Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2302/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) czerwca 2014 r. Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: - przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy J. Ś. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada majątku i jest osobą bezrobotną. Wyjaśnił, że koszty ustanowienia pełnomocnika ponosi jego matka.

Ponieważ oświadczenie złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie było wystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Skarżącego, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z 17 listopada 2014 r. wezwano go do złożenia dodatkowych dokumentów oraz udzielenia dodatkowych informacji. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wyjaśnił, że korzysta z pomocy rodziców, którzy prowadzą osobne gospodarstwa domowe i dostarczają Skarżącemu podstawowych środków utrzymania do czasu znalezienia pracy. Dlatego Skarżący nie ponosi obecnie wydatków na swoje utrzymanie. Uzyskiwana pomoc wynosi około 1000 zł miesięcznie. Przy pomocy rodziców spłaca również zadłużenie w stosunku do ZUS w ratach miesięcznych wynoszących około 300 zł. Dodał, że mieszka z ojcem. Do wyjaśnień Skarżący załączył zestawienie operacji na dwóch rachunkach bankowych, umowę z ZUS o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek, wyniki badań laboratoryjnych, decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z (...) marca 2014 r. o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Skarżący nadesłał również zeznanie podatkowe PIT-36L za 2013 r.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.

W myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat i wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne, jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie Stronie prawa pomocy, poprzez jej zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznać należy, że uiszczenie pełnych kosztów postępowania mogłoby skutkować uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu Skarżącego. Skarżący jest bezrobotny i nie przysługuje mu prawo do zasiłku. Oświadczył, że środki na utrzymanie – w wysokości około 1000 zł - otrzymuje od rodziców. Mieszka z ojcem i nie posiada żadnego majątku. Nie posiada również środków pieniężnych na rachunkach bankowych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.