Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 281/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 1  pkt 5a
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant specjalista Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych uchyla zaskarżoną interpretację.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją z dnia [...] r. nr [...] , doręczoną w dniu 20 listopada 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy – A (zwanego dalej Związkiem lub wnioskodawcą) przedstawione we wniosku z dnia 20 sierpnia 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu wypłat dokonywanych na rzecz sędziów sportowych jest nieprawidłowe.

Opisując przedstawiony we wniosku stan faktyczny organ interpretacyjny podał, że Związek jest organizacją działającą w oparciu o ustawę Prawo o stowarzyszeniach, zarejestrowaną w Sądzie Rejonowym, posiadającą osobowość prawną, zatwierdzony przez Sąd statut i zrzeszającą około 620 klubów i organizacji sportowych.

Związek nie prowadzi działalności o charakterze zarobkowym, a wypracowane dochody przeznaczone są w całości na sfinansowanie kosztów prowadzonej działalności statutowej, w tym na rozwój, popularyzację piłki nożnej oraz koordynację działań klubów we współzawodnictwie sportowym.

Działalność Związku i klubów sportowych oparta jest przede wszystkim na społecznej pracy ogromnej rzeszy działaczy.

W ramach swojej działalności Związek organizuje rozgrywki piłki nożnej według obowiązującego regulaminu rozgrywek.

Na każdych zawodach, zgodnie z regulaminem, obecny być musi sędzia sportowy, delegowany przez Związek, który wypełnieniając delegację dla sędziego określa:

- imię i nazwisko sędziego,

- czynność: sędzia główny, asystent lub obserwator,

- klasę zawodów,

- termin zawodów,

- drużyny pomiędzy którymi odbędą się zawody,

- miejsce zawodów.

Na podstawie tak wypełnionej delegacji, sędzia stawia się we wskazanym terminie i miejscu, aby wykonać określone czynności. Następnie wypełnia "Oświadczenie dla celów podatkowych", podając swoje dane identyfikacyjne. Po zakończonym meczu sędzia wypełnia rachunek dotyczący ekwiwalentu sędziowskiego w kwotach określonych przez Związek Piłki Nożnej zawartych w Tabeli ekwiwalentów dla sędziów, obserwatorów i delegatów piłki nożnej na terenie działania Związku Piłki Nożnej (tabela opracowana na podstawie uchwał). Należności za wykonane, określone w delegacji czynności, wypłacane są na podstawie ustalonego przez Związek ekwiwalentu. Kwota do wypłaty stanowi kwotę brutto wynikającą z tabeli, określonej na podstawie tego jakiej klasy zawodów dotyczyło sędziowanie. Związek jako płatnik oblicza i pobiera podatek dochodowy w wysokości 18% jako ryczałt określony w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 5a, a następnie przekazuje go do urzędu skarbowego do 20 dnia miesiąca, w którym nastąpiła wyplata.

Wspomniany ryczałt (18%) pobierany jest tylko od ekwiwalentów do wysokości 200 zł. Sędziowie wyznaczani do prowadzenia rozgrywek nie są pracownikami Związku ani też klubów sportowych, nie prowadzą działalności gospodarczej polegającej na sędziowaniu (jest to dla nich działalność wykonywana osobiście).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Związek prawidłowo nalicza podatek od osób fizycznych w formie ryczałtu określonego w art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Przedstawiając stanowisko wnioskodawcy organ interpretacyjny podał, że w ocenie Związku, spełnione są przesłanki do zastosowania wspomnianego ryczałtu bowiem:

- świadczone przez sędziów sportowych usługi zawarte są w katalogu usług wymienionych w art. 13 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym wypłacony ekwiwalent należy zakwalifikować jako przychód z działalności wykonywanej osobiście,

- sędziowie są delegowani przez Związek do przeprowadzenia zawodów sportowych, co oznacza, że sędziom zostaje zlecone wykonanie określonych czynności,

- wartość delegacji jest określona poprzez wskazanie w niej klasy zawodów i na tej podstawie określona jest kwota ekwiwalentu, zgodnie z tabelą, co oznacza, że suma należności za świadczoną usługę jest kwotowo określona,

- kwota ekwiwalentu nie przekracza 200 zł,

- usługa świadczona jest przez osoby niebędące pracownikami Związku.

Przedstawione powyżej stanowisko wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe.

Uzasadnienie tej oceny rozpoczęto od przytoczenia art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., dalej ustawa o pdof), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dalej wskazano, ze stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy źródłem przychodu jest działalność wykonywana osobiście. Z kolei w myśl art. 13 pkt 2 cytowanej ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in. przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych.

Dalej organ interpretacyjny stwierdził, że zakwalifikowanie przychodów do działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 2 ww. ustawy powoduje, iż na osobach fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, osobach prawnych i ich jednostkach organizacyjnych oraz jednostkach organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jako płatnikach dokonujących wypłat z powyższego tytułu ciąży obowiązek określony w art. 41 ust. 1 ww. ustawy o pdof. Zgodnie z tym przepisem osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1 (art. 41 ust. la ww. ustawy). Stosownie zaś do art. 42 ust. 1 ww. ustawy kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku płatnicy są zobowiązani przekazywać w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby (..).

Kontynuując organ interpretacyjny wskazał, że w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1 art. 42 cyt. ustawy, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru (PIT-11) - art. 41 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o pdof.

Natomiast podatnicy – jak dalej wyjaśniono - wskazane należności łącznie z pobraną zaliczką winni wykazać z pozostałymi dochodami w zeznaniu rocznym składanym zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 i nast. ustawy o pdof.

W dalszych wywodach zaskarżonej interpretacji podano, że w myśl art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o pdof koszty uzyskania niektórych przychodów z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 ustala się w wysokości 20% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód. Jednakże, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o pdof od dochodów (przychodów) z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 2 i 5-9, jeżeli kwota należności określona w umowie zawartej z osobą niebędącą pracownikiem płatnika nie przekracza 200 zł, pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 18 % przychodu. Zryczałtowany podatek od przychodów wymienionych powyżej pobierany jest bez pomniejszania tych przychodów o koszty ich uzyskania (art. 30 ust. 3 ustawy). Dodatkowo, przychody te - stosownie do art. 30 ust. 8 ustawy - nie łączą się z dochodami podlegającymi opodatkowaniu według skali podatkowej. Natomiast przepis art. 41 ust. 4 cyt. ustawy obliguje płatnika do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z ww. tytułu.

Analizując normę ustanowioną w powołanym wyżej przepisie art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o pdof organ interpretacyjny wskazał, że opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma miejsce wówczas, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

- kwota należności określona w umowie zawartej ze świadczeniodawcą (powołaniu, uchwale, zleceniu bądź innym dokumencie o podobnym charakterze) nie przekracza 200 zł,

- umowa lub umowy zawarte są przez wypłacającego świadczenie z osobą niebędącą pracownikiem płatnika.

Odnosząc powyższe do okoliczności przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji organ stwierdził, że choć kwota ekwiwalentu nie przekracza 200 zł i należność ta jest uzyskiwana przez osobę niebędącą pracownikiem płatnika, to jednak wnioskodawca jako płatnik nie zawiera z delegowanymi sędziami żadnych umów cywilnoprawnych na przeprowadzenie zawodów sportowych, wypłaca im jedynie ekwiwalent pieniężny na podstawie przedstawionego przez sędziego rachunku. Wspomniany rachunek, podobnie jak fakt delegowania sędziów przez Związek Piłki Nożnej do przeprowadzenia zawodów sportowych nie może być utożsamiany z zawarciem umowy zlecenia pomiędzy wnioskodawcą a sędziami.

Wobec powyższego organ interpretacyjny stwierdził, że skoro wnioskodawcy nie wiąże z sędziami żadna umowa (żaden stosunek prawny), kwota należności nie wynika z zawartej umowy, a jest wypłacana na podstawie rachunku, to warunek zastosowania ryczałtu nie jest spełniony.

W tym stanie rzeczy na wnioskodawcy jako płatniku ekwiwalentów sędziowskich ciąży określony w art. 41 ust. 1 ustawy o pdof obowiązek pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconego świadczenia, z uwzględnieniem 20% kosztów uzyskania przychodu, jak również sporządzenia informacji PIT-11.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 27 grudnia 2012 r. strona podniosła, że ustawodawca w art. 30 ust. 1 pkt 5 a ustawy o pdof nie określa rodzaju umowy (umów) ani też formy jej zawarcia. Wskazała, że sędziowie otrzymują wynagrodzenie na podstawie konkretnego zlecenia – delegacji sędziowskiej. Zostaje im zlecone wykonanie określonych czynności, są związani cywilnoprawną umową ustną dopuszczoną przez prawo, które z reguły zastrzega formę pisemną dla celów dowodowych. W przypadku umowy ustnej obowiązują te same zasady odpowiedzialności za wykonaną usługę czy wyrządzoną szkodę, jakie wynikają z umowy pisemnej. Nadto swoboda zawierania umów pozwala na skorzystanie z wzorca umowy kodeksowej, jak i na ich modyfikację czy też całkowite odstąpienie od nich.

W odpowiedzi z dnia 27 grudnia 2012 r. na powyższe wezwanie organ interpretacyjny stwierdził brak podstaw do jego uwzględnienia i podtrzymał stanowisko, że w analizowanym stanie faktycznym kwota należności nie wynika z umów zawieranych z sędziami.

W skardze na powyższą interpretację, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego tj.: art.30 ust. 1 pkt a ustawy o pdof poprzez uznanie, że wypłacane przez skarżącego na rzecz osoby nie będącej pracownikiem płatnika świadczenie nie wynika z umowy oraz art. 73 §1 i §2 k.c. poprzez uznanie "a contrario", że analizowany stan faktyczny nie skutkuje związaniem stron umową ustną.

Wobec powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o zmianę skarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zgodnie z wezwaniem ub o uchylenie w/w interpretacji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi opisano na wstępie dotychczasowe stanowisko stron. W dalszych wywodach skargi omówiono nowelizację art. 30 ust. 1 pkt 5 a ustawy o pdof, które obowiązujące od 1 stycznia 2011 r. brzmienie odnosi się jedynie do kwoty wynikającej z danego tytułu prawnego, w związku z czym łączna wartość wszystkich umów zawartych w danym miesiącu z tym samym zleceniobiorcą utraciła znaczenie.

Następnie strona powołała się na podnoszoną wcześniej argumentację, zmierzającą do wykazania, że sędziom zostaje zlecone wykonanie określonych czynności, a zatem strony łączy (dopuszczona przez prawo) umowa ustna. Ponawiając wywody zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżący przytoczył dodatkowo art. 74 § 1 k.c. oraz art. 353 1 k.c.

Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca przywołała interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., znak: [...] oraz interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] r., znak: sygnatura [...].

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja narusza prawo.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej również p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie uchyla tę interpretację. Na mocy art. 134 § 1 powołanej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że zarzuty i argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą w skardze lub na rozprawie nie przesądza o wyniku sprawy.

Istota sporu koncentruje się w niniejszej sprawie na interpretacji art. 30 ust 1 pkt 5 a ustawy o pdof, który stanowi, że od dochodów (przychodów) z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 2 i 5-9, jeżeli kwota należności określona w umowie zawartej z osobą niebędącą pracownikiem płatnika nie przekracza 200 zł pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 18%.

Bezsporne jest, że analizowane w niniejszej sprawie przychody, których zasady opodatkowania stanowią istotę zaskarżonej interpretacji ujęte są w katalogu zawartym w art. 13 pkt 2 ustawy o pdof, w którym ustawodawca wśród przychodów z działalności wykonywanej osobiście wymienia m.in. przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych. Niekwestionowana jest także wartość wypłacanych przez skarżącego świadczeń (nie wyższa niż 200 zł) oraz to, że świadczeniobiorca nie jest pracownikiem płatnika.

Rozbieżność stanowisk odnosi się bowiem wyłącznie do kryteriów spełnienia tej przesłanki ryczałtowego opodatkowania przychodów sędziów piłkarskich, w ramach której ustawodawca zastrzegł, że kwota należności ma być określona w umowie zawartej przez płatnika z osobą niebędącą jego pracownikiem. Strona skarżąca twierdzi bowiem, że umowę tą stanowi delegacja sędziowska (w której Związek podaje: imię i nazwisko sędziego, jego status - sędzia główny, asystent lub obserwator, klasę, termin zawodów i miejsce zawodów oraz drużyny uczestniczące w zawodach) poprzez którą zleca się im wykonanie określonych czynności. Powołuje się także na swobodę zawierania umów, która gwarantuje stornom prawo zawierania wiążących umów w formie ustnej.

Negując to twierdzenie organ interpretacyjny uznał, że pomiędzy stronami nie są zawierane żadne umowy cywilnoprawne na przeprowadzenie zawodów, a ekwiwalent pieniężny wypłacany jest na podstawie przedstawionego przez sędziego rachunku. Zdaniem organu rachunek ani fakt delegowania sędziów przez Związek nie oznacza, że zawarta została umowa zlecenia.

Rozstrzygając zarysowany powyżej spór należy w pierwszej kolejności odwołać się do treści art. 30 ust. 1 pkt 5 a ustawy o pdof, który zryczałtowanym podatkiem dochodowym obejmuje dochody z tytułu działalności osobistej (w tym uzyskiwane przez sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych), jeżeli kwota należności określona w umowie zawartej z osobą niebędącą pracownikiem płatnika nie przekracza 200 zł - w wysokości 18% przychodu. W zacytowanym przepisie ustawodawca podatkowy – jak słusznie wskazała strona skarżąca – nie zawarł żadnego zastrzeżenia dotyczącego rodzaju i formy zawarcia umowy, na mocy której sędzia miałby wykonywać wspomnianą działalność.

W kodeksie cywilnym obowiązuje natomiast ogólna zasada określona w art. 73 § 1, który stanowi, że jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna tylko wtedy, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności. Natomiast zastrzeżenie formy pisemnej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód ze świadków ani dowód z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się, gdy zachowanie formy pisemnej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej (art. 74 § 1 k.c.).

Z opisanego we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji stanu faktycznego wynika, że Związek w pisemnej delegacji wydawanej konkretnym osobom (wymienionym z imienia i nazwiska w delegacji) o statusie sędziego głównego, asystenta lub obserwatora zleca im sędziowanie zawodów o określonej klasie, odbywających się w oznaczonym terminie pomiędzy konkretnymi drużynami. Po odbytych zawodach sędzia wypełnia natomiast "oświadczenie dla celów podatkowych" oraz rachunek.

W ocenie składu orzekającego za bezpodstawne uznać należy twierdzenie organu interpretacyjnego, że sędziowie delegowani przez Związek uzyskują dochód nie objęty dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 5 a ustawy o pdof, gdyż otrzymywana należność nie została określona w umowie zawartej pomiędzy skarżącym a sędzią. Teza organu, że skoro kwota należności nie jest wymieniona w delegacji, to nie jest "określona w umowie" nie znajduje oparcia w treści analizowanego przepisu, który – jak podkreślono już wyżej – nie określa żadnych wymogów co do formy owej umowy. Nadmienić także warto, że zawierane w powszechnym obrocie umowy o świadczenie usług, nie uregulowane innymi przepisami, do których (na mocy art. 750 k.c.) stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu często nie przyjmują formy pisemnej. Strony poprzestają na ustaleniach ustnych, nierzadko nie precyzując nawet (w odróżnieniu od rozpatrywanego stanu faktycznego) dokładnej wartości przedmiotu umowy. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie "przepisy nie wymagają dla zawarcia umowy [zlecenia] zachowania formy szczególnej, niezależnie od tego, jakiej czynności prawnej zobowiązał się dokonać przyjmujący zlecenie. W związku z tym może ona zostać zawarta w dowolnej formie, nawet w sposób dorozumiany" (por. Kopaczyńska-Pieczniak Komentarz.Kodeks cywilny. Tom III. Zobowiązania – część szczególna, LEX 2010). "Przepisy dotyczące umowy zlecenia mają charakter względnie obowiązujący i w związku z tym strony tego stosunku prawnego mogą odmiennie w umowie, zgodnie z zasadą swobody umów, określić swe prawa i obowiązki. (por. wyrok SN z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV CSK 168/08, LEX nr 465997).

Wobec powyższego Sąd uznając za uzasadnione podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organ interpretacyjny przepisów prawa materialnego,. tj. art. 30 ust. 1 pkt 5 a ustawy o pdof stwierdził, że Minister Finansów dokonał nieprawidłowej, rozszerzającej i nie korelującej z treścią art. 734 w zw. z art. 750 k.c. wykładni tego przepisu prawa, co miało wpływ na wydaną przez niego interpretację. Wyczerpana zatem została przesłanka uchylenia zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). i zobowiązania właściwego organu, aby przy ponownym rozpoznawaniu wniosku o interpretację prawa podatkowego uwzględnił powyższe uwagi. Z uwagi na charakter zaskarżonego aktu Sąd nie orzekł o jego wykonalności. Nie rozstrzygnięto także o kosztach postępowania sądowego, gdyż strona skarżąca nie złożyła wniosku o ich zasądzenie.