Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 363/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 4
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Op 372/18 sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od J. M. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 listopada 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu skargi J.M. (dalej: Skarżący), na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: Dyrektor ARiMR), z dnia [...] czerwca 2018r., wydanej w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu (dalej: Kierownik ARiMR), z dnia [...] kwietnia 2018r.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

W dniu 10 maja 2017 r. Skarżący wystąpił do Kierownika ARiMR z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. W sekcji VII. "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych", zadeklarował osiem działek ewidencyjnych. W sekcji VIII. "Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych" zgłosił do płatności JPO (jednolita płatność obszarowa) oraz płatności za zazielenienie dwie działki rolne (działki A, B) o powierzchni 2,46 ha. Do wniosku dołączone zostały załączniki graficzne, obejmujące zgłoszone do płatności działki, na których nie obrysowano ich zakresu użytkowania.

Kierownik ARiMR w dniu [...] czerwca 2017 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku, poprzez wyrysowanie na załącznikach graficznych, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, działek rolnych A i B. W pouczeniu organ I instancji wskazał, iż uzupełnienie wniosku winno nastąpić do dnia [...] czerwca 2017 roku. Skarżący usunął powyższe braki w dniu [...] czerwca 2017r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r., Kierownik ARiMR odmówił Skarżącemu przyznania płatności, w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, na rok 2017r., wskazując, że wobec wprowadzenia zmiany do wniosku w dniu 29 czerwca 2017 r., płatność się nie należy.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] czerwca 2018 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika ARiMR z dnia [...] kwietnia 2018 r.

W uzasadnieniu podkreślił, że wnioski o przyznanie płatności na 2017 rok winny być złożone w terminie, od 15 marca do 31 maja i termin ten nie podlegał przywróceniu, zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 968 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach) oraz § 1 rozporządzenia ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2017 roku w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2017 r.(Dz. U. z 2017 r. poz. 968, dalej: rozporządzenie w sprawie przedłużenia terminu).

Dodał, iż stosownie do art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych, mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 str.48 z dnia 20.6.2014, dalej: rozporządzenie nr 640/2014), z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku, czy też wniesienie poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, po ostatecznym terminie wnoszenia poprawek, ustalonym przez Komisję, na podstawie art. 78 lit. b rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot związanych z faktycznym wykorzystywaniem danych działek rolnych, jednak jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.

Podkreślił, iż poprawki w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność, są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego dla składania po terminie, pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, a więc do dwudziestego piątego dnia po upływie terminu składania wniosku.

Natomiast wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok, Skarżący złożył w dniu [...] maja 2017 r., a braki wniosku, decydujące o kwalifikowalności powyższego wniosku zostały uzupełnione w dniu 29 czerwca 2017 r., czyli po terminie określonym we wskazanych wyżej przepisach.

Tak więc skoro przepisy unijnego prawa materialnego (art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 w związku z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 809/2014) określają termin graniczny złożenia wniosku o przyznanie płatności (25 dni kalendarzowych od 31 maja), to po 26 czerwca danego roku nie jest możliwe złożenie wniosku.

Wobec tego, że złożony wniosek musi być kompletny, nie jest dopuszczalne uzupełnienie go po tym terminie o jego integralne części, takie jak wyrysy działek rolnych na załącznikach graficznych. Tylko w przypadku oczywistych błędów stosownie do art. 4 rozporządzenia nr 640/2014, wniosek o przyznanie pomocy może zostać poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu.

Powyższe uchybienie nie mogło być natomiast zakwalifikowane jako błąd oczywisty, ponieważ rolnik nie wyznaczył ani zasięgu użytkowania powyższych działek, nie wskazał także na zadeklarowanych działkach oznaczeń literowych, co należy jest brakiem formalnym wniosku, a nie oczywistym błędem.

Zaznaczył również, że wezwanie Kierownika ARiMR, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U, 2017 poz. 1257, dalej: k.p.a.) do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie płatności przez wyrysowanie działek rolnych A i B na załącznikach graficznych, w sytuacji, gdy upłynął materialnoprawny termin na złożenie kompletnego wniosku, stanowiło nieuzasadnioną czynność procesową i godziło w statuowaną w art. 8 k. p. a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów administracji.

Od powyższej decyzji, Skarżący złożył skargę, którą Sąd I instancji uznał za uzasadnioną i wyrokiem z dnia 15 listopada 2018r. uchylił decyzję Dyrektora ARiMR oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika ARiMR, z dnia [...] kwietnia 2018r.

W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 809/2014 wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym.

Natomiast, w myśl art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, w przypadku gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 k.p.a., kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów.

W związku z powyższym uznał, że Kierownik ARiMR nie uzasadnił należycie odmowy przyznania Skarżącemu wnioskowanej płatności i przerzucił na Skarżącego winę za sytuację przez siebie sprowokowaną.

Dyrektor ARiMR powołał się na szereg przepisów, które były nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, co nie wypełnia zasady przekonywania, a utrudnia stronie, zrozumienie motywów wydanej decyzji. Przywołania pełnej treści wymagały bowiem tylko te normy, które są rozstrzygające dla załatwianej przez organ sprawy administracyjnej. Taki sposób sporządzania uzasadnienia decyzji nie realizuje przesłanki kompletności decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 i 2 K.p.a.

Zauważył, że w art. 21 rozporządzenia nr 640/2014 mowa jest o oczywistym błędzie wniosku, a nie o oczywistej omyłce pisarskiej lub rachunkowej. Istota więc tkwi w łatwości wykrycia błędu, która decyduje o jego oczywistym charakterze.

W jego ocenie błąd wniosku jest oczywisty, jeżeli bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, wynika on z weryfikacji samego wniosku przez organ. Jeżeli z porównania kolejnych treści wniosku, wynika występująca między nimi sprzeczność, która powoduje, że wniosek jest niepełny, niespójny, to błąd jest oczywisty i może być poprawiony w każdym czasie. Tak więc sytuacja, w której błąd we wniosku niejako musi być wykryty z racji swej oczywistości, nie może powodować dyskwalifikacji wniosku i wywoływać dla rolnika konsekwencji związanych z próbą uzyskania nienależnych płatności, chyba, że strona działała w złej wierze.

Brak wykreślenia zakresu użytkowania działek i ich literowego oznaczenia należy więc traktować jako błąd oczywisty. Błąd ten mógł zostać więc wykryty przy rutynowym sprawdzeniu wniosku, przy czym organy nie podnosiły, że beneficjent nie działał w dobrej wierze.

Od tej sytuacji odróżnił brak formalny wniosku, który podlega usunięciu w trybie art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach.

Wskazał, iż zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Zasada ta sprzeciwia się wyciąganiu wobec Skarżącego negatywnych konsekwencji w sytuacji, gdy zastosowała się do wezwania organu. Skoro organ I instancji w wezwaniu z daty 24 czerwca 2017r., sugerował, że uzupełnienie wniosku przez poprawienie dokumentu, będzie prowadziło do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, to powinien przyjąć, że strona zobowiązanie wykonała.

Wskazał, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach oraz art. 13 rozporządzenia nr 809/2014, wnioski oraz dokumenty, które należy złożyć wraz z wnioskiem o przyznanie płatności, składało się w 2017 roku od 15 marca do 31 maja 2017 r. Z mocy powołanych wcześniej przepisów rozporządzenia nr 640/2014, dopuszczalne było tez złożenie wniosku po ostatecznym terminie, w ciągu 25 dni kalendarzowych, po terminie do składania wniosków, lecz łączyło się ze zmniejszeniem płatności o 1% za dzień zwłoki a ponieważ w 2017 r. dzień 25 czerwca wypadał w niedzielę, to termin przesuwał się na 26 czerwca. Wniosek złożony po dniu 26 czerwca 2017 r. był niedopuszczalny, czego konsekwencją jest pozbawienie rolnika płatności na ten rok.

Nie dotyczy to jednak wniosków złożonych w terminie, czyli jak w sprawie w dniu [...] maja 2017r. Ocena taka obejmuje także dokumenty które należało złożyć z wnioskiem, o ile dokumenty te stanowiły o kwalifikowalności wnioskowanej płatności. Strona złożyła tymczasem wymagany dokument (mapy) w terminie, choć z uchybieniem polegającym na braku wyrysowania użytkowania działek i zaznaczenia na tak wyrysowanych działkach ich literowych oznaczeń.

Sąd nie kwestionując tego, że na Skarżącym ciążył obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających spełnienie przez niego warunków dla przyznania płatności, jednak wezwanie do uzupełnienia braków wniosku jego zdaniem winno nastąpić w odpowiednim czasie, a wniosek należało rozpoznać przed upływem terminu.

Jak wskazał ustawodawca krajowy nałożył na organ ARiMR, nieustanowiony w przepisach unijnych obowiązek formalnego sprawdzenia wniosku i poinformowania rolnika o stwierdzonych brakach. W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie płatności został złożony w dniu [...] maja 2017 r., natomiast organ I instancji wystosował wezwanie dopiero [...] czerwca 2017 r. Ujawniony brak wniosku organ I instancji mógł stwierdzić już w trakcie przyjmowania wniosku w komórce merytorycznie zajmującej się obsługą takich wniosków, czy nawet w biurze podawczym organu .

Organy mając obowiązek więc działania zgodnie z prawem, aby obywatel nie miał wątpliwości co do ich obiektywizmu, nie mogą przerzucać odpowiedzialności za własne uchybienia na stronę, a następnie wyciągać z tego konsekwencji dla niej negatywnych.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Dyrektor ARiMR, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez oddalenie skargi, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną subsumcję art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawie hipoteza zawartej w tym przepisie normy prawnej nie znajduje zastosowania,

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, w związku z czym skargę, stosownie do art. 151 p.p.s.a należało oddalić.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor ARiMR wskazał dokonaną przez Sąd I instancji, błędną wykładnię art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, wskazując, iż o oczywistym błędzie wniosku można było by mówić wówczas, gdy bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, wynikałby on z weryfikacji samego wniosku przez organ. Nadto, podkreślił iż naruszenie zasady określonej w art. 8 k.p.a. poprzez wezwanie beneficjenta do uzupełnienia braków skargi w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie miało wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarżący wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się uzasadniona.

Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do oceny, czy wykładnia art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa, a w konsekwencji czy zastosowanie art. 4 rozporządzenia nr 809/2014 w niniejszej sprawie jest zasadne.

Sąd I instancji wskazał, że w art. 21 rozporządzenia nr 640/2014 mowa jest o oczywistym błędzie wniosku, a nie o oczywistej omyłce pisarskiej lub rachunkowej. Istota więc tkwi w łatwości wykrycia błędu, która decyduje o jego oczywistym charakterze. Tak więc sytuacja, w której błąd we wniosku niejako musi być wykryty z racji swej oczywistości, nie może powodować dyskwalifikacji wniosku i wywoływać dla rolnika konsekwencji związanych z próbą uzyskania nienależnych płatności, chyba, że strona działała w złej wierze.

Uznał tym samym, że brak wyrysowania na załącznikach graficznych dołączonych do wniosku, działek A i B, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, jest błędem oczywistym, bowiem bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, wynika z weryfikacji samego wniosku. Jak wskazał, z porównania kolejnych treści wniosku, wynika występująca między nimi sprzeczność, która powoduje, że wniosek jest niepełny, niespójny, a więc błąd należy uznać za oczywisty i może być on poprawiony w każdym czasie.

Zgodnie z brzmieniem artykułu 4 rozporządzenia nr 809/2014, tytułowanego: korekty i poprawianie oczywistych błędów, wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu, w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym.

Z treści wskazanego przepisu, wynika że o oczywistym błędzie wniosku można mówić wówczas, gdy może być on w sposób bezpośredni, a więc w sposób nie sprawiający trudności ustalony, poprzez sprawdzenie informacji zawartych w dokumentach już przedłożonych przez wnioskującego o dopłaty.

Oznacza to, że podstawą przyjęcia wystąpienia oczywistej omyłki, w rozumieniu tego przepisu, jest istnienie we wniosku i dokumentach złożonych w celu uzyskania dopłat informacji, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie tego błędu, a nie oczywistego braku wniosku.

Za błąd ten nie można natomiast uznać przypadku, gdy mimo sprawdzenia informacji zawartych we wniosku oraz dołączonych dokumentów, nie może być on w sposób prosty, zidentyfikowany.

Niewątpliwie bowiem, brak wyrysowania działek A i B oraz ich oznaczenia, na dołączonych do wniosku załącznikach graficznych jest brakiem łatwo zauważalnym, oczywistym. Brak taki nie spełnia jednak warunku określonego w art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, bowiem nie jest on oczywistym błędem. Za oczywisty błąd można uznać te błędy, które mogą być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. Tak więc dopiero gdy informacje zawarte w dokumentach zawartych we wniosku pozwalają na ustalenie tego błędu w sposób łatwy i nie wymagający innych zabiegów, można uznać powyższy błąd za błąd w rozumieniu art. 4 rozporządzenia 809/2014.

Natomiast wniosek jak i dokumenty dołączone do wniosku nie zawierają jakiekolwiek informacji które pozwalałyby na uznanie ich za błąd, w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014.

Złożone wraz z wnioskiem załączniki graficzne nie zawierały żadnych informacji naniesionych przez wnioskodawcę, natomiast na podstawie wniosku oraz dokumentów załączonych do wniosku nie sposób ustalić choćby, jaki był obszar działek zadeklarowanych do płatności, czy też tego czy całość deklarowanych działek ewidencyjnych jest deklarowana do płatności. Nie można było natomiast było wykluczyć, iż powierzchnie te nie są ze sobą zgodne.

Nie można więc w sposób prosty, bezpośredni, poprzez sprawdzenie informacji zawartych we wniosku ustalić, iż jest to błąd w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014,

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji nie zasadnie uznał, iż zakwalifikowanie przez organ powyższej sytuacji złożonego wniosku jako niepełnego jest nieprawidłowe, bowiem zawiera braki formalne, które mogą zostać uzupełnione.

Odnosząc się do argumentacji, co do naruszenia zasady zawartej w art. 8 kpa przez organ I instancji, które zdaniem organu nie miało wpływu wynik sprawy i nie mogło być podstawą do uwzględnienia skargi, stwierdzić należy, iż uzupełnienie przez Skarżącego braków formalnych wniosku, po ostatecznym terminie składania wniosków obszarowych, który w roku 2017 upływał w dniu 26 czerwca, nawet pomimo wysłania przez organ I instancji wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, nie mogło prowadzić do uznania, iż wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego został złożony w terminie przewidzianym w powyższym przepisie prawa materialnego.

W tym zakresie regulacje krajowe ( art. 21 ust.1 ustawy o płatnościach, § 1 rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu ) oraz unijne (art. 13 rozporządzenia nr 809/2014) określają termin złożenia kompletnego wniosku, a art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, określa ostateczny termin złożenia wniosku o przyznanie płatności, a więc do dnia 26 czerwca 2017r. Po tym terminie nie jest możliwe złożenie wniosku, ani też jego uzupełnienie.

Przesłanie wezwania, w terminie uniemożliwiającym w praktyce skuteczne uzupełnienia wniosku, choć naganne, nie może mieć wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie bowiem w ostatnim dniu złożenia wniosku, wniosek Skarżącego był niekompletny, a jego uzupełnienie nastąpiło już po upływie powyższego terminu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora ARiMR, uchylając zaskarżony wyrok, a uznając, iż sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, zgodnie z art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę., oddalając ją, bowiem istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, o kosztach orzekając stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora ARiMR zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 460,0 zł.