Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2274/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 134 i 129 kpa
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Teresa Zyglewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym w dniu 30 listopada 2015 r. sprawy ze skargi F.S. i A.S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] marca 1985 r. zezwalającej Zakładowi Energetycznemu w O. na zajęcie na czas niezbędny do wykonania robót związanych z modernizacją linii energetycznej 110 kV [...] działek nr [...] i [...] położonych w O. (obręb 6) stanowiących własność F.S.

Pismem z dnia 28 października 2014 r. A.S. i F.S. reprezentowani przez P.S. wnieśli odwołanie od w/w decyzji Wojewody [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając to postanowienie organ odwoławczy wskazał, decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o dopuszczalności wniesienia od niej odwołania oraz o terminie i sposobie jego wniesienia. Z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi A.S. i F.S. – P.S. w dniu 14 października 2014 r. i czternastodniowy termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 2 k.p.a. upłynął w dniu 28 października 2014 r. Tymczasem odwołanie P.S.- pełnomocnik F.S. i A.S. wniósł osobiście w Punkcie Obsługi Klienta [...] Urzędu Wojewódzkiego w O. w dniu 29 października 2014 r. Tym samym skarżący uchybili terminowi do wniesienia odwołania, co skutkuje wydaniem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia w trybie art. 134 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w postanowienie A.S. i F.S. reprezentowani przez P.S. zarzucili naruszenie:

- art. 39 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że organ I instancji nie doręczył decyzji za pokwitowaniem odbioru;

- art. 40 § 2 k.p.a. polegające na nieustaleniu przez organy obu instancji czy przesyłka zawierająca decyzję została prawidłowo doręczona ustanowionemu przez strony pełnomocnikowi;

- art. 42 § 1 k.p.a. w wyniku braku w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego fakt doręczenia decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania osobie fizycznej w miejscu jej zamieszkania;

- art. 46 § 1 k.p.a. poprzez istnienie braku własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej 9odbierającej pismo) wraz ze wskazaniem daty doręczenia pisma;

- § 31 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. 2013. 545) polegające na tym, że doręczając decyzję, o której mowa nie spełniono wymagań określonych tym przepisem;

- art. 76 § 1 k.p.a. przejawiające się w niespełnieniu przez duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru cech dokumentu urzędowego tj. zawierające dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone;

- art. 134 k.p.a. polegające na uznaniu, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprze nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia faktycznej daty doręczenia decyzji będącej przedmiotem odwołania;

- art. 7 k.p.a. w wyniku nieustalenia prawdy obiektywnej, co jest konsekwencją wadliwego zastosowania art. 77 § 1 k.p.a. i zbyt swobodnej analizy materiału dowodowego;

- art. 80 k.p.a. przejawiające się w zaniechaniu zgromadzenia dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia sprawy takich jak karta doręczeń, oświadczenie listonosza o przekazaniu przesyłki poleconej itp.;

- art. 8 k.p.a. wskutek prowadzenia postępowania w sposób ewidentnie nie budzący zaufania stron do organów władzy publicznej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Ponadto w skardze wniesiono o zwrócenie się do Poczty Polskiej S.A. (Centrum Poczty Oddział Rejonowy w O.) o:

- przedstawienie karty doręczeń (albo dokumentu określonego jako zbiorowy dowód odbioru), z którego to dokumentu wynikać powinno kiedy przesyłka listowa zawierająca decyzję została doręczona oraz kto ją odebrał jak również wyjaśnienie dlaczego brak jest oryginalnego egzemplarza zwrotnego potwierdzenia odbioru;

- zobowiązanie do złożenia przez listonosza mającego doręczyć przesyłkę zawierającą decyzję oświadczenia w przedmiocie czynności mających na celu doręczenie przesyłki, w szczególności kto i kiedy ją odebrał.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację podniesionych zarzutów. Dodatkowo zwrócono uwagę, że postępowanie przed organami obu instancji prowadzono w terminie przekraczającym kilkukrotnie ustawowy termin do załatwienia sprawy, bez zawiadamiania o powodach jego przedłużania.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, a tylko pod tym względem podlega ono kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.2014 r., poz. 1647 z późn. zm.). Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] marca 1985 r. zezwalającej Zakładowi Energetycznemu w O. na zajęcie na czas niezbędny do wykonania robót związanych z modernizacją linii energetycznej 110 kV [...] działek nr [...] i [...] położonych w O.

Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia zauważyć należało, że orzeczenie to zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. nakazujący organowi odwoławczemu stwierdzenie w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to ma charakter ostateczny. Norma wynikająca z przywołanego przepisu ma zaś charakter bezwzględnie obowiązujący, z jej dyspozycji wynika bowiem, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, już stanowi jego uchybienie.

Według ustaleń organu poczynionych w sprawie niniejszej w/w decyzja Wojewody [...] została doręczona P.S. – pełnomocnikowi skarżących F.S. i A.S. w dniu 14 października 2014 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej. Odwołanie od tej decyzji zostało złożone w Punkcie Obsługi Klienta [...] Urzędu Wojewódzkiego w O. w dniu 29 października 2014 r., a zatem z jednodniowym uchybieniem terminu do wniesienia odwołania

W skardze zakwestionowano ustalenia organu dotyczące daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi skarżących podnosząc, że duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej nie może być uznany za dokument urzędowy, ponieważ nie zawiera podpisu osoby, której przesyłkę doręczono.

Sąd nie podzielił powyżej przedstawionego stanowiska pełnomocnika skarżących. W ocenie Sądu znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru stanowi dokument urzędowy. Zgodnie z jego treścią Poczta Polska – Urząd Pocztowy O. [...] potwierdziła z urzędu, że 14 października 2014 r. przesyłkę nadaną 13 października 2013 r. w UP O. [...] odebrał P.S. Wskazany został numer przesyłki, jak również określony został rodzaj pisma (decyzja), który zawierała przesyłka. Duplikat zawiera podpis kontrolera wskazanego z imienia i nazwiska, jak również podpis doręczającego, a także został opatrzony pieczęcią Urzędu Pocztowego O. [...]. Brak przesłanek do uznania, że dokument ten nie stanowi dowodu potwierdzenia odbioru w dniu 14 października 2014 r. przedmiotowej przesyłki przez P.S.. Zauważenia wymaga, że w sytuacji sporządzenia duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki dokument ten podpisuje osoba w imieniu podmiotu wystawiającego duplikat na podstawie posiadanych dokumentów potwierdzających dokonanie doręczenia przesyłki. Błędne jest zatem stanowisko pełnomocnika skarżących, że podpis na duplikacie winien zostać złożony przez osobę upoważnioną do odbioru pisma.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił sporny duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji i w oparciu o jego treść dokonał ustalenia daty doręczenia decyzji pierwszej instancji.

Wyjaśnić też należy, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która uzyskała przymiot trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.). W tym stanie rzeczy przyjdzie stwierdzić, że decyzja Wojewody [...] w dacie wniesienia odwołania przez skarżących miała już walor ostateczności.

Tym samym należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).