Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 192/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi N. R. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania decyzji w określonym terminie, 2. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z [...] lipca 2018r., 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej N. R. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

UZASADNENIE

Pani N. R. reprezentowana przez męża M. R. złożyła w dniu [...] lipca 2018 r. do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w ramach łącznia rodzin.

Ponieważ decyzja nie została wydana w terminie o jakim mowa w art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, tj. 120 dni, wnioskodawczyni w dniu [...] listopada 2018r. złożyła ponaglenie.

W dniu [...] czerwca 2019r. skarżąca za pośrednictwem organu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody wnosząc o:

1) zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w ciągu dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się wyroku,

2) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności,

3) stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4) wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 PPSA lub

5) przyznania od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 PPSA,

6) rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym oraz

7) rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Zdaniem Skarżącej po ponagleniu organu z [...] listopada 2018r. została wezwana do uzupełnienia wzoru podpisu, co niezwłocznie uczyniła. Od tego czasu w sprawie nic się dziej. Od [...] stycznia 2019r. wniosek rzekomo jest opiniowany przez organy opiniujące, które mają na to 30 dni, zatem termin ten upłynął jeszcze w lutym. Cały marzec i kwiecień 2019r. organ był bezczynny.

Skarżąca podnosiła, że zgodnie z art. 37 ust. 1 Konstytucji RP, przebywając w Polsce, złożywszy uprzednio wniosek, ma prawo oczekiwać, że zostanie potraktowana jak obywatel RP, ponieważ żaden z przepisów ustaw, o których mowa w art. 37 ust. 2 Konstytucji RP nie ogranicza praw skarżącej jako strony postępowania administracyjnego. Oznacza to, że Skarżąca ma takie same prawo, jak obywatele RP, oczekiwać, że jej sprawa zostanie załatwiona zgodnie z podstawowymi zasadami kodeksu postępowania administracyjnego, to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ustawowych terminem i z uwzględnieniem jej słusznego interesu jako strony postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019r. Wojewoda udzielił wnioskodawczyni N. R. zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] lipca 2022r.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę z [...] lipca 2019r. wniósł o jej oddalenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wyjaśnił, że w dniu złożenia wniosku o udzielenie Pani N. R. zezwolenia na pobyt czasowy, przebywała ona poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 168 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018r. poz. 2094 z późn. zm.), wniosek o udzielenie cudzoziemcowi przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną składa cudzoziemiec zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do którego członek jego rodziny przybywa. Złożenie przez cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną w imieniu członka jego rodziny wymaga pisemnej zgody tego członka rodziny (art. 168 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach). Zgoda na złożenie w imieniu żony wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez Pana M. R. została wyrażona [...].07.2018r. Wyrażenie zgody, o której mowa wyżej, na podstawie art. 168 ust. 3 ustawy, jest równoznaczne z udzieleniem Panu M. R. pełnomocnictwa do działania w imieniu żony w postępowaniu o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy.

Zgodnie z art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży. Z obowiązku tego nie zostali zwolnieni cudzoziemcy, w imieniu których wniosek składa członek rodziny zamieszkujący w Polsce, do którego zamierzają dołączyć. Dokument podróży wnioskodawczyni został przedstawiony w dniu [...].08.2018r.

W dniu [...].11.2018r. Pani N. R. wniosła ponaglenie na przewlekłość postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Pismem z dnia [...].01.2019r. organ wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braku formalnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w części D formularza tj. złożenia wzoru podpisu. Strona uzupełniła braki [...].01.2019r.

Zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w dniu [...].01.2019r., organ zwrócił się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jej pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że od 2014r. odnotowuje się opóźnienia w prowadzeniu postępowań dotyczących legalizacji pobytu w związku ze stałym przyrostem liczby wniosków w sprawach cudzoziemców i niewystarczającymi zasobami kadrowymi, technicznymi i organizacyjnymi do terminowego załatwiania spraw. Dla zobrazowania sytuacji należy podać dane statystyczne: w 2014r. Wojewoda przyjął ok. 3500 wniosków (pobyt czasowy, stały, rezydenta długoterminowego UE), w 2015 r. - 7961 wniosków, w 2016 r. - 12 305 wniosków, w 2017 r. - ok. 18 386 wniosków, w 2018r. - 24 786, w 2019r. - 12 648. Przyrost liczby wniosków przy braku środków na zatrudnienie nowych pracowników skutkującym nieadekwatnym wzmocnieniem kadrowym i technicznym co powoduje narastanie liczby spraw oczekujących na rozpatrzenie na stanowiskach, wpływając tym samym na zakłócenia płynności prowadzonych postępowań i opóźnienia w podejmowaniu kolejnych czynności administracyjnych.

Wojewoda podkreślał, że w okresie 2016-2018 podejmował i nadal podejmuje szereg działań służących usprawnieniu procesów obsługi spraw cudzoziemców m. in. zatrudniając nowych i przesuwając w ramach urzędu pracowników, jednak z uwagi na rosnące potrzeby starania te są niewystarczające. Działania te zostały pozytywnie ocenione przez Najwyższą Izbę Kontroli w wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...].02.2019r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019r. Wojewoda udzielił wnioskodawczyni N. R. zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] lipca 2022r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak efektywnych działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści tych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca wypełniła powyższy wymóg formalny, składając pismem z [...] listopada 2018r. wymagane ponaglenie (k. 40 akt adm.).

Przechodząc zatem to merytorycznego rozpoznania skargi, należy zauważyć, że zarzuca ona bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny cudzoziemca.

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 05 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"), zgodnie z którym nowelizacja Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na dodaniu (od 11 kwietnia 2011 r.) skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagała reinterpretacji pojęcia "bezczynności" przez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Chodzi w tym przypadku o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.; w skrócie "k.p.a."), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Pojęcie "bezczynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 (a od 15.08.2015 r. – także pkt 9) oraz art. 149 p.p.s.a. sprowadza się więc obecnie do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych – niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, Warszawa 2014, s. 57). Potwierdza to definicja legalna "bezczynności" wprowadzona do k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którą stan ten zachodzi, jeżeli "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1" (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W tym ujęciu dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.

Wobec tego w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Wojewody rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący.

Kierując się powyższym, Sąd uznał, że Wojewoda dopuścił się zarzucanej mu bezczynności w załatwieniu przedmiotowej sprawy i to z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 12 k.p.a. organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Wskazany przepis normuje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego – zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym możliwym czasie. W doktrynie podnosi się, że zasada ta ma dla skuteczności ochrony interesu społecznego oraz interesu jednostki istotne znaczenie i należy do kardynalnych zasad dobrego postępowania. Przewlekłość zawsze jest bowiem zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych, podważa w oczach społeczeństwa autorytet władzy oraz oddala moment wykonania nakazu prawa (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, art. 12 Nb 1, i tam przywołana literatura). Realizacja wskazanej zasady jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy oraz ustanawiającymi środki ochrony przed przewlekłością i bezczynnością organów administracji publicznej, a także statuującymi odpowiedzialność pracownika organu administracji publicznej.

Wniosek został złożony przez męża wnioskodawczyni do organu w dniu [...] lipca 2018r. i do [...] lipca 2019r. pozostawał nierozpoznany, pomimo, że w myśl art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. 2018.r, poz. 2094) postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną powinno zakończyć się nie później niż w ciągu 120 dni od dnia jego wszczęcia, a postępowanie odwoławcze - w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Przy czym w aktach sprawy nie udokumentowano wszystkich okoliczności, które uzasadniałyby przedłużenie terminu załatwienia tej sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2018r. organ uzupełnił dokumenty wymagane do wniosku o potwierdzenie kserokopii paszportu wnioskodawczyni za zgodność z oryginałem, dowód opłaty skarbowej i wzór jej odcisków linii papilarnych.

W dniu [...] listopada 2019r. wnioskodawczyni wniosła ponaglenie, gdyż do tego dnia organ nie podejmował żadnych czynności w jej sprawie. Argumentowała, że brak karty pobytu komplikuje jej uzyskanie kredytu hipotecznego i wymusza zamieszkiwanie rodziny w wynajmowanym mieszaniu.

W dniu [...] grudnia 2018r., zatem po kolejnych 35 dniach od wniesienia ponaglenia, organ przekazał je do Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

W dniu [...] stycznia 2019r. Wojewoda zwrócił się do wnioskodawczyni o złożenie wzoru podpisu, który wnioskodawczyni uzupełniła [...] stycznia 2019r.

W dniu [...] stycznia 2019r., zatem po kolejnych 13 dniach Wojewoda zwrócił się do organów opiniujących o opinię w sprawie wnioskodawczyni, czy jej pobyt na terenie RP nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa Państwa.

W dniu [...] lipca 2019r., zatem po dalszych prawie 6 miesiącach, i po wniesieniu skargi na bezczynność organu (25 czerwca 2019r.), Wojewoda ponownie zwrócił się o uzupełnienie wniosku tym razem do pełnomocnika wnioskodawczy o przedłożenie dokumentu poświadczającego dochody rodziny, potwierdzenie ubezpieczenia zdrowotnego wnioskodawczyni oraz aktualnego dokumentu potwierdzającego miejsce zamieszkania rodziny.

Wszystkie czynności zostały podjęte po dacie, w której wniosek winien być już załatwiony. Skarga była zatem usprawiedliwiona, bowiem organ w dniu wniesienia skargi do Sądu, tj. [...] czerwca 2019r. pozostawał bezczynny skoro nie załatwił wniosku, naruszając jednocześnie ustawowy termin jej zakończenia. W świetle powyższych okoliczności sprawy nie miała też miejsca sytuacja braku działania organu spowodowanego winą wnioskodawczyni, czy przyczynami niezależnymi od organu, o jakich mowa w art. 35 § 5 k.p.a.

Dopiero po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność organ podjął działania zmierzające do załatwienia sprawy, które doprowadziły do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie, tj. [...] lipca 2019r. Niewątpliwie zatem w dacie orzekania przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności w odniesieniu do wspomnianego wniosku. Sąd nie zobowiązuje zatem organu do wydania decyzji w wyznaczonym terminie. Zaistniała więc przesłanka do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowego w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia sprawy i wydania stosowanej decyzji.

Jak stwierdza się w orzecznictwie, wydanie przez organ decyzji po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 pkt 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA 2013/1/7, Lex nr 1271778). Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie 1 wyroku orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji, w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Jakkolwiek nie ulega wątpliwości, że bezczynność organu w przedmiotowej sprawie miała miejsce. Z tego względu należało ocenić, czy bezczynność organu miała postać kwalifikowaną. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dają podstawy do przyjęcia, że bezczynność Wojewody nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu bezczynność wynikała bowiem z podejmowania czynności z dużym odstępem czasu, przekraczającym 60 dni w sprawach skomplikowanych. Nadto organ wzywał wnioskodawczynię, jak i jej pełnomocnika do uzupełnienia wniosku także w dużych odstępach czasu i dwukrotnie, zamiast zaraz po dostrzeżeniu pierwszego braku już w [...] sierpnia 2018r. Nadto ostatnie wezwanie do uzupełnienia wniosku wynikało ze zbliżającej się utraty ważności potwierdzenia zatrudnienia i umowy najmu mieszkania, w wyniku przedłużającego się postępowania przed organem w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy. Organ także przez okres prawie 6 miesięcy nie podejmował żądnej czynności, i można założyć że nie działaby nadal gdyby nie skarga na bezczynność organu. Owo wielomiesięczne milczenie organu prowadzące do znacznego przekroczenia terminu wydania decyzji jest powodem przyjęcia, iż bezczynność organu miała postać kwalifikowaną. Jak wynika z akt sprawy postępowanie trwało prawie 12 miesięcy podczas gdy powinno zostać zakończone przez organ nie później niż w ciągu 120 dni od jego wszczęcia. Co więcej organ nie wykonał także obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. zobowiązującego do powiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia terminu do jej rozstrzygnięcia. Akta sprawy wskazują, że gdyby nie wniesienie skargi organ nadal nie podjąłby rzeczywistych czynności w sprawie zmierzających do jej załatwienia. Tym bardziej, że wnioskodawczyni niezwłocznie – po trzech dniach - uzupełniała brakujące dokumenty i dokonywała wymaganych czynności. Brak działania organu w ustawowym terminie w ocenie Sądu całkowicie kłóci się z zasadą szybkości (art. 12 § 1 k.p.a.) oraz załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.).

Przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania, podejmowanych czynności i jego zakończenia, uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy uzasadniają ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W okolicznościach badanej sprawy taka sytuacja zachodzi, ponieważ bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Doszło bowiem do 8-miesięcznego przekroczenia terminu załatwienia sprawy, a ostatnie wezwanie do uzupełnienia wniosku z [...] lipca 2019r., wynikała z przedłużającego się terminu załatwienia sprawy. Gdyby organ rozpoznał wniosek w terminie, nawet 120 dni, nie było potrzeby do aktualizacji przedłożonych do wniosku dokumentów. W tej sytuacji należało stwierdzić, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie 2 i 3 wyroku.

Skarżąca zawarła wniosek o przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. lub wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wniosku tego nie poparła jednak szczególnym uzasadnieniem. Podlega on także ocenie Sądu, który w okolicznościach niniejszej sprawy uznał, że niezasadny jest wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej.

Skarżąca podnosiła jedynie, że brak zgodny na pobyt czasowy utrudnia jej rozszerzenie prowadzonej działalności gospodarczej oraz skorzystanie z kredytu hipotecznego. Nie podała by poniosła rzeczywistą stratę majątkową, czy też szkodę spowodowaną bezczynnością organu. W kontekście roli rekompensacyjnej wniosku o przyznanie sumy pieniężnej w skardze nie wskazano na konkretne okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku w tym zakresie.

W ocenie Sądu, nie było także zasadne wymierzenie organowi grzywny przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a. Wprawdzie zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej, to jednak w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, kiedy wniosek wymagał uzupełnienia, nie należało wymierzać organowi grzywny.

W części skargi dotyczącej wymierzenia grzywny i przyznania sumy pieniężnej Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jak w punkcie 4 wyroku.

O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 5 wyroku na mocy art. 200 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800), na które składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w wysokości [...] zł oraz [...] tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.