Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 495/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148, art. 149, art. 150, art. 240 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Teza: Biorąc pod uwagę konstrukcję urzędowego druku potwierdzenia odbioru, w przypadku zarówno pierwszego, jak drugiego awizowania realizowanego przez tego samego operatora pocztowego i w braku przeciwnych adnotacji na tym dokumencie uzasadnione jest stwierdzenie o pozostawieniu zawiadomienia w tym samym miejscu, czyli odpowiednio wskazanych - oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, jak też niezmienionym miejscu przechowywania przesyłki

TEZY

Biorąc pod uwagę konstrukcję urzędowego druku potwierdzenia odbioru, w przypadku zarówno pierwszego, jak drugiego awizowania realizowanego przez tego samego operatora pocztowego i w braku przeciwnych adnotacji na tym dokumencie uzasadnione jest stwierdzenie o pozostawieniu zawiadomienia w tym samym miejscu, czyli odpowiednio wskazanych - oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, jak też niezmienionym miejscu przechowywania przesyłki


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Ł. J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r., za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. po wznowieniu postępowania na wniosek Ł. J. R. (dalej skarżący) decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmówił uchylenia w całości ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2013 r. nr [...] o odpowiedzialności podatkowej członka Zarządu za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r. w kwocie 12.554 zł, za odsetki za zwłokę od tych zaległości w kwocie 5.449 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 965,88 zł.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie:

art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej w skrócie: "o.p.";

art. 150 § 1, § 1a i § 2 w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 127 o.p.; art. 149 w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 o.p.; art. 12 § 1 w związku

z art. 150 § 2 zd. 2 o.p.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 4 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie

z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy skarżący bez własnej winy nie brał udziału

w postępowaniu.

Analizując przebieg postępowania podatkowego organ stwierdził, że postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego jako członka Zarządu za zaległości podatkowe A. Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r. z [...] sierpnia

2012 r. zostało wysłane w dniu [...] sierpnia 2012 r. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka nie została odebrana. Po zwrocie przesyłki do organu I instancji, została ona doręczona [...] września 2012 r. pełnoletniemu domownikowi I. R. - matce adresata przez pracownika organu podatkowego. Inne pisma wysyłane w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika P. Urzędu Skarbowego

w B. odbierane były przez ojca – T. R.: [...] października 2012 r. potwierdził on odbiór postanowień z 1[...] października 2012 r., a [...] stycznia 2013 r. potwierdził odbiór postanowień z [...] grudnia 2013 r.

Decyzja Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B.

z [...] stycznia 2013 r. została wysłana [...] stycznia 2013 r. Z adnotacji na potwierdzeniu odbioru decyzji wynika, że przesyłka została awizowana [...] lutego

2013 r. z informacją, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP B. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie [...] lutego 2013 r. Następnie w dniu [...] lutego 2013 r. przesyłkę zwrócono nadawcy - pieczątka na pierwszej stronie koperty z podpisem

i datownikiem UP B. Korespondencja z powodu jej niepodjęcia wpłynęła do organu I instancji w dniu [...] lutego 2013 r. Odwołanie wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik skarżącego nadał

w UP [...] marca 2013 r. Na formularzu potwierdzenia odbioru doręczyciel prawidłowo wskazał przyczyny złożenia pisma urzędowego w urzędzie pocztowym - niemożność doręczenia przesyłki w trybie art. 148 § 1 i art. 149 o.p., wskazał miejsce złożenia awiza, zakreślił miejsce odbioru przesyłki oraz zawarł informację o powtórnym awizowaniu. Informacje te mają charakter dokumentu urzędowego. Informacja

o zwrocie przesyłki w dniu [...] lutego 2013 r. do nadawcy umieszczona została na pierwszej stronie koperty, a nie na potwierdzeniu odbioru, nie wpływa to jednak na prawidłowość zastosowania trybu doręczenia przewidzianego w art. 150 o.p. Zdaniem organu, tak wypełnione zwrotne poświadczenie odbioru i adnotacje na pierwszej stronie koperty uzasadniały domniemanie, że powstały warunki do zastosowania trybu doręczenia pisma przewidzianego w art. 150 § 2 o.p. Organ zauważył, że urzędowy druk potwierdzenia odbioru nie przewiduje możliwości każdorazowego wpisania miejsca pozostawienia awiza, jak też miejsca przechowywania przesyłki. Poczta Polska wskazała, że informację o zawiadomieniu na druku potwierdzenia odbioru o pozostawieniu pisma w UP B. umieszczono w oddawczej skrzynce adresata, przesyłkę pozostawiono na okres

14 dni do dyspozycji adresata w UP B. W przypadku zarówno pierwszego, jak drugiego awizowania realizowanego przez ten sam urząd pocztowy, przy powyższym zapisie uzasadnione jest domniemanie o pozostawieniu awiza w tym samym miejscu, czyli w pocztowej skrzynce oddawczej adresata, jak też niezmienionym miejscu przechowywania przesyłki, tj. UP B.

Pokreślono, iż korespondencja kierowana była na adres skarżącego ustalony w aktach rejestracyjnych. Skarżący w toku postępowania nie uprawdopodobnił, iż nie zamieszkuje pod tym adresem. Co więcej wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej i znał termin jego zakończenia. Mógł zatem skontaktować się z organem telefonicznie (np. poinformować o swoim pobycie za granicą) lub drogą pocztową lub posłużyć się osobą trzecią (pełnomocnikiem). Powyższych czynności mógł dokonać niezależnie od tego, czy przebywał w danym czasie za granicą. Postanowienie odebrane przez skarżącego zawierało wszystkie istotne informacje o toczącym się postępowaniu,

w tym również przewidywany termin jego zakończenia oraz dane adresowe

i telefoniczne organu prowadzącego postępowanie. Niepodjęcie przez niego żadnych działań w celu wyjaśnienia w organie podatkowym swojej sytuacji przemawia za tym, iż świadomie zrezygnował z udziału w toczącym się postępowaniu.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na ogólnikowość wyjaśnień skarżącego, gdzie oprócz bardzo ogólnego twierdzenia o pobycie stałym za granicą, nie podał on żadnych informacji uprawdopodobniających tę okoliczność, poprzez chociażby wskazanie kraju, w którym przebywa, podanie swego adresu za granicą, czy też daty od kiedy rozpoczął się jego pobyt. Bardzo ogólnikowe są również jego informacje

o "chwilowym" pobycie w kraju w listopadzie 2012 r. (w dniu [...] listopada 2012 r. odebrał osobiście postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego

w B. z [...] listopada 2012 r.). Skarżący nie sprecyzował chociażby, ile dni trwał ten pobyt.

Organ ocenił, że znamienne jest również zachowanie rodziców skarżącego. Logika i doświadczenie życiowe przemawiają za tym, że w sytuacji dłuższej nieobecności adresata w miejscu zamieszkania, dorosły domownik informuje o tym pracownika organu podatkowego i doręczyciela pocztowego oraz odmawia przyjęcia korespondencji urzędowej, a pracownik organu podatkowego, jak też Poczty Polskiej zamieszcza na potwierdzeniu odbioru stosowną adnotację. Zauważono, iż rodzice skarżącego wiedzieli o toczącym się postępowaniu w sprawie orzeczenia

o odpowiedzialności podatkowej członków Zarządu za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. Sp. z o.o. w stosunku do T. R. i R. R.

W ocenie organu odwoławczego całokształt sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż skarżący z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu dot. orzeczenia

o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r.

Jako niezasadny oceniono zarzut naruszenia art. 12 § 1 w związku z art. 150 § 2 zd. 2 o.p., że do doręczenia decyzji doszło 16 lutego 2013 r. Przy doręczaniu pism w sposób przewidziany w art. 150 o.p., doręczenie uważa się za dokonane

z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, tj. [...] lutego 2013 r. (pierwsze awizo – [...] lutego 2013 r.)

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik Skarżącego zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B.:

1) naruszenie art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 150 § 1a i 2 oraz art. 240 § 1 pkt 4 w zw. z art. 149 o.p. poprzez nieuzasadnione stwierdzenie, że do przyjęcia fikcji doręczenia nie jest wymagane poinformowanie adresata o miejscu, w którym doręczyciel pozostawił każde z zawiadomień o próbie doręczenia, jak również, że do skutecznego doręczenia pisma w trybie art. 149 o.p. nie jest konieczne odbieranie od domowników adresata oświadczeń, że podejmują się przekazania pisma adresatowi, a w konsekwencji przyjęcie, iż pisma w sprawie

(w szczególności decyzja kończąca postępowanie przed organem I instancji) były doręczane skarżącemu w sposób prawidłowy i, że w związku z tym nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego

za zobowiązania Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. Sp. z o.o. na podstawie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 o.p.;

2) naruszenie art. 150 § 1, § 1a i § 2 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1,

art. 127 o.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 150 o.p. umożliwiające przyjęcie fikcji doręczenia odwołującemu pism w sprawie (w szczególności decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji), co pozbawiło skarżącego prawa do udziału w postępowaniu,

w szczególności do złożenia odwołania, a w konsekwencji prawa do dwukrotnego rozpoznania jego sprawy, naruszając zasadę praworządności, zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania

i zasadę dwuinstancyjności postępowania;

3) naruszenie art. 149 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 o.p. poprzez doręczanie pism w sprawie z naruszeniem obowiązku poinformowania domowników o obowiązku przekazania ich adresatowi oraz obowiązku odebrania zapewnienia, że domownik, któremu doręczane jest pismo, podejmuje się jego przekazania; uchybienie to pozbawiło skarżącego prawa do udziału

w postępowaniu oraz naruszyło zasadę praworządności, zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli jest decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu podatkowym, stosownie do regulacji zawartej w art. 240 § 1 o.p., wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną możliwe jest jeżeli zachodzą przyczyny enumeratywnie wyliczone w art. 240 o.p., to znaczy przynajmniej jedna z przyczyn w tym przepisie wskazanych. Postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególne uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem

w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych

w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46).

W niniejszej sprawie wniosek strony o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Przepis ten stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie

z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Aby możliwe było wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem ostatecznym w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. muszą wystąpić dwie okoliczności jednocześnie: brak udziału strony w postępowaniu oraz brak zawinienia strony (przyczynienia się) w niewzięciu udziału w tymże postępowaniu. Brak udziału strony w postępowaniu może dotyczyć zarówno całego postępowania, jak niektórych czynności istotnych dla rozstrzygnięcia. Druga przesłanka sprowadza się do wykluczenia zawinienia strony. O braku winy możemy mówić w szczególności wówczas, gdy organ podatkowy nie zawiadamia strony

o wszczęciu postępowania, o przeprowadzanych dowodach, czy też o możliwości zapoznania się z całokształtem zebranego materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Opolu z 28 kwietnia 2011 r., I SA/Op 50/11, LEX nr 1134427, wyrok NSA

w Rzeszowie z 17 sierpnia 1999 r., SA/Rz 282/99, LEX nr 42510). Ciężar wykluczenia braku zawinienia spoczywa na stronie (por. wyrok WSA w Gdańsku

z 22 marca 2011 r., I SA/Gd 1344/10, LEX nr 990475).

Zdaniem Sądu w toku postępowania organy podatkowe wykazały, iż skarżącemu zapewniono możliwość udziału w postępowaniu w sprawie orzeczenia

o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r., za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz za koszty postępowania egzekucyjnego oraz, że brak udziału Skarżącego w tym postępowaniu wynikał z jego winy. Konsekwentnie nie było podstaw do uchylenia wydanej w tym postępowaniu decyzji ostatecznej Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z [...] stycznia 2013 r.

W istocie kwestią sporną w sprawie jest prawidłowość doręczania Skarżącemu pism organu I instancji w toku postępowania dotyczącego orzeczenia

o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, w tym decyzji kończącej postępowanie. Do kwestii tej organy szczegółowo odniosły się w postępowaniu wznowieniowym.

Odnosząc się do tego zagadnienia w pierwszej kolejności należy przywołać przepisy określające zasady doręczeń pism w postępowaniu podatkowym. Zgodnie

z art. 148 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być również doręczane: w siedzibie organu podatkowego,

w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, na wskazany adres poczty elektronicznej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Stosownie do

art. 149 o.p. w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Według art. 150 § 1 o.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

(1) poczta (w brzmieniu od 1 stycznia 2013 r. - operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (operatora pocztowego); (2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. W myśl § 1a tego przepisu adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,

o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 150 § 2 o.p.

Jak ustalił organ postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe A. Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r. z [...] sierpnia 2012 r. zostało wysłane w dniu [...] sierpnia 2012 r. Przesyłka, pomimo dwukrotnego awizowania, nie została odebrana. Po jej zwrocie, przesyłka została doręczona w dniu [...] września 2012 r. przez pracownika organu podatkowego pełnoletniemu domownikowi matce adresata I. R. Inne pisma wysyłane w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. odbierane były przez ojca skarżącego T. R., tj. postanowienia z [...] października 2012 r. i .. grudnia 2013 r. Decyzja organu I instancji z [...] stycznia 2013 r. została wysłana [...] stycznia 2013 r.Z adnotacji na potwierdzeniu odbioru decyzji wynika, że przesyłka została awizowana [...] lutego 2013 r. z informacją, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP B.. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie [...] lutego 2013 r. Następnie w dniu [...] lutego 2013 r. przesyłkę zwrócono nadawcy. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik skarżącego nadał w dniu [...] marca 2013 r.

W sprawie wyjaśniono, że korespondencja w toku postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu kierowana była na adres strony wskazany w aktach rejestracyjnych. Skarżący w toku postępowania nie uprawdopodobnił, iż nie zamieszkuje pod adresem, na który była kierowana korespondencja. Przedstawił on jedynie bardzo ogólne wyjaśnienia o swoim pobycie za granicą, jak też o "chwilowym" pobycie w kraju w listopadzie 2012 r. Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 147 o.p. w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń (§ 1). Obowiązek, o którym mowa w § 1, dotyczy również osób fizycznych będących nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego (§ 2). Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń zgłaszane jest organowi podatkowemu właściwemu w sprawie (§ 3). W razie niedopełnienia obowiązków przewidzianych w § 1-3 pismo uważa się za doręczone: (1) pod dotychczasowym adresem - w przypadku, o którym mowa w § 1; (2) pod adresem ostatniego czasowego pobytu - w przypadku, o którym mowa w § 2 (§ 4).

Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru pism, które odbierali rodzice skarżącego wynika, że przyjmując korespondencję i składając podpis podejmowali się oni oddania ich adresatowi. Świadczą o tym oznaczone zapisy zawarte na urzędowym druku potwierdzenia odbioru. Przeczą zasadom logiki i doświadczenia życiowego twierdzenia skarżącego, że rodzice odbierali skierowaną do niego korespondencję nie zobowiązując się do przekazania jej synowi, a następnie pozostawiali ją nieotwartą. W sytuacji deklarowanej dłuższej nieobecności skarżącego w miejscu zamieszkania rodzice niewątpliwie odmówiliby przyjęcia korespondencji urzędowej, informując o tym fakcie pracownika organu podatkowego lub doręczyciela pocztowego, którzy zamieściliby stosowną adnotację na potwierdzeniu odbioru. Doręczenie pism zgodnie z art. 149 o.p. jest prawnie skuteczne wobec strony (adresata).

Podkreślenia wymaga, że skarżący wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej i znał termin jego zakończenia. Otóż w dniu [...] listopada 2012 r. odebrał on osobiście postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z [...] listopada 2012 r., z którego wynikało, czego dotyczy prowadzone postępowanie, na jakim jest etapie oraz w jakim terminie zostanie zakończone. W postanowieniu zawarto także informację o możliwości i sposobie zapoznania się z aktami sprawy

(w tym numer telefonu osoby prowadzącej to postępowanie). Pomimo dysponowania tymi wszystkimi informacjami skarżący nie podjął jakiejkolwiek próby skontaktowania się organem podatkowym. Należy zgodzić się z organami, że niepodjęcie przez skarżącego żadnych działań w celu wyjaśnienia swojej sytuacji uzasadnia wniosek, że świadomie zrezygnował on z udziału w toczącym się postępowaniu. Rację ma pełnomocnik strony, że skarżący miał prawo brać udział w postępowaniu na każdym jego etapie i mógł to uczynić dopiero po otrzymaniu decyzji. Skarżący nie może jednak obecnie skutecznie zarzucać, że bez swojej winy nie brał udziału w tymże postępowaniu. Trudno uznać za racjonalne tłumaczenia zawarte w skardze, że "skarżący miał prawo przypuszczać, że skoro odebrał jedno pismo, co do którego obiecał zainterweniować w organie podatkowym jego ojciec, a następnie żadnych pism już nie otrzymywał, to znaczy, że organ podatkowy przyjął do wiadomości fakt jego nieobecności i nie podejmie już żadnych czynności".

Nie budzi też wątpliwości Sądu prawidłowość doręczenia decyzji Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z [...] stycznia 2013 r. Na formularzu potwierdzenia odbioru doręczyciel prawidłowo wskazał przyczyny złożenia pisma urzędowego w urzędzie pocztowym - niemożność doręczenia przesyłki w trybie

art. 148 § 1 i art. 149 o.p., wskazał miejsce złożenia awiza, miejsce odbioru przesyłki oraz informację o powtórnym awizowaniu. Informacja o zwrocie przesyłki do nadawcy umieszczona została na pierwszej stronie koperty. Tak wypełnione dokumenty uzasadniały stwierdzenie o skuteczności doręczenia pisma w trybie przewidzianym

w art. 150 o.p. Pełnomocnik strony kwestionuje przyjęcie fikcji doręczenia, zarzucając brak określenia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w jakim miejscu pozostawione było kierowane do skarżącego powtórne zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę konstrukcję urzędowego druku potwierdzenia odbioru, w przypadku zarówno pierwszego, jak drugiego awizowania realizowanego przez tego samego operatora pocztowego i w braku przeciwnych adnotacji na tym dokumencie uzasadnione jest stwierdzenie o pozostawieniu zawiadomienia w tym samym miejscu, czyli odpowiednio wskazanych - oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia,

w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, jak też niezmienionym miejscu przechowywania przesyłki. Stąd informacje zamieszczone w punkcie 2 potwierdzenia odbioru decyzji [...] stycznia 2013 r. o pozostawieniu pisma na okres 14 dni do dyspozycji adresata

w UP B. i umieszczeniu zawiadomienia o pozostawieniu pisma w UP

w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, pozostają aktualne w przypadku powtórnego awizowania z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, o którym doręczyciel uczynił adnotację w punkcie 3 potwierdzenia odbioru (k. [...] akt adm.). Jako prawidłowe należy również ocenić doręczenie w trybie art. 150 o.p. postanowień z [...] września 2012 r. (o włączeniu dowodów do akt sprawy)

i [...] września 2012 r. (o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego).

Trzeba zauważyć, że kwestia prawidłowości doręczania pism w postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego rozpatrywana była przez WSA w Białymstoku w związku ze złożeniem przez skarżącego skarg na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. Z maja 2013 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z [...] stycznia 2013 r. i postanowienie z [...] maja 2013 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wyrokami z 6 listopada 2013 r. sygn. I SA/Bk 337/13 i I SA/Bk 338/13 tut. Sąd oddalił skargi w tych sprawach (wyroki są prawomocne).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wobec nie stwierdzenia uchybień

w procedurze doręczenia pism w postępowaniu dotyczącym orzeczenia

o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A. Sp. z o.o., jak też innych okoliczności, które uzasadniałyby wniosek, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu w sprawie nie zachodziły przesłanki do uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania. Rozstrzygająca o tym zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem.

Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).