Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 330/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 22 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2007 nr 223 poz 1655
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt t 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Protokolant: - sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi G. E. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy E. (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "gmina") jest decyzja Ministra Rozwoju (dalej jako: "Minister", "organ II instancji", lub "organ odwoławczy") z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania strony do zwrotu dofinansowania w wysokości 462.514,29 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

[...] listopada 2009 r. Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dalej jako: "organ I instancji" lub "CPPC") zawarło ze skarżącą umowę o dofinansowanie projektu "[...]" o numerze [...] w ramach działania 8.3 "Przeciwdziałanie wykluczeniu cyfrowemu - einclusion" osi priorytetowej 8 "Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (dalej jako: "umowa").

Zgodnie z § 11 umowy oraz art. 26 ust 1 pkt 15a w związku z art. 32 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm., dalej jako: "u.z.p.p.r.") przeprowadzono kontrolę ex-post procedury zawarcia umowy nr [...] z [...] lutego 2010 r. pn. "[...]" zawartą z A. H. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą przy ul. [...] w E.

W trakcie weryfikacji dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego stwierdzono naruszenie art. 7 w zw. z art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm., dalej jako: "P.z.p.").

O wynikach przedmiotowej kontroli poinformowano stronę pismem z [...] września 2013 r. nr [...].

Skarżąca odniosła się do ustaleń CPPC w piśmie z [...] października 2013 r. nr [...], w którym wniosła zastrzeżenia do wyników kontroli.

Pismem z [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 207 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej jako: "u.f.p.") wezwano gminę do zwrotu środków w łącznej wysokości 462.514,29 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania.

Pomimo wezwania skarżąca nie uregulowała należności. W odpowiedzi na wezwanie strona wskazała, że uznaje korektę za nieuzasadnioną i podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z [...] października 2013 r.

Konsekwencją powyższego było wszczęcie wobec strony postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków dokonane pismem organu I instancji z [...] czerwca 2015 r.

W związku ze stwierdzeniem naruszenia polegającego na wykorzystaniu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich, z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., CPPC decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 207 ust. 1, ust. 9 i ust. 11 u.f.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), zobowiązało skarżącą do zwrotu kwoty dofinansowania otrzymanego na realizację projektu [...] "[...]" w wysokości 462.514,29 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył wyniki przeprowadzonej kontroli ex-post przedmiotowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego oraz uzasadnił wysokość zastosowanych wobec skarżącej korekt finansowych nałożonych w związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli nieprawidłowościami.

W ocenie CPPC z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że gmina w opisie przedmiotu zamówienia wskazała, iż obejmuje on:

– dostawę procesora [...] (Rozdział 3, punkt 2 ppkt 1.1);

– dostawę systemu operacyjnego [...] (licencja + nośniki) z płytą do instalacji downgrade-u do [...] - dostarczona przez producenta komputera, komplet sterowników (Rozdział 3, punkt 2 ppkt 1.13);

– dostawę aplikacji biurowej [...] (licencja OEM) Rozdział 3, punkt 4).

Beneficjent wskazał m.in. także: "(...) Zamawiający zastrzega, że wskazane w opisie przedmiotu niniejszego zamówienia (wyjątkowo) odwołanie się do marek konkretnych producentów oznacza wymagany przez Zamawiającego standard jakościowy zamawianego sprzętu komputerowego. Dopuszcza się składanie ofert na sprzęt komputerowy innych producentów, jednak o parametrach techniczno-jakościowych nie gorszych niż wskazane lub stanowiących dokładne odpowiedniki produktów wymienionych w opisie przedmiotu zamówienia. Ponadto współpraca techniczna oferowanych odpowiedników musi być bezkolizyjna i utrzymana na poziomie nie niższym niż współpraca produktów wymienionych w niniejszym opisie (...)".

Organ I instancji odwołując się do treści przepisów ustawy P.z.p. jak i orzecznictwa wskazał, że przepisy ww. ustawy dopuszczają możliwość opisu przedmiotu zamówienia poprzez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia tylko w ściśle określonych przypadkach, tj. gdy jest to uzasadnione specyfiką zamówienia lub gdy nie jest możliwe dokonanie opisu przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych, zrozumiałych dla potencjalnych wykonawców określeń. Wskazanie więc znaku towarowego, patentu lub pochodzenia jest wyjątkiem od reguły i nie powinno być interpretowane rozszerzająco. Dodał, że zamawiający ma obowiązek ową "trudność" i " nieracjonalność " wykazać. Zdaniem CPPC taka trudność w kontrolowanym postępowaniu nie zachodziła. Ponadto wskazano, że strona (jako zamawiający) dopuszczając rozwiązania równoważne powinna określić zakresy równoważności, aby wykonawca mógł wykazać, że oferowany wyrób spełnia warunki równoważności. Gmina powinna więc określić parametry przedmiotu zamówienia, które będzie brała pod uwagę oceniając równoważność oraz wskazać zasady oceny, kiedy parametry czy cechy wyrobu uzna za równoważne. Brak podania minimalnych wymagań w zakresie równoważności produktów, przy jednoczesnym wskazaniu konkretnego produktu, stanowiło zaś naruszenie art. 29 ust. 3 P.z.p.

Z uwagi na powyższe naruszenie CPPC naliczyło i nałożyło korektę finansową w wysokości 5% zgodnie z tabelą nr 1 poz. 20 załącznika nr 1 "Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE" do dokumentu: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (dalej jako: "Taryfikator") w wersji obowiązującej w 2013 r.

Organ I instancji wskazał ponadto, że w trakcie kontroli stwierdzono naruszenie art. 7 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 P.z.p. oraz § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz.U z 2006 r. Nr 87, poz. 605 ze zm., dalej jako: "Rozporządzenie w sprawie dokumentów").

Wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że gmina dokonała opisu warunku udziału w postępowaniu w Rozdziale 6, pkt. I ppkt 7 SIWZ w następujący sposób: "należy wykazać minimum 3 lokalizacje w regionie Polski północno-wschodniej, w których dostarcza Internet o parametrach nie gorszych niż wymagane przez zamawiającego do abonenta (download) DL: 2 MB/s od abonenta (upload) UP: 2MB/s, niezawodność 99,5 % zrealizowane w technologii i za pomocą rozwiązań które chce zaoferować w powyższym postępowaniu. Do oferty proszę dołączyć pisemne oświadczenie każdego z trzech abonentów odnośnie opinii na temat jakości usług i opieki serwisowej (...)."

Organ I instancji stwierdził, że przedstawiony warunek ogranicza konkurencję zawężając krąg wykonawców mogących startować w przedmiotowym postępowaniu do wykonawców, którzy dostarczyli Internet do 3 lokalizacji w regionie Polski północno-wschodniej. Pomijając kwestię braku precyzji w określeniu (strona nie precyzuje, jakie regiony uzna za północno-wschodnie, czy wystarczy dostawa tylko w regionie północnym itd.) brak było obiektywnych podstaw do przyjęcia, iż tylko taki wykonawca da rękojmię należytego wykonania zamówienia.

Dodał, iż żądanie przez gminę dołączenia pisemnego oświadczenia abonenta odnośnie do opinii na temat jakości usług i opieki serwisowej nie mieści się w katalogu dokumentów, o których mowa w Rozporządzeniu w sprawie dokumentów. Ponadto za bezzasadny uznał wymóg dołączenia pisemnego oświadczenia. Zdaniem organu I instancji żądając złożenia pisemnego oświadczenia strona wykluczyła możliwość przedstawienia jego kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez wykonawcę.

Z uwagi na powyższe w tym zakresie CPPC nałożyło na stronę korektę finansową w wysokości 25% zgodnie z tabelą nr 1 poz. 16 Taryfikatora.

Ponadto w ocenie organu I instancji skarżąca naruszyła art. 7 w zw. z art. 25 ust. 1 P.z.p. W rozdziale 6 specyfikacji strona zawarła wykaz oświadczeń lub dokumentów, jakie mają dostarczyć wykonawcy w celu potwierdzenia spełniania warunków udziału w postępowaniu. O ile w odniesieniu do wykonawców mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej gmina wymieniła dokumenty z nazwy, o tyle w ogłoszeniu o zamówieniu brak było informacji o dokumentach, jakie złożyć ma wykonawca posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Strona w tym zakresie wskazała jedynie na odesłanie do § 2 Rozporządzenia w sprawie dokumentów. Zdaniem organu I instancji należało zatem dokonać korekty w wysokości 5 % zgodnie z tabelą nr 1 poz. 17 Taryfikatora.

CPPC wskazała dalej, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w dokumencie pn.: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" w sytuacji naliczenia większej niż jedna korekty finansowej korekty te nie sumują się, finalnie nalicza się korektę najwyższą. W związku z powyższym w przedmiotowym postępowaniu naliczono łączną korektę finansową w wysokości 25 % zgodnie z tabelą nr 1 pkt. 16 Taryfikatora.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 207 ust 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 7 ust. 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, art. 25 ust. 1 i art. 29 ust. 1-3 P.z.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że zamawiający dopuścił się niezgodnego z ustawą opisu przedmiotu zamówienia, ograniczenia konkurencji, żądania dokumentów w formie sprzecznej z ustawą, a w związku z tym przyjęcie, że środki w kwocie ustalonej w decyzji podlegają zwrotowi przez Beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych;

2) art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji;

3) art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego mogącego wyjaśnić stan faktyczny i prawny.

Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nadto, z ostrożności na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów i wniosków, skarżąca wniosła o obniżenie wysokości korekty z uwagi na trudną sytuację finansową gminy, której zadłużenie w stosunku do dochodów sięga blisko 50% oraz niewielką wagę "nieprawidłowości".

Po rozpatrzeniu odwołania gminy Minister decyzją z [...] stycznia 2016 r. nr [...]:

I. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie stwierdzonych naruszeń, tj.:

1) wskazania, w opisie przedmiotu zamówienia w treści SIWZ, z nazwy produktu konkretnego producenta i naruszenia z tego powodu art. 7 P.z.p. w związku z art. 29 ust. 1-3 P.z.p. (uchylenie uzasadnienia decyzji jedynie w odniesieniu do procesora firmy [...] i dopuszczalnych do niego rozwiązań równoważnych),

2) wskazania, w treści SIWZ, żądania "pisemnego oświadczenia każdego z trzech abonentów odnośnie do opinii na temat jakości usług i opieki serwisowej" i naruszenia § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie dokumentów poprzez określenie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu,

3) zaniechania enumeratywnego wymienienia w treści SIWZ dokumentów i oświadczeń, jakie wykonawcy posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania zagranicą powinni złożyć w celu potwierdzenia spełnienia warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, jak również zaniechania zamieszczenia w treści ogłoszenia o zamówieniu publicznym pełnej informacji na temat oświadczeń i dokumentów, jakie powinni złożyć wykonawcy mający  siedzibę lub miejsce zamieszkania zagranicą, dla potwierdzenia spełnienia warunków udziału w tym postępowaniu i naruszenia art. 7 P.z.p. w związku z art. 25 ust. 1 P.z.p.,

II. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i zobowiązał skarżącą do zwrotu środków w wysokości 462.514,29 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia dokonania zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, na rachunki bankowe wskazane w decyzji organu I instancji.

Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia Minister wskazał art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 3 pkt 2 oraz w zw. z art. 67 u.f.p. w zw. z art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że gmina nie naruszyła § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie dokumentów z powodu żądania dołączenia "pisemnego oświadczenia każdego z trzech abonentów odnośnie do opinii na temat jakości usług i opieki serwisowej". Brak było także podstaw do nałożenia korekty finansowej za zaniechanie enumeratywnego wymienienia dokumentów i oświadczeń, które powinni złożyć wykonawcy posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania zagranicą.

Minister uznał za zasadne wyjaśnienia strony w odniesieniu do ustaleń w kwestii procesora [...] oraz dopuszczalnych rozwiązań równoważnych, a także w zakresie testów wydajnościowych. Stwierdził jednak, że - w przeciwieństwie do sprzętu komputerowego - w odniesieniu do wymaganego oprogramowania [[...] (licencja OEM)] gmina zaniechała wskazania, iż dopuszcza rozwiązania równoważne, pomimo iż art. 29 ust. 3 P.z.p. wyraźnie stanowi o obowiązku dodania wyrazów "lub równoważny" w przypadku wskazania w opisie przedmiotu zamówienia znaków towarowych, patentów lub pochodzenia. Organ II instancji ustalił ponadto, że w treści SIWZ strona wskazała również na system operacyjny [...] bez dodania wyrazów "lub równoważny". Tymczasem system operacyjny [...] stanowi zarejestrowany znak towarowy, co implikuje stosowanie art. 29 ust. 3 P.z.p. W związku z tym w ocenie Ministra opisując przedmiot zamówienia poprzez wskazanie znaku towarowego [...], skarżąca powinna podać, że dopuszcza również produkty równoważne co do cech i właściwości wskazanego systemu. Skoro jednak strona nie dodała w odniesieniu do wskazanego systemu, a także oprogramowania, wyrazów "lub równoważny", naruszyła art. 29 ust. 3 P.z.p. W efekcie naruszyła także art. 29 ust. 1-2 P.z.p. Minister za zasadne uznał ponadto zastosowanie w tym wypadku korekty finansowej w wysokości 5% zgodnie z tabelą 1 pkt 20 Taryfikatora (w wersji obowiązującej od 14 listopada 2012 r.).

Organ II instancji podzielił także ustalenia CPPC w kwestii zawartego w SIWZ (rozdział 6 "Wykaz oświadczeń lub dokumentów, jakie mają dostarczyć wykonawcy w celu potwierdzenia spełnienia warunków udziału w postępowaniu", pkt 7) warunku wykazania, w zakresie wykonanych usług, minimum trzech lokalizacji w regionie Polski północno-wschodniej, w której dostarcza Internet. Minister wyjaśnił, że zakaz terytorialnego ograniczania dostępu do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wynika wprost z art. 66 Dyrektywy 2004/18AA/E Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz. U. EU L 2004.134.114 ze zm.), który stanowi: "Dopuszczenie uczestników do udziału w konkursie nie może być ograniczane: a) do terytorium lub części terytorium Państwa Członkowskiego; (...)". Tymczasem, w niniejszym przypadku, chociaż strona dopuściła do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia nr [...] wykonawców krajowych oraz wykonawców, którzy mają siedzibę lub miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to jednak poprzez wprowadzenie obowiązku wykazania, w zakresie wykonanych usług (dostarczenia Internetu), minimum trzech lokalizacji w regionie Polski północno-wschodniej, ograniczyła ich krąg, utrudniając tym samym uczciwą konkurencję. Wyjaśnił, że potencjalni wykonawcy, którzy mogliby złożyć oferty w danym postępowaniu, a nie mogli wykazać się wykonaniem przedmiotowych usług na terenie Polski północno-wschodniej, mieli uniemożliwiony udział w tym postępowaniu, a co za tym idzie nie byli traktowani na równych warunkach z wykonawcami, którzy takie usługi na tym terenie realizowali. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, iż wprowadzenie przez gminę warunku, który terytorialnie ograniczył udział wykonawców w postępowaniu, spowodowało naruszenie przez stronę zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców.

Odnośne do zastosowanej wersji Taryfikatora organ II instancji stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie przekazanie stronie wyników kontroli ex-post przedmiotowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego nastąpiło pismem z [...] września 2013 r., to w odniesieniu do nieprawidłowości ustalonych w toku tejże kontroli zastosowanie znajduje obowiązujący wówczas Taryfikator, czyli Taryfikator w wersji obowiązującej od 14 listopada 2012 r., a nie Taryfikator obowiązujący w grudniu 2009 r., kiedy to skarżąca wszczęła przedmiotowe postępowanie przetargowe.

Pismem z [...] stycznia 2016 r. strona wniosła skargę na powyższą decyzję Ministra, skarżąc ją w całości i zarzucając temu organowi naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji w zakresie części uzasadnienia, pomimo iż uzasadnienie decyzji nie rozstrzyga sprawy co do istoty,

2) art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U.UE.L.2006.210.25), dalej jako: "Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006", poprzez nałożenie korekt określonych taryfikatorem wydanym w 2012 r., pomimo braku wyjaśnienia podstaw do zastosowania taryfikatora z daty kontroli, a nie taryfikatora "względniejszego" dla beneficjenta i bez zgody beneficjenta na taką zmianę,

3) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 7 ust. 1, art. 22 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 1-3 P.z.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że zamawiający dopuścił do niezgodnego z ustawą opisu przedmiotu zamówienia i ograniczenia konkurencji, a w związku z tym, że środki w kwocie ustalonej w decyzji podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych,

4) art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji,

5) art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego mogącego wyjaśnić stan faktyczny i prawny.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że kontroli Sądu podlegała decyzja Ministra Rozwoju wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kontrolowaną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie stwierdzonych naruszeń, tj.:

– wskazania, w opisie przedmiotu zamówienia w treści SIWZ, z nazwy produktu konkretnego producenta i naruszenia z tego powodu art. 7 P.z.p. w związku z art. 29 ust. 1-3 P.z.p. (uchylenie uzasadnienia decyzji jedynie w odniesieniu do procesora firmy [...] i dopuszczalnych do niego rozwiązań równoważnych),

– wskazania, w treści SIWZ, żądania "pisemnego oświadczenia każdego z trzech abonentów odnośnie do opinii na temat jakości usług i opieki serwisowej" i naruszenia § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie dokumentów poprzez określenie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz

– zaniechania enumeratywnego wymienienia w treści SIWZ dokumentów i oświadczeń, jakie wykonawcy posiadający siedzibę lub miejsce zamieszkania zagranicą powinni złożyć w celu potwierdzenia spełnienia warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, jak również zaniechania zamieszczenia w treści ogłoszenia o zamówieniu publicznym pełnej informacji na temat oświadczeń i dokumentów, jakie powinni złożyć wykonawcy mający  siedzibę lub miejsce zamieszkania zagranicą, dla potwierdzenia spełnienia warunków udziału w tym postępowaniu i naruszenia art. 7 P.z.p. w związku z art. 25 ust. 1 P.z.p.

W pozostałym zakresie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W ocenie Sądu zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. było nieprawidłowe i stanowiło naruszenie tego przepisu, bowiem w zaistniałej sytuacji organ II instancji winien zastosować art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zauważyć należy, że Minister faktycznie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zobowiązania skarżącej do zwrotu środków, brak było więc podstaw do uchylenia decyzji CPPC i to w części dotyczącej uzasadnienia. Okoliczność zaś, że Minister nie podzielił części argumentów organu I instancji w zakresie stwierdzonych przez niego zarzutów, nie stanowi powodu do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenia na podstawie ww. przepisu decyzji organu I instancji.

Niemniej jednak, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie każde naruszenie przepisów postępowania prowadzić będzie do uwzględnienia skargi i uchylenia przez sąd decyzji w całości lub części, ale tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził. Podkreślenia wymaga, że uchylenie przez Ministra decyzji organu I Instancji dotyczyło uzasadnienia decyzji w zakresie części stwierdzonych naruszeń opisanych w jej sentencji, albowiem w ocenie organu II instancji strona nie dopuściła się tych uchybień. Powyższe rozstrzygnięcie, w ocenie Sądu, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy zarówno w kwestii samego zobowiązania gminy do zwrotu kwoty dofinansowania, jak i co do wysokości tegoż zobowiązania określonej pierwotnie w decyzji CPPC. Wskazać wszak trzeba, że zakwestionowane przez Ministra uchybienia, których jego zdaniem strona nie dopuściła się, wiązały się z dokonaniem przez organ I instancji korekt w wysokości po 5 %. Zgodnie natomiast z zasadą, że w przypadku naliczenia większej niż jedna korekty finansowej korekty te nie sumują się, a finalnie nalicza się korektę najwyższą, odmienna ocena organu odwoławczego w tym zakresie nie miała wpływu na stanowisko Ministra odnośnie do prawidłowego naliczenia korekty finansowej w wysokości 25 %, dotyczącej innego naruszenia - już niezakwestionowanego przez Ministra. Tym samym wskazane powyżej uchybienie organu II instancji nie mogło stanowić podstawy do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji.

Również pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne.

W ocenie strony Minister naruszył postanowienia art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez nałożenie korekt określonych taryfikatorem wydanym w 2012 r., pomimo braku wyjaśnienia podstaw do zastosowania taryfikatora z daty kontroli, a nie taryfikatora "względniejszego" dla beneficjenta i bez zgody beneficjenta na taką zmianę.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy zauważyć, iż art. 2 ww. rozporządzenia zawiera słowniczek pojęć stworzony na potrzeby tego aktu prawnego. Przepis art. 2 ust. 7 ww. rozporządzenia definiuje pojęcie "nieprawidłowość" jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Podkreślić trzeba, że w uzasadnieniu skargi brak jest rozwinięcia powyższego zarzutu naruszenia art. 2 ust. 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Skarżąca nie podała, na czym jej zdaniem polega naruszenie ww. przepisu przez organ II Instancji oraz jaki wpływ owe naruszenie miało na treść zaskarżonej decyzji. Z uwagi zaś na fakt, że powyższy przepis stanowi legalną definicję pojęcia "nieprawidłowość", treść tego przepisu w żaden sposób nie wpływa na kwestionowaną przez stronę okoliczność zastosowania bądź niezastosowania konkretnego taryfikatora korekt finansowych. W ocenie Sądu ustalając wysokość korekty organ II instancji rozważył charakter i wagę stwierdzonych nieprawidłowości, a także ich skutków finansowych, w kontekście ww. definicji "nieprawidłowości" określonej w tym przepisie w odniesieniu do indywidualnej sytuacji skarżącej. W wyniku kontroli ex-post stwierdzone zostało naruszenie przepisów P.z.p. i w efekcie została nałożona korekta finansowa w wysokości określonej w decyzji, przy czym do nałożenia korekty finansowej nie jest wymagane wystąpienie konkretnej szkody w budżecie unijnym, lecz wystarczy potencjalna możliwość jej wystąpienia.

W tym miejscu należy również odnieść się do stwierdzenia strony o braku wyjaśnienia przez organ II instancji podstaw do zastosowania Taryfikatora z daty kontroli, a nie Taryfikatora "względniejszego" dla beneficjenta i to bez zgody beneficjenta na taką zmianę. Strona podniosła, że nie mogła odnaleźć Taryfikatora w wersji obowiązującej na dzień zawarcia umowy, nie został on również załączony do akt sprawy. Jej zdaniem z uwagi na treść umowy zawartej w 2009 r. organ nie był uprawniony do zastosowania zaktualizowanej wersji Taryfikatora obowiązującego od 14 listopada 2012 r. Dodała, że powyższe działanie organu byłoby dopuszczalne jedynie, gdyby organ ustalił, że Taryfikator "nowszy" jest korzystniejszy dla strony.

Kwestię dokonywania przez organ korekt finansowych reguluje w niniejszej sprawie § 11 ust. 6 umowy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia naruszeń wspólnotowych lub krajowych przepisów o zamówieniach publicznych Instytucja Wdrażająca/Instytucja Pośrednicząca II stopnia może dokonywać korekt finansowych ustalanych zgodnie z dokumentem pt.: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" zamieszczonym na stronie internetowej Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia www.wwpe.gov.pl.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że Sąd w celu oceny powyższego zarzutu zmuszony był dokonać weryfikacji twierdzeń strony o niedostępności przedmiotowego dokumentu. Sąd stwierdza, że wbrew ocenie skarżącej możliwe jest odnalezienie - na powszechnie dostępnych stronach internetowych - treści Taryfikatora zarówno w wersji pierwotnej (aktualnego na dzień podpisania umowy), jak i w wersji po zmianach dokonanych w 2010 r. oraz w 2012 r. (aktualnego w dacie poinformowania strony o wynikach kontroli ex-post). Z analizy powyższych dokumentów wynika, że każda z wersji zawiera tożsame postanowienia zarówno co do kategorii nieprawidłowości wskazanych przez Ministra w zaskarżonej decyzji, ich opisu wraz z kwalifikacją prawną, jak i wartości wskaźników procentowych odnoszących się do stwierdzonych nieprawidłowości. Organy obu instancji nie zastosowały zatem w przedmiotowym postępowaniu wersji Taryfikatora, która byłaby mniej korzystna dla skarżącej. Co więcej podkreślić należy, iż dopiero w wersji Taryfikatora z 2010 r., jak też później w wersji z 2012 r., wskazano wprost, że wskaźniki procentowe stosowane dla obliczenia wysokości korekty finansowej są zalecanymi stawkami maksymalnymi, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiąjące. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy zastosowały wobec strony wersję Taryfikatora korzystniejszą, bowiem dopuszczającą obniżenie stawek korekt.

Na marginesie wskazać należy, że skoro przedmiotowa umowa o dofinansowanie zawierana była w 2009 r., to strona miała wówczas możliwość zapoznania się z wersją Taryfikatora aktualną na dzień podpisania umowy, w tym jego pobrania ze strony internetowej CPPC. W sytuacji zaś, gdy gmina dopiero aktualnie napotkała na trudność w dostępie do dokumentacji przedmiotowego projektu, mogła a wręcz powinna zwrócić się do organu o jej udostępnienie.

Należy również zauważyć, że wbrew twierdzeniom strony Minister w zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, uzasadnił zastosowanie Taryfikatora aktualnego na dzień przekazania gminie wyników kontroli ex-post przedmiotowego postępowania (str. 14-15 zaskarżonej decyzji).

W oparciu o powyższe zarzut strony dot. zastosowania niewłaściwego Taryfikatora uznać należało za niezasadny.

Sąd nie zgodził się również ze stanowiskiem gminy, że Minister nie odniósł się do wniosku o obniżenie korekty. W uzasadnieniu skargi strona sama wskazała na fragment uzasadnienia decyzji Ministra (str. 16 decyzji), w którym organ odwoławczy wskazał przyczyny, dla których takie obniżenie nie mogło zostać zastosowane. Przypomnieć należy, że z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w projekcie organ I instancji mógłby dochodzić zwrotu nieprawidłowo wydatkowanych środków w pełnej wysokości, uznając całość wydatków wynikających z faktur za wydatki niekwalifikowane. Zważywszy na postanowienie cytowanego już wyżej § 11 ust. 6 umowy CPPC mógł wymierzyć gminie korektę finansową, ale nie musiał. Mając jednak na uwadze rodzaj naruszenia oraz finansowe konsekwencje dla skarżącej, określono zobowiązanie do zwrotu według stawki wynikającej z Taryfikatora. Jednocześnie, wobec wagi i oczywistości stwierdzonych w sprawie nieprawidłowości (naruszenie zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców), Minister nie znalazł podstaw do obniżenia zastosowanego w sprawie wskaźnika procentowego nałożonej korekty z 25% do 10% wnioskowanych przez stronę. Przytoczone uzasadnienie w sposób jednoznaczny odnosi się do wniosku o obniżenie korekty, z podaniem motywów odmowy jego uwzględnienia. Sąd w całości podziela w tej kwestii argumentację organu II instancji, uznając tym samym zarzut skarżącej za bezzasadny.

Przechodząc do oceny zarzutów związanych z zastosowaniem korekty w wysokości 25% wskazać należy, że organ II instancji prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko co do naruszenia przez skarżącą procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., poprzez naruszenie art. 7 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 P.z.p.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 P.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie prowadzenia postępowania) zamawiający nie może określać warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję. Przepis art. 7 ust. 1 tej ustawy nakłada zaś na zamawiającego obowiązek przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców. Powyższe oznacza zatem zakaz określania warunków udziału w postępowaniu w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję, tj. poprzez tworzenie i wprowadzanie nieuzasadnionych barier ograniczających prawo oferentów do wzięcia udziału w przetargu. Tworzeniu i opracowywaniu SIWZ musi więc towarzyszyć nie tylko wymóg przestrzegania przepisów prawa w zakresie odnoszącym się do określonych nimi praw i obowiązków zamawiającego oraz skorelowanych z nimi podstawowych praw oferentów, których SIWZ nie może ograniczać, ani też wyłączać, ale również wymóg odnoszący się do potrzeby zachowania niezbędnej równowagi między interesem zamawiającego polegającym na gwarancji należytego wykonania zamówienia, a interesem potencjalnych wykonawców, który wyraża się w usprawiedliwionym oczekiwaniu, że wobec nadmiernych wymagań nie zostaną oni wykluczeni z postępowania albo wręcz zniechęceni do udziału w nim, a tym samym, że nie zostaną pozbawieni prawa równej szansy ubiegania się o uzyskanie zamówienia (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 919/13; dostępny w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przypomnieć należy, że zgodnie z zapisem zawartym w rozdziale 6 SIWZ zatytułowanym "Wykaz oświadczeń lub dokumentów, jakie mają dostarczyć wykonawcy w celu potwierdzenia spełnienia warunków udziału w postępowaniu" w pkt 7 skarżąca żądała przedłożenia przez wykonawcę wykazu wykonanych usług potwierdzającego warunek udziału w postępowaniu (tj. należy wykazać minimum 3 lokalizacje w regionie Polski północno-wschodniej, w których dostarcza Internet o parametrach nie gorszych niż wymagane przez zamawiającego do abonenta).

Podkreślenia wymaga, że organy nie zakwestionowały prawa skarżącej (jako zamawiającego) do wymagania od wykonawcy wykazania doświadczenia i wiedzy w zakresie przedmiotu zamówienia. Jednocześnie stwierdzić należy, że sposób określenia takiego doświadczenia, jak i sposób oceny, nie może być ograniczony terytorialnie (por. uchwała Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. KIO/KU 104/10, LEX nr 784150). Natomiast w przedmiotowym postępowaniu gmina, wprowadzając obowiązek wykazania w zakresie wykonanych usług dostarczenia Internetu minimum trzech lokalizacji w regionie Polski północno-wschodniej, bezsprzecznie zawęziła krąg wykonawców. Pomimo bowiem dopuszczenia do udziału w postępowaniu wykonawców krajowych "z Polski i z zagranicy", formułując warunek udziału w postępowaniu związany z obowiązkiem wykazana się doświadczeniem w realizacji usług objętych przedmiotem zamówienia na obszarze Polski północno-wschodniej, skarżąca zawęziła dostęp do zamówienia potencjalnym wykonawcom, którzy nie realizowali takich usług na wskazanym przez nią terenie, a mimo to mogliby zrealizować przedmiotowe zamówienie. Takie sformułowanie warunku spowodowało, że potencjalni wykonawcy, którzy chcieliby złożyć oferty w postępowaniu, a nie mogli wykazać się wykonaniem usług na obszarze określonym przez gminę, mieli uniemożliwiony udział w postępowaniu, a tym samym nie byli traktowani na równych warunkach z wykonawcami, którzy takie usługi na tym obszarze realizowali. Powyższego nie zmienia również dopuszczona możliwość stworzenia na potrzeby postępowania konsorcjum, bowiem w dalszym ciągu taki podmiot zobowiązany byłby do spełnienia zakwestionowanego przez organy warunku naruszającego warunki uczciwej konkurencji.

Niezrozumiałe są przy tym twierdzenia strony, że tylko podmioty, które już wcześniej świadczyły usługi w zakresie dostępu do Internetu na terenie Polski północno-wschodniej, byłyby w stanie świadczyć taką usługę na terenie gminy E. Zdaniem skarżącej brak zakwestionowanego warunku umożliwiłby zgłoszenie się wykonawców z całej Polski i z zagranicy, którzy nie posiadali na terenie gminy infrastruktury do świadczenia usług internetowych, co powodowałoby niemożliwość realizacji umowy. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Strona nie wyjaśniła bowiem, w jaki sposób brak posiadania infrastruktury na terenie gminy E. uniemożliwiał realizację umowy na świadczenie usługi dostarczania Internetu. Co istotne powyższe twierdzenie strony dodatkowo zawęża wskazany w treści SIWZ obszar, na którym potencjalni oferenci mieliby wcześniej dostarczać Internet - z regionu Polski północno-wschodniej do terenu samej gminy E. Ponadto strona przytaczając w skardze treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji błędnie wywnioskowała, że organ nie kwestionował konieczności posiadania przez wykonawcę infrastruktury na obszarze, gdzie ma być świadczona usługa. W tej kwestii Minister w dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost wskazał, że "obowiązek wykazania, iż wykonawca dysponuje odpowiednim potencjałem technicznym do realizacji zamówienia, w żaden sposób nie uzasadnia ograniczenia wykonawcom dostępu do udziału w tym postępowaniu z tego powodu, że Beneficjent określił, iż wykonawcy muszą także wykazać się wykonaniem usług odpowiadających przedmiotowi zamówienia, w tym co najmniej trzech, które zostały zlokalizowane w północno-wschodniej Polsce." Sąd przychyla się do powyższej oceny organu odwoławczego, uznając jednocześnie argumenty strony za niezasadne.

W ocenie Sądu za chybioną uznać należało również argumentację skarżącej odnoszącą się do rozumienia ww. zapisu SIWZ dotyczącego - zdaniem skarżącej - referencji, a nie wykazu wykonanych usług. W treści skargi gmina podniosła bowiem, że referencje potwierdzają jedynie należytą jakość wykonanych usług, czego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje. Zauważyć jednakże należy, że z brzmienia ww. zapisu SIWZ jednoznacznie wynika, iż żądanie dostarczenia wykazu wykonanych usług miało potwierdzać spełnienie warunku udziału w postępowaniu, który to wykaz nie może być utożsamiany z referencjami. Warto w tym miejscu przywołać wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 13 października 2009 r., sygn. KIO/UZP 1221/09 (LEX nr 522174) odnoszący się do różnic pomiędzy wykazem usług a referencjami, zgodnie z którym najistotniejsze z punktu oceny wiarygodności wykonawcy czynniki, a więc rodzaj i ilość wykonanych usług, nie muszą stanowić treści referencji. Dane takie wykonawca powinien zagwarantować w wykazie usług. To w wykazie właśnie wykonawca ma obowiązek udowodnić zamawiającemu, iż spełnia określone przez niego warunki udziału w postępowaniu. Referencje natomiast są jedynie dokumentem potwierdzającym dane zawarte w wykazie. Wszelkie dodatkowe informacje potwierdzające oświadczenie wykonawcy w wykazie dostaw są przez zamawiających mile widziane, jednakże nie są one obowiązkowe, a zadaniem referencji jest wyłącznie potwierdzenie należytego wykonania umowy (por. wyrok KIO z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. KIO/UZP 1500/09; LEX nr 536778). Tym samym nie sposób podzielić argumentu strony, że żądanie wykazania minimum trzech lokalizacji dotyczyło referencji, a nie wykazu wykonanych usług, skoro brzmienie zapisów SIWZ daje podstawę do przyjęcia odmiennego stanowiska - zważywszy, że wykaz i referencje stanowią dokumenty o innym znaczeniu na gruncie przepisów o zamówieniach publicznych.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 7 P.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1-3 P.z.p. Zdaniem strony organy obu instancji pominęły fakt, że na str. 7-8 SIWZ gmina wskazała, że określone w opisie przedmiotu zamówienia odwołanie do marek konkretnych producentów oznacza wymagany przez zamawiającego standard jakościowy zamawianego sprzętu komputerowego. Dopuszczał składanie ofert na sprzęt komputerowy innych producentów, jednak o parametrach techniczno-jakościowych nie gorszych niż wskazane. Zamawiający dopuścił możliwość zmiany parametrów technicznych i producenta dostarczanego sprzętu.

Analiza ww. zapisu SIWZ, na co słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, prowadzi do wniosku, że rozwiązania równoważne dopuszczone zostały jedynie w stosunku do sprzętu komputerowego. W odniesieniu do oprogramowania komputerowego [...] oraz [...] skarżąca zaniechała natomiast tego obowiązku. Zgodnie z art. 29 ust. 1-3 P.z.p. przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję. Przedmiotu zamówienia nie można też opisywać przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, chyba że jest to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia i zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń, a wskazaniu takiemu towarzyszą wyrazy "lub równoważny".

W tym kontekście bez znaczenia pozostają podnoszone przez stronę argumenty dotyczące zasad precyzowania wymogów SIWZ w zakresie równoważności oferowanych produktów, gdyż skarżąca w ogóle nie wskazała na ich dopuszczenie przy opisywaniu oprogramowania komputerowego, czym - przy uwzględnieniu, że system operacyjny [...] stanowi zarejestrowany znak towarowy - naruszyła art. 29 ust. 3 P.z.p., a także art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy.

Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, oraz art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego mogącego wyjaśnić stan faktyczny i prawny.

Zdaniem Sądu ustalenia poczynione przez organ I i II instancji są prawidłowe i mają oparcie w zebranym materiale dowodowym, przy czym za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez orzekające w sprawie organy. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Wyciągnięte w sprawie wnioski Sąd uznaje za logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.