Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 815/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59, 60, 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lutego 2014r., 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M.S. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy P. na podstawie art. 4 pkt 2, art.59 ust.1, art.60, 61 ust.1 art.64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz.647 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588) ustalił na rzecz W. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem wielostanowiskowym w piwnicach wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną oraz rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...],[...], obręb Miasto P. W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestycja po przeprowadzonej analizie urbanistycznej spełnia wymogi z art.61 ust.1 u.p.z.p. Zawiera wszelkie potrzebne uzgodnienia. Strony zostały prawidłowo zawiadomione o zapoznaniu się z materiałami postępowania i wypowiedzenia co do zebranych w sprawie dowodów.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli M. S. i J. S. domagali się jej uchylenia i podnieśli, iż decyzja o warunkach zabudowy ograniczy im sposób korzystania z nieruchomości, z ogrodu, nieruchomości ich stracą na wartości, a inwestycja będzie zagrażać sąsiednim budynkom.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zostały łącznie spełnione przesłanki z art.61 ust.1 u.p.z.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1588). Wokół działki wskazanej przez inwestora wyznaczono obszar analizowany w odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu działki. Analizę w części graficznej sporządzono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500. Nieruchomość inwestora położona jest na terenach zurbanizowanych, usytuowanych w centrum Pleszewa i są to tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jednorodzinnej oraz usługowej. Planowane budynki wielorodzinne stanowią kontynuację funkcji zastanej w analizowanym terenie. Organ wskazał, że przy parametrach zabudowy przyjęto następujące wartości : linię zabudowy w granicy działki i drogi powiatowej – ulicy K., wskaźnik powierzchni zabudowy wobec niejednolitości określono indywidualnie na poziomie maksymalnie 60%, korzystając z § 5 ust.2 rozporządzenia dopuszczającego wyznaczenie innego wskaźnika jeżeli wynika to z analizy, co nie naruszy istniejącego ładu przestrzennego, szerokość elewacji frontowej może zamknąć się w granicach od 15 do 18 m i w takim przedziale określono ten wskaźnik, w terenie analizowanym kształtuje się w przedziale od 9 do 20 m (domy jednorodzinne), od 11 do 15 m (zabudowa wielorodzinna). Szerokość górnej krawędzi elewacji frontowej jest różna i mieści się w przedziale od 2,5m do 5,5m dla budynków jednorodzinnych; od 5,5m do 9,5m dla zabudowy wielorodzinnej; od 2,5m do 12 m dla zabudowy usługowej. Dla projektowanych obiektów ustalono parametr w granicach od 9 do 12m. Geometria dachów ustalona została dla dachów dwu lub wielospadowych o kącie nachylenia 35 %. Wskazana nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zdaniem organu II instancji analiza została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Dla wskazanego terenu została podjęta przez Radę Miejską w P. uchwała dnia 23 września 2004r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak do tej pory nie podjęto prac związanych z opracowaniem planu. Nadto organ wskazał, iż nie ma kompetencji do określania wymogów związanych z odległościami miejsc postojowych w stosunku do okien czy odległości między budynkami.

Skargę na powyższą decyzję wniosła M. S. reprezentowana przez pełnomocnika, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego : art.61 ust. 1 u.p.z.p.; § 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2003r w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy; § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; naruszenie przepisów prawa procesowego : art.107 § 1 kpa, 109 § 1 kpa, 8 kpa, 9 kpa, 10 kpa, 81 kpa poprzez ich niezastosowanie. W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżąca podała, że decyzja organu II instancji nie została należycie uzasadniona, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania, decyzja nie ma bowiem uzasadnienia faktycznego i prawnego; poza tym w sytuacji kiedy dla inwestowanego terenu obowiązuje studium zagospodarowania przestrzennego sprawa dotycząca wniosku o warunki zabudowy winna być zawieszona do czasu zakończenia prac nad planem zagospodarowania przestrzennego. Szereg wadliwości, w ocenie skarżącej budzi analiza urbanistyczna, bowiem jest ona całkowicie dowolna, planowane obiekty w swoich poszczególnych parametrach w żaden sposób nie nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i nie stanowią ich kontynuacji. W niniejszej sprawie doszło do znacznego rozszerzenia obszaru analizowanego, które nie zostało uzasadnione, brak wskazania i uwzględnienia obowiązującej linii zabudowy. Przyjęta łączna wielkość powierzchni zabudowy na poziomie 60% znacznie przekracza średni, a nawet maksymalny wskaźnik tej wielkości w obszarze analizowanym bowiem jak wynika z analizy wskaźnik ten wynosi od 11 do 57% dla budowli natomiast dla zabudowy wielorodzinnej od 16 do 49 %. Organy zaś nie wyjaśniły z jakich przyczyn przyjęto wskaźnik rażąco odbiegający od realiów obszaru analizowanego. Podobnie sytuacja dotyczy szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Urbanista nie przyjął do porównania zabudowań na działkach sąsiadujących nr [...] i [...]. Również co do określenia geometrii dachu organy uchybiły zasadom prawidłowego zastosowania § 8 rozporządzenia – kąt nachylenia dachu został określony wskaźnikiem do 35 stopni, co daje inwestorowi możliwość wykonania dachu płaskiego i z nachyleniem do 35 stopniu. W obszarze analizowanym wstępują zaś dachy spadziste. Poza tym na mapach stanowiących załącznik do decyzji brak jest ustaleń dotyczących planowanej zabudowy. Decyzja nie uwzględnia także ciągu jezdno – pieszego, jak również nie wyjaśnia z jakiej przyczyny przyjęto dla inwestycji jedynie 15 % powierzchni czynnej, gdy zasadą jest utrzymywanie tej powierzchni na poziomie nie mniejszym niż 25%, a wskaźnik ten może być obniżony jednak wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Poza tym skarżąca podała, że zaskarżona decyzja nie została doręczona R. S. – spadkobiercy Z. S., co w sposób rażący narusza jego prawa jako strony postępowania. W decyzji organu I instancji nie zostali natomiast wymienieni zarówno J.S., jak i R.S.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowaną wcześniej argumentację.

Uczestnik postępowania W. S. reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 3 grudnia 2014r. wniósł o oddalenie skargi popierając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga okazała się zasadna.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi M. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lutego 2014r. w sprawie ustalenia dla W. S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem wielostanowiskowym w piwnicach wraz z instalacjami, urządzeniami technicznymi i pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną oraz rozbiórce istniejącego budynku mieszkalnego na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...],[...], obręb Miasto P.

Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi zastrzec należy, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 powołanej już wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy powołanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Z przepisu § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Podstawową i niezmiernie istotną czynnością w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, innymi słowy analizy urbanistycznej.

Rzeczona analiza ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działań organów administracji w takim postępowaniu (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2012 roku, IV SA/Po 926/11; wszystkie orzeczenia powołane są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie, w toku postępowania administracyjnego organy I i II instancji dokonały jedynie pobieżnej analizy przesłanek wskazanych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jednak w sposób nierzetelny. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W niniejszej sprawie doszło do znacznego rozszerzenia obszaru analizowanego, które w żaden sposób nie zostało uzasadnione w decyzjach organów obu instancji. W uzasadnieniu zaś decyzji ustalającej warunki zabudowy należy wskazać nie tylko granice obszaru analizowanego, ale także kryteria, jakimi kierowały się organy wyznaczając te granice. Z analizy urbanistycznej winno wynikać, czy linia zabudowy będzie nieprzekraczalna, czy obowiązująca (§ 4 powołanego rozporządzenia). W załączniku graficznym nr 3 do zaskarżonej decyzji zaznaczono jedynie nieprzekraczalną linię zabudowy, co oznacza że inwestor nie jest związany obowiązującą linią zabudowy czyli może dowolnie sytuować planowane budynki na działce, zmieniać ich położenie. Planowana inwestycja składa się z obiektów różnego rodzaju : budynków mieszkalnych, parkingu, ciągu jezdno – pieszego, zatem organ zobowiązany był wskazać obowiązujące linie zabudowy, z których wynikałoby usytuowanie na działce poszczególnych obiektów budowlanych. Przedłożona analiza nie uwzględnia obowiązującej linii zabudowy rozumianej jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Nadto konieczne jest po ustaleniu granic obszaru analizowanego ustalenie średniego wskaźnika zabudowy dla całego obszaru (§ 5 rozporządzenia). Ustalony wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w analizie na 60% znacznie przekracza średni wskaźnik w obszarze analizowanym. Jak wynika z analizy średni wskaźnik na analizowanym obszarze wynosi od 11 do 57% dla budowli wszystkich rodzajów, natomiast dla zabudowy wielorodzinnej od 16 do 49%. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji zabrakło wyjaśnienia z jakich przyczyn przyjęto w niniejszej sprawie wskaźnik rażąco odbiegający od występującego w obszarze analizowanym. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy (§ 6 rozporządzenia). W niniejszej sprawie ustalenie szerokości elewacji frontowej na 13 – 15 m odbiega od średniej wynikającej z karty analizy urbanistycznej ( 9 m) i nie zostało w żaden sposób odstępstwo to uzasadnione przez organy. Urbanista nie przeprowadził także analizy z uwzględnieniem wysokości budynków na działkach sąsiednich. Również co do określenia geometrii dachu organy uchybiły zasadom wynikającym z § 8 rozporządzenia, bowiem kąt nachylenia dachu określony został do 35 stopni, co daje inwestorowi możliwość wykonania dachu od płaskiego do dachu z nachyleniem 35 stopni, z obszaru analizowanego wynika zaś, że zabudowa charakteryzuje się dachami spadzistymi.

Wreszcie należy wskazać, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy zawierającej część tekstową i graficzną. Część graficzną decyzji i część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust.1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art.52 ust.2 pkt 1 u.p.z.p., w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (§ 9 rozporządzenia). Na mapach stanowiących załącznik do decyzji, poza zakreśleniem obszaru analizowanego i zaznaczeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy brak jest jakichkolwiek ustaleń dotyczących planowanej zabudowy, nadto kopia mapy jest nieczytelna. Istotnym brakiem zaskarżonej decyzji jest również to, iż nie uwzględnia ona wymogów dla ciągu jezdno – pieszego oraz nie określa ilości miejsc parkingowych w stosunku do lokali. Organy nie wyjaśniły również z jakiej przyczyny przyjęto dla inwestycji jedynie 15 % powierzchni czynnej, podczas gdy zasadą jest utrzymywanie tej powierzchni na poziomie nie mniejszym niż 25 % i wskaźnik ten może być obniżony wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Poza tym organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art.10 kpa poprzez niedoręczenie wszystkim następcom prawnym Z. S. zawiadomienia o wszczęciu postępowania i zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania, a organ II instancji uchybienia tego nie dostrzegł. Zaskarżona decyzja zaś nie został doręczona wszystkim uczestnikom postępowania.

Nadto należy wskazać, iż rację ma skarżąca, że w uzasadnieniu organ administracji publicznej powinien zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie. Brak w uzasadnieniu decyzji ustaleń oraz rozważenia okoliczności związanych z przedmiotem postępowania stanowi naruszenie dyspozycji art.107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W myśl zaś art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej winno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie winno stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Nie może więc ulegać najmniejszych wątpliwości, że w uzasadnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy należy wskazać nie tylko granice obszaru analizowanego, ale także kryteria, jakimi kierowały się organy administracji wyznaczając te granice, czego w niniejszej decyzji pierwszoinstancyjnej zabrakło. Zaś decyzja organu II instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Sprowadza się do przytoczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji, nie wyjaśnia natomiast na czym opiera twierdzenie, że ustalenia poczynione przez organ I instancji są prawidłowe, nie odnosi się do zarzutów odwołującej, nie zawiera własnej argumentacji. Zaskarżona decyzja wymyka się zatem spod kontroli instancyjnej, bowiem SKO nie rozpoznało sprawy we własnym zakresie.

Nie ma natomiast racji skarżąca, że niniejsze postępowanie winno być zawieszone z uwagi na to, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, zatem postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Przedmiotowy teren objęty jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które nie jest aktem prawa miejscowego, zaś zapisy w nim zawarte nie mogą być podstawą decyzji o warunkach zabudowy. Dla wskazanego przez inwestora terenu uchwała o przystąpieniu do opracowania planu miejscowego pochodzi z dnia 23 września 2004r. i nie została dotychczas zrealizowana, zatem trudno byłoby na jej podstawie zawieszać postępowanie i wstrzymywać wszelkie procesy inwestycyjne.

W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego uchybienia przepisom art. 9, 10, 8, 107 k.p.a. i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art.135 p.ps.a. uchylił zaskarżone decyzje. W punkcie 2 Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w myśl art.200 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).