Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2443/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, ust. 5 i ust. 6, lp. 6 pkt 9 lit. d zalacznika nr 2.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i ust. 1b pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. – dalej także: "u.d.p.") oraz Lp. 6 pkt 9 lit. d) załącznika nr 2 do w/w ustawy, a także na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej także: "P.r.d."), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], nakładającej na M. T. (dalej także: "skarżący") karę pieniężną w wysokości 1.740,00 (tysiąc siedemset czterdzieści) złotych, utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Do wydania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] lipca 2011 r. na ul. [...] w [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował skarżący M. T., który wykonywał przewóz drogowy ziemi. Kierowca okazał dokument przewozowy, z którego nie wynikało, jaka jest masa przewożonego ładunku. Kierowcy polecono przejazd do punktu kontrolnego zalegalizowanej strefy do ważenia pojazdów znajdującego się pomiędzy ul. [...], a ul. [...] w [...], gdzie przeprowadzono czynności kontrolne. Pojazd poddano pomiarom nacisków na poszczególne osie rzeczywistej masy całkowitej, długości, szerokości oraz wysokości. Pomiarów nacisków na poszczególne osie, jak i rzeczywistej masy całkowitej dokonano przy pomocy wag do pomiarów dynamicznych typu VLM o numerach fabrycznych: [...] z miernikiem SMR-109 nr fabryczny [...] posiadającymi legalizację Urzędu Miar. Ustalono także, że skarżący dokonywał niehandlowego przewozu drogowego przewożąc na własny użytek ziemię z ul. [...] w [...] do miejscowości [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. (k. 16-14 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego. Jednocześnie organ pouczył stronę o prawach wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto organ wezwana stronę do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie poprzez złożenie wszechstronnych i popartych dowodami wyjaśnień dotyczących ustaleń dokonanych w dniu [...] lipca 2011 r. w toku kontroli na drodze.

Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie uzupełniła materiału dowodowego.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c, u.d.p. oraz art. 64 ust. 1 P.r.d., a także § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) i art. 104 § 1 k.p.a. - wydał decyzję nr [...], na mocy której - powołując się na ustalenia protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2011 r. - nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.740,00 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 ton dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i nie większej niż 1,8 m. o sumie nacisków od 16,5 t do 17,5 t.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że przeprowadzona kontrola miała na celu sprawdzenie, czy kontrolowany pojazd mieści w granicach norm przewidzianych dla pojazdu normatywnego określonego w art. 4 pkt 25 u.d.p. Organ wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w ww. przepisie, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Organ wskazał, że kontrolowany w dniu [...] lipca 2011 r. pojazd skarżącego, poruszając się pod drodze publicznej, po której poruszać się mogą pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 ton, przekroczył nacisk na tylną podwójną oś pojazdu o 2,35 t.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. strona skarżąca wniosła do Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołanie od ww. decyzji organu I instancji.

Wnosząc o uchylenie spornej decyzji, skarżący zarzucił organowi I instancji:

- naruszenie art. 7 Konstytucji RP, art. 7 i art. 8 k.p.a. - poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem,

- naruszenie art. 71 ustawy o transporcie drogowym oraz § 2 ust. 1, ust. 4 i ust. 6 w związku z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego - poprzez niezgodne z prawem rozpoczęcie kontroli drogowej,

- naruszenie art. 61 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 13g ust. 1, 2 i 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z Lp. 6 pkt 9 lit. d) załącznika nr 2 do u.d.p. - poprzez uznanie, iż nastąpiła podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi.

- naruszenie § 8 ust. 2 i ust. 3 oraz § 9 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345) – poprzez dokonanie ważenia w miejscu ważenia nienadającym się do przeprowadzenia tego typu kontroli,

- art. 75 § 1 k.p.a. – poprzez posłużenie się przez organ przy wydawaniu decyzji dowodami, które były uzyskane niezgodnie z prawem, gdyż - zdaniem skarżącego - doszło w tej sprawie do niezgodnego z prawem "zatrzymania" pojazdu do kontroli (albowiem funkcjonariusz poruszający się na motorze zajechał stronie drogę), a następnie dokonania pomiarów w miejscu ważenia nienadającym się do przeprowadzenia tego typu kontroli, przy jednoczesnym dokonaniu procedury ważenia niezgodnie z instrukcją producenta wag.

W uzasadnieniu skarżący powołał się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, wskazując, iż zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia, funkcjonariusz podaje sygnały tarczą do zatrzymywania pojazdów lub ręką. Natomiast, zdaniem skarżącego, funkcjonariusz jadący pojazdem może podawać kierującemu sygnały stanowiące polecenia do określonego zachowania się za pomocą urządzeń nagłaśniających, sygnalizacyjnych lub świetlnych. Zdaniem strony, przed wjazdem na ulicę [...] nie postawiono ani jednego znaku drogowego informującego użytkowników dróg, o tym, że wjeżdżają na drogę o nacisku 8 ton na oś. Ponadto, skarżący zarzucił, że w trakcie kontroli nie został przez funkcjonariusza poinformowany o możliwości odmowy podpisania protokołu z kontroli. Zdaniem skarżącego, na formularzu protokołu kontroli nie została prawidłowo oznaczona waga, na której dokonano przedmiotowego ważenia pojazdu, co skutkuje brakiem zindywidualizowania w zakresie tej kontroli. W dalszej części odwołania skarżący przedstawił wątpliwości odnośnie prawidłowości przebiegu procedury ważenia pojazdu, w szczególności niezachowania jednej płaszczyzny podczas ważenia pojazdu, a przedstawiane wątpliwości w ocenie strony stanowią okoliczności niewyjaśnione w sprawie, w związku z czym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Skarżący stwierdził ponadto, iż najistotniejszą okolicznością jest fakt, że strefa ważenia pojazdów, znajdująca się na łączniku do ul. [...], nie spełniała wymogów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. W opinii skarżącego, z załączonego do odwołania operatu geodezyjnego z inwentaryzacji pola pomiarowego wagi przy ul. [...] wynika, że pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu tylko w trzech z ośmiu punktów pomiarowych spełniało wymogi rozporządzenia, natomiast powierzchnia jedni, która powinna leżeć w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami od tej płaszczyzny nieprzekraczającymi +/-9 mm, leży w płaszczyźnie, której odchylenia są wielokrotnie wyższe i wynoszą od 13 mm do 125 mm do 31 punktów pomiarowych. Zdaniem skarżącego, żaden z punktów pomiarowych nie mieści się w przedziale +/- 9 mm. Skarżący zauważył ponadto, że z protokołu winno wynikać, czy miejsce, na którym dokonuje się pomiarów powinno być badane pod katem zgodności z ww. rozporządzeniem przez uprawnionego geodetę. Skarżący podniósł także, że ważenie jego pojazdu odbyło się bez żadnych podkładek wyrównawczych, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia auta. Skarżący wskazał, że nie zastosowano podczas ważenia elementów służących zachowaniu jednej płaszczyzny ważenia. W konsekwencji skarżący uznał, że jego przejazd nie był dokonany pojazdem nienormatywnym.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy, ustosunkowując się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu podkreślił, iż sporne miejsce ważenia kontrolowanego w dniu [...] lipca 2011 r. pojazdu legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu wystawionym w dniu [...] czerwca 2011 r., w którym uprawniony geodeta zatwierdził przedmiotowe stanowisko do ważenia pojazdów. Organ II instancji wyjaśnił, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów dynamicznych typu VLM o nr fabrycznym [...]. Jednocześnie podkreślił, że waga legitymowała się w chwili kontroli ważnym do 31 maja 2013 r. świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Organ II instancji wyjaśnił także, że po dokonaniu pomiarów przez funkcjonariuszy inspekcji, sporządzono protokół kontroli nr [...], który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił ponadto, że kontrolowany pojazd zważono dwukrotnie oraz przyjęto wyniki ważenia korzystniejsze dla strony. Organ II instancji wskazał, iż z ustaleń kontroli wynika jednoznacznie, iż skarżący dopuścił się naruszenia dopuszczalnych norm poprzez przekroczenie o 2,35 t dopuszczalnych nacisków na podwójnej osi napędowej pojazdu, nie posiadając podczas wykonywania przejazd stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ II instancji wyjaśnił, że wysokość kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych.

Ustosunkowując się do argumentów skarżącego, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż zatrzymanie pojazdu do kontroli naruszało art. 71 u.t.d. Organ wskazał, że zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora. W ocenie organu, zatrzymania do kontroli dokonał z całą pewnością prawidłowo umundurowany inspektor Inspekcji Transportu Drogowego. Zdaniem organu odwoławczego, wskazany przepis cyt. ustawy nie nakłada żadnych dodatkowych wymagań dotyczących zatrzymania pojazdu do kontroli. Organ odwoławczy wskazał, iż nie będzie wdawać się w polemikę dotyczącą tego, czy inspektor dał sygnał do zatrzymania się ręką, czy też w inny sposób, gdyż nie sposób wywnioskować tego z akt sprawy. Organ podkreślił jednak, że również zarzuty strony skarżącej nie są pod tym względzie wiarygodne, gdyż to skarżący był osobą kontrolowaną i miał prawo wnieść wszelkie zastrzeżenia do protokołu, lecz tego nie uczynił. W tej sytuacji organ założył więc, iż w chwili sporządzania protokołu kontroli skarżący nie miał żadnych zastrzeżeń dotyczących samego sposobu zatrzymania, czy też dalszych czynności kontrolnych.

W opinii organu odwoławczego, zarzut strony, iż na drodze, na której dokonano kontroli nie było znaku drogowego informującego o ograniczeniu tonażowym nie zasługuje na uwględnienie, gdyż - jak stwierdził organ - o dozwolonych naciskach osi na danej drodze publicznej rozstrzyga stosowny akt prawny, a nie znak drogowy. Organ wskazał, że wszystkie inne drogi publiczne, nie wymienione w rozporzadzeniach Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r., stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku na pojedyńczą oś do 8 t.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu skarżącego, jakoby miejsce ważenia nie spełniało wymagań wskazanych w rozporządzeni Ministra Gospodarki z dnia 25 września2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2011 r. (a więc kilka dni przed kontrolą) sporządzono protokół pomiaru terenu, z którego wynika, iż omawiane miejsce ważenia spełnia wszystkie wymagania. W protokole tym, zdaniem organu, w sposób wyczerpujący opisano stanowisko ważenia oraz strefę ważenia. Organ wskazał, iż w protokole określono rodzaj nawierzchni, sposób wyznaczenia strefy ważenia, wszystkie wymagane spadki wraz z pochyleniem strefy ważenia względem obszaru poza strefą ważenia, a także miejscowe nierówności. Według Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wszystkie te parametry mieściły się w wymaganych normach, co - zdaniem organu – czyni zarzuty skarżącego, jako niezrozumiałe. Organ zauważył, iż skarżący w odwołaniu powołał się na operat geodezyjny miejsca ważenia, którego nie dołączył jednak do odwołania. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że nie może się do niego odnieść. Podkreślił jednak, iż stanowisko ważenia przy ul. [...] było zbadane i zatwierdzone przez kompetentny organ zaledwie kilka dni przed rozpatrywaną kontrolą drogową. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, iż zarzuty strony dotyczące niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu - są nietrafne.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy stwierdził ponadto, że normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Organ odwoławczy zauważył, iż poruszanie się pojazdów o tak znacznie przekroczonych parametrach wagowych, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego.

W dniu [...] listopada 2011 r., skarżący M. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r., nr [...].

Powyższemu rozstrzygnięciu Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 Konstytucji RP i art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. - poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa, poprzez dokonywanie ważenia pojazdu w miejscu nienadającym się do tego typu kontroli;

2) art. 71 ustawy o transporcie drogowym oraz § 2 ust. 1, ust. 4 i ust. 6 w związku z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego - poprzez niezgodne z prawem rozpoczęcie kontroli, bez jakiegokolwiek sygnału lub znaku do zatrzymania;

3) art. 61 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 13g ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o drogach publicznych w związku z Ip. 6 pkt 9 lit. d) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych - poprzez uznanie, że wystąpiła podstawa do nałożenia na skarżącego kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi;

4) § 8 ust. 2 i ust. 3 oraz § 9 ust. 1 i ust. 2 w związku z § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych - poprzez dokonanie ważenia kontrolowanego pojazdu w miejscu ważenia nienadającym się do przeprowadzania tego typu kontroli;

5) art. 75 § 1 k.p.a. - poprzez posłużenie się przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dowodami, które nie były uzyskane zgodnie z prawem, ponieważ rozpoczęcie kontroli było bezprawne, a wyniki ważenia pojazdu zostały ustalone po dokonaniu kontroli na nielegalnym miejscu do ważenia, a zatem wynik tego ważenia nie był wiarygodny i nie mógł być podstawą decyzji nakładającej karę;

6) zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, tj. art. 7 i art. 11 k.p.a., jak również art. 78 § 1 k.p.a. - przejawiającym się nieuwzględnieniem mających istotne znaczenie dla sprawy dowodów przedkładanych i wnioskowanych przez stronę tj.:

a) pozorne ustalenie legalności czynności kontrolnych,

b) pozorne ustalenie legalności stanowiska ważenia pojazdów na łączniku do ul. [...] w [...],

c) nałożenie kary za przekroczone naciski na osie w sytuacji, gdy przewożony był materiał sypki i nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu,

d) odrzucenie istotnego, znanego organom z urzędu, dowodu w postaci pomiaru strefy ważenia, sporządzonego przez uprawnionego geodetę i brak bezspornego ustalenia, czy strefa spornego ważenia spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych,

7) art. 61 P.r.d. w związku z art. 13g ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 u.d.p. w związku z lp. 6 pkt 9 lit. d, lp. 6 pkt 9 lit. e oraz lp. 9 pkt 15 lit. b załącznika nr 2 do ww. ustawy - poprzez uznanie, że wystąpiła podstawa do nałożenia na skarżącego kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi w sytuacji, gdy strona wskazała dowód przeciwny, że strefa do ważenia nie spełnia podstawowych wymogów przewidzianych przepisami prawa oraz instrukcji producenta,

8) procedury ważenia, niezgodnej z instrukcją producenta wag.

Skarżący mając na uwadze powyżej wskazane naruszenia wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego,

- wstrzymanie rygoru natychmiastowego wykonania decyzji do czasu ostatecznego rozpoznania niniejszej skargi ze względu na moją trudną sytuację finansową i dotkliwą kwotę kary pieniężnej

- zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do pierwszego zarzutu dotyczącego zasad przeprowadzania kontroli, skarżący stwierdził, iż "zatrzymanie" pojazdu nie nastąpiło zgodne z prawem, a więc w sposób wskazany w ustawie o transporcie drogowym i rozporządzeniu. Zatrzymanie jest czynnością otwierającą dokonywanie kontroli pojazdu, bez której nie mogłyby być zrealizowane zadania sprawdzające kontroli i zgromadzenie materiału dowodowego ilustrującego wyniki kontroli, i wydanie związanej z nimi decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Skarżący stwierdził, że bezpośrednio przed "zatrzymaniem" nie otrzymał od kontrolującego żadnego sygnału do zatrzymania. Skarżący wskazał, że w postępowaniu odwoławczym powinny zostać wyjaśnione okoliczności niezgodnego z prawem zatrzymania, a właściwie zajechania drogi, przez dokonującego kontroli. Skarżący wskazał, że o istotnych okolicznościach mających wpływ na wynik sprawy i procedurze kontrolnej dowiedział się dopiero po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Ponadto skarżący nadmienił, że nie został pouczony przez kontrolującego o prawie odmowy podpisania protokołu kontroli. Skarżący wyjaśnił ponadto, że takiego pouczenia nie zawiera również, treść oświadczenia, które otrzymał podczas kontroli do podpisu. Skarżący zauważył, że podpisując protokół kontroli, był przekonany, że w ten sposób potwierdza nie tyle ustalenia kontroli, co sam fakt jej przeprowadzenia. Przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r. (sygn. akt VI S.A./Wa 367/11), z którego wynika, że "Oczywiście sam fakt podpisania protokołu, nie zwalnia organu od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jeżeli wątpliwości co do przeprowadzenia kontroli, są uzasadnione i poparte dowodami strony."

Ponadto skarżący podniósł, że samo nieujęcie ul. [...] w [...] w wykazie dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich o dopuszczalnym nacisku na pojedynczej osi do 10 t./ 11,5 t. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. nie jest wystarczającym dowodem na powstanie naruszenia. Jak podnosi skarżący brak jest znaków drogowych informujących użytkowników dróg, o tym, że wjeżdżają na drogę o nacisku 8 t na oś. Skarżący uważa, że taka droga powinna być oznakowana, aby nie wprowadzać użytkownika w błąd.

Skarżący podniósł ponadto, że protokół z kontroli nie był wystarczająco zindywidualizowany. W protokole znajdowały się standardowe zapisy dotyczące informacji udzielonych kontrolowanemu obejmujące m.in. zasady kontroli nacisków osi i masy pojazdu zarówno przy użyciu wag do pomiarów statycznych, jak i wag do pomiarów dynamicznych typu WLM lub DWA 50, a pojazd skarżącego, jak wynika z pierwszej strony protokołu kontroli, ważony był wagami typu VLM o numerach fabrycznych: [...] z miernikiem SMR-109-nr fabr. [...]. W protokole sporządzonym z przedmiotowej kontroli nie zaznaczono, o zasadach korzystania, z których wag skarżący został pouczony.

Jednakże najistotniejszą - zdaniem skarżącego - okolicznością mającą wpływ na wynik sprawy, o której strona dowiedziała się po wydaniu decyzji przez organ I instancji, jest fakt, iż strefa ważenia pojazdów znajdująca się na łączniku do ul. [...] nie spełnia wymogów cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Na potwierdzenie swojej tezy skarżący wskazał, iż "Operat geodezyjny z inwentaryzacji pola pomiarowego wagi przy ul [...] w [...]" sporządzony w dniu [...] maja 2011 r. przez uprawnionego geodetę, powinien być znany z urzędu zarówno organowi I instancji, jak i organowi odwoławczemu. Skarżący podkreślił, iż wnosił o dołączenie do akt sprawy operatu, jako dowodu w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie dołączył przywołanego operatu do odwołania, nie może się więc do niego odnieść.

Zdaniem skarżącego, z analizy pomiarów zawartych we wskazanym wyżej operacie wynika, że:

1) pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu, które nie powinno przekraczać 2% w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu pojazdów, wynosi w ośmiu cząstkowych punktach pomiaru od 1.722 % do 2.196 %, co wskazuje, że tylko w trzech z ośmiu punktów pomiarowych strefa spełnia wymogi rozporządzenia;

2) powierzchnia jezdni, która powinna leżeć w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami od tej płaszczyzny nieprzekraczającymi +/-9 mm, leży w płaszczyźnie, której odchylenia są wielokrotnie wyższe od wskazanych w rozporządzeniu tj. wynoszą od 13 mm do 125 mm dla 31 punktów pomiarowych. Żaden z punktów pomiarowych nie mieści się w przedziale +/- 9 mm .

Ponadto skarżący zarzucił, iż w postępowaniu odwoławczym należało ustalić, czy z protokołu pomiaru terenu posiadanego przez organ wynika, czy sporne miejsce ważenia pojazdów było prawidłowo badane pod kątem zgodności z ww. rozporządzeniem przez uprawnionego geodetę. Bez zbadania tej okoliczności nie sposób stwierdzić, czy wyniki ważenia stwierdzone podczas kontroli drogowej były wiarygodne.

Skarżący podniósł jednocześnie, że przestarzałość i archaiczność systemu wykonywania przewozów nienormatywnych zauważył sam ustawodawca i w związku z tym wprowadził do systemu zmiany ustawą o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw uchwaloną przez sejm w dniu 18 sierpnia 2011 r., zgodnie z której zapisami nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Skarżący podkreślić, że choć zmiana ta wejdzie w życie dopiero w styczniu 2012 roku, to jej wprowadzenie świadczy o wątpliwej słuszności karania za zbyt duże naciski na oś w sytuacji, gdy nie jest przekroczona DMC. Skarżący zaznaczył, że łączna pomierzona masa pojazdu wyniosła znacznie poniżej DMC i przewożony był materiał sypki.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzyjując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy jeszcze raz podkreślił, iż protokół kontroli został przez skarżącego podpisany osobiście, a w toku prowadzonego postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżący nie podnosił zarzutów wskazanych w skardze. Dopiero w odwołaniu od decyzji organu I intencji strona zaczęła podnosić jakiekolwiek zarzuty dotyczące kontroli. Organ odwoławczy nadmienił ponadto, że nie była mu znana treść operatu geodezyjnego z dnia [...] maja 2011 r., na który powołuje się strona skarżąca, a który nie został przez nią dołączony ani na etapie postępowania administracyjnego, ani w momencie wnoszenia skargi do Sądu. Organ odwoławczy stwierdził, iż oparł swoje rozstrzygniecie na operacie geodezyjnym z dnia [...] czerwca, 2011 r., który świadczy o spełnieniu wymogów z § 8 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Organ II instancji zauważył, że pochylenie w strefie ważenia wzdłużne wyniosło 0,0 %, pochylenie poprzeczne 0,7% - 1,0%, a nierówności były poniżej 9 mm, pochylenie wzdłużne poza strefą ważenia wynosiło 0,2% - 0,4%, a nawierzchnia została wykonana z betonu asfaltowego. Zatem twierdzenie skarżącego, iż stanowisko ważenia nie spełniało powyższych wymogów rozporządzenia, w ocenie organu, nie zostało poparte żadnymi dowodami. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że strona nie wskazała również na żadne dowody, które wskazywałyby, że podczas kontroli nie użyto mat wyrównujących. Organ jeszcze raz podkreślił, iż protokół kontroli został przez skarżącego podpisany osobiście, a w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w pierwszej instancji skarżący nie podnosił ww. faktów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim unormowań wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 73 § 1 i 2 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny merytorycznej niniejszej sprawy, należy wskazać na wstępie, iż definicja "pojazdu nienormatywnego", zawarta w art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

W myśl art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdów na drogę (ust. 2 pkt 1). Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 1).

Stosownie do art. 41 ust. 4 i ust. 5 u.d.p., wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1871).

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, zgodnie z art. 13 g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Stosownie do art. 13 g ust. 1b ustawy o drogach publicznych, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd

2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Zgodnie z art. 40c ust. 1 cyt. ustawy, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej, zgodnie z art. 13 g ust. 1, ust. 1b i 2 ustawy, w załączniku nr 2. Załącznik ten odnosi kary pieniężne do trzech kategorii dróg, na których dopuszczony jest ruch pojazdu o naciskach osi do 8, 0 t do 10, 0 t oraz do 11,5 t i przyporządkowuje wysokość kar w kategorii danej drogi dla danego rodzaju osi, jednoznacznie określając dopuszczalne wartości nacisku danych osi na danej drodze, niepowodujące nałożenia kary. Załącznik stanowi integralną część ustawy o drogach publicznych i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, które użytkownicy dróg obowiązani są znać i stosować.

W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt, że doszło do przekroczenie dopuszczalnych nacisków na jego osiach. Bezsporne jest także określenie osoby odpowiedzialnej za przejazd po drodze publicznej kontrolowanego pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia określonego przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

W niniejszej sprawie należało zatem wyjaśnić, czy postępowanie poprzedzające nałożenie kary pieniężnej zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Sąd zobowiązany był także ocenić, czy inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, przeprowadzając sporną kontrolę pojazdu skarżącego, nie naruszyli obowiązujących przepisów określających szczegółowo sposób i tryb przeprowadzenia kontroli pojazdów na drodze.

Przechodząc do oceny zawartych w skardze zarzutów, podkreślić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem należy zgodzić się z organami Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadzono postępowanie dowodowe, opierając ustalenia faktyczne na faktach opisanych w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2011 r.

Skarżący zarzucał, że w jego sprawie nastąpiło niezgodne z prawem rozpoczęcie kontroli, bez jakiegokolwiek sygnału lub znaku do zatrzymania, co miało stanowić naruszenie przepisów art. art. 71 ustawy o transporcie drogowym oraz § 2 ust. 1, ust. 4 i ust. 6 w związku z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.

Ustosunkowując się do tego zarzutu, należy wskazać, że zgodnie z art. 71 u.t.d., zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora. Zdaniem Sądu, z akt sprawy wynika, że zatrzymania do kontroli dokonał prawidłowo umundurowany inspektor Inspekcji Transportu Drogowego. Stanowisko to należy przede wszystkim oprzeć na tym, iż skoro w protokole kontroli nie zostały odnotowane żadne wątpliwości kontrolowanego dotyczące umundurowania, to inspektorzy dokonujący kontroli spełniali warunki określone w art. 71 u.t.d. Sąd zauważył ponadto, że nie sposób z akt sprawy wywnioskować, czy inspektor Inspekcji Transportu Drogowego dał sygnał do zatrzymania się skarżącego ręką, czy też w inny sposób. Wydaje się, że sposób zatrzymania w niniejszym przypadku nie ma istotnego znaczenia i w żaden sposób nie może wpłynąć na prawidłowość dalszych czynności, w szczególności, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż w/w przepis u.t.d. nie nakłada żadnych dodatkowych wymagań dotyczących zatrzymania do kontroli. W opinii Sądu, organ odwoławczy słusznie zauważył, że skarżący, jako osoba kontrolowana, miał pełne prawo wnieść wszelkie zastrzeżenia do protokołu, a sokoro tego nie uczynił, to należy przyjąć, iż w dacie kontroli nie miał on żadnych zastrzeżeń dotyczących sposobu zatrzymania, czy też dalszych czynności kontrolnych.

W opinii Sądu, całkowicie niezasadne są również zarzuty strony, z których wynikać ma, że o wadliwości zaskarzonej decyzji świadczy to, iż na drodze, na której dokonano spornej kontroli, nie było znaku drogowego informującego o ograniczeniu tonażowym. Według Sądu zarzut ten nie ma istotnego znaczenia, gdyż o dozwolonych naciskach osi na danej drodze publicznej rozstrzyga stosowny akt normatywny, a nie ustawiony znak drogowy. Należy zauważyć, iż wszystkie inne drogi publiczne, nie wymienione w powołanych przez organ rozporzadzeniach Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r., stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku na pojedyńczą oś do 8 ton.

Jeśli chodzi z kolei o zarzutu skarżącego, jakoby miejsce ważenia nie spełniało wymagań rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września2007 r. w sparwie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, należy wyjaśnić, że w dniu [...] czerwca 2011 r., a więc na kilka dni przed sporną kontrolą, sporządzono geodezyjny protokół pomiaru terenu, z którego wynika, iż omawiane miejsce ważenia spełnia wszystkie wymagania przewidziane dla miejsc dokonywania stosownych pomiarów. W protokole tym w sposób wyczerpujący opisano stanowisko ważenia oraz strefę ważenia. Określono w nim rodzaj nawierzchni, sposób wyznaczenia strefy ważenia, wszystkie wymagane spadki wraz z pochyleniem strefy ważenia względem obszaru poza strefą ważenia, a także miejscowe nierówności.

Należy - zdaniem Sądu - zauważyć, że z pomiarów, których dokonał organ wynika, że pochylenie w strefie ważenia wzdłużne wyniosło 0,0 %, pochylenie poprzeczne 0,7% - 1,0%, a nierówności były poniżej 9 mm, pochylenie wzdłużne poza strefą ważenia wynosiło 0,2% - 0,4%, a nawierzchnia została wykonana z betonu asfaltowego, co było zgodne z obowiązującymi przepisami.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, tj. art. 7, art. 11, art. 78 § 1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie dowodów przedkładanych i wnioskowanych przez stronę skarżącą, należy jednoznacznie stwierdzić, że powoływanie się przez stronę postępowania na operat geodezyjny z dnia [...] maja 2011 r. jest w tej sprawie niezasadne, albowiem zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego przedmiotowy operat geodezyjny nie został przez stronę skarżącą włączony do akt postępowania. Skarżący, pomimo, że powoływał się na wspomniany operat geodezyjny, nie złożył w toku postępowania formalnego wniosku dowodowego, a organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, dysponując stosownym operatem geodezyjnym z dnia [...] czerwca 2011 r. wydanym tuż przed przedmiotową kontrolą, nie były zobowiązane ex officio, zastępując stronę, żądać okazania tego dokumentu. W konsekwencji organy miały pełne prawo oprzeć swoje ustalenia na aktualnym operacie geodezyjnym, stanowiącym cześć materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W tej sytuacji, Sąd stanął zatem na stanowisku, że twierdzenie skarżącego, iż stanowisko ważenia nie spełniało powyższych wymogów rozporządzenia, nie zostało poparte żadnymi dowodami.

Skarżący, wytykając organom obu instancji pozorne ustalenie legalności czynności kontrolnych oraz pozorne ustalenie legalności stanowiska ważenia pojazdów na łączniku do ul. [...] w [...], tym samym zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 11 oraz art. 78 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ dochodzenia do prawdy obiektywnej.

W opinii Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Należy zauważyć, iż ważenie pojazdu dokonane zostało na stanowisku zatwierdzonym do ważenia pojazdów. Z protokołu zatwierdzenia stanowiska do ważenia pojazdów wynika, że przedmiotowego ważenia zatrzymanego do kontroli pojazdu dokonano w miejscu do tego przystosowanym, za pomocą wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu posiadającej świadectwo legalizacji ponownej z ważnością określoną do dnia [...] maja 2012 r. Zdaniem Sądu, z materiału zgromadzonego w toku postępowania, wynika jednoznacznie, że ważenia pojazdu dokonano na urządzeniach pomiarowych spełniających wszelkie kryteria prawne i techniczne, a zatem ważenie pojazdu zostało dokonane prawidłowo, a ustalenia poczynione na podstawie tych wyników były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa szczegółowo przytoczonymi w zaskarżonej decyzji.

W świetle obowiązujących przepisów decydujące znaczenie dowodowe dla ustalenia masy pojazdów i nacisków na poszczególne osie w trakcie kontroli drogowej mają wyłącznie wyniki uzyskane poprzez pomiary wykonane za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscach do tego odpowiednio przystosowanych i zatwierdzonych. Ponieważ warunki te były spełnione w niniejszej sprawie, nie sposób przyjąć, że ważenie zostało przeprowadzone nielegalnie.

W związku z tym, iż zarzut naruszenia przez organ procedury ważenia poprzez użycie jej w sposób niezgodny z instrukcją producenta wag, nie został przez skarżącego w żaden sposób uzasadniony, Sąd nie jest w stanie merytorycznie się do niego odnieść.

Zdaniem Sądu, inspektor organu I instancji w prowadzonym postępowaniu kontrolnym nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Należy wskazać, co jest istotne w sprawie, iż kierujący pojazdem został zapoznany z instrukcją ważenia pojazdów (regulującą m.in. kwestię sposobu kontroli nacisków osi), zaś strona miała pełne prawo zapoznania się z aktami sprawy, czego na etapie postępowania administracyjnego nie uczyniła.

Nie sposób również przyjąć, że strona skarżąca została pozbawiona w toku postępowania swoich praw wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., albowiem z akt administracyjnych wynika w sposób jednoznaczny, że została prawidłowo poinformowana o wszczęciu postępowania i pouczona o prawie zapoznania się z aktami sprawy i możliwości zgłoszenia uwag i stosownych wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji administracyjnej.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał ponadto, że uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, spełniają wymogi stawiane przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w swych rozstrzygnięciach organy wyraźnie wskazały, dlaczego zaistniała podstawa do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi kontrolowanego pojazdu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.