Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 856/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K.P. S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju (dalej jako "Minister/Organ") decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. w [...] (dalej jako "P./Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej jako "Wojewoda/Organ I instancji") z [...] listopada 2019 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez P., prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w gminie W., obręb [...], oznaczonego jako działki: nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; nr [...] o pow. [...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; nr [...] o pow. [...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]; oraz nr [...] o pow. [...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Minister przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wojewoda, działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r. przez P., prawa użytkowania wieczystego ww. gruntów.

P. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Organu I instancji, złożyło odwołanie od ww. decyzji Wojewody z [...] listopada 2019 r. podnosząc, że Organ I instancji w toku postępowania zaniechał poczynienia dokładnych ustaleń faktycznych w sprawie.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister stwierdził, że jest ono niezasadne i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu zajętego stanowiska Organ przywołał treść art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wyjaśniając przy tym, że decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu [...] grudnia 1990 r. Organ wskazał także, że ze znajdujących się w aktach sprawy informacji z ksiąg wieczystych jednoznacznie wynika, że prawo własności do przedmiotowych gruntów w dniu [...] grudnia 1990 r. przysługiwało Skarbowi Państwa. Ponadto, Organ uznał za prawidłowe stanowisko Organu I instancji w zakresie ustalenia, iż w dniu [...] grudnia 1990 r. prawo zarządu przedmiotowymi nieruchomościami przysługiwało P. na podstawie umów sprzedaży zawartych w formie aktów notarialnych podpisanych kolejno dla działki nr [...] – [...] czerwca 1988 r., Rep. A Nr [...]; dla działki nr [...] – [...] czerwca 1988 r., Rep. A Nr [...]; dla działek nr [...], nr [...] – [...] czerwca 1988 r., Rep. A Nr [...]; dla działki nr [...] – [...] czerwca 1988 r., Rep. A Nr [...]; oraz dla działki nr [...] – [...] czerwca 1988 r., Rep. A Nr [...]. Mając na uwadze powyższe Organ uznał, iż prawo zarządu przedmiotowymi nieruchomościami przysługujące P. zostało udokumentowane, stosownie do treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Powyższe okoliczności Organ uznał za bezsporne w sprawie.

Organ stwierdził jednak, że na przeszkodzie uwłaszczeniu P. stoi fakt, że działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], znajdowały się w dniu [...] grudnia 1990 r., w pasie drogowym drogi publicznej – drogi wojewódzkiej nr [...] (obecnie drogi powiatowej [...] - ul. [...] w [...]), co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, tj. pismo Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], a także dołączona do ww. pisma kopia mapy ewidencyjnej. Status drogi przebiegającego przez przedmiotową nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], Organ ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 5 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), zgodnie z którym ulicę [...] w miejscowości [...] zaliczono do drogi wojewódzkiej nr [...], stanowiącej drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

W związku z powyższym w ocenie Organu, skoro działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], które stanowiły w dniu [...] grudnia 1990 r. drogę publiczną, a więc drogę zaliczoną na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii tych dróg, z której może korzystać każdy, to nie mogły pozostawać w wyłącznym posiadaniu P. i nie mogły podlegać uwłaszczeniu jako grunt objęty prawem osób trzecich.

Na powyższą decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło P., zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa, tj.:

1) art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: KPA) poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

2) art. 77 § 1 KPA oraz art. 80 KPA w zw. z art. 75 § 1 ab initio KPA poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

3) art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.; dalej: UGN) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż P. S.A. nie nabyły z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości, ze względu na fakt, iż Nieruchomości zajęte były pod drogę publiczną.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Wojewody z [...] listopada 2019 r., nr [...], oraz o rozpatrzenie sprawy ponownie i stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Skarżącą prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości, a gdyby nie było to możliwe - przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych.

Zdaniem Skarżącej, fakt pozostawania działek gruntu stanowiącego Nieruchomość w pasie drogi publicznej został ustalony w oderwaniu od reszty materiału dowodowego i wyłącznie w oparciu o oświadczenie Powiatowego Zarządu Dróg w [...] bez ustalenia rzeczywistego przebiegu drogi. Nawet jednak w przypadku prawidłowego ustalenia, że zgodnie ze stanem na dzień [...] grudnia 1990 r. Nieruchomość rzeczywiście zajęta miałaby być przez pas drogi publicznej (mimo równoczesnego przekazania Nieruchomości w zarząd P. z przeznaczeniem pod budowę części Centralnej Magistrali Kolejowej), to zdaniem Skarżącej, dla odmowy stwierdzenia nabycia przez P. prawa użytkowania wieczystego niezbędne byłoby co najmniej dokonanie prawidłowej oceny znaczenia takiej okoliczności dla sprawy. W ocenie P., ocena taka nie została prawidłowo przeprowadzona przez Organ.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Materialnoprawna podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowił przepis art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm., dalej jako "u.g.n."). Zgodnie z tym przepisem, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób.

Przede wszystkim należy podkreślić, że przewidziane w art. 200 u.g.n., tzw. "uwłaszczenie", polega na przekształceniu z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przysługującego w tym dniu państwowym i komunalnym osobom prawnym prawa zarządu nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub własność gminy w prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności położonych na tym gruncie budynków i innych urządzeń. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności położonych na gruncie budynków i innych urządzeń stwierdza deklaratoryjną decyzją właściwy wojewoda. Z powyższego wynika, że wydanie decyzji potwierdzającej fakt uwłaszczenia jest uwarunkowane stwierdzeniem, że państwowej lub komunalnej osobie prawnej w dniu 5 grudnia 1990 r. przysługiwało prawo zarządu do nieruchomości stanowiącej w dacie 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa. A zatem obie przesłanki uwłaszczenia muszą być w tym przypadku spełnione łącznie. Brak chociażby jednej z nich uniemożliwia wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa użytkowania wieczystego do gruntu. Natomiast stosownie do treści art. 200 ust. 4 u.g.n., uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich.

Z kolei, środki prawne zmierzające do stwierdzenia istnienia zarządu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. nr 23, poz. 120, ze zm., dalej jako "rozporządzenie"). W § 4 ust. 1 pkt 1-10 rozporządzenia określono dokumenty pozwalające na stwierdzenie prawa zarządu, którymi są: 1) decyzja o przekazaniu nieruchomości w zarząd; 2) decyzja o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 3) umowa między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawarta za zgodą organu; 4) umowa zawarta w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; 5) odpis księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; 6) decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; 7) decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 8) uchwała, zarządzenie lub decyzja wydana w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; 9) protokół przekazania nieruchomości sporządzony między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; 10) umowa o przekazaniu nieruchomości lub protokół przekazania nieruchomości sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.

Przed dniem [...] lutym 1989 r. państwowe osoby prawne wykonywały posiadanie nieruchomości w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, w związku z czym nabycie prawa własności nieruchomości mogło nastąpić jedynie na rzecz Skarbu Państwa (por. uchwała Sądu Najwyższego z 22 października 2009 r., III CZP 70/09, Biuletyn SN 2009, nr 10). Wynikało to z obowiązującej wówczas zasady jednolitego funduszu własności państwowej, która miała swoją ustawowe źródło w ówczesnym przepisie art. 128 k.c., który stanowił, że socjalistyczna własność ogólnonarodowa (państwowa) przysługuje niepodzielnie Państwu, a państwowe osoby prawne w granicach swej zdolności prawnej wykonywają w imieniu własnym względem zarządzanych przez nie części mienia ogólnonarodowego uprawnienia płynące z własności państwowej. Dopiero 1 lutego 1989 r. weszła w życie ustawa z 21 stycznia 1989 r. o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 3, poz. 11), która zniosła zasadę jednolitego funduszu własności państwowej (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego wpisanej do księgi zasad prawnych z 18 czerwca 1991 r., III CZP 38/91, OSNCP 1991, nr 10, poz. 118).

Z kolei zarząd (dziś trwały zarząd), to prawne formy, które uprawniają do władania nieruchomością. Natomiast sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo z nieruchomości co do zasady tego prawa nie kreuje. Przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14 poz. 74), w brzmieniu obowiązującym na dzień 5 grudnia 1990 r., nie przewidywały możliwości uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania (a od dnia 1 sierpnia 1985 r. – zarządu), w sposób dorozumiany. Zgodnie bowiem z art. 38 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy, państwowe jednostki organizacyjne uzyskiwały grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Nieruchomości nabyte przez państwowe jednostki organizacyjne w drodze umowy pozostają w ich zarządzie (art. 8 ust. 2 ww. ustawy z 29 kwietnia 1985 r.).

Z akt sprawy wynika, że sporne nieruchomości zostały nabyte od osób fizycznych przez Skarb Państwa (Państwo) z przeznaczeniem dla Dyrekcji Okręgowej [...] w [...], pod budowę Centralnej Magistrali Kolejowej P. na odcinku [...], na mocy aktów notarialnych, zawartych w okresie pomiędzy [...] kwietnia 1988 r., a [...] czerwca 1988 r. Ww. umowy sprzedaży zostały zawarte w trybie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22 poz. 99).

Sąd orzekający stwierdza zatem, że dowody zebrane w aktach niniejszej sprawy potwierdzają, że w dniu [...] grudnia 1990 r. P. legitymowało się formalnym dokumentem potwierdzającym uzyskanie prawa zarządu przedmiotowej nieruchomości. Nie jest to zresztą kwestionowane w niniejszej sprawie.

Podobnie jak to, że w dacie [...] grudnia 1990 r. działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] stanowiły własność Skarbu Państwa, co potwierdzają zgormadzone w aktach sprawy informacje z ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy ww. grunty były w dniu [...] grudnia 1990 r. zajęte pod drogi publiczne, a jeśli tak, czy okoliczność ta uniemożliwia wydanie decyzji uwłaszczeniowej dla P.

Zdaniem Sądu, Organ prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, że działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], znajdowały się w dniu [...] grudnia 1990 r., w pasie drogowym drogi publicznej – drogi wojewódzkiej nr [...] (obecnie drogi powiatowej [...] - ul. [...] w m. [...]), co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, m.in pismo Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], a także dołączona do ww. pisma kopia mapy ewidencyjnej. Na przedmiotowych działkach istnieje zatem droga publiczna i to już od kilkudziesięciu lat. W ocenie Sądu, nie ma przy tym racji Skarżąca, że to organy nie dopełniły obowiązku wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Owszem, zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale nie zwalnia z inicjatywy dowodowej strony postępowania, o czym świadczy aktualne brzmienie art. 7 k.p.a. Jest niewątpliwe, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie jego oceny z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Jednak po noweli art. 7 k.p.a., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., strona nie może pozostać bierna w zbieraniu materiału dowodowego (patrz: Wojciech Chróścielewski "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", ZNSA 2011/4/, s. 11-12, oraz por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1631/19, LEX nr 3041375). W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18, orzeczenie dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Z treści przepisów k.p.a. normujących postępowanie dowodowe nie można bowiem wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona, mimo wezwania, środków takich nie przedstawia (por. wyroki NSA: z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1830/11, CBOSA; z 9 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1203/15, Lex nr 2348966 oraz z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3581/18, Lex nr 2690526). Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3719/17, Lex nr 3031035). Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela powyższy pogląd.

Powyższych ustaleń faktycznych w sprawie P. w żaden sposób nie zakwestionowało na etapie postępowania administracyjnego, chociażby poprzez udzielenie odpowiedzi na dwukrotne pisma Organu I instancji (z [...] sierpnia 2019 r. oraz z [...] listopada 2019 r.), dotyczące prośby o wskazanie znajdującej się na przedmiotowym gruncie infrastruktury kolejowej, w sytuacji gdy Wojewoda stwierdził istnienie na nim infrastruktury drogowej. P. ani razu nie uznało za stosowane udzielnie odpowiedzi na ww. pisma Wojewody, choć niewątpliwie leżało to w interesie Skarżącej jako wnioskodawcy.

Mając zatem na uwadze, iż w dacie [...] grudnia 1990 r. przedmiotowy grunt zajęty był pod drogę publiczną (drogę wojewódzką) należy uwzględnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym na dzień 5 grudnia 1990 r.), z drogi takiej korzystać może każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, zaś zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne sprawują właściwe organa drogowe (Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych, dyrekcje okręgowe dróg publicznych). Zarząd ten powstał z mocy prawa.

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] nie znajdowała się w faktycznym władaniu P. na dzień [...] grudnia 1990 r., gdyż stanowiła część ówczesnej drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...]. Skoro przedmiotowy grunt stanowił na dzień [...] grudnia 1990 r. drogę publiczną w zarządzie właściwych organów drogowych, to zdaniem Sądu, nie mógł w tej samej dacie znajdować się w wyłącznym władaniu P., pomimo dysponowania przez P. umowami nabycia tych nieruchomości. Wykonywanie bowiem wobec drogi publicznej przez jej zarządcę czynności, jakie ten zarządca musi wykonywać wobec zarządzanej przez siebie drogi, niewątpliwie świadczą o władaniu nieruchomością.

Gdy więc ww. działki wchodziły w skład drogi publicznej, to prawa osób trzecich stoją na przeszkodzie uwłaszczenia P. Jednocześnie wskazać należy na art. 232 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Już proste zestawienie ze sobą treści przywołanych wyżej regulacji wyraźnie wskazuje, iż ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu ogranicza inne niż użytkownik wieczysty osoby w prawie do korzystania z danej nieruchomości, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnym prawem do korzystania z drogi publicznej i uniemożliwia zarządcy drogi wykonywanie jego zadań, co pozwala na stwierdzenie, iż ustanowienie użytkowania wieczystego na gruncie stanowiącym drogę publiczną w sposób oczywisty naruszałoby wynikający z art. 200 ust. 4 u.g.n., wymóg poszanowania przy nabyciu użytkowania wieczystego praw osób trzecich.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy obu instancji ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy i dokonały prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Wobec powyższego, nie można zatem skutecznie zarzucić organom administracji naruszenia prawa, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd również z urzędu nie dopatrzył się naruszenia zasad postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 200 u.g.n. Sąd nie stwierdził także naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 75 i 80 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

W związku z objęciem Miasta [...] od dnia [...] października 2020 r. obszarem czerwonym, a także mając na względzie zarządzenie nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta [...] obszarem czerwonym oraz zarządzenie nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.