Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 583/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 223 § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 834/15 w sprawie ze skargi J. B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 834/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę J. B. M. (dalej: strona, skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej: SKO, Kolegium Odwoławcze) z 28 maja 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 10 grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 29 grudnia 2014 r. nastąpiło doręczenie poprzez dwukrotne awizowanie 14 i 22 grudnia 2014 r. skarżącemu ww. decyzji z 10 grudnia 2014 r. W dniu 28 stycznia 2015r., strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie na tę decyzję, zaś podaniem z 28 stycznia 2015 r. wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. SKO postanowieniem

z 27 maja 2015 r. odmówiło przywrócenia terminu.

Kolegium Odwoławcze stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, nawiązując do treści art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej przypomniało, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. W rozstrzygnięciu pouczono o tym skarżącego. Doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło 29 grudnia

2014 r. poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki 14 i 22 grudnia 2014 r. Organ

nie uznał przy tym za przekonywujący powoływany przez stronę argument

o niepozostawieniu w skrzynce pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma

w placówce pocztowej. Jedynym argumentem strony przemawiającym za tą okolicznością miała być bowiem wiedza powszechna co do takiej praktyki poczty. Organ wyjaśnił też, że termin 14 dni przewidziany do wniesienia środka zaskarżenia liczony jest od następnego dnia po doręczeniu, to jest od 30 grudnia 2014 r. i upłynął w dniu

12 stycznia 2015 r. Strona złożyła odwołanie poprzez nadanie go w placówce pocztowej

w dniu 28 stycznia 2015 r. SKO stwierdziło, że złożenie odwołania nastąpiło

po ustawowym terminie przewidzianym do jego wniesienia, a wniosek strony

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został uwzględniony.

W skardze do WSA skarżący domagając się uchylenia w całości w/w orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił naruszenie: 1/ art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych oraz pobieżną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym niedokładne i niezupełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co prowadziło do błędnych ustaleń skutkujących przyjęciem, że uchybił terminowi do wywiedzenia odwołania od decyzji z 10 grudnia 2014 r., bowiem złożył je 28 stycznia 2015 r., a więc po terminie, podczas gdy niezłożenie odwołania w terminie nastąpiło z powodów niezawinionych i niezależnych od niego i składając odwołanie 28 stycznia 2015 r. zmieścił się z dopełnieniem owej czynności w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; 2/ art. 180 w zw. z art. 187 i 188 ustawy z dnia 29 sierpnia

1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – dalej: O.p.) poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez niego dowodów: z zeznań świadka H. M. oraz przesłuchania jego na okoliczność przyczyn uchybienia terminowi do złożenia odwołania na decyzję z 10 grudnia 2014 r. 3/ art. 162 § 1 i 1, art. 163 § 2 w zw. z art. 235 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie przejawiające się w odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, podczas gdy w sprawie ziściły się przesłanki do przywrócenia terminu, 4/ art. 150 O.p. poprzez błędne uznanie, że doszło w tym trybie do doręczenia stronie decyzji z 10 grudnia 2014r.

Sąd I instancji skargę oddalił. W motywach, w pierwszej kolejności zauważył, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddane zostało postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, które jako ostateczne, kończące postępowanie, podlega bezpośrednio zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Kompetencja sądu administracyjnego do kontroli tego rodzaju aktów wynika zaś

z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.).

Następnie WSA podkreślił, że w postępowaniu podatkowym stosuje się przepisy O.p.,

a nie k.p.a. - jak zarzucono w skardze, przy czym odpowiednikiem art. 77 k.p.a.

jest art. 187 O.p., zaś art. 7 k.p.a.- art. 122 O.p.

Wskazał, że zasadnicza kwestia sporna w świetle przedmiotu i treści zaskarżonego postanowienia, sprowadza się w niniejszej sprawie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo Kolegium Odwoławcze uznało, że wniesione przez skarżącego odwołanie od w/w decyzji z 10 grudnia 2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia, czy też wymagany 14-dniowy termin liczony od dnia doręczenia postanowienia został zachowany. Według WSA analiza akt sprawy nie potwierdza zasadności zarzutów strony kwestionujących doręczenie decyzji. Doręczenia przesyłki dokonano skutecznie, bez naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczeń. Zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV O.p. organ doręcza pisma m.in. za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (art. 144), na wskazane miejsce zamieszkania adresata (art. 148 § 1). W razie niemożności doręczenia pisma w w/w sposób, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając dwukrotnie o tym fakcie adresata. Przy czym, powtórne zawiadomienie następuje

w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma

w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej (art. 150).

Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję z 10 grudnia 2014 r., z powodu nieobecności adresata została złożona w Urzędzie Pocztowym

w G., zaś zawiadomienie o tym fakcie zostało umieszczone w skrzynce odbiorczej skarżącego (w dniu 14 grudnia 2014 r.). Z powodu niepodjęcia w terminie

7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 22 grudnia 2014 r. i następnie ponieważ adresat jej nie podjął zwrócono ją do nadawcy. Okoliczności te potwierdził pracownik Urzędu Pocztowego, składając podpis oraz datę zwrotu przesyłki. Skuteczne doręczenie przesyłki zgodnie z art. 150 § 2 O.p. nastąpiło więc 29 grudnia 2014 r. Wobec tego, czternastodniowy termin do złożenia odwołania biegł od 30 grudnia 2014 r. i upłynął w dniu 12 stycznia 2015 r. Tymczasem odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 28 stycznia 2015 r., a więc po terminie.

Sąd zgodził się z organem, że w warunkach niniejszej sprawy doręczenie "zastępcze", było doręczeniem skutecznym. Podniesiony przez skarżącego zarzut nie pozostawienia pierwszego awiza w skrzynce, jest niewiarygodny i stanowi jedynie gołosłowne twierdzenie. Powołując się na poglądy orzecznictwa WSA wskazał, że pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt

i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie strony, że doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym, prawne skutki są związane z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma.

WSA zaznaczył, że z zestawienia dat doręczenia stronie decyzji oraz wniesienia przez nią odwołania jednoznacznie wynika, że doszło do uchybienia 14-dniowego terminowi,

o którym stanowi art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

Następnie wyjaśnił, że przedmiotowe postanowienie jest również konsekwencją wcześniejszego postanowienia SKO z 27 maja 2015 roku, nr [...], mocą którego odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 10 grudnia 2014 r. Podzielił stanowisko organu, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia powoduje zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony

z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. Jednakże

w niniejszej sprawie organ nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu. Treść

art. 223 § 2 pkt 1 O.p. została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy.

Za nieuzasadnione WSA uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 180,art. 187, art. 188 O.p. stwierdzając, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrane w sprawie dowody ustalając stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i zasadnie stwierdził, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, co zamyka stronie drogę do merytorycznego rozpatrzenia tego środka odwoławczego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ ustalił prawidłowo datę doręczenia decyzji stronie postępowania oraz datę wniesienia odwołania. Skoro zostało ono wniesione po terminie, przez co doszło do przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia środka odwoławczego, to obowiązkiem organu było wydanie zaskarżonego postanowienia.

W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, podjął wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został poddany wszechstronnej

i wnikliwej analizie co znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. WSA nawiązując też do treści art. 188 O.p. podkreślił, że dowód zgłoszony w postępowaniu musi być istotny dla rozpoznania okoliczności sprawy, musi być zgłoszony w odpowiednim czasie, zaś z wniosku o jego przeprowadzenie powinno wynikać na jaką okoliczność ma on być przeprowadzony. Postępowanie dowodowe ma bowiem zmierzać do wykazania konkretnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia

z punktu widzenia mających zastosowanie norm prawa materialnego. Przydatność (zdatność) środka dowodowego dla udowodnienia okoliczności, która ma znaczenie

dla sprawy, podlega zawsze ocenie organu prowadzącego postępowanie. Nadto,

w postępowaniu przed sądem administracyjnym konieczne jest wykazanie, że odmowa przeprowadzenia przez organ dowodu żądanego przez stronę mogła mieć - na tle zgromadzonego materiału dowodowego - istotny wpływ na wynik sprawy. To, że skarżący odmiennie ocenia materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Wyrażona w art. 122 O.p., zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym.

W skardze kasacyjnej na w/w wyrok strona reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i jednocześnie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 121 § 1, art. 122; art. 180 § 1, 187 § 1 oraz art. 188 O.p., co skutkowało tym, że: -/ WSA oddalił skargę, a powinien był uchylić zaskarżone postanowienie, ponieważ nie przeprowadzano należycie postępowania dowodowego,

a tym samym nie zbadano sprawy dogłębnie i wnikliwie, nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności i aspektów koniecznych do rozstrzygania o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia; -/ WSA w sposób nieuprawniony przyjął, że w toku postępowania doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu postanowienia z 12 grudnia 2014 r.;

b) art. 150 § 1a i § 2 O.p. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1 oraz art. 188 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że doszło faktycznie do dwukrotnej awizacji korespondencji,

a więc ziściły się przesłanki dotyczącego skutecznego doręczenia pism skarżącemu

w sprawie; c) art. 228 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne, jego zastosowanie, które skutkowało stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, podczas, gdy nie zaistniały przesłanki do takiego rozstrzygnięcia w sprawie.

Wniesiono na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych; a nadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Poza bowiem przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie występują rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zgłoszonych w niej zarzutów.

Przedmiotem tej sprawy jest stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Podstawą prawną wydania tego postanowienia przez SKO stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego w tej sprawie zauważyć należy, że przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty oznaczone w jej petitum literami od "a" do "c" koncentrują się głównie na zarzucie wadliwej, zdaniem skarżącego kasacyjnie, kontroli legalności przez WSA zaskarżonego postanowienia, co z kolei miało polegać na zaakceptowaniu stanowiska organu, że w/w decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona. Listonosz bowiem, wobec braku możliwości doręczenia stronie przesyłki, dwukrotnie pozostawił zawiadomienia o pozostawieniu jej w placówce pocztowej. Zdaniem strony, uznanie, że faktycznie doszło do dwukrotnego awizowania wystosowanej do skarżącego korespondencji doprowadziło w konsekwencji do niezasadnego oddalenia wniesionej skargi. Pełnomocnik skarżącego kwestionując stan rzeczy przyjęty przez organy i Sąd, sprzeciwia się przede wszystkim twierdzeniu, że skarżący otrzymał pierwsze awizo.

Wbrew czynionym zarzutom, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd

I instancji przeprowadził właściwą, zgodną z prawem, kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. i zasadnie ocenił je jako odpowiadające prawu, stąd też jednoznacznie prawidłowo zastosował w tej sprawie konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi, o jakiej mowa w art. 151 p.p.s.a. Skarga kasacyjna i jej zarzuty w żadnym wypadku nie pozwalają na przyjęcie odmiennego stanowiska.

Nie jest sporne, że decyzja została wysłana skarżącemu pocztą, co oznacza, że jej doręczenie powinno było nastąpić zgodnie z przepisami rozdziału V działu IV Ordynacji podatkowej regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy doręcza pisma m.in. za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów

(art. 144). W myśl z kolei art. 148 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym

w ich mieszkaniu lub miejscu pracy [§ 1]. Stosownie zaś do treści art. 150 O.p. - w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej

- w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę [§ 1]. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni [§ 1a].

Natomiast w art. 150 § 2 O.p. została uregulowana fikcja prawna doręczenia pisma osobie fizycznej. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że zawiadomienie

o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,

o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy..

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 150 O.p. nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego wprost, że w sytuacji, o której mowa

w tym przepisie adresat pisma ma obowiązek odbioru pisma złożonego w placówce pocztowej, o czym jest dwukrotnie zawiadamiany, w terminie 14 dni liczonych od dnia złożenia pisma w urzędzie pocztowym. Z upływem tego terminu przyjmuje się fikcję doręczenia pisma stronie. Odebranie pisma przez adresata po tym terminie nie wywołuje żadnych skutków prawnych (por. np. postanowienie NSA z 12 stycznia

2010 r., sygn. akt II FSK 1908/09; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl; dalej zwana: "CBOSA").

Poza wszelkimi wątpliwościami z akt sprawy wynika, że przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2014 r. oraz po raz kolejny w dniu 22 grudnia 2014 r. W tej sytuacji skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 29 grudnia 2014 r.

W konsekwencji zaś termin do złożenia odwołania upływał stronie z dniem 12 stycznia 2015 r. Okoliczność, że odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym dopiero

w dniu 28 stycznia 2015 r. zadecydowała o uznaniu, że zostało ono wniesione

z przekroczeniem ustawowego terminu.

Należy podkreślić, że dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji prawidłowo złożonej

w placówce pocztowej (art. 150 § 2 zd. 2 O.p.), a nie dzień późniejszego faktycznego powzięcia wiedzy przez stronę o wydaniu przedmiotowej decyzji [tu- po rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu]. Wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, a to oznacza, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także, skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 223 § 2 O.p. Nie można przyjąć, że doręczenie nie nastąpiło, jeśli skarżący nie zgłosi się po jej odbiór w wymaganym przepisami terminie. Przyjęcie odmiennego poglądu mijałoby się z celem przepisów o doręczeniach pism

w postępowaniu podatkowym.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie to może zostać obalone. Nie do obrony jest jednak teza, by do obalenia domniemania doręczenia decyzji w trybie zastępczym wystarczyły niczym nie poparte, zdawkowe twierdzenia, że awizo [tu pierwsze] nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej [jak to czyniono w tej sprawie]. W przeciwnym razie, w każdej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (por. postanowienie NSA z 7 lipca 2010 r., II OZ 651/10, publik. CBOSA).

Skarżącemu nie udało się w żaden sposób obalić domniemania, że dane wynikające

z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Bynajmniej, za obaleniem domniemania doręczenia decyzji w trybie zastępczym nie mogło świadczyć sloganowe odwoływanie się strony do wiedzy powszechnej o praktykach poczty nieumieszczania awizo w skrzynkach pocztowych.

Z zestawienia dat doręczenia stronie decyzji oraz wniesienia przez nią odwołania jednoznacznie wynika, że doszło do uchybienia 14-dniowego terminu o którym stanowi art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Zatem organ odwoławczy prawidłowo w stanie faktycznym sprawy zastosował art. 228 § 1 pkt 2 O.p. i stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Pozbawiony podstaw prawnych jest również zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ dowodu z zeznań. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych przez stronę nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011 r. I FSK 1892/09, dostępne w CBOSA). Jak trafnie wskazał WSA - w postępowaniu przed sądem administracyjnym konieczne jest wykazanie, że odmowa przeprowadzenia przez organ dowodu żądanego przez stronę mogła mieć - na tle zgromadzonego materiału dowodowego - istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby za wadliwością przeprowadzonego postępowania miała przemawiać okoliczność niezrealizowania wniosku skarżącego o przesłuchanie jego i w/w świadka Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie mógł w związku z tym ocenić, czy w podanym wyżej zakresie przyjęta

w zaskarżonym wyroku ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dotknięta była błędem mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Podsumowując, Sąd I instancji nie naruszył prawa w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniem skarżącego rozstrzygnięcie organu podatkowego miało oparcie w obowiązujących przepisach, co wykazano powyżej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., podlega oddaleniu.