Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 696/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Anna Jarosz Protokolant str. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...], udzielił [...] zezwolenia na zajęcie części nieruchomości o powierzchni 314 m2, położonej w miejscowości [...], dla realizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie odcinka napowietrznej czterotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej relacji Plewiska - Kromolice, zgodnie z decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia 29 stycznia 2009 r., nr WI.III-3-7045-84-EURO/08, o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012. Organ zobowiązał ponadto powyższe przedsiębiorstwo do przywrócenia wymienionej nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu inwestycji, a jego właściciela do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej.

W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym w dniu [...] października 2009 r., M. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podniósł, że stosownie do pouczenia zawartego w decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. skorzystał z możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, nie uchybił zatem terminowi do wniesienia środka odwoławczego. Jednocześnie wskazał, że jako osoba fizyczna nie ma obowiązku znać szczególnych postanowień regulujących realizację finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w tym zawierających skrócenie do 7 dni terminu dla złożenia odwołania. Wskazując, że nie może ponosić ujemnych konsekwencji błędnych pouczeń organu, M. N. uznał za zasadne złożyć wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, stosownie do treści art. 58 K.p.a.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy. Wojewoda ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości o powierzchni 314 m2, położonej w miejscowości [...] własność M. N. poprzez udzielenie [...] zezwolenia na zajęcie wymienionej części nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego polegającego na "budowie odcinka napowietrznej czterotorowej dwunapięciowej (2x400kV+2x220kV) linii elektroenergetycznej relacji Plewiska – Kromolice, od słupa nr [...] (z wyłączeniem tego słupa) do granicy gminy Mosina z gminą Kórnik i od słupa [...] (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr [...] (z wyłączeniem tego słupa) oraz rozbiórce istniejącej linii 220 kV na odcinku od słupa nr [...] (w pobliżu nowego słupa nr [...]) do słupa nr [...] (w pobliżu nowego słupa nr [...]) oraz od słupa nr [...] (w pobliżu nowego słupa nr [...]) do nowego słupa nr [...] (z wyłączeniem tego słupa)" zgodnie z decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia 29 stycznia 2009 r., nr WI.III-3-7045-84-EURO/08, o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012. Wojewoda zobowiązał [...] do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo spowodowałoby nadmierne trudności lub koszty to do zapłaty odszkodowania. Właściciel nieruchomości został zobowiązany do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej. Nadto Wojewoda zaznaczył, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu, a ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej nr [...]. Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda wskazał, że organ pierwszej instancji błędnie przywołał w podstawie prawnej decyzji art. 33 i art. 37 ustawy z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133), nie wskazał art. 34 ust. 1 tej ustawy oraz niewłaściwie uzasadnił swoją decyzję. Ponieważ stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości, oraz nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów Wojewoda zaznaczył, że organ odwoławczy miał obowiązek orzec co do istoty sprawy.

Wojewoda ustalił, że [...] wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. wystąpiły do Starosty o wydanie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 33 ustawy o Euro 2012, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, której właścicielem jest M. N., poprzez zezwolenie wnioskodawcy na zakładanie i przeprowadzenie napowietrznej czterotorowej dwu napięciowej linii elektroenergetycznej 2 x 400 kV + 2 x 220 kV relacji Plewiska-Kromolice.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie bezspornym jest to, iż przedmiotowa inwestycja została ujęta w pkt. 92 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2007 r., Nr 192, poz. 1385 ze zm.) -jako "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej'. Stąd inwestycja ta podlega reżimowi ustawy z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2007 r., Nr 173, poz. 1219 ze zm.). Oznacza to również, iż wszystkie decyzje administracyjne wydane w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Wojewoda wyjaśnił, że wobec nieuregulowania kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości związanych z realizacją przedsięwzięć EURO 2012, zastosowanie ma ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej ugn).

Celem publicznym, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami jest m.in.: budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 ugn). Zgodnie z treścią art. 112 ust. 3 ugn wywłaszczenie może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. W myśl art. 124 ust. 1 ugn starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy zastępuje zgodę właściciela na wejście w teren.

Ponieważ rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 20 kwietnia 2009 r., nr WN.I-8.0911-122/2009 Wojewoda Wielkopolski stwierdził nieważność § 9 pkt 3-4 uchwały Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 26 lutego 2009 r., Nr XLI/261/09 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów gruntów rolnych i leśnych na obszarze części wsi Daszewice i Babki, Gmina Mosina, wraz z częścią graficzną planu w zakresie dopuszczalnej strefy lokalizacji projektowanej sieci elektroenergetycznej wraz z pasem technologicznym, organ odwoławczy stwierdził, iż na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z decyzją Wojewody Wielkopolskiego (z dnia 29 stycznia 2009 r., znak WI.III-3.7045-84-EURO/08) o ustaleniu lokalizacji dla przedsięwzięć EURO 2012 - stąd organ rozpatrujący odwołanie nie jest władny do badania stopnia uciążliwości tej inwestycji dla właścicieli nieruchomości objętych niniejszym ograniczeniem. Tym bardziej nie jest władny do korygowania jej zapisów. Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy EURO 2012, znajdującym się w rozdziale 4 pod nazwą "Lokalizacja przedsięwzięć Euro 2012", w sprawach uregulowanych w tym rozdziale nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to m.in., iż lokalizacja przedsięwzięć EURO 2012 może nastąpić niezależnie od ustaleń przeznaczenia terenów określonych w planie miejscowym, jak i w oderwaniu od ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda ocenił nadto, że poza sporem jest, iż w niniejszej sprawie rokowania między wnioskodawcą a właścicielem terenu, wymagane art. 124 ust. 3 ugn odbyły się, że zakończyły się negatywnie oraz, że inwestor prawidłowo rokował w zakresie wypłaty rekompensaty z tytułu zajęcia przedmiotowych nieruchomości w pasie technologicznym projektowanej linii. Wojewoda zaznaczył przy tym, że ustalenie odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości oraz za wyrządzone na nieruchomości szkody w myśl art. 124 ust. 4 in fine w zw. z art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, będzie przedmiotem odrębnego postępowania, zakończonego wydaniem decyzji o ustaleniu odszkodowania.

Na opisaną decyzję Wojewody Wielkopolskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. N. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 1015/09 stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w związku z wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Rozpoznanie merytoryczne odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, oznaczało, że organ podjął działania bez podstawy prawnej, a wydane przez niego rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą nieważności. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej zaistnienia organ odwoławczy powinien stwierdzić uchybienie terminu (art. 134 K.p.a.), bowiem nie można przejść do merytorycznego rozpoznania odwołania i wydać decyzji w drugiej instancji, jeżeli termin do jego wniesienia upłynął i nie postanowiono o jego przywróceniu. Zamieszczenie przez stronę w odwołaniu prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia zobowiązuje organ odwoławczy do rozpatrzenia w pierwszej kolejności tej prośby w trybie i na zasadach określonych w art. 58 i 59 K.p.a. Od rozstrzygnięcia tej wstępnej kwestii zależeć będą dalsze losy odwołania, a w szczególności to, czy odwołanie będzie rozpatrywane merytorycznie, czy też postępowanie odwoławcze zostanie zakończone postanowieniem, o jakim mowa w art. 134 K.p.a., tj. stwierdzeniem, że wniesione zostało z uchybieniem terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika [...], wyrokiem z dnia lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 840/10 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, oraz zasądził od M. N. na rzecz [...] kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadniając wyrok NSA wskazał, że uchybienie przez stronę terminu z powodu błędnego pouczenia przez organ jest uchybieniem bez winy strony. Strona, wnosząc odwołanie w terminie podanym przez organ w decyzji, wniosła je skutecznie niezależnie od tego, czy prawnie uchybiła terminowi. Z mocy art. 112 k.p.a., stosując się do zawartego w decyzji pouczenia (jakkolwiek błędnego), należało przyjąć, że dochowała ona terminowi do wniesienia odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, biorąc pod rozwagę zasady dobrej administracji określone w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji oraz ogólne zasady postępowania administracyjnego zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego, że niedopuszczalne jest przerzucanie na stronę negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia zawartego w decyzji odnośnie do terminu złożenia środka zaskarżenia. Osoba, która działa w zaufaniu do organu administracji, uznaje, że zamieszczone w decyzji pouczenie jest prawidłowe, zatem stosując się do niego w przypadku jego wadliwości (błędnego pouczenia), nie może być obciążana dodatkowymi czynnościami, takimi jak złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Nakazując ponowne rozpoznanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał merytorycznej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniając założenie, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione w terminie.

Rozpoznając sprawę ponownie należy wskazać, że skarżący w uzasadnieniu skargi zarzucał, że w sprawie nie znajdują zastosowania zarówno przepisy ustawy z dnia 7.09.2007 o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 jak i brak jest podstaw do zastosowania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zdaniem skarżącego ograniczenie sposobu korzystania z jego nieruchomości, narusza prawo własności chronione przepisami art. 21 Konstytucji RP.

Skarżący podniósł, że ustawa z dnia 7.09.2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 określa warunki realizacji przedsięwzięć w zakresie projektowania, budowy, przebudowy lub remontu stadionów i innych obiektów budowlanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niezbędnych do przeprowadzenia turnieju. Na gruncie w/w przepisów wydane zostało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż zarówno przepisy ustawy jak i przepisy wykonawcze (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12.10.2007 w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012) określają warunki realizacji w zakresie przebudowy, budowy obiektów, które z punktu widzenia przeprowadzenia turnieju Euro 2012 są niezbędne. W oparciu o zapisy ustawy i w/w rozporządzenia Wojewoda Wielkopolski wydal decyzję z dnia 29.01.2009 (WI.III-3.7045-84-Euro/08) w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012. Skarżący podniósł, że nie można zgodzić się z argumentacją organu administracji, ze decyzja ta stanowiła decyzję o lokalizacji celu publicznego. Decyzja ta stanowiła o lokalizacji konkretnych przedsięwzięć, których przeprowadzenie z punktu widzenia organizacji turnieju Euro 2012 jest niezbędne skarżący zarzucił, że przepisy wykonawcze do ustawy zawierają jedynie dyspozycje, co do rozbudowy systemu zasilania elektromagnetycznego aglomeracji poznańskiej (vide: załącznik nr 1 do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12.10.2007 w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012). Zarówno przepisy ustawy o przygotowaniu turnieju Euro 2012 jak i przepisy wykonawcze zawierające szczegółowy wykaz przedsięwzięć z tym związanych nie stwarzają natomiast uprawnień do budowy nowych linii przesyłowych, a jedynie umożliwiają rozbudowę systemu zasilania w energię elektryczną już istniejącego. W związku z tym skarżący kwestionuje, aby decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia 29.01.2009 (WI.III-3.7045-84-Euro/08) w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012, która nadawała wnioskodawcy uprawnienie do budowy nowych linii przesyłowych była prawidłowa i mogła stanowić podstawę prawną dla wydania skarżonej decyzji. W konkluzji skarżący żądał uchylenia decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę zarówno Wojewoda Wielkopolski jak i uczestnik postępowania [...] wnosili o oddalenie skargi.

Wojewódzki Są Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W dniu wydania zaskarżonej decyzji tj. 4 listopada 2009 r. obowiązywała ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz.U. nr 173, poz. 1219 ze zm.)w nowym brzmieniu przewidzianym przez ustawę z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA 2012 (Dz.U. nr 161, poz. 1261). Na skutek nowelizacji ustawy o EURO 2012 uchylono rozdział 5 ustawy dotyczącej nabywania nieruchomości dla realizacji przedsięwzięć Euro 2012 w tym art. 33 i 37 na które to przepisy wadliwie powoływała się decyzja pierwszoinstancyjna. Natomiast po art. 24 dodano art. 24a do 24i, w tym art. 24f zgodnie z którym, w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 4 dotyczącym przygotowania przedsięwzięć EURO 2012 stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 nr 261, poz. 2603, z późn. zm.).

W przedmiotowej sprawie inwestor do wniosku o ograniczenie korzystania z nieruchomości dołączył decyzję nr [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W toku postępowania administracyjnego decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna gdyż na mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 utrzymano ją w mocy. Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadomo jest z urzędu, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30.06.2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1875/09 stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w części, w której utrzymuje w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr 3 pkt V.2; 2 jednakże wyrok ten nie jest prawomocny, a dla rozpoznania przedmiotowej sprawy wystarczającym jest fakt, że decyzja lokalizacyjna ma przymiot ostatecznej. Toteż wadliwym jest zarzut skargi dotyczący nieprawidłowości decyzji lokalizacyjnej, gdyż jej prawidłowość podlega badaniu w innym postępowaniu sadowym.

Wobec nieuregulowania w ustawie EURO 2012 kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości związanych z realizacją przedsięwzięć EURO 2012 r. zastosowanie w sprawie miała ustawa z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), a konkretnie art. 124 i art. 6 pkt 2.

Inwestycja na skutek której doszło do ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżącego, działki [...] została zaliczona do przedsięwzięć EURO 2012, gdyż umieszczono ją w wykazie przedsięwzięć EURO 2012 w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz.U. z 2007 nr 192 poz. 1385 ze zm.) zmienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z 8 lipca 2008 r. (Dz.U. z 2008 nr 127 poz. 818)- pod poz. 92, a wymienione rozporządzenia wydano na podstawie art. 4 ustawy z 7.09.2007 o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Toteż Sąd kontrolujący zaskarżona decyzję nie dopatrzył się uchybień organu w kontrolowanym rozstrzygnięciu w tym zakresie w jakim odwołuje się zarówno do wymienionego wyżej rozporządzenia, ustawy o EURO czy wreszcie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012 z 29.01.2009 r. Ograniczenie korzystania z nieruchomości może nastąpić, gdy związane jest z przeprowadzeniem inwestycji celu publicznego, której lokalizację określa decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 3 ugn, bowiem przed złożeniem wniosku o zezwolenie na ograniczenie korzystania z części nieruchomości skarżącego toczyły się pomiędzy inwestorem i skarżącym rokowania (k. 46-50 akt administracyjnych). Z treści dołączonych do wniosku dokumentów dotyczących rokowań, wynika że zakończyły się one niepowodzeniem bowiem skarżący ostatecznie zażądał sumy odszkodowania, której inwestor nie zaakceptował. Przy rozstrzyganiu sprawy doszło również do rozprawy administracyjnej. Toteż chybionym w ocenie Sądu jest zarzut skarżącego podnoszony w skardze, że organy administracji publicznej nie dokonały analizy jak najmniejszej uciążliwości realizowanej inwestycji dla nieruchomości skarżącego. Pomijając już, że w toku rokowań, skarżący nie kwestionował zakresu ograniczenia korzystania z nieruchomości, to niewątpliwie budowa, czy przebudowa linii energetycznej podlega szczególnym przepisom prawa, zarówno co do szerokości zajęcia pasa jak i pasa technologicznego linii, a inwestor precyzyjnie wskazał na konieczność zajęcia 314 m2 z ogólnej powierzchni nieruchomości wynoszącej 5.7386 ha.

W ocenie Sądu nie jest trafnym zarzut skargi dotyczącej naruszenia przez organ administracji art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zagwarantowanie ochrony własności jest konstytucyjną powinnością państwa i przejawia się ona zarówno przez działanie o charakterze prawotwórczym jak i faktyczne czynności organów państwa. Nie jest to jednak prawo absolutne, gdyż prawo własności można ograniczyć ze względu na ważną wartość mocniej chronioną, a jest nią niewątpliwie interes publiczny (cel publiczny, art. 21 ust 2 Konstytucji RP). Ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 6 wymienia jako cel publiczny budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Skoro ustawodawca daje możliwość uregulowania spornej kwestii najpierw w drodze umowy, a wskazuje tryb administracyjny dopiero na etapie braku efektu w rokowaniach to należy uznać, że regulacja zawarta w art. 124 ust. 1 ugn nie narusza przepisów art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Ubocznie należy jedynie wskazać, że podobnie jak przedmiotowa decyzja, kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podlegały również decyzje dotyczące ograniczeń w korzystaniu z innych nieruchomości w związku z realizacją tej samej lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 (vide: wyrok z 6.05.2010 r. IV SA/Po 905/09).

Poddany kontroli kasacyjnej Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrok WSA został uznany za prawidłowy (wyrok NSA z 1.10.2010 r. II OSK 1586/10) i jakkolwiek każda z przedmiotowych spraw ma swój stan faktyczny, to niewątpliwie problemy prawne związane z ograniczeniem korzystania z nieruchomości pozostają tożsame.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

jh