Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 39/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1  pkt 3,  art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.H. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wymeldowania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M.H. wniosła skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wymeldowania J.H. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego położonego w [...].

Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto została wezwana do wykazania w powyższym terminie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu, złożyła zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego, tj. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione.

Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 7 czerwca 2017 r., jednak mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi i nie przedłożyła dowodu wniesienia zażalenia do organu nadrzędnego na niezałatwienie sprawy w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności wspomnieć należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Na tle rozpoznawanej sprawy mają zasadnicze znaczenie przepisy art. 16 i art. 17 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z powołanym art. 16 do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym, natomiast stosownie do art. 17 ust. 1 tej ustawy do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Wobec wszczęcia postępowania sądowego przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy zastosowanie w niniejszej sprawie mają zatem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

W sprawie skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej jako "k.p.a.". Powołany przepis stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do skarżącego należy wykazanie, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w wyżej powołanym art. 52 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie z kolei do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz do wykazania czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu nadrzędnego na niezałatwienie sprawy w terminie. Wezwania w powyższych kwestiach zostały doręczone skarżącej w dniu 7 czerwca 2017 r., zatem ustawowy termin do wykonania tych obowiązków upłynął z dniem 14 czerwca 2017 r. W zakreślonym terminie skarżąca braków skargi nie uzupełniła i ta okoliczność uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.

Z tych też powodów, Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.