Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1261/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1261/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] r. określającą T. SA wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie 149.807,- zł.

Na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika złożył w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu tej skargi pełnomocnik strony wskazał, iż w świetle przedstawionych zarzutów oraz wykazanej powagi naruszeń prawa, jakich dopuściły się organy podatkowe, za w pełni uzasadnione uznać należy żądanie strony skarżącej w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Oczywistym bowiem jest – jak podkreślił pełnomocnik strony – że zarówno w interesie strony, jak również w interesie publicznym, leży to, aby decyzja, która w tak rażący sposób narusza zasady prowadzenia postępowania podatkowego, nie podlegała wykonaniu, zwłaszcza gdy jej uchylenie uznać należy za wysoce uprawdopodobnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) - zwanej dalej u.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei § 3 tego artykułu stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zatem przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 u.p.s.a. i są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

W doktrynie przyjmuje się, że w przypadku zgłoszenia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej, obowiązek ustalenia, czy zachodzą ku temu podstawy, obciąża (od chwili przekazania mu akt) sąd administracyjny, który w tym zakresie działa z urzędu. Natomiast uprawdopodobnienie przez skarżącego podstaw wniosku nie ma charakteru realizacji prawnego obowiązku, lecz jedynie działania we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz – glosa do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05, GSP-Prz.Orz. 2006/1/1 - t.2). Przyjąć zatem należy, iż przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. nie nakłada obowiązku udowodnienia, czy też uprawdopodobnienia przez stronę przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże przyjąć należy, iż przepis ten zobowiązuje stronę do ich wskazania.

Analizując wniosek pełnomocnika skarżącej w tym zakresie Sąd nie stwierdził aby zachodziła którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona podnosi jedynie argument o naruszeniu prawa przez organy podatkowe, bez wskazania, że może to grozić poważnymi reperkusjami finansowymi – niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, iż każdy jest zobowiązany do płacenia podatków (zob. art. 84 Konstytucji RP). W przypadku, gdyby po rozpoznaniu skargi okazało się, że zaskarżona decyzja narusza prawo, nienależnie zapłacony podatek stanie się nadpłatą podatkową, która podlegać będzie z urzędu zwrotowi (zob. art. 72 § 1 pkt 1 i art. 77 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm./).

Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może także przemawiać argument strony skarżącej, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo wyeliminowana tej decyzji z obrotu prawnego. Aby to stwierdzić, sąd administracyjny, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, musiałby wstępnie zbadać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Taka praktyka w ocenie Sądu jest niedopuszczalna, bowiem na tym etapie postępowania bada się jedynie istnienie przesłanek uzasadniających udzielanie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; nie bada się zgodności działania administracji z prawem (wadliwości aktu).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

D.T.