Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 561/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w P. z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. J. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w P. z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w M. M. z dnia [...] marca 2016 r., na mocy której stwierdzono wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie przyznania dodatku służbowego oraz przyznano skarżącemu dodatek służbowy w kwocie 450 zł miesięcznie.

W powyższej skardze J. G. wniósł zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej ustawodawca przewiduje wyjątek od tej ogólnej zasady. Jak wynika bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Strona ubiegająca się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinna zatem przynajmniej uprawdopodobnić wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyrażenie "znaczna szkoda" powinno być przy tym rozumiane jako uszczerbek, który ze swojej istoty nie może być naprawiony przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, jak i niemożliwe jest przywrócenie stanu poprzedniego. Przesłanka ta dotyczy w szczególności w przypadku, gdy zachodzi ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub którego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi ryzyko uszczerbku zdrowia lub życia człowieka. Z kolei zwrot "trudne do odwrócenia skutki" należy rozumieć jako następstwa faktyczne lub prawne, które wywołują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a ich odwrócenie może nastąpić dopiero po względnie długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Trzeba przy tym zaznaczyć, że ustawodawca użył w art. 61 § 3 p.p.s.a. słowa "może", co oznacza, że ocena zasadności przyznania ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w powołanym przepisie, została pozostawiona sądowi. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie ma zatem charakteru automatycznego.

Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że skarżący nie wskazał w istocie żadnych okoliczności, które przemawiałyby za wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W skardze z dnia [...] lipca 2016 r. (k. 2-4 akt sądowych) J. G. wdał się bowiem jedynie w merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organów administracji publicznej. Nie przedstawił natomiast wywodów, pozwalających na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jak wskazano powyżej, negatywne konsekwencje wynikające z rozkładu ciężaru dowodu spoczywają w takim przypadku na skarżącym. Sąd nie może bowiem poszukiwać okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie rozważanej ochrony tymczasowej.

Należy poza tym zaznaczyć, że przyznanie dodatku służbowego w wysokości niezadowalającej skarżącego jako takie nie może prowadzić do konsekwencji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja przyznaje bowiem J. G. prawo, a nie nakłada na niego obowiązek. Ewentualne roszczenie skarżącego – w przypadku uwzględnienia skargi – będzie mieć charakter pieniężny, możliwy do zaspokojenia w drodze postępowania egzekucyjnego. Skarżący nie wykazał również, iż otrzymywanie dodatku służbowego w niższej wysokości godzi w materialne podstawy bytu jego i jego rodziny i prowadzi do niedostatku lub trudności w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

W tej sytuacji Sąd uznał wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji za niezasadny i na podstawie art. 16 § 2 i art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. wniosek ten oddalił.

/-/ E. Podrazik