Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1194/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 57 § 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia SO del. Aleksandra Westra, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu na rzecz skarżącego J. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] marca 2019r. nr [...], Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej także: "organ", "Prezes IPN") stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tegoż organu z [...] grudnia 2018r. nr [...].

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezes IPN decyzją z [...] grudnia 2018r. (nr wskazany na wstępie), po rozpatrzeniu wniosku J. C. (dalej też: skarżący) odmówił potwierdzenia, że ww. spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy o działaczach opozycji. Decyzja została stronie doręczona w dniu [...] stycznia 2019r.

J. C. pismem z dnia [...] stycznia 2019r. nadanym w tej samej dacie w placówce poczty [...] wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Prezesa IPN.

Organ po rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z [...] marca 2019r. (nr wskazany na wstępie) na podstawie przepisu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm - dalej: "k.p.a.") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ wskazał na brzmienie przepisu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. podnosząc, że zgodnie z treścią tego przepisu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe. Wskazał również, że zgodnie z orzecznictwem w przypadku nadania w zagranicznej placówce pocztowej pełni ona jedynie funkcję pośrednią pomiędzy nadawcą i operatorem wyznaczonym w Polsce, a za datę złożenia pisma przyjmuje się datę jego przekazania do polskiego operatora wyznaczonego. Organ wskazał również, że w przypadku przesyłek nierejestrowanych nadanych za granicą, jak w niniejszej sprawie, nadawca ponosi ryzyko polegające na braku możliwości wykazania daty przekazania przesyłki polskiemu operatorowi wyznaczonemu, gdyż tylko przesyłki rejestrowane zawierają stempel pocztowy polskiej placówki pocztowej potwierdzający wpływ przesyłki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym zdaniem organu sposób nadania w niniejszej sprawie przesyłki zawierającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (przesyłka nierejestrowana) uniemożliwi ustalenie, czy przedmiotowe pismo zostało wysłane z zachowaniem obowiązujących terminów. A zatem wobec braku możliwości ustalenia, kiedy przesyłka została zarejestrowana w polskiej placówce pocztowej, organ uznał, iż datą wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest data wpływu pisma do organu czyli [...] lutego 2019r. co oznacza, że wniosek został wniesiony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Termin mijał w dniu [...] stycznia 2019r.

J. C. nie zgadzając się ze wskazanym wyżej postanowieniem Prezesa IPN złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący podniósł, że faktycznie na przesyłce nie było pieczęci ale przesyłka winna być dostarczona w wymaganym terminie, ponieważ była to przesyłka "urgente". Tego typu przesyłka na terenie [...] dostarczana jest w ciągu 1 dnia, a na terenie Europy w terminie średnio 2-3 dni (do adresata). A zatem aby tak szybkie możliwe było doręczenie do adresata przesyłki to przesyłka musi być dostarczona do kraju odbiorcy tego samego dnia, czy najbliższej nocy. Skarżący podkreślił przy tym że lotnisko w [...] w pobliżu poczty nadania przesyłki jest dobrze skomunikowane z [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 j.t. ze zm., dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Sąd wskazuje również, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Prezesa IPN z [...] marca 2019r. (nr wskazany na wstępie), którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczyła zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy czym nie jest sporne, że decyzja z [...] grudnia 2018r. Prezesa IPN została odebrana przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2019r. Tym samym termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał z dniem [...] stycznia 2019r. Nie budzi również żadnej wątpliwości fakt, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nadał w placówce poczty [...] w dniu [...] stycznia 2019r. a zatem dzień przed upływem terminu.

Należy jednak zauważyć, że art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. na dzień wydania zaskarżonego aktu stanowił, że termin m. in. do wniesienia środka zaskarżenia uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe. Z brzmienia wskazanego przepisu wynikało zatem, że warunkiem zachowania ustawowego terminu złożenia pisma procesowego – w niniejszej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – było nadanie tego pisma przed upływem terminu, w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, zgodnie z ustawą Prawo pocztowe. Zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 30 czerwca 2015 r., wydaną na podstawie art. 71 ust.1 Prawa pocztowego, operatorem wyznaczonym do świadczenia usług powszechnych na terenie kraju w latach 2016-2025 jest Poczta Polska S.A.

Należy również w niniejszej sprawie zauważyć, że już po wydaniu zaskarżonego orzeczenia przez Prezesa IPN a przed wydaniem niniejszego wyroku przez Sąd, zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2019r., sygn. akt. P 1/18 (Dz.U z 2019r. poz. 2196), którego przedmiotem była kontrola zgodności z normami konstytucyjnymi przepisu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do 2 lipca 2019r. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny rozpoznając pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach orzekł, m. in. że: "Art. 57 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 oraz poz. 60, 730 i 1133), w brzmieniu obowiązującym do 2 lipca 2019r., w zakresie, w jakim różnicuje skutki nadania pisma procesowego w zależności od miejsca położenia operatora pocztowego na obszarze Unii Europejskiej, uzależniając skuteczność zachowania terminu wykonania czynności od nadania pisma wyłącznie w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo Pocztowe (Dz.U. z 2018r. poz. 2188 oraz z 2019r. poz. 1051), jest niezgodny z art. 32 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 21 ust.1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004r. nr 90, poz. 864/2)".

Nie ulega zatem wątpliwości, że przepis, który stanowiły podstawę uznania przez organ, że skarżący nie dochował terminu wnosząc wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy tj. art. 53 ust. 5 pkt 2 k.p.a. w zakresie w jakim różnicuje skutki nadania pisma procesowego w zależności od miejsca położenia operatora pocztowego na obszarze Unii Europejskiej został uznany za niezgodny z Konstytucją RP ze wskazanych w sentencji wyroku Trybunału powodów. W swoich rozważaniach Trybunał wywiódł m. in., że "art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w kwestionowanym brzmieniu normował sytuację, w której podmiot nadający pismo w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu prawa pocztowego jest traktowany korzystniej w porównaniu z takim samym podmiotem, który nadał takie samo pismo, ale w placówce położonej na terenie innego państwa członkowskiego UE. Ten sam podmiot może zatem albo skutecznie korzystać ze swojego prawa do złożenia pisma w postępowaniu administracyjnym, albo nie. Zależy to jedynie od tego, gdzie nadał przesyłkę w ramach obszaru Unii Europejskiej.(...) W ocenie TK, jeśli traktat unijny gwarantuje jednostce swobodę przemieszczania się i przebywania na dowolnie wybranym terytorium państwa członkowskiego UE, a także chroni przed dyskryminacją ze względu na przynależność państwową, to wymóg skutecznego nadawania pisma za pośrednictwem wyłącznie polskiej placówki pocztowej narusza wymienione swobody. To znaczy, że wynikające z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. kryterium różnicowania nie pozostaje w racjonalnym związku z celem i treścią danej regulacji. Nie jest możliwe jednoczesne przebywanie na terytorium państwa członkowskiego UE innego niż Polska i skorzystanie z polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego zgodnie z prawem pocztowym. Operatorem wyznaczonym w rozumieniu przepisów prawa pocztowego jest Poczta Polska, za pośrednictwem której można nadać pismo jedynie na terytorium Polski. Zawężenie skutecznego nadawania pisma do przymiotu "polskiej" placówki zawiera w sobie znamiona dyskryminacji ze względu na przynależność państwową". Trybunał uznał również, że "skarżona norma wprowadziła nieuprawnione zróżnicowanie podmiotów, które w postępowaniu administracyjnym chcą nadać pismo. Kryterium różnicowania narusza zakaz dyskryminacji i przepis TSUE o swobodzie przemieszczania się. Zróżnicowanie takie nie znajduje uzasadnienia w stosunku do uczestników polskiego postępowania administracyjnego przebywających na terytorium Unii Europejskiej. Dyskryminuje ich i ogranicza możliwość udziału w życiu społecznym i gospodarczym. Wzgląd na bezpieczeństwo i porządek publiczny nie jest w danym wypadku wystarczającym uzasadnieniem wprowadzonego różnicowania, zwłaszcza że ustawodawca nie wyjaśnił, dlaczego utrzymał dane rozwiązanie w kodeksie postepowania administracyjnego. Z tego względu wskazany przepis jest niezgodny z art. 32 Konstytucji i art. 21 ust. 1 TSUE. (...) W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, wskazana w art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. przesłanka nadmiernie ograniczyła możliwość skutecznego nadania pisma w postępowaniu administracyjnym. Ma to związek z tym, że dany podmiot może nadać przesyłkę jedynie za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej, co w wypadku postępujących zmian społecznych i wzrostu emigracji stanowi ponadprzeciętne ograniczenie prawa do zaskarżenia aktów stosowania prawa."

Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, a stosownie do ust. 3 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia. Ogłoszenie wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego nastąpiło w Dzienniku Urzędowym w dniu 13 listopada 2019r.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie organu zapadło w czasie, gdy wskazany przepis k.p.a. korzystały z domniemania konstytucyjności. Jednakże powyższy fakt nie zamyka drogi Sądowi do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego wyrok Trybunału. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowym reprezentowany jest pogląd, że pozbawienie przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia domniemania konstytucyjności rodzi po stronie Sądu obowiązek uwzględnienia wyroku Trybunału. W piśmiennictwie przeważa pogląd, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego zapadnie wyrok o niekonstytucyjności normy, na której oparto decyzję administracyjną, istnieje koniczność uchylenia takiej decyzji (np. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyd. 2, Warszawa 2010, s. 50; także M. Safjan, Skutki prawne orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, PiP 2003, nr 3, s.15-16). Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Przepis ten wprost odnosi się do możliwości wzruszania w trybach nadzwyczajnych prawomocnych orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji administracyjnych lub rozstrzygnięć w innych sprawach. W zakresie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego odpowiednie postanowienia w tym zakresie zawierają art. 145a k.p.a., art. 240 § 1 pkt 8 i art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 272 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wprawdzie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP odnosi się wprost do postępowań prawomocnie zakończonych, ale skoro nawet prawomocne rozstrzygnięcia sądowe powinny podlegać weryfikacji z tego powodu, to tym bardziej sąd powinien uwzględnić istniejący stan niekonstytucyjności w postępowaniu niezakończonym prawomocnym rozstrzygnięciem (vide wyroki NSA: z 8 listopada 2013 r., II FSK 2626/12; z 30 listopada 2013 r., II FSK 745/13; z 23 września 2014 r., II FSK 2328/14 oraz z 27 września 2016 r., II FSK 2066/14; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego, rozpoznając niniejszą skargę Sąd uwzględnił treść art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP i wziął pod uwagę to, że przepis stanowiący podstawę prawną uznania przez organ, iż skarżący nie dochował terminu do wniesienia środka odwoławczego od kwestionowanego postanowienia Prezesa IPN (art. 57 ust. 5 pkt 2 k.p.a.) był przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 30 października 2019r., sygn. akt P 1/18 uznającym wskazany przepis za niekonstytucyjny, w zakresie, w jakim różnicuje skutki nadania pisma procesowego w zależności od miejsca położenia operatora pocztowego na obszarze Unii Europejskiej, uzależniając skuteczność zachowania terminu wykonania czynności od nadania pisma wyłącznie w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051).

Sąd uchylając zaskarżone orzeczenie miał również na względzie, że z treści decyzji z [...] grudnia 2018r. wynika, ze skarżący został pouczony jedynie o terminie, w jakim należy złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ewentualnie skargę do sądu. Z pouczenia tego nie wynika natomiast, że skarżącego pouczono również o sposobie złożenia środka odwoławczego, w tym o treści art. 57 § 5 pkt 2 oraz 3 k.p.a. (możliwości nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego oraz w polskim urzędzie konsularnym). Mając na uwadze miejsce zamieszkania skarżącego ([...]), a także brak reprezentacji wnioskodawcy przez adwokata lub radcę prawnego, należy uznać, że pouczenie ograniczone tylko do terminu wniesienia środka odwoławczego było niewystarczające w świetle art. 9 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W orzecznictwie zwracano już uwagę na dalej idące obowiązki informacyjne organów administracji co do podmiotów zamieszkałych lub mających siedzibę za granicą (zob. np. wyrok NSA z 28 września 2012 r., II GSK 1124/11, CBOSA). Można dodać, że skarżący miał prawo - jako obywatel kraju członkowskiego Unii Europejskiej – w świetle zasady zaufania (art. 8 k.p.a.) oraz niedyskryminacji (art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nadanie przesyłki w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej będzie równoznaczne z nadaniem tej przesyłki na Poczcie Polskiej. Trudno przy tym nie zauważyć, na co wskazano również powyżej, że de lege lata takie uprawnienie przysługuje - na mocy jednoznacznych regulacji - stronom w postępowaniu podatkowym (art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji Podatkowej), postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 83 § 3 p.p.s.a.), a nawet w postępowaniu cywilnym (art. 165 § 2 k.p.c.) i postępowaniu karnym (art. 124 k.p.k.). A zatem mając również na względzie, że ogólne postępowanie administracyjne powszechnie uznawane jest za najmniej sformalizowane, nie sposób doszukać się jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia w utrzymywaniu ograniczenia możliwości nadania przesyłki do polskiego urzędu pocztowego akurat w tym postępowaniu. Warto odnotować, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do uchwały składu 7 sędziów z 15 czerwca 2011 r. (I OPS 1/11, ONSAiWSA 2011/5/95) zwrócił uwagę, że w ramach tej samej gałęzi prawa - prawa administracyjnego - różne skutki prawne nie powinny być przypisywane identycznym czynnością w zależności od tego, jakie przepisy procesowe będą mieć w sprawie zastosowanie (tj. Ordynacji Podatkowej, p.p.s.a. czy też k.p.a.). Obowiązkiem sądu administracyjnego jest w każdym przypadku poszukiwanie takiej wykładni, która będzie uwzględniała normy konstytucyjne oraz normy prawa unijnego, w tym zwłaszcza normy o znaczeniu podstawowym dla funkcjonowania Unii Europejskiej. Do takich norm należą niewątpliwie zasada zaufania (będąca elementem zasady demokratycznego państwa prawnego – art. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej) oraz zasada równości i niedyskryminacji (art. 32 Konstytucji RP oraz art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, a także art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). W realiach niniejszej sprawy zachodziłyby zatem oczywiste powody do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia przedmiotowego środka odwoławczego, skoro błędne lub niepełne pouczenie nie może szkodzić stronie. Wniosek taki został zawarty przez skarżącego w skardze a zatem winien był być przedmiotem rozstrzygnięcia organu. W aktach brak jest jednak informacji w jaki sposób wniosek ten został rozpoznany. Powyższe dodatkowo wskazuje iż wydane w sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności odwołania winno podlegać uchyleniu przez Sąd.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia wskazań sądu zawartych w niniejszym wyroku a w szczególności wyroku Trybunału konstytucyjnego z 30 października 2019r.

Uznając zatem skargę za uzasadnioną, oraz stwierdzając, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 53 ust.5 pkt 2 k.p.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c, w związku z art. 135 ppsa, przy uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2019r., Sąd orzekł jak w sentencji .

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.