Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 365/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 3,
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 50 ust. 17,
journal: Dz.U. 2018 poz 1510
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2016 r. 2. umarza postępowanie administracyjne.


UZASADNIENIE

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako Dyrektor "[...]OW NFZ") wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia przez D. J. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Strona") kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, które zostały sfinansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia w dniu 11 października 2013 r. (ambulatoryjna opieka specjalistyczna zrealizowana przez [...] w [...] w wysokości 115,70 złotych) oraz w dniach od 4 do 11 kwietnia 2014 r. (leczenie szpitalne zrealizowane przez Wojewódzkie Centrum Szpitalne [...] w [...] na kwotę 3 536 złotych).

W toku postępowania Skarżąca przedłożyła szereg dokumentów celem wykazania podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, jako członek rodziny ubezpieczonego – męża, w tym:

1. zaświadczenie z dnia 24 listopada 2016r. wydane przez J. Sp. z o.o. (pracodawca męża Strony) mające potwierdzać zgłoszenie Strony jako członka rodziny w okresie od 30 czerwca 2013 r. do 31 lipca 2014 r.;

2. zaświadczenie z dnia 24 listopada 2016 r. wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w [...] mające potwierdzać zgłoszenie Strony w okresie od 22 września 2003 r. do 14 listopada 2013 r. oraz od 4 grudnia 2014 r. jako członka rodziny osoby ubezpieczonej;

3. druk ZUS P ZCNA z dnia 22 września 2003 r. mający potwierdzać jej zgłoszenie od dnia 22 września 2003 r. jako członka rodziny osoby ubezpieczonej;

4. druk ZUS P ZCNA z dnia 28 października 2013 r. mający potwierdzać jej zgłoszenie od dnia 1 stycznia 2012 r. jako członka rodziny osoby ubezpieczonej;

5. druk ZUS P ZCNA z dnia 14 kwietnia 2014 r. mający potwierdzać jej zgłoszenie od dnia 30 czerwca 2013 r. jako członka rodziny osoby ubezpieczonej;

6. druk ZUS P ZCNA z dnia 5 grudnia 2014 r. mający potwierdzać jej zgłoszenie od dnia 04 grudnia 2014 r. jako członka rodziny osoby ubezpieczonej;

7. dwie strony wydruków z systemu informatycznego ZUS z danymi o zgłoszeniach ubezpieczonego oraz jedną stronę z danymi o zgłoszeniach członków rodziny ubezpieczonego.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. orzekł o obowiązku poniesienia przez Skarżącą kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach 4 - 11 kwietnia 2014 r. w wysokości 3 536 złotych oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej świadczeń udzielonych w dniach 9 i 11 października 2013 r. w kwocie 135, 40 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że Strona w okresie od 15 listopada 2013 r. do 20 grudnia 2013 r. wykonywała pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej u płatnika - Europejska Fundacja Opieki. Tymczasem zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1510 ze zm., dalej jako "ustawa o świadczeniach"), status ubezpieczonego otrzymują członkowie rodzin "jeżeli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 i 3". Dyrektor [...]OW NFZ podkreślił, że przytoczony przepis ustanawia tzw. "zasadę niekumulowania tytułu obowiązkowego ubezpieczenia z tytułem członka rodziny". Zgodnie z cytowanym przepisem organ pierwszej instancji uznał zatem, że bieg trwania okresu ubezpieczenia Strony od dnia 28 października 2013 r. jako członka rodziny został przerwany w momencie powstania jej własnego obowiązkowego tytułu ubezpieczenia, tj. z dniem 15 listopada 2013 r. Strona nie posiadała zatem prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w dniach 4 - 11 kwietnia 2014 r. Kolejne zgłoszenie Strony jako członka rodziny dokonane zostało dopiero dnia 14 kwietnia 2014 r. Organ zaznaczył także, że art. 76a ust. 2 ustawy o świadczeniach stanowi, iż osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, która zgłosiła do Funduszu członków rodziny, jest obowiązana poinformować podmiot właściwy do dokonania wyrejestrowania o okolicznościach powodujących konieczność ich wyrejestrowania z ubezpieczenia, w terminie 7 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności. Strona winna zatem zostać wyrejestrowana z ubezpieczenia dnia 15 listopada 2013 r., a nie dnia 31 lipca 2014 r., jak wskazano na zaświadczeniu wymienionym w punkcie pierwszym. Natomiast, na podstawie przedłożonych przez Skarżącą dokumentów (wymienionych powyżej w punkcie drugim i trzecim) organ uznał, że Strona była osobą ubezpieczoną jako członek rodziny osoby ubezpieczonej w dniach 9 i 11 października 2013 r.

Po wniesieniu przez Skarżącą odwołania od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2016 r. do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako "Prezes NFZ" lub "organ odwoławczy"), organ ten poinformował Skarżącą o możliwości dokonania wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego w związku z nowelizacją ustawy o świadczeniach. Organ wskazał, że warunkiem nieobciążania kosztami leczenia jest dokonanie przez płatnika składek np. w przypadku pracownika poprzez pracodawcę "wstecznego" (prawidłowego) zgłoszenia członka rodziny. Organ poinformował Skarżącą, że w terminie do 90 dni od wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach, tj. do dnia 12 kwietnia 2017 r. — należy dokonać "wstecznego zgłoszenia" do ubezpieczenia zdrowotnego. Zaznaczył, że zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego powinno obejmować okres, w którym zostały udzielone Stronie świadczenia, będące przedmiotem decyzji dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. Skarżąca została także poinformowana, że w przypadku dokonania powyższej czynności nie będzie wszczynane lub będzie umorzone wszczęte już postępowanie administracyjne ustalające obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. Powyższa korespondencja została zwrócona do nadawcy, tj. Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z adnotacją Poczty Polskiej "zwrot nie podjęto w terminie".

Ponadto Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w oparciu o informacje zawarte w złożonym przez Stronę odwołaniu dotyczące trudnej finansowej, zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o rozważenie możliwości wszczęcia z urzędu postępowania w celu wydania decyzji na podstawie art. 54 ustawy o świadczeniach.

Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi wyjaśnił, że wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dla Skarżącej w okresie od kwietnia 2014 r. Skarżąca oświadczyła jednakże pracownikowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, że w 2014 r. posiadała prawo do ubezpieczenia zdrowotnego. Przedstawił także w załączeniu oświadczenie Skarżącej z dnia 2 listopada 2018 r., w którym wyjaśniła, że w kwietniu 2014 r. była ubezpieczona przy mężu w jego zakładzie pracy a ponadto nie może pracować ze względu na chorobę córki i nie oczekuję żadnej pomocy finansowej ani ubezpieczenia zdrowotnego z MOPS w [...].

Również w skierowanym do Prezesa NFZ piśmie z 6 grudnia 2018 r. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, iż była zgłoszona przez męża do ubezpieczenia zdrowotnego w spornym okresie.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku. Organ odwoławczy zaznaczył, że z informacji zgromadzonych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych (CWU) prowadzonym przez Narodowy Fundusz Zdrowia wynika, że przed datą udzielonych świadczeń Skarżąca została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, jako członek rodziny R. J. (męża Skarżącej) od dnia 30 czerwca 2013 r. Jednakże od dnia 15 listopada 2013 r. została zgłoszona z własnym tytułem, jako osoba wykonująca umowę zlecenia, przy czym wyrejestrowanie miało miejsce w dniu 21 grudnia 2013 r. Organ podkreślił, że podlegający ubezpieczeniu zdrowotnemu R. J. mógł zgłosić Skarżącą do ubezpieczenia zdrowotnego jako członka rodziny, tylko w przypadku, jeżeli nie podlegała ona w tym czasie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z jednego z tytułów wymienionych w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach, ani nie posiadała prawa do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji (co wynika z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o świadczeniach). Podleganie przez Skarżącą obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z własnego tytułu stanowiło tytuł nadrzędny i wykluczyło możliwość dalszego podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jako członek rodziny, wygaszając ten tytuł do ubezpieczenia. Utrata przez Stronę tytułu do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym od 21 grudnia 2013 r. wymagała dokonania kolejnego zgłoszenia jej do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu własnego, lub jako członka rodziny albo zawarcia przez nią umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego. Ponowne zgłoszenie, jako członek rodziny męża nastąpiło z datą 4 grudnia 2014 r. Zatem w okresach, w którym udzielono Skarżącej świadczeń sfinansowanych ze środków publicznych, tj. w dniach: od 4 do 11 kwietnia 2014 r., nie podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu w Narodowym Funduszu Zdrowia, a co za tym idzie nie posiadała prawa do świadczeń zdrowotnych finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Prezes NFZ zaznaczył, iż nieznajomość przepisów prawa nie może być usprawiedliwieniem dla nieprzestrzegania prawa przez obywatela. Jego zdaniem, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało również, że w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że Skarżąca działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, jakoby przysługiwało jej prawo do świadczeń w dniach ich udzielenia, o którym mowa w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach.

W skardze na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2018 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Strona podkreśliła, że skorzystała z opieki zdrowotnej, działając w błędnym przekonaniu, iż była ubezpieczona u męża w zakładzie prac, jak zawsze od dłuższego czasu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie kosztów udzielonej opieki zdrowotnej, podkreślając, że nie ma funduszy na pokrycie tak wysokiej kwoty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu bowiem, z ustalonego przez organy stanu faktycznego, wynika, wbrew stanowisku zajętemu przez Prezesa NFZ, że w stosunku do Skarżącej zastosowanie znajdzie przesłanka, o której mowa w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach (w brzmieniu nadanym art. 1 ust. 2 lit. b) ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 28 grudnia 2016 r. poz. 1774). Na mocy wyżej przywołanego przepisu, obowiązku uiszczenia kosztów świadczenia nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń albo złożenia pisemnego oświadczenia o przysługującym jej prawie o świadczeniu opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Tym samym, w realiach przedmiotowej sprawy, ocenie podlega więc nie tylko fakt niezgłoszenia, w spornym przedziale czasowym, Strony do ubezpieczenia zdrowotnego - w tym wypadku jako członka rodziny męża z uwagi na przerwę spowodowaną objęciem ubezpieczeniem Skarżącej z tytułu podjęcia przez nią zatrudnienia - lecz także okoliczności towarzyszące składaniu przez nią oświadczenia o objęciu jej ubezpieczeniem w momencie udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej w dniach od 4 do 11 kwietnia 2014 roku. Co istotne, przepis ten wszedł w życie w dniu 12 stycznia 2017 r., czyli już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, ale jeszcze przed zakończeniem postępowania odwoławczego przez Prezesa NFZ.

Tymczasem organ II instancji nie poczynił żadnych ustaleń w powyższym aspekcie, stwierdzając jedynie apriorycznie, że postępowanie dowodowe wykluczyło możliwość uznania, iż Skarżąca działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w okresie, w którym poddała się leczeniu. Prezes NFZ na poparcie tak postawionej tezy nie sposób nie przytoczył jednakże jakiejkolwiek argumentacji, z której mogłoby wynikać, w jakim przypadku uważałby za uprawnione powołanie się na statuowaną w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach klauzulę działania przez świadczeniobiorcę w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej i dlaczego w tak zakreślonym kręgu nie mieści się przypadek Skarżącej.

W ocenie Sądu natomiast, z akt sprawy wyłaniają się w sposób oczywisty okoliczności, które, przy ich uwzględnieniu na etapie badania przez organ odwoławczy przesłanki działania przez skarżącą w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, winny skutkować przyznaniem racji Skarżącej. Otóż nie ulega wątpliwości, że przez niemalże cały okres czasu, od roku 2003, Skarżąca nie posiadała własnego odrębnego tytułu do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, będąc zgłoszoną do ubezpieczenia zdrowotnego przez męża. Okoliczność ta związana była z koniecznością sprawowania przez Skarżącą osobistej opieki nad chorą córką, wykluczającą w istocie możliwość podjęcia przez nią stałego zatrudnienia. Niewątpliwe tak długi okres funkcjonowania w systemie ubezpieczeń zdrowotnych, niemalże wyłącznie, jako osoby posiadającej prawo do świadczeń do świadczeń opieki zdrowotnej, z uwagi na zgłoszenie jej do tego ubezpieczenia przez męża, mogło wykształcić u Skarżącej przekonanie, że jest to w istocie stała podstawa do objęcia jej ubezpieczeniem zdrowotnym. A zatem jedna krótkotrwała (od 15 listopada do 20 grudnia 2013 r.) umowa cywilnoprawna zawarta przez nią z Europejską Fundacją Opieki, choć skutkowała wygaszeniem prawa do świadczeń z tytułu zgłoszenia jej do ubezpieczenia przez męża, istotnie nie zmieniła tego przekonania Skarżącej.

Pośrednio na przekonanie Skarżącej, odnośnie objęcia jej ubezpieczeniem zdrowotnym przez męża, wskazuje także zaświadczenie z dnia 24 listopada 2016r. wydane przez [...] Sp. z o.o., czyli pracodawcę męża Skarżącej, zgodnie z którym była zgłoszona do ubezpieczenia jako członek rodziny w okresie od 30 czerwca 2013 roku do 31 lipca 2014 r. Organ pierwszej instancji dezawuuje powyższe zaświadczenie z uwagi na okoliczność, że Skarżąca winna zostać wyrejestrowana z ubezpieczenia dnia 15 listopada 2013 r., a nie dnia 31 lipca 2014 r. Czym innym jest jednakże prawidłowość objęcia ubezpieczeniem Skarżącej z racji zgłoszenia jej jako członka rodziny przez męża, przy pominięciu kwestii przerwania biegu tego okresu z uwagi na powstanie jej własnego tytułu do ubezpieczenia, a czym innym skutki funkcjonowania, jako osoby zgłoszonej przez męża do ubezpieczenia zdrowotnego, dla świadomości Skarżącej co do statuowanej w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach przesłanki działania przez nią w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie Sądu, dysponowanie przez Skarżącą tego typu informacją w czasie udzielania jej spornych świadczeń zdrowotnych pozwala na przyjęcie, że składając oświadczenie o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, Skarżąca istotnie była o tym przekonana, a jej działanie znajdowało usprawiedliwienie z uwagi nie tylko na ww. informację, ale i długotrwałe funkcjonowanie jako osoby zgłoszonej do ubezpieczenia przez męża, w ramach którego to zgłoszenia żadne nieprawidłowości do tego czasu nie występowały. Warto zauważyć, że w piśmiennictwie odnośnie art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach, zauważono, że ustawodawca nie zdefiniował samego pojęcia "działania w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń". Dlatego każdy przypadek należy analizować i oceniać indywidualnie. Na ulgowe traktowanie powinny zasługiwać te sytuacje, w których brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca przedmiotowe oświadczenie, czyli np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne (p. Lach Daniel Eryk, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017/2/7-13). W niniejszej sprawie osobą dokonującą zgłoszenia Skarżącej do ubezpieczenia skarżącej był jej małżonek, a więc z pewnością osoba, do której mogła ona mieć zaufanie. O przeświadczeniu Skarżącej co do podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z racji zgłoszenia jej do tego ubezpieczenia przez męża świadczy niewątpliwie także konsekwentne stanowisko zajmowane przez nią chociażby przed organami pomocy społecznej w [...] . Skarżąca wyjaśniła, że nie oczekuje żadnej pomocy finansowej ani ubezpieczenia zdrowotnego z ośrodka pomocy społecznej, gdyż w kwietniu 2014 r. była ubezpieczona przy mężu w jego zakładzie pracy.

Ponadto, co nie może umknąć z pola widzenia, w dacie udzielenia Skarżącej świadczeń zdrowotnych bezspornie istniała podstawa do objęcia jej ubezpieczeniem zdrowotnym jako członka rodziny osoby ubezpieczonej przez jej męża, na co zwracał uwagę sam organ, informując Skarżącą o możliwości wstecznego zgłoszenia jej do ubezpieczenia, również za okres od 4 do 11 kwietnia 2014 r.

Reasumując, zdaniem Sądu, zgodzić należy się ze Skarżącą, że w okresie poddania się leczeniu szpitalnemu zrealizowanemu przez Wojewódzkie Centrum Szpitalne [...] w [...] od dnia 4 do 11 kwietnia 2014 roku, pozostawała w usprawiedliwionym, błędnym przekonania, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Tym samym, niezasadnie organ odwoławczy odmówił odstąpienia od obciążenia Skarżącej kosztami udzielonych świadczeń zdrowotnych, na podstawie przepisu art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach, który to przepis, zdaniem Sądu, winien zostać zastosowany w ustalonym stanie faktycznym. W związku z powyższym należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Jednocześnie, w ocenie Sądu, przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i błędnym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, brak jest podstaw do kontunuowania postępowania administracyjnego. W myśl art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Mając na względzie powyższe, Sąd w punkcie 2 sentencji wyroku umorzył postępowanie administracyjne. Sąd nie zasądził przy tym kosztów postępowania, jako że skarga została wniesiona w sprawie z zakresu ubezpieczeń zdrowotnych, wolnej od wpisu sądowego a Skarżąca działała bez profesjonalnego pełnomocnika.