Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 118/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody z dnia [...] września 2020 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody (dalej: "Wojewoda" lub "organ I instancji") z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] przyznał J. W. (dalej: "skarżącej"), w okresie od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. świadczenie wychowawcze na rzecz córki J. W..

Wobec ustalenia, że członek rodziny skarżącej w okresie objętym ww. decyzją przebywał i pracował na terenie Republiki Irlandii, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2018 r za okres od 1 października 2018 r do 31 stycznia 2019 r. oraz od 1 maja 2019 r. do 30 września 2019 r.

Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr

[...] odmówił przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego za okres od 1 października 2018 r do 30 listopada 2018 r. oraz od 1 czerwca 2019 r. do 30 września 2019 r. Skarżąca nie wniosła odwołania od tej decyzji, wobec czego organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.

Wojewoda decyzją z [...] września 2020r. nr

[...] ustalił, że świadczenie wychowawcze, pobrane przez skarżącą za okres od 1 października 2018 r. do 30 listopada 2018 r. w łącznej kwocie 1 000 zł jest świadczeniem wychowawczym nienależnie pobranym i jednocześnie zobowiązał skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

Organ I instancji podał, że skarżącą prawidłowo pouczono o przesłankach przyznania świadczenia wychowawczego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem pod treścią znajdującego się w aktach pouczenia. Skarżącą zobowiązano do niezwłocznego powiadomienia organu o zmianach mających wpływ a prawdo do świadczenia wychowawczego, co również potwierdziła własnoręcznym podpisem. Pouczenie o konieczności powiadomienia organu znajdowało się nadto w decyzji ustalającej prawo do świadczenia wychowawczego. Pomimo tego, skarżąca nie poinformowała organu o podjęciu zatrudnienia przez członka rodziny na terenie Republiki Irlandii, wobec czego zachodzą podstawy do przyjęcia, że pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze w okresie od 1 października 2018 r. do 30 września 2020 r. oraz do wydania w tym przedmiocie decyzji w oparciu obowiązujący do 30 czerwca 2019 r. art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 z późn. zm.) – dalej: "u.p.p.".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wojewody.

W ocenie Kolegium, rozstrzygnięcie Wojewody należało utrzymać w mocy jako odpowiadające prawu. Skoro ojciec dziecka mieszkał na terenie Republiki Irlandii i był zatrudniony m.in. w okresie od kwietnia 2018 r. do 11 września 2018 r., od 15 października 2018 r. do 5 stycznia 2019 r. oraz od 21 maja 2019 r. do 10 sierpnia 2019 r., a decyzją Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r. stała się ostateczna, prawidłowo organ I instancji uznał, że świadczenie wychowawcze, pobrane przez skarżącą za okres od 1 października 2018 r. do 30 listopada 2018 r. w łącznej kwocie 1 000 zł jest świadczeniem wychowawczym nienależnie pobranym i zobowiązał skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Kolegium zaznaczyło przy tym, że w realiach opisywanej sprawy bez znaczenia pozostaje okoliczność pobierania lub nie świadczeń w innym Państwie Członkowskim, gdyż ustawodawca nie uzależnił oceny nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego od złożenia wniosku o analogiczne świadczenie w innym państwie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, J. W. wiosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

2. art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm.) – dalej: "u.ś.r.", poprzez jego zastosowanie pomimo braku zaistnienia ku temu przesłanek;

3. art. 30 u.ś.r. poprzez jednoczesne ustalenie wysokości nienależnie pobranego świadczenia oraz orzeczenie o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia, w sytuacji, gdy obowiązek zwrotu świadczenia może zostać nałożony dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o ustaleniu wysokości nienależnie pobranego świadczenia;

4. art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80, art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Poddając ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadny okazał się zarzut skargi, co do naruszenia art. 7, art. 77 K.p.a. w aspekcie wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego oparto na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111; zwana dalej u.ś.r.), która nie była stosowana w niniejszej sprawie, ale poglądy judykatury wypracowane na tle nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych są akceptowane w postępowaniu o nienależnie pobrane świadczenia wychowawcze. W rozpoznawanej sprawie doszło też do naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcia organów obu instancji należy uznać za co najmniej przedwczesne.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest między innymi art. 11, art. 13, art. 16, art. 18, art. 20, art. 27 ust. 3 i art. 28 u.p.p.

Sąd z urzędu notuje, że ust. 3 art. 27 został uchylony ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 924) która weszła w życie 1 lipca 2019 r. Przepis ten stanowił, że decyzje przyznające świadczenie wychowawcze są natychmiast wykonalne. Zatem gdyby przepis ten obowiązywał, to w przypadku, gdy organ I instancji odmówił przyznania świadczenia niemiałby zastosowania, wobec odmowy przyznania świadczenia.

Przepisy u.p.p. w zakresie, w jakim regulują kwestie zobowiązania świadczeniobiorcy do zwrotu świadczenia wychowawczego, jako nienależenie pobranego, odpowiadają w istocie rozwiązaniom przyjętym na gruncie art. 30 ust. 1 i ust. 2 wypracowane w oparciu o przepisy u.ś.r. stanowisko judykatury, jest pomocne przy wykładni znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie unormowań o nienależnie pobranych świadczeniach wychowawczych w związku z koordynacją świadczeń z systemów zabezpieczenia społecznego.

Stwierdzić też należy, że stosownie do art. 25 ust 6 u.p.p., że decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego nie jest wydawana, jeżeli od terminu jego pobrania upłynęło więcej niż 10 lat. Użycie przez ustawodawcą spójnika "i", świadczy, że organ wydaje tylko jedną decyzję w tym zakresie.

W myśl skonkretyzowanego wobec strony art. 25 ust. 1 u.p.p. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Okoliczności w jakich ma miejsce nienależnie pobrane świadczenie określa art. 25 ust. 2 który w pkt 3 stanowi: świadczenie wychowawcze wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 6, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń na rodzinę w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. Przypadek, o jakim mowa w art. 16 ust. 6 u.p.p., to sytuacja, w której wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W tym przypadku, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń wychowawczych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Powyższe reguły wynikają z normy art. 16 ust. 1 u.p.p., która to obliguje organ właściwy do przekazania wniosku o przyznanie świadczenia wraz z dokumentacją wojewodzie, w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń wychowawczych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, czyli w państwie członkowskim Unii Europejskiej, EOG lub w Szwajcarii.

Kolegium potwierdziło dokonaną przez organ I instancji wykładnię art. 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p., że już samo podleganie koordynacji systemów świadczeń zabezpieczenia społecznego oraz możliwość ubiegania się w innymi państwie o świadczenia odpowiadające świadczeniu wychowawczemu w Polsce, jest wystarczające do uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane.

Sąd wyjaśnia, że podstawowym celem przepisów normujących instytucje koordynacji systemów świadczeń zabezpieczenia społecznego jest eliminacja sytuacji, w której będą pobierane świadczenia tego samego rodzaju z dwóch różnych państw za ten sam okres czasu. Dlatego art. 16 ust. 1 u.p.p. obliguje organ właściwy do rozpoznania wniosku o świadczenie wychowawcze do przekazania wniosku wojewodzie, jeżeli wnioskodawca lub członek jej rodziny przebywa w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W rozpoznawanym przypadku, do rozpoznania wniosku i wypłaty świadczeń doszło w trakcie wykonywania pracy przez skarżącą w kraju członkowskim Unii Europejskiej. Decyzje organów dotyczą więc okresów przeszłych w jakich nastąpiło uzyskanie przez stronę korzyści, zaś ich rozstrzygnięcia tych korzyści stronę i jej rodzinę pozbawiają.

Decyzją z dnia [...] września 2018r. Prezydent Miasta nr [...] przyznał J. W. świadczenie wychowawcze na J. W. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. Z analizy wniosku wynika, że w jego treści skarżąca zawarła informację, że T. W. przebywa w Irlandii, nie ma stałego miejsca zamieszkania, śpi w samochodzie, pod treścią którego w dniu 21 sierpnia 2018 r. złożyła podpis. W dniu [...] września 2018r., T. W. złożył oświadczenie, że od 11 września 2018 r. powrócił z zagranicy, nie jest zarejestrowany w PUP w [...] jako bezrobotny i nie jest ubezpieczony. Zobowiązał się też do powiadomienia o fakcie wyjazdu za granicę i podjęcia tam zatrudnienia.

W dniu 12 września 2019 r. J. W. oświadczyła, że T. W. był zatrudniony i zamieszkiwał na terenie Irlandii w okresie od 15.10.2018 r. do 05.01.2019 r.; od 21.05.2019 r. do 10.09.2019 r. Prezydent Miasta w dniu 13 września 2019 r. wystąpił do Wojewody o ustalenie, czy w sprawie świadczenia wychowawczego przyznanego J. W. na córkę J. W. z racji ww. oświadczeń mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia. Wojewoda w piśmie z dnia 5 listopada 2019 r. podał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od 01.10.2018 r. do 31.01.2019 r. oraz od 01.05.2019 r. do 30.09.2019 r. W aktach administracyjnych znajduje się również pismo Wojewody z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...] , informującym o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko J. W. w kwocie 500 zł. miesięcznie na okres od 1.12.2018 r. i od 31.01.2019 r. do 31.05.2018 r.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy odmowy przyznania świadczenia wychowawczego w systemie koordynacji zabezpieczenia społecznego za okres od 1.10.2018 r. do 30.11.2018 r.

Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. o odmowie przyznani świadczenia wychowawczego za sporny okres podał, że wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia 2 listopada 2018 r., sygn. akt [....] orzeczono rozwód małżeństwa J. W. i T. W., wykonanie władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem stron J. W. powierzono matce J. W.. Wyrok uprawomocnił się 23.11. 2018 r. (pkt 4 uzasadnienia).

W dalszej kolejności Wojewoda stwierdził, że J. W. wraz z dzieckiem zamieszkuje w Polsce. Na gruncie niniejszej sprawy w okresie od 01.10.2018 r. do 31.01.2019 r. ustawodawstwo polskie ma pierwszeństwo zgodnie z art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy (WE) nr 987/2009. Wojewoda podał, że z dokonanych ustaleń wynika, że w okresie od 1.10.2018 r. do 31.12.2018 r. nie zostało spełnione kryterium dochodowe, co stanowi podstawę do odmowy świadczeń za okres wskazany w rozstrzygnięciu. Sąd zauważa, że okres wskazany w rozstrzygnięciu to październik i listopad 2018 r. Natomiast z informacji Wojewody z pisma 15 stycznia 2020 r. wynika, że od 1.12.2018 r. zostało przyznane świadczenie wychowawcze. Ponadto organ przedstawia informację o przeliczeniu dodatku dyferencyjnego, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego nie wynika, czy świadczenie rodzinne w wysokości 140 Euro było przyznane w Irlandii.

Opisane działania organów obydwu instancji świadczą o wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, a kontrolowane decyzje nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż nie pozwala ten materiał dowodowy na weryfikację wysokości uzyskanego dochodu i jego wyliczenia na 1 osobę, bezwzględnego stwierdzenia, czy świadczenia w Irlandii były wypłacone za kwestionowany okres, czyli miała zaistnieć sytuacja podlegania ustawodawstwu irlandzkiemu.

Analiza stanu faktycznego nie mogła zostać dokonana, bo stan faktyczny nie został ustalony, a przynajmniej akta administracyjne, na podstawie których zgodnie z art. 133 P.p.s.a. orzekał Sąd nie zawierają żadnego materiału dowodowego. Ustalenie stanu faktycznego nie zostało też uzupełnione przez Kolegium. W konsekwencji taki stan rzeczy należy uznać za niedostateczne wyjaśnienie sprawy i skutkujący przyjęciem, że decyzje organów naruszyły w sposób istotny przepisy procedury administracyjnej.

Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 8 K.p.a. nakłada natomiast na organy administracji obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy ( art. 77 § 1 K.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona ( art. 80 K.p.a.). Takie postępowanie organów narusza również przepis art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. i powoduje niemożność dokonania prawidłowej kontroli sądowej zapadłego rozstrzygnięcia.

Wobec podniesionych uchybień, należy zgodzić się ze skarżącą, że organy przeprowadziły postępowanie z naruszeniem omawianych przepisów K.p.a. Organy, stosownie do wymogów wynikających z ww. przepisów K.p.a., nie wyjaśniły w sposób dostateczny kwestii związanych z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, gdyż w zapadłych rozstrzygnięciach nie ma ustaleń dotyczących charakteru aktywności zawodowej skarżącej poza granicami kraju, okresu jej pobytu oraz wypłaconych za sporny okres świadczeń rodzinnych. Rację ma Kolegium, że świadczeniem rodzinnym w rozumieniu ustawodawstwa Unii Europejskiej jest też świadczenie wychowawcze, które podlega koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego Niewyjaśnienie tych okoliczności oraz nieuzasadnienie w tym zakresie decyzji narusza niewątpliwe podstawowe zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, stanowiąc podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Do momentu powstania uprawnienia do świadczenia na terenie innego państwa członkowskiego zastosowanie ma wyłącznie ustawodawstwo polskie. Do tego momentu działa domniemanie, że osoba zamieszkująca w RP korzysta ze świadczeń przyznanych ostateczną decyzją w kraju, do końca okresu świadczeniowego. Organy natomiast mają obowiązek dokonania pełnych i wnikliwych ustaleń w zakresie znamion pojęcia "podleganie ustawodawstwu innego państwa", które decyduje o zastosowaniu przepisów o koordynacji, a następnie przejść do badania kwestii zbiegu prawa do świadczeń. Samo ustalenie, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie jest równoznaczne z tym, że osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie. "Podleganie ustawodawstwu innego państwa" należy rozumieć w taki sposób, że marszałek województwa (obecnie wojewoda) w celu ustalenia faktu i okresu podlegania temu ustawodawstwu przez osobę uprawnioną lub członka jej rodziny, musi zbadać sam te okoliczności. W szczególności zaś powinien wyjaśnić, z jakich świadczeń dana osoba może skorzystać lub korzysta w państwie obcym. Brak realizacji uprawnienia w przedmiocie świadczenia rodzinnego w ramach systemu koordynacji w państwie zatrudnienia nie może automatycznie prowadzić do negatywnych skutków w postaci odmowy przyznania przedmiotowego świadczenia w państwie zamieszkania dziecka w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących jego przyznanie (wyrok WSA w Rzeszowie z 21.01.2020 r., sygn akt II SA/Rz 1142/19 - dostępny w cbosa).

W rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 3 ustawy z 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, za nienależnie pobrane świadczenia uznać można jedynie te świadczenia wychowawcze, które zostały wypłacone za te same okresy czasu w Polsce oraz w innym państwie członkowskim (wyrok WSA w Rzeszowie z 7.07.2020 r., sygn. akt II SA/Rz 145/20).

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela tezy wyroków (dostępne na str. cbosa).

Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają z uzasadnienia wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niniejszy wyrok wydał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.374 z późn. zm.).

Stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rzeczą organów będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.