Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1017/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2015 r. sprawy ze skargi T. "[...]" Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 października 2013 r. T. "[...]" Sp. z o.o. (dalej: "T.") zwróciły się do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntów Skarbu Państwa, położonych w obrębie [...]., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o powierzchni gruntów [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez przedsiębiorstwo państwowe T. "[...]" z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w obrębie [...], w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której nie ma urządzonej księgi wieczystej - do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez sąd kwestii zasiedzenia działki nr [...].

W uzasadnieniu ww. orzeczenia Wojewoda powołał się na treść art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Organ wskazał, że będąca przedmiotem wniosku T. działka nr [...] ma nieuregulowany stan prawny. We wniosku wskazano, iż nie ma ona urządzonej księgi wieczystej, a w aktach sprawy brak jest innego dokumentu wskazującego na właściciela tej działki. Zaś z informacji uzyskanej od Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...]. wynika, że przedmiotowa działka objęta jest ich wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości, które to postępowanie prowadzone jest w Sądzie Rejonowym w [...] pod sygn. akt I Ns [...]. Ponadto, w piśmie z dnia 2 lipca 2014 r. T. wskazały, że w stosunku do tej samej działki również T. ubiega się przed Sądem Rejonowym w [...] o jej zasiedzenie, jednak, w ocenie T. nie ma to żadnego znaczenia dla przedmiotowego postępowania.

W ocenie Wojewody, z powyższego wynika, iż obecnie nie jest możliwe stwierdzenie, czy Skarb Państwa był w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem przedmiotowej działki. Organ wskazał, iż wyjaśnienie kwestii własności przedmiotowego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. wymaga ostatecznego rozstrzygnięcia przez sąd wniosków o jego zasiedzenie, co oznacza, że jest to zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wojewoda wskazał, że dalsze procedowanie w sprawie wniosku o uwłaszczenie i wydanie decyzji w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami zależy od rozstrzygnięcia czy Skarb Państwa był w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem działki nr [...]. Jest to bowiem jedna z przesłanek jaka musi być spełniona przy uwłaszczeniu państwowych osób prawnych w postępowaniu prowadzonym przez organ. Wynik postępowania prowadzonego przez sąd będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie omawianej sprawy w zakresie "uwłaszczenia".

Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], wydanym po rozpoznaniu zażalenia T., Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z [...] lipca 2014 r.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła do wniosku, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji jest w istocie zależne od wyniku toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowania cywilnego o zasiedzenie nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem. Zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej, stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich (art. 200 ust. 4 tej ustawy). Minister wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie jest możliwe jednoznaczne określenie, jakiemu podmiotowi przysługiwało w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w obrębie [...]., oznaczonej jako działka nr ew. [...] o pow. [...] ha. W konsekwencji, nie jest możliwe ustalenie jednej z przesłanek warunkujących rozstrzygnięcie postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, przez przedsiębiorstwo państwowe K. "[...]" z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu.

Odnosząc się w tym zakresie do zażalenia Minister wskazał, że plan zagospodarowania lasu nie może stanowić dokumentu potwierdzającego prawo do gruntu, choć nie jest wykluczone, że mogłyby się w nim znaleźć informacje o innych dowodach potwierdzających prawa własnościowe do działki nr [...]. Dokumentami, które mogą potwierdzać prawo własności do gruntu są bowiem księgi wieczyste, akty notarialne sprzedaży/darowizny/dożywocia/zamiany, akty własności ziemi, prawomocne wyroki sądów np. zastępujące oświadczenie woli, prawomocne postanowienia spadkowe i akty poświadczenia dziedziczenia, prawomocne postanowienia sądów w sprawach o zasiedzenie, ostateczne decyzje administracyjne, ewentualnie zaświadczenie właściwego organu. Organ nie podzielił stanowiska T., jakoby postępowanie w sprawie stwierdzenia zasiedzenia własności działki nie mogło doprowadzić do wykazania, kto na dzień 5 grudnia 1990 r. był właścicielem ww. działki. Organ powołał się na pogląd Sądu Najwyższego o braku związania sądu orzekającego w sprawie o zasiedzenie datą nabycia wskazaną we wniosku. Minister wskazał ponadto, iż dla oceny, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki zawieszenia ma również znaczenie fakt, że postępowania w sprawie o zasiedzenie są już w toku. Obliguje to organ orzekający do uwzględnienia ich prawomocnego wyniku w niniejszej sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosły T. "[...]" Sp. z o.o. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej zawieszenia postępowania i pominięcie tej okoliczności przez organ II instancji;

2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie;

3. art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 100 § 1 oraz art. 136 k.p.a., poprzez pominięcie przez organ II instancji uchybień jakich dopuścił się Wojewoda przy rozpatrywaniu sprawy oraz poprzez nienależyte tj. wbrew przywołanym przepisom, rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji.

Powołując się na powyższe zarzuty T. wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o uchylenie poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził ze stanowiskiem organu, że będące w toku postępowanie o zasiedzenie stanowi kwestię prejudycjalną w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec postępowania administracyjnego o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego działki [...]. Wskazał, że zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga wykazania, że istnieje zależność pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Zależność, o której mowa w powołanym przepisie wyrażać się musi, w ocenie skarżącego, w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego polegającego na tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Zatem, zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r., III SA/Kr 613/14).

W ocenie skarżącego, obowiązkiem organu było ustalić czy istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej oraz sprawy sądowej (o zasiedzenie), a tego organ nie przeanalizował i dostatecznie nie uzasadnił. Skarżący podniósł, że jeżeli w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, to nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego.

Ponadto, zdaniem skarżącego, powziąwszy wątpliwość co do tego czy według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. grunt był własnością Skarbu Państwa Wojewoda powinien był samodzielnie przeprowadzić postępowanie, wynikiem którego byłoby rozstrzygnięcie tej wątpliwości. Skarżący wskazał, iż Wojewoda uzyskał od Starostwa Powiatowego w [...]., potwierdzenie, iż zgodnie w wypisem z rejestru gruntów działka [...] jest własnością Skarbu Państwa. Ten fakt potwierdziło także Nadleśnictwo. W ocenie skarżącego, jeżeli organ nadal miał wątpliwości mógł np. zlecić wykonanie opinii geodezyjnej (opinii biegłego) w celu ustalenia, że taki sam stan prawny obowiązywał w dniu 5 grudnia 1990 r. To, że nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej oraz że Starosta prowadzący ewidencję gruntów nie jest w stanie wskazać podstawy wpisu prawa własności Skarbu Państwa nie przesądza o tym, że prawo to Skarbowi Państwa nie przysługuje oraz że podstawy wpisu tego prawa do rejestru gruntów nie da się wywieść z innych dokumentów niż znajdujące się w zasobach Starostwa Powiatowego.

Skarżący wskazał również, że decyzja w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntów ma charakter decyzji deklaratoryjnej w odniesieniu do stanu prawnego jaki istniał w dniu 5 grudnia 1990 r. i niezależnie od daty jej wydania wywołuje skutki prawne z mocą wsteczną. W związku z tym, w jego ocenie, to raczej postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu mogłoby stanowić kwestię prejudycjalną w stosunku do postępowania o zasiedzenie niż odwrotnie.

Ponadto, w ocenie skarżącego, organ II instancji pominął to, że Wojewoda [...] nieprawidłowo zinterpretował art. 100 § 1 kpa uznając, że będące w toku postępowanie o zasiedzenie jest przesłanką zwalniającą organ z obowiązków określonych w art. 100 § 1 kpa. Na błąd ten nie wskazał organ II instancji w swoim rozstrzygnięciu. Zdaniem skarżącego, w toczącym się postępowaniu o zasiedzenie - niezależnie od jego wyniku - nigdy nie zostanie wydane rozstrzygnięcie polegające na ustaleniu, czyją własność stanowiła działka [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. Nie ma żadnych przesłanek aby w postępowaniu o zasiedzenie sąd tę okoliczność ustalał. Strona nie ma też możliwości aby w toczącym się postępowaniu rozszerzyć swój wniosek o ustalenie przez sąd tego faktu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, przez przedsiębiorstwo państwowe T. "[...]" z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w obrębie [...]., w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], dla której nie ma urządzonej księgi wieczystej - do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez sąd kwestii zasiedzenia działki nr [...].

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Według § 2 powołanego artykułu, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego organ administracji organ podejmuje postępowanie z urzędu lub na wniosek strony.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy toczące się przed sądem postępowanie w sprawie stwierdzenia zasiedzenia własności działki nr [...] stanowi tzw. zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa w postępowaniu w sprawie stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zagadnieniem wstępnym jest takie postępowanie, którego wynik ma bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem lub innym organem, a rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej musi zachodzić stosunek zależności, co oznacza, że sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby - w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie wyda sąd lub inny organ (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 49/08, LEX nr 499886).

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.). W myśl tego przepisu, w sprawach stwierdzenia nabycia, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się zasady określone w pkt 1-4. Z kolei, w myśl art. 200 ust. 4 tej ustawy, nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może naruszać praw osób trzecich.

Z powyższego wynika, iż grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej, stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Zatem, uznać trzeba, iż decyzja wydawana w postępowaniu uwłaszczeniowym prowadzonym w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter decyzji deklaratoryjnej i oznacza przekształcenie istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego gruntów oraz w prawo własności budynków, innych urządzeń i lokali. Jednocześnie, jak wynika z treści art. 200 ust. 1 powołanej ustawy, jedną z koniecznych przesłanek uwłaszczenia w tym trybie jest przysługiwanie Skarbowi Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa własności do nieruchomości.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, iż we wniosku do Wojewody [...] z 4 października 2013 r. o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu skarżący wskazał, ż "działka [...] nie ma urządzonej księgi wieczystej". Z akt administracyjnych wynika ponadto, iż w stosunku do przedmiotowej działki toczy się przed Sądem Rejonowym w [...]. z wniosku Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia własności przedmiotowej działki pod sygn. akt I Ns [...] (por. pisma Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...]. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] oraz z dnia 2 kwietnia 2014 r. znak: [...]). Ponadto, w stosunku do działki [...] przed Sądem Rejonowym w [...]. prowadzone jest postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia wszczęte na skutek wniosku złożonego przez T. (por. pismo T "[...]" Sp. z o.o. z dnia 2 lipca 2014 r. znak: [...]).

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie jakiemu podmiotowi przysługiwał w dniu 5 grudnia 1990 r. tytuł własności do spornej działki nr [...]. Wyjaśnienie zaś kwestii własności przedmiotowej działki ma kluczowe znaczenie dla procedowania wniosku skarżącego o uwłaszczenie w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak już wskazano powyżej, jedną z przesłanek koniecznych do wydania rozstrzygnięcia w tym trybie jest ustalenie czy Skarbowi Państwa przysługiwał w dniu 5 grudnia 1990 r. tytuł własności nieruchomości, której dotyczy wniosek o uwłaszczenie. Zatem, w ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem w sprawie o zasiedzenie, a rozstrzygnięciem sprawy uwłaszczeniowej zachodzi stosunek zależności. Na podstawie przepisu prawa materialnego, to jest art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie uwłaszczenia zobligowany jest bowiem do ustalenia m.in. faktu przysługiwania Skarbowi Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa własności do nieruchomości. Od poczynionych ustaleń uzależniony jest sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Mianowicie może ona zostać rozstrzygnięta odmiennie w przypadku ustalenia nieprzysługiwania Skarbowi Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa własności do nieruchomości, jak również w przypadku ustalenia, że Skarbowi Państwa przysługuje prawo własności nieruchomości w powołanej dacie. Mając powyższe na względzie, za prawidłowe Sąd uznał stanowisko organów, iż zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie, a rozstrzygnięciem sądu w sprawie o zasiedzenie własności przedmiotowej działki. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W odniesieniu zaś do przywołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych na poparcie twierdzenia, że postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia własności działki nr [...]nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie uwłaszczeniowej, wskazać trzeba, że składowi orzekającemu znane są przywołane wyroki, jednak zostały one wydane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych niż ma to miejsce w rozważanej sprawie.

Ponadto, w ocenie Sądu, nie można postawić organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu nienależytego prowadzenia przedmiotowego postępowania. Z akt sprawy wynika, iż Wojewoda [...] wykorzystał dostępne środki dowodowe mające na celu wyjaśnienie komu przysługiwała własność działki nr [...] na dzień 5 grudnia 1990 r. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, dokumentami, które mogą potwierdzać prawo własności do gruntu są księgi wieczyste, akty notarialne sprzedaży/darowizny/dożywocia/zamiany, akty własności ziemi, prawomocne wyroki sądów np. zastępujące oświadczenie woli, prawomocne postanowienia spadkowe i akty poświadczenia dziedziczenia, prawomocne postanowienia sądów w sprawach o zasiedzenie, ostateczne decyzje administracyjne, ewentualnie zaświadczenie właściwego organu. Z akt sprawy wynika, iż Wojewoda [...] zwracał się do właściwych instytucji państwowych i organów oraz stron postępowania o nadesłanie wyjaśnień i dokumentów dotyczących kwestii własności działki, lecz takich wyjaśnień i dokumentów nie udało się uzyskać. Mając powyższe na względzie, za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 1 w związku z art. 126 oraz art. 136 kpa. W ocenie Sądu, rozpatrując niniejszą sprawę organy obu instancji sprostały określonym w wymienionych przepisach wymogom procedury administracyjnej, właściwie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym okoliczność braku urządzonej księgi wieczystej dla działki nr [...] i prowadzonych przed sądem postępowań o stwierdzenie zasiedzenia tej działki, oraz przeanalizowały związek między sprawą uwłaszczeniową a toczącymi się postępowaniami o stwierdzenie zasiedzenia własności ww. działki, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Nie zasługuje również na aprobatę Sądu zarzut naruszenia art. 100 § 1 kpa. W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż toczące się postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia własności spornej działki nie może doprowadzić do wykazania jakiemu podmiotowi na dzień 5 grudnia 1990 r. przysługiwał tytuł własności w stosunku do działki [...]. Stanowisku temu przeczą poglądy prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego w kwestii związania sądu orzekającego w sprawie o zasiedzenie datą nabycia wskazaną we wniosku. W szczególności, w orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest pogląd, iż sąd orzekający w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia nie jest związany datą nabycia wskazaną we wniosku, a w orzeczeniu w sprawie stwierdzenia zasiedzenia określa się datę nabycia prawa bez względu na jej oznaczenie we wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 listopada 2014 r., sygn. akt. IV CSK 128/14, LEX nr 1616919). W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy wskazał, iż jeżeli zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że nabycie w drodze zasiedzenia nastąpiło w innej dacie niż wskazana we wniosku, sąd ma obowiązek stwierdzić nabycie prawa przez zasiedzenie w dacie rzeczywistej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2001 r., sygn. akt I CKN 188/00, LEX nr 1632178).

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.