Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1065/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 273 § 2, art. 184 w zw. art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt: VII SA/Wa 932/18 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 2164/15 zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi P.F. na czynność Komendanta Stołecznego Policji z dnia [..] czerwca 2015 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt: VII SA/Wa 932/18 odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 2164/15, wskazując w uzasadnieniu postanowienia, że w ocenie Sądu skarga o wznowienie nie jest bezpośrednio związana z orzeczeniem Sądu z dnia 11 stycznia 2016 r., ponieważ sprawa ta dotyczyła odmowy usunięcia punktów z ewidencji punktów karnych kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zaś okoliczności wskazane w skardze o wznowienie dotyczą nieprawidłowości w nałożeniu mandatu karnego, a więc są istotne dla ważności postępowania mandatowego, nie mają jednak znaczenia w postępowaniu dotyczącym odmowy usunięcia z ewidencji punktów karnych. Odrębnie Sąd wskazał, że w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 2164/16 skarga została odrzucona z powodu braków formalnych – niewyczerpania trybu przed wniesieniem skargi do Sądu. W takiej zaś sytuacji wznowienie postępowania prowadziłoby do merytorycznego rozpoznania skargi, która pierwotnie została odrzucona.

Postanowienie powyższe stało się przedmiotem zażalenia P.F., w którym domagał się on wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 2164/15.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisów art. 280-282 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej p.p.s.a., rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w dwóch etapach. Na pierwszym etapie – sąd bada pod względem formalnym (na posiedzeniu niejawnym) dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania, tj. czy skarga została wniesiona w terminie oraz czy skarżący wskazał ustawową przyczynę uzasadniającą żądanie wznowienia. Na tym etapie sąd nie bada ani rzeczywistego istnienia podstawy, ani jej trafności, a jedynie fakt jej powołania. Podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze o wznowienie postępowania. W sytuacji, gdy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona po terminie lub gdy z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, skarga jako pozbawiona ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA z: 5 lipca 2012 r., I OSK 1057/12; 7 sierpnia 2012 r., I OSK 1285/12 i 16 listopada 2012 r., I OSK 2607/12). W przeciwnym razie, gdy nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego (skarga jest dopuszczalna, została wniesiona w terminie i istnieje powoływana w niej podstawa wznowienia), sąd rozpoznaje merytorycznie sprawę (na rozprawie).

W niniejszej sprawie w wyniku wstępnej kontroli skargi o wznowienie Sąd I instancji doszedł do przekonania, że nie opierała się ona na ustawowych podstawach wznowienia postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy podaną przez skarżącego podstawą żądania wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 2164/16 był przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. Jak podał skarżący okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania miały być nowe okoliczności – nowe dowody w sprawie nałożenia mandatu karnego w dniu [..] marca 2014 r. w postaci postanowienia Prokuratury Rejonowej [..] z dnia 13 marca 2018 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie nieumyślnego przekroczenia uprawnień oraz niedopełnienia obowiązków w dniu [..] marca 2014 r. w W. przez wykonujących obowiązki służbowe funkcjonariuszy Policji i wyrządzenia istotnej szkody P.F. Okoliczność ta została przez Sąd prawidłowo oceniona jako niewystarczająca do wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 2164/15.

Podkreślenia wymaga, że nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia postępowania nakazuje interpretować przyczyny wznowienia postępowania w sposób ścisły. Istotą tej instytucji jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w celu zapewnienia zgodności z prawem wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, stąd podstawy wznowienia postępowania winny wiązać się ściśle z przedmiotem zakończonego postępowania sądowego.

Nadto ze sformułowania art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Innymi słowy sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronie. W orzecznictwie i w doktrynie trafnie wskazuje się, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy. Dowody te musiały istnieć w dniu wydania decyzji, której weryfikacji domaga się strona (wyrok NSA z: 5.5.2005 r., OSK 1345/04; 11.1.2008 r., II FSK 1357/06; 22.12.2009 r., I OSK 1012/09, MoP 2010/3/130; postanowienie NSA z: 7.4.2006 r., II OSK 689/05; 27.1.2011 r., II GSK 18/11, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, K. Wojciechowską w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 1200, nb 9). Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (postanowienie NSA z: 7.4.2006 r., II OSK 689/05; 9.6.2010 r., II OZ 250/10; 22.11. 2010 r., II FSK 2135/10; 28.2.2012 r., I GSK 68/12; 20.11.1853/12; wyrok NSA z 24.4.2013 r., I OSK 2068/11, akceptowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, K. Wojciechowską – op. cit., s. 1200-1201, nb 9; A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, uw. 6 i 7 do art. 273).

W niniejszej sprawie kluczowe jednak jest zwrócenie uwagi, że postępowanie w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 2164/15 zostało zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na niewyczerpanie przysługującego w toku postępowania administracyjnego środka zaskarżenia, a więc z przyczyn formalnych. Powołane przez skarżącego w skardze o wznowienie postępowania okoliczności nie mogły więc stanowić przesłanki wznowienia postępowania zakończonego powyższym postanowieniem Sądu. Wznowienie postępowania nie mogłoby prowadzić do odmiennej oceny uprzednio wniesionej skargi pod względem formalnym.

Przypomnieć należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (postanowienie NSA z: 17.4.2007 r., I FSK 607/06; 5.8.2010 r., I OSK 1092/10; 28.9.2010 r., I FSK 1051/09; 23.2.2011 r., II OSK 257/11; 7.10.2011 r., I OSK 1722/11; 5.7.2012 r., I OSK 1057/12; 7.8.2012 r., I OSK 1285/12, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, K. Wojciechowską – op. cit., s. 1216-1217, nb 4; postanowienie SN z 15.6.2005 r., IV CZ 50/05, Lex 533865, akceptowane przez K. Weitza w: red. T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. III, Wolters Kluwer 2016, s. 424, uw. 12).

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za niezasadne, co powodowało jego oddalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.