Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2276/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w I. na informację Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ujęcia składników mienia w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącej S. S.A. z siedzibą w I. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 14 października 2014 r. S. S.A. z siedzibą w I. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ujęcia składników mienia w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych

sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi S. S.A. z siedzibą w I. uczyniła informację Ministra Skarbu Państwa, która to informacja nie dotyczy rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Minister Skarbu Państwa – stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o szczególnych uprawnieniach ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa oraz ich wykonywaniu w niektórych spółkach kapitałowych lub grupach kapitałowych prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej, ropy naftowej oraz paliw gazowych (Dz. U. Nr 65, poz. 404) – zaskarżonym pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] poinformował skarżącą Spółkę o ujęciu przez Dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa – działającego na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1166) – na wniosek Ministra Skarbu Państwa, składników mienia S. S.A. w jednolitym wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej.

W ocenie Sądu zaskarżone pismo Ministra z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 2 ustawy o szczególnych uprawnieniach ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa oraz ich wykonywaniu w niektórych spółkach kapitałowych lub grupach kapitałowych prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej, ropy naftowej oraz paliw gazowych, kierowane przez Ministra Skarbu Państwa na podstawie tej normy prawnej powiadomienie do skarżącej nie rozstrzyga o uprawnieniach i obowiązkach Spółki, ale stanowi wyłącznie informację o ujęciu składników Spółki mienia w wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej. Jest to informacja o czynności podjętej przez Dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, a nie o czynności Ministra Skarbu Państwa. Pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2014 r. stanowi jedynie wykonanie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2010 r., zgodnie z którym właściwy minister do spraw Skarbu Państwa, po otrzymaniu od dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa wyciągu z wykazu infrastruktury krytycznej, powiadamia spółkę o ujęciu w wykazie składników jej mienia, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2 tej ustawy. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa nie umieszcza określonych składników majątkowych w wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, ani nie prowadzi odrębnego od dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa wykazu. W świetle powołanych unormowań minister właściwy do spraw Skarbu Państwa ma jedynie prawo wnioskowania o umieszczenie określonych składników mienia w wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej oraz ma obowiązek poinformować spółkę o umieszczeniu określonych składników mienia w tym wykazie. Umieszczenie składników mienia w wykazie należy do kompetencji dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, zaś pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2014 r. stanowi bezpośrednie wykonanie ustawowego obowiązku informacyjnego. Z art. 4 ust. 2 ustawy wynika, że – w sytuacji umieszczenia składników mienia spółki w wykazie obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej – minister właściwy do spraw Skarbu Państwa ma bezwzględny obowiązek poinformowania o tym spółki. Nie jest to jednak rozstrzygnięcie, że jest to mienie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych uprawnieniach ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa oraz ich wykonywaniu w niektórych spółkach kapitałowych lub grupach kapitałowych prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej, ropy naftowej oraz paliw gazowych.

W konsekwencji skoro zaskarżone pismo nie stanowi żadnego z aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, to skarga jako niepodlegająca kognicji sądowoadministracyjnej, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.