Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2299/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1110/17 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1110/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 3 pkt 3a i pkt 5 w zw. art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po stwierdzeniu nieodpowiedniego stanu technicznego przejścia pod torami linii 62 [...] w km [...] na stacji [...], gmina [...], powiat [...], Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał [...] S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką") usunięcie w zakreślonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przejścia pod torami linii kolejowej 62 [...] w km [...] linii na stacji [...]. Stwierdzone nieprawidłowości należało usunąć poprzez:

- wymianę uszkodzonej izolacji przeciwwodnej na stropie i ścianach;

- naprawę dylatacji w części przelotowej;

- wyremontowanie zadaszenia nad schodami do przejścia, w tym wymianę pokrycia oraz wykonanie odwodnienia.

Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany, bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, iż plany remontowo-finansowe zarządcy nie mogą stanowić, w aspekcie celu wynikającego z art. 66 ustawy Prawo budowlane, którym jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego, argumentu przemawiającego za zmianą decyzji.

Skargę na wskazaną wyżej ostateczną decyzję z dnia [...] marca 2017 r. wniosła Spółka, zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że podjęła decyzję o dokonaniu przebudowy całego obiektu - pracę na odcinku dotyczącym spornego [...] toczyć się będą wg harmonogramu w latach 2016-2024, a roboty budowlane związane z przedmiotowym przejściem pod [...] zaplanowane są na rok 2023. W tej sytuacji remont obiektu, szacowany na około 2.000.000 zł, jest ze względów techniczno-ekonomicznych bezcelowy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem obydwie decyzje wydane w sprawie nie naruszają prawa. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w sprawie nie jest sporny nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego przejścia pod torami kolejowymi 62 [...], został on bowiem, w toku postępowania, prawidłowo udokumentowany. Kwestią sporną jest natomiast ustalony przez organ termin usunięcia tych nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należą do kategorii tzw. decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Zatem już sam fakt stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego obiektu obliguje organ nadzoru budowlanego do podjęcia stosownych działań, w tym do wydania decyzji administracyjnej określającej zakres niezbędnych do wykonania robót budowlanych. Dalej Sąd podkreślił, że obligatoryjnym elementem decyzji wydanej na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane jest określenie terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wydając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane organ ma obowiązek określić termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Określając termin organ winien mieć na uwadze, by był on realny dla zobowiązanej strony, nie można jednak wydłużać tego terminu z takich przyczyn, jak np. plany remontowo-finansowe zobowiązanego. Wobec tego Sąd podzielił stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym celem art. 66 ustawy Prawo budowlane jest przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego. Zatem w realiach niniejszej sprawy organ nie mógł opierać swojego rozstrzygnięcia w tym określić późniejszego terminu, dopasowanego do planów skarżącego. Zdaniem Sądu, przyszłe plany remontowo-finansowe skarżącego mogą być modyfikowane, a ich termin znacznie oddalony w czasie. Uzależnienie zatem nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, od realizacji tych planów, mogłoby prowadzić do naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego. Określenie słuszności interesu strony jest kolejnym elementem ocennym, o którym decyduje organ. Interes ten powinien być przede wszystkim godny ochrony, niestojący w sprzeczności z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. Nie można zatem, jak podkreślono, stwierdzić, że decyzja wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] marca 2017 r. narusza słuszny interes Spółki. Nie można, zdaniem Sądu, uznać za słuszny interes strony, którego celem jest obejście prawa, a za takie należy potraktować odłożenie wykonania obowiązków nałożonych decyzją, na mocy art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, na bliżej nieokreślony termin.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, zaskarżając go w całości i dopomagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

- art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polegającą na przyjęciu, iż dla ustalenia terminu realizacji obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości bez znaczenia pozostają takie okoliczności jak plany remontowo-finansowe strony,

- art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 k.p.a. przez przyjęcie, że ustalenie terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w taki sposób, by termin ten uniemożliwiał dokonanie ich usunięcia w ramach planowanej gruntownej przebudowy obiektu, nie stanowi słusznego interesu strony;

II. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy ze względu na istotne naruszenie przez organ przepisów postępowania, polegające na nieuwzględnieniu przy ustaleniu terminu wykonania obowiązku interesu skarżącej, decyzja organu powinna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W uzupełnieniu skargi kasacyjnej, pismem z dnia 10 lipca 2018 r., skarżąca Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Na wezwanie Sądu, wystosowane w trybie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zarówno Spółka jak i organ wyrazili zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie na posiedzeniu niejawnym (pismo organu z 3 lipca 2020 r., pismo Spółki z 13 lipca 2020 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie godzi się wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z treści art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Rozpoznając natomiast wniesioną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Przystępując zaś do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego w tej sprawie środka odwoławczego i mając na uwadze wskazane w nim zarzuty w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż przedmiotem oceny legalności Sądu pierwszej instancji była ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. nakazująca skarżącej Spółce usunięcie, w terminie do dnia 30 września 2017r., stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przejścia pod torami linii kolejowej 62 [...] w km [...] linii na stacji [...] poprzez wykonanie czynności precyzyjnie oznaczonych w decyzji organu. Podstawą materialnoprawną takiego rozstrzygnięcia była norma art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, która stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przez nieodpowiedni stan techniczny, w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy należy rozumieć stan, który jest wynikiem niewłaściwego użytkowania obiektu, powstały wskutek zużycia pewnych elementów, pogorszenia substancji, braku remontów, właściwej dbałości o stan techniczny.

Okolicznością niesporną w przedmiotowej sprawie jest właśnie nieodpowiedni stan techniczny przejścia pod torami w stacji [...] km [...] na linii kolejowej nr 62 [...], co potwierdził protokół kontroli okresowej rocznej nr [...] z dnia 20 listopada 2015 r., opracowany przez zarządcę obiektu, jak też wykonana w wyniku podjętego w sprawie postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2016r. "Ekspertyza Stanu Technicznego" przedmiotowego przejścia z października 2016 r. W szczególności z ww. Ekspertyzy wynikał, zawarty w jej pkt 9, zakres wymaganej niezbędnej naprawy spornego obiektu. Dotyczył on przede wszystkim izolacji zewnętrznych obiektu, a także jego dylatacji, odwodnienia, naprawy zadaszeń oraz ścian zejść, naprawy posadzki oraz schodów, natomiast we wnioskach końcowych tego opracowania jednoznacznie podkreślono, iż sporny obiekt co do zasady nadaje się do eksploatacji bez ograniczeń, jednak należy w ciągu 2 lat przewidzieć remont przejścia właśnie w zakresie określonym w pkt 9. To, że zaproponowano w ww. Ekspertyzie dalsze użytkowanie obiektu w obecnym stanie bez ograniczeń ruchowych, nie oznacza, iż winno to się odbywać bez koniecznej interwencji w poszczególne elementy obiektu, albowiem wyraźnie podniesiono we wskazanym opracowaniu, że cytat: "należy jednak w trybie pilnym przeprowadzić naprawę uszkodzonej izolacji oraz dylatacji w części przelotowej jak również wyremontować zadaszenie nad schodami do przejścia" - koniec cytatu. Natomiast okres użytkowania na podstawie tego opracowania określono maksymalnie na 24 miesiące - patrz strona 32 cytowanego opracowania z października 2016 r.

Stąd też, zgodnie z tymi wnioskami, wydając decyzję nakazującą usunięcie w spornym obiekcie stwierdzonych nieprawidłowości w opisanym wyżej pkt 9 ww. opracowania organy nadzoru budowlanego określiły zakres tych prac (tj. wymianę uszkodzonej izolacji przeciwwodnej na stropie i ścianach, naprawę dylatacji w części przelotowej, wyremontowanie zadaszenia nad schodami do przejścia, w tym wymianę pokrycia oraz wykonanie odwodnienia), jednocześnie oznaczając wymagany przepisem art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, termin ich wykonania do 30 września 2017 r.

Skarga kasacyjna nie kwestionuje stanu faktycznego tej sprawy, a wszystkie zarzuty tego środka odwoławczego koncentrują się na kwestii celowości wykonania wskazanych wyżej prac remontowych spornego przejścia, w określonym zaskarżoną decyzją terminie, w sytuacji gdy plany remontowo-finansowe strony skarżącej przewidują wykonanie całkowitego remontu tego obiektu w 2023 r. Dlatego też zaznaczono, iż skoro usterki techniczne nie uniemożliwiają korzystania z przedmiotowego przejścia podziemnego, to ze względu na interes skarżącej wyrażający się w możliwości uniknięcia znacznych, niecelowych nakładów finansowych, termin powinien zostać wyznaczony na 2023 r.

Nie jest jednak, w okolicznościach tej sprawy, usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polegającej na przyjęciu, iż dla ustalenia terminu realizacji obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, bez znaczenia pozostają takie okoliczności jak plany remontowo-finansowe strony, podobnie jak i zarzut błędnej wykładni art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 k.p.a. przez przyjęcie, że ustalenie terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w taki sposób, by termin ten uniemożliwiał dokonanie ich usunięcia w ramach planowanej gruntownej przebudowy obiektu, nie stanowi słusznego interesu strony.

Przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane stanowi przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego, zawartego w art. 61 tej ustawy. Norma art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obliguje organ nadzoru budowlanego do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w razie zaistnienia jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek i nakazania w drodze decyzji usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wraz z określeniem terminu wykonania tego obowiązku. Nakazane w tym trybie roboty budowlane mają charakter naprawczy, a ich rodzaj oraz zasięg zależy od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. Określenie terminu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi niezbędny element rozstrzygnięcia. W tej sprawie skoro, co wyżej wykazano, ujawniono w sposób niesporny niedostateczny stan techniczny przedmiotowego przejścia podziemnego pod torami, to zachodziła w związku z tym potrzeba wydania nakazu, w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a ich rodzaj oraz zasięg zależał od ustaleń zawartych w opracowanej Ekspertyzie Stanu Technicznego z października 2016 r. Określono też stosowny termin do usunięcia wskazanych wyżej nieprawidłowości. Argumentacja Spółki o jej planach remontowo-finansowych przewidzianych na rok 2023 r., nie mogła być uwzględniona przy określaniu obligatoryjnego elementu decyzji w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jakim było określenie terminu usunięcia nieprawidłowości, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przede wszystkim z uwagi na pilną potrzebę wykonania oznaczonych precyzyjnie w decyzji organów nadzoru budowlanego robót, do czego przecież zobowiązywała w oznaczonym zakresie opracowana w sprawie "Ekspertyza Stanu Technicznego", aby zapobiec dalszej znacznej degradacji spornego obiektu. Poza tym należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż plany remontowo-finansowe zarządcy, w świetle celu decyzji wydawanej w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane, jakim jest zapewnienie bezpiecznego użytkowania i utrzymania w należytym stanie technicznym obiektu budowlanego nie stanowią elementu pozwalającego na wydłużenie terminu wykonania nakazanych robót aż do 2023 r. tym bardziej, że organ nadzoru budowlanego oznaczając termin wykonania obowiązku nie może opierać się o deklarowane przyszłe i do tego niepewne zdarzenie, a musi uwzględniać wyłącznie obiektywne elementy ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Trafnie zaznaczył Sąd pierwszej instancji w motywach wyroku, dokonując prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, iż w stanie faktycznym tej sprawy organ nie mógł opierać swojego rozstrzygnięcia w zakresie oznaczenia terminu wykonania nakazanych robót dopasowując się do planów skarżącej Spółki, które to plany mogą być przecież modyfikowane, a ich termin znacznie oddalony w czasie. Uzależnienie zatem nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, od realizacji tych planów, jak słusznie zaznaczono, mogłoby prowadzić do naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego.

Niewątpliwie art. 7 in fine k.p.a. ustanawia zasadę załatwiania w postępowaniu administracyjnym sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Omawiana zasada znajduje zastosowanie przede wszystkim do rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego, gdyż w procesie podejmowania rozstrzygnięć związanych brak jest możliwości kształtowania przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia, którego treść jest determinowana bezwzględnie wiążącą normą prawną. Artykuł 7 nie wskazuje nam jednak na zakres czy źródło definicji interesu społecznego, nie rozstrzyga także kwestii hierarchii interesu społecznego nad interesem obywateli, oraz relacji do interesu publicznego.

Jeśli chodzi natomiast o pojęcie interesu obywateli (na który powołuje się Spółka), to należy stwierdzić, iż jako relacja między danym stanem obiektywnym, a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści dla obywateli powinien on istnieć niezależnie od przekonania osób występujących w tej relacji, czyli winien być obiektywny. Wtedy też będzie można przypisać mu miano słusznego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1744/96, interes obywatela nie może być wyprowadzany z własnego tylko jego przekonania opartego na poczuciu krzywdy i nierówności.

W realiach tej sprawy Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu skargi w tym zakresie słusznie podkreślił, iż art. 7 k.p.a. wskazuje dwie klauzule generalne o różnym zakresie. Organ zatem uwzględnia interes społeczny, ale w przypadku interesu obywatela musi on być słuszny. Stąd też zasadnie zaznaczono, że nie każdy interes skarżącego należy uwzględnić, ale tylko taki, który ma być uznany za słuszny, a interes ten powinien być przede wszystkim godny ochrony, niestojący w sprzeczności z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego.

Właściwie więc, w okolicznościach tej sprawy, Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza słusznego interesu skarżącej Spółki, albowiem nie można uznać za słuszny interes strony, którego celem jest obejście prawa, a za takie należy potraktować odłożenie wykonania obowiązków nałożonych decyzją, na mocy art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, na bliżej nieokreślony termin, w sytuacji potrzeby przeprowadzenia pilnych robót objętych zaskarżoną decyzją, aby nie doprowadzić do dalszej dewastacji spornego obiektu. Na powyższe stanowisko nie ma wpływu argumentacja skargi związana z potrzebą uniknięcia przez Spółkę znacznych niecelowych nakładów finansowych oraz to, że sporny obiekt nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia jego użytkowników, gdyż te motywy nie wpływają na ocenę legalności wydanej decyzji, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny obiektu. Konstrukcja normy prawnej zawartej w ww. przepisie oznacza, że jeżeli wystąpiła taka przesłanka jak nieodpowiedni stan techniczny obiektu, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz ponadto zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co w tej sprawie uczyniono.

Tym samym nie można uznać za usprawiedliwiony kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, a to naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., że organ w zaskarżonej decyzji ustalił termin wykonania obowiązku usunięcia nieprawidłowości z naruszeniem art. 7 k.p.a. Stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku naruszeń w tym zakresie zasługuje w pełni na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego też należy podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji wbrew stanowisku skarżącej Spółki, prawidłowo zastosował w realiach tej sprawy konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a., zasadnie oddalając wniesioną skargę, gdyż wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu.

Reasumując zauważyć należy, iż wobec przedstawionej argumentacji wniesiona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.