Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 882/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie ( As. WSA Bogusław Cieśla, Mariola Kowalska ( spr. ), Protokolant Marcin Gruszczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi H.F. na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] luty 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2000r. znak [...].

Wskazaną wyżej decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] października 2000r. nakazującą H. F. i P.K. dokonanie rozbiórki samowolnie realizowanego obiektu budowlanego na działce o nr [...] w U.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzje powyższe zostały wydane zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania prawem, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Z ustaleń dokonanych przez organy wynikało bowiem, iż inwestorzy rozpoczęli budowę obiektu w 1999r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. Twierdzenia inwestorów zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

W wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, złożonego przez pełnomocnika odwołujących się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia dotkniętego wadą z art. 156 § 1 kpa. Postępowanie to jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. Materiał dowodowy zebrany w

I

sprawie uzasadnia odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję H.F. podniósł, iż nie godzi, się ze stwierdzeniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że przedstawione przez niego nowe dowody w sprawie stanowiły przesłankę do wznowienia postępowania, nie stanowiły zaś przesłanki nieważnościowej. Z dokumentów tych wynika, iż organy naruszyły prawo stosując ustawę - Prawo budowlane z 1994r. , zamiast Prawa budowlanego z 1974r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedstawione we wniesionej skardze zarzuty uznać należy za chybione, ponieważ, jak to zasadnie podkreślił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w postępowaniu nieważnościowym badaniu podlega stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie postępowania nadzwyczajnego decyzji.

W postępowaniu tym organ jest zobligowany do oceny i analizy dokumentów stanowiących podstawę wydania decyzji badanej. Ujawnione w okresie późniejszym okoliczności nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Wskazać należy, iż wzruszenie decyzji administracyjnej w trybie stwierdzenia jej nieważności może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy decyzja ta dotknięta jest jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa, zawierających zamknięty katalog wad dających podstawę do wzruszenia decyzji administracyjnej w tym trybie. Wady decyzji wymienione w tym przepisie tkwią w samej decyzji i mają charakter materialnoprawny. Nie są to wady o charakterze proceduralnym, ponieważ dla uznania takich wad kodeks postępowania administracyjnego przewiduje inny nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji administracyjnych, jakim jest wznowienie postępowania.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie. Skoro więc strona podnosi zarzut naruszenia postępowania/ w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją/ polegający na prowadzeniu postępowania dowodowego w sposób wadliwy, co w rezultacie doprowadziło już po jej wydaniu do ujawnienia

nowych okoliczności i dowodów w sprawie, nie znanych organowi w dniu wydania kwestionowanej decyzji , to zarzut taki może uzasadniać jedynie żądanie wznowienia postępowania, nie może natomiast prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji jako rażąco naruszającej prawo.

Skarżący żądając wszczęcia postępowania nieważnosciowego , nie wykazali żadnej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów nadzoru budowlanego.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.