Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1791/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku H. O. w sprawie ze skargi kasacyjnej H. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 329/17 w sprawie ze skargi H. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 6 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od marca do grudnia 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 329/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H. O. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 6 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od marca do grudnia 2010 r.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wskazanej powyżej. W uzasadnieniu skarżący podał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie realnie zachodzącym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków związanych z niemożnością wywiązania się skarżącego z ciążących na nim obowiązków w zakresie współpracy z kontrahentami oraz wypłacania pracownikom należnych im wynagrodzeń, co jednoznacznie przekreśli możliwość dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie jest uzasadniony.

Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w kontekście okoliczności konkretnej sprawy.

Skarżący nie wypełnił przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, brak w nim argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego trudną sytuację materialną. Nie przedstawił także żadnych okoliczności wskazujących na jego aktualną, trudną sytuację materialną oraz nie wykazał, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji