Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1288/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Kraków, dnia 30 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 301/04 przez Wójta Gminy K. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 301/04 przez Wójta Gminy K..

Zarządzeniem z dnia 20 września 2022 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 13 października 2022 r. skarżący poinformował, że jego PESEL to [...]

Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2022 r. wezwano skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez jej podpisanie przez przedstawiciela ustawowego skarżącego.

Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 23 listopada 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-27 akt sądowych). Jednakże do dnia dzisiejszego nie uzupełniono braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), który określa wymagania formalne skargi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, m.in. w sytuacji, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy. Z powodu braku zdolności sądowej jednej ze stron albo zdolności procesowej skarżącego i niedziałania przedstawiciela ustawowego lub braku w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej skarżącym, uniemożliwiającego jego działanie, sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony (vide: art. 58 § 2 P.p.s.a.).

W świetle art. 26 § 1 P.p.s.a., zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, osoby prawne oraz organizacje społeczne i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 25 cyt. ustawy. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 15 Kodeksu cywilnego, osoba małoletnia, która ukończyła trzynaście lat ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Jak stanowi przepis art. 26 § 2 P.p.s.a., osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie.

W doktrynie podkreśla się, że w prawie publicznym wiązanie zdolności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym z samodzielnym wykonywaniem czynności prawnych przez osoby o ograniczonej zdolności do czynności prawnych może budzić wątpliwości. Zdolność procesowa takich osób powinna być raczej związana z możliwością samodzielnego realizowania podmiotowości administracyjnoprawnej, czyli korzystania z uprawnień wynikających z prawa materialnego lub zajmowania stanowiska, w sytuacjach, gdy przepisy tego prawa przewidują nałożenie na taką osobę obowiązku, skierowanie do niej nakazu lub zakazu albo uznanie uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W administracyjnym prawie materialnym sporadycznie występują regulacje, które przewidują samodzielne działanie osób nieposiadających pełnej zdolności do czynności prawnych, gdyż zasadą jest, że takie osoby działają przez swoich przedstawicieli ustawowych (por.m.in. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 26 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX nr 148304).

W przedmiotowej sprawie A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 301/04 przez Wójta Gminy K.. Zgodnie z art. 27 P.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może podejmować czynności procesowe tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przepis ten dotyczy nie tylko osób niemających w ogóle zdolności do czynności prawnych, lecz odnosi się także do sytuacji, gdy chodzi o sprawy wynikające z czynności, których określona osoba nie może dokonać samodzielnie. Przepis ten odnosi się więc również do osoby małoletniej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący na dzień wniesienia skargi nie był osobą pełnoletnią, co wynika z jego PESEL-u, a z uwagi na swój wiek - posiada ograniczoną zdolność do czynności prawnych i jak wykazano powyżej nie posiada zdolności procesowej. Zatem, uznać należy, że w niniejszej sprawie skargę w imieniu skarżącego mógł wnieść (poprzeć) jedynie jego przedstawiciel ustawowy.

Z tego też powodu zarządzeniem z dnia 9 listopada 2020 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie jej przez przedstawiciela ustawowego - w terminie 7 - pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 23 listopada 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-27 akt sądowych). Jednakże do dnia dzisiejszego nie uzupełniono braku formalnego skargi.

W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie- działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5, § 2 i § 3 w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.