Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 161/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku w części; w pozostałym zakresie oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21, art. 6 pkt 2 lit. f, pkt 5 lit. c, artart. 4 ust. 1 pkt 5,, art. 5 ust. 2, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. w W. na bezczynność Zarządu O. Sp. z o.o. w O. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje organ do rozpoznania pkt 2 i pkt 3 wniosku z dnia [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w zakresie pkt 1 wniosku; IV. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] (dalej: "Stowarzyszenie", "Skarżący") wnioskiem z 23 maja 2022 r. zwróciło się do zarządu [...] Spółki z o.o. (dalej: " Spółka," "Organ") o udostępnienie informacji publicznej, przez podanie:

1) jaki jest miesięczny koszt utrzymania stanowiska Prezesa Zarządu Spółki według stanu na dzień wniesienia wniosku;

2) jaki jest miesięczny koszt utrzymania stanowiska dyrektora / zastępcy dyrektora ds. lecznictwa według stanu na dzień wniesienia wniosku, o ile istnieje takie stanowisko; w przypadku jego braku - wskazanie tego faktu;

3) jaki jest miesięczny koszt utrzymania stanowiska dyrektora / zastępcy dyrektora ds. pielęgniarstwa według stanu na dzień wniesienia wniosku, o ile istnieje takie stanowisko; w przypadku jego braku - wskazanie tego faktu.

Skarżący wniósł o przesłanie wnioskowanych informacji na podany adres poczty elektronicznej.

Pismem z 8 czerwca 2022 r. prezes zarządu Spółki poinformował Stowarzyszenie, że wynagrodzenie prezesa zarządu jest dostępne na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego [...]. Natomiast odnośnie do informacji dotyczących wynagrodzeń dyrektorów do spraw lecznictwa i pielęgniarstwa, wskazał, że udzielenie tych informacji nie jest możliwe z uwagi na zakaz wynikający z kodeksu pracy, ochrony danych osobowych i wymogów kodeksu cywilnego w zakresie ochrony dóbr osobistych.

W złożonej skardze Stowarzyszenie zarzuciło zarządowi Spółki naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim ten przepis stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej przez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek,

- art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako: "u.d.i.p.", przez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej,

- art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. przez jego niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów pełnomocnika według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, że w Spółce 100% udziałów posiada Powiat [...], co oznacza, że jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z u.d.i.p. Podniosło, że nie wnosiło o udostępnienie informacji o wynagrodzeniach dyrektorów, a o wskazanie kosztów miesięcznego utrzymania danego stanowiska. Skarżący ocenił, że odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej nie stanowi odpowiedzi na wniosek, gdyż nie wnosił o udostępnienie oświadczenia majątkowego prezesa zarządu Spółki, lecz o podanie miesięcznego kosztu utrzymania tego stanowiska, według stanu na dzień złożenia wniosku. Nadto, ogólne odesłanie do BIP-u zamiast podania precyzyjnego linku do określonej strony Biuletynu nie stanowi załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że Spółka nie udostępniła informacji publicznej z powodu uznania, że jej udostępnienie naruszyłoby prywatność osób fizycznych, lecz pomimo odmowy udostępnienia nie wydała decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Stowarzyszenie zauważyło też, że w przypadku uznania, że udostępnienie informacji publicznej może stanowić naruszenie prywatności osoby fizycznej, organ zaniechał zastosowania art. 5

ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Ponadto nie zbadał, czy osoby, których wniosek dotyczy, nie zrezygnowały z przysługujących im praw.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Stwierdził, że skarga jest z pewnością przedwczesna z uwagi na naruszenie

art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniósł, że udzieliło

8 czerwca 2022 r. odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia. Wnioskodawca nie wniósł do Spółki odwołania ani nie zgłosił wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem skarga do Sądu jest działaniem co najmniej przedwczesnym, gdyż wnioskodawca nie wyczerpał przysługujących mu środków odwoławczych.

Odnosząc się do zarzutu bezczynności, Organ stwierdził, że skarga jest również całkowicie bezzasadna, gdyż udzielił wnioskodawcy odpowiedzi i odniósł się do pytań zawartych we wniosku. Brak satysfakcji wnioskodawcy z uzyskanej odpowiedzi nie oznacza, że odpowiedz nie została udzielona, a Organ miałby pozostawać w bezczynności.

Natomiast odnośnie do naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Organ, powołując się na orzecznictwo administracyjne, wskazał, że przepis ten również nie został naruszony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, zaś na mocy pkt. 9 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania

w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 21 in principio ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (vide: wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, wszystkie orzeczenia są dostępne na stronie: www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa).

Ponadto, do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona, aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (zob. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie, dodany z dniem 1 czerwca 2017 r., przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a.

Zatem stanowisko Organu, że skarga jest przedwczesna z uwagi na naruszenie

art. 52 § 1 p.p.s.a. nie jest zasadne. Także zarzut, że Wnioskodawca nie wniósł do Spółki odwołania ani nie zgłosił wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wiec nie wyczerpał przysługujących mu środków odwoławczych nie zasługuje na aprobatę.

Należy wskazać, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganej ustawą o dostępie do informacji publicznej, a także gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych wskazaną ustawą (zob. wyroki NSA z: 27.10.2020 r., I OSK 2266/19; 3.03.2020 r., I OSK 3513/18). W sytuacji gdy organ, do którego skierowano wniosek, uznaje, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, skarga na bezczynność organu jest sposobem na zweryfikowanie poglądu co do charakteru tej informacji (zob. wyrok NSA z 11.09.2012 r., I OSK 916/12).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie nie jest kwestionowane, że zarząd Spółki jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w ww. przepisie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena, czy wysokość kosztów utrzymania stanowisk dyrektorów do spraw lecznictwa i pielęgniarstwa w spółce ze 100 % udziałem gminy, stanowi informację publiczną.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna,

w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują oraz o majątku jednostek samorządu terytorialnego i majątku osób prawnych samorządu terytorialnego.

Z powyższego wynika, że informacja odnosząca się do wydatków ponoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., o ile dotyczą mienia publicznego, jest informacją publiczną. Informacją taką są także dane odnoszące się do wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia zatrudnionych w jednostce pracowników.

Wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Wynagrodzenia pracowników Spółki, której jedynym udziałowcem jest jednostka samorządu terytorialnego, należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników, w tym także szczegółowe dane dotyczące wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Okoliczności te mają bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (zob. wyroki NSA z: 14.02.2020 r., I OSK 578/19; 10.12.2019 r., I OSK 240/19; 26.06.2019 r., I OSK 3451/18; 19.06.2019 r., I OSK 2929/17; 19.06.2019 r., I OSK 2737/17; 16.04.2019 r., I OSK 1705/17; 14.10.2019 r., I OSK 4205/18, 5.02.2019 r., I OSK 840/17; 28.11.2017 r., I OSK 1432/17; 28.07.2017 r., I OSK 1775/16; 21.11.2018 r., I OSK 2945/16; 5.12.2019 r., I OSK 1783/18).

Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem, że dostęp do żądanych przez skarżącego informacji może być ograniczony ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych zatrudnionych na stanowiskach pomocniczych, to jest takich, które nie zajmują stanowisk i nie pełnią funkcji związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym. W odniesieniu do takich osób, zastosowanie ma art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Wskazać należy, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Przez pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną należy więc rozumieć osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów (zob.: wyrok NSA z 8.07.2015 r., I OSK 1530/14 i powołany tam wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20.03.2006 r., K 17/05).

Przypomnieć należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora.

W tym zakresie Sąd uznał skargę Stowarzyszenia za niezasadną, gdyż Organ wskazał, że wynagrodzenie prezesa zarządu jest dostępne na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa.

Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się

(art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Należy podzielić zarzut Stowarzyszenia, że żądana informacja publiczna nie została udostępniona w pełnym zakresie. Organ ograniczył podjęte czynności do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej wyłącznie do pkt. 1 przedmiotowego wniosku. Natomiast nadal nie udostępnił informacji publicznej w zakresie pkt. 2 i 3 wniosku.

W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie Organ, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, pozostaje więc nadal w stanie bezczynności

w zakresie, w jakim nie ustosunkował się do całości objętych wnioskiem informacji – to jest wskazanych w pkt. 2 i 3 wniosku.

W tej sytuacji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a p.p.s.a., należało zobowiązać go rozpatrzenia pkt. 2 i 3 wniosku Skarżącej z 23 maja 2022 r. w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (punkt I sentencji wyroku), w pozostałym zakresie skargę oddalono (punkt II sentencji wyroku).

Oceniając, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa trzeba mieć na względzie całokształt okoliczności sprawy. Organ nie pozostawał bierny

w sprawie, zareagował na wniosek strony, udostępniając częściowo żądaną informację. Postawy Organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą

w zadośćuczynieniu żądaniu strony skarżącej. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa zastrzeżone jest dla wyjątkowych sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19, wskazał, że "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też

w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia". Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z odpowiedzi na skargę i pisma zarządu Spółki z 25 maja 2022 r., brak załatwienia wniosku skarżącego w całości nie wynikał ze złej woli tego Organu, lecz błędnego przekonania, że działał zgodnie z przepisami prawa. Z tych względów Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt III sentencji wyroku).

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym, i opłatę skarbową od pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.