Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 14/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców prawnych postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 stycznia 2016 r. J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych polegającą na niewszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko radcom prawnym A. F. i R. W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez tut. Sąd min. w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/15, z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt III SAB/Kr 67/15 czy też w postanowieniu tego Sądu z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 19/16. Zawarte tam ustalenia Sąd podziela i przyjmuje za własne.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Podkreślić należy, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie lub też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądów administracyjnych (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Odnosząc powyższe rozważania do skargi wniesionej przez J. J., stwierdzić trzeba przede wszystkim, że Rzecznik Dyscyplinarny OIRP niewątpliwie nie jest organem administracji publicznej, lecz organem samorządu radców prawnych, co wynika z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 637 ze zm.). Zatem bezczynności Rzecznika nie można zakwalifikować jako bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Nadto postępowanie dyscyplinarne wobec radców prawnych zostało uregulowane w rozdziale 6 ustawy o radcach prawnych i żaden z przepisów tej ustawy nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego w stosunku do radcy prawnego. Stosownie do art. 622 ust. 1 tej ustawy, od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych, kasacja do Sądu Najwyższego. Ponadto art. 741 ustawy o radcach prawnych nakazuje pomocnicze stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz Kodeksu karnego. Wyraźnie więc ustawa o radcach prawnych, jako przepis szczególny w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a., odsyła do stosowania innych przepisów i nie przewiduje kontroli sądów administracyjnych nad postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym w stosunku do radców prawnych.

Nadto, ustawa o radcach prawnych w sposób enumeratywny wymienia sytuacje, w których przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jednak postępowanie dyscyplinarne, a także bezczynność dotycząca tego postępowania, do tego katalogu nie należą.

W związku z powyższym Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.