Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 691/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Urzędu Transportu Kolejowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 września 2014 r.; sygn. akt VII SA/Wa 1667/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] czerwca 2014 r.; znak [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów dotyczących obowiązków zarządcy infrastruktury kolejowej i nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 12 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w W. oddalił wniosek P. S.A. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z [...] czerwca 2014 r., w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów dotyczących obowiązków zarządcy infrastruktury kolejowej w zakresie bezpieczeństwa transportu kolejowego i nakazania usunięcia stwierdzonych naruszeń.

Sąd I instancji stwierdził, że w skardze na powyższą decyzję Spółka wnioskowała o jej wstrzymanie. W uzasadnieniu podała, że zawarty w punkcie 2 zaskarżonej decyzji obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w celu spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne prowadzenie ruchu pociągów na linii nr 207 Toruń Wschodni - Malbork na odcinku Toruń Wschodni - Chełmża w terminie do 31 grudnia 2014 r., wiązać się będzie z poniesieniem znaczących kosztów w wysokości co najmniej 5,3 milionów zł., tym samym istnieje duże ryzyko wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej, która w przypadku pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia nie zostałaby zrekompensowana. Podkreślono, że prace polegające na tak dogłębnym remoncie odcinków linii kolejowych należy uznać za trudno odwracalne lub wręcz - ze względów ekonomiki i praktycznego punktu widzenia - nieodwracalne. Podniosła dalej, że wstrzymanie wykonania decyzji nie spowoduje naruszenia stanu bezpieczeństwa, bowiem podjęto działania nakierowane na wprowadzenie dodatkowych środków kontroli ryzyka. Powołano Zespół ds. oceny ryzyka eksploatacji infrastruktury kolejowej na linii kolejowej nr 207 Toruń Wschodni Malbork w km 0,900 - 3,040 oraz w km 15,610-18,920. Zespół ten zaproponował wprowadzenie środków kontroli ryzyka, które zapewniają zachowanie standardów bezpieczeństwa na kwestionowanych przez organ odcinkach linii kolejowych. Ponadto skarżąca wskazała, że linia kolejowa nr 207 Toruń Wschodni - Chełmża została ujęta w planie rewitalizacji w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2014-2020. Wobec powyższego, zobligowanie Spółki w obecnym czasie do wykonania decyzji pociągnie za sobą wymierną szkodę dla skarżącej.

Wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa) Sąd I instancji stwierdził, że wniosek P. S.A. w W. nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że zaprezentowana we wniosku argumentacja o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa we wskazanym wyżej przepisie. Podkreślił, że wydatki związane z decyzją, którą nakazano usunąć stwierdzone nieprawidłowości na linii nr 207 w konfrontacji z dobrem ogólnym, t.j. bezpieczeństwem i zdrowiem ludzi, trudno uznać za zbędne.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła P. S.A. w W., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania, a które to naruszenie miało wpływ wynik rozstrzygnięcia. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

W uzasadnieniu środka prawnego wskazano, że skarżącej zależy na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, przede wszystkim w zakresie nakazu wymiany wszystkich podkładów strunobetonowych pochodzących z 1973 r. na odcinkach od km 0,900 do km 3,040 i od km 15,610 do km 18,920 linii kolejowej nr 207 Toruń Wschodni - Malbork.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3 tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie z reguły nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń, zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 ppsa jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że oceniając okoliczności konkretnej sprawy w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem Sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważając przedstawiony przez Spółkę wniosek oraz przedmiot zaskarżonego postanowienia należy uznać, iż wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wstrzymanie wykonania tej decyzji może potencjalnie zagrażać nadrzędnemu dobru chronionemu, jakim jest ludzkie bezpieczeństwo. Należy mieć na względzie, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję nakazującą wykonanie robót remontowych na wskazanym odcinku linii kolejowych, ze względu na stwierdzenie szeregu naruszeń, przejawiających się w ogólnym złym stanie nawierzchni kolejowych. Wieloletnia eksploatacja, związana z tym postępująca degradacja i niestabilność konstrukcji stwarza realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Sąd I instancji słusznie wywiódł, że zaskarżona decyzja wydana została w celu zabezpieczenia interesu społecznego, jakim jest zapewnienie warunków technicznych i organizacyjnych pozwalających na bezpieczny przejazd kolejowy, dlatego nie można uznać, że interes skarżącej, w tym przypadku sprowadzający się jedynie do skutków finansowych, występuje ponad interesem innych osób, których w sposób pośredni decyzja ta dotyczy. Wskazać należy, iż nałożony decyzją obowiązek był wynikiem konieczności zabezpieczenia obiektu przed dalszą destrukcją, usunięcia uszkodzeń i stanu zagrożenia bezpieczeństwa, celem umożliwienia jego bezpiecznego użytkowania. Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się z argumentacją zaprezentowaną w środku prawnym, że dla zapewnienia bezpieczeństwa przejazdu wystarczy wymiana tylko części podkładów strunobetonowych BS66 pochodzących z 1973 r.

Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Oszacowany koszt wymiany wszystkich podkładów (ok. 5 mln złotych), który zdaniem skarżącej Spółki stanowi ok. 12% całego budżetu przeznaczonego na utrzymanie linii kolejowych, nie oznacza znacznego uszczuplenia jej majątku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle art. 61 § 3 ppsa w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wydanie decyzji w celu ochrony ludzkiego życia i zdrowia sprawia, że ciężar finansowy nałożonego na Spółkę obowiązku nie może stanowić uzasadnienia dla złożonego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.