Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 631/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71,  art. 82,  art. 59,  art. 64,  art. 63,  art. 85
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 7,  art. 8,  art. 107 par. 3,  art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), § 3 ust. ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębie Zespołu Hali Stulecia we Wrocławiu, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębie Zespołu Hali Stulecia we Wrocławiu, na działkach nr 1, 6/1, AM [...], 1, 2, 3, 4, 5, AM [...], obręb Z., dz. nr 2/2, AM [...], dz. nr 1/1, 1/2, 2/1, 2/2, 92/2, AM [...], obręb D..

Uzasadniając podjętą decyzję Prezydent W. wskazał, że na wniosek Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębie Zespołu Hali Stulecia we Wrocławiu. Wskazano, że za strony postępowania uznano właścicieli działek (i władających nimi) objętych inwestycją oraz sąsiadujących z terenem inwestycji. Ponadto w toku prowadzonego postępowania organ, po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia A., złożonego w trybie art. 31 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, dopuszczono Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego przedsięwzięcia. Stowarzyszenie uczestniczyło w postępowaniu na prawach strony. Ponieważ liczba stron postępowania w niniejszej sprawie przekracza 20, organ w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie..., zawiadomiono strony postępowania w trybie art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego o prowadzonym postępowaniu. Zawiadomienie-obwieszczenie o wszczęciu postępowania zostało podane stronom do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty.

Dalej podano, że na podstawie przedłożonych dokumentów organ stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Kwalifikacji przedsięwzięcia dokonano biorąc pod uwagę fakt, że istotą przedmiotowego przedsięwzięcia jest przede wszystkim budowa parkingu, natomiast przebudowa układu komunikacyjnego pełni funkcję dodatkową, umożliwiającą racjonalne korzystanie z parkingu (reorganizacja komunikacji). Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy organ wystąpił o opinie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. (pisma z dnia 11 stycznia 2012 r.). Postanowieniem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. postanowieniem z dnia [...] r., wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębie Zespołu Hali Stulecia we Wrocławiu, nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Prezydent W., biorąc pod uwagę zakres planowanego przedsięwzięcia, jego skalę i lokalizację, opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., ponadto biorąc pod uwagę uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ww. ustawy, wydał postanowienie z dnia [...] r., w którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zawiadomieniem-obwieszczeniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. zawiadomił strony o wydaniu postanowienia oraz o zakończeniu postępowania dowodowego i poinformował o uprawnieniach do wypowiedzenia się co do zebranego materiału i zgłoszenia swoich uwag oraz oznaczył termin dokonywania tych czynności.

W oznaczonym terminie, pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. Stowarzyszenie A. zwróciło się o zeskanowanie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie budowy parkingu podziemnego przy Hali Stulecia. Zeskanowane dokumenty zapisane na płycie CD Stowarzyszenie odebrało w dniu 20 kwietnia 2012 r. (potwierdzenie odbioru płyty na wniosku). W dniu 2 maja 2012 r. Stowarzyszenie A. złożyło 5 "wniosków o przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wraz z wnioskami dowodowymi". Inne strony postępowania nie skorzystały z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i nie wniosły żadnych uwag. Załączone przez Stowarzyszenie A. wnioski to: 1. Wstępna opinia dendrologiczna rosnących drzew i krzewów przy planowanej inwestycji opracowana przez dr. inż. P. B., adiunkta Katedry Ogrodnictwa Uniwersytetu Przyrodniczego we W., 2. Uwagi do Karty Informacyjnej, opracowane przez mgr. inż. arch. M. N., 3. Stanowisko przygotowane przez prof. dr. hab. arch. L. M., na spotkanie z ekspertami UNESCO/ICOMOS, które odbyło się w dniu 15 listopada 2011 r., 4. Uwagi do projektu "Budowa parkingu podziemnego we Wrocławiu przy Hali Stulecia", opracowane przez dr. hab. inż. arch. B. W., 5. Opracowanie "Geozagrożenia: architektura i ryzyko hydrogeologiczne gruntów na obszarze Parku Szczytnickiego", przygotowane przez dr. J. W., adiunkta Zakładu Geologii Strukturalnej i Kartografii Geologicznej Uniwersytetu W.. We wszystkich wnioskach Stowarzyszenie informuje, że w całości podziela przedłożone opinie-uwagi i wnosi o: uwzględnienie ich w przedmiotowym postępowaniu, wydanie decyzji stwierdzającej potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji.

Odnośnie do wniosku Stowarzyszenia o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wyjaśniono, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach występował o opinie co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko do właściwych organów, które stwierdziły, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ uwzględnił powyższe opinie, przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy (informacje zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, w przedłożonych przez Wnioskodawcę uzupełnieniach wniosku i złożonych w toku prowadzonego postępowania analizach wpływu planowanego do realizacji parkingu na środowisko), w aspekcie uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji... i uznał, że jest wystarczający do podjęcia postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Na obecnym etapie postępowania, organ nie ma możliwości wydania decyzji stwierdzającej potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do podniesionych we wnioskach kwestii organ stwierdził, że załączona do wystąpienia Stowarzyszenia prezentacja (w przeważającej części w języku angielskim), przygotowana przez J. W. na spotkanie w dniu 16 listopada 2011r., wskazuje na istniejące geozagrożenia przy planowaniu inwestycji na obszarze Parku Szczytnickiego, nie odnosi się bezpośrednio do planowanego przedsięwzięcia. Organ prowadzący postępowanie zgromadził dokumenty z których wynika, że roboty ziemne oraz odwodnienie wykopu budowlanego prowadzone będą w wykonanych wcześniej ścianach szczelnych, zagłębionych na co najmniej 2m w nieprzepuszczalne gliny zwałowe, występujące w podłożu warstwy wodonośnej. Ten sposób zabezpieczenia wykopu oraz prowadzenia prac odwodnieniowych ma zabezpieczyć obiekty w otoczeniu przed skutkami odwodnienia, ale jest także niezbędny dla bezpieczeństwa prowadzonych robót.

Dalej wskazano, że stanowisko przygotowane przez L. M. na spotkanie z ekspertami UNESCO/ICOMOS dotyczy aspektów: przyrodniczego, kompozycyjnego, komunikacyjnego i społeczno-kulturowego obszaru Wielkiej Wyspy. Odnośnie podnoszonych kwestii wyjaśniono, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla konkretnego przedsięwzięcia, nie ma podstaw prawnych, aby zobowiązać inwestora do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, odstąpienia od zamierzonej budowy parkingu, jak również nie ma podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku realizacji inwestycji nie wchodzących w zakres przedsięwzięcia. Ocena szersza, uwzględniająca całościową politykę miasta w zakresie inżynierii ruchu, w tym w zakresie organizacji parkingów, nie jest przedmiotem aktualnie prowadzonego postępowania. Z tego względu wszelkie uwagi dotyczące parkingów buforowych poza obszarem Wielkiej Wyspy, mogą być przedmiotem szerszej dyskusji nad kierunkami rozwoju miasta, ale nie wchodzą w zakres bieżącej oceny.

Następnie organ stwierdził, że wniesione przez Stowarzyszenie Uwagi do Karty Informacyjnej w przeważającej części są bezzasadne. W kontekście problemu utrudnień przy wyjeździe samochodów z parkingu (jednoczesna ewakuacja), spowodowanych koniecznością "pokonania torowiska tramwajowego", wyjaśniono, że zgodnie z zapisami obowiązującego dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypis i wyrys z którego znajduje się w aktach sprawy i został przekazany Stowarzyszeniu, dojazd do terenu planowanej inwestycji dopuszcza się wyłącznie z jezdni obsługującej, która na odcinku od ul. W. do ul. K. nie może przecinać torowiska tramwajowego. Odnośnie do uwag dotyczących "totalnego zdewastowania" terenu budowy i jego otoczenia wyjaśniono, że inwestor szczegółowo opisał sposób zagospodarowania terenu budowy i sposób prowadzenia prac, które są zgodne z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony środowiska. Wypunktowane przez M. N. nieścisłości w Karcie Informacyjnej przedsięwzięcia z pewnością nie powinny mieć miejsca, jednak w opinii organu nie dyskredytują zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego, traktowane są wybiórczo i interpretowane tendencyjnie. W "Uwagach" zacytowano również zapisy dotyczące rozbieżnej (25 lub 35) liczby miejsc parkingowych przeznaczonych dla pracowników Hali Stulecia, w celu podważenia wiarygodności całego opracowania. W związku z tym wyjaśniono, że postępowanie prowadzono dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingu na ok. 800 pojazdów osobowych i 20 autokarów i bez znaczenia dla oceny oddziaływania na środowisko jest to, ile z tych miejsc zarezerwowane będzie dla samochodów pracowników Hali.

Odnośnie do wniesionych przez B. W. oraz P. B. uwag, dotyczących wpływu inwestycji na środowisko przyrodnicze wyjaśniono, że inwestycja w tym zakresie podlegała ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., który do planowanej wycinki drzew wniósł wyłącznie informacje dotyczące terminu przeprowadzenia tych prac, mając na względzie konieczność minimalizacji negatywnego oddziaływania przedmiotowego zamierzenia na gatunki zwierząt, w szczególności ptaki w trakcie trwania sezonu lęgowego. Nadmieniono, że w aktach sprawy brak jest informacji dotyczących prezentowanej przez B. W. skali planowanej wycinki drzew. Brak jest również informacji dotyczących zastosowanych rozwiązań architektonicznych (zadaszenia z blachy falistej). Poruszone w opracowaniu zagadnienia architektoniczno-komunikacyjne oraz wniosek dotyczący ogłoszenia konkursu na opracowanie koncepcji architektoniczno-urbanistycznej budowy parkingu nie wchodzą w zakres prowadzonego postępowania.

Następnie wskazano, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją przedmiotowe przedsięwzięcie polega na budowie dwukondygnacyjnego parkingu podziemnego wraz z parkingiem naziemnym, o wymiarach w rzucie 150 m x 39 m. Całkowita ilość miejsc parkingowych wyniesie około 800 oraz 20 miejsc dla autokarów. Pojemność parkingu podziemnego projektowana jest na ok. 545 miejsc dla samochodów osobowych. W ramach przedsięwzięcia zaplanowano przebudowę wjazdu na parking wraz z przebudową skrzyżowania ulicy K. z ulicą W. oraz przejazdu przez tory tramwajowe. Przedsięwzięcie realizowane będzie na działkach nr 1, 6/1, AM [...], nr 1, 2, 3, 4, 5, AM [...], obręb Z. oraz działkach nr 2/2, AM [...], nr 1/1, 1/2, 2/1, 2/2, 92/2, AM [...], obręb D.. Parking usytuowany będzie na działce nr 6/1, AM [...], obręb Z., na terenie położonym po południowo-wschodniej stronie Hali Stulecia we Wrocławiu przy ul. W. [...], w miejscu obecnie funkcjonującego parkingu naziemnego posiadającego 250 miejsc postojowych, o nawierzchni z kostki brukowej, asfaltu i betonu, na którym miejsca postojowe są oddzielone od siebie pasami urządzonej zieleni w postaci trawników z nasadzeniami drzew. Powierzchnia terenu inwestycji wyniesie ok. 13 200 m2, powierzchnia zabudowy - ok. 6 670 m2, powierzchnia użytkowa garażu - ok. 14 528 m2. Obiekt będzie posadowiony na głębokości ok. 7,5 m ppt.

W przedłożonych przez Wnioskodawcę w toku postępowania materiałach zawarto informacje dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na etapie budowy i eksploatacji oraz podano rozwiązania chroniące środowisko przed ich wpływem. Zasięg oddziaływania hałasu związanego z budową zależy od typu zastosowanych maszyn, liczby równocześnie pracujących maszyn i czasu ich pracy. Prace budowlane nie podlegają normowaniu w zakresie uciążliwości hałasowej, istnieje jednak ustawowy obowiązek ograniczania tych uciążliwości do granic maksymalnie możliwych. Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia, ograniczenie emisji hałasu osiągnięte będzie przez odpowiednią organizację prac, zastosowanie nowoczesnego sprzętu z wygłuszoną pracą silników, ograniczenie prac tylko do pory dziennej. Przewidywany jest jednozmianowy system pracy w godzinach od 7 do 17 (poniedziałek - piątek), od 7 do 14 - w soboty.

W związku z projektowaną budową parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego zachodzi konieczność wykonania wykopu o głębokości ok. 7,5 m i wymiarach 150 m x 50 m. W celu uniemożliwienia wystąpienia ewentualnego drenażu wód gruntowych z terenów sąsiadujących i niedopuszczenia tym samym do wytworzenia leja depresyjnego, na etapie wykonywania wykopu i prac budowlanych zaprojektowano zastosowanie techniki polegającej na zabiciu grodzic stalowych w grunt nieprzepuszczalny do głębokości ok. 15 m ppt, czyli ok. 7,5 m poniżej poziomu fundamentowania oraz ok. 2 m w podłoże warstwy wodonośnej, które tworzą nieprzepuszczalne gliny zwałowe. W celu zabezpieczenia obiektu Hali Stulecia przed drganiami, zagłębianie grodzic od strony Hali wykonane będzie metodą wciskania, natomiast z pozostałych stron - metodą wibrowania. Odwodnienie wykopu prowadzone będzie za pomocą studni dyspersyjnych, woda odprowadzana będzie rurociągiem do rowu a następnie do kanalizacji deszczowej. Poziom wód gruntowych kontrolowany będzie za pomocą piezometrów. Proponowany sposób odwodnienia wykopu został szczegółowo opisany w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz dodatkowo uzupełniony, na wezwanie organu, o analizę wpływu obiektu na przepływ wód podziemnych, a odwodnienia na znajdującą się na obszarze parku roślinność. Z przedłożonych materiałów wynika, że zastosowany sposób zabezpieczenia wykopu i prowadzenia prac odwodnieniowych sprawi, że zasięg odwodnienia nie będzie oddziaływał w sposób istotny na obiekty w otoczeniu, a także nie przewiduje się trwałego obniżenia zwierciadła wód podziemnych. Przed rozpoczęciem inwestycji przeprowadzone będzie szczegółowe rozpoznanie hydrogeologiczne, określone zostaną parametry filtracyjne warstwy wodonośnej i jej podłoża oraz opracowany projekt prac odwodnieniowych i odprowadzenia wód. Odwodnienie prowadzone będzie pod nadzorem doświadczonego hydrogeologa posiadającego stosowne uprawnienia. Warunki gruntowo-wodne na obszarze przedsięwzięcia oraz w jego otoczeniu autor opracowania, dołączonego do pisma w sprawie uzupełnienia, określił na podstawie wierceń archiwalnych wykonanych w ramach dokumentacji geotechnicznych oraz znajomości budowy geologicznej doliny Odry na terenie Wrocławia.

Następnie Prezydent W. podał, że planowane przedsięwzięcie znajduje się w obrębie Szczytnickiego Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego, obejmującego część śródmieścia we Wrocławiu, w granicach wyznaczonych przez Starą Odrę od zachodu, Kanał Żeglowny od północy i północnego wschodu, od południa Kanał Opatowicki i rzekę Odrę, dla którego uchwałą Nr XV/483/99 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 grudnia 1999 r. wprowadzono ochronę indywidualną. Zgodnie art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) zespoły przyrodniczo-krajobrazowe są formą ochrony przyrody, dlatego przy rozpatrywaniu przedłożonych dokumentów organ analizował wpływ planowanego przedsięwzięcia na walory przyrodnicze parku, w tym wpływ przedsięwzięcia na roślinność parku. W związku z inwestycją planowana jest wycinka części drzew kolidujących z planowanym zamierzeniem, w ramach rekompensaty wprowadzone będą nowe nasadzenia. W opinii organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej istotny dla ochrony walorów przyrodniczych parku jest fakt, że inwestycja realizowana będzie w miejscu istniejącego parkingu, z wykorzystaniem istniejącej infrastruktury, z minimalną ingerencją w tereny przyległe. Z przedłożonych dokumentów wynika, że planowana inwestycja, prowadzona zgodnie z proponowanymi rozwiązaniami, nie powinna w sposób istotny oddziaływać na otaczające inwestycję drzewa i krzewy.

Dalej podano, że reorganizacja ruchu pojazdów w rejonie Hali Stulecia po wybudowaniu parkingu wyeliminuje problem parkowania pojazdów w miejscach niedozwolonych i niszczenia zieleni parkowej. Na terenie Szczytnickiego Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego obowiązuje zakaz przeznaczania terenów parkowych oraz terenów zieleni urządzonej na inne cele, co organ wziął pod uwagę w toku prowadzonego postępowania. Na etapie realizacji przedsięwzięcia będą wytwarzane odpady, m. in. ziemia z wykopów, usunięta nawierzchnia asfaltowa, odpady betonowe z fragmentów nawierzchni i krawężników, które będą zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wykonawca robót zabezpieczy humus na czas budowy i ponownie go zagospodaruje. Oddziaływanie na środowisko związane z prowadzonymi pracami budowlanymi w zakresie emisji hałasu, emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych, wytwarzanych odpadów, będą miały charakter odwracalny i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych, nie powodując trwałych zmian w środowisku. Potencjalne uciążliwości związane z realizacją inwestycji będą adekwatne do czasu trwania realizacji inwestycji oraz intensywności i zakresu prowadzonych prac.

W dalszej części organ wskazał, że według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Zygmunta Wróblewskiego i Adama Mickiewicza we Wrocławiu (uchwała Nr XXIII/736/08 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 10 lipca 2008 r., Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 214, poz. 2395), teren pod planowaną inwestycję przeznaczony jest pod obiekty do parkowania, zatem lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami tego planu. Teren inwestycji graniczy z terenami oznaczonymi w planie zagospodarowania jako: od północy i wschodu - zieleń parkowa, od strony zachodniej - obiekty wystawienniczo-targowe, od strony północno-zachodniej - biura. Zgodnie z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego teren inwestycji nie graniczy bezpośrednio z terenami podlegającymi ochronie przed hałasem. Najbliższe tereny chronione przed hałasem to tereny położone na wschód od planowanej inwestycji: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w odległości ok. 110 m, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w odległości ok. 130 m. W ramach przedsięwzięcia planowane jest wybudowanie obiektów, których funkcjonowanie może być związane z emisją hałasu do otoczenia. Potencjalnymi istotnymi źródłami hałasu będą: wentylacja mechaniczna parkingu podziemnego, ruch samochodowy generowany przez projektowany obiekt. Teren inwestycji graniczy od strony zachodniej, północnej i wschodniej z terenami Hali Stulecia. Od strony południowej zlokalizowana jest ul. W., a dalej Wrocławskie ZOO. Zgodnie z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego teren inwestycji nie graniczy bezpośrednio z terenami podlegającymi ochronie przed hałasem. Obecnie wpływ na klimat akustyczny występujący w rejonie planowanej inwestycji ma ruch pojazdów samochodowych oraz tramwajowych w ciągu ulicy W., ponadto ruch pojazdów na ulicy K. oraz na istniejącym parkingu. Planowany do budowy parking podziemny na 545 miejsc, zaprojektowany jako zamknięty, jest rozwiązaniem korzystnym ze względu na ochronę środowiska przed hałasem, ogranicza hałas spowodowany ruchem pojazdów w poszukiwaniu wolnych miejsc postojowych, emitowany do środowiska. Parking naziemny na 254 miejsca dla samochodów osobowych oraz 20 miejsc dla autokarów, ze względu na niewielką ilość miejsc parkingowych nie będzie źródłem nadmiernego hałasu emitowanego do środowiska, a z uwagi na to, że planowany jest do realizacji w miejscu istniejącego i funkcjonującego parkingu na ok. 250 miejsc, należy stwierdzić, że nie spowoduje istotnych zmian klimatu akustycznego w stosunku do stanu obecnego. Zgodnie z informacjami zamieszczonymi w karcie przedsięwzięcia, w parkingu podziemnym przewidziano wentylację mechaniczną nawiewno-wywiewną oraz oddymianie. Odprowadzanie spalin odbywać się będzie 2 wyrzutniami zlokalizowanymi na poziomie terenu, po stronie wschodniej parkingu, wentylatory umieszczone będą w części podziemnej parkingu. Założenia projektowe przewidują wyprowadzenie wywiewanego powietrza poprzez bardzo niskie wyrzutnie. Aby emisja przez niską wyrzutnię nie generowała na poziomie terenu stężeń zanieczyszczeń gazowych wyższych od wartości dopuszczalnych, strumień spalin z wentylacji będzie skierowany ku górze (bez zadaszenia wyrzutni), a minimalna prędkość wylotowa gazu (składowa pionowa) wynosić będzie ok. 3-4 m/s. Przy spełnieniu tych warunków stężenie substancji wprowadzanych do powietrza z parkingu podziemnego na poziomie terenu będą niższe od wartości dopuszczalnych. Projektowane wyrzutnie będą źródłem hałasu do otoczenia, dlatego w celu ochrony zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w odległości ok. 100 m od nich, wentylatory będą tak dobrane, aby poziom hałasu w odległości 1 m od projektowanej wyrzutni nie przekraczał 70 dB. Parking naziemny i podziemny podczas eksploatacji będzie źródłem emisji gazów i pyłów do powietrza, jednak z przedłożonej dokumentacji wynika, że emisja zanieczyszczeń utrzymywana będzie w granicach dopuszczalnych norm, a zasięg oddziaływania nie będzie przekraczał granicy terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Zastosowane urządzenia będą spełniać obowiązujące normy.

Dalej podano, że eksploatacja obiektu będzie wiązała się z zapotrzebowaniem na wodę wodociągową na cele bytowo-socjalne oraz p.poż., które pokrywane będzie z miejskiej sieci wodociągowej. W związku z eksploatacją obiektu występować będzie zapotrzebowanie na energię elektryczną, która dostarczana będzie z rozdzielni znajdującej się w Hali Stulecia. Na etapie eksploatacji ścieki z powierzchni parkingowych będą oczyszczane w separatorach substancji ropopochodnych z osadnikami i odprowadzane do sieci kanalizacyjnej po uzyskaniu zgody zarządcy sieci. Ścieki socjalno-bytowe odprowadzane będą do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Planowana inwestycja będzie miała niewielki wpływ na obciążenie infrastruktury technicznej. Odpady wytwarzane na etapie użytkowania obiektu (odpady komunalne, szlamy z separatorów, zużyte źródła światła, i in.), będą zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Planowane przedsięwzięcie, zlokalizowane po południowo-wschodniej stronie Hali Stulecia, znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej wpisanej do rejestru zabytków oraz na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wszelkie prace będą prowadzone pod nadzorem odpowiednich służb konserwatorskich.

Po przeanalizowaniu możliwości oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, przy uwzględnieniu łącznie uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie..., w zakresie aspektów przyrodniczych stwierdzono, że w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują obszary wodno-błotne, obszary leśne, obszary przylegające do jezior, a także obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000. Najbliżej położony obszar Natura 2000 - obszar mający znaczenie dla Wspólnoty - projektowany Specjalny Obszar Ochrony siedlisk Natura 2000 "Grądy w Dolinie Odry" PLH020017 znajduje się w odległości ok. 2 km. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania oraz lokalizację, inwestycja nie powinna oddziaływać na środowisko przyrodnicze, w tym na obszary Natura 2000.

Stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało transgranicznego oddziaływania na środowisko ze względu na lokalny zasięg oddziaływania w trakcie prac budowlanych i brak znaczącego oddziaływania na środowisko na etapie eksploatacji, jak i odległość od granic Państwa. Z przedłożonych informacji dotyczących planowanego przedsięwzięcia wynika, że nie będzie ono powiązane z innymi przedsięwzięciami tego samego rodzaju. Na obecnie funkcjonującym parkingu naziemnym, na terenie którego zaplanowano realizację obiektu, znajduje się 250 miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Poza parkingiem możliwe jest parkowanie pojazdów wzdłuż ulic przylegających do terenu inwestycji, kierowcy parkują pojazdy również w niedozwolonych miejscach, na alejkach i trawnikach zabytkowego Parku Szczytnickiego. Po zrealizowaniu przedsięwzięcia, zgodnie z informacjami uzyskanymi od Inwestora, zostanie wprowadzony zakaz parkowania na wszystkich ulicach okalających teren przy Hali Stulecia oraz nastąpi wyłączenie z ruchu części ulicy K.. Planowana przebudowa dróg dojazdowych dokonana będzie w celu poprawy i usystematyzowania ruchu w tym rejonie. Z analizy przedłożonych dokumentów wynika, że przy zastosowaniu przyjętych koncepcji i rozwiązań technologicznych, technicznych i systemów zabezpieczających, planowana inwestycja nie będzie naruszać wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, a jej funkcjonowanie nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia A. z siedzibą we W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy opisaną na wstępie decyzję Prezydenta W..

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że odwołujące się Stowarzyszenie wskazało na naruszenie przez Prezydenta W. przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przewlekłe rozpatrywanie wniosku o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu oraz niewłączenie do akt sprawy i tym samym uniemożliwienie tej organizacji zapoznania się z projektem budowlanym przedmiotowej inwestycji. Zarzucono również, że organ nie zapewnił stronom postępowania możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Stowarzyszenia "koncepcje parkingu-przekroje jednoznacznie wskazują że całościowo zamysł inwestycyjny obejmuje nie tylko parking podziemny z częścią naziemną w miejscu obecnie istniejącego parkingu naziemnego, ale również - a może i przede wszystkim - dwukondygnacyjnej części naziemnej nad parkingiem przeznaczonej na cele komercyjne". To z kolei "poza skutkami w zakresie niedostatku dowodowego oraz ograniczenia czynnego udziału w postępowaniu, musi negatywnie wpływać na ocenę realizacji przez organ obowiązku pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 kpa)". Zastrzeżenia odwołującego się wzbudziło również niepełne - w jego ocenie - uzasadnienie postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] r., stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego zamierzenia na środowisko. Zdaniem Stowarzyszenia, wadliwie uzasadniono również decyzję kończącą postępowanie. Wskazano ponadto na konieczność zastanowienia się, "czy w rozpatrywanej sprawie - z uwagi na fakt, iż prezydent W. jest swego rodzaju pracownikiem jednostki samorządu terytorialnego, tj. Gminy W., która pozostaje z wnioskodawcą w określonym stosunku prawnym", nie zaistniała przesłanka do wyłączenia tego organu od udziału w postępowaniu. Odwołujące się Stowarzyszenie podkreśliło, że "planowane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na obszar Parku Szczytnickiego, który jest unikalnym założeniem krajobrazowo-parkowym i bezcennym obszarem przyrodniczo-architektonicznym w skali światowej". Zauważono, że "realizacja przedsięwzięcia wiązać będzie się z koniecznością dokonania masowych wycinek drzew znajdujących się na obszarze zabytkowego Parku". Stowarzyszenie zaznaczyło, że "wydana decyzja, choć wspomina o emisji spalin, to równocześnie w ogóle nie podnosi problemu emisji spalin do Parku Szczytnickiego oraz znaczących przekroczeń emisji substancji szkodliwych dla środowiska, w tym człowieka, z planowanych dwóch wentylatorów na poziomie 2 m od poziomu terenu, od strony wschodniej". Zakwestionowano również rzetelność prognozy oddziaływania akustycznego planowanego parkingu na tereny chronione. W ocenie odwołującego się "podawane przez inwestora oraz przez organ I instancji odległości od zabudowy chronionej nie są prawdziwe, albowiem wynoszą odpowiednio 40 m do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz 50 m do zabudowy jednorodzinnej. Ponadto sąsiadujący bezpośrednio z planowanym przedsięwzięciem zabytkowy Park Szczytnicki, nie uwzględniony w analizie objętej decyzją środowiskową jako należący do kategorii terenów rekreacyjno-wypoczynkowych jest chroniony normami emisji hałasu tak dla pory dziennej, jak dla pory nocnej, w tym samym zakresie co zabudowa wielorodzinna". Zdaniem Stowarzyszenia, bezpodstawne było również oparcie się przez autorów Karty informacyjnej, dla oceny klimatu akustycznego wokół projektowanego parkingu, na Mapie Akustycznej W..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania projektowanej inwestycji. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie liczba stron przekroczyła 20, zasadnie zastosowano tryb doręczeń, o jakim mowa w art. 49 Kpa (zob. art. 74 ust. 3 ustawy). W ocenie Kolegium, Prezydent W. zapewnił stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Zawiadomił o wszczęciu postępowania i wystąpieniu do organów opiniujących (pismo z dnia 11 stycznia 2012 r.), o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia A. (pismo z dnia 2 kwietnia 2012 r.), o wydaniu postanowienia stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i o możliwości wypowiedzenia się co zebranego w sprawie materiału dowodowego (pismo z dnia 11 kwietnia 2012 r.), a także o decyzji kończącej postępowanie (pismo z dnia 11 maja 2012 r.).

Odnosząc się w tym miejscu do argumentów odwołania, dotyczących niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu zauważono, że istotnie - jak wynika z pisma Rady Osiedla B. z dnia 1 czerwca 2012 r. (L.dz. [...]), obwieszczenie informujące o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w niniejszej sprawie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń dopiero w dniu 19 kwietnia 2012 r. Od dnia doręczenia tego zawiadomienia do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie minęło zatem 6 dni. Niewątpliwie więc organ pierwszej instancji nie dotrzymał wyznaczonego dla stron w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r. terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wydał decyzję w ostatnim dniu jego obowiązywania. Nie sposób jednak uznać, aby tego rodzaju wadliwość mogła mieć jakikolwiek wpływ na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W szczególności dlatego, że omawianej okoliczności nie podniosła żadna ze stron, której rzekomo miałoby to uniemożliwić realizację kodeksowych uprawnień. Poza Stowarzyszeniem nikt się bowiem od decyzji z dnia 10 maja 2012 r. nie odwołał. Zarzutu tego nie może skutecznie podnosić nikt inny, poza bezpośrednio zainteresowanym.

Zdaniem Kolegium nie można również mówić o naruszeniu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przepisów dotyczących czynnego udziału stron w stosunku do Stowarzyszenia A.. Stowarzyszenie zostało bowiem dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony. Podczas prowadzonego postępowania Stowarzyszenie zgłaszało swoje zastrzeżenia i uwagi co do materiału dowodowego, dokonywało jego uzupełnień, udostępniono mu również (w postaci zapisów na płycie CD) całość dokumentacji związanej z wnioskowanym zamierzeniem. Istotne przy tym jest, że w odwołaniu nie wskazano jakich konkretnie czynności procesowych Stowarzyszenie nie mogło dokonać przez zarzucane uchybienie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym to strona (podmiot na prawach strony) powinna wskazać okoliczności powodujące, że niedochowanie wymogu określonego w przepisie art. 10 Kpa mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez podnoszenie zastrzeżeń co do kompletności materiału dowodowego; wskazywanie wniosków dowodowych oraz na ich znaczenie w sprawie. Z twierdzeń odwołującego się Stowarzyszenia nie wynika, aby poprzez przewlekłe rozpatrywanie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, uniemożliwiono Stowarzyszeniu dokonanie jakichkolwiek czynności, mogących mieć istotne znaczenie w sprawie. Za bezzasadny uznano argument o niemożności zapoznania się z projektem budowlanym projektowanej inwestycji. Wyjaśniono, że projekt budowlany jest obligatoryjnym załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku... nie wymaga, aby w postępowaniu, którego przedmiotem jest określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, inwestor musiał już dysponować projektem budowlanym tej inwestycji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Na tym etapie nie muszą być jeszcze znane wszystkie konkretne parametry inwestycji, niezbędne do sporządzenia projektu budowlanego. Nawet gdyby sporządzenie takiego projektu byłoby już możliwe, to w kontekście przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy, umożliwiającego organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zawarcia w niej wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym, trzeba by to uznać za przedwczesne. Dlatego domaganie się od organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej udostępnienia projektu budowlanego wnioskowanego zamierzenia jest nie tylko pozbawione podstaw prawnych, ale i zupełnie nieracjonalne.

Przechodząc do dalszych rozważań zauważono, że w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia – postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. Stanowisko takie Kolegium w pełni podziela. Treść postanowienia zawiera wszystkie wymagane przepisami ustawy elementy, dochowano również wymogu jego zaopiniowania. Organ pierwszej instancji prawidłowo scharakteryzował skalę i rodzaj przedsięwzięcia. Prezydent W. zasadnie wskazał, że wnioskowane zamierzenie nie będzie powiązane z innymi przedsięwzięciami tego samego rodzaju. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu odwołania, trzeba stwierdzić, że we wniosku inwestor wyraźnie zakreślił granice przedsięwzięcia. Ma ono objąć wyłącznie dwukondygnacyjny parking podziemny, wraz z parkingiem naziemnym oraz przebudowę i reorganizację ruchu drogowego w obrębie Hali Stulecia. Tak też określono zakres inwestycji w decyzji kończącej postępowanie. Tylko przedsięwzięcie o takich parametrach będzie mogło zostać, w oparciu o to rozstrzygnięcie, zrealizowane. Jakakolwiek późniejsza jego rozbudowa (nadbudowa, przebudowa), o ile będzie się kwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, będzie już oceniana w kontekście kumulowania się oddziaływań z istniejącym parkingiem. Na obecnym etapie postępowania, którego zakres wyznacza przecież wniosek inwestora, brak jest podstaw do twierdzenia, że w rzeczywistości wnioskodawca planuje do realizacji inny (szerszy) zakres inwestycji.

W postanowieniu z dnia [...] r. Prezydent W. obszernie opisał również wszystkie rodzaje uciążliwości, które będą wiązały się z realizacją i eksploatacją przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponieważ odwołujące się Stowarzyszenie zarzuciło organowi pierwszej instancji błędną kwalifikację terenu bezpośrednio przylegającego do planowanego parkingu od strony wschodniej (Park Szczytnicki) do obszarów nieobjętych standardami akustycznymi, Kolegium przypomniało, że podstawowym aktem prawnym regulującym zagadnienia związane z prawną ochroną przed hałasem, w celu zapewnienia jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). O tym, czy teren należy do rodzajów terenów chronionych pod względem emisji hałasu, określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, decydują w pierwszej kolejności przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wniosek a contrario z art. 115 powołanej wyżej ustawy). Istotne jest, że teren zainwestowania graniczy: od strony północno-zachodniej i zachodniej z nieruchomościami o przeznaczeniu usługowym (jednostka strukturalna miejscowego planu 6U i 5U), od strony południowej z działką drogową, a dalej z nieruchomościami przeznaczonymi na cele publiczne (jednostka strukturalna miejscowego planu 1 ZO/1 i 1 ZO/2), od strony północnej i wschodniej: zieleń parkowa (jednostka strukturalna miejscowego planu 10 ZP). Zasadnie więc przyjęto, że obszar, na którym planuje się realizację wnioskowanego zamierzenia, jak i nieruchomości bezpośrednio z nim graniczące, nie są objęte standardami akustycznymi. Najbliżej położone obszary objęty taką ochroną znajdują się ponad 100 m od granicy terenu zainwestowania (ok. 110 m teren oznaczony symbolem A1MNW - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i ok. 130 m teren oznaczony symbolem A2MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zob.: uchwała Nr VI/121/07 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Dąbia we Wrocławiu, Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 3, poz. 86). Wbrew twierdzeniom odwołującego się, za obszar objęty ochroną akustyczną nie można uznać terenu Parku Szczytnickiego (jednostka strukturalna miejscowego planu zagospodarowania terenu zatwierdzonego uchwałą Nr XXIII/736/08 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 10 lipca 2008 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Zygmunta Wróblewskiego i Adama Mickiewicza we Wrocławiu, oznaczona symbolem 10 ZP). Istotne bowiem jest, że we wspomnianej uchwale, w § 1 ust. 2 pkt 8 zastrzeżono, że w planie nie określa się granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, ze względu na brak potrzeby wyznaczania takich terenów. Przesądzono zatem, że na obszarze objętym ustaleniami tego planu nie znajdują się tereny przeznaczone na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt l lit. e ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Następnie organ II instancji stwierdził, że nie sposób również podzielić stanowiska Stowarzyszenia wyrażonego w odwołaniu, co do nieprawidłowej oceny oddziaływania akustycznego projektowanego parkingu. Prognozowana wielkość emisji hałasu nie została bowiem ustalona -jak podnosi Stowarzyszenie - w oparciu o Mapę Akustyczną Wrocławia. Dokument ten, przedłożony do akt sprawy, miał jedynie zobrazować aktualnie panujący klimat akustyczny na terenie zainwestowania oraz w jego okolicach (tło akustyczne). Dla oceny hałasu generowanego przez ruch kołowy związany z funkcjonowaniem parkingu przyjęto indywidualnie charakteryzujące jego skalę dane (70% wykorzystania miejsc postojowych oraz średni czas postoju 4 godziny). Uwzględniając również natężenie ruchu na ulicy dojazdowej (287 poj/h) stwierdzono, że "nie będzie wpływał w istotny sposób na -wypadkowy poziom hałasu ruchu drogowego na ul. W.". Zauważono przy tym, że większą cześć inwestycji zaprojektowano jako parking podziemny, który - co do zasady - nie będzie źródłem hałasu emitowanego do środowiska. Twierdzenia zawarte w odwołaniu, co do stwierdzonego przekroczenia standardów emisyjnych nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Takich dowodów (np. w postaci stosownej analizy tego rodzaju uciążliwości, prognoz oddziaływania na powietrze atmosferyczne) również Stowarzyszenie nie przedstawiło. Zarzut ten trzeba więc uznać za gołosłowny. Wydając postanowienie z dnia [...] r. Prezydent W. wziął również pod uwagę fakt, że projektowana inwestycja znajduje się w obrębie Szczytnickiego Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego, który - stosownie do art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151,poz. 1220 ze zm.) - jest formą ochrony przyrody. Z uzupełnienia Karty informacyjnej, dokonanego przy piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r., wynika, że przedmiotowa inwestycja nie powinna negatywnie wpłynąć na przepływ wód podziemnych i roślinność znajdującą się na terenie Parku. Odnosząc się do kolejnego argumentu odwołania zauważono, że kwestia wycinki drzew będzie szczegółowo analizowana przez właściwy organ, w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na usunięcie z terenu zainwestowania drzew i krzewów. Wówczas również rozważana będzie zasadność ich usunięcia oraz forma i skala kompensacji przyrodniczej. Na obecnym dość wczesnym etapie procesu inwestycyjnego (przed sporządzeniem projektu budowlanego), trudno jest wymagać, aby inwestor dysponował już pełną dokumentacją dendrologiczną. Powołane wyżej opracowania dotyczące m.in. wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na roślinność Parku Szczytnickiego, są dla potrzeb niniejszego postępowania wystarczające.

W ocenie Kolegium uzasadnienie postanowienia z dnia [...] r. jednoznacznie wskazuje, że Prezydent W., przed jego wydaniem, przeanalizował wszystkie uwarunkowania dotyczące możliwego oddziaływania wnioskowanego zamierzenia na środowisko, wynikające z art. 63 ust. 1 ustawy. Podjęte rozstrzygnięcie trzeba uznać za trafne. Uciążliwości powodowane realizacją i eksploatacją projektowanego parkingu są możliwe do zdiagnozowania i określenia bez potrzeby sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, a ich skala, nie uzasadnia konieczności przeprowadzenia w rozpatrywanej sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wskazać w tym miejscu należy, że również organy opiniujące zgodnie wyraziły stanowisko co do braku konieczności przeprowadzenia w omawianym przypadku takiej oceny.

Konsekwencją powyższego (wydania postanowienia na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy) było wydanie, zdaniem Kolegium prawidłowej i należycie uzasadnionej, decyzji kończącej postępowanie, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zauważono, że w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia organ odniósł się do wszystkich uwag, żądań i opracowań przedkładanych przez Stowarzyszenie podczas prowadzonego postępowania. Podkreślono, że zadaniem organu właściwego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przede wszystkim zbadanie, czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na środowisko w stopniu nieprzekraczającym dopuszczalnych w tym względzie norm, określonych stosownymi przepisami prawa. W omawianym przypadku, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że nie istnieje zagrożenie niedotrzymania standardów jakości środowiska. Dodatkowo nadmieniono, że lokalizacja wnioskowanego zamierzenia jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium decyzja Prezydenta W. spełnia wymogi wynikające zarówno z przepisów procesowych (art. 107 § 1 i 3 Kpa), jak i materialnych (art. 84 ust. 1 i 85 ust. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy). W tym kontekście zarzuty Stowarzyszenia uznano za bezzasadne.

Następnie Kolegium stwierdziło, że nie zaistniała przesłanka do wyłączenia Prezydenta W. od udziału w postępowaniu. Nawet gdyby to "osobiście" Gmina W. (a nie osoba prawna, której Gmina jest udziałowcem - jak zauważył odwołujący się) była wnioskodawcą, brak byłoby podstaw do wyłączenia Prezydenta W. od prowadzenia tej sprawy. Wyłączenie pracownika organu wiąże się z wpływem danej sprawy na jego własne prawa i obowiązki, bądź prawa i obowiązki konkretnie określonych przez ustawę osób pozostających z nią w określonym stosunku. Prezydent W. nie jest stroną postępowania, stroną tą jest bowiem inna osoba - osoba prawna, nie jest także pracownikiem organu lecz jednoosobowym organem gminy. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że Prezydent W. (nawet jeśli stroną niniejszego postępowania byłaby Gmina W.) pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Rozpatrywana sprawa nie dotyczy interesów majątkowych Prezydenta W., a wydana decyzja nie rozstrzyga w żaden sposób o prawach i obowiązkach tej osoby.

Następnie za bezzasadny uznano również zarzut dotyczący nieposiadania przez decyzję organu I instancji wymaganego przepisami prawa załącznika - karty informacyjnej. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy, obligatoryjnym załącznikiem do takiego rozstrzygnięcia jest wyłącznie charakterystyka przedsięwzięcia. Dokument ten do zaskarżonej decyzji załączono.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosło Stowarzyszenie A. z siedzibą we W.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. oraz postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] r. Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i dopuszczenie dowodów wymienionych w skardze.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego stwierdził, że postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy, jak również przez organ l instancji, a w konsekwencji wydane przez nie akty administracyjne w żadnym zakresie nie pozostają w zgodzie z zasadą praworządności. Co więcej, bezpośrednio uderzają w zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 Kpa).

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy, a wcześniej organ l instancji, ustalając stan prawny sprawy zupełnie pominął fakt usytuowania inwestycji polegającej na obszarze objętym ochroną UNESCO. W konsekwencji w sprawie w ogóle nie zbadano treści oraz zakresu zastosowania przepisów Konwencji z dnia 16 listopada 1972 r. w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego (Dz.U. z 1976, Nr 32, poz. 190). Konwencja ta została ratyfikowana przez Polskę i stanowi część krajowego porządku prawnego. Na mocy przepisów Konwencji każde Państwo będące jej stroną uznaje, że na nim spoczywa w pierwszym rzędzie obowiązek zapewnienia identyfikacji, ochrony, konserwacji, rewaloryzacji i przekazania przyszłym pokoleniom dziedzictwa kulturalnego i naturalnego (art. 4). Ponadto odpowiednio do możliwości Polska ma obowiązek ustanowienia jednej lub kilku służb ochrony, konserwacji i rewaloryzacji dziedzictwa kulturalnego i naturalnego (art. 5 lit. b), wzmacniania w społeczeństwie poszanowania i przywiązania do dziedzictwa kulturalnego i naturalnego (art. 27 ust. 1), jak również informowania społeczeństwa o niebezpieczeństwach, jakie zagrażają temu dziedzictwu, i o działaniach podjętych w zastosowaniu niniejszej Konwencji (art. 27 ust. 2). Powyższe przepisy, jak również raport z Misji UNESCO we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2012 r. oraz treść decyzji UNESCO przyjętych na 36 Sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa w dniach 24.06.-6.07.2012r.), pozwalają stwierdzić, że organ l instancji zobowiązany był uzyskać w sprawie zgodę na realizację planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym ochroną UNESCO od organów ustanowionych na terytorium Polski, a ujętych w art. 5 Konwencji. Taka zgoda powinna zostać poprzedzona konsultacjami z UNESCO oraz jego organami eksperckimi (ICOMOS) na etapie koncepcji, zgodnie z pkt. 172 dokumentu "Operational Guidelines for the implementation of the World Heritage Convention", a stosowny dokument winien znaleźć się w aktach przedmiotowej sprawy. W konsekwencji wydanie decyzji środowiskowej bez przeprowadzania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i bez opracowania stosownego raportu nie powinno było mieć miejsca, tym bardziej, że w aktach sprawy nie znalazła się żadna zgoda organów nadzorujących Światowe Dziedzictwo w Polsce, na takie procedowanie organu (do skargi załączono sporządzony przez skarżącego wyciąg z w/w dokumentów: "Obowiązki Organu wynikające z podpisanej przez Rzeczpospolitą Polską Konwencji w sprawie Ochrony Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego" z tłumaczeniami oraz sam tekst dokumentu).

Następnie skarżący wskazał, że organy działające w sprawie pomijają fakt, iż w chwili obecnej zgodnie z zapisami uchwały Nr XV/483/99 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 grudnia 1999 r. w sprawie wprowadzenia ochrony indywidualnej w drodze uznania za zespół przyrodniczo-krajobrazowy części śródmieścia we Wrocławiu w granicach wyznaczonych przez Starą Odrę od zachodu, Kanał Żeglowny od północy i północnego wschodu, od południa - Kanał Opatowicki i rzekę Odrę (Biuletyn Urzędowy RMW z 20 grudnia 1999 r. Nr 11, poz. 444) obszar, na którym planowane jest przedsięwzięcie - Szczytnicki Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy - powinien być wolny od przeznaczania terenów parkowych oraz terenów zieleni urządzonej na inne cele, a realizacja przedsięwzięcia w rzeczywistości do takiego przeznaczenia doprowadzi. Ponadto na mocy uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Zygmunta Wróblewskiego i Adama Mickiewicza we Wrocławiu na tym obszarze zakazuje się scalania i podziału nieruchomości, z wyjątkiem terenów 1KDZ, 2KDZ, 3KDL, KDD (§ 11).

W dalszej części skargi podano, że organ odwoławczy analizując i ustalając stan faktyczny w sprawie nie dokonał rzeczywistej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz istotnych okoliczności sprawy, w szczególności bezpośrednio wiarygodności samych dowodów, jako źródeł informacji, a jedynie odniósł się do twierdzeń organu l instancji uznając ich istnienie za wystarczające uzasadnienie wydawanych aktów. Co w powyższym zakresie najważniejsze w sposób co do zasady niepoparty szerszą analizą uznał zapisy Karty Informacyjnej za wiarygodne i wystarczające dla osiągnięcia celów ochrony środowiska, pomimo że ta zawiera niemiarodajne dane obiektywnie podważające jej rzetelny charakter.

W związku z powyższym skarżący podniósł, że planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albowiem planowane przedsięwzięcie: a) jest zakwalifikowane jako potencjalnie oddziałujące na środowisko i ponad 3-krotnie przewyższa limit przyjętej przy kwalifikacji powierzchni (18 tys. m2 przy limicie 5 tys.m2 - § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), b) wiąże się z wykorzystaniem zasobów naturalnych poprzez wycinkę drzew z terenu Parku Szczytnickiego, c) zlokalizowane jest na obszarze o wysokim stanie wód gruntowych (ok. 1-1,5 m pod powierzchnią terenu), d) zlokalizowane jest w strefie objętej ochroną UNESCO, Parku Szczytnickiego, Pomnika Historii, o krajobrazie mającym znaczenie historyczne i kulturowe, e) swym oddziaływaniem obejmuje nie tylko zabytkowy Park Szczytnicki, ale także obszary w odległości do 1 km (przedłożona w sprawie opinia J. W.), f) posiada wjazd zbyt mały w stosunku do pojemności parkingu (przedkładana w sprawie opinia prof. W.), g) pogorszy klimat akustyczny obszarów przyległych zwłaszcza w nocy oraz spowoduje wzrost emisji dużej ilości substancji szkodliwych do środowiska o już przekroczonych normach - O3, NO2, pyły 2,5 i 10.

Dalej zauważono, że Karta Informacyjna nie ujawnia, że planowane przedsięwzięcie jest elementem inwestycji, która obejmuje nadbudowę w postaci budynku komercyjnego dwukondygnacyjnego o pow. 16 tys. m2. Inwestycję podzielono na dwa etapy, aby w pierwszej fazie ograniczyć analizę sprawy tylko do części podziemnej, a następnie w drugiej fazie zastąpić część będącą parkingiem naziemnym pawilonem komercyjnym, którego oddziaływanie nie będzie już kwalifikowane, jako potencjalnie oddziaływujące na środowisko, pomimo że część naziemna będzie oddziaływać na środowisko zabytkowe objęte ochroną UNESCO. Ponadto niejasny jest kształt całościowego zamierzenia, jednakże możliwe jest, że w drugim etapie parking naziemny zostanie zlikwidowany, co wyłączy parkowanie na tym terenie autobusów. Natomiast planowane dla przedsięwzięcia wentylatory z zakładanymi parametrami wentylacji istotnie przewyższają potrzeby parkingu podziemnego (znacznie przewyższając ewentualne "założone uzasadnione potrzeby"), co sugeruje, że już na etapie budowy parkingu ten element docelowo będzie obsługiwał również później dobudowaną część naziemną – komercyjną. Zakładany zakres prac na terenie przedsięwzięcia (pompowanie wody z dużą wydajnością) spowoduje powstanie leja depresyjnego, który swym zasięgiem obejmie tereny Hali Stulecia i zagrozi zabytkowemu starodrzewowi. Zakładana liczba piezometrów jest niewystarczająca dla monitorowania wody podziemnej. Zakładane w Karcie Informacyjnej wyciągnięcie ścianki szczelnej po zakończeniu robót spowoduje, że ewentualne wystąpienie przecieków wody przez płytę denną lub ściany boczne obiektu skutkować będzie zmuszeniem użytkownika do obniżenia zwierciadła wody podziemnej i uruchomienia systemu pompowania opartego o istniejące studnie, a to spowoduje ponowne utworzenie się leja depresyjnego. Karta Informacyjna nie odnosi się do fundamentów Hali Stulecia, co rodzi niebezpieczeństwo, że przedsięwzięcie doprowadzi do osunięcia się gruntu spod fundamentu Hali. Dodatkowo przedsięwzięcie może wywołać sufozję.

Następnie wskazano, że z ustaleń skarżącego wynika, że 6 m od planowanego parkingu przy Hali Stulecia znajduje się budynek mieszkalny, dwurodzinny (załączono dwie fotografie budynku). Nieprawdą jest zatem, że najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości 110m od planowanej inwestycji. Ponadto z dokonanych wyliczeń wynika, że odległość od obiektów chronionych wynosi nie 110 m a 60 m.

Następnie wskazano, że z ustaleń skarżącego wynika, że po realizacji planowanej inwestycji i zgodnie z danymi z Karty Informacyjnej, ilość parkujących tu aut zwiększy się 12-krotnie, co będzie miało kapitalne znaczenie dla znacznego pogorszenia klimatu akustycznego oraz ilości emisji substancji szkodliwych do środowiska na terenie i w obrębie planowanej inwestycji. Tym bardziej rażącym niedopatrzeniem jest nieuwzględnienie zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej bezpośrednio przy samej inwestycji. Obserwacje własne potwierdzają informacje o ilości parkujących aut (fotografia z dnia 7 sierpnia 2012 r. - w załączeniu); ujęte w Karcie Informacyjnej dane dotyczące natężenia hałasu na analizowanym obszarze nie są zgodne z rzeczywistością. Jak wynika z opinii biegłych Laboratorium Badawczego P. we W. (badania 7-8 sierpnia, sprawozdanie - 12 sierpnia 2012 r.) na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ul. W. [...] występują obecnie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu o ok. 8 dB dla pory dnia i ok. 12,5 dB w porze nocy. Głównym źródłem hałasu jest hałas tramwajowy i samochodowy. Średnie natężenie ruchu w porze dnia kształtuje się na poziomie 760 poj./h i 130 poj./h w porze nocy.

Dalej skarżący podał, że Park Szczytnicki można zakwalifikować, jako: zieleń ogólnodostępną (park) oraz tereny wycieczkowo-wypoczynkowe. Skierowanie wylotów wentylacji podziemnego parkingu w kierunku Parku Szczytnickiego skutkować będzie przekształceniem go w "zieleń o specjalnym przeznaczeniu", tj. zieleń o ograniczonym użytkowaniu, taki jak pas zieleni izolacyjnej. W konsekwencji za chybione należy uznać twierdzenia organu II instancji, który uznał, że na tym obszarze nie występują tereny przeznaczone na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Plan miejscowy nie określa granic terenów rekreacyjnych, bowiem cały ten teren, jako kompleks UNESCO, jest terenem rekreacyjno-wypoczynkowym.

Za nieuzasadnione skarżący uznał oddzielenie od siebie postępowania z zakresu ochrony środowiska (decyzja środowiskowa) oraz postępowania w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew. Bezpośrednia wycinka 80 drzew, a także oddziaływanie inwestycji na dalszy obszar, w tym 200 drzew zabytkowego układu formowanych alei lipowych będących częścią założenia przestrzennego Hali Stulecia, w sposób oczywisty stanowi przejaw oddziaływania inwestycji na środowisko. Oddzielenie kwestii wycinki drzew od zagadnienia ochrony środowiska skutkuje zamazaniem pełnego obrazu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Trudno bowiem nie zakładać, że pomyślne dla inwestora zakończenie spraw środowiskowych skutkować będzie zasadniczo automatycznym wydaniem zezwolenia na usunięcie drzew znajdujących się na obszarze, na którym zlokalizowane jest przedsięwzięcie. Ponadto sama inwestycja negatywnie wpłynie na dalszą dendroflorę Parku Szczytnickiego. Co więcej w sprawie nie przebadano siedlisk fauny występującej na obszarze oddziaływania, co tworzy realne zagrożenie ich unicestwienia.

Podsumowując, stwierdzono, że Gmina W. winna była nałożyć na inwestora obowiązek sporządzenia Raportu środowiskowego, jednak tego nie uczyniła, mimo, iż inwestycja przy Hali Stulecia i Parku Szczytnickim dotyczy zabytkowych terenów o unikalnych w skali światowej walorach architektoniczno-przyrodniczych i wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Dodatkowo w zakresie czynności procesowych organu odwoławczego oraz organu l instancji skarżący poddał w wątpliwość praktykę, która prowadzi do nieustalenia przez organy rzeczywistej ilości stron postępowania. Takie zachowanie nie pozwala na kontrolę organu w zakresie zasadności zastosowania uproszczonych form doręczania (zawiadamiania stron) zawiadomienia o poszczególnych czynnościach organu (obwieszczenia zamiast imiennych doręczeń). Ponadto brak informacji o rzeczywistej ilości stron czyni praktycznie niemożliwym zadośćuczynienie przez skarżącego obowiązkowi przedłożenia Sądowi odpowiedniej ilości odpisów skargi, tak aby uwzględnić wszystkie strony postępowania. W ocenie skarżącego strony postępowania nie tylko w liczbie, ale także imiennie, powinny być ustalone przez organ l instancji już na początku postępowania administracyjnego, a następnie zweryfikowane przez organ II instancji. Taki obowiązek powinien ciążyć na organie niezależnie od tego ile stron w danym postępowaniu występuje i czy będzie możliwe zastosowanie w sprawie uproszczonej formy doręczeń. Odmienne zachowanie organu stanowi uchybienie procesowe wpływające na uprawnienie stron do czynnego udziału w postępowaniu.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium podkreśliło, że nie było związane granicami zarzutów odwołania, lecz zobligowane było ponownie przeanalizować całą sprawę, czyniąc zadość kodeksowej zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nadto zauważono, że organ odwoławczy obszernie odniósł się do każdego argumentu odwołania. Kolegium wskazało, że przepisy Konwencji nie obligują Państw będących stronami Konwencji do ustanowienia jakichkolwiek organów opiniujących określone inwestycje. W art. 5 jest mowa wyłącznie o tym, że Państwa te "będą się starały w miarę możliwości i odpowiednio do warunków właściwych dla każdego kraju" ustanowić wyłącznie "jedną lub kilka służb ochrony, konserwacji i rewaloryzacji dziedzictwa kulturalnego i naturalnego". Przepis ten nie zobowiązuje do uzgadniania z takimi organami (których powołanie jedynie zaleca) możliwości realizacji jakichkolwiek inwestycji, czy konieczności uzyskania ich zgody na powstanie określonego przedsięwzięcia. Co warte podkreślenia, Stowarzyszenie nie wskazało organów, których zgoda - jak samo twierdzi -warunkowałaby wydanie w rozpatrywanej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jeśli chodzi o zarzut niezgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami uchwały Nr XV/483/99 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 grudnia 1999 r. w sprawie wprowadzenia ochrony indywidualnej w drodze uznania za zespół przyrodniczo-krajobrazowy części Śródmieścia we Wrocławiu, zauważono, że Stowarzyszenie nie wyjaśniło, na czym podniesiona sprzeczność miałaby polegać. Kolegium podkreśliło, że wnioskowane zamierzenie - na co wskazano w decyzji pierwszoinstancyjnej i utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium - jest zgodne z ustaleniami obowiązującego na terenie zainwestowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (inwestycja znajduje się na obszarze przeznaczonym pod obiekty do parkowania). W kwestii podniesionego "nieustalenia przez organy rzeczywistej ilości stron postępowania", Kolegium wyjaśniło, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, że w przypadku korzystania ze sposobu doręczeń, o którym mowa w art. 49 Kpa (jak w rozpatrywanej sprawie), precyzyjne oznaczenie z imienia i nazwiska wszystkich stron postępowania nie jest konieczne.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 7 grudnia 2012 r. członkowie zarządu skarżącego stowarzyszenia wnieśli do akt sprawy dokumenty pozyskane z Urzędu Miejskiego W. stanowiące kopie pisma Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 sierpnia 2012 r., którym przekazano raport dotyczący stanu Hali Stulecia oraz raport Misji Kontrolnej UNESCO z kontroli przeprowadzonej na przełomie października i listopada 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., którą utrzymano w mocy opisaną na wstępie decyzję Prezydenta W.. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, ponieważ w toku postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji odpowiadają wymogom ustanowionym w przepisie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pamiętać bowiem należy, iż postępowanie administracyjne dotyczyło kwestii, czy dla spornej inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z niezbędną infrastrukturą w obrębie Zespołu Hali Stulecia we Wrocławiu. Postępowanie w tym przedmiocie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; dalej: ustawa). Zgodnie z art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), który w § 3 ust. 1 pkt 56 stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha (na obszarach nieobjętych określonymi formami ochrony przyrody), przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego.

Jak wynika z analizy przepisów ustawy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zakończyć się wydaniem dwóch rodzajów decyzji, które wzajemnie się wykluczają (alternatywa rozłączna), a mianowicie: albo organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w której zawiera ustalenia określone w art. 82 ust. 1 ustawy, albo w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1 ustawy). Wobec tego kluczowym elementem postępowania w tego rodzaju sprawach pozostaje kwestia przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Na mocy art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W myśl art. 59 ust. 2 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w ust. 1 wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli: 1) przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony; 2) obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1. Wobec takiego brzmienia przepisu należy zauważyć, że stosownie do przepisu art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając kryteria zawarte w tym przepisie. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17, czyli między innymi decyzji o pozwoleniu na budowę (jak w rozpatrywanej sprawie).

Kryteria, które warunkują to, czy organ stwierdzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zawiera przepis art. 63 ust. 1 ustawy, który nakazuje wziąć pod uwagę rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Nadto należy uwzględnić usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Ponadto trzeba wziąć pod uwagę rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 omawianego przepisu, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Dokonana przez Sąd rozpatrujący skargę w niniejszej sprawie wykładnia przytoczonych przepisów prawa doprowadziła do wniosku, że zarówno w decyzji organu I instancji, jak i w decyzji organu odwoławczego dokonano prawidłowego zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego z poszanowaniem przepisów procedury administracyjnej. Jak wskazuje się w literaturze prawniczej ustawodawca określił precyzyjnie w ustawie konkretne elementy, które powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. W. Śnieżyński, Decyzje środowiskowe. Wzory aktów administracyjnych oraz innych pism wraz z komentarzem i orzecznictwem administracyjno-sądowym, wyd. III uaktualnione, Warszawa 2010, s. 171-179). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wymogi formalne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały spełnione, albowiem zawiera ona wszystkie prawem przewidziane elementy, co zostało prawidłowo ocenione w decyzji organu odwoławczego.

Należy stwierdzić, iż z akt administracyjnych jasno wynika, że przed wydaniem decyzji przez Prezydenta W. organ ten zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., który postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wyraził opinię, że dla spornego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (k. 84 akt administracyjnych). Następnie w aktach znajduje się postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r. nr [...], który wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (k. 106 akt administracyjnych). Dalej należy wskazać na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którym organ ten stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 152 akt administracyjnych). W takich okolicznościach sprawy, zdaniem Sądu, decyzja organu I instancji wydana została w zgodzie z przepisami art. 64 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy. Zastosowana przez organy obu instancji procedura w zakresie ogłaszania podejmowanych rozstrzygnięć poprzez obwieszczenia odpowiada wymogom art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 85 ust. 3 ustawy. Niezasadny jest również zarzut skarżącego, iż organ zaniechał ustalenia katalogu stron postępowania, albowiem dla zastosowania procedury doręczania pism w drodze ich obwieszczania w niniejszej sprawie wystarczające było stwierdzenie, że liczba stron postępowania przekracza dwadzieścia; nadto zgodnie z art. 74 ust. 1b ustawy w aktach postępowania znajduje się wymagany wypis z rejestru gruntów (k. 46-49 akt administracyjnych). Co więcej skarżący zarzucając uchybienia w tej sferze nie wskazuje, czy którakolwiek ze stron postępowania była pozbawiona przez organ możliwości działania wskutek zarzucanych organowi uchybień, a to prowadzi do wniosku, iż zarzuty skargi są w tym zakresie nieuzasadnione.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały planowane przedsięwzięcie do katalogu mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, albowiem projektowany parking o planowanej powierzchni użytkowej garażu wynoszącej około 14.528 m2 przekracza wymiar określony w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b cytowanego już rozporządzenia, czyli 0,5 ha (1ha to 10.000 m2). Zdaniem Sądu przepis rozporządzenia wprowadza normę, która nakazuje uznać za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko parking, który ma co najmniej 0,5 ha powierzchni użytkowej. Zasady prawidłowej wykładni zwrotu "o powierzchni nie mniejszej niż" nie pozwalają przyjąć, iż zwrot ten oznacza, iż dopuszczalne jest projektowanie wyłącznie parkingów o powierzchni do 0,5 ha. Argumentacja skarżącego w tym przedmiocie pozostaje contra legem. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego co do błędnej kwalifikacji inwestycji nie zasługiwały na uwzględnienie.

Następnie należy zauważyć, iż wysuwane przez skarżącego zarzuty polegające na formułowaniu przypuszczenia, że inwestor planuje rozbudowę czy przebudowę planowanego parkingu nie mogą być skuteczne dla podważenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z przepisu art. 73 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Dołączona do wniosku karta informacyjna przedsięwzięcia i charakterystyka przedsięwzięcia stanowią podstawę dla prowadzonego postępowania przed organem ochrony środowiska. Zatem to wnioskodawca określa rodzaj i cechy planowanego przedsięwzięcia. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego ewentualna rozbudowa czy przebudowa projektowanego parkingu wymagać będzie prowadzenia kolejnego odrębnego postępowania administracyjnego. Nadto z mocy art. 86 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wiążąca dla organów wydających kolejne decyzje w procesie inwestycyjno-budowlanym, w tym w szczególności dla organu wydającego pozwolenie na budowę. W tym stanie rzeczy w razie gdy inwestor po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji przedłoży projekt budowlany stojący w sprzeczności z treścią tej decyzji, wówczas nie uzyska pozwolenia na budowę. Wobec tego brak było podstaw, aby uznać zarzuty skarżącego w tej sferze za uzasadnione, czyli mogące mieć wpływ na byt prawny zaskarżonej decyzji.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podzielił również zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organy obu instancji przepisów Konwencji z dnia 16 listopada 1972 r. w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego (Dz.U. Nr 32, poz. 190). Konwencja ta należy niewątpliwie do aktów prawnych powszechnie obowiązujących w Polsce, jednak Sąd doszedł do przekonania, iż zawiera ona przede wszystkim normy prawne o charakterze postulatywnym i programowym (charakterystyczne dla umów międzynarodowych), co prowadzi do wniosku, że z norm takich nie sposób wydobyć konkretnych praw i obowiązków, które wynikałyby dla jednostki. Normy, które zawiera Konwencja wiążą Rzeczpospolitą Polską w relacjach z innymi Państwami-Stronami Konwencji, ale jej przepisy nie mają bezpośredniego zastosowania w relacjach obywatel-władza publiczna. Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, sam skarżący również nie skonkretyzował, który przepis Konwencji został w istocie naruszony przez decyzje administracyjne obu instancji. Zdaniem Sądu wynikająca z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP zasada prymatu umowy międzynarodowej nad ustawą ma to znaczenie, że przepisy umowy międzynarodowej stosuje się przed przepisami ustawy, jeżeli tych drugich nie da się pogodzić z przepisami umowy. W rozpatrywanym przypadku omawiana Konwencja nie ma bezpośredniego wpływu na postępowanie administracyjne uregulowane w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sfery ochrony dóbr kultury i ochrony środowiska nie mogą bowiem być w niniejszej sprawie utożsamiane. Wobec tego nie można wyprowadzić zasadnego zarzutu wobec zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, że naruszają one przepisy Konwencji.

Natomiast odnośnie do sprzeczności zaskarżonej decyzji z uchwałą Nr XV/483/99 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 grudnia 1999 r. w sprawie wprowadzenia ochrony indywidualnej w drodze uznania za zespół przyrodniczo-krajobrazowy części Śródmieścia we Wrocławiu, Sąd zauważył, iż kwestie związane z treścią tej uchwały zostały należycie wyjaśnione w zaskarżonej decyzji, gdzie słusznie podkreślono, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie, na którym planowana jest inwestycja. Wprowadzona ochrona indywidualna dla Parku Szczytnickiego została przez organy obu instancji wzięta pod uwagę i należycie w decyzjach administracyjnych wyjaśniona. Zarzuty skarżącego pozostają zatem nieuzasadnione. W tym kontekście należy jeszcze wspomnieć, że dokumenty UNESCO złożone do akt postępowania sądowoadministracyjnego na rozprawie – zdaniem Sądu – pozostają bez wpływu na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu treść przedłożonych dokumentów nie wskazuje na to, iż doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, co zaś wyklucza możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Zważyć bowiem należy, że przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego zawarta w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, nie może być uznana za przesłankę uzasadniającą uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Zdaniem Sądu przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. mógłby znaleźć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym doszłoby do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia tego postępowania. Natomiast samo ewentualne ujawnienie nowych dowodów po zakończeniu postępowania administracyjnego nie może być zakwalifikowane jako naruszenie prawa w opisanym znaczeniu. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2045/04, który uznał, że uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na zaistnienie okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania administracyjnego możliwe będzie wówczas, gdy przesłanką tego wznowienia było naruszenie prawa. Podobny pogląd NSA sformułował w tej kwestii m.in. w wyrokach z dnia 23 września 2004 r., FSK 641/04 oraz z dnia 25 listopada 2005 r., I FSK 306/05. Zasadne jest zatem uznanie, iż art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. dotyczy tylko tych podstaw wznowienia postępowania, które są tożsame z "naruszeniem prawa", co potwierdzają wnioski wypływające z wykładni gramatycznej tego przepisu. Ewentualne domaganie się wznowienia postępowania administracyjnego pozostaje – na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego – w gestii uprawnionych podmiotów.

Następnie godzi się powiedzieć, że nie zyskał aprobaty Sądu argument, iż organy obu instancji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy przy ocenie oddziaływania akustycznego wnioskowanego zamierzenia na środowisko, a mianowicie, że pominęły istnienie budynku mieszkalnego, znajdującego się w odległości 6 m od planowanego parkingu. Zdaniem Sądu zasadnie w odpowiedzi na skargę wskazano, że o tym, czy teren należy do rodzajów terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) decydują przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro zatem na rozpatrywanym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to w jego kontekście organy miały obowiązek ustalać normy akustyczne. Jak wykazano w decyzjach organów obu instancji obszar, na którym planuje się realizację wnioskowanego zamierzenia, jak i nieruchomości bezpośrednio z nim graniczące, nie są objęte standardami akustycznymi. Również teren samego Parku Szczytnickiego jako jednostka strukturalna miejscowego planu zagospodarowania terenu zatwierdzonego uchwałą Nr XXIII/736/08 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Zygmunta Wróblewskiego i Adama Mickiewicza we Wrocławiu (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 7, poz. 749), oznaczona symbolem 10 ZP, nie może zostać uznany za obszar objęty ochroną akustyczną.

Natomiast jeśli chodzi o argumentację, iż realizacja planowanej inwestycji przyczyni się do wzrostu natężenia ruchu samochodowego w rejonie Hali Stulecia (Hali Ludowej) we Wrocławiu i związanej z tym emisji spalin, to należy zwrócić uwagę, że projektowany parking ma służyć właśnie osobom, które będą odwiedzać Halę, a faktem powszechnie wiadomym jest, że w obiekcie tym odbywają się imprezy masowe (targi, wystawy, koncerty), co prowadzi do wniosku, że nie parking jest źródłem wzmożonego ruchu samochodowego, ale sama Hala Stulecia, przy której parking ma być zlokalizowany. To zaś oznacza, że nie jest trafny argument, że realizacja planowanej inwestycji sama w sobie doprowadzi do wzrostu natężenia ruchu pojazdów w rejonie Hali Stulecia.

Nadto należy zauważyć, że błędne jest stanowisko skarżącego, jakoby z faktu wpisania Hali Stulecia (Hali Ludowej) na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wynikało, iż teren Hali stał się jednym z terenów rekreacyjno-wypoczynkowych w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Zdaniem Sądu słuszne jest w tym zakresie stanowisko organów administracji publicznej, że tereny przeznaczone na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. e Prawa ochrony środowiska, określa się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego. Pamiętać bowiem należy, że zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zasadniczym warunkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. M. Pchałek, M. Behnke, Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w prawie polskim i UE, Warszawa 2009, s. 126). W tym kontekście trzeba jeszcze zauważyć, że faktem powszechnie znanym jest okoliczność, iż Park Szczytnicki we Wrocławiu stanowi obiekt o szczególnie cennych walorach przyrodniczych, turystycznych, społecznych i kulturowych. Wobec tego nie można zgodzić się z argumentacją, jakoby organ I instancji nie wziął tego pod uwagę i miał działać z zamiarem czy z intencją naruszenia dobra, jakim jest wzmiankowany Park. Można przypuszczać, że dobro omawianego terenu jest w podobnym stopniu przedmiotem troski zarówno organu, jak i skarżącego stowarzyszenia.

Następnie należy stwierdzić, że Sąd nie przychylił się do argumentów skarżącego, jakoby w postępowaniu administracyjnym pominięto kwestię wycinki drzew związanej z planowaną inwestycją. Organy obu instancji odniosły się do tej kwestii zasadnie wskazując, że kwestia ta będzie rozpatrywana przez właściwy organ w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. W ocenie Sądu nie jest trafny argument skarżącego, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przesądza o pozytywnym zakończeniu postępowania w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. Dla takiego poglądu brak bowiem podstawy normatywnej, szczególnie w kontekście art. 72 ust. 1 w związku z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że organy obu instancji nieprawidłowo zbadały kwestię stosunków wodnych na nieruchomości przeznaczonej do zainwestowania, należy powiedzieć, że szerokie i wyczerpujące rozważania w tym zakresie znalazły się w decyzjach organów obu instancji. Zarzuty skarżącego, prezentowane już na etapie postępowania administracyjnego, zostały również rozważone i omówione w decyzjach administracyjnych. Organy obu instancji podkreśliły, że na etapie wykonywania wykopu i prac budowlanych zaprojektowano zastosowanie odpowiednich technik polegających na zabiciu grodzic stalowych w grunt nieprzepuszczalny poniżej poziomu fundamentowania oraz w podłoże warstwy wodonośnej, które tworzą nieprzepuszczalne gliny zwałowe. Wskazano, że odwodnienie wykopu prowadzone będzie za pomocą studni dyspersyjnych, a woda odprowadzana będzie rurociągiem do rowu i następnie do kanalizacji deszczowej. Poziom wód gruntowych będzie kontrolowany. Jak stwierdziły organy z przedłożonych materiałów wynika, że zastosowany sposób zabezpieczenia wykopu i prowadzenia prac odwodnieniowych sprawi, że zasięg odwodnienia nie będzie oddziaływał w sposób istotny na obiekty w otoczeniu, a także nie przewiduje się trwałego obniżenia zwierciadła wód podziemnych. Odwodnienie dokonywane będzie pod nadzorem hydrogeologa posiadającego stosowne uprawnienia. Zdaniem Sądu w tych okolicznościach należy przyjąć, że ewentualne wystąpienie komplikacji związanych ze stosunkami wodnymi na terenie inwestycji podczas prac realizacyjnych nie będzie zlekceważone przez uprawnione i kompetentne podmioty, a w razie konieczności inwestycja zostanie zmodyfikowana. Nie jest to jednak przedmiotem analizy Sądu na obecnym etapie postępowania.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, w postępowaniu przed organami administracji publicznej nie doszło do uchybienia art. 7 i art. 8 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podsumowując należy podkreślić, iż Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wziął pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Na tej podstawie skład orzekający doszedł do przekonania, że dokumenty stanowiące akta administracyjne sprawy zostały przez organy obu instancji należycie omówione i wykorzystane przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Kluczowe zagadnienia zostały obszernie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu w tym stanie rzeczy w postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził również, że prawidłowo zastosowano odnośne przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Należy w tym kontekście pamiętać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym można uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli sąd stwierdziłby, iż doszło na etapie postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie wynikiem sprawy było stwierdzenie, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Zdaniem Sądu przesłanki warunkujące brak konieczności przeprowadzania oceny zostały należycie omówione w decyzjach organów obu instancji, a argumentacja prezentowana przez skarżącego nie pozwoliła na stwierdzenie, iż doszło do uchybień mogących skutkować tym, że organ winien był wydać orzeczenie stwierdzające jednak konieczność dokonania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.