Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 56/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. T. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego do skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r. L. T., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł za pośrednictwem właściwego organu administracji publicznej, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na interpretację indywidualną z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Minister Finansów, działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P., przekazał powyższą skargę wraz z odpowiedzią Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

Postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1373/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

Na wymienione postanowienie, skarżący wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn. akt II FZ 888/16. Uznając prawidłowość zaskarżonego orzeczenia, NSA zauważył, że przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna wydana na wspólny wniosek, o jakim jest mowa w art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 613; dalej: O.p.). Oznacza to, że zainteresowani występujący z takim wnioskiem, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania (art. 14r § 2 O.p.). Tylko bowiem temu podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, a pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis (art. 14r § 3 O.p.). Pozostali zainteresowani nie są zatem stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym. Mając na uwadze powyższe NSA wskazał, że Sąd, do którego skarga zostanie przekazana, będzie mógł ocenić, czy podmiot, który wniósł skargę, jest podmiotem wskazanym przez pozostałych zainteresowanych jako strona, a co za tym idzie - czy skarga jest dopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

W rozpatrywanej sprawie Sąd musiał ocenić, jaki status w postępowaniu o wydanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej posiadał L. T. Ocena ta stanowiła bowiem determinant w kwestii dopuszczalności skargi wniesionej przez wymienionego.

Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna, wydana w trybie art. 14r O.p., tj. na wspólny wniosek R. T. i L. T.

Zgodnie z art. 14r § 1 O.p. z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym. Stosownie do § 2 tego przepisu, we wniosku zainteresowani wskazują jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia (art.14r § 3 O.p.).

Z punktu widzenia dopuszczalności skargi na tak wydany akt, zasadnicze znaczenie ma treść § 2 art. 14r O.p., z którego wynika obowiązek wskazania przez zainteresowanych podmiotu, będącego stroną postępowania.

W znajdującym się w aktach sprawy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, określony w art. 14 § 2 O.p. obowiązek ustawowy został spełniony. Jako podmiot będący stroną postępowania, został bowiem wskazany R. T., a jako podmiot uczestniczący – L. T. W świetle tej okoliczności faktycznej, R. T. posiadał w tym postępowaniu status strony, a L. T. - status pozostałego zainteresowanego. W konsekwencji, to R. T. (jego pełnomocnikowi) doręczono wydaną na tenże wniosek interpretację indywidualną, zaś L. T. (jego pełnomocnikowi), został doręczony, zgodnie z art. 14r § 3 O.p. zd. drugie, odpis rzeczonej interpretacji.

Skoro zatem L. T. nie miał statusu strony postępowania, nie można uznać, by miał on interes prawny uprawniający do wniesienia skargi na ww. interpretację indywidualną, której adresatem jest R. T.

W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (....), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 22 grudnia 2016 r.: "W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10, dostępny w Centralnej Bazie, por. też J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, LEX 2011, pkt 4.2.1, A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, str. 272-275 ). W art.14r § 2 O.p. jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Temu wyłącznie podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis (art.14r § 3 O.p.). Art.14r § 2 O.p. uznać należy za przepis prawa materialnego, z którego wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli zgodnie z nim stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny, ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Byłoby niezgodne z intencją ustawodawcy, dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych, dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji, przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego".

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący L. T. nie mógł domagać się sądowej kontroli legalności odpisu interpretacji indywidualnej. W konsekwencji, tak wniesioną skargę uznać należało za niedopuszczalną.

Na koniec dodania wymaga, że wydana na wspólny wniosek R. T. i L. T. interpretacja indywidualna, została zaskarżona do tut. Sądu przez stronę tego postępowania, tj. R. T. (sygn. akt I SA/Wr 57/17). W sprawie tej, L. T. został uznany z urzędu jako uczestnik postępowania sądowoadministracyjnego, co oznacza, że będzie miał prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu.

Z powyżej wskazanych względów, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – postanowił jak w pkt. I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego (pkt II sentencji) Sąd orzekł stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.