Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 15/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie stawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. z. 935), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.) dalej także "u.t.d." oraz lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] o nałożeniu na Pan M. M. (dalej także jako "skarżący") kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych).

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2016 r. na Lotnisku [...] w W. przeprowadzono kontrole drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował Pan M. M. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca przewoził pasażera z [...] na Lotnisko.[...] w W. Usługa została zamówiona telefonicznie, została uiszczona opłata za realizację usługi przewozu. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2017 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 16.000 złotych (tj. 2 x 8.000 złotych, ograniczoną do wysokości 10.000 zł, zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym).

Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2017 r. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia.

W dniu [...] lipca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) za naruszenie lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2017 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w całości. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

1. art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie polegające na niekompletnym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie ujawniające się m.in. w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w oparciu o zeznania świadka, który nie pamięta czy zapłacił za usługę (w szczególności w jakiej wysokości i formie), nie wie jak wygląda M. M., nie wie jakim pojazdem był wieziony i nie zna innych istotnych okoliczności sprawy potrzebnych dla jej wyjaśnienia; w szczególności zeznania świadka nie korespondują z treścią protokołu, któremu organ nadaje uprzywilejowaną i nieuzasadnioną rangę dowodową w sprawie, pomimo że skarżący odmówił jego podpisania, ponieważ jego treść nie odpowiadała stanowi faktycznemu

2. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, przekraczającą ramy swobodnej oceny w szczególności przy uznaniu za udowodnione, że:

• doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym,

• M. M. dokonał odpłatnego (zarobkowego) przewozu pasażera,

• rzekomym pasażerem w chwili poprzedzającej sporządzenie protokołu kontroli, był świadek, D. C., który nie pamięta kierowcy, samochodu, okoliczności zdarzenia oraz tego czy w ogóle zapłacił, w jakiej wysokości i formie,

• M. M. otrzymał jakiekolwiek wynagrodzenie za przewóz,

• M. M. jest przedsiębiorcą,

3. art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez jego niezastosowanie,

4. art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. w zw. z art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą,

5. art. 68 k.p.a. w zw. z art. 74 ustawy u.t.d. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod protokołem, kto i w jakim charakterze był obecny przy jego sporządzaniu, na podstawie jakich czynności wpisano stwierdzone naruszenia oraz jakie uwagi były zgłaszanie,

6. art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, Pełnomocnik strony podniósł, że ustalenia organu I instancji są nieprawidłowe, ponieważ organ ten nie wykazał, że czynności dokonane przez skarżącego stanowiły odpłatny przewóz osób, a tym samym nie można także mówić o prowadzeniu przez stronę działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego, zeznania świadka, Pana D. C., potwierdziły nieodpłatność przewozu, ponieważ świadek nie pamięta samochodu, kierowcy, tego czy płacił i w jakiej formie, a organ I instancji wykorzystał tylko te odpowiedzi świadka, które potwierdzają rzekomą tezę o odpłatności przewozu. Ponadto, mają zachodzić sprzeczności pomiędzy ww. zeznaniami a protokołem kontroli drogowej. W protokole kontroli drogowej brak jest informacji o osobie świadka, a notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariusza policji, zdaniem pełnomocnika strony, nie może stanowić dowodu w sprawie. Natomiast, świadek mógł być pracownikiem korporacji taksówkarskiej, a więc jego zeznania mogą nie być rzetelne. Dodatkowo organ I instancji miał zignorować wytyczne Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe nie zbliża tego organu do przedstawienia prawdy materialnej i jest to postępowanie nie wyczerpujące wszystkich znamion stanu faktycznego, zdaniem pełnomocnika skarżącego protokół kontrolny zawiera istotne braki formalne w postaci braku podpisu osoby podlegającej kontroli pod załącznikiem do protokołu. Taki dokument stanowi istotny materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, dlatego też jego treść nie może zawierać żadnych wątpliwości co do rzeczywistych faktycznych okoliczności sprawy. Według pełnomocnika strony zaniedbano dopełnienia niezbędnych formalności i wymogów wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego odnośnie protokołu i tym samym protokół ten nie może stanowić podstawy dla ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Ponadto pełnomocnik strony wskazał, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą w niezarobkowym przewozie (drogowym osób. Zdaniem pełnomocnika strony kontrolowany samochód jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz kierowcą co powoduje, że taki samochód nie podlega uregulowaniom ustawy, chyba że zostanie wykazane, iż kontrolowany przewóz jest przewozem zarobkowym. Tym samym skarżący zarzucił organowi I instancji nieuprawnione wydanie decyzji.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy, w szczególności na brzmienie, art. 4 pkt 22, 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym. Organ przedstawiając ustalony stan faktyczny i uznał, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli w pojeździe znajdował się pasażer, Pan D. C. Pasażer korzystał z usługi przewozu wykonywanej przez skarżącego. Skarżący przewoził pasażera z [...] na Lotnisko [...] w W. Pasażer przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że usługę przewozu osób zamówił przez telefon. Za zrealizowany przejazd pasażer uiścił opłatę. Co prawda, pasażer w zeznaniach nie pamiętał dokładnej kwoty jaką zapłacił oraz miał wątpliwości odnośnie formy zapłaty, jednak to w ocenie organu nie zmieniło faktu, że pasażer zapłacił za wykonaną przez kierowcę usługę przewozu osób. Informację o kwocie jaką ma zapłacić uzyskał od kierowcy po zakończeniu kursu i sam fakt zapłaty za przejazd świadczył jednoznacznie o tym, że przewóz wykonany w dniu kontroli przez skarżącego miał charakter odpłatny.

Zdaniem organu ustalenia te potwierdzają, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce zrealizowanie odpłatnej usługi przewozu osób. Dla oceny odpłatnego charakteru umowy należy rozważyć jaki charakter tego przewozu, był przedstawiony pasażerowi - klientowi. Pasażer zamówił usługę, za którą miał zapłacić określoną kwotę pieniędzy. Z tego punktu widzenia była to więc usługa odpłatna. Z punktu widzenia pasażera nieistotne jest czy opłata została uregulowana gotówką, kartą płatniczą, czy w inny sposób, ponieważ nie zmienia to faktu odpłatności usługi.

Organ wyjaśnił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazał, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w w/w artykule. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Ponadto w ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Kontrolowany pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynikało z protokołu kontroli drogowej. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, co jednoznacznie wynikało z protokołu przesłuchania świadka. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzał wykonanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że skarżący nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 3 - 4b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ wykonywał przewóz pasażera pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, opłata za przewóz nie została ustalona w formie ryczałtowej, a umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w lokalu przedsiębiorcy. Protokół kontroli drogowej nr [...] z dnia [...].10.2016 r. został podpisany przez osobę prowadzającą kontrolę. Natomiast brak podpisu osoby poddawanej kontroli na protokole kontroli drogowej został opisany adnotacją: "odmówił podpisania bez podania przyczyny". Zatem w ocenie organu, skarżący nie chciał podpisać protokołu kontroli drogowej, natomiast to jakie motywacje kierowały kierowcą kontrolowanego pojazdu, że odmówił podpisania protokołu kontroli drogowej, nie stanowi przedmiotu dociekania organów kontrolnych. Z protokołu kontroli drogowej wynikało, że doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Celem uzupełnienia informacji zawartych w protokole kontroli drogowej doszło do przesłuchania pasażera kontrolowanego pojazdu, Pana D. C., który swoimi zeznaniami składanymi pod rygorem odpowiedzialności karnej, jednoznacznie potwierdził ustalenia zawarte w protokole kontroli, jak i również uzupełnił je o istotne treści. W związku z tym, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, nie można przyjąć stanowiska, że powyższe dowody wzajemnie się wykluczają, ponieważ jest wręcz przeciwnie - wskazane dowody wzajemnie się uzupełniają. Ponadto, w toku postępowania administracyjnego strona nie składała wniosków o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ani też nie przedstawiła dowodów podważających ustalenia protokołu kontroli drogowej, czy podważających zeznania świadka, podczas gdy strona dysponowała możliwością aktywnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 68 k.p.a. w zw. z art. 74 ustawy transporcie drogowym. Ponadto z zeznań świadka jednoznacznie wynikało, że przejazd miał miejsce, że przejazd był odpłatny, że informację o cenie kursu pasażer otrzymał po zakończeniu przejazdu oraz, że pasażer nie znał kierowcy, Pana M. M. Wymienione okoliczności faktyczne są istotne do ustalenia odpowiedzialności kierowcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Pozostałe okoliczności, jak to jakim samochodem kontrolowany przewóz był realizowany, w jaki sposób dokonano płatności, czy jak wyglądał Pan M. M. nie są przedmiotowo istotne i nie mają wpływu na fakt, że kierowca w dniu kontroli drogowej wykonywał odpłatny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą bez wymaganej licencji.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie :

1. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm., dalej "u.t.d.") poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy,

2. art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168, z późn. zm., dalej "k.p.a.") poprzez brak wyjaśnienia wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji oraz nie odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącego,

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

4. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a, poprzez:

a) niewyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie oraz dowolną a nie swobodną ocenę dowodów polegającą na uznaniu, iż protokół kontroli bez podpisu kontrolowanego oraz wskazanej przyczyny braku podpisu, niezawierający żadnego opisu przebiegu kontroli (a jedynie rzekome naruszenia)- znajdujący się w aktach sprawy, stanowi wiarygodny dowód potwierdzający stan faktyczny zaistniały podczas kontroli,

b) przyjęcie, że protokół kontroli został sporządzony prawidłowo w sytuacji gdy w treści protokołu znajduje się adnotacja, że kontrolowany "nie wnosi" zastrzeżeń a jednocześnie odmawia podpisania protokołu kontroli "bez podania przyczyny",

c) ustaleniu stanu faktycznego sprawy w oparciu o zeznania świadka, który nie pamiętali czy zapłacił za usługę (w szczególności w jakiej wysokości i formie), nie wie jak wygląda M. M., nie wie jakim pojazdem był wieziony i nie zna innych istotnych okoliczności sprawy potrzebnych dla jej wyjaśnienia,

d) niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z rażącym naruszeniem przepisów prawa;

5. naruszenie art. 74 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod załącznikiem do protokołu kontroli oraz brak jakiegokolwiek opisu kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 2188) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania tak, iż daje to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm. Dalej p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Tym samym, kwestionowana przez skarżącego decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09).

Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

W niniejszej sprawie została na skarżącego nałożona kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Kontrowersyjny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny - art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny - art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy - art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Wedle art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.

Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Jak wynika z ustalonego przez organy stany faktycznego w przedmiotowej sprawie przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy. Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Okoliczność tę potwierdza bowiem sam skarżący w swoich pismach kierowanych do organu w toku postępowania. Kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Pojazd ten nie spełnił również wymogów konstrukcyjnych pojazdu opisanych w art. 18 ust. 4a u.t.d. W konsekwencji nie ma wątpliwości, że skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d., licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób.

Przeprowadzone prawidłowo przez organ postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał wymaganych uprawnień. Skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Także z informacji Urzędu Miasta W. wynika, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób.

Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w Ip. 1.1 i Ip. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które każde z osobna ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000,00 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000,00 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000,00 zł.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy także wskazać, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli drogowej nr [...] z dnia [...] października 2016 r. nie został on podpisany przez kontrolowanego. Brak podpisu osoby kontrolowanej został zaznaczony przez osobę sporządzającą protokół odpowiednią adnotacją "odmówił podpisania, bez podania przyczyny". Zgodnie z art.74 § 2 u.t.d. podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych.

Zdaniem Sądu, zeznania świadka, na podstawie których ustalono przebieg zdarzenia, są w pełni wiarygodne. Z zeznań tych wynika, że usługę zamówił telefonicznie, a należność za jej wykonanie została uiszczona po przeprowadzeniu kursu. Bez znaczenia dla przedmiotu postępowania jest brak umiejętności opisania kierowcy, czy też wskazania marki samochodu, którym prowadzony był przewóz. Sąd bowiem podkreśla, że samo przesłuchanie odbyło się pięć miesięcy po wydarzeniach, a brak wiedzy odnośnie tych elementów nie ma znaczenia dla samego przewozu. Kluczowe bowiem dla ustaleń w sprawie było jednoznacznie zeznanie, że przejazd miał miejsce, że przejazd był odpłatny, że informację o cenie kursu pasażer otrzymał po zakończeniu przejazdu oraz, że pasażer nie znał kierowcy, Pana M.M. Z tych względów, Sąd uznał, że zeznania świadka stanowią wiarygodny i wystarczający dowód potwierdzający charakter dokonanego przez skarżącego przewozu osób. Wymienione okoliczności faktyczne są istotne do ustalenia odpowiedzialności kierowcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Pozostałe okoliczności, jak to jakim samochodem kontrolowany przewóz był realizowany, w jaki sposób dokonano płatności, czy jak wyglądał Pan M. M. nie są przedmiotowo istotne i nie mają wpływu na fakt, że kierowca w dniu kontroli drogowej wykonywał odpłatny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą bez wymaganej licencji.

Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.).

Reasumując, skoro wykonywanym przewozem skarżący dopuścił się naruszenia art. 5b ust. 1 i 2 i art. 18 ust. 4 a i 4b omawianej ustawy to organ administracji prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z lp.1.1 i Ip. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ocenę organu skarżący interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o jej wadliwości. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącego w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do jej rozumienia.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.