Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 88/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części  i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 661/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych z sankcjami postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K..


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 661/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odmówił M. K. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] sierpnia 2010 r., w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych z sankcjami.

Sąd pierwszej instancji przytaczając treść art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., podkreślił, iż brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi, M. K. upatrywała w swoim mylnym przekonaniu, że została powtórnie wezwana zarządzeniem z dnia 22 października 2010 r., do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, który już został przez nią uiszczony przy wnoszeniu skargi. W ocenie Sądu okoliczność ta nie mogła stanowić okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu, bowiem z treści powołanego powyżej zarządzenia jasno wynikało, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 100 zł, a nie do uiszczenia tego wpisu. W tym kontekście Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącej, iż pismo to (zarządzenie) nie zostało sformułowane w sposób jednoznaczny i budziło wątpliwości.

Zażaleniem M. K. zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi.

Skarżąca uzasadniając zażalenie podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 86 § 1 p.p.s.a., zupełnie nie rozważając wszystkich argumentów podniesionych przez nią we wniosku o przywrócenie terminu. Wskazała, iż wraz ze skargą na decyzję z dnia 12 sierpnia 2010 r., uiściła tytułem wpisu kwotę 100 złotych. Podniosła również, iż wobec wskazania w zarządzeniu z dnia 22 października 2010 r., kwoty 100 złotych była przekonana, iż chodzi o uiszczoną już przez nią kwotę i że księgowość WSA nie odnotowała wniesionej wpłaty. Skarżąca podkreśliła, że z treści powołanego zarządzenia wynikało, w jej ocenie, iż wezwana została do "uiszczenia wpisu sądowego" a nie jego uzupełnienia. Wreszcie podniosła, że urzędnicy Sądu, podobnie jak ona, zinterpretowali treść zarządzenia i za ich radą przedstawiła jedynie dowód uiszczenia wpisu w wysokości 100 złotych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie znajduje usprawiedliwione podstawy.

Z treści zarządzenia z dnia 22 października 2010 r. (k.2 akt WSA), wynika, iż wezwano skarżącą "...do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję (...) w kwocie 100 złotych..." oraz pouczono ją o sposobie i terminie wniesienia tej opłaty. Doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (k.20), w swej treści zawiera natomiast sformułowanie, iż " sekretariat (...) doręcza (...) odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu". Zwrotne poświadczenie odbioru (k:21) zawiera informacje sugerujące, iż skarżącej doręczono zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu oraz odpis zarządzenia o wpisie wraz z pouczeniem.

Skarżąca natomiast, tak we wniosku o przywrócenie terminu jak i zażaleniu wskazuje, iż treść doręczonego jej zarządzenia zobowiązywała ją do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, nie zaś uzupełnienia uiszczonego już wpisu od skargi o kolejne 100 złotych. Podnosiła również, że podobnie zinterpretowali jego treść urzędnicy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do którego udała się celem usunięcia wątpliwości co do treści wezwania. Skutkiem powyższego było złożenie przez skarżącą dowodu uiszczenia wniesionej już opłaty od skargi, stanowiącej w istocie połowę należnej kwoty wpisu sądowego.

W tym stanie sprawy, w szczególności zaś wobec braku w aktach sprawy odpisu doręczonego stronie zarządzenia z dnia 22 października 2010 r., przedwczesnym było przypisanie stronie winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia wpisu od skargi. Wobec bowiem wskazanego powyżej sposobu sformułowania samego zarządzenia, treści "doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu" i wreszcie podnoszonej przez skarżącą okoliczności interpretacji przedmiotowego zarządzenia dokonanej przez nią i przez pracownika Sądu, koniecznym jest zbadanie jakiej treści odpis zarządzenia z dnia 22 października 2010 r., otrzymała skarżąca. Dopiero ustalenie, czy skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia wpisu do wniesionej skargi, a więc zgodne z zarządzeniem z dnia 22 października 2010 r. (k:2), czy było to wezwanie do uiszczenia wpisu, może stać się podstawą do rozważań nad jej zawinieniem bądź brakiem winy w uchybieniu terminowi do wniesienia opłaty od skargi w odpowiedniej kwocie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.