Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 586/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, Sędziowie WSA Lidia Serwiniowska, Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2006r. sprawy ze skargi [...] Sp. Jawna J. K.-O., W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania karty opłaty drogowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 120 /sto dwadzieścia/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Izby Celnej we W.z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art.138§1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego art. 42 ust.1, art. 87 ust.1, art. 92 ust. 1 i ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 1371 ze zm.), pkt. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 1371 ze zm.) oraz § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. nr [...] z dnia [...] r.,

utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach podano, że w dniu [...] r funkcjonariusze celni przeprowadzili na drodze krajowej nr 8 kontrolę dokumentów samochodu specjalnego autolawety m-ki Mercedes Benz o nr rej. [...] wraz z przyczepą ciężarową lawetą, o numerze rej [...] o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej zestawu pojazdów powyżej 3,5 tony. Właścicielem pojazdu samochodowego była J. K.-O., natomiast właścicielem przyczepy-lawety był W. S.. Kierowcą zestawu pojazdów był M. G., któremu towarzyszył M. B.. Obaj w trakcie przeprowadzanej kontroli udzielali wyjaśnień w zakresie realizowanego transportu drogowego.

W wyniku podjętych czynności kontrolnych ustalono, iż kierujący pojazdem wykonywał transport drogowy bez posiadania karty opłaty drogowej.

W związku z powyższym organ celny dokonał sporządzenia protokołu z przeprowadzonej kontroli nr [...] z dnia [...] r, stwierdzając jednocześnie naruszenie przepisu art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiącego o obowiązku posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu wymaganych prawem dokumentów m. in. w postaci dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych ( karta opłaty drogowej).

Następnie w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli została wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. - decyzja nr [...] z dnia [...] r nakładająca na firmę - [...] Spółka Jawna J. K.-O., W. S., - karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W wyniku wniesionego odwołania przedmiotowa Spółka wniosła o anulowane nałożonej kary w kwocie [...] zł za brak opłaty drogowej. W uzasadnieniu Strona podniosła, iż firma prowadzi działalność gospodarczą w zakresie pomocy drogowej i posiada tylko i wyłącznie pojazdy specjalne w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dodała, iż pojazd m-ki Mercedes 813 o nr rej. [...], który w spornej dacie wykonywał przewóz drogowy jest pojazdem specjalnym. Wyjaśniła, iż brak karty opłaty za przejazd po drogach krajowych nie był podyktowany chęcią zysku czy też wzbogacenia się. Zdaniem Strony przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym nie stosuje się do tego rodzaju pojazdów. Stwierdziła, iż nałożona kara pieniężna jest dla niej krzywdzącą. Spółka przedłożyła dowody w postaci:

1. pisma Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] r, sygn. [...] skierowanego do firmy Polski Związek Motorowy [...] Spółka z o. o. z W., dotyczącego wyjaśnienia odnośnie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r o czasie pracy kierowców,

2. pisma Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] r, sygn. [...] r skierowanego do firmy Polski Związek Motorowy [...] Spółka z o. o. z W., dotyczącego świadczenia usług pomocy drogowej na terenie RP przy użyciu pojazdów specjalnych,

3. pisma Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] r ,sygn. [...], dotyczącego wykonywania pomocy drogowej samochodami specjalnymi, skierowanego do Stowarzyszenia Właścicieli i Pracowników Pomocy Drogowej z P.,

4. pisma Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. sygn. [...] w sprawie rejestracji pojazdów przystosowanych konstrukcyjnie i przeznaczonych jako pojazdy pomocy drogowej, skierowanego do Polskiego Związku Motorowego [...] Spółka z o. o. z W.,

5. Rozporządzenia Rady (EWG) nr [...] z dnia [...] r w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich.

Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych.

Art. 89 ust. 1 cyt. ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż organem uprawnionym do kontroli wymienionych dokumentów jest m.in. organ celny.

Organ kontrolujący ma prawo nałożyć na kontrolowanego karę pieniężną wymierzaną w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1 ww. ustawy), zaś podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowi art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych w art. 92 ust. 1 pkt.1 -6 podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15 000 zł

Jednocześnie zgodnie z ust.4 art. 92 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust.1 ustawy, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

Stosowne do postanowień pkt. 1.4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 1371 ze zm.) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych (...).

Ponadto § 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 14.12.2001r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.) stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową.

Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z §5 rozporządzenia.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest , iż w dniu [...] r przewóz drogowy wykonywany przez firmę [...] Spółka Jawna J. K.-O., W. S. odbywał się pojazdem samochodowym zarejestrowanym - według dowodu rejestracyjnego serii [...] - jako pojazd specjalny Autolaweta.

Zasady kwalifikacji pojazdów do poszczególnych rodzajów przewozów i stawiane ich wymagania techniczne określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r -Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity : Dz. U. z 2003r nr 58,poz.515 z póź. zm.)

Zgodnie z definicją legalną w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 kwietnia 2004r o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 92, poz. 884 ) - obowiązującą w dacie orzekania - pojazd specjalny - oznacza pojazd samochodowy lub przyczepę, przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, którą powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia ; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji (art. 2 pkt.36 wyżej cyt. ustawy).

Przeprowadzona w dniu [...] r kontrola dokumentów wykazała w sposób jednoznaczny , iż pojazd specjalny pomocy technicznej, w postaci pomocy drogowej nie wykonywał przypisanej mu funkcji pomocy drogowej, albowiem pojazdem specjalnym przewożone były dwa pojazdy samochodowe zakupione na terenie Niemiec. Zakupione pojazdy samochodowe przeznaczone były dla D. K. i M. P. z G., co potwierdzają załączone do akt sprawy dowody w postaci rachunków zakupu i dokumenty pojazdów (fahrzugbrief).

W świetle tego co powiedziano wyżej, twierdzenia strony iż nie powinna posiadać kartę opłaty drogowej, ponieważ sporny przewóz drogowy wykonywany był pojazdem specjalnym nie mają oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Ustosunkowując się do przedłożonych przez stronę dokumentów wyszczególnionych w pkt.1-4 decyzji - Dyrektor Izby Celnej wyjaśnia, iż przedstawione dowody nie mają związku z rozpatrywaną sprawą, gdyż dotyczą zasad wykonywania transportu drogowego przez pojazdy specjalne, spełniające w trakcie przewozu tylko i wyłącznie funkcję pomocy drogowej, co w spornej sprawie- jak wykazano wyżej - nie miało miejsca.

Natomiast ustosunkowując się do przedłożonego przez stronę dowodu w postaci Rozporządzenia Rady (EWG) nr [...] w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich - Dyrektor Izby Celnej wyjaśnia, iż załącznik do w/w rozporządzenie reguluje sprawy zwolnienia przewozów pojazdów uszkodzonych lub zepsutych z wszelkich zezwoleń wspólnotowych oraz innych zezwoleń przewozowych. Natomiast nie reguluje materii dotyczącej opłat za przejazd po drogach krajowych państw członkowskich.

Wyjaśniono, iż problematyka dotycząca opłat drogowych pobieranych za przejazd po drogach krajowych jest wewnętrzną sprawą każdego z krajów członkowskich Unii . Tym samym problematyka, ta nie jest przedmiotem uregulowań unijnych. Każde państwo członkowskie może suwerennie wprowadzać na terytorium własnego kraju opłaty drogowe oraz ustalać ich wysokość.

Dlatego okoliczności przywołane przez stronę nie mogą mieć wpływu ani na wymiar kary ani też na odstąpienie od jej wymierzenia, bowiem wymiar kary jest obligatoryjny. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków. Również ustawodawca nie przewidział możliwości zmniejszenia wymiaru kary pieniężnej, bowiem jej wysokość ustalona została w sposób sztywny.

Ponadto Dyrektor Izby Celnej we W. zauważa, iż niniejsze postępowanie jest postępowaniem administracyjnym, prowadzącym jedynie do ustalenia czy nałożone przepisami prawa (m.in. ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym) obowiązki zostały wykonane czy też nie.

W związku z powyższym organ celny nie bada winy oraz stopnia przyczynienia się danego podmiotu do naruszenia przepisów cytowanej wyżej ustawy.

Organ celny stwierdza zatem tylko, czy obowiązki nałożone na przedsiębiorcę na podstawie obowiązujących przepisów prawa (m.in. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym) zostały przez niego wykonane czy też nie.

W sprawie jest bezsporne , iż strona wykonując przewóz drogowy zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3, 5 tony nie posiadała karty opłaty drogowej.

W skardze na tę decyzję do sądu administracyjnego Spółka [...] J. K.-O., W. S. zarzuciła organom celnym dokonanie bezzasadnej interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz bezzasadną interpretację stanu faktycznego sprawy, polegającą na przyjęciu iż, pojazd pomocy technicznej nie wykonywał przypisanej mu funkcji pomocy drogowej. Wyjaśniła, iż w związku w wypadkiem na terenie Czech samochodu -lawety m-ki Peugeot -Boxer 2.5 D, o nr rej. [...] oraz przyczepy - lawety o nr rej. [...] należących do S. i R. C. zam. w G. ul. L. [...], przewożącej samochody osobowe zakupione na terenie Niemiec, przeznaczone dla D. K. oraz M. P. z G. - strona skarżąca została wezwana do udzielenia pomocy w zaistniałym zdarzeniu drogowym. Dodała, iż pojazdy w postaci autolawety i przyczepy-lawety zostały poważnie uszkodzone, a jedyną formą pomocy drogowej było załadowanie przewożonych na nich pojazdów na pojazd specjalny i dowiezienie ich na terytorium Polski. Zdaniem skarżącej fakt ten nie zmienił charakteru pomocy fachowej na klasyczny przewóz towarów. Z definicji pojęcia pojazdu specjalnego zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym strona wywiodła, iż skoro pojazd wiozący samochody uległ zniszczeniu, to pomoc drogowa obejmuje również transport rzeczy.

W ocenie strony, skoro pojazdy specjalne wyłączone są z opłaty za przejazd po drogach krajowych, to tym samym brak jest podstaw prawnych do wymierzenia kary pieniężnej z tytułu jej nieuiszczenia. W wywodach skargi Strona powtórzyła argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania , iż przewoziła samochody w ramach świadczonej pomocy drogowej. Tym samym, zdaniem strony nie ma podstaw do przyjęcia, iż wykonywała przewóz w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.

Na poparcie swoich racji strona dołączyła do skargi dokumenty sporządzone w języku czeskim, przez Komendę Powiatową Policji Inspektorat Komunikacji -Sekcja Wypadków Drogowych zatytułowane "Potvrzeni o dopravni nehode" i "Informace o dopravni nehode pro pojistovnu". Wyżej wymienione dokumenty zostały przedłożone w formie nie uwierzytelnionych kserokopii oraz bez tłumaczenia na język polski.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację.

Ustosunkowując się do załączonych przez stronę dokumentów wystawionych przez czeską Policję, a dotyczących kolizji drogowej, która miała miejsce w dniu [...] r., stwierdzono, że dotyczą one zdarzenia mającego miejsce w dniu [...] r, a nie w dniu kontroli, która miała miejsce [...] r.

Ponadto z przedstawionych dokumentów nie wynika, iż zespół pojazdów samochodowych który uczestniczył w kolizji drogowej przewoził towar, w postaci samochodów zakupionych dla D. K. i dla M. P. z G.. Podniesiono, że samochody dla wyżej wymienionych osób zostały zakupione w Niemczech w dniu [...]r, czyli w przeddzień wykonywania kontroli drogowej, co potwierdzają dołączone do materiału dowodowego dokumenty w postaci rachunków zakupu i dokumenty pojazdów (fahrzugbrief).

Zatem skoro pojazdy zostały zakupione na terenie Niemiec w dniu [...] r, to tym samym nie mogły być przewożone w dniu [...] r, na pojeździe który uległ kolizji jako towary zakupione dla D. K. i M. P..

Przeprowadzona w dniu [...] r. kontrola dokumentów wykazała w sposób jednoznaczny iż pojazd specjalny pomocy technicznej, w postaci pomocy drogowej nie wykonywał przypisanej mu funkcji pomocy drogowej, albowiem pojazdem specjalnym przewożone były dwa pojazdy samochodowe zakupione w dniu [...] r. na terenie Niemiec.

W świetle tego co powiedziano wyżej twierdzenia Strony, iż nie powinna posiadać karty opłaty drogowej ponieważ sporny przewóz drogowy wykonywany był pojazdem specjalnym nie mają oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Ustosunkowując się do twierdzenia Strony, iż pojazdy specjalne wyłączone są z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym Strona przeciwna wyjaśnia, iż zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2004r. przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po grogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem :

1. przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką,

2. przejazdów po autostradach płatnych,

3. komunikacji miejskiej.

4. zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej.

Art.42a ustawy stanowi, iż przepisów nie stosuje się do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zaliczonych do sektora finansów publicznych.

Natomiast zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat o których mowa w art.42 i art.43 w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej. Zwolnienie następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu na zgodny wniosek przedsiębiorcy i właściwego organu państwowego lub organizacji humanitarnej.

Mając na uwadze to co powiedziano wyżej, Strona przeciwna wyjaśnia, iż przepisy ustawy z dnia 5 września 2001 r. o transporcie drogowym nie przewidują wyłączeń z obowiązku uiszczenia opłat drogowych, czy też zwolnienia z tychże opłat w sytuacji wykonywania i transportu drogowego rzeczy (w rozumieniu przepisów ustawy) pojazdem specjalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Spór w rozważanej sprawie koncentrował się wokół ustalenia stanu faktycznego i podciągnięcie go pod odpowiednią normę prawną. Zdaniem organów celnych, przeprowadzona w dniu [...] r. kontrola dokumentów wykazała, że pojazd specjalny pomocy technicznej (pomoc drogowa) nie wykonywał przypisanej mu funkcji pomocy drogowej, gdyż pojazdem specjalnym przewożone były dwa samochody zakupione w Niemczech. Były one przeznaczone dla D. K. i M. P. zam. w G., co potwierdzają załączone do akt dowody w postaci sporządzonych w języku niemieckim rachunków zakupu i dokumenty pojazdów (fahrzugbrief).

Według skarżącej Spółki, skarżący zostali wezwani do udzielenia pomocy w zdarzeniu drogowym w Czechach. Należące do S. i R. C. samochód-laweta oraz przyczepa-laweta przewożąca samochody osobowe zakupione w Niemczech dla D. K. i M. P. zam. w G. zostały poważnie uszkodzone, a jedyną formą pomocy drogowej było załadowanie przewożonych na nich pojazdów na pojazd specjalny i dowiezienie ich do Polski. Wykonywano zatem funkcję pomocy drogowej, a nie przewóz towarów. Na powyższą okoliczność strona skarżąca dołączyła do skargi dokument sporządzony w języku czeskim przez Policję czeską, w formie nie uwierzytelnionych kopii, bez tłumaczenia na język polski.

Mimo, że dołączone przez organ dokumenty w postaci rachunków zakupu i dokumenty pojazdów miały kluczowe znaczenie dla dokonanych przezeń ustaleń dowodowych, albowiem mają wskazywać na wykonywanie przez stronę skarżącą przewozu towarów pojazdem specjalnym, a nie realizowanie funkcji pomocy drogowej, to jednak konstatacja ta została oparta na analizie obcojęzycznego tekstu, bez jego fachowego tłumaczenia (rachunki zakupu i dokumenty pojazdu). Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie jednolicie przyjmuje się, że obcojęzyczne dokumenty, bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, w świetle art. 75 § 1 k.p.a. nie mogą być uznane za dowód w sprawie, gdyż posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem. Wynika to przede wszystkim z art. 27 Konstytucji, który stanowi, że językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Analogiczną regulację zawiera art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z 7 października 1999r. o języku polskim (Dz.U. Nr 90, poz. 999 ze zm.). (por. wyroki NSA: z 9.II.2001r., III SA 2339/99, "Przegląd Podatkowy" 2001/11/63, z 16.I.2004r., III SA 2719/02, POP 2005/4/91, "Przegląd Podatkowy" 2004/9/45).

W konsekwencji, fakt dokonywania ustaleń dowodowych o kluczowym dla sprawy znaczeniu w oparciu o obcojęzyczny materiał dowodowy pozostaje w sprzeczności z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim. Z przepisu art. 5 ust. 1 tej ustawy wynika bowiem, że organy administracji publicznej dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim. Do czynności urzędowych zalicza się również zbieranie i analizowanie materiału dowodowego. Niedopuszczalne jest więc, w świetle w/w przepisów, dokonywanie przez organy celne analizy obcojęzycznego tekstu bez jego przetłumaczenia. Niezgodność z prawem, co w tym wypadku oznacza naruszenie obowiązku stosowania języka polskiego przy przyjęciu za dowód dokumentu sporządzonego w języku obcym powoduje, że taki środek dowodowy nie może być dowodem w sprawie. Oparcie decyzji na takim dowodzie oznacza naruszenie prawa procesowego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Obowiązek posługiwania się w postępowaniu językiem polskim istnieje niezależnie od tego czy organ celny zażąda, czy nie, przedstawienia urzędowego tłumaczenia, to na nim bowiem ciąży obowiązek zapewnienia, aby całość czynności sprawy dokonywana była w języku polskim. W tym kontekście należy zatem widzieć ocenę wartości dowodowej dostarczonego przez stronę skarżącą (wraz ze skargą sądową) dokumentu sporządzonego przez Policję czeską w języku czeskim, bez jego fachowego przetłumaczenia.

Uwzględniając powyższe, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji. Stosownie do art. 152 w/w ustawy stwierdzono, że decyzja nie może być wykonana. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.