Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 37/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.70, art.65 ust.1, art.47, art.42 ust.1
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
article: par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1898
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do  służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr)., Danuta Kania, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby w Policji uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w P. z dnia [...] września 2015 r.


UZASADNIENIE

Dnia [...] września 2015r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w P., działając na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wydała orzeczenie w odniesieniu do kandydata do służby w policji – M. C. – w którym rozpoznała u badanego stan po częściowej meniscectomii przyśrodkowej i bocznej kolana prawego, niestabilność tylno-boczną, stan po częściowej meniscectomii przyśrodkowej i rekonstrukcji ACL kolana lewego i zakwalifikowała badanego do kategorii osób niezdolnych do służby w policji.

Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania Centralna Komisja Lekarska podległa właściwemu ministrowi do spraw wewnętrznych – skład orzekający w P., wydała orzeczenie w dniu [...] listopada 2015r. w którym rozpoznała u odwołującego stan po częściowym usunięciu obu łąkotek stawu kolanowego prawego, stan po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego i częściowym usunięciu łąkotki przyśrodkowej kolana lewego z upośledzeniem sprawności obu kolan – głównie lewego i przyznała mu kategorię "niezdolny do służby w policji".

W uzasadnieniu organ II instancji zwrócił uwagę na fakt, ze rozpoznane uszkodzenia kolan, upośledzają sprawność ruchową co skutkuje niemożliwością służby w policji.

Od powyższego orzeczenia skargę do tut. Sądu wywiódł M. C. zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, ze przebyte zabiegi nie przeszkadzają jej w intensywnym uprawianiu sportów i w wykonywaniu pracy fizycznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, wbrew powyższemu żądaniu, jedynie argumenty dotyczące merytorycznej zasadności skarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek częściowo z przyczyn innych niż podniesione w skardze.

Stosownie do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem.

Natomiast z drugiej strony, stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń, rozporządzenie określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia".

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, uzasadniła swoje rozstrzygnięcie w sposób bardzo ogólny i niezwykle lakoniczny, a w zasadzie w ogóle nie odniosła się do wydanego orzeczenia. Uzasadnienie orzeczenia winno zaś w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać to, dlaczego (na jakiej podstawie) zostało stwierdzone u skarżącego schorzenie czy też ułomność fizyczna określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898), a także jak stwierdzone rozpoznanie przekłada się na możliwość pełnienia przez osobę badaną służby w policji. Zarówno bowiem skarżący, jak i Sąd nie dysponują wiedzą medyczną. Uzasadnienie orzeczenie komisji winno być więc sporządzone tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia. W przeciwnym razie, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że nie odniesiono się w nim również do argumentów zawartych w odwołaniu strony.

Zatem – zdaniem Sądu – uznać należy, że chociażby w/w uchybienie w postaci braków należytego sporządzenia uzasadnienia orzeczeń w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięć i w konsekwencji powodujące konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji oraz zobowiązanie organów do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej, a w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego w wypadku wniesienia przez stronę odwołania, a potem ewentualnie skargi do sądu administracyjnego, na pełną kontrolę jej legalności. Brak bowiem uzasadnienia uniemożliwia sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na marginesie podkreślić należy, że uchybienia organu w postaci braku prawidłowego sporządzenia uzasadnienia, nie można skutecznie konwalidować na etapie postępowania sądowego. Próba podjęta przez organ w tym zakresie w odpowiedzi na skargę nie niweluje więc uchybienia stwierdzonego przez Sąd.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżone orzeczenie nie spełnia wymogów oznaczonych w art.47 omawianej ustawy. Mimo, że powołany przepis wskazuje na to, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia winien wydać organ II instancji, organ ten nie zastosował się do tych wymogów przez co, skarżone orzeczenie nie zawiera de facto rozstrzygnięcia. W realiach faktycznych sprawy, można jedynie mówić o dorozumianej formie rozstrzygnięcia organu II instancji. Tego rodzaju postępowanie nie znajduje jednakże umocowania w przepisach obowiązującego oprawa. Orzeczenie Komisji Lekarskiej, w szczególności szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, nie powodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i winno zawierać jedno z rozstrzygnięć opisanych w art.47 ustawy. Przedmiotowe uchybienie także więc przemawiało za koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonego orzeczenia.

W dalszej części przywołać należy treść art. 42 ust. 1 ustawy w myśl którego, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie.

Zatem aby umożliwić stronie i uczestnikowi złożenie odwołania, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie (w przedmiotowej sprawie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P.), należało doręczyć orzeczenie lekarskie.

Tymczasem – jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, doręczenie takie nie miało miejsca. Tym samym Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P. uniemożliwiono udział w postępowaniu przed Centralną Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zatem rozpoznając na nowo sprawę, organy obu instancji będą miały na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia skarżącej, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnią.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1), 2) i 3) w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, 205 § 2 w zw. z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.