Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1419/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak - Molczyk WSA Maria Zawadzka Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [ ] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. skargę oddala, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - na rzecz adwokata M. S., Kancelaria Adwokacka, ul. [....] kwotę 240,- zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z [....] 2013 r. nr [.....] na podstawie art. 104, art. 107 i art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) oraz art.3 ust.3 i 4, art. 4, art. 8, art. 14, art.17 ust. 2 pkt 1, art. 41 pkt 1, art. 102, art. 104, art.106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823) - przyznał K. Ś. świadczenie w formie zasiłku celowego w kwocie 300 zł na dofinasowanie do opłat czynszowych za maj 2013 r. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzja ta została odebrana przez K. Ś. w dniu 22 maja 2013 r. i zgodnie z procedurą administracyjną stała się ostateczna, gdyż w terminie nie wniesiono od niej odwołania.

K. Ś. jest wieloletnim beneficjentem pomocy społecznej. W dniu 14 marca 2014 r. złożył nieumotywowane odwołanie od 135 decyzji Prezydenta Miasta w tym od wyżej wymienionej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie postanowieniem z 30 czerwca 2014 r. na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdziło, że odwołanie K. Ś. od tej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wskazało, że decyzja ta została odebrana przez K. Ś. 22 maja 2013 r. a odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu 14 marca 2014 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na treść art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie koniec terminu do wniesienia odwołania nastąpił, zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. – w dniu 5 czerwca 2013 r.

Zatem złożenie odwołania 14 marca 2014 r. nastąpiło po upływie 14 dniowego terminu do jego wniesienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż termin ustawowy jest terminem wiążącym zarówno organy administracji, jak i też uczestników postępowania. Nie może być przez nikogo zmieniany - jedynie na wniosek zainteresowanego (w razie uchybienia takiemu terminowi) może on być przywrócony na zasadach określonych w art. 58-59 k.p.a.

K. Ś. wnosząc odwołanie nie wniósł równocześnie wniosku o przywrócenie terminu. W sprawie brak było podstaw do orzekania o przywróceniu terminu. Niewątpliwie, zatem odwołanie w sprawie wniesiono po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzono, że organ I instancji w decyzji prawidłowo pouczył skarżącego o możliwości wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

W tym stanie faktycznym i prawnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołanie złożone przez K. Ś. uznało za wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

K. Ś. wniósł zbiorczą skargę na niekorzystne dla niego postanowienia, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym na wyżej wskazane postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił naruszenie Konstytucji, a to art. 67, 68 i przepisów ustawy o pomocy społecznej art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1, 3, 4, 5, 6, art. 8 pkt 1, 3 ust. 3. pkt.1, 3 art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 3. ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 100 ust. 1.

Nie odniósł się w żadnym stopniu do podstawy orzeczenia Kolegium, a więc do faktu złożenia odwołania po upływie ustawowego terminu i nie wskazał na konkretne uchybienia i wady zaskarżonego postanowienia.

W konkluzji skargi wniósł o uchylenie i zmianę oraz stwierdzenie nieważności orzeczenia. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie potwierdził, że skarga dotyczy wyżej wskazanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak zakreślonych ramach prawnych Sąd stwierdził, że skarga jest oczywiście bezzasadna. W państwie demokratycznym organy administracji i sądy są zobowiązane rozpoznawać sprawy mimo ich absurdalności, nawet gdy obywatel bezinteresownie naraża budżet państwa na ogromne lecz zbędne wydatki oraz zbędne koszty społeczne. Taka sytuacja ma miejsce w związku z odwołaniem skarżącego, który pewnego dnia ot tak bez uzasadnienia postanowił zaskarżyć 135 decyzji, z reguły dla niego korzystnych i wydanych wiele miesięcy wcześniej.

Przedmiotem niniejszej kontroli było postanowienie organu odwoławczego, w których organ stwierdził na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz.267 ze zm.) dalej k.p.a., uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 22 maja 2013 r., a termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 5 czerwca 2013 r.

Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania, natomiast strona złożyła odwołania po terminie, tj. w dniu 14 marca 2014 r. Strona nie złożyła do odwołania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prawidłowo wskazało na art. 134 k.p.a. który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie okoliczność uchybienia terminu przez skarżącego do wniesienia odwołania nie budzi żadnych wątpliwości.

Skarżący do odwołania nie dołączył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Taki wniosek został złożony dopiero w późniejszym czasie.

W tych okolicznościach faktycznych sprawy, nie budzi wątpliwości Sądu, że organowi odwoławczemu nie można postawić żadnego skutecznego zarzutu naruszenia prawa. Organ ten zgodnie treścią art. 134 k.p.a. zasadnie stwierdził w zaskarżonym postanowieniu uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 461), jak w punkcie II sentencji wyroku.