Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 4/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 pkt 9 lit. a w zw. z  art. 114 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński, Sędziowie WSA - Eugeniusz Wasilewski, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

M. S. pismem z dnia 2 kwietnia 2007 r. skierowanym do Ministra Obrony Narodowej, na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), zwanej dalej wojskową ustawą pragmatyczną, wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a i art. 114 ust. 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 wojskowej ustawy pragmatycznej oraz § 7 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), zwolnił M. S. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez żołnierza zawodowego. W rozkazie tym określono, że zwolnienie ze służby wojskowej nastąpi z dniem 31 października 2007 r.

Skarżący powyżej określony rozkaz personalny odebrał w dniu 19 czerwca 2007 r.

Pismem z dnia 15 czerwca 2007 r., które wpłynęło do organu w dniu 19 czerwca 2007 r., skarżący zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z dnia 2 kwietnia 2007 r. Następnie, w dniu 3 lipca 2007 r., złożył odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2007 r. i stwierdził, iż złożone wypowiedzenie zostało napisane pod wpływem nacisku przełożonego oraz sytuacji, w jakiej się znalazł, nie przemyślał wszystkich skutków wypowiedzenia, a w związku z tym znalazł się w niekorzystnej dla siebie sytuacji. Z tego względu wniósł o uchylenie wydanego rozkazu i o zwolnienie ze służby z dniem 31 stycznia 2008 r.

Wycofanie wypowiedzenia zostało przekazane według właściwości do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, który nie wyraził zgody na jego wycofanie. Pismo z tą informacją skarżący otrzymał w dniu 13 lipca 2007 r.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 114 ust. 1 i ust. 5 wojskowej ustawy pragmatycznej, żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny, a zwolnienie ze służby wskutek dokonanego wypowiedzenia następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia, w ostatnim dniu miesiąca. Z uwagi na to, że skarżący w dniu 2 kwietnia 2007 r. złożył wypowiedzenie, zaistniała przesłanka określona w art. 111 pkt 9 lit. a ustawy pragmatycznej, dająca podstawę do zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia go do rezerwy wskutek upływu okresu wypowiedzenia. Organ stwierdził, że dokonane zwolnienie nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a podniesiony w odwołaniu zarzut, że skarżący działał pod presją przełożonych, jest bezpodstawny, gdyż ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika, aby wystąpiły okoliczności, które uniemożliwiłyby skarżącemu swobodę oświadczenia woli. Organ podał, że M. S. osobiście podpisał złożone wypowiedzenie, a w odwołaniu nie wskazał, w jaki rzekomo sposób przełożeni wywierali na niego nacisk.

Minister Obrony Narodowej podniósł również, że Szef Sztabu Generalnego nie wyraził zgody na wycofanie dokonanego wypowiedzenia, a ponadto w sprawie nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne i prawne, które uzasadniałyby konieczność zmiany zaskarżonego rozkazu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego, zarzucając, że wydane orzeczenia administracyjne naruszają przepisy, w oparciu o które zostały wydane, a ponadto przepisy art. 6 i 7 Kpa. W uzasadnieniu skarżący podał, że niedbale dokonano ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a ponadto Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nie był organem właściwym do zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, gdyż uprawniony w tym zakresie był wyłącznie Minister Obrony Narodowej, stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 108, poz. 1144) w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w instytucjach cywilnych (Dz. U. Nr 177, poz. 1305).

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, w szczególności wydania decyzji przez organ niewłaściwy, wskazał, że skarżący pełnił służbę w rezerwie kadrowej, a nie w instytucji cywilnej, a zatem organem właściwym do zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej był, stosownie do art. 115 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 44 ust. 1 pkt 2, Szef Sztabu Generalnego, a nie Minister Obrony Narodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie stwierdzić należy, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło na jego wyraźny wniosek, który ma swoją podstawę w obowiązujących przepisach prawa.

Zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny, przy czym - stosownie do brzmienia art. 114 ust. 5 - zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia, w ostatnim dniu miesiąca.

Skarżący wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej, co znajduje potwierdzenie w powyżej przytoczonym przepisie.

W tej sytuacji powstał obowiązek zwolnienia go ze służby.

Stosownie do art. 111 pkt 9 lit. a, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza.

Wobec treści powyższych przepisów, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu nie narusza prawa. Tym bardziej, że skarżący wypowiedział stosunek służbowy w formie pisemnej, jednoznacznie wskazującej na zamiar wypowiedzenia tego stosunku, a zatem z zachowaniem kryteriów określonych w § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 50, poz. 483), obowiązującego w dacie rozpoznawania sprawy przez organ.

Według ust. 5 tego przepisu, w przypadku dokonania przez żołnierza wypowiedzenia, organ zwalniający wydawał decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, w której określał datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wynikającą z wypowiedzenia.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przez organ niewłaściwy, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organem właściwym do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby był Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a nie Minister Obrony Narodowej.

Jak słusznie bowiem wskazał organ w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 115 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej organem właściwym do zwolnienia żołnierza zawodowego po upływie terminu wypowiedzenia stosunku służby wojskowej, jest Szef Sztabu Generalnego WP, gdyż zwolniony oficer nie pełnił służby w instytucji cywilnej, lecz w rezerwie kadrowej.

Jednocześnie należy stwierdzić, że żołnierz może wycofać wypowiedzenie.

Zgodnie z brzmieniem § 7 ust. 6 cytowanego rozporządzenia, wycofanie wypowiedzenia może nastąpić na pisemny wniosek żołnierza, za zgodą organu zwalniającego.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wycofał swoje wypowiedzenie. Jednakże o skuteczności tej czynności decyduje również wola organu. Tymczasem Szef Sztabu Generalnego WP nie zgodził się na wycofanie złożonego wypowiedzenia. W tej sytuacji strona nie może, powołując się na swoje oświadczenie, domagać się skutecznie wycofania wypowiedzenia, a organ nie musi swojego stanowiska uzasadniać, bowiem żaden przepis prawa tego nie wymaga.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że skoro ustawa pragmatyczna nie reguluje problematyki oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o wypowiedzenie stosunku zawodowej służby wojskowej, należy w tym zakresie stosować przepisy Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 61 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie tego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej.

W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż skarżący wniósł o wyrażenie zgody na cofnięcie wypowiedzenia już po wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby.

W świetle powyższej analizy, brak było - zdaniem Sądu - podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i utrzymany przez nią w mocy rozkaz personalny Szefa Sztabu Generalnego, narusza prawo.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.