Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 532/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-08-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 2, art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I.C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi I.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. I.C. zaskarżyła ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] lutego 2011 r.

W petitum skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podatniczka nie zawarła żadnych twierdzeń oraz nie wskazała dowodów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (por: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 339/07).

Zaniechanie przez skarżącą wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczących pojawienia się w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio). Tym samym w postępowaniu wpadkowym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09).

W badanej sprawie skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. W szczególności nie wskazała jakie skutki wywołałoby uiszczenie kwoty zaległości podatkowej. Ponadto skarżąca nie wyjaśniła na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, nie przybliżyła jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.