Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1763/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1059
law: Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o radcach prawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

K. T. w dniu [...] marca 2009 r. złożył wniosek do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] o wpis na listę radców prawnych uzupełniając go pismem z [...] kwietnia 2009 r. Wniosek uzasadniał pełnieniem czynności sędziego na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej p.u.s.a. - w okresie od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2008 r. jako asesor w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...]. Zdaniem wnioskodawcy zwrot zawarty w art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, obecnie Dz. U. z 2010 r. Nr 10. poz. 65 ze zm.) – dalej jako u.r.p. - "zajmowały stanowisko sędziego" należy odnosić także do osoby, której powierzono wykonywane czynności sędziowskich, a więc również do asesora sądu administracyjnego, które to stanowisko K. T. zajmował od 1 stycznia 2004 r. do 28 lutego 2009 r.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2009 r., Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] odmówiła K. T. wpisu na listę radców prawnych. W uzasadnieniu powołano się na ustalenia poczynione na podstawie analizy przedłożonych przez wnioskującego dokumentów. Organ podkreślił, iż z akt osobowych oraz ustaleń dokonanych przez wyznaczony Zespół Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], oraz przeprowadzonej z kandydatem rozmowy wynikało, iż nie spełniał on wymogu określonego art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 25 ust. 1 pkt 4 u.r.p.

Ustalono, że K. T. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie [...] w [...] w 1986 r. z wynikiem dostatecznym. Ponadto w okresie od dnia [...] grudnia 1983 r. do [...] marca 1984 r. zatrudniony był na macierzystym Uniwersytecie na stanowisku referenta, a następnie od dnia [...] września 1986 r. do dnia [...] lutego 1987 r. w Urzędzie Skarbowym w [...] na stanowisku starszego referenta. Od dnia [...] lutego 1987 r. do dnia [...] maja 1988 r. K.T. odbywał służbę przygotowawczą w Miejskim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] w pionie służby bezpieczeństwa. W okresie od dnia [...] września 1988 r. do dnia [...] kwietnia 1991 r. pracował w Okręgowym Inspektoracie Państwowej Inspekcji Handlowej w [...] na stanowisku inspektora kontroli. Od dnia [...] kwietnia 1991 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. zatrudniony był w Urzędzie Celnym w [...], gdzie od dnia [...] stycznia 1994 r. zajmował stanowisko zastępcy dyrektora tego urzędu. W okresie od dnia [...] maja 2002 r. do dnia [...] grudnia 2003 r. był zastępcą dyrektora Izby Celnej w [...].

Następnie w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 28 lutego 2009 r. K.T. zajmował stanowisko asesora sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...], przy czym od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego powierzył mu pełnienie czynności sędziowskich w tym Sądzie.

Od dnia [...] marca 2009 r. K. T. zatrudniony jest w Kancelarii Radcy Prawnego M. S. na stanowisku asystenta.

Dnia [...] kwietnia 2009 r. podczas rozmowy przeprowadzonej przez Zespół wyjaśnił, iż nie ukończył żadnej aplikacji prawniczej, a do pracy w sądownictwie administracyjnym przyjęty został jako doświadczony pracownik administracyjny, natomiast jego starania o powołanie na stanowisko sędziego zakończyły się negatywnie.

Powyższe dane dotyczące zatrudnienia ustalono na podstawie złożonego życiorysu i kwestionariusza osobowego, aktów mianowania na asesora oraz powierzenia czynności sędziowskich, a także na podstawie świadectwa pracy.

W uzasadnieniu uchwały organ podkreślił, iż ustawa z dnia 20 lutego 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz ustawy - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2009 r., nr 37, poz. 286) obowiązująca od 25 marca 2009 r. wprowadziła nowe przesłanki ubiegania się o wpis na listę radców prawnych. W świetle powyższego stanu prawnego obowiązującego w dniu orzekania K.T. nie spełniał wymogów określonych treścią art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o radcach prawnych tj. uzyskując mianowanie na asesora sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] oraz pełniąc czynności sędziowskie w tym sądzie na czas określony, nie zajmował stanowiska sędziego a także nie zdał egzaminu sędziowskiego lub prokuratorskiego po dniu 1 stycznia 1991 r., a zatem nie spełnił wymogów określonych powyższymi przepisami.

Podkreślono, iż stanowisko asesora zaprojektowane zostało jako etap pośredni poprzedzający służbę sędziowską. Powierzenie asesorowi czynności sędziowskich, czyli udzielenie votum nie wyposaża go we wszystkie atrybuty władzy sędziego w związku, z czym uznać należało, iż w zakresie orzekania korzystał z uprawnień przyznanych sędziom, nie zajmując jednocześnie stanowiska sędziego co stanowiło jeden z wymogów wynikających z art. 25 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, na którym strona oparła swój wniosek.

Od uchwały w dniu [...] października 2009 r. K. T. złożył odwołanie do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w Warszawie. Podniósł, że uchwała została wydana z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych. Ponadto podkreślił, iż w treści przytoczonego przepisu zwrot "zajmowały stanowisko sędziego", nie daje podstawy do przyjęcia, iż ustawodawca miał na myśli tylko osoby powołane do pełnienia urzędu sędziego przez prezydenta, gdyby tak było wskazałby to wprost. Zdaniem strony przepis ten obejmuje swoim zakresem również osoby, które zajmowały stanowisko sędziego, mimo braku powołania do pełnienia tego urzędu. Na potwierdzenie swoich twierdzeń strona przywołała orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym odnoszono się do kwestii statusu asesora w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym.

Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w Warszawie uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymało w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. W uzasadnieniu podkreślono, że nowelizacja ustawy o radcach prawnych dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2009 r., która weszła w życie w dniu [...] marca 2009 r., w sposób wyczerpujący określiła w art. 25 ust. 1 przypadki, w których nie stosuje się wymogu odbycia aplikacji radcowskiej i złożenia egzaminu końcowego. W przepisie tym, zdaniem organu mamy do czynienia z katalogiem zamkniętym wymienionych przypadków, zatem niemożliwe staje się dokonanie wykładni rozszerzającej tego przepisu. Organ podkreślił, iż wbrew argumentacji strony, ustawodawca nie miał na celu zapewnienia swobodnego dostępu do zawodu radcy prawnego. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż strona nie miała racji zrównując pojęcia "sędzia" oraz "asesor", bowiem odwołując się do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jasno i wyraźnie można wykazać odmienności co do statusu sędziego oraz asesora. Ponadto organ podkreślił, iż strona nie mogła zostać wpisana na listę radców prawnych na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy, z uwagi na brak legitymowania się zdanym egzaminem sędziowskim lub prokuratorskim po 1 stycznia 1991 r.

Zdaniem organu strona nie spełniała przesłanek zwolnienia od wymogu odbycia aplikacji i złożenia egzaminu końcowego wynikających z pkt. 3 lub pkt. 4 ustawy o radcach prawnych.

W dniu [...] maja 2010 r. K.T. odwołał się od powyższej uchwały do Ministra Sprawiedliwości podnosząc, iż uchwała Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych została podjęta z obrazą art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o radcach prawnych. Jednocześnie wnosząc o jej uchylenie, podtrzymał swą dotychczasową argumentację.

Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 24 ust. 1 pkt 6 i art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 24 ust. 1 pkt 4 lit. a), oraz art. 31 ust. 2a ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, utrzymał w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującą w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] września 2009 r., o odmowie wpisu K. T. na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...].

W uzasadnieniu podkreślił, iż przeprowadzona analiza drogi zawodowej K. T. prowadziła do wniosku, iż organy wpisowe słusznie uznały, że nie spełniał on przesłanek niezbędnych do uzyskania wpisu na listę radców prawnych określonych w art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.r.p. Podkreślił, iż K. T. nie zajmował stanowiska sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...], lecz stanowisko asesora sądowego. Powierzenie skarżącemu w czasie zajmowania tego stanowiska pełnienia czynności sędziowskich nie mogło stanowić podstawy do przyjęcia, iż zajmował on stanowisko sędziego w rozumieniu art. 25 ust. 1 pkt 3 u.r.p. Zarówno ustawa o radcach prawnych, jak i przepisy p.u.s.a. wyraźnie rozróżniają stanowiska sędziego od stanowiska asesora sądowego. Pełnienie czynności sędziowskich, zgodnie z art. 26 § 2 p.u.s.a. może zostać powierzone asesorowi sądowemu jedynie na czas określony tym przepisem. Ponadto organ zaznaczył, iż obecnie nie ma takiej możliwości, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r. o sygn. I OZ 748/09 stwierdził, iż powierzenie asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich w wojewódzkim sądzie administracyjnym ma zbliżony charakter, jak w sądzie rejonowym. Zasadnym wydaje się więc odniesienie treści, a co za tym idzie także skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt SK 7/06 do instytucji asesora sądowego przewidzianej w p.u.s.a. Omawiane powierzenie czynności sędziowskich asesorowi w wojewódzkim sądzie administracyjnym pozwalało przyjąć, iż stawał się on sędzią jedynie w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze. zm.).

Ponadto Minister zauważył, iż K.T. co prawda zajmował stanowisko asesora sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...] przez wymagany okres minimum 3 lat w okresie 5 lat poprzedzających złożenie wniosku, lecz nie legitymował się zdanym egzaminem sędziowskim lub prokuratorskim. Wyłączało to zatem możliwość uzyskania przez niego zwolnienia od warunku odbycia aplikacji radcowskiej i złożenia egzaminu radcowskiego na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o radcach prawnych.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującej w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] września 2009 r., o odmowie wpisu na listę radców prawnych Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. Podtrzymując stanowisko prezentowane w odwołaniu, strona ponownie podniosła, że wymagania stawiane kandydatowi na stanowisko asesora wojewódzkiego sądu administracyjnego są wysokie. Skarżący podkreślił, iż zgodnie z art. 26 § 1 p.u.s.a. radca prawny ubiegający się o powołanie na stanowisko asesora sądu administracyjnego musi wykazać, że przez co najmniej cztery lata wykonywał zawód radcy prawnego. Zdaniem skarżącego paradoks ten tworzy założenie, że radca prawny ze stażem pracy krótszym niż czteroletni nie mógł zostać asesorem sądu administracyjnego, a osoba, która jako asesor takiego sądu, z mocy aktu mianowania i powierzenia mu pełnienia czynności sędziowskich była sędzią, nie może być radcą prawnym.

Podkreślił, iż jako sędzia orzekał w około 2000 sprawach, z czego w około 800 jako sprawozdawca, zatem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, otrzymując swe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Stanowisko skarżącego sprowadza się do stwierdzenia, że wykonując pracę w charakterze asesora wojewódzkiego sądu administracyjnego z powierzeniem pełnienia czynności sędziowskich w istocie przez okres wskazany w dokumentach załączonych do wniosku o wpis na listę radców prawnych był sędzią. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.

Powierzenie pełnienia czynności sędziowskich uprawnia asesora do orzekania zarówno na rozprawach, jak i na posiedzeniach niejawnych. W zakresie powierzonych mu zadań asesor jest sędzią (wyrok NSA z dnia 13 października 2006 r. w sprawie I OSK 1341/05 powołany w skardze). Na tle tego wyroku należy mieć na uwadze dwie okoliczności. Po pierwsze Naczelny Sąd Administracyjny sformułował powyższą tezę w kontekście udziału asesora w składzie orzekającym sądu w sprawach poddanych przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a po drugie NSA podkreślił, że asesor orzeka, czyli jest sędzią, ale jedynie w zakresie powierzonych mu czynności sędziowskich, przez co nie można rozumieć, że asesor posiada wszelkie uprawnienia i wykonuje wszelkie zadania właściwe dla osoby zajmującej stanowisko sędziego, a więc dla sędziego. Osoba zajmująca konkretne stanowisko (będąca sędzią) to nie osoba, której powierzono jedynie pełnienie obowiązków właściwych dla konkretnego stanowiska, bowiem przez powierzenie wykonywania obowiązków sędziego osoba ta (asesor sądowy) nie staje się sędzią.

Zgodnie z art. 18 § 1 p.u.s.a. w skład wojewódzkiego sądu administracyjnego wchodzą: prezes sądu, wiceprezes sądu lub wiceprezesi sądu oraz sędziowie. Przepis ten nie wymienia w składzie wojewódzkiego sądu administracyjnego asesorów tego sądu. Także w myśl art. 24 § 1 p.u.s.a. stanowiącym, że zgromadzenie ogólne składa się z sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wynika, by w skład tego zgromadzenia wchodzili asesorzy wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Należy również wskazać, iż zgodnie z art. 5 § 1 p.u.s.a. sędziów sądów administracyjnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, natomiast w myśl art. 26 § 1 p.u.s.a. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może mianować asesorem sądowym osobę, która:

1) spełnia wymagania, o których mowa w art. 6 § 1 pkt 1-4 i 6,

2) ukończyła 30 lat,

3) przez co najmniej cztery lata pozostawała na stanowisku sędziego, prokuratora lub radcy w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo przynajmniej przez cztery lata wykonywała zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza albo przez sześć lat pozostawała w instytucjach publicznych na stanowiskach związanych ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego.

Z tych dwóch przepisów wynika także istotna odmienność zajęcia stanowiska sędziego i asesora sądowego. Tego pierwszego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, natomiast asesora sądowego mianuje (nie powołuje) Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego i to spośród osób spełniających mniejsze wymagania od tych, jakie musi spełniać osoba powoływana na stanowisko sędziego.

Nadto zgodnie z art. 26 § 2 p.u.s.a. asesor sądowy łącznie z mianowaniem nie musi uzyskać powierzenie obowiązków sędziego, a jeżeli Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego te obowiązki asesorowi sądowemu powierzy to jedynie na czas określony i to nieprzekraczający pięciu lat.

Należy również zwrócić uwagę na przepis art. 24 § 4 pkt 2 p.u.s.a., zgodnie z którym to zgromadzenie ogólne sędziów przedstawia Krajowej Radzie Sądownictwa kandydatów na stanowiska sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis ten koresponduje z art. 25 ust. 1 pkt 3 u.r.p., wskazującym na konieczność zajmowania stanowiska sędziego, a nie na pełnienie powierzonych czynności sędziego.

Wyrokiem z dnia 24 października 2007 r. wydanym w sprawie SK 7/06 Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 i Nr 154, poz. 1787, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, Nr 213, poz. 1802 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 188, poz. 1838 i Nr 228, poz. 2256, z 2004 r. Nr 34, poz. 304, Nr 130, poz. 1376, Nr 185, poz. 1907 i Nr 273, poz. 2702 i 2703, z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 131, poz. 1102, Nr 167, poz. 1398, Nr 169, poz. 1410, 1413 i 1417, Nr 178, poz. 1479 i Nr 249, poz. 2104, z 2006 r. Nr 144, poz. 1044 i Nr 218, poz. 1592 oraz z 2007 r. Nr 25, poz. 162, Nr 73, poz. 484, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz. 766, Nr 136, poz. 959 i Nr 138, poz. 976) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawiając w pkt II wyroku o utracie mocy tego przepisu z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2008 r. wydanym w sprawie I FSK 265/07 wyraził stanowisko, iż wprawdzie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt SK 7/06 dotyczy tych unormowań, które kształtują instytucję asesora sądu powszechnego, jednakże z uwagi na podobieństwo regulacji, a także ze względu na odesłanie zawarte w art. 29 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, stanowisko wyrażone w powołanym wyroku Trybunału należy w całości odnieść do instytucji asesora sądu administracyjnego (sentencja wyroku Trybunału została ogłoszona dnia 5 listopada 2007 r. w Dz. U. Nr 204, poz. 1482), co oznacza, że z dniem 6 maja 2009 r. asesorzy wojewódzkich sądów administracyjnych utracili prawo do orzekania w składach sędziowskich oraz samodzielnie w postępowaniach niejawnych.

Skarżący zajmował stanowisko asesora wojewódzkiego sądu administracyjnego od 1 stycznia 2004 r. do 28 lutego 2009 r. i po tej dacie przeszedł do innej pracy poza sądem, a jego wniosek został rozpatrzony przez organ I instancji 9 września 2009 r., zatem już po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, czyli wówczas, gdy już nawet osoby zajmujące stanowisko asesora sądu administracyjnego utraciły prawo do pełnienia czynności sędziego. Sąd zwracając uwagę na te okoliczności chce podkreślić, iż skarżący, jako że nie zdał jednego z egzaminu wskazanego w art. 25 ust. 1 pkt 4 u.r.p., nie mógł spełniać warunku wskazanego w lit. a) tego przepisu uprawniającego do wpisu na listę radców prawnych bez odbycia aplikacji radcowskiej i bez złożenia egzaminu radcowskiego.

K.T. nie spełniał również warunku z art. 25 ust. 1 pkt 3 u.r.p., gdyż nie zajmował, będąc asesorem wojewódzkiego sądu administracyjnego z przyczyn wskazanych wyżej, stanowiska sędziego. Sprecyzowanie przez ustawodawcę rodzaju zajmowanego stanowiska nie sprowadzało się tylko do określenia go konkretną nazwą, lecz miało na celu ustalenie, iż konkretnie nazwane stanowisko wyraża się konkretnymi obowiązkami i uprawnieniami osoby je zajmującej, a nie odwrotnie, że wykonywanie konkretnych zadań i obowiązków kreuje nazwę zajmowanego stanowiska, inną od określonej przepisami prawa, tj. ustawy o radcach prawnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 1478/10).

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.