Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 599/99
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2000-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 6, art. 25 ust. 2, art. 61
journal: Dz.U. 1995 nr 88 poz. 439
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.
Teza: Stosownie do art. 25 ust. 2 w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 6 i art. 61 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej /Dz.U. nr 88 poz. 439 ze zm./ właściwe urzędy statystyczne uprawnione są do interpretowania Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych, jednak nie oznacza to dla podatników powinności uzyskania takiej opinii ani nie stanowi o jej wiążącym charakterze. Opinia taka jest jednym z dowodów w postępowaniu podatkowym.

TEZY

Stosownie do art. 25 ust. 2 w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 6 i art. 61 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej /Dz.U. nr 88 poz. 439 ze zm./ właściwe urzędy statystyczne uprawnione są do interpretowania Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych, jednak nie oznacza to dla podatników powinności uzyskania takiej opinii ani nie stanowi o jej wiążącym charakterze. Opinia taka jest jednym z dowodów w postępowaniu podatkowym.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "BDK-DL." spółki z o.o. w L. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 13 maja 1999 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 rok - uchyla zaskarżoną decyzję; (...).


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 maja 1999 r., (...), wydaną na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy Ordynacja podatkowa, po rozpatrzeniu odwołania "BDK-DL." spółki z o.o. w L. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. z dnia 19 lutego 1999 r., (...), określającej podatek dochodowy od osób prawnych za 1996 rok w wysokości 2.385.642 zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie 422.064 zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji, tj. 19 lutego 1999 r., Izba Skarbowa w L. uchyliła decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 rok, zaległości w tym podatku i odsetek za zwłokę oraz określiła wysokość podatku dochodowego od osób prawnych za 1996 rok w kwocie zł. 2.227.368 zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie 320.361,70 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 325.825,70 zł, a w pozostałej części utrzymała decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania

kontrolnego Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w L. stwierdził zaniżenie przez podatnika - "BDK-DL." spółkę z o.o. w L. należnego podatku dochodowego od osób prawnych spowodowane zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonanych odpisów amortyzacyjnych za 1996 rok od bankomatów. Z ustaleń kontroli wynika, że kwota amortyzacji od bankomatów naliczona została według nieprawidłowo zastosowanych stawek amortyzacyjnych i w związku z tym została znacznie zawyżona /o kwotę 1.055.161,80 zł/, co spowodowało wydanie przez organ I instancji decyzji z dnia 19 lutego 1999 r.

W złożonym odwołaniu Spółka zakwestionowała ustalenia Inspektora Kontroli Skarbowej i zarzuciła naruszenie przepisów art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, par. 9 ust. 3 pkt 3 lit. "g" oraz ust. 7 i 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przez przyjęcie, że bankomaty należało zaliczyć do grupy 8 Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych, rodzaj 803 "Wyposażenie techniczne biur", a także art. 122 i art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Rozpatrując sprawę Izba Skarbowa w L. stwierdziła, że w 1996 roku Spółka do składników majątku trwałego podlegających amortyzowaniu zaliczyła nabyte bankomaty, zakwalifikowała je do grupy 4 rodzaj 491 Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych /KRŚT/ i dokonała odpisów amortyzacyjnych na podstawie par. 7 ust. 2 pkt 3 lit. "g" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Traktując bankomaty jako zespoły komputerowe stosowano stawki w wysokości 30 procent z zastosowaniem współczynnika 2,0, czyli korzystając z prawa do podwyższenia stawek przysługującego dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6.

Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego wynika, że zakwalifikowania bankomatów do grupy 4 /491/ KRŚT dokonano nieprawidłowo i bezpodstawnie, przy czym podkreślił on, że w 1996 raku, tj. w roku nabycia bankomatów, wprowadzenia ich do ewidencji i do używania oraz rozpoczęcia amortyzowania, Spółka nie podjęła jakichkolwiek działań w celu dokonania poprawnej klasyfikacji rodzajowej tych środków trwałych.

Klasyfikacja składników majątkowych do środków trwałych dla celów obliczania amortyzacji opiera się wyłącznie na KRŚT wprowadzonej zarządzeniem nr 51 Prezesa GUS z dnia 17 grudnia 1991 roku w sprawie stosowania Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych, co jednoznacznie wynika z przepisów rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych L./. Z KRŚT nie wynika bezpośrednio, w jakiej grupie rodzajowej znajdują się urządzenia pod nazwą bankomat, natomiast jest rzeczą wiadomą, że wiele urządzeń technicznych bazuje na układach mikroprocesorowych sterowanych komputerem, a nie zaliczonych do grupy 4 rodzaj 491 "zespoły komputerowe". Zatem, mimo wątpliwości, Spółka w 1996 roku nie poczyniła jakichkolwiek starań, aby ten stan wyjaśnić i dokonać prawidłowej klasyfikacji bankomatów. Sytuacja taka była dla Spółki korzystna, gdyż umożliwiała amortyzację w wyższych kwotach.

Takie działanie, mające na celu zawyżanie odpisów amortyzacyjnych, potwierdza także fakt, że z chwilą ukazania się wykładni Urzędu Statystycznego w L. /17 marca 1997 r./ w sprawie zaliczania bankomatów do grupy 6, rodzaj 669, nie dokonano korekty amortyzacji zawyżającej koszty w 1996 roku i nie skorygowano niewłaściwej klasyfikacji bankomatów.

Spółka, jako podatnik, obowiązana była do prawidłowego naliczania amortyzacji w 1996 roku, lecz nie wykonała żadnych czynności w zakresie upewnienia się co do klasyfikacji bankomatów. W przypadku braku uregulowań i precyzyjnych wskazań, czyli trudności w dokonaniu klasyfikacji bankomatów do właściwej grupy rodzajowej, należało zwrócić się do Urzędu Statystycznego. Niezrozumiałe są natomiast działania Spółki w kwestii zlecenia wykonania opinii przez rzeczoznawców dotyczącej klasyfikacji bankomatów, ponieważ ekspertyzy te nie mogą stanowić podstawy do zmiany klasyfikacji rodzajowej środków trwałych dokonanej przez kompetentny organ. Jak wyżej nadmieniono, załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (...) obowiązującego w 1996 roku oparty jest wyłącznie na KRŚT wprowadzonej zarządzeniem Prezesa GUS i przepisy tegoż rozporządzenia nie dopuszczają w zakresie klasyfikacji środków trwałych jakichkolwiek opinii czy ekspertyz. Dlatego też kierunek i cel działania Spółki w tym przedmiocie był nieuzasadniony i pozbawiony podstaw oraz racji ekonomicznych. W interesie Spółki było dokonanie korekty klasyfikacji bankomatów i zakwalifikowanie ich do grupy 6, rodzaj 669, oraz dokonanie korekty amortyzacji za 1996 rok.

Izba Skarbowa w L. wyjaśniła dalej, że do zadań organów podatkowych w przedmiocie klasyfikacji rodzajowej środków trwałych należy ocena poprawności zachowania tej klasyfikacji z zawartą w KRŚT. Organy podatkowe nie są upoważnione i kompetentne do kwestionowania zarówno samej konstrukcji KRŚT, jak też przyjętych zasad klasyfikowania składników majątkowych. W związku z tym zarzut Spółki, że kontrolujący nie wziął pod uwagę przedstawionych opinii rzeczoznawców pozbawiony jest podstaw. Ponadto wykładnia Urzędu Statystycznego w L. z dnia 3 września 1998 r. wynikła tytułem weryfikacji klasyfikacji bankomatów dokonanej przez Departament Standardów, Rejestrów i Informatyki GUS i jest sprostowaniem wcześniejszej interpretacji Urzędu w tym przedmiocie.

Zdaniem Izby Skarbowej w L., nie są również trafne twierdzenia strony odnośnie naruszenia art. 122 i art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem organ I instancji dołożył wszelkich starań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego poprzez zebranie wszelkich możliwych dowodów i wyjaśnienie wątpliwości, w szczególności w zakresie klasyfikacji bankomatów, przy czym w toku kontroli Spółka nie udostępniła wykładni Urzędu Statystycznego w L. z dnia 17 marca 1997 r. o zakwalifikowaniu bankomatów do grupy 6, rodzaj 669, a jedynie korzystne dla niej opinie rzeczoznawców.

Organ odwoławczy nie stwierdził także naruszenia powołanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, tj. w 1996 roku - z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych. Ustalenia w sprawie w zakresie wysokości amortyzacji dokonane zostały na podstawie przepisów tegoż rozporządzenia, co wynika z materiałów z kontroli oraz decyzji organu I instancji. Natomiast przepisy rozporządzenia powoływanego przez stronę zaczęły obowiązywać z dniem 1 stycznia 1997 r. i nie mogły stanowić podstawy ustaleń odnoszących się do 1996 roku.

Izba Skarbowa w L. stwierdziła jednakże, że Inspektor niesłusznie zastosował do obliczania odpisów amortyzacyjnych od bankomatów stawki amortyzacyjne określone dla grupy 8 rodzaj 803. Wykładnia urzędu statystycznego o tym, że bankomaty winny być zaliczone do rodzaju 803 KRŚT "Wyposażenie techniczne biur", korygująca poprzednią interpretację, nastąpiła dopiero pismem z dnia 3 września 1998 r., wcześniejsza zaś wykładnia Urzędu Statystycznego w L., zawarta w piśmie z dnia 17 marca 1997 r., zaliczała bankomaty do grupy 6 rodzaj 669. Błędna interpretacja organu statystycznego nie może powodować ujemnych konsekwencji finansowych dla podatnika, dlatego organ odwoławczy odmiennie od organu Z instancji przyjął, że bankomaty winny być zaliczone do grupy 6 rodzaj 669 KRŚT.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest natomiast podstaw do zaliczenia bankomatów do grupy 4 rodzaj 491 i traktowania ich jako zespołów komputerowych, jak to uczyniła Spółka. Po pierwsze z KRŚT nie wynika, aby bankomaty mogły być zakwalifikowane do grupy 4, a zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie amortyzacji środków trwałych klasyfikacja środków trwałych następuje na podstawie KRŚT. Po drugie wykładnia właściwego urzędu zaliczyła bankomaty do grupy 6 rodzaj 669, a zmieniona interpretacja w wyniku przeprowadzonej weryfikacji klasyfikacji bankomatów przez GUS stanowi o zaliczeniu bankomatów do grupy 8 rodzaj 803.

Dokonanie poprawnej klasyfikacji środków trwałych, co wiąże się z prawidłowym naliczeniem odpisów amortyzacyjnych, ciąży na podatniku. Obowiązki te wynikają z przepisów prawa podatkowego, a Spółka, mając wątpliwości co do zakwalifikowania bankomatów w ciągu całego 1996 roku, nie podjęła żadnych działań, aby tę kwestię wyjaśnić, a przede wszystkim zwrócić się do właściwego organu statystycznego. Dokonując zaś wyboru korzystnego dla siebie spowodowała nadmierne obciążenie kosztów i uszczuplenie należności budżetowych. Przedstawione przez Spółkę opinie rzeczoznawców nie mogą być, zdaniem organu odwoławczego, wykorzystane w sprawie, ponieważ klasyfikacja bankomatów może nastąpić wyłącznie na podstawie KRŚT, co zostało uzasadnione i udowodnione. Ponadto opinie te, na których strona rzekomo oparła swoje ustalenia o zakwalifikowaniu bankomatów jako zespołów komputerowych w 1996 roku, sporządzone zostały w 1997 roku.

Uwzględniając powyższe ustalenia Izba Skarbowa w L. przyjęła, że bankomaty winny być w 1996 roku zaliczone do grupy 6 rodzaj 669 KRŚT, z odpisami amortyzacyjnymi według stawki 20 procent powiększonej wskaźnikiem 2,0 i określiła wysokość zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę w prawidłowej wysokości, przedstawiając także arytmetyczne wyliczenia uzasadniające poszczególne kwoty.

Na powyższą decyzję "BDK-DL." spółka z o.o. w L. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zarzucając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, par. 7 ust. 2 pkt 3 lit. "g" i ust. 7 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych, a także art. 56 ust. 3 ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym /przez oparcie jej na przepisach rozporządzenia, które nie wykonuje delegacji ustawowej/, a także z naruszenie przepisów postępowania i wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, w uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała stanowisko organów w przedmiocie klasyfikacji bankomatów i wskazała, że w toku postępowania przedłożyła opinię dwóch niezależnych uprawnionych rzeczoznawców w zakresie maszyn i urządzeń na temat własności użytkowych i klasyfikacji rodzajowej bankomatów typu (...), a także potwierdzające ją pismo z firmy NCR Polska spółka z o.o., wyłącznego przedstawiciela producenta bankomatów i ich importera. Strona uprawniona była do skorzystania z fachowej pomocy rzeczoznawców, których opinia pomogła jej upewnić się co do poprawności sklasyfikowania bankomatów Wbrew przy tym stanowisku organu odwoławczego z przepisów prawa nie wynika dla podatnika żaden zakaz wywoływania opinii biegłych w zakresie klasyfikacji środków trwałych. Oparcie się organów wyłącznie na jednym dowodzie i odrzucenie bez uzasadnienia innych dowodów złożonych przez podatnika stanowi naruszenie art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a powoływanie się przez Izbę Skarbową na fakty powszechnie znane dotyczące istnienia wielu urządzeń, pracą których sterują komputery, a które są wyłączone z grupy 491 "Zespoły komputerowe" jest bezpodstawne i narusza art. 187 par. 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie zaś z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo urzędu statystycznego i zawarta w nim opinia statystyczna stanowi jedynie jeden z dowodów w postępowaniu podatkowym i podobnie jak inne dowody podlega ocenie organu podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzić należy, że wydana ona została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191 i art. 210 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nakładających na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszystkich dostępnych dowodów, wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i ocenę na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona, a także przedstawienia w uzasadnieniu decyzji dokonanych ustaleń i dowodów, na jakich je oparto oraz przyczyn, dla których pozostałym dowodom odmówiono wiarygodności.

Jedyną sporną w niniejszej sprawie kwestią jest kwota odpisów amortyzacyjnych od bankomatów stanowiących środki trwałe skarżącej "BDK-DL." spółki z o.o. w L., jaką mogła ona w 1996 roku zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Podstawę prawną zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów stanowi art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /odpisy amortyzacyjne/ dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5, zawierającego upoważnienie dla Ministra Finansów do wydania rozporządzenia określającego między innymi składniki majątkowe uznawane za środki trwałe, sposób ustalania ich wartości początkowej, szczegółowe zasady i stawki amortyzacji.

Wykonując powołaną delegację ustawową Minister Finansów wydał, obowiązujące w 1996 roku, którego spór dotyczy, rozporządzenie z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34 ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem"/, które stanowi między innymi, iż odpisy amortyzacyjne dokonywane są przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia /par. 7 ust. 1 rozporządzenia/. Wykaz ten zawiera stawki amortyzacyjne przypisane poszczególnym pozycjom, należące zaś do tych pozycji środki trwałe opisane są zgodnie z symbolami grupy, podgrupy, rodzaju Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych, wprowadzonej zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie stosowania Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych /Dz.Urz. GUS nr 21 poz. 132/. Niezbędną zatem przesłanką dokonania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia jest prawidłowe zakwalifikowanie danego środka trwałego w świetle postanowień powołanej Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych /KRŚT/.

KRŚT grupuje objęte nią środki trwałe według grup, podgrup, rodzajów, wskazując jednocześnie, że zaliczenia do poszczególnych grupowań dokonuje się z uwzględnieniem budowy środka trwałego, zasad jego działania, przeznaczenia oraz sposobu realizacji przypisanych funkcji. W sytuacji zatem, gdy dany środek trwały nie jest wprost wymieniony w KRŚT jego zaliczenie do określonego grupowania winno nastąpić przy zastosowaniu powołanego wskazania ogólnego.

Na okoliczność prawidłowego grupowania środka trwałego o nazwie bankomat, który, co nie jest sporne, nie jest wymieniony w KRŚT, w sprawie niniejszej przedstawiono opinię klasyfikacyjną Urzędu Statystycznego w L. z dnia 17 marca 1997 r., będącą odpowiedzią na pismo organu I instancji z dnia 2 grudnia 1998 r. zawierające opis budowy, zasady działania i zastosowanie bankomatów, iż bankomat należy do grupy 6 "Urządzenia techniczne" rodzaj 669 "Pozostałe urządzenia nieprzemysłowe", wykonane na zlecenie skarżącej opracowanie dr inż. H. K. i dr inż. M. O. z dnia 8 kwietnia 1997 r. opisujące budowę, zasady działania i zastosowanie przedmiotowych urządzeń i wskazujące, iż winny być one zaliczone do kategorii /grupy/ urządzeń komputerowych oraz opinię klasyfikacyjną Urzędu Statystycznego w L. z dnia 4 grudnia 1998 r., że bankomaty mieszczą się w rodzaju 803 "Wyposażenie techniczne biur" potwierdzoną pismem tego Urzędu z dnia 15 lutego 1999 r. wyjaśniającym, że zgodnie z zasadami metodycznymi KRŚT bankomaty mieszczą się w rodzaju 803 "Wyposażenie techniczne biur", a informacja z dnia 17 marca 1997 r. została skorygowana po weryfikacji dokonanej przez Główny Urząd Statystyczny Departament Standardów, Rejestrów i Informatyki pismem z dnia 31 sierpnia 1998 r.

Dokonując oceny przedstawionego materiału dowodowego organy podatkowe oparły się na opiniach klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w L., przy czym organ I instancji za wiążącą uznał opinię z dnia 4 grudnia 1998 roku /opinia z dnia 17 marca 1997 r. nie była mu znana/, natomiast organ odwoławczy w rozstrzygnięciu uwzględnił opinię z dnia 17 marca 1997 r. z uzasadnieniem, iż zastosowanie się podatnika do znanego mu stanowiska właściwego organy administracji nie może mu szkodzić. Organy obu instancji pominęły natomiast całkowicie przedstawione przez stronę opracowanie uprawnionych rzeczoznawców stwierdzając, że w 1996 roku Spółka nie poczyniła jakichkolwiek działań, aby wyjaśnić wątpliwości związane z grupowaniem bankomatów, gdyż było to dla niej korzystne, że nie dokonała ona korekty odpisów amortyzacyjnych po uzyskaniu wiadomości o grupowaniu tych urządzeń wskazanym w opinii klasyfikacyjnej z dnia 17 marca. 1997 r., ani nie upewniła się co do ich klasyfikacji, przy czym należało zwrócić się do Urzędu Statystycznego w L., niezrozumiałe natomiast jest zlecenie wykonania w tym zakresie opinii przez rzeczoznawców, ponieważ ekspertyza ta nie może stanowić podstawy zamiany klasyfikacji rodzajowej środków trwałych dokonanych przez kompetentny organ (...). Wskazano ponadto, że organy podatkowe nie jest upoważniony do kwestionowania zarówno samej konstrukcji KRŚT, jak też przyjętych zasad klasyfikowania składników, a rozporządzenia oparte jest wyłącznie na KRŚT i nie dopuszcza w tym zakresie jakichkolwiek opinii czy ekspertyz, dlatego opinia rzeczoznawców została słusznie pominięta /str. 4 zaskarżonej decyzji/.

Podniesione przez organy, a przytoczone wyżej, argumenty, nie dają- zdaniem Sądu - podstaw do wybiórczego traktowania materiału dowodowego i takiej jego oceny. Przede wszystkim zwrócić bowiem należy uwagę, że żaden przepis prawa nie nakłada na podatnika obowiązku zasięgnięcia opinii klasyfikacyjnej co do grupowania określonego środka trwałego zgodnie z KRŚT, nawet w przypadku, gdy dany środek trwały nie jest wprost wymieniony w tej Klasyfikacji. Wprawdzie, stosownie do art. 25 ust. 2 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 6 i art. 61 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 roku o statystyce publicznej /Dz.U. nr 88 poz. 439 ze zm./, właściwe urzędy statystyczne uprawnione są do interpretowania KRŚT, jednakże nie tylko nie oznacza to dla podatników powinności uzyskania takiej opinii, ale nawet nie stanowi o jej wiążącym charakterze. Opinia taka jest jedynie jednym z dowodów w postępowaniu podatkowych - dokumentem urzędowym, który stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, ale którego moc dowodowa może być obalona innymi dowodami /art. 194 par. 1 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa/. Winna być ona zatem, tak jak inne dowody, rozpatrzona i oceniona z zachowaniem art. 187 par. 1 i art. 191 powołanej wyżej ustawy Ordynacja podatkowa.

Takiej samej ocenie winna być poddana również ekspertyza wykonana na zlecenie strony, która, wbrew poglądowi organu odwoławczego, nie zmienia "klasyfikacji rodzajowej środków trwałych dokonanej przez kompetentny organ", nie kwestionuje też konstrukcji KRŚT ani zasad klasyfikowania środków trwałych, lecz jest w sprawie dowodem powołanym przez stronę dla wykazania, że właśnie uwzględnienie tej konstrukcji i zasad przesądza o prawidłowości zakwalifikowania bankomatów nie do rodzaju 803 lub 669, ale do rodzaju 491 "Zespoły komputerowe".

Organy rozstrzygające sprawę, z naruszeniem art. 187 par. 1, art. 191 i art. 210 par. 4 ustawy Ordynacja podatkowa, nie uwzględniły omawianego dowodu w dokonanych ustaleniach, nie oceniły też jego wiarygodności, a - co wykazano wyżej - argumenty podniesione dla uzasadnienia uchylenia się od takiej oceny nie znajdują podstaw prawnych.

Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą wskazaną w art. 22 ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało ją uchylić na zasadzie art. 22 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i zasądzić na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania zgodnie z art. 55 ust. 1 tej ustawy.