Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 703/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. A. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej jako "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce o nr ew. [...] w [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...].

Postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].

Pismem z dnia 22 grudnia 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o zmianę, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowienia z dnia 23 maja 2016 r. wskazując na zmianę okoliczności.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podtrzymała twierdzenia zawarte w skardze, a nadto wskazała, że w dniu [...] maja 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wystawił w oparciu o art. 15 § 1 u.p.e.a. upomnienie wzywające skarżącą do wykonania obowiązku polegającego na nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce nr ew. [...] obręb [...] w [...] nałożonego zaskarżonymi w niniejszej sprawie decyzjami, natomiast w dniu [...] grudnia 2016 r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...]. Skarżąca wyjaśniła, że nie zdecydowała się na dobrowolne wykonanie nakazu rozbiórki z uwagi na wadliwość decyzji organów obu instancji, a ponadto z uwagi na fakt, że ich wykonanie spowodowałoby powstanie po stronie skarżącej istotnej szkody majątkowej wynikającej nie tylko z wykonania czynności rozbiórkowych, ale także z konieczności rozwiązania umów o pracę z czteroma pracownikami, wypłacenia im ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz odpraw należnych z tytułu rozwiązania umów o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników. Zatrudnieni obecnie pracownicy zostali wyszkoleni przez spółkę, a ich utrata w przypadku konieczności zlikwidowania parkingu może być niemożliwa do naprawienia w sytuacji późniejszego, ponownego uruchomienia parkingu.

Skarżąca wskazała również, że wykonanie zaskarżonych decyzji wymagać będzie zatrudnienia profesjonalnej formy, opłacenia jej usług, a czynności z usuwaniem infrastruktury parkingu mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować zniszczenie usuwanych elementów, a w rezultacie uniemożliwić ich wykorzystanie w przyszłości. Poniesienie kosztów związanych z wykonaniem rozbiórki może spowodować szkodę materialną dla skarżącej, która może mieć wpływ na funkcjonowanie spółki i zdolność regulowania przez nią zobowiązań.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. uczestnik postępowania – S. w [...], ustosunkował się do wniosku skarżącej o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2016 r. i wniósł o jego nieuwzględnienie. W ocenie uczestnika wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie został należycie uzasadniony. Twierdzenia skarżącej o konieczności zwolnienia zaufanych pracowników są gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Co więcej, okoliczności jakoby skarżąca pozostawała w stosunku pracy z 4 pracownikami (kierownikiem parkingu i trzema stróżami) pozostają w sprzeczności z załączonym dokumentem w postaci umowy o pracy zawartej z B. W., z którego to dokumentu jednoznacznie wynika, iż w stosunku pracy ze skarżącą pozostaje wyłącznie 1 pracownik – wskazany B. W.. Skarżąca wskazała ponadto na możliwość zaistnienia po jej stronie szkody materialnej, nie przedstawiając jednocześnie żadnej kalkulacji grożącej szkody. Natomiast trudno sobie wyobrazić, aby rozwiązanie z pracownikami umów o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników spowodowało znaczną szkodę w majątku skarżącej, skoro przychody osiągane z parkingu to kwota ok 60.000-70.000 zł miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że Sąd uznał, iż wobec zmiany zakresu wnioskowania – wnioskiem o wstrzymanie wykonania zawartym w skardze objęta została jedynie decyzja organu I instancji, natomiast w aktualnie złożonym wniosku skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, wniosek z dnia 22 grudnia 2016 r. należy potraktować jako nowo złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.

Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanej z art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca, aby Sąd stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (pod. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 546/11, z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 402/11, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 63/11). Wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Inna jest bowiem sytuacja, gdy nakazowi rozbiórki podlega np. dom mieszkalny, a inna, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – nakazem objęta jest rozbiórka parkingu, która generuje niewątpliwie o wiele mniejsze koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mniej skomplikowany. Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Skarżąca wskazała co prawda, że wykonanie rozbiórki parkingu wiąże się z koniecznością zatrudnienia profesjonalnej firmy, opłacenia jej usług, jednakże nie przedstawiła na tą okoliczność żadnych kosztorysów, czy też ofert wykonania przedmiotowych prac. Sąd zatem nie jest w stanie ocenić czy istotnie koszty związane z wykonaniem zaskarżonych decyzji mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Koszty związane z rozbiórką parkingu winny być zestawione z kompleksową sytuacją finansową spółki, bowiem jedynie takie zestawienie pozwoliłoby Sądowi na ocenę czy ewentualnie powstała szkoda finansowa będzie dla skarżącej spółki "znaczna".

Tym samym tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r. w sprawach II OZ 957/14 oraz II OZ 958/14, niepubl.).

Podobnie jak brak jest w aktach sprawy jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej koszty związane z zatrudnieniem czterech pracowników skarżącej, a tym samym twierdzenia o możliwości poniesienia straty finansowej z uwagi na konieczność rozwiązania umów z tymi pracownikami pozostają bez pokrycia.

Jednocześnie wskazać należy, że bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że przeciwko skarżącej spółce wystawiono tytuł wykonawczy i wszczęto postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego wykonania nakazu rozbiórki przedmiotowego parkingu.

Sąd zauważa również, że kwestia stwierdzenia zasadności orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego parkingu będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.