Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 747/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono akt nadzoru

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Łukasz Krzycki Protokolant Joanna Dziedzic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Rady W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze 2. orzeka, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2004 r. stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P." w W.

W uzasadnieniu powołanego rozstrzygnięcia nadzorczego podniesiono, że plan ten nie uzyskał wymaganego prawem uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co stanowiło naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 15.02.1962 r. o ochronie dóbr kultury, a załączone do dokumentacji planistycznej pismo jest jedynie opinią, a nie uzgodnieniem.

Wojewoda [...] za konieczne uznał również uzyskanie uzgodnienia Marszałka Województwa [...] w zakresie określonym w art. art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ze względu na negatywny wpływ projektowanego zagospodarowania na warunki i bezpieczeństwo ruchu drogowego na [...], przylegającej do obszaru planu, leżącej w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Zdaniem Wojewody [...] przedmiotowy plan powinien także uwzględnić stanowisko Marszałka Województwa [...] dotyczące m. in. niezgodności planowanej odległości linii zabudowy na obszarach oznaczonych symbolami US1 i US3 od krawędzi [...], z odległością określoną w art. 43 ust. l ustawy z dnia 21.03.1985 r.o drogach publicznych.

W ocenie Wojewody [...] wystąpienie przytoczonych okoliczności stanowiło wystarczającą podstawę do stwierdzenia nieważności tej uchwały w oparciu o art. 27 ust. l ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewoda zwrócił także uwagę na inne wady merytoryczne planu, a mianowicie nieuwzględnienie opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, Wydziału Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w W. oraz Wydziału Komunikacji Urzędu Wojewódzkiego w W.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Rada W. Skarżąca zakwestionowała ustalenia przyjęte przez Wojewodę w rozstrzygnięciu nadzorczym i podkreśliła, że uchwała ta podlega ocenie Wojewody pod względem zgodności z prawem i to zarówno jej treści, jak i prawidłowości jej podjęcia. Z tego względu zarzuciła Wojewodzie rażące naruszenie art. 85 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przekroczenie granic kontroli legalności uchwały i ocenę jej pod względem celowościowym (merytorycznym). W przekonaniu strony skarżącej naruszony został ponadto art. 18 ust. 2 pkt 4 i art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezzasadne uznanie, że organ sporządzający projekt planu naruszył procedurę planistyczną, w sposób uzasadniający stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały. Strona skarżąca podkreśliła, że organ sporządzający projekt przedmiotowego planu, po wydaniu stosownego Zarządzenia przez Prezydenta W., wyznaczył wszystkim właściwym organom 28 dniowy termin na dokonanie uzgodnień, z informacją iż nieprzedstawienie uzgodnień w wyznaczonym terminie uważa się odpowiednio za uzgodnienie projektu planu. Jednocześnie Rada W. nadmieniła, że w ówczesnym stanie prawnym nie obowiązywał nakaz wydania uzgodnienia w formie postanowienia na podstawie art. 106 Kpa. Stwierdziła także, iż podstawą dalszych prac nad planem stały się uwagi i oceny organów opiniujących i uzgadniających projekt planu, nadesłane w przewidzianym terminie i sformułowane w ramach właściwości organu i mieszczące się w ustawowym zakresie uzgodnienia planu miejscowego przez dany organ.

W skardze podniesiono, że Wojewódzki Konserwator Zabytków nie przekazał swego stanowiska w terminie wyznaczonym przez organ sporządzający plan i okoliczności tej nie zmienia nadesłana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków informacja, o zamiarze sformułowania stanowiska w późniejszym terminie, po konsultacji z zespołem ekspertów. Strona skarżąca nie posiadała środków prawnych do wyegzekwowania od organów administracji rządowej uzgodnień w formie prawem przewidzianej, stąd umieszczona w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym instytucja milczącego uzgodnienia.

Nadto zaznaczono, że projekt uchwały nie wymagał uzgodnienia przez Marszałka Województwa w zakresie określonym w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem w myśl art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych - w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta.

Odnosząc się z kolei do zarzutu rozstrzygnięcia nadzorczego, nakazującego uwzględnienie stanowiska Marszałka Województwa [...] dotyczące m. in. niezgodności planowanej odległości linii zabudowy na obszarach oznaczonych symbolami US1 i US3 od krawędzi [...], z odległością określoną w art. 43 ust. l ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, skarżąca stwierdziła, że organ nadzoru winien badać zgodność ustaleń planu bezpośrednio z obowiązującymi przepisami, a nie ze stanowiskiem innego organu nie będącego organem właściwym do uzgadniania projektu planu. Podkreśliła także, iż jej zdaniem zapis ten jest w pełni zgodny z zapisami ustawy o drogach publicznych. Rada W. zwróciła także uwagę na nieobowiązywanie już przepisów ustawy o ustroju W. z 1994 r., zgodnie z którymi plany miejscowe uchwalane przez gminy warszawskie musiały być zgodne z ustaleniami wiążącymi, zawartymi w miejscowym planie ogólnym W., a w czasie ich obowiązywania organem właściwym do stwierdzenia zgodności projektu planu z ustaleniami wiążącymi była Rada W., a nie wymienione w rozstrzygnięciu nadzorczym organy administracji wojewódzkiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Niewątpliwie nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, o czym stanowi art. 85 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym, a za nieważną uznaje się taką uchwałę organu gminy, która jest sprzeczna z prawem. Ten zapis ustawowy dawał Wojewodzie [...] uprawnienie tylko do zbadania legalności uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P." w W., jej zgodności z prawem. Organ nadzoru mógł zatem dokonać jej kontroli wyłącznie w oparciu o to kryterium.

W ocenie Sądu w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie ma ani jednego argumentu, którym kierował się Wojewoda [...] mając na uwadze wskazane kryterium.

Niewątpliwe jest, iż Wojewódzki Konserwator Zabytków nie przekazał swego stanowiska w terminie wyznaczonym przez organ sporządzający plan i okoliczności tej nie zmienia nadesłana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków informacja, o zamiarze sformułowania stanowiska w późniejszym terminie, po konsultacji z zespołem ekspertów.

Organ sporządzający projekt przedmiotowego planu, po wydaniu stosownego Zarządzenia przez Prezydenta W., wyznaczył wszystkim właściwym organom 28 dniowy termin na dokonanie uzgodnień, z informacją iż nieprzedstawienie uzgodnień w wyznaczonym terminie uważa się odpowiednio za uzgodnienie projektu planu, w powołaniu na umieszczoną w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym instytucję milczącego uzgodnienia. Z tego względu należy przyjąć, iż nie doszło do naruszenia procedury planistycznej.

Podobnie nie jest zasadny zarzut nieuzgodnienia przez Marszałka Województwa w zakresie określonym w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym projektu planu, bowiem w myśl art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych - w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta, stąd, jak słusznie podniosła strona skarżąca, nie było potrzeby uzyskania takiego uzgodnienia.

Sąd nie podziela także zarzutu Wojewody, wskazanego w rozstrzygnięciu nadzorczym, nieuwzględnienia stanowiska Marszałka Województwa [...] dotyczącego m. in. niezgodności planowanej odległości linii zabudowy na obszarach oznaczonych symbolami US1 i US3 od krawędzi [...], z odległością określoną w art. 43 ust. l ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych. Organ nadzoru zobowiązany jest bowiem do badania zgodności ustaleń planu z przepisami obowiązującego prawa. Stanowisko to natomiast przepisu obowiązującego prawa nie stanowi, a z rozstrzygnięcia nadzorczego nie wynika, że przyjęcie takiego rozwiązania koliduje z określoną normą porządku prawnego, skoro na zachowanie odległości mniejszej niż określona może wyrazić zgodę zarządca drogi, którym jest tu prezydent miasta.

Należy zauważyć, że celowość przyjęcia pewnych rozwiązań planistycznych nie jest przedmiotem oceny organu nadzorczego, W tym zakresie gminie przysługuje pewna autonomia, która może podlegać kontroli w ramach sprawowanego przez Wojewodę nadzoru, tylko w razie spowodowania naruszenia porządku prawnego, a zarzutu takiego nie sprecyzował organ nadzoru w niniejszej sprawie.

Stwierdzić zatem należy, iż Wojewoda [...] nie wykazał niezgodności z prawem uchwały nr [...] Rady m. W. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P." w W.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 148 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) — orzekł jak w sentencji.