Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 898/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 150 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka - sprawozdawca Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją orzekającą o przeniesieniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na robotach budowlanych związanych z przebudową istniejącego pomieszczenia poddasza nieużytkowego na pomieszczenia użytkowe I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz r. pr. T. S. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej i kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) z tytułu podatku VAT.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – po rozpatrzeniu zażalenia R. P. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem tym organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] (znak: [...]). Decyzją tą zaś przeniesiono na rzecz E. M. i Z. G. decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., znak: [...], którą zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone K. i P. K. pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na robotach budowlanych związanych z przebudową istniejącego pomieszczenia poddasza nieużytkowego (drugiego poziomu strychu nad lokalem mieszkalnym nr 9 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w L. przy ul. K. 27, dz. ew. nr [...], obręb T.) na pomieszczenie użytkowe.

Na uzasadnienie rozstrzygnięcia Wojewoda D. podał, że pismem z dnia 24 marca 2011 r. R. P. wniósł do Prezydenta Miasta L. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. Wnioskodawca wskazał, że nie brał udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, zaś o decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. dowiedział się przypadkowo w dniu 23 marca 2011 r. z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta L. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że R. P. nie zachował miesięcznego terminu przewidzianego w art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że podanie o wznowienie stępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ pierwszej instancji skazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że R. P. uzyskał wiedzę na temat wydanej decyzji z dnia [...]r. w trakcie postępowania przed Powiatowym inspektorem Nadzoru Budowlanego w L., zakończonym wydaniem decyzji z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego samowolnej przebudowy istniejącego pomieszczenia poddasza nieużytkowego (drugiego poziomu strychu nad lokalem mieszkalnym nr 9) na pomieszczenie użytkowe przynależne do lokalu mieszkalnego nr 9 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. K. 27 w L..

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie wniósł R. P., który stwierdził, że opisane postanowienie zostało wydane z oczywistym naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Skarżący zarzucił, że organ nie powiadomił go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i o możliwości zgłaszania uwag i wniosków. Ponadto wskazał, że w kwestii wznowienia przedmiotowego postępowania Prezydent Miasta L. nie jest właściwy, gdyż podstawa wznowienia dotyczy jego bezprawnej działalności, dlatego organem właściwym do wznowienia przedmiotowego postępowania jest Wojewoda D. lub Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie oskarżonego postanowienia w całości.

Wojewoda D. rozpatrując odwołanie uznał je za nieuzasadnione. Podkreślono, że możliwość wznowienia postępowania na wniosek strony ograniczona została terminem miesięcznym. Biegnie on od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a w przypadku wniesienia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dodano, że zachowanie terminu miesięcznego w razie żądania wznowienia na podsawie art. 145 § 1 Kpa powinno zostać przez stronę udowodnione. W ocenie Wojewody D. zgodzić się należy ze stanowiskiem Prezydenta Miasta L. zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z analizy akt postępowania organu pierwszej instancji, bezsprzecznie wynika, że R. P. uzyskał wiedzę na temat wydania decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. już w 2010 r. W zgromadzonej przez organ pierwszej instancji dokumentacji znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z 27 lipca 2010 r. ([...]) o umorzeniu przez Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w L. postępowania dotyczącego samowoli budowlanej w budynku mieszkalnym położonym przy ul. K. w L.. Powyższą decyzję, która w treści zawierała dokładne dane dotyczące kwestionowanej w obecnym postępowaniu decyzji, R. P. odebrał osobiście w dniu 2 sierpnia 2010 r.

Dalej zaznaczono, że R. P. zapoznał się aktami postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w dniu 22 czerwca 2010 r. oraz ponownie w dniu 29 czerwca 2010 r. Korzystając z przysługującego mu uprawnienia strona wykonała zdjęcia części akt sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.. W tym stanie rzeczy Wojewoda D. stanął na stanowisku, że miesięczny termin do wniesienia przez R. P. podania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Prezydenta Miasta L. decyzji z dnia [...] r. nie został zachowany. Wobec tego organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada przepisom prawa.

Niezależnie od powyższego wojewoda nie zgodził się z zarzutem skarżącego, iż Prezydent Miasta L. nie jest właściwy w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Ponadto zgodnie z art. 150 § 1 Kpa, organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Organem, który wydał rzeczoną decyzję był Prezydent Miasta L., dlatego też właśnie ten organ był uprawniony do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane na wstępie postanowienie Wojewody D. wniósł R. P.. Stwierdził, że postanowienie to jest niezgodne ze stanem faktycznym i sprzeczne z prawem, wobec czego wniósł o jego uchylenie.

Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 11 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego przydzielony mu z urzędu podtrzymał stanowisko zawarte w skardze oraz wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Dodatkowo pełnomocnik skarżącego na rozprawie złożył do akt pismo procesowe, w którym wskazał, że przed wydaniem obu postanowień zapadłych w sprawie skarżący nie został wezwany po myśli art. 10 § 1 K.p.a. do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Jest to istotne, jako że jedną z podstaw odmowy wznowienia była czynność procesowa, utrwalona protokołem z dnia 15 kwietnia 2011 r. przez pracowników organu I instancji przy udziale pracownika PINB w L., z badania akt postępowania prowadzonego przez ten ostatni organ, zakończonego decyzją z dnia 26 lipca 2010 r. Sporządzający protokół stwierdzili, że najpóźniej z chwilą odbioru tej decyzji skarżący dowiedział się o istnieniu rozstrzygnięcia, które starał się wzruszyć na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Te ustalenia miały zasadnicze znaczenie dla podjęcia zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia. Można twierdzić, że gdyby skarżący wiedział o tej czynności, to znalazłby uzasadnienie, dlaczego zwrócił się do organu z wnioskiem o wzruszenie postanowienia dopiero ok. 8 miesięcy po otrzymaniu (wedle twierdzeń organu), informacji o jego wydaniu. Tej możliwości mu odmówiono, a zatem – zdaniem pełnomocnika skarżącego – uchylenie zaskarżonego postanowienia po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wydaje się uzasadnione.

Po drugie pełnomocnik podniósł naruszenie w zaskarżonym postanowieniu przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez niezbadanie, czy w wydaniu postanowienia w I instancji nie brał udziału pracownik organu, który wcześniej uczestniczył w wydaniu decyzji będącej przedmiotem wznowienia postępowania. Jeśliby okazało się, że taka sytuacja miała miejsce, zachodziłaby bezwzględna przesłanka uchylenia zaskarżonego postanowienia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Tymczasem brak wzmiankowanych ustaleń rodzi – w ocenie pełnomocnika skarżącego – podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w podanym zakresie wynikała z zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, w którym domagała się ona "wyłączenia organu I instancji i jego pracowników" z uwagi na ich bezprawną działalność na jej szkodę. Taki sygnał pochodzący od strony powinien być wystarczającym impulsem do zbadania przez organ II instancji wzmiankowanej kwestii. Co więcej, nawet negatywne odniesienie się w decyzji organu odwoławczego do podniesionego problemu z pewnością wzbudzałoby zaufanie skarżącego do organów administracji (art. 8 K.p.a.). Milczenie zaś władzy co do poważnych zarzutów składanych przez stronę w trakcie postępowania uzasadnia możliwość uchybienia wskazanym przepisom art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.

Następnie w piśmie podniesiono zarzut, że skarżone postanowienie mogło zapaść z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 150 § 2 K.p.a. Skoro bowiem skarżący powoływał się na niewłaściwość organu I instancji w zakresie wznowienia, tj. jakoby "podstawą wznowienia była m. in. bezprawna działalność tego organu na jego szkodę", to w ramach badania właściwości organu przed podjęciem rozstrzygnięć w kwestiach wymienionych w art. 149 K.p.a., należało tę okoliczność ocenić, jeśli nie w trakcie postępowania w pierwszej instancji, to z pewnością podczas postępowania odwoławczego. Organy zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości (art. 19 K.p.a.), a przepisem wyznaczającym właściwość jest również art. 150 § 2 K.p.a. Naruszenie zaś przepisów o właściwości powodowałoby sankcję nieważności wydanego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Wydaje się, w ocenie pełnomocnika, że taki właśnie cel przeświecał skarżącemu żądającemu wyłączenia "organu I instancji i jego pracowników". Dodać należy, że wojewoda w tym zakresie nazbyt literalnie podszedł do tego zarzutu (wniosku) skarżącego, tłumacząc poza postępowaniem (tj. nie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, lecz tzw. zwykłym piśmie z dnia 13 września 2011 r.) przesłanki wyłączenia pracownika oraz organu zawarte w art. 24 i 25 K.p.a. Skutkiem przedstawionego naruszenia prawa powinno być – zdaniem autora pisma – uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie Wojewody D., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia na rzecz E. M. i Z. G. decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r., znak: [...], którą zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone K. i P. K. pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na robotach budowlanych związanych z przebudową istniejącego pomieszczenia poddasza nieużytkowego (drugiego poziomu strychu nad lokalem mieszkalnym nr 9 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w L. przy ul. K. 27, dz. ew. nr [...], obręb T.) na pomieszczenie użytkowe.

Sąd wskazuje, że sprawę ze skargi R. P. na decyzję umarzającą wznowione postępowanie w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę rozpatrzono pod sygnaturą akt II SA/Wr 899/11.

Zdaniem sądu rozpatrującego skargę w niniejszej sprawie postanowienia organów obu instancji odpowiadają prawu, a przy tym brak było w postępowaniu takiego naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Przez wynik sprawy należy tu bowiem rozumieć odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia. Trzeba bowiem powiedzieć, że w myśl art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z akt administracyjnych doręczonych sądowi wynika, że o decyzji organu I instancji z 2002 r. skarżący dowiedział się w dniu 2 sierpnia 2010 r., gdy otrzymał decyzję PINB w L. zawierającą przywołanie decyzji Prezydenta Miasta L.. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszoinstancyjny (dowody doręczenia decyzji PINB w L.). Nadto R. P. zapoznał się aktami postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w dniu 22 czerwca 2010 r. oraz ponownie w dniu 29 czerwca 2010 r.

Natomiast wniosek o wznowienie postępowania R. P. złożył w dniu 24 marca 2011 r. Zestawienie tych obu dat prowadzi do wniosku, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że R. P. wniosek swój złożył z uchybieniem miesięcznego terminu liczonego od chwili, kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. W myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Pamiętać przy tym należy – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy – że skoro wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje na żądanie strony, to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że dochowała ona miesięcznego terminu na złożenie wniosku. Natomiast z treści wniosku skarżącego wynikało, że o decyzji z 2002 r. dowiedział się "przypadkowo w dniu 24.03.2011 r.", co w kontekście wiedzy, którą zdobył organ I instancji należało uznać za twierdzenie gołosłowne. Za udowodnione zaś należało przyjąć, że skarżący dowiedział się o decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. już w roku 2010.

Warto w tym miejscu zauważyć, iż kwestia, kiedy stronie doręczono wspomnianą decyzję PINB w L., z której strona dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. stanowi okoliczność o charakterze faktycznym i materialnym. Czynność odebrania tej decyzji stanowi pewne zdarzenie w czasie, które to zdarzenie nie może podlegać modyfikacji, albowiem doszło do niego w przeszłości i jako fakt zaistniały (dokonany) wywiera ono dane skutki. Moc tej czynności ma znaczenie dla wszystkich osób, których może ona dotyczyć, bez względu na ich wiedzę o nim, czy wolę uznawania tego zdarzenia za istotne. To zaś prowadzi do wniosku, że nietrafny jest argument pełnomocnika skarżącego, iż gdyby skarżący wiedział o tym, że organ I instancji dotarł do dowodów doręczenia decyzji PINB, to znalazłby uzasadnienie, dlaczego zwrócił się do organu z wnioskiem o wzruszenie postanowienia dopiero po ok. 8 miesiącach. Skoro fakt odebrania decyzji PINB istnieje w obiektywnej rzeczywistości, to trudno byłoby go – nawet skarżącemu – zakwestionować. Taki sam charakter ma czynność faktyczna zapoznania się z aktami postępowania w inspektoracie nadzoru budowlanego, podczas której skarżący również mógł zapoznawać się z treścią rozstrzygnięć Prezydenta Miasta L. z 2002 r.

Podzielić przy tym należy jednak zastrzeżenie skarżącego, że zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ winien był zawiadomić stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Jednakże w realiach niniejszej sprawy uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Pamiętać przy tym należy, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zarówno w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, jak i w skardze i piśmie pełnomocnika nie wskazano bowiem, jakie czynności procesowe planował był podjąć skarżący, a brak zapoznania się z aktami sprawy mu je uniemożliwił.

Odnośnie do dalszych argumentów pełnomocnika skarżącego, należy powiedzieć, że z art. 24 i art. 25 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, iż organ czy pracownik organu podlega wyłączeniu w sprawie wznowienia postępowania, które toczyło się przed tym organem. Postępowanie administracyjne nie jest postępowaniem sądowym, w którym strony mogą zgłaszać wnioski o wyłączenie sędziego podlegające rozpatrzeniu w specjalnym trybie. Przesłanki wyłączenia pracownika wynikają z art. 24 § 1 k.p.a., ale ich oceny dokonuje bezpośredni przełożony danego pracownika. Natomiast przesłanki wyłączenia organu wynikają z art. 25 k.p.a. Faktem jest, że skarżący w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wniósł o wyłączenie tego organu i jego pracowników, ale nie uprawdopodobnił, że zachodzą przesłanki wynikające z przywołanych regulacji. Jeśli zaś chodzi o wyłączenie organu, o którym mowa w art. 150 § 2 k.p.a., to jak słusznie wskazano w wyroku NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1401/10: "Przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a., należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania". Warto jednak także przywołać pogląd B. Adamiak, która stwierdza, że: "Jeżeli strona żąda wznowienia postępowania z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to organem właściwym do rozstrzygnięcia o tym żądaniu w myśl art. 150 § 2 k.p.a. jest organ wyższego stopnia tylko wówczas, gdy było to wynikiem zamierzonego działania organu prowadzącego poprzednie postępowanie w celu uniemożliwienia tej stronie wzięcia udziału w tym postępowaniu" (B. Adamiak, w: Komentarz do KPA, wyd. 12, Warszawa 2011, s. 580). Okoliczności tego rodzaju skarżący nie wskazywał w swoich pismach, a zatem brak było – zdaniem sądu – przesłanek do uznania, że Prezydent Miasta L. nie powinien orzekać w przedmiocie wznowienia postępowania. Tym bardziej, że żądanie wznowienia postępowania wpłynęło z uchybieniem ustawowego terminu. Stosowne omówienie tej kwestii znalazło się również w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Reasumując to, co do tej pory powiedziano, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem nie doszło w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wznowienia postępowania do takich uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił (pkt I sentencji wyroku). Rozstrzygniecie w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika (pkt II sentencji wyroku) zapadło na mocy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).