Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2367/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 75 par. 1 w zw. z art. 77 par. 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 133 par. 1 w zw. z art. 134 par. 4 , art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 8, art. 29 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 48, art. 50, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant st. asyst. sędz. Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 887/10 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2010 r. nr 409/10 w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 887/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "MWINB") z dnia 26 lutego 2010 r. nr 409/10 w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót.

Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 1649/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi G. i S. S. uchylił decyzję MWINB z dnia 13 lipca 2007r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "PINB") w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 19 kwietnia 2007r. nr 27/07, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie remontu budynku mieszkalnego drewnianego, usytuowanego na działce położonej przy ul. [...] w Broku stanowiącej własność K. i T. O. Następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 477/08 oddalona została skarga kasacyjna K. i T. O. od w/w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007r. Wobec powyższego przedmiotowa sprawa została ponownie rozpoznana przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego tj. PINB w Ostrowi Mazowieckiej.

Decyzją PINB w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 15 października 2009r. Nr 134/09 wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2006 Nr 156,, poz. 1118 z późn. zm., dalej jako "Prawo budowlane") odmówiono nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych tj. zlikwidowania istniejących otworów okiennych (dwa okna na parterze i jedno na poddaszu) w ścianie szczytowej zwróconej do granicy działki 767, w budynku mieszkalnym drewnianym usytuowanym na działce przy ul. [...] w Broku, a stanowiącej własność K. i T. O.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 409/10 z dnia 26 lutego 2010r. po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymał w mocy w/w decyzję. Organ odwoławczy stwierdził prawidłowość tej decyzji jak również postępowania dowodowego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, podkreślił związanie organów oceną prawną wyrażoną w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach z której wynika, iż podstawowe znaczenie ma fakt istnienia (bądź nie) okna w ścianie szczytowej poddasza przed przystąpieniem do wykonywania robót remontowych oraz konieczność przesłuchania w tej sprawie świadków w przepisanej formie. Kontrolując postępowanie przed I instancją organ odwoławczy stwierdził wykonanie zaleceń wynikających z orzeczeń sądowych tj. przesłuchanie świadków na okoliczność okresu istnienia otworu okiennego w ścianie szczytowej poddasza. Z zeznań tych świadków wynika, iż w przedmiotowym budynku istniały trzy otwory okienne, przy czym dwa z nich przesłonięte, zaś w trzecim (środkowym) dokonano jedynie wymiany okna drewnianego na PCV. W świetle powyższych dowodów organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, iż brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. nr 75 poz. 690, dalej jako rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.), a tym samym - jakkolwiek bezspornym jest wykonanie robót remontowych bez zgłoszenia - brak podstaw do nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności w trybie art. 51 Prawo budowlane.

Od w/w decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. S. domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych, art. 153 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), oraz art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 nr 98, poz. 1071 dalej jako "k.p.a.") oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a także niezastosowanie § 12 przepisów techniczno-budowlanych. Zdaniem skarżącego organy powinny ustalić wielkość otworu okiennego i rozważyć możliwość przebudowy środkowego świetlika dachowego na okno, a także przesłuchać świadków wskazanych przez skarżącego i przeprowadzić dowód z Księgi Wieczystej i złożonych do niej dokumentów. Ograniczenie się do przesłuchania 5 świadków losowo wybranych ze wskazanych przez współwłaścicieli budynku i zlekceważenie wskazań skarżącego co do konieczności ustalenia i przesłuchania osób montujących okno w 2004r. oraz zgromadzenia dokumentacji fotograficznej sprzed remontu wskazuje na lekceważenie tych faktów przez organy.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem stwierdził, iż organ I instancji stosownie do zaleceń zawartych w ocenie prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007r. dokonał uzupełnienia materiału dowodowego i przesłuchał świadków, którzy zeznali, że odkąd pamiętają na parterze budynku inwestora znajdowały się dwa okna, natomiast na poddaszu jedno okno środkowe w kształcie prostokąta i dwa boczne w kształcie rombów, zaś podczas remontu okna drewniane zostały wymienione na okna PCV, natomiast okna w kształcie rombów zostały zasłonięte nową elewacją z desek. Powyższe wraz z analizą całości materiału sprawy oraz z materiałem fotograficznym z oględzin, pozwoliło organowi stwierdzić, że sporne okno na poddaszu zostało wykonane w czasie budowy budynku w latach powojennych, a więc nie wykonano go w czasie remontu budynku przez obecnego właściciela, a zatem nie zostały naruszone przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że taki stan sprawy w ocenie obu organów nie daje podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku zlikwidowania okien w ścianie szczytowej budynku od strony działki sąsiedniej nr 767. Sąd pierwszej instancji podzielając stanowisko organów podkreślił, iż bezspornym jest, że prace remontowe wykonano bez zgłoszenia, to jednak, gdy chodzi o usytuowanie okien inwestor nie wykonał tu żadnych innowacji, ani też nie wykonał nowych otworów okiennych, dotychczas nie istniejących. Nie istniała zatem podstawa do nałożenia obowiązku z art. 51 ust 1 Prawa budowlanego będącego trybem naprawczym. Sąd pierwszej instancji uznał, iż w takiej sytuacji prawidłowo organy odmówiły nałożenia obowiązku wykonania określonych robót tj. zlikwidowania istniejących otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku zwróconej do granicy działki skarżącego. Sąd pierwszej instancji za chybione uznał zarzuty skargi o niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy i nie przesłuchaniu świadków ze strony skarżącego, których imiennie nie wskazał. Sąd stwierdził, że błędne jest też twierdzenie skargi, iż w wyroku sądowym, uchylającym decyzję umarzającą postępowanie, podkreślono istnienie tzw. świetlika w miejscu gdzie jest zlokalizowane okno, bowiem jak wynika z uzasadnienia wyroku, sąd stwierdził jedynie, że ustalenia co do tego otworu w ścianie nie są jednoznaczne i że mogła mieć miejsce przebudowa istniejącego otworu na poddaszu na otwór okienny. Takie sformułowanie oznacza tylko konieczność dokonania dokładnych ustaleń faktycznych przez organ administracji, a to nie jest równoznaczne z ustaleniem przez sąd kwestii istnienia świetlika. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organy poczyniły prawidłowe ustalenia w tej materii rozpatrując sprawę po wyroku sądowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. S. reprezentowany przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 zarzucono mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez ograniczenie analizy materiału dowodowego (w szczególności fotograficznego) do dowodów zgromadzonych przez organ w toku oględzin i pominięcie zdjęcia załączonego do odwołania Skarżącego z dnia 25 maja 2007 roku (kopia zdjęcia na k.23 akt sądowych, oryginał przy w/w odwołaniu w aktach administracyjnych), oraz brak porównania w/w zdjęcia poddasza załączonego przez skarżącego przedstawiającego przedmiotowy budynek bez okna dachowego z bieżącym stanem budynku;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a w związku z art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. i art. 86 k.p.a., poprzez uznanie odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez strony, w szczególności zaś dowodów wskazanych przez Skarżącego w jego odwołaniach, za okoliczność nie dającą podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy, zaś zeznania świadków sprzeczne były z pozostałym materiałem dowodowym (fotografiami) zgromadzonym w sprawie;

- art. 47 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak doręczenia Skarżącemu (oraz pozostałym stronom postępowania) pisma procesowego K. i T. O. oraz uniemożliwienie im polemiki z argumentacją w nim zawartą oraz załączonymi do niego dowodami (k. 24-27), a w konsekwencji nieuprawnione ustalenie, iż sporny otwór okienny na poddaszu istniał od "od kiedy pamiętają świadkowie", a więc powstał jeszcze w czasie budowy budynku w latach 40-tych XX wieku, nie zaś w toku jego przebudowy w roku 2004

oraz naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w związku z art. 48 ust. 1 i art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane i błędne ustalenie, iż przedmiotowa przebudowa obiektu polegająca na wykonaniu w roku 2004 otworu okiennego o wymiarach 60 x 60 cm na poddaszu budynku posadowionego na działce przy ul. [...] w Broku, od strony działki nr 767, jest remontem i nie podlega nakazowi usunięcia, a w konsekwencji oddalenie skargi w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien zaskarżoną decyzję uchylić.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; względnie zaś uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Sąd pierwszej instancji oraz organy administracji pominęły w toku analizy materiału zdjęciowego w sprawie jeden z bardziej istotnych dowodów, to jest zdjęcie ukazujące ścianę budynku sprzed 2004 r. stanowiące załącznik do odwołania skarżącego z dnia 25 maja 2007 r., na który wyraźnie widać było dwa istniejące na poddaszu przedmiotowego budynku świetliki, brak jest natomiast pomiędzy nimi jakiegokolwiek otworu okiennego. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż nawet pobieżna analiza w/w zdjęcia i porównanie utrwalonego na nim wyglądu budynku położonego na działce K. i T. O. z stanem dzisiejszym obiektu, pokazanym którymkolwiek ze zdjęć, nie daje jakichkolwiek podstaw, aby uznać iż na poddaszu tegoż obiektu znajdował się przed 2004 r. przedmiotowy otwór okienny o wymiarach 60 x 60 cm. Jak wynika z dokonanego porównania umiejscowienia otworów okiennych na rzeczonych zdjęciach, brak jest możliwości przyjęcia iż otwór okienny o wymiarach 60 x 60 cm istniał na poddaszu w kształcie jaki ma on obecnie, zaś złożone przez świadków zeznania są w świetle powyższego całkowicie niewiarygodne. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż organy administracji nazbyt literalnie podeszły do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 477/08, uznając iż polemika NSA z zarzutami skargi kasacyjnej (oddalonej w/w orzeczeniem) stanowi podstawę dla przesłuchania jedynie tych świadków, którzy uprzednio złożyli w tej sprawie oświadczenia pisemne, lekceważąc świadków i pomijając inne dowody wskazanych przez skarżącego i inne strony postępowania w ich pismach z dnia 2 listopada 2006 r. o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków oraz w odwołaniach z dnia 25 maja 2007 r. i z dnia 17 listopada 2009 r. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt VII S.A./Wa 1649/07, zawierał zalecenie co do uzupełnienia materiału dowodowego w ogólności, nie zaś - co niestety uszło uwadze WSA przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - tylko w zakresie w jakim poprzednio prowadzone postępowanie było dotknięte wadami. Nawet uzasadnienie wyroku NSA nie zawierało bowiem żadnych sugestii co do ograniczenia dowodów w sprawie do przesłuchania jako świadków osób, które uprzednio złożyły w niej pisemne oświadczenia. Tymczasem nie tylko nie przeprowadzono w/w dowodów pomimo braku przesłanek o których mowa w art. 78 § 2 k.p.a., ale również nie wydano żadnego postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosków dowodów, co samo w sobie wydaje się być okolicznością które powinna skutkować wydaniem orzeczenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 47 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż poprzez brak doręczenia skarżącemu (oraz pozostałym stronom) pisma K. i T. O. zawierającego nowe dowody w sprawie (to jest zdjęcia k.24-27 akt sądowych), nie był on w stanie podjąć rzeczowej polemiki z tymiż dowodami, które w jego ocenie przedstawiają zupełnie inny obiekt. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zdjęcie na k.24 akt sądowych przypuszczalnie przedstawia zupełnie inny budynek - wskazuje na to umieszczenie okna względem obrysu poziomego dachu, brak świetlików na ścianie oraz inna kolorystyka oprawy otworu okiennego. Z uwagi na brak kopii tychże zdjęć skarżący nie mógł jednak dokonać choćby porównania ich z posiadaną lub zgromadzoną już w aktach administracyjnych inną dokumentacją fotograficzną. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w związku z art. 48 ust. 1, art. 50 i art. 51 Prawa Budowlanego, stwierdzić należy, iż w ocenie skarżącego błędne ustalenie daty wykonania rzeczonego otworu okiennego doprowadziło w konsekwencji do niezastosowania w/w przepisów prawa materialnego i odmowy nakazania zaślepienia tegoż otworu. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż w obecnym stanie prawnym wykonywanie jakichkolwiek otworów okiennych w ścianach budynków mieszkalnych, przy braku spełnienia wymogu minimum 4m odległości od granicy działki sąsiedniej, jest niemożliwe. Z uwagi na fakt, iż sporne okno znajduje się w odległości 3,65 metra od granicy działki skarżącego, niemożliwym jest także legalizacja tejże samowoli jako oczywiście niezgodnej z przepisami technicznymi, skutkiem czego organy nadzoru budowlanego winny wydać decyzję nakazującą przywrócenie stanu poprzedniego i zamurowanie tegoż otworu okiennego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. i K. O. wnieśli o jej oddalenie i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu odpowiedzi podnieśli, że załączona przez skarżącego kopia zdjęcia (z przed 2004r.) nie przedstawia ich domu, brak na nim daty wykonania i innych wyraźnych szczegółów, które można by przypisać ich nieruchomości skarżącego oraz otoczeniu, zatem nie może stanowić jedynego i zupełnego dowodu w sprawie. T. i K. O. podnieśli, że ani skarżący ani jego współwłaściciele na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowego nie wskazali ani jednego świadka, co więcej strona skarżąca odmawiała uczestnictwa (mimo, że się sama domagała) i nie brała udziału w rozprawie administracyjnej w PINB, na której w dniu 11 września 2009r. przesłuchano pięciu świadków. W ich ocenie skarżący świadomie i z własnej woli pozbawił się możliwości zadawania pytań świadkom, dlatego też nie może czynić zarzutu braku możliwości wypowiedzenia się. Podnieśli nadto, iż do odpowiedzi na skargę dołączyli trzy opisane zdjęcia na okoliczność, że poddasze ich domu jest nieużytkowe, a zdjęcie dołączone do pisma z dnia 10 września 2009 r. na rozprawie w PINB przedstawia inny dom (sąsiadów) na potwierdzenie, że w tym czasie takie okna na poddaszu były charakterystyczne bo doświetlały i służyły do wentylacji, gdyż od czasów II wojny do 1956 r. Brok nie był zelektryfikowany. Podnieśli, że usytuowanie ich domu z uwagi na datę jego powstania (1948r.) oraz brak prawnego ustalenia granicy działki nie ma znaczenia w sprawie, a odległość od płotu betonowego, który współwłaściciele wybudowali w 2009 r. wynosi od 3,85 m do 4,30 m.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw..

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Z uwagi na to, że przesłanki nieważności w niniejszej sprawie nie występują, należało ograniczyć się do rozważenia zarzutów podstaw kasacji.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do podniesionego w przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 4 p.p.s.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. - stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały ustaleń faktycznych. Zdaniem Skarżącego naruszenie w/w przepisów polegało na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, tj. na ograniczeniu materiału dowodowego (w szczególności fotograficznego) do dowodów zgromadzonych przez organ w toku oględzin i pominięciu zdjęcia załączonego do odwołania skarżącego z dnia 25 maja 2007 r. (kopia zdjęcia na k. 23 akt sądowych) oraz braku porównania w/w zdjęcia poddasza załączonego przez skarżącego przedstawiającego przedmiotowy budynek bez okna dachowego z bieżącym stanem budynku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii ustalenia organów nie zostały w żaden sposób podważone przez stronę skarżącą. Po pierwsze dlatego, że przedmiotowe zdjęcie nie przesądza kwestii, iż jest to ten sam budynek, szczególnie w zestawieniu z zeznaniami świadków, z których wyraźnie wynika istnienie trzech otworów okiennych. Nadto podkreślenia wymaga, że organy administracji były związane oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 kwietnia 2009 r. Organy stosując się do zaleceń wynikających z w/w orzeczeń przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy przesłuchały świadków na okoliczność ustalenia okresu istnienia otworu okiennego w ścianie szczytowej poddasza przedmiotowego budynku. Należy także wskazać, że przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe z zeznań świadków odpowiadało żądaniu skarżącego zawartemu w piśmie z dnia 2 listopada 2006 r. skierowanemu do organu I instancji, w którym to piśmie wniesiono o wezwanie wszystkich świadków wskazanych przez K. i T. O. w oświadczeniu z dnia 16 marca 2005 r. Z zeznań świadków przesłuchanych (pod odpowiedzialnością karną) bezsprzecznie wynika, iż w przedmiotowym budynku przed przeprowadzeniem prac remontowych znajdował się sporny otwór okienny.

W tej sytuacji podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał organom na dokonanie ustaleń, że sporne okno na poddaszu powstało w czasie budowy budynku, a nie w czasie przeprowadzonego remontu w 2004 r. Zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej (na stronie 4) w powyższym zakresie są tak ogólne, że nie mogą podważyć przyjętych przez organy ustaleń wynikających z zeznań świadków (k. 321 i następne akt administracyjnych) i nie pozwalają na stwierdzenie, iż dowody te mogą być niewystarczające. Zaznaczyć należy, iż Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu istnienia danego faktu (art. 75 k.p.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko więc naruszenie przepisów postępowania administracyjnego jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Tego rodzaju roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W sprawie niniejszej roboty budowlane polegały na wymianie okna z drewnianego na PCV w miejscu wcześniej istniejącego otworu okiennego na poddaszu, oraz okien znajdujących się na parterze, wymianie drewnianych okiennic, wymianie desek szalunkowych na elewacji wymianie obróbek blacharskich i pomalowania pokrycia dachu. Trafnie zatem organy nadzoru budowlanego oraz Sąd pierwszej instancji przyjęły, iż prace budowlane tego rodzaju należało uznać za remont podlegający obowiązkowi zgłoszenia, a nie jako przebudowę wymagającą pozwolenia na budowę. W tej sytuacji brak też było podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku istnienia podstawy do nałożenia obowiązku z art. 51 ust 1 Prawo budowlane mimo faktu wykonania określonych wyżej robót bez wymaganego prawem zgłoszenia robót budowlanych.

Wobec powyższego nie jest usprawiedliwiony zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia w zw. z art. 48 ust. 1 i art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego.

Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.