Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 803/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86, 87,  art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości W. oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 kwietnia 2011r. D. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości W. oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata. Jednocześnie w skardze D. B. zamieściła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu powołanego wniosku skarżąca podała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, albowiem spowodowane zostało milczeniem organu na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 6 grudnia 2010r. Skarżące podkreśliła, że wielokrotnie telefonicznie zwracała się do organu o udzielenie informacji kiedy otrzyma pisemną odpowiedź na swoje wezwanie. Za każdym razem zapewniano ją, że w dalszym ciągu trwają w urzędzie niezbędne uzgodnienia mające na celu załatwienie sprawy, co wstrzymywało skarżącą przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego. Dopiero w dniu 30 marca 2011r. w trakcie rozmowy telefonicznej z urzędnikiem dowiedziała, że upłynął już 60-dniowy termin do zaskarżenia uchwały z dnia [...] kwietnia 2004r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Do zaskarżenia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym uchwał podjętych przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej zastosowanie ma przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa, określający termin wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powołany przepis nie określa początku biegu terminu w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim przypadku skargę można wnieść w terminie sześćdziesięciu dni, licząc od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi jest upływ ostatniego z sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.

Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z regulacji tej wynika, iż podstawową przesłanką uwzględnienia przez sąd administracyjny wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu. Dlatego też w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, stosownie do przepisu art. 87 § 2 ppsa. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się wyraźnie, iż o braku winy w przekroczeniu terminu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy opóźnienie zostało wywołane przez przeszkodę o charakterze obiektywnym, której wnioskodawca nie był w stanie usunąć pomimo podjęcia największego wysiłku. W związku z tym do typowych okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu wyznaczonego do dokonania czynności procesowej zalicza się: nagłe i nieprzewidywalne utrudnienia komunikacyjne, klęski żywiołowe, a także nagłą i ciężką chorobę, która uniemożliwia posłużenie się domownikami, czy też innymi osobami.

Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podając jako przyczynę uchybienia terminu błędne informacje przekazane jej przez organ (po skierowaniu do niego wezwania do usunięcia naruszenia prawa) o trwających uzgodnieniach w organach gminy. W opinii Sądu kierowanie się przez skarżącą informacjami udzielonymi przez skarżony organ nie może w rozpatrywanym przypadku stanowić o braku winy w przekroczeniu terminu wyznaczonego w ustawie do wniesienia skargi. Do uchybienia terminu nie doszło bowiem wskutek zastosowania się przez skarżącą do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżanym akcie wydanym w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, co uzasadniałoby przywrócenie terminu do wniesienia skargi, lecz w następstwie informacji udzielonej przez organ po wezwaniu go przez stronę skarżącą do usunięcia naruszenia prawa, a więc po dokonaniu czynności przewidzianej w przepisach regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, która musi poprzedzić wniesienie skargi na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego.

Z treści przepisu art. 53 § 2 ppsa z łatwością można natomiast wywnioskować, iż po otrzymaniu pisma zawierającego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie ciąży na organie jakikolwiek obowiązek informacyjny wobec skarżącego, związany z ustaleniem początkowej i końcowej daty terminu przewidzianego w tym przepisie do wniesienia skargi. Termin ten rozpoczyna bieg zawsze z dniem doręczenia właściwemu organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a obowiązek jego prawidłowego obliczenia i zachowania spoczywa na skarżącym. Tym samym jakiekolwiek ustalenia organu w tym zakresie nie są wiążące dla strony skarżącej, a ewentualne błędne informowanie przez organ nigdy nie może przesądzać o braku winy wnoszącego skargę w przekroczeniu terminu. Podkreślić także należy, że takie rozwiązanie jest co do zasady korzystne dla skarżącego, ponieważ zwalnia go z obowiązku dalszego śledzenia sposobu rozpatrywania wniesionego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zwłaszcza czynności związanych z przekazywaniem tego wezwania między poszczególnymi komórkami organizacyjnymi skarżonego organu.

W związku z powyższym, skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało doręczone właściwej jednostce organizacyjnej Urzędu W., prowadzącej obsługę kancelaryjną skarżonego organu, to powinnością skarżącej było zachowanie należytej staranności przy obliczaniu terminu przewidzianego w przepisach do wniesienia niniejszej skargi, przede wszystkim prawidłowe ustalenie początkowej daty tego terminu, nie zaś bezrefleksyjne kierowanie się wskazówkami przeciwnika procesowego, w którego interesie z natury rzeczy nie leży skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez stronę skarżącą.

Ponadto zdaniem Sądu skarżąca orientowała się co do przebiegu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego oraz sposobu wniesienia skargi, na co wskazała w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, cytując art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 53 § 2 ppsa, którego treść przywoła w skardze.

Biorąc zatem pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy, uznać należy, iż zaniedbanie skarżącej w tym przedmiocie jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Zaistniałe w tym zakresie zaniedbanie ze strony skarżącej uniemożliwia przyjęcie, że uchybiła ona terminowi bez swojej winy.

Dlatego też Sąd nie uwzględnił argumentów podnoszonych przez wnioskodawczynię uznając, iż przekroczenie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z jej winy i oddalił zgłoszony wniosek na podstawie art. 86 § 1 ppsa.