Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 156/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA del. Tomasz Judecki (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w S. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 14 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o. o. (dalej jako: "Spółka") jest decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. (dalej jako: "organ odwoławczy") z dnia 14 stycznia 2022 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania Spółki od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. (dalej jako: "organ I instancji") z dnia 29 lipca 2021 r. nr [...] w pkt I uchylono pkt 1 decyzji organu I instancji i stwierdzono u M. S. chorobę zawodową, przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, zespół cieśni w obrębie nadgarstka prawego (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych) oraz w pkt II utrzymano w mocy pkt 2 decyzji organu I instancji.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym:

Poddane kontroli Sądu postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej zostało wszczęte z urzędu dnia 3 grudnia 2018 r. w związku ze zgłoszeniem lekarza profilaktyka z dnia 29 listopada 2018 r. podejrzenia u M. S. choroby zawodowej określonej jako: przewlekłe choroby układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W toku postępowania organy ustaliły, że M. S. była zatrudniona w zakładzie Spółki na stanowisku pracownik produkcji od 18 sierpnia 2016 r. do 15 listopada 2018 r., oraz od 3 grudnia 2018 r. do 31 maja 2020 r.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w ramach pracy prowadziła procesy: gratowania, mycia, szlifowania elementów produkcyjnych w obszarze ich obróbki końcowej - gwoździ ze stali chirurgicznej oraz gwoździ z tytanu. Procesy te prowadzone były z użyciem różnego rodzaju maszyn i urządzeń: szlifierek, frezarek i myjek. Organ I instancji szczegółowo opisał poszczególne kroki produkcyjne i czynności wykonywane przez M. S. przy obróbce końcowej elementów produkcyjnych. Ustalił zrealizowane przez nią zlecenia w roku 2017 i 2018 w podziale miesięcznym i średniodziennym.

Ustalił, że w 2017 r. dla gwoździ stalowych wykonała: proces gratowania dla 435 - 1005 elementów miesięcznie, szlifowania I dla 280 - 912 sztuk miesięcznie, szlifowania II dla 38 - 198 sztuk w miesiącu. Ponadto wykonywała mycie gwoździ. W roku 2017 frezowała również 46 elementów, a dla 20 wykonała frezowanie proksymalne. Wykonała również zlecenie dla 88 stalowych śrub, które gładziła i poddawała kontroli oraz procesom wykończeniowym, a 176 śrub myła. Średnio M. S. gratowała i szlifowała kilkadziesiąt gwoździ stalowych dziennie. W przypadku gwoździ tytanowych wykonywała: gięcie promienia dla 38 - 463 sztuk miesięcznie, gratowanie dla 35 - 189 sztuk miesięcznie. Ponadto myła gwoździe. W sierpniu nie wykonywała zleceń dotyczących gwoździ tytanowych. Średnio M. S. w roku 2017 gratowała i szlifowała kilkadziesiąt gwoździ tytanowych dziennie.

W roku 2018 pani M. S. pracowała od stycznia do września. W każdym miesiącu gratowała i szlifowała, a także myła gwoździe stalowe i tytanowe. Obróbkę prowadziła wykonując zlecenia od kilkudziesięciu do 629 sztuk w miesiącu.

Organ I instancji wyjaśnił, że w związku z podejrzeniem choroby zawodowej M. S. została skierowana przez lekarza profilaktyka na badania do jednostki orzeczniczej.

W toku przeprowadzonego przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. postępowania diagnostyczno - orzeczniczego ustalono dolegliwości pod postacią drętwienia ręki prawej, parestezji, bólu w ciągu dnia, głównie podczas ruchu nawracania ręki oraz bólu nocnego, zaburzającego prawidłowy sen. M. S. leczona była zachowawczo farmakologicznie i fizykoterapią bez poprawy. Została skierowana do Poradni Neurologicznej, a w dniu 21 września 2018 r. wykonano operację przecięcia więzadła poprzecznego nadgarstka prawego. Do pracy powróciła w grudniu 2018 r. Nadal odczuwała dolegliwości bólowe nadgarstka bez drętwienia i bólu nocnego.

W dniu 6 lutego 2020 r. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. wydał w sprawie orzeczenie lekarskie nr [...] którym stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u M. S., zatrudnionej w Spółce na stanowisku pracownik produkcji, w okresie narażenia zawodowego od 18 sierpnia 2016 r., o nazwie: przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia wskazał na brak potwierdzonej pracy w narażeniu na pracę o charakterze monotypowym, relatywnie wczesne pojawienie się dolegliwości w stosunku do okresu zatrudnienia oraz podwyższone parametry czynnika reumatoidalnego RF i odczynu antystreptolizynowego ASO, które wymagają dalszej diagnostyki. M. S. nie zgodziła się z powyższym i wniosła o ponowne badanie do Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

Organ I instancji wskazał, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. wydał w dniu 25 maja 2021 r. orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej u M. S., zatrudnionej w Spółce na stanowisku pracownik produkcji, w okresie narażenia zawodowego od 18 sierpnia 2016 r. do 15 listopada 2018 r., oraz od 3 grudnia 2018 r. do maja 2020 r. o nazwie: przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymieniona w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.

Organ I instancji wskazał, że w opinii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. szczegółowo w niej opisany sposób wykonywania pracy przez pracownika mógł przyczynić się do rozwoju zgłoszonej neuropatii z ucisku. Stwierdzone u zainteresowanej podwyższone wartości niektórych czynników [nieznacznie podwyższonych poziomów aminotransferaz wątrobowych (ALT, AST), czynnik reumatoidalnego (RF) oraz zaburzenia gospodarki lipidowej], pozostają bez wpływu na ocenę związku przyczynowego pomiędzy warunkami wykonywania pracy zawodowej w Spółce na stanowisku pracownika produkcji a rozwojem stwierdzonego u pracownika schorzenia. W tym stanie faktycznym organ I instancji uznał, że ma podstawy do przyjęcia z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez M. S. na stanowisku pracownika produkcji a rozwojem stwierdzonego u niej schorzenia pod postacią zespołu cieśni nadgarstka. Dlatego w pkt 1 decyzji stwierdził u niej chorobę zawodową: przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Z kolei w pkt 2 osnowy decyzji organ I instancji, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej w części dotyczącej [...] jako podmiotu niemającego w sprawie przymiotu strony. Organ I instancji ustalił, że M. S. była zatrudniona od 3 sierpnia 2015 r. do 15 sierpnia 2016 r. w zakładzie [...]. Z uwagi jednak na okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy, wynoszącym 1 rok i zgodnie z opiniami jednostek orzeczniczych, za miejsce zatrudnienia, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej uznano wyłącznie zakład Spółki.

Od decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołanie. W odwołaniu zarzuciła m. in.: naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego oraz dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego; naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez niepodjęcie dodatkowych czynności dowodowych, które umożliwiłyby rzetelne rozpoznanie sprawy; naruszenie art. 2351 k.p. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie polegające na wadliwym stwierdzeniu, że w przypadku M. S. spełnione zostały wymagane dla stwierdzenia choroby zawodowej kryteria. Nadto, Strona zakwestionowała ocenę narażenia zawodowego, uznanie związku przyczynowo - skutkowego między chorobą zawodową, a czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy (sposobem wykonywania pracy). Podniesiono także kwestie medyczne związane z rozpoznaną chorobą zawodową.

Organ odwoławczy decyzją z dnia 14 stycznia 2022 r. w pkt I uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy stwierdził u M. S. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka prawego. Reformatoryjne orzeczenie uzasadnił brakiem wskazania przez organ I instancji nadgarstka którego dotyczy stwierdzona choroba zawodowa (tu: nadgarstka prawego).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał się na orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu 28 maja 2021 r., a także na opinię uzupełniającą Instytut Medycyny Pracy w Ł. z dnia 15 listopada 2021 r. Przytoczył w uzasadnieniu faktycznym decyzji ich obszerne fragmenty potwierdzające prawidłowość jego ustaleń, że narażenia zawodowe oraz charakter wykonywanej pracy w zakładzie Spółki stwarzały ryzyko wystąpienia u M. S. rozpoznanej choroby zawodowej. Ustalenie to potwierdzają – w ocenie organu odwoławczego - spójne z tym orzeczeniem lekarskim ustalenia dochodzenia epidemiologicznego utrwalone w Karcie oceny narażenia zawodowego, Protokole z oględzin nr 1/19 z dnia 14 lutego 2019 r. stanowiska pracownika produkcji oraz Analizie ryzyka zawodowego na stanowisku pracownika produkcji w Spółce. Zdaniem organu odwoławczego wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. orzeczenie lekarskie z dnia 28 maja 2021 r. wraz z opinią uzupełniając z dnia 15 listopada 2021 r., spełniają wymagania opinii biegłego.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy pkt 2 decyzji organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka zaskarżyła decyzję organu odwoławczego, kwestionując jej rozstrzygnięcie z pkt. I jej osnowy w jakiej uchylił on pkt 1 osnowy decyzji organu I instancji z dnia 29 lipca 2021 r. i orzekł co do istoty sprawy.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, niedokonanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, poprzez: pominięcie wskazywanych przez Spółkę rozbieżności w zakresie ustalonego w decyzji organu I instancji zakresu czynności wykonywanych przez M. S. na stanowisku pracy oraz nieustalenie czy zakres tych czynności, a także czy praca wykonywana przez M. S. miała charakter monotypowy i czy natężenie tych ew. czynności o charakterze monotypowym, mogło wpłynąć na rozwój potencjalnej choroby zawodowej. Powyższe okoliczności miały w ocenie Spółki istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji skutkowały naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 2351 k.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu, iż w przypadku M. S. spełnione zostały kryteria wymagane dla stwierdzenia choroby zawodowej.

Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez niewyjaśnienie przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, polegające na niezwróceniu się ponownie do jednostki orzeczniczej II stopnia, o odniesienie się do kwestii, o których wyjaśnienie wnosił organ odwoławczy, a które zostały przemilczane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, w wydanej przez nią opinii uzupełniającej - tj. wyjaśnienia czy: praca wykonywana przez M. S. miała charakter monotypowy i czy natężenie tych czynności o charakterze monotypowym, mogło wpłynąć na rozwój potencjalnej choroby zawodowej. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do wydania decyzji opartej na niekompletnym materiale dowodowym i w konsekwencji skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 2351 k.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu, iż w przypadku M. S. spełnione zostały kryteria wymagane dla stwierdzenia choroby zawodowej.

Zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej, w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien był uchylić zaskarżoną decyzję w części dot. pkt 1 i przekazać ją do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wobec konieczności uzupełnienia ustaleń stanu faktycznego w zakresie czynności wykonywanych przez M. S. na zajmowanym stanowisku oraz zwróceniu się do jednostki orzeczniczej, o wydanie opinii w oparciu o prawidłowo ustalony zakres wykonywanych czynności.

Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej pkt I (tj. w części uchylającej decyzję organu I instancji) oraz rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej jej pkt 1.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie z kolei do art. 145 § 1 pkt 2-3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, sąd stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Jednocześnie w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, sąd umarza to postępowanie (art. 145 § 3 p.p.s.a.). W przypadku braku wskazanych uchybień, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że akty te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy m. in. art. 2351 k.p. oraz art. 2352 k.p.

W myśl art. 2351 k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Z kolei art. 2352 k.p. stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Wykaz chorób zawodowych został określony w załączniku do - wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 k.p. – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 – dalej jako: "Rozporządzenie").

Zgodnie z § 4 ust. Rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia, o której mowa w § 5 ust. 2, to jest m. in. do poradni chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 1 Rozporządzenia). Następnie lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 Rozporządzenia).

Jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5 Rozporządzenia). Pracownik (i tylko pracownik, nie zaś pracodawca), badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 Rozporządzenia).

Zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do § 8 ust. 2 Rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Orzeczenie lekarskie wydaje się m. in. na podstawie oceny narażenia zawodowego. Ocenę narażenia zawodowego przeprowadza: w związku z podejrzeniem choroby zawodowej – lekarz, który sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie (§ 6 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia), w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej – lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 6 ust 3 pkt 2 Rozporządzenia), a w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – właściwy inspektor sanitarny (§ 6 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia). Narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego (§ 6 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia).

Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na postawie art. 2981 Kodeksu pracy, przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego (§ 6 ust. 4 Rozporządzenia).

Z powołanych przepisów wynika, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym i tak też jest określana w orzecznictwie sądowym, gdzie wskazuje się jednocześnie, że oznacza ona zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, zwłaszcza z jej rodzajem i charakterem oraz sposobem wykonywania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 477/18, publik. w CBOSA).

Z powołanych wyżej regulacji prawnych należy wyprowadzić wniosek, że dla uznania danej choroby za chorobę zawodową konieczne jest kumulatywne spełnienie przesłanek: rozpoznana choroba mieści się w wykazie chorób zawodowych, została stwierdzona orzeczeniem lekarskim oraz istnieje związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy chorobą, a warunkami w jakich pracownik świadczył pracę (narażeniem zawodowym) ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Wystąpienie tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

W świetle powszechnie utrwalonego orzecznictwa sądowego organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 874/18, publik. w CBOSA) i ma obowiązek zasięgnąć opinii uprawnionej jednostki orzeczniczej wskazanej w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Specjalistyczne orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną (ma charakter opinii biegłego), bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Orzeczenie takie stanowi dowód w sprawie, podlegający ocenie zgodnie z przepisami K.p.a. Jeżeli zatem specjalistyczne orzeczenie lekarskie jest wewnętrznie spójne, opiera się na całokształcie zebranego materiału dowodowego i zawiera uzasadnienie niebudzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej właściwy do wydania decyzji w tym sensie, że organ ten nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczenia jednostki orzeczniczej.

Odnosząc powyższe do okoliczności spornych w sprawie należy wskazać, że poddane kontroli Sądu postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej zostało wszczęte w związku ze zgłoszeniem z dnia 29 listopada 2018 r., przez lekarza profilaktyka, podejrzenia u M. S. choroby zawodowej wymienionej w załączniku do Rozporządzenia pod pozycją 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonej jako przewlekłe choroby układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W toku tego postępowania zachowana została procedura z § 6 Rozporządzenia w której wydano orzeczenie lekarskie przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, a na skutek złożonego przez pracownika wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego, w sprawie wypowiedziała się także jednostka orzecznicza II stopnia. Choroba zawodowa została zatem ostatecznie stwierdzona stosownym orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia.

Zdaniem Sądu, okoliczność, że zawarte w tych orzeczeniach wnioski końcowe co do klinicznych podstaw rozpoznania choroby zawodowej były biegunowo odmienne nie może sama w sobie stanowić argumentu dla formułowania zarzutu o dowolności ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę orzekania w sprawie.

Jak wynika z argumentacji zaskarżonej decyzji jednostka orzecznicza I stopnia w wydanej opinii stwierdziła, że na stanowisku pracy badana wykonywała czynności, które mimo angażowania układu ruchu nie można uznać za pracę monotypową, stwarzającą warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych, a w konsekwencji wystąpienia zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Stwierdziła relatywnie wczesne pojawienie się dolegliwości w stosunku do okresu zatrudnienia oraz podwyższone parametry czynnika reumatoidalnego RF i odczynu antystreptolizynowego ASO, które wymagają dalszej diagnostyki. Wskazała zatem na udział niezawodowych czynników ryzyka powstania tego schorzenia, a tym samym brak związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym zespołem cieśni w obrębie prawego nadgarstka a warunkami w jakich pracownik świadczył pracę (narażeniem zawodowym).

Orzekające w sprawie organy oparły się jednak na wynikach instancyjnej kontroli prawidłowości orzeczenia lekarskiego. W następstwie bowiem złożonego przez pracownicę wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego Instytut Medycyny Pracy w Ł. wydał w dniu 28 maja 2021 r. orzeczenie lekarskie, którym rozpoznał u M. S. chorobę zawodową: przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie prawego nadgarstka. W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji przytoczono jego obszerne fragmenty: "Zgodnie z dostępną dokumentacją dotyczącą oceny narażenia, do obowiązków zawodowych Pani S. na stanowisku pracownika produkcji w [...], tj. w okresie wystąpienia pierwszych udokumentowanych dolegliwości i rozwoju schorzenia, należało prowadzenie procesów gratowania, mycia i szlifowania elementów produkcyjnych. Obsługiwała narzędzia ręczne, takie jak nożyki precyzyjne i frezarki z różnymi frezami i końcówkami polerskimi. Przy użyciu niewielkiej siły wykonywała ruchy precyzyjne ręką trzymającą narzędzie wybierała warstwowo, w bardzo precyzyjny sposób, kolejne warstwy naddatku materiału, co jakiś czas dokonując kontroli wizualnej części pod lupą. Narzędzia trzymała w zaciśniętej ręce prawej, element obrabiany w lewej. Wykonywała ruchy półobrotu nadgarstkiem, powtarzać go wielokrotnie przy użyciu narzędzi. Ponadto, przy procesach szlifowania, gładzenia i polerowania była narażona na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym przenoszone ze źródeł technologicznych podczas obrabiania elementów trzymanych w dłoniach lub prowadzonych. W wywiadzie pacjentka podawała dolegliwości pod postacią drętwienia i bólu całej ręki prawej od około 2018 roku. Po raz pierwszy badanie przewodnictwa nerwowego wykonano w dniu 22.02.2018 r. i opisano odcinkową demielinizację w zakresie włókien ruchowych i czuciowych nerwu pośrodkowego na poziomie nadgarstka. W dniach 20 - 21.09.2018 r. pacjentka była hospitalizowana w Oddziale Chirurgii Ogólnej ZOZ w O., w którym była leczona operacyjnie z powodu zespołu cieśni nadgarstka prawego. Po zabiegu operacyjnym podaje ustąpienie dolegliwości. (...) Na podstawie konsultacji neurologicznej rozpoznano stan po leczeniu operacyjnym zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej. W wykonanych badaniach laboratoryjnych stwierdzono nieznacznie podwyższony poziom aminotransferaz wątrobowych (ALT, AST), czynnika reumatoidalnego (RF) oraz zaburzenia gospodarki lipidowej. Pomimo ww. czynników należy stwierdzić, iż przeprowadzona ocena narażenia zawodowego potwierdza, że czynności wykonywane na stanowisku pracy badanej mogły w istotny sposób przyczynić się do rozwoju zespołu cieśni nadgarstka prawego operowanego w przeszłości, co daje podstawę do rozpoznania u Pani M. S. choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych)".

Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił się do Instytuty Medycyny Pracy w Ł. o wydanie opinii uzupełniającej ze szczególnym uwzględnieniem kwestii medycznych podnoszonych przez odwołującą się. W dniu 15 listopada 2021 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. wydał opinię uzupełniającą. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono jej obszerne fragmenty: "W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dn. 28.05.2021 r. lekarz orzecznik w uzasadnieniu szczegółowo opisał sposób wykonywania pracy przez badaną w podsumowaniu uznając go za obciążający manualnie i wiążący się istotnie z ryzykiem rozwoju zespołu cieśni kanału nadgarstka. Jeżeli zakres wykonywanych czynności jest różny, ale wszystkie powodują zwiększenie ciśnienia w kanale nadgarstka w długich interwałach czasowych, to istnieje ryzyko rozwoju patologii zawodowej w zakresie obwodowego układu nerwowego. W przypadku Pani S. i zatrudnienia na stanowisku pracownika produkcji w [...] było to gratowanie, mycie i szlifowanie elementów produkcyjnych przy obsłudze narzędzi ręcznych, jak nożyki precyzyjne i frezarki z różnymi frezami i końcówkami polerskimi. Manualne czynności wymagały precyzji. Pracownica narzędzie trzymała w zaciśniętej ręce prawej, a obrabiany element w ręce lewej, wykonywała ruchy półobrotu nadgarstkiem, powtarzając go wielokrotnie przy używaniu narzędzi. Dodatkowym czynnikiem ryzyka rozwoju zespołu cieśni w kanale nadgarstka była w tym przypadku ekspozycja na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym przenoszonym na kończyny górne poprzez narzędzia pracy. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż do rozwoju objawów doszło w okresie wykonywania pracy. Młody wiek pacjentki niweluje istotny pozazawodowy czynnik ryzyka rozwoju zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, jaki jest u kobiet okres około i pomenopauzalny. Wyniki badań laboratoryjnych pacjentki przedstawiono w uzasadnieniu zgodnie ze stanem faktycznym, wskazując iż przekroczenie wartości referencyjnych było "nieznaczne", co nie pozwala wnioskować o istotnych pozazawodowych czynnikach rozwoju tej neuropatii. Postępowanie diagnostyczno - orzecznicze przebiegło zgodnie z zasadami przyjętymi w orzecznictwie o chorobach zawodowych".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy trafnie zestawił powyższą ocenę jednostki orzeczniczej II stopnia z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i ocenił wnioski z nich płynące jako spójne z sobą.

Wskazał przede wszystkim na Kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną w postępowaniu przeprowadzonym w dniu 8 marca 2019 r. w związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej, opracowaną w oparciu o Protokół z oględzin nr 1/19 z dnia 14 lutego 2019 r. stanowiska pracownika produkcji. Podkreślił, że Protokół ten został zaakceptowany przez przedstawiciela Spółki. Organ odwoławczy wskazał, że Karta oceny narażenia zawodowego wyjaśnia kwestie narażenia zawodowego. Karta oceny narażenia zawodowego oraz Protokół z oględzin nr 1/19 z dnia 14 lutego 2019 r. stanowiska pracownika produkcji znajdują się w aktach sprawy (dowód: k. 13 i k. 13a w aktach adm.).

W Karcie oceny narażenia zawodowego w pkt 11 i nast. opisano szczegółowo czynniki narażenia zawodowego na stanowisku pracownik produkcji wskazujące przyczynę choroby zawodowej, w tym: sposób wykonywania pracy, rodzaj, zakres, stopień obciążenia czynnościami, czas potrzebny na wykonanie pracy, pozycja ciała, okres narażenia. To właśnie na opisany w Karcie rodzaj, charakter oraz sposób wykonywania pracy powołał się w swoim orzeczeniu Instytut Medycyny Pracy w Ł. przytaczając jej obszerne fragmenty. W ocenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. zachorowanie pozostaje w związku przyczynowym z opisaną w Karcie pracą, z ustalonym tam jej rodzajem i charakterem oraz sposobem wykonywania. Zgodnie § 6 ust. 1 Rozporządzenia wydający orzeczenie lekarz oparł się zatem m. in. na opisanym w Karcie narażeniu zawodowym M. S.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ocena Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest spójna z przedstawionym przez Spółkę dowodem: Analizą ryzyka zawodowego na stanowisku pracownika produkcji. Wynika z niej, że na stanowisku tym zidentyfikowano zagrożenie w postaci: "zagrożenia chorobowe" - "obciążenia mięśniowo - szkieletowe, drgania mechaniczne", "przeciążenia układu ruchu (mięśniowo-kostnego)" oraz wskazano skutki "ciężkie uszkodzenia ciała" - ryzyko wystąpienia skutków zdrowotnych oceniono jako "małe" (w przypadku przeciążenia układu ruchu) oraz "średnie" (w przypadku drgań mechanicznych). Tym samym nie zostało zupełnie wyeliminowane i nie można wykluczyć potencjalnego wystąpienia dolegliwości/skutków zdrowotnych mających etiologię zawodową u danego pracownika, predysponujących do powstania przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. Analizy ryzyka zawodowego na stanowisku pracownika produkcji znajduje się w aktach sprawy (dowód: k. 8 w aktach adm.).

Na podstawie tychże ustaleń bazowało orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. We wnioskach końcowych tego orzeczenia wyraźnie podano, że przeprowadzona ocena narażenia zawodowego potwierdza, że czynności wykonywane na stanowisku pracy badanej mogły w istotny sposób przyczynić się do rozwoju zespołu cieśni nadgarstka prawego operowanego w przeszłości, co daje podstawę do rozpoznania u M. S. choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej. W ocenie Sądu, w świetle zarysowanych okoliczności faktycznych i prawnych, nie można zarzucić organom administracji publicznej dowolności w zakresie wydanego przez nie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu choroby zawodowej, na podstawie orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 28 maja 2021 r., uzupełnionego opinią z dnia 15 listopada 2021 r.

Zgodzić się należy z argumentacją organu odwoławczego, że prawidłowość orzeczenia D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. została w toku postępowania zweryfikowana przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, a wynik czynności weryfikacyjnych dawał podstawy do stwierdzenia, że zdiagnozowane u pracownika schorzenie w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka miało przyczynę zawodową. W sprawie, zasadnie zatem walor dowodowy przypisano orzeczeniu lekarskiemu Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 28 maja 2021 r., uzupełnionego opinią z dnia 15 listopada 2021 r., skoro podstawę jego wydania stanowił opis narażenia zawodowego pracownika, spójny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Wprawdzie orzeczenie to nie ma charakteru jednoznacznie przesądzającego o tym, że narażenie zawodowe stanowiło wyłączną przyczynę powstania choroby u badanej, niemniej, wskazanie na istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym zespołem cieśni nadgarstka, a warunkami pracy zawodowej pracownika uznać należy - co też przyjęto w zaskarżonej decyzji - za dostateczną podstawę normatywną do stwierdzenia w sprawie choroby zawodowej.

W rozwinięciu tego wątku należy wskazać, że już sama językowa wykładnia art. 2351 k.p. wskazuje, że na gruncie tego przepisu nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym") a stwierdzonym schorzeniem.

Tak też przepis art. 2351 k.p. rozumiany jest w orzecznictwie sądowym, gdzie wskazuje się, że dla rozpoznania danego schorzenia za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa, że rozpoznana choroba, wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jest skutkiem oddziaływania na pracownika czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (por. przykładowo: wyroki NSA z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 1408/18 oraz z dnia 6 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1147/18, publik. w CBOSA).

Sąd podziela stanowisko przedstawione w powołanych wyrokach przychylając się jednocześnie do poglądu sformułowanego w wyroku NSA z dnia 12 lutego 2020 r. (sygn. akt II OSK 874/18, publik. w CBOSA) że na gruncie art. 2351 k.p. nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem.

Skoro zatem, w orzeczeniu lekarskim z dnia 28 maja 2021 r., uzupełnionej opinią z dnia 15 listopada 2021 r., wskazano na zawodową etiologię schorzenia, to organ inspekcji sanitarnej miał prawo bazować na tych wniosku przy wydaniu decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Tylko bowiem wykazanie, że choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami niepozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonym schorzeniem. W sprawie, lekarska jednostka orzecznicza nie stwierdziła, by pozazawodowe czynniki stanowiły wyłączną przyczynę zdiagnozowanego u pracownika schorzenia. Jak wynika z treści orzeczenia lekarskiego, w procesie diagnostycznym uwzględniono podwyższone poziomy aminotransferaz wątrobowych (ALT, AST), czynnika reumatoidalnego (RF) oraz zaburzenia gospodarki lipidowej, a pomimo tego wyraźnie stwierdzono, że "przekroczenie wartości referencyjnych było nieznaczne, co nie pozwala wnioskować o istotnych pozazawodowych czynnikach rozwoju tej neuropatii". W sprawie jednocześnie trzeba wyraźnie podkreślić, że wydając zaskarżoną decyzję o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej organ odwoławczy dochował wszystkich obowiązujących go reguł postępowania dowodowego.

Przyjęta jako dowód w sprawie opinia (orzeczenie lekarskie) Instytutu Medycyny Pracy w Ł. została poddana wnikliwej ocenie pod kątem jej rzetelności, jasności i spójności. Trzeba też dodać, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie bazował wyłącznie na treści tej opinii (choć miała ona w sprawie niewątpliwie wiodący walor dowodowy), ale również, uwzględnił w swojej argumentacji wnioski wyprowadzone z oceny narażenia zawodowego, zwracając uwagę, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził istnienie narażenia zawodowego M. S. Wymaga odnotowania, że wnioski co do oceny narażenia zawodowego korespondowały ze stanowiskiem wyrażonym we wspomnianym wyżej orzeczeniu lekarskim Instytut Medycyny Pracy w Ł. Zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy ocenił za wyczerpująco zgromadzony, a stanowiące podstawę wydanej przez niego decyzji - orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. organ poddał ocenie pod kątem tego, czy zostało ono należycie uzasadnione, czy nie zawierało w swej treści sprzecznych informacji, a wreszcie, czy podstawę jego wydania stanowił należycie wyjaśniony stan faktyczny. Przestawione po wydaniu tego orzeczenia zastrzeżenia Spółki organ odwoławczy przedstawił jednostce orzeczniczej II stopnia, która w uzupełnieniu opinii z dnia 15 listopada 2021 r., podtrzymała swoje stanowisko. Wyjaśniła przy tym, że w sprawie wzięto pod uwagę także inne czynniki pozazawodowe zwiększonego ryzyka rozwoju cieśni nadgarstka, a pomimo tego uznała, że to "nie pozwala wnioskować o istotnych pozazawodowych czynnikach rozwoju tej neuropatii".

W nawiązaniu do zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że zawarta w niej argumentacja nie mogła doprowadzić do podważenia oceny, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego oraz procesowego.

Z treści skargi należy wnosić, że koncentruję się one na pominięciu i nie ustaleniu przez organy zakresu czynności wykonywanych przez M. S. na stanowisku pracy w kontekście tego, czy miała ona charakter monotypowy i czy natężenie tych czynności mogło wpłynąć na rozwój choroby zawodowej.

Prawidłowość zaskarżonej decyzji strona próbuje też zwalczać poprzez wskazanie na uchybienia procesowe orzeczenia jednostki orzeczniczej II stopnia, a mianowicie podnosi "przemilczane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, w wydanej przez nią opinii uzupełniającej – tj. wyjaśnienia czy: praca wykonywana przez Panią M. S. miała charakter monotypowy i czy natężenie tych ew. czynności o charakterze monotypowym, mogło wpłynąć na rozwój potencjalnej choroby zawodowej".

Przedstawionej w skardze (na poparcie tego zarzutu) argumentacji Sąd nie podziela, albowiem w toku postępowania organy miały obowiązek ustalić przesłanki konieczne do wydania zaskarżonej decyzji, w tym zawodowe przyczyny powstania schorzenia u M. S.: zakres czynności, rzeczywiste prace oraz warunki wykonywania przez nią pracy na stanowisku pracownik produkcji w zakładzie Spółki w okresie narażenia zawodowego.

Z treści orzeczenia lekarskiego wynika ponad wszelką wątpliwość, że monotypia pracy wykonywanej przez M. S., rozumiana jako powtarzalność czynności wykonywanych na stanowisku pracownik produkcji, została wzięta pod uwagę w orzeczeniu lekarskim. Wbrew zarzutom skargi, treść kwestionowanej opinii nie pozostawia wątpliwości, że jednostka orzecznicza II stopnia wzięła pod uwagę przyczyny powstania schorzenia u M. S. związane właśnie ze sposobem wykonywania przez nią pracy. Polegał on na powtarzaniu kroków produkcyjnych i czynności przy gratowaniu i szlifowaniu gwoździ ze stali chirurgicznej i gwoździ z tytanu. W orzeczeniu lekarskim z dnia 28 maja 2021 r. stwierdził, że opisane "czynności wykonywane na stanowisku pracy badanej mogły w istotny sposób przyczynić się do rozwoju zespołu cieśni nadgarstka prawego operowanego w przeszłości, co daje podstawę do rozpoznania u Pani M. S. choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych)". W uzupełnieniu opinii z dnia 15 listopada 2021 r. stwierdził, że: "lekarz orzecznik w uzasadnieniu szczegółowo opisał sposób wykonywania pracy przez badaną w podsumowaniu uznając go za obciążający manualnie i wiążący się istotnie z ryzykiem rozwoju zespołu cieśni kanału nadgarstka. Jeżeli zakres wykonywanych czynności jest różny, ale wszystkie powodują zwiększenie ciśnienia w kanale nadgarstka w długich interwałach czasowych, to istnieje ryzyko rozwoju patologii zawodowej w zakresie obwodowego układu nerwowego". Poszukiwanie dalszych odpowiedzi na, pytanie o to, czy zawodowe okoliczności narażenia zawodowego M. S., ustalone jako przyczyna jej choroby zawodowej, są lub nie są monotypowe, jest bezprzedmiotowe z punktu widzenia przesłanek wydania kontrolowanej decyzji, gdyż monotypia pracy nie jest sama w sobie przesłanką stwierdzenia choroby zawodowej.

W ocenie Sądu, w sprawie zostało zatem wykazane wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym zespołem cieśni nadgarstka, a warunkami pracy zawodowej M. S. W sprawie, nie doszło zatem do naruszenia art. 7 K.p.a., jak również, naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. należy wskazać, że w sprawie nie zachodziła potrzeba uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia stanu faktycznego, gdyż stan ten został ustalony w stopniu wystarczającym do załatwienia sprawy.

Nie będąc zatem uprawnionym do poddawania analizie materiału dowodowego z medycznego punktu widzenia, Sąd uznał, że organy sanitarne, opierając się na stanowisku zajętym przez uprawnione podmioty, zgodnie z prawem rozstrzygnęły sprawę.

Kierując się przedstawioną argumentacją, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wniesioną w sprawie skargę w całości oddalił.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.