Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 141/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: ART. 18 PAR. 1, ART. 19, ART. 22 PAR. 1,2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Iwony Tomaszewskiej i sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Katarzyny Grzegorczyk-Meder od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wyłączenie sędziów


UZASADNIENIE

Skarżący R.S. na rozprawie w dniu [...] r. złożył dwa pisemne wnioski o wyłączenie sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder od prowadzenia sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Skarżący jako podstawę wyłączenia podał stosowanie przez ww. sędziów w procedurze sądowej i orzecznictwie "omnipotencji władczej funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego". Wyjaśnił, iż obiektywne powody wywołujące uzasadnione wątpliwości co do bezstronności, obiektywizmu i wiarygodności sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder wynikają z udziału i zachowania tych sędziów w rozpoznawaniu innych jego spraw, w tym o sygn. akt II SA/Sz 277/10.

Jak wynika z akt sprawy, sędzia NSA Iwona Tomaszewska złożyła pisemne wyjaśnienie, w którym oświadczyła, że ze skarżącym R.S. nie pozostaje w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu art. 18 i art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do bezstronności w rozpoznanej sprawie.

Również sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder złożyła oświadczenie, w którym wskazała, że nie istnieją przesłanki wymienione w art. 18 P.p.s.a. oraz okoliczności mogące wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w rozpoznanej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.) enumeratywnie wymienia przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Stosownie natomiast do unormowania zawartego w art. 19 P.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie.

Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 19/02, OTK-A z 2004 r., nr 7, poz. 67).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie istnieją przyczyny obligatoryjnego wyłączenia wskazanych sędziów w trybie art. 18 P.p.s.a. jak również brak jest okoliczności uzasadniającej zastosowanie art. 19 P.p.s.a.

Z oświadczeń złożonych przez sędziego NSA Iwonę Tomaszewską oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder wynika, że między wymienionymi sędziami, a skarżącym nie zachodzi stosunek osobisty, który mógłby mieć wpływ na orzekanie w sprawie, jak i inne powody uzasadniające wyłączenie. Wyjaśnienia te nie budzą żadnych wątpliwości w świetle materiału znajdującego się w sprawie.

Ponadto, R.S. w uzasadnieniu wniosków nie wskazał, ani nie udowodnił żadnych okoliczności, które stanowiłyby przesłankę wyłączenia sędziów w trybie art. 19 P.p.s.a. Subiektywne przekonanie wnioskodawcy o braku bezstronności sędziów, których dotyczy złożony wniosek, nie znajduje oparcia w aktach sprawy. W tym względzie należy wyjaśnić, iż fakt udziału sędziego NSA Iwony Tomaszewskiej oraz sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder w rozpoznawaniu innych spraw skarżącego, nie daje podstawy do wyłączenia sędziego, jeśli nie zachodzą rzeczywiste powody wskazujące na brak tej bezstronności. A takich powodów skarżący nie podał. Niewłaściwe, w ocenie wnioskodawcy, zachowanie ww. sędziów na rozprawie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 277/10 w żaden sposób nie dowodzi istnienia jakiegokolwiek negatywnego stosunku tych sędziów do skarżącego. Ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego, albo błędów w stosowaniu prawa materialnego, należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Natomiast sąd rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego nie bada zasadności i prawidłowości czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający (postanowienie SN z 28 sierpnia 1996 r., I PO 8/96, OSNAP 1997, nr 4, poz. 59 oraz postanowienie NSA z dnia 5.09.2008 r., I OZ 665/08, LEX nr 440113, a także T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wydanie 2, Lewis Nexis, Warszawa 2008 r., s. 173).

Reasumując należy wskazać, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek R.S. należało oddalić.