług niewymienionych w tym przepisie, np. usług pośrednictwa handlowego, wyłączenie, o którym mowa w art. 15e ust. 11 pkt 1 Updop w ogóle nie dotyczy.

Abstrahując od powyższego Sąd pragnie jednak zauważyć, że usługi pośrednictwa handlowego, w tym również takie jak opisane we wniosku, nie mogą zostać uznane za bezpośrednio związane z wykonaniem usługi przez ich nabywcę. Jak słusznie skonstatował organ, są to typowe świadczenia o charakterze ogólnym, konsumowane na poziomie skarżącej, które pozostają w związku bezpośrednim z działalnością wnioskodawcy, jako pewną całością, zaś w związku pośrednim z usługami wykonywanymi przez spółkę, polegającymi na dostarczaniu nowoczesnych rozwiązań w zakresie zarządzania obiektami, technicznego utrzymania nieruchomości, utrzymania czystości i higieny, cateringu oraz wsparcia.

Oczywistym jest, że podmiot gospodarczy może posiadać wewnętrzne struktury odpowiedzialne za działalność marketingową, pozyskiwanie klientów, negocjacje warunków współpracy. Jeśli dany podmiot nie posiada własnych wyspecjalizowanych struktur, to niewątpliwie musi nabywać stosowne świadczenia od podmiotów zewnętrznych. W zależności od rodzaju świadczenia będą to usługi bardziej lub mniej niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania takiego przedsiębiorcy w obrocie. Bez nawiązywania kontaktów handlowych i negocjowania kontraktów przedsiębiorca, z oczywistych przyczyn, nie mógłby przecież świadczyć usług. Nie będą to jednak świadczenia bezpośrednio związane z późniejszą realizacją pozyskanych kontraktów, gdyż nie będą stanowiły części wykonanych w ramach tego kontraktu usług w zakresie: zarządzania obiektami, technicznego utrzymania nieruchomości, utrzymania czystości i higieny, cateringu oraz wsparcia.

Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 14b § 1 i 2 Op, w którym strona zarzuca wydanie interpretacji w innym niż przedstawiony stanie faktycznym. Zdaniem Sądu, DKIS przeanalizował stan faktyczny opisany we wniosku i na jego podstawie wydał zaskarżoną interpretację indywidualną. Dla zasadności wspomnianego zarzutu bez znaczenia pozostaje natomiast to, że interpretacja okazała się wadliwa.

Ów zarzut jest ponadto całkowicie niezrozumiały w kontekście funkcji gwarancyjnej, którą winna pełnić interpretacja indywidualna. Gdyby bowiem DKIS uznał, że wymienione w tym zarzucie okoliczności stanowią elementy stanu faktycznego, to wówczas wydałby akt, który nie miałby dla spółki żadnego praktycznego znaczenia. Nie jest bowiem ważne jak wnioskodawca kwalifikuje sporne świadczenia i czy dostrzega w ich nabyciu bezpośredni związek z własnymi usługami. Kluczowe jest aby podatnik dokładnie opisał jakie usługi nabywa (co w tej sprawie uczynił), zaś ocenę ich podobieństwa z usługami wymienionymi wart. 15e ust. 1 Updop oraz związek z własnymi świadczeniami, po wyrażeniu własnego stanowiska w tych kwestiach, zostawił do oceny organowi interpretacyjnemu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1lit. a Ppsa, uchylił wydaną interpretację indywidualną.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i 4 oraz art. 209 Ppsa. Na wspomniane koszty składał się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz 480 zł wynagrodzenia dla pełnomocnika, obliczonego na podstawie § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).