Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 373/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi J. G. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 23 października 2017 r., po rozpoznaniu odwołania J. G. od decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego za 2016 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy

art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a i art. 2 ust. 1 art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785), powoływane dalej jako "u.p.o.l." oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.).

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

Decyzją z dnia 8 czerwca 2017 r. Burmistrz [...] ustalił J. G. wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za 2016 r. na kwotę 60.900 zł. Wysokość zobowiązania została ustalona w oparciu o złożoną informację i dane z ewidencji gruntów.

W wyniku rozpoznania odwołania strony zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z włączonego do akt sprawy wypisu

z ewidencji gruntów wynika, że podatnik jest właścicielem m.in. działki gruntu nr [...] położonej w obrębie S. Przedmiotowa działka o powierzchni 6.984 m2 została oznaczona w ewidencji gruntów symbolem "Ba" przewidzianym dla gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, terenów przemysłowych (§ 68 pkt 3 p.pkt 2 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Działka nr [...] jest zabudowana budynkiem o powierzchni 3.212 m2 z wpisaną w ewidencji funkcją - budynki przemysłowe. W złożonej 31 maja 2017 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych podatnik wskazał jako przedmioty opodatkowania grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej

o powierzchni 6.984 m2 i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 358,28 m2 i 2.149,61 m2. Podatnik prowadzi ponadto działalność gospodarczą wpisaną do CEIDG pod nazwą "A".

Organ wskazał, że w obecnym stanie prawnym (obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.) w odniesieniu do gruntu będącego w posiadaniu przedsiębiorcy nie stosuje się stawek jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, o ile grunt ten związany jest z budynkiem mieszkalnym, znajduje się pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, jest niezabudowany i objęty obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. poz. 1777) i położony na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Z kolei w odniesieniu do budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy nie stosuje się stawek jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, o ile budynek ten jest budynkiem mieszkalnym, jest budynkiem, w odniesieniu do którego została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego - decyzja o rozbiórce lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego części z użytkowania.

Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika by którakolwiek z ww. okoliczności dotyczyła przedmiotu opodatkowania. Przedmiotowy grunt w ewidencji gruntów oznaczony jest symbolem "Ba" - teren przemysłowy. Nie jest to grunt mieszkalny, nie znajduje się pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz nie jest on niezabudowany i objęty obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie o rewitalizacji i położony na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy.

Znajdujący się na działce nr [...] budynek nr [...] sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów i budynków jako "budynek przemysłowy", zatem nie jest to budynek mieszkalny. Podatnik w trakcie postępowania przed organem I instancji nie przedstawił ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego o rozbiórce tego budynku, czy decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego części z użytkowania.

Tym samym opodatkowanie gruntu i budynku stanowiącego własność podatnika stawkami jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą było prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ zauważył, że ustawodawca wprowadził zasadę, w myśl której wszystkie grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

(art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania

i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji czy sposobie wykorzystania nieruchomości. W celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Tym samym obiekt, nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ stwierdził, że przedmiotowe nieruchomości należą do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a z okoliczności sprawy nie wynika, aby w sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek określonych w art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy.

Organ wskazał, że ustalając wysokość zobowiązania podatnika organ I instancji zastosował właściwe stawki przewidziane w postanowieniach Uchwały Rady Miejskiej

w Żukowie nr XVI/163/2015 z 27 października 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy [...].

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]

z dnia 23 października 2017 r. J. G. wniósł o uchylenie w całości decyzji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy [...].

Skarżący zarzucił decyzji naruszenie:

1) art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l., albowiem część nieruchomości nie posiada dachu;

w związku z tym zarzutem skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z orzeczenia konstrukcyjnego dot. stanu technicznego budynku w S. 15a, dr W. K. na okoliczność stanu budynku oraz zdjęć świadczących o tym, że nie uwzględniono braku dachu i ściany, a obiekt nie spełnia definicji budynku zawartej w art. 1a ust 1 pkt 1;

2) konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady interesów toku z uwagi na brak odpowiedniego vacatio legis ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw- w tym przypadku ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie zniesienia przepisu o niższej stawce podatku od nieruchomości za budynki nie nadające się do użytkowania ze względów technicznych poprzez pozbawienie możliwości przedsiębiorcy w świetle ciążącego na nim podatku o decydowaniu o nieruchomości nie nadającej się do użytkowania ze względów technicznych.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że dotychczas obowiązywała go niższa stawka podatkowa, natomiast podniesienie przez ustawodawcę tej stawki zostało wprowadzone do systemu prawnego niewłaściwie, ustawodawca powinien dać przedsiębiorcy więcej czasu, w tym przypadku co najmniej 1 rok, na zadecydowanie o nieruchomości.

Skarżący wyjaśnił ponadto, że przedmiotowy budynek został opodatkowany najwyższą stawką od części, która nie ma dachu. Stosownie natomiast do definicji zawartej w Prawie budowlanym, obiektem budowlanym jest budynek, bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Budynek skarżącego w znacznej części nie posiada instalacji więc nie jest obiektem budowlanym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2018 r. skarga została odrzucona.

Skargę rozpoznano po przywróceniu terminu do jej wniesienia postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa materialnego ani prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Istota problemu prawnego rozstrzyganego w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny, czy skarżącemu prawidłowo wymierzono podatek od nieruchomości budynkowej związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ocena ta została dokonana przy zastosowaniu norm art. 1a ust.1 pkt 1 i 3 u.p.o.l., które stanowią, że użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a,

który to przepis stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 i 1276), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana na ten cel. O gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza np. jej ujęcie w prowadzonej ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez przedsiębiorcę w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel (por. wyroki NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. II FSK 2742/17 i z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 256/13).

Z brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla przyjęcia powyższego nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania nieruchomości oraz to, czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Powołany przepis wiąże bowiem sposób opodatkowania nieruchomości wyłącznie z faktem ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. A zatem nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyroki NSA z 25 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2739/14, WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 917/16, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Go 265/17).

Skarżący jest przedsiębiorcą i posiadana przez niego nieruchomość podlega opodatkowaniu według stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na jej rzeczywiste aktualne wykorzystanie w działalności. Jak wynika z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, tereny działek wchodzących w skład opodatkowanej nieruchomości są oznaczone jako użytki przemysłowe (Ba). Z okoliczności sprawy nie wynikało przy tym, by nieruchomość była składnikiem majątku osobistego skarżącego niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przeciwnie nieruchomość ta jest skarżącemu potrzebna do uruchomienia produkcji po jej remoncie.

Należy również wskazać, że przedmiotowej nieruchomości nie można wyłączyć z kategorii nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.

W odniesieniu budynku nie została bowiem wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego część z użytkowania.

Treść art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. uległa z dniem 1 stycznia 2016 r. istotnej zmianie. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015r. nieruchomość nie była opodatkowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Od stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została przez ustawodawcę wyeliminowana. Od 2016 r. aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu, decyzja ta jest wydawana w sytuacji, gdy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia.

Porównując oba zakresy włączeń należy stwierdzić, że zakres wyłączenia został przez ustawodawcę znacznie zawężony. W uzasadnieniu projektu zmiany ustawodawczej wskazano, że w przepisie art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. projektuje się doprecyzowanie pojęcia "względy techniczne" przez ograniczenie stosowania tego pojęcia wyłącznie w odniesieniu do budynków i budowli lub ich części, w przypadkach gdy została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Wymienione decyzje będą mogły dotyczyć także części budynku lub budowli, a doprecyzowanie danego pojęcia zawsze powoduje obostrzenie jego granic, czego efektem będzie zawężenie stosowania danego przepisu w stosunku do dotychczasowej praktyki.

W stosunku do przedmiotowej nieruchomości nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym w sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. i brak jest podstaw do opodatkowania obiektu jako niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Sąd uznał za niezasadne podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., z uwagi na fakt, że część nieruchomości nie posiada dachu. Z dokumentacji zdjęciowej znajdującej się aktach sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt niewątpliwie posiada dach i ściany, a ich częściowe zniszczenie nie wyłącza oceny przedmiotowego obiektu jako budynku w rozumieniu art. 1a ust 1 pkt 1 ustawy.

Przeprowadzenie dowodu z orzeczenia konstrukcyjnego dotyczącego stanu technicznego budynku było w niniejszej sprawie zbędne, względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie budynku w prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadniają bowiem odstąpienia od opodatkowania budynku jako związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast ocena, czy obiekt stanowi budynek w świetle unormowań art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. z uwagi na jego stan stanowiła ocenę prawną i pozostaje w gestii organów administracji oraz sądu.

Nawiązując do drugiego z podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że zasada zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa jest jedną z podstawowych reguł wynikających z konstytucyjnej klauzuli państwa prawnego. Zasada ta stanowi podstawę obowiązywania innych zasad konstytucyjnych, w tym m.in. zasady ochrony interesów w toku i nakazu zachowania odpowiedniej vacatio legis (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. K 52/16).

Zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego i ochrony interesów toku z uwagi na brak odpowiedniego vacatio legis ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw - w tym przypadku ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie zniesienia przepisu o niższej stawce podatku od nieruchomości za budynki nie nadające się do użytkowania ze względów technicznych poprzez pozbawienie możliwości przedsiębiorcy w świetle ciążącego na nim podatku o decydowaniu o nieruchomości nie nadającej się do użytkowania ze względów technicznych, nie zasługuje na uwzględnienie.

Niewątpliwym jest, że podatnik powinien mieć możliwość zapoznania się z prawidłowo opublikowanymi regulacjami podatkowymi przed rozpoczęciem roku podatkowego. W przypadku zmiany art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. nie doszło do nałożenia obowiązku podatkowego ani w trakcie roku podatkowego ani w okresie bezpośrednio poprzedzającym rok podatkowy. Ustawa zmieniająca została uchwalona w dniu 25 czerwca 2015 r. Ustawę opublikowano w dniu 28 lipca 2015 r., a weszła ona w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. Od daty uchwalenia i ogłoszenia ustawy do daty jej wejścia w życie upłynął zatem okres kilku miesięcy.

Kilkumiesięczny okres vacatio legis niewątpliwie wielokrotnie przekracza okres vacatio legis wynikający z przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1484 ze zm.), który w art. 4 ust. 1 stanowi, że co do zasady akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy.

W ocenie sądu, zastosowany kilkumiesięczny okres vacatio legis umożliwiał podatnikom dostosowanie swojej sytuacji do zmian w przepisach obowiązującego prawa. Jednocześnie wskazać należy, że skarżący nie wykazał, by po zmianie przepisów prawa podjął jakiekolwiek działania zmierzające do zmiany sytuacji budynku, przez jego naprawę, rozbiórkę, wydanie decyzji o nakazie rozbiórki lub sprzedaż, których nie mógł zakończyć, z uwagi na zastosowany w tym przypadku okres vacatio legis.

Natomiast ewentualny brak po stronie podatnika świadomości zmiany przepisów prawa podatkowego nie może skutkować odmową zastosowania przez organ przepisu obowiązującego prawa. Zgodnie bowiem z zasadą ignorantia iuris nocet (nieznajomość prawa szkodzi) nie można zasłaniać się nieznajomością normy prawnej, a akt prawny opublikowany w sposób umożliwiający każdemu zapoznanie się z nim winien być przez podatnika znany.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.