Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 149/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 5, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B.S. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. oddala skargę w zakresie zobowiązania Starosty do udzielenia żądanej informacji publicznej, III. zasądza od Starosty na rzecz skarżącej B.S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 28 marca 2014 roku B.S. złożyła wniosek do Starosty o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii operatu wodno prawnego, z częścią opisową i graficzną, dot. pozwolenia wodno prawnego z dnia [...] marca 2004 roku nr [...].

W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ administracji, poinformował wnioskującą o niemożności przesłania kserokopii operatu ponieważ oryginał operatu został przekazany do LZM i UW Inspektorat celem wykorzystania do postępowania prowadzonego przez tamtejszy organ.

Na niezałatwienie sprawy w terminie B.S. złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ odwoławczy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] uwzględnił zażalenie i wyznaczył Staroście termin 14 dni na załatwienie sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku Nr [...] Starosta odmówił Pani B.S. udostępnienia wnioskowanej informacji z powodu jej nieposiadania. W uzasadnieniu swego stanowiska organ, informacji wskazał, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. poinformowano pisemnie wnioskodawczynię, ze zrealizowanie przedmiotowego wniosku jest niemożliwe, ponieważ Starostwo nie dysponuje przedmiotowym operatem. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, ze kserokopia wnioskowanego operatu jest w posiadaniu M.S., brata wnioskodawczym, a ustawa z dnia 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne nie obliguje organów wydających pozwolenia wodno prawne do przechowywania operatów wodnoprawnych.

Od powyższej decyzji B.S. wniosła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2014 roku, nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że sprawie jest bezspornym, iż żądana przez B.S. informacja, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6ustawu o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc się do stanowiska Starosty, że operatu wodno prawnego nie posiada albowiem udostępnił ją innemu organowi stwierdził, że skoro B.S. wystąpiła o kopię, a nie uwierzytelnioną kserokopię dokumentu, zatem wystarczającą czynnością techniczno-kancelaryjną byłoby skserowanie posiadanej przez organ kopii. W przypadku zaś, pozbawienia się przez organ powyższego dokumentu, należało zwrócić się do organu, który jest w posiadaniu przedmiotowego operatu o jego wydanie, celem sporządzenia kopii.

Starosta pismem z dnia [...] listopada 2014 roku przekazał B.S. operat wodnoprawny z marca 2004 roku.

W dniu 4 grudnia 2014 roku do biura podawczego wpłynęła skarga B.S., skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., na bezczynność Starosty w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skargę złożono w biurze podawczym sądu administracyjnego w dniu 22 grudnia wraz z odpowiedzią na tę skargę.

B.S. zarzuciła Staroście naruszenie przepisów: ustawy o dostępie do informacji publicznej, a to art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 polegające na nieudostępnieniu żądanej informacji publicznej, pomimo istnienia obowiązku do udzielenia takiej informacji, ze względu na fakt, że informacja ta stanowi informacje publiczną, a Starosta jest organem obowiązanym do jej udostępnienia oraz art. 13 ust. 1 i 2, polegające na niezachowaniu ustawowego terminu do udzielenia informacji publicznej.

Skarżąca wskazała, że poza sporem pozostaje, iż żądana informacja stanowi informacje publiczną, co potwierdza m.in. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014 roku stwierdziło, że niedopuszczalnym jest nie pozostawienie w aktach organu kompletnego wniosku o pozwolenie wodnoprawne, którego integralną częścią jest operat. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia zawartych w decyzji uwag oraz konieczność dołożenia należytej staranności by prowadzić postępowanie zgodnie z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, czego Starosta nie uczynił.

Starosta rozpoznając ponownie sprawę, nie dość że naruszył przepisy prawa materialnego, to przede Wszystkim nie udostępnił żądanej informacji, do czego był zobligowany.

Zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Przepis art. 13 ustawy ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki. Chociaż określony w art. 13 ust. 1 ustawy 14 dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter jedynie instrukcyjny to jednak umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.

W ocenie skarżącej, organ - Starosta niewątpliwie naruszył przepisy ustawy skoro d marca 2014 roku skarżąca nie otrzymała informacji publiczne. Organ przez 8 miesięcy od złożenia wniosku nie wypełnił swojego obowiązku, podając nieuzasadnione przyczyny odmowy wydania informacji, aż w końcu udzielając informacji, która nie była objęta wnioskiem. Powstał przez to stan bezczynności przez nieudostępnienie informacji publicznej to jest stan, w którym organ nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2- miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach określonych w k.p.a. decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej. Na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować także udzielenie Wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełna odpowiedzią na wniosek zainteresowanego. Skarżąca podniosła, że kserokopie map stanowiące załączniki do otrzymanego operatu są nieczytelne. Na potwierdzenie słuszności zarzutów jako załącznik skargi dołączyła kserokopię operatu jaki doręczył jej Starosta.

W odpowiedzi na skargę Starosta domagał się jej oddalenia. W szczególności wskazał, że organ udostępnił B.S. kserokopię operatu z marca 2004 roku nie zaś z 2001 roku jak twierdzi. Przesłany operat stał się podstawą decyzji z dnia [...] marca 2004 roku dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej nazywaną jako p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza, że zarzut bezczynności można postawić organowi wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).

Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tajemnice ustawowo chronione oraz prywatność osoby fizycznej ograniczają dostęp do informacji na zasadach wyrażonych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 roku, nr 112, poz. 1198 ze zm.) dalej nazywana ustawą. Skutkiem ewentualnego przyjęcia, że spełnione są warunki z tych przepisów, jest wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Wnioskodawcy przysługuje wówczas tryb odwoławczy uregulowany w art. 16 ust. 2 ustawy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Racjonalny ustawodawca, używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznej, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie zatem wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W myśl art. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Art. 6 ustawy wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Przy czym nie jest to zamknięty katalog, co wynika z treści tego przepisu.

Za kryterium udostępnienia informacji przyjmuje się to, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Jeżeli chodzi o informacje dotyczące innych podmiotów niż władza publiczna i osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych, to charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Pomimo szerokiego zakresu pojęcia informacji publicznej, powołana ustawa w art. 1 ust. 2 stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że nie każdy wniosek, z którego treści wynika żądanie udostępnienia informacji publicznej może zostać załatwiony w trybie przepisów tej ustawy.

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno - technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli zaś żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ nie wydaje decyzji administracyjnej.

Stosując powyższe kryteria dla oceny zasadności skargi Sąd stwierdził jej bezzasadność.

Zarzutem skargi jest brak udzielenia przez Starostę informacji publicznej żądanej przez B.S. w piśmie z dnia [...] marca 2014 roku. W piśmie tym, skarżąca domagała się udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii operatu wodno prawnego, z częścią opisową i graficzną, dot. pozwolenia wodno prawnego z dnia [...] marca 2004 roku nr [...].

W aktach administracyjnych znajduję się decyzja wskazana przez skarżącą. Z lektury decyzji wynika, że jednym z dowodów, na podstawie którego została wydana, jest operat wodnoprawny sporządzony w marcu 2004 roku. We wniesionej skardze, B.S. podkreśliła, że nie interesuję ją otrzymany operat wodnoprawny z 2001 roku lecz operat będący załącznikiem do wymienionej decyzji. Wprawdzie operat wodnoprawny nie jest integralną częścią tej decyzji, jednak jego identyfikacja z racji wyżej wskazanych jest jednoznaczna, zatem skarżąca wnosiła o udostępnienia operatu wodnoprawnego z marca 2004 roku.

W aktach administracyjnych znajduje się pismo Starosty z dnia [...] listopada 2014 roku informujące skarżącą o wysłaniu jej operatu opisanego w treści decyzji wskazanej we wniosku z dnia [...] marca 2014 roku. B.S. potwierdziła w skardze ten fakt i jako załącznik skargi dołączyła kserokopię otrzymanego operatu wodnoprawnego oraz jego załączników. Jak się okazuję B.S. doręczono operat wodnoprawny z marca 2004 roku. Tak zatem, jeszcze przed wniesieniem skargi, organ udzielił B.S. informacji zgodnie ze złożonym wnioskiem, tym samym Starosta nie pozostawał w bezczynności nawet w dniu sformułowania skargi.

W ocenie Sądu kserokopie załączników operatu są czytelne skoro można poznać zapisy w nich poczynione. Udostępnione załączniki odpowiadają załącznikom operatu. Podniesione w skardze estetyczne poczucie skarżącej co do grafiki kserokopii nie może stać się przedmiotem rozważań Sądu. Sąd dlatego nie podziela zarzutu skargi o wadliwości dostarczonych kserokopii.

W ocenianym przez Sąd takim stanie sprawy skarga okazała się bezzasadna i z tej racji Sąd z powołaniem się na przepis art. 151 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

Żądanie skargi dotyczyło także ustalenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa.

Podstawę prawną dla stwierdzenie przez sąd administracyjny bezczynności postępowania z rażącym naruszeniem prawa zawiera przepis art 149 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu prawidłowa wykładnia i zastosowanie tego przepisu wymaga uwzględnienia celu zmian jakie zostały dokonanie ustawami: z dnia 3 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 roku), oraz z dnia 20 stycznia 2011 roku o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011r.) jak również z dnia 25 marca 2011 roku o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.). Celem tych zmian stało się rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu nie wydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa, co pozostaje w ścisłym związku z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłemu prowadzeniu postępowań administracyjnych i rekompensowania szkód wynikających z tego tytułu.

Toteż prawidłowa wykładnia art. 149 p.p.s.a. nie może zostać przeprowadzona w oderwaniu od celów tych zmian (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 lipca 2012 roku w spr. II OSK 1360/12).

Sąd administracyjny ma zatem obowiązek rozpoznania skargi wniesionej na postawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę – jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., jest również stwierdzenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny organowi (zobacz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2014 roku w spr. IV SAB/Po 34/14).

Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 października 2012 roku, w spr. I OSK 2443/12 stwierdził, że przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 417(1) § 3 K.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 lipca 2012 roku, w spr. II OSK 1360/12, odmienna wykładnia art. 149 p.p.s.a prowadziłaby do pozbawienia strony możliwości dochodzenia odszkodowania, o którym mowa w art. 417(1) § 3 K.c., za szkodę, której źródłem jest niewydanie orzeczenia lub decyzji, a także wypaczałaby sens wprowadzonych zmian w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeksie postępowania administracyjnego. Przepis art. 417(1) § 3 K.c. określa odpowiedzialność władzy publicznej za szkody, których źródłem są zaniechania dotyczące wydania aktów indywidualnych o charakterze władczym, czyli za szkody spowodowane takim działaniem, jeżeli jest to niezgodne z prawem i zostało stwierdzone we właściwym postępowaniu sądowym albo administracyjnym. Ustawodawca uregulował właściwe tryby dla stwierdzenia niezgodności z prawem zachowań organów władzy publicznej polegające na naruszeniu obowiązku wydania orzeczenia lub decyzji. Tym samym brak orzeczenia w zakresie objętym dyspozycją art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. uniemożliwia stronie dochodzenie odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem zaniechania organu co do wydania aktu administracyjnego.

Tak zatem w obecnie obowiązującym stanie prawnym o uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie z art. 149 §.1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (zdanie drugie), a stosownie do art. 149 § 2 w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że wydanie decyzji przed wniesieniem skargi na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie zwalnia Sądu pierwszej instancji w zakresie orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz czy uzasadnione jest wymierzenie grzywny (zobacz wyrok 13 października 2013 roku, w spr. I OSK 1387/13).

W świetle takiej wykładni przepisu art. 149 p.p.s.a., w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocena czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa a art. 149 p.p.s.a. i to nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi lecz także w przypadku jej oddalenia.

Przepis art 13 ustawy nakazuje udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust 2).

Jak wynika z akt administracyjnych, B.S. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] marca 2014 roku, zaś informację udostępniono w dniu 7 listopada 2014 roku. Zatem udostępnienie skarżącej żądanej informacji nastąpiło po upływie terminu ustawowego. Jednak w tym okresie Starosta podejmował czynności administracyjne. W aktach administracyjnych znajduje się pismo skierowane do skarżącej z dnia [...] kwietnia 2014 roku, w którym informował ją o niemożliwości udzielenia żądanej informacji albowiem operat został przekazany innemu organowi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 roku uznało zażalenie skarżącej na taką odmowę za uzasadnione i zobowiązało Starostę do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia, co nastąpiło w dniu 28 lipca 2014 roku. W zakreślonym terminie, w dniu [...] sierpnia 2014 roku Starosta wydał decyzję odmawiającą udostępnienia B.S. żądanej informacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2014 roku uchyliło decyzję Starosty i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W dniu 7 listopada 2014 roku Starosta udostępnił B.S. żądaną informację.

Oceniając powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaistniała bezczynność w załatwieniu wniosku skarżącej stanowi naruszenie przepisów prawa, jednakże naruszenie nie ma charakteru rażącego naruszenia. Organ bowiem nie ignorował wniosku skarżącej lecz podjął w związku z jego wniesieniem czynności. W ocenie Sądu opóźnienie w załatwieniu wniosku skarżącej było wynikiem wątpliwości organu dotyczących zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zachowanie organu, do którego wniosek został skierowany błędnie interpretował przepisy prawa lecz nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych mocą ustawy.

W takim stanie rzeczy Sąd, z powołaniem się na przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach Sąd orzekł kierując się dyspozycją zawartą w art. 200 p.p.s.a.