Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1428/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta i Gminy K.., od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. – uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i stwierdził nabycie przez Gminę K. z dniem 1 stycznia 1999 r z mocy prawa, prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m2 wydzielonej z działki nr [...] oraz nr [...]o powierzchni [...] m2, wydzielonej z działki [...], stanowiące część gruntu uregulowanego w księdze wieczystej nr [...].

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 pażdziernika 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdził nabycie przez Gminę K. z mocy prawa, prawa własności nieruchomości położonej w K., zajętej pod drogę publiczną - część ul. [...], oznaczonej w obrębie ewidencyjnym [...] jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz nr [...] o powierzchni [...] m2 stanowiące część gruntu uregulowanego w księdze wieczystej Nr [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołań złożonych przez Burmistrza Miasta i Gminy K., oraz T. N. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] uchylił ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. stwierdził nabycie przez Gminę K. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w K., zajętej pod drogę publiczną - część ul [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz nr [...] o powierzchni [...] m2.

Od decyzji z dnia [...] liistopada 2009 r. odwołanie wniosła T. N.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury uchylił ww.decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę K. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności ww. nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] października 2013 r. złożył Burmistrz Miasta i Gminy K., wskazując, iż w aktach sprawy prowadzonej przez Wojewodę [...] znajdują się dokumenty potwierdzające granice pasa drogowego ul. [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. W uzupełnieniu odwołania, przy piśmie z dnia 23 kwietnia 2014 r., odwołujący przesłał mapę sytuacyjną nieruchomości, przedstawiającą granice gruntów według stanu zajęcia pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r.

Wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 95/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu wyroku sąd zawarł ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie można mówić o rozbieżności stanowisk stron co ustalenia władztwa Gminy K. w dniu 31 grudnia 1998 r., bowiem dokonując oceny decyzji Wojewody [...] organ odwoławczy nie rozpatrzył całości materiału dowodowego i błędnie ustalił okoliczności faktyczne. Jednocześnie Sąd zalecił by w razie wątpliwości co do okoliczności zawartych w dokumentacji geodezyjnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. czy rzeczywiście nie została spełniona przesłanka władztwa publicznoprawnego, organ odwoławczy winien wezwać strony do uzupełnienia lub sprecyzowania zawartych twierdzeń

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Budownictwa podkreślił, że w niniejszej sprawie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 95/15, którego stanowisko wiąże organy w niniejszej sprawie zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie organ odwoławczy ocenił czy zostały spełnione przesłanki warunkujące nabycie prawa własności nieruchomości określone w art 73 ust 1 ww ustawy z dnia 13 pażdziernika 1998 r. tj.

-nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.

-nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną.

-nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że działki nr [...] i nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiły własność T. N., zatem przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Ulica [...] w K. na podstawie uchwały Nr [...] Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]), została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Drogi lokalne miejskie na podstawie art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. Natomiast fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę publiczną - ul. [...] potwierdza mapa sytuacyjna nieruchomości według wykazu powierzchni z wydzieleniem gruntu zajętego pod drogę publiczną wg stanu z dnia 31 grudnia 1998 r, sporządzoną przez uprawnionego geodetę J. S. w dniu [...] marca 2014 r. Z powyższej mapy wynika, iz część działki nr [...], tj. działka nr [...] o pow. [...] ha. oraz działka nr [...] o pow [...] ha, powstała w wyniku podziału działki nr [...], znajdują się w pasie ul. [...]. Powyższa mapa, sporządzona przez geodetę uprawnionego w oparciu o materiały geodezyjne pochodzące sprzed 1998 r. potwierdza zatem stan zajęcia części działek nr [...] oraz nr [...]. tj. odpowiednio nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 5 maja 2015 r. nie miał wątpliwości, iż zebrany materiał dowodowy bezspornie potwierdza fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną - ul. [...] Tym samym nie są prawidłowe twierdzenia Wojewody [...], jakoby ww. nieruchomość nie była choć w części zajęta pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r.

Oceniajac kolejną przesłankę zastosowania art. 73 ustawy tj. przesłankę władztwa publicznoprawnego, Minister Infrastruktury i Budownictwa również ją uznał za spełnioną. Organ odwoławczy zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i pismem z dnia 7 października 2015 r. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy K. o nadesłanie dokumentów świadczących o spełnieniu w stosunku do przedmiotowej nieruchomości przesłanki władztwa publicznoprawnego, wynikającej z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W odpowiedzi Burmistrz Miasta i Gminy K. przekazał oświadczenie pracownika inżyniera budownictwa o specjalności drogowej A. U. oraz pismo Wydziału Dróg Gminnych Urzędu Miasta i Gminy K. A. U. uprawniona do projektowania, kierowania i nadzorowania inwestycji w zakresie budownictwa oświadczyła, iż w okresie listopad 1996 r. – marzec 1999 r. była zatrudniona w Urzędzie Miasta i Gminy K. na stanowisku zastępcy kierownika Wydziału Inwestycji i zajmowała się przygotowaniem i koordynacją robót drogowych prowadzonych na terenie gminy. Ponadto ze względu na posiadane uprawnienia, nadzorowała niektóre roboty utrzymaniowe prowadzone przez Wydział Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej. A. U. oświadczyła także, iż w tym okresie ul. [...] i ul. [...] były objęte robotami utrzymaniowymi polegającymi na równaniu, profilowaniu i zagęszczaniu nawierzchni gruntowej i roboty te były wykonywane co najmniej dwa razy do roku tj. wiosną i jesienią i obejmowały istniejący pas w liniach ogrodzeń. Natomiast w piśmie z dnia 29 paćździernika 2015 r. Kierownik Wydziału Dróg Gminnych wskazał, że droga była na bieżąco remontowana i odśnieżana. Tym samym – zdaniem Ministra- należy stwierdzić, że władztwo publicznoprawne było wykonywane przez Miasto i Gminę K. Podkreślił również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wiążącym wyroku wskazał, że podpisanie bez zastrzeżeń przez T. N. protokołu z dnia 24 marca 2014 r. daje inny pogląd na oświadczenia Kierownika Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz Kierownika Wydziału Dróg Gminnych M. M. z dnia [...] października 2009 r., z których wynika, jakie konkretnie czynności były podejmowane w ramach władania nieruchomości zajętą pod drogę publiczną. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz w świetle stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ uznał, że została także spełniona przesłanka trzecia wskazana w art. 73 ust. 1 ustawy. Tym samym należało uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. i orzec jak w sentencji decyzji.

Skargę na powyższą decyzję Ministra wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. N. wnosząc o jej uchylenie.

Orzeczeniu temu zarzuciła naruszenie art. 7,77 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz usunięcie dowodów przeczących ustaleniu organu oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 13 pażdziernika 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Odpowiadając na wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy uznał, że nie narusza ona prawa, natomiast zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Ocenę Ministra skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

Powołana ustawa z 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy odnieść się do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.). W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie zaś, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy, czyli wszystko to, co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc także chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki, rowy przeznaczone do powszechnego korzystania.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące nabycie w trybie tego przepisu własności nieruchomości przez Gminę K., jak przyjął to Minister Infrastruktury i Budownictwa, czy też te przesłanki nie zaistniały, jak ocenił to organ pierwszej instancji, z którą to oceną zgadza się skarżąca. Nie bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej skargi pozostaje także okoliczność, iż w toku prowadzonego postępowania zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2015 r. o sygn. akt I SA/Wa 95/15. Ocena prawna wyrażona w tym wyroku, z uwagi na treść przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wiąże zarówno organy orzekające ponownie w tym przedmiocie, jak też Sąd rozpatrujący niniejszą skarge.

W sprawie poza sporem pozostaje to, że położone w Gminie K., działki nr [...], stanowiły w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej T. N. Potwierdza to treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla tej nieruchomości. Bezsporne jest również, że ulica [...] w K. na podstawie uchwały Nr [...] Rady Narodowej Miasta W. z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Następnie z kolei na podstawie art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r.

Zdaniem sądu zostały również spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Fakt zajęcia tych działek pod drogę publiczną ulicę [...] wynika z mapy sytuacyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego J. S. w dniu [...] marca 2014 r. Mapa ta została sporządzona wg stanu z dnia 31 sierpnia 1998 r. na podstawie dokumentacji geodezyjnej. Z powyższej mapy wynika, iz część działki nr [...], tj. działka nr [...] o pow. [...] ha. oraz działka nr [...] o pow [...] ha, powstała w wyniku podziału działki nr [...] znajdują się w pasie ul. [...]. Należy zgodzić się również z organem odwoławczym, iż mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną, przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa, a zatem stanowi dowód tego co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2/12 publ. CBOSA). Ponadto z wiążącego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2015 r. wynika, że w protokole przyjęcia granic T. N. złożyła oświadczenie, że opisany w dokumentacji przebieg granic jest zgodny ze stanem faktycznym w terenie i przedstawia stan użytkowania na dzień 31 grudnia 1998 r. W tej sytuacji brak jest podstaw do kwestionowania faktu zajęcia przedmiotowych działek pod drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r.

Odnosząc się zaś do przesłanki publicznoprawnego władania przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r., skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu odwoławczego, że także w tym zakresie władztwo to, wbrew temu co twierdzi skarżąca jak też nietrafnie podnosił organ wojewódzki, zostało wykazane w sposób wystarczający. Wyjaśnić bowiem należy, że dla spełnienia tej przesłanki istotne jest jedynie to by jednostka samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne wykonywała faktyczne czynności w doniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności naprawami, remontami i.t.p., a nie posiadanie nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Taką wykładnie użytego w ww. przepisie zwrot normatywnego "pozostające we władaniu" konsekwentnie akceptuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21.08.2002 r. sygn. akt I SA 1441/00 Lex nr 137831; wyrok WSA w Warszawie z 22.05.2006 r. sygn. akt I SA/Wa 375/09, Lex nr 563402). Przy czym co należy podkreślić w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym istnieje domniemanie, że zarządca drogi rzeczywiście wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. W niniejszej sprawie domniemanie to dodatkowo znajduje potwierdzenie w oświadczeniu pracownika inżyniera budownictwa o specjalności drogowej A. U. oraz w piśmie Wydziału Dróg Gminnych Urzędu Miasta i Gminy K. A. U. uprawniona do projektowania, kierowania i nadzorowania inwestycji w zakresie budownictwa oświadczyła, iż w okresie listopad 1996 r. – marzec 1999 r. była zatrudniona w Urzędzie Miasta i Gminy K. na stanowisku zastępcy kierownika Wydziału Inwestycji i zajmowała się przygotowaniem i koordynacją robót drogowych prowadzonych na terenie gminy. A. U. oświadczyła także, iż w tym okresie ul. [...] i ul. [...] były objęte robotami utrzymaniowymi polegającymi na równaniu, profilowaniu i zagęszczaniu nawierzchni gruntowej i roboty te były wykonywane co najmniej dwa razy do roku tj. wiosną i jesienią i obejmowały istniejący pas w liniach ogrodzeń. Natomiast w piśmie z dnia 29 października 2015 r. Kierownik Wydziału Dróg Gminnych wskazał, że droga była na bieżąco remontowana i odśnieżana. Prowadzenie zaś dodatkowego postępowania na okoliczność potwierdzenia władztwa publicznoprawnego sporną nieruchomością, czego oczekuje skarżąca, stanowiłoby tak naprawdę prowadzenie sztucznego postępowania, mającego na celu ustalenie czy utrzymanie drogi stanowi władanie nieruchomością. Samo zaś kwestionowanie przez skarżącą tych ustaleń stanowi, zdaniem Sadu, wyłącznie nieznajdującą oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie polemikę z ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi przez organ.

Skoro zatem przedmiotowe działki, stanowiły w dniu 31 grudnia 1989 r. własność osób fizycznych oraz zajęte były w tej dacie drogą publiczną – gminną i pozostawały we władaniu publicznoprawnym, to stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy stały się one z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością gminy, na terenie której są położone – w tym wypadku Gminy K. W tej sytuacji, prawidłowo Minister Infrastruktury i Budownictwa uchylił decyzje organu wojewódzkiego odmawiającej stwierdzenia nabycia przez tę gminę własności przedmiotowych działek i wydał w tym zakresie reformatoryjne rozstrzygnięcie, stwierdzające nabycie przez gminę ich własności w trybie określonym w art. 73 ust. 1 ww. ustawy.

To zaś oznacza, że kwestionowana przez skarżącą decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów procedury administracyjnej. Umożliwiające bowiem właściwe zastosowanie norm praw materialnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zostały dokonane przez Ministra w sposób prawidłowy oraz zgodny z ustanowioną w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej i znajdują oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, przy ocenie którego organ nie uchybił dyspozycji normy zawartej w art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów niekompletności zgromadzonej w sprawie dokumentacji należy wskazać, iż powołanym do ścigania przestępstw jest prokurator i policja. Należy jednak podkreślić, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, będące przedmiotem oceny w przedmiotowej sprawie wskazują na wypełnienie przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Natomiast dokumenty złożone wraz ze skargą takich ustaleń organu nie podważają.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.