Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 251/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8  ust. 1 i 2, 14 ust. 1, 14 ust. 1i
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. przy udziale sprawy ze skargi S. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] wydana na rzecz S. P. (dalej: strona, wnioskodawca, podatnik, skarżący) w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia przychodu z tytułu rozliczenia wkładu do wspólnego przedsięwzięcia.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca nabył w 2005 r. za kwotę 3.200.000,00 zł nieruchomość o pow. 0,6766 ha, położnej przy ul. [...] we W. ze środków i na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W dniu 30.06.2005 r. wnioskodawca, jako współinwestor, podpisał z innym inwestorem umowę, na mocy której przekazał inwestorowi powyższą nieruchomość w celu wybudowania budynków mieszkalno-usługowych w ramach prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej, a inwestor nieruchomość przyjął. Wnioskodawca zobowiązał się do udzielenia inwestorowi wszelkich pełnomocnictw niezbędnych do przeprowadzenia inwestycji, a w szczególności dla uzyskania pozwolenia na budowę oraz do sprzedaży lokali. Strony ustaliły, że wnioskodawca, po zakończeniu inwestycji sprzedaży lokali, będzie partycypował w zyskach z tego przedsięwzięcia w wysokości 40%, na podstawie rozliczenia przedstawionego przez inwestora. W dniu 3.08.2006 r. wnioskodawca podpisał z inwestorem umowę, na podstawie której przekazał inwestorowi nieruchomość oraz upoważnił inwestora do zawierania umów z wykonawcami, klientami oraz do zarządzania nieruchomością według własnego uznania. Inwestor zobowiązał się prowadzić inwestycję na ww. nieruchomości oraz dokonać sprzedaży lokali w taki sposób, aby wynik na tym przedsięwzięciu był korzystny i nieobciążony kosztami zarządu przedsiębiorstwa inwestora. Z umowy tej wynika również, że Wnioskodawca przekazuje wkład niepieniężny do wspólnego przedsięwzięcia i ma prawo do zwrotu równowartości wkładu w gotówce, przy dokonaniu ostatecznego lub częściowego rozliczenia umowy współpracy.

Sprzedaż wybudowanych lokali rozpoczęła się w październiku 2010 r. i trwała przez szereg kolejnych lat. Wszystkie umowy zarówno z klientami, jak i z wykonawcami robót i dostawcami materiałów budowlanych dokonywane były przez Inwestora. Wszystkie płatności od klientów i zapłaty związane z poniesionymi kosztami wpływały i były realizowane wyłącznie przez Inwestora. W gestii wnioskodawcy był zakup i sfinansowanie nieruchomości przekazanej inwestorowi w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia.

W związku z zawarciem aktów notarialnych z klientami wykazano w zeznaniach rocznych za 2010 oraz 2011 r. wnioskodawcy kwoty odpowiadające udziałowi 40% przychodów ze sprzedaży lokali oraz kwotę 40% poniesionych kosztów odpowiadających sprzedanym lokalom.

W ramach rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia wnioskodawca otrzymał w 2010 r. kwotę 2.150 000,00 zł natomiast w 2011 r. kwoty 757.216,02 zł, 200.000,00 zł, 700.000,00 zł, 452.349,82 zł oraz kwotę 1.050.000, 00 zł. Przekazane kwoty wyczerpywały roszczenia wnioskodawcy w stosunku do inwestora z tytułu przekazania inwestorowi nieruchomości i rozliczenia lokali sprzedanych (zawartych aktów notarialnych) w 2010 i 2011 r.

W zeznaniu rocznym za 2011 r. wnioskodawca wykazał, oprócz kwot odpowiadające udziałowi 40% przychodów ze sprzedaży lokali oraz kwotę 40% poniesionych kosztów odpowiadających sprzedanym lokalom, również kwotę przychodów 1.050.000,00 zł wpłaconą przez inwestora tytułem częściowego zwrotu wartości przekazanej nieruchomości do wspólnego przedsięwzięcia. Od dochodu wykazanego w zeznaniu rocznym został odprowadzony podatek dochodowy zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wykazanie przez wnioskodawcę w zeznaniu rocznym, oprócz kwot przychodów i kosztów wynikających ze wspólnego przedsięwzięcia na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o PIT, również jednej z kwot w wysokości 1.050.000,00 zł otrzymanych od inwestora w ramach wzajemnego rozliczenia inwestycji jest prawidłowe?

Zdaniem strony, zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychód z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane. W myśl art. 14 ust. 1c u.p.d.o.f. za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi. W świetle art. 8 ust. 1 i 1a u.p.d.o.f. przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, ze wspólnego przedsięwzięcia lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych, u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku.

Zgodnie z powyższym zadeklarowane przez podatnika w zeznaniu PIT-36L za 2011 r, przychody i koszty odpowiadające jego udziałowi wynikającemu z umowy o współpracy z 2005 r. (40% przychodów wynikających z zawartych aktów notarialnych sprzedaży lokali i kosztów uzyskania przychodów wynikających z prowadzonych ksiąg rachunkowych ze wspólnego przedsięwzięcia) jest zgodne z przytoczonymi powyżej przepisami.

Natomiast z punktu widzenia podatku dochodowego nie ma znaczenia moment i wysokość kwot przekazywanych wnioskodawcy przez inwestora w związku z wzajemnym rozliczeniem umowy o wspólnym przedsięwzięciu.

Odnośnie wysokości przekazywanych kwot oraz ich terminowości mają zastosowanie art. 450 i nast. Kodeksu Cywilnego. W świetle tego wykazanie w rocznym zeznaniu podatkowym wnioskodawcy kwoty 1.050.000,00 zł, jako jednej z kwot wzajemnego rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia, przekazanej Wnioskodawcy przez inwestora, jest nieprawidłowe. Kwota ta jest jedynie uregulowaniem wzajemnych rozrachunków pomiędzy stronami umowy, a nie jest przychodem z działalności gospodarczej. Podobnie zasadę memoriałową, a nie kasową, zastosowano przy rozliczeniu wpłat i wypłat realizowanych przez inwestora z własnych rachunków bankowych.

Wskazaną na wstępie interpretacją indywidualną organ uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Organ przytoczył przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 z późn. zm., dalej u.p.d.o.f.) odnoszące się do przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej - definiujące ten przychód, a także wskazujące na datę powstania przychodu (art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 1c, art. 14 ust. 1i u.p.d.o.f.). Podkreślił organ, że przychód pojawia się wówczas, gdy podatnik osiąga konkretne przysporzenie majątkowe. Podkreślił organ, że przychód pojawia się wówczas, gdy podatnik osiąga konkretne przysporzenie majątkowe oraz przytoczył treść art. 8 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.

Następnie zauważył, że polskie prawo nie wyodrębnia w Kodeksie cywilnym odrębnego typu umowy na wspólne przedsięwzięcie, nie mniej jednak dopuszczalność zawierania tego typu umów jest niezaprzeczalna w świetle obowiązującej w prawie polskim zasady swobody umów. Zgodnie z jej treścią strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego (art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - Dz.U. z 2017 r., poz. 459 z późn. zm., dalej: K.c.),

Podkreślił, że ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zdefiniował pojęcia "wspólnego przedsięwzięcia". Dlatego też zasadne jest odwołanie się do wykładni literalnej, bazującej na brzmieniu językowym tych wyrazów. I tak - słowo wspólny oznacza "wykonywany lub przeżywany przez wiele osób, razem z innymi", "należący do wielu osób", "jednakowy dla wielu osób". Natomiast przedsięwzięcie jest definiowane jako "projekt, działanie podjęte w jakimś celu", a przedsięwziąć - przedsiębrać to "zdecydować się na wykonanie czegoś" (Słownik Języka Polskiego pod red. W. Doroszewskiego, sjp.pwn.pl).

Zatem zwrot "wspólne przedsięwzięcie" należy postrzegać jako wszelkiego rodzaju projekty, których realizacja wiąże się z udziałem co najmniej dwóch podmiotów niezwiązanych formalnie strukturą organizacyjną. Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje się wspólnym działaniem podejmowanym w celu realizacji zamierzonego celu.

W ocenie organu organ w przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia ze wspólnym przedsięwzięciem, w którym udział wnioskodawcy wynosi 40%. Zauważył, że porozumienie dotyczące wspólnego przedsięwzięcia stanowi określony w umowie sposób regulowania rozliczeń między podmiotami je tworzącymi (tu: wnioskodawca i drugi inwestor) oraz wprowadza zasady, którymi strony powinny się kierować w swoich działaniach. Przedsiębiorcy działający w ramach porozumienia powinni więc dokonywać m.in. podziału przychodów czy też kosztów ich uzyskania zgodnie z ustaleniami wynikającymi z zawartej umowy (proporcjonalnie do ustalonego prawa do udziału w zysku), a jednocześnie ww. umowa przewiduje - przy dokonaniu ostatecznego lub częściowego jej rozliczenia - wypłatę na rzecz wnioskodawcy równowartości przekazanego przez niego do wspólnego przedsięwzięcia wkładu niepieniężnego.

Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy uzyskiwanie określonych przychodów w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, w tym również otrzymanie będącej przedmiotem zapytania kwoty 1.050.000 zł, wiąże się z ich kwalifikacją jako przychodów podatkowych ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza.

Reasumując stwierdził organ, że kwota otrzymana od inwestora w ramach wzajemnego rozliczenia inwestycji (tytułem częściowego zwrotu wartości przekazanej nieruchomości do wspólnego przedsięwzięcia) stanowi przychód wnioskodawcy na podstawie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1i u.p.d.o.f. Stąd podlega ona wykazaniu w zeznaniu rocznym.

Na wskazaną wyżej interpretację indywidualną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył S. P. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucił niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1i u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że kwota w wysokości 1.050.000,00zł stanowiąca częściowy zwrot wkładu wniesionego do wspólnego przedsięwzięcia powinna być zaliczona do przychodów podlegających opodatkowaniu (na zasadzie kasowej).

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że przyjęcie stanowiska wyrażonego w wydanej interpretacji prowadzi w istocie do podwójnego opodatkowania dochodu uzyskanego przez skarżącego z tytułu uczestnictwa we wspólnym przedsięwzięciu gospodarczym. Treść zawartej między stronami umowy wspólnego przedsięwzięcia zawierała postanowienie o rozliczeniu inwestycji przez podział osiągniętego zysku w wysokości 40% na skarżącego i 60% na drugą stronę umowy. Schemat rozliczenia inwestycji przedstawiał się tak, że skarżący otrzymywał od drugiej strony umowy kwoty stanowiące jego udział w zysku. W trakcie trwania inwestycji skarżący nie otrzymywał od drugiej strony umowy przypadających mu w udziale 40% kwot z tytułu sprzedaży poszczególnych lokali. Gdyby przyjąć ten sposób dokonywania wzajemnych rozliczeń równowartość wniesionego przez skarżącego wkładu zostałaby mu sukcesywnie zwrócona już przed ostatecznym rozliczeniem inwestycji. W związku z powyższym należy stwierdzić, że otrzymana w 2011 r. kwota 1.050.000,00 zł jest kwotą przychodu, którą skarżący już uwzględnił w swoim rozliczeniu podatkowym.

Posługując się przykładem liczbowym skarżący podkreślił, że otrzymana przez niego kwota 1.050.000,00 zł tytułem zwrotu wniesionego wkładu nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 14 ust. 1i ustawy o PIT. W ocenie skarżącego art. 14 ust. 1i ustawy o PIT powinien być w przedstawionym stanie faktycznym analizowany w powiązaniu z okolicznościami rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia. Skarżący cały należny mu zysk (dochód) z realizacji wspólnego przedsięwzięcia opodatkował podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przekazana na rzecz skarżącego kwota 1.05.000,00 zł tytułem zwrotu wniesionego wkładu zawiera się w kwocie przychodu, którą skarżący przyjął do wyliczenia dochodu z inwestycji.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie jest istotny fakt, że druga strona przedsięwzięcia nie przekazywała w trakcie prowadzonej inwestycji żadnych kwot na rzecz skarżącego. Mając natomiast prawo do udziału w 40% zyskach z inwestycji skarżący mógł żądać wypłaty 40% przychodów ze sprzedaży poszczególnych lokali.

W takim wariancie wkład w inwestycję zostałby mu już wcześniej zwrócony bez potrzeby odrębnego rozliczenia i zwrotu kwoty 1.050.000,00 zł. Powyższy sposób rozliczenia inwestycji nie uprawnia jednak organów podatkowych do żądania opodatkowania kwoty 1.050.000,00 zł. Zdaniem skarżącego ta sama kwota przychodu nie może być podwójnie opodatkowana - raz na zasadzie memoriału (art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f.), a drugi raz na zasadzie kasowej (art. 14 ust. 1i u.p.d.o.f.).

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz.1647, ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i Ordynacji podatkowej).

Z kolei kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach polega w swojej istocie na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował - mające zastosowanie w przedstawionej przez podatnika sytuacji - przepisy prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią wymagającą ustalenia w niniejszej sprawie było to, czy otrzymana przez skarżącego kwota 1.050.000,00 zł tytułem "częściowego zwrotu wartości przekazanej nieruchomości" stanowi przychód skarżącego.

Zdaniem skarżącego odnośnie wysokości przekazywanych kwot oraz ich terminowości mają zastosowanie art. 450 i nast. Kodeksu Cywilnego. W świetle tego wykazanie w rocznym zeznaniu podatkowym skarżącego kwoty 1.050.000,00 zł, jako jednej z kwot wzajemnego rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia, przekazanej mu przez inwestora, jest nieprawidłowe. Kwota ta jest jedynie uregulowaniem wzajemnych rozrachunków pomiędzy stronami umowy, a nie jest przychodem z działalności gospodarczej.

Natomiast organ uznał, że kwota 1.050.000 zł otrzymana tytułem "częściowego zwrotu wartości przekazanej nieruchomości do wspólnego przedsięwzięcia" stanowi dla skarżącego przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający wykazaniu w zeznaniu podatkowym.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżący wskazał, że jako współinwestor podpisał z innym inwestorem umowę, na mocy której przekazał inwestorowi nieruchomość w celu wybudowania budynków mieszkalno-usługowych. Skarżący zobowiązał się do udzielenia inwestorowi wszelkich pełnomocnictw niezbędnych do przeprowadzenia inwestycji, a w szczególności dla uzyskania pozwolenia na budowę oraz do sprzedaży lokali. Strony ustaliły, że skarżący po zakończeniu inwestycji sprzedaży lokali będzie partycypował w zyskach z tego przedsięwzięcia w wysokości 40%, na podstawie rozliczenia przedstawionego przez inwestora. Z umowy wynika również, że skarżący przekazuje wkład niepieniężny do wspólnego przedsięwzięcia i ma prawo do zwrotu równowartości wkładu w gotówce, przy dokonaniu ostatecznego lub częściowego rozliczenia umowy współpracy. Skarżący w 2011 r. otrzymał kwotę 1.050.000 zł tytułem "częściowego zwrotu wartości przekazanej nieruchomości".

W zaskarżonej interpretacji przytoczone zostały przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnoszące się do przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej - definiujące ten przychód, a także wskazujące na datę powstania przychodu.

Organ wyjaśnił również, jak należy rozumieć pojęcie "wspólnego przedsięwzięcia". Słusznie i poprawnie zatem organ podatkowy, odwołując się w treści zaskarżonej interpretacji do poglądów literatury i orzecznictwa, zwrot ten postrzega jako wszelkiego rodzaju projekty, których realizacja wiąże się z udziałem co najmniej dwóch podmiotów niezwiązanych formalnie strukturą organizacyjną (A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 8 u.p.d.o.f. Lex 2010). Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje się wspólnym działaniem podejmowanym w celu realizacji zamierzonego celu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 614/11, orzeczenie publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej powoływane jako CBOSA), prawidłowo uznając, że w przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia ze wspólnym przedsięwzięciem, w którym udział skarżącego wynosi 40%.

Niewątpliwie strony zawierając umowy cywilnoprawne korzystają ze swobody ich zawierania i kształtowania, istotne jest jednak to, że treść zawartych umów nie może uchylać czy też zmieniać zapisów ustaw podatkowych regulujących prawa i obowiązki podatników, uczestników tych porozumień. Zasadą jest jednak, że skutki podatkowe wyprowadzane są z treści zawartych umów, podejmowanych czynności ale na podstawie przepisów prawa podatkowego. Określone działania stron umów są poddawane ocenie według powszechnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego, które nie mogą być tymi umowami zmieniane lub uchylane.

Porozumienie opisane w przedstawionych stanie faktycznym dotyczące wspólnego przedsięwzięcia stanowi określony w umowie sposób regulowania rozliczeń między podmiotami je tworzącymi (tu: wnioskodawca i drugi inwestor) oraz wprowadza zasady, którymi strony powinny się kierować w swoich działaniach. Przedsiębiorcy działający w ramach porozumienia powinni więc dokonywać m.in. podziału przychodów czy też kosztów ich uzyskania zgodnie z ustaleniami wynikającymi z zawartej umowy (proporcjonalnie do ustalonego prawa do udziału w zysku), a jednocześnie ww. umowa przewiduje - przy dokonaniu ostatecznego lub częściowego jej rozliczenia - wypłatę na rzecz wnioskodawcy równowartości przekazanego przez niego do wspólnego przedsięwzięcia wkładu niepieniężnego.

Dokonując oceny działań stron porozumienia i przypisanie im odpowiednich cech na gruncie prawa podatkowego, organ prawidłowo wskazał, że podejmowane przez skarżącego czynności nosiły cechy działalności gospodarczej, a udział w nich innego podmiotu gospodarczego i realizacja wspólnego dla nich celu uzasadniał zastosowanie przepisu art. 8 u.p.d.o.f.

W myśl art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f: przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Przedstawiona ocena wywołuje dalsze konsekwencje, które wynikają z treści ww. przepisu w zw. z art. 14 u.p.d.o.f., co oznacza, że opodatkowaniu podlega przychód należny z tytułu dokonanych przez podatnika działań, zaś dopiero sposób jego rozliczenia w ramach podejmowanej inwestycji będzie wywodzony z treści zawartego między stronami porozumienia.

Uzyskiwanie określonych przychodów w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, w tym również otrzymanie będącej przedmiotem zapytania kwoty 1.050.000 zł, wiąże się z ich kwalifikacją jako przychodów podatkowych ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza. Przedmiotowa kwota wypłacona w ramach rozliczeń stanowi przychód skarżącego, który powinien być kwalifikowany jako otrzymane świadczenia pieniężne, co znajduje uzasadnienie w art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. Otrzymana kwota 1.050.000 zł stanowi dla skarżącego przysporzenie majątkowe.

Dlatego też za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że kwota otrzymana od inwestora w ramach wzajemnego rozliczenia inwestycji (tytułem częściowego zwrotu wartości przekazanej nieruchomości do wspólnego przedsięwzięcia) stanowi przychód skarżącego na podstawie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1i u.p.d.o.f. Stąd podlega ona wykazaniu w zeznaniu rocznym.

Zatem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1i ustawy o PIT nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.