Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1741/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. K. jest decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wydaną w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2018 wraz z załącznikami graficznymi. Podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2018. Ustalenia tych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiar powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w

systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne ujęte we wniosku.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Kierownik BP ARiMR przyznał Stronie jednolitą płatność obszarową w wysokości 1653,97 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 155,24 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, płatność za zazielenienie w wysokości 1214,23 zł, płatność redystrybucyjną w wysokości 107,37 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 59,96 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, a także płatność do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno w wysokości 2.386,64 zł. Organ I instancji wykluczył z płatności powierzchnię 0,03 ha działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E1), 0,08 ha działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E) oraz 0,04 ha działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna F1), łącznie 0,15 ha. Płatność JPO przyznano zatem do powierzchni zatwierdzonej 3,94 ha pomniejszonej na podstawie art. 19a ust. 1 oraz ze względu na nałożenie sankcji w oparciu o art. 19a ust. 3 rozporządzenia UE nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48 ze zm.) o 1,5 - krotność stwierdzonej różnicy między obszarem zadeklarowanym i zatwierdzonym do płatności. Płatność redystrybucyjna została również pomniejszona o 3 ha na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1312 j.t ze zm.) – dalej jako: "ustawa o płatnościach". Płatność za zazielenienie przyznano do powierzchni zatwierdzonej - 3,94 ha na podstawie art. 43 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 657/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 75/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 608, z późn. zm.)

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zakwestionowała zmniejszenie zadeklarowanej powierzchni działek. Podkreśliła, że składając wniosek w formie elektronicznej kierowała się dokumentami otrzymanymi z ARiMR w wersji papierowej – tj. wyznaczona powierzchnią PEG/MKO, jak również wstępnie wypełnionym wnioskiem. Powołując się na dane tam zawarte Strona stwierdziła, że nie znajduje uzasadnienia dla zmniejszenia powierzchni działek nr [...], nr [...]i nr [...].

Dyrektor Mazowieckiego OR ARiMR, opisaną na wstępie decyzją utrzymał rozstrzygnięcie Kierownika BP ARiMR. Organ II instancji wyjaśnił podstawy prawne wydanej decyzji. Wskazał, że maksymalny obszar kwalifikowany, czyli powierzchnia uprawniona do przyznania płatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, powinna być ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. WE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549).

Następnie wskazał, że maksymalny kwalifikowalny obszar to powierzchnia, która w oparciu o interpretację obszarów widocznych na ortofotomapie może być zakwalifikowana do płatności, tj. stanowi potencjalny obszar użytkowany rolniczo. Dokonując interpretacji danych ortofotomapy wykorzystuje się również dane uzyskane podczas kontroli na miejscu przeprowadzanych na danym terenie. Tak było w przedmiotowej sprawie, gdzie podczas wyznaczania powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) uwzględniono wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...].08.2017 r. w gospodarstwie Strony w ramach działania Restrukturyzacja małych gospodarstw (raport z kontroli nr [...]). W oparciu o wyniki tych pomiarów dokonano aktualizacji powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru na działkach ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...], a organ I instancji w wydanej decyzji dokonał uzasadnionych pomniejszeń powierzchni w ramach wyznaczonej w ten sposób powierzchni MKO.

Organ odwoławczy podkreślił, że w przesłanych do Strony materiałach (Informacja dotycząca działek deklarowanych do płatności) wskazano powierzchnie MKO wyznaczone wcześniej, tj. przed dokonaniem aktualizacji i uwzględnieniem wyników ww. kontroli. Organ zaznaczył przy tym, że powierzchnie MKO a także wypełniony tzw. spersonalizowany wniosek są materiałem pomocniczym, umożliwiającym wypełnienie wniosku. Wnioskodawca odpowiada zaś za prawidłowe, tj. zgodne ze stanem rzeczywistym wskazanie powierzchni poszczególnych upraw. Jednocześnie organ wskazał, że jak wynika z danych aplikacji eWniosek (wydruk w aktach sprawy) podane zostały informacje o aktualnym wyznaczonym obszarze MKO wynoszącym w przypadku działki nr [...]- 0,17 ha, [...]- 0,94 ha, [...]- 0,68 ha. Nie można zatem w rozpatrywanym przypadku uznać, aby Strona została wprowadzona w błąd poprzez podanie niewłaściwych powierzchni MKO przez organ ARiMR. Odwołująca nie przedstawiła też dowodu, który potwierdzałby faktyczną powierzchnię działek rolnych odpowiadającą deklaracji powierzchni w złożonym na rok 2018 wniosku, do czego była zobowiązana na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Kierownika BP ARiMR. Skarżąca wskazała, że nie są jej znane powody dokonania przez organy ARiMR potrąceń płatności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Mazowieckiego OR ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli: została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 O.p.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji.

Płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego są przyznawane w postępowaniu wszczynanymi na wniosek rolnika. Tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguluje ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust 1 tej ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli:

1. został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz

2. łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli:

1. rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz

2. łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro (art. 7 ust 2 ustawy).

Skarżąca zadeklarowała na rok 2018 do jednolitej płatności obszarowej powierzchnię 4,09 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 3,94 ha. Z płatności wykluczono część działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E1) o powierzchni 0,03 ha, część działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna E) o powierzchni 0,08 ha oraz część działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna F1) o powierzchni 0,04 ha. Łączna powierzchnia wykluczenia wyniosła 0,15 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

Powyższy przepis ustawy o płatnościach ustanawia przesłanki przyznania wszystkich płatności bezpośrednich, natomiast uszczegółowienie zasad przyznawania poszczególnych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zawierają dalsze przepisy ustawy, w tym m.in. art. 8 ust. 1, zgodnie z którym, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Jak wynika z powyższego, w pierwszej kolejności podstawowe znaczenie dla przyznania płatności obszarowej ma ustalenie powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Niewątpliwie obowiązkiem rolnika składającego wniosek o przyznanie pomocy jest podanie rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania tej pomocy.

Oceniając legalność przeprowadzonego w sprawie postępowania, Sąd miał także na uwadze szczególne uregulowania przewidziane w art. 3 ustawy o płatnościach, z których wynika, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy, w postępowaniu w sprawie o przyznanie płatności organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Na mocy art. 3 ust. 3 ww. ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Przywołane regulacje skutkują konkretnymi konsekwencjami w zakresie odnoszącym się do ram i konstrukcji postępowania wyjaśniającego w sprawach o przyznanie płatności. Jest to bowiem szczególne, uproszczone postępowanie administracyjne, w którym, jak wynika z przywołanych przepisów, organ administracji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, proceduje na podstawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku, a także na podstawie dowodów i innych dokumentów wskazanych i dołączonych przez wnioskodawcę. To na nim bowiem spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że organ administracji zasadniczo zwolniony jest z obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia uprawnień wnioskodawcy do płatności (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r., II GSK 344/11, wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., II GSK 810/11, czy też wyrok WSA w Łodzi z 31 lipca 2019 r., III SA/Łd 411/19).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prowadził postępowanie w zgodzie z ww. zasadami, gdyż w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w sposób przekonujący uzasadniając swoje stanowisko.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że pomniejszenie przyznanych płatności jest konsekwencją kontroli administracyjnej podczas której stwierdzono, iż powierzchnia uprawniona do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest mniejsza, niż zadeklarowana we wniosku na rok 2018 o łącznie 0,15 ha. Ustalenia stwierdzonych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki rolnej wykonane w dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...], których dotyczyły pomniejszenia. Wskazać należy, że ARiMR zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli zwany "system zintegrowanym", obejmujący między innymi system identyfikacji działek rolnych, który w myśl art. 70 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 r. w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Przy użyciu wskazanych narzędzi informatycznych przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o płatność, mające na celu wykrycie nieprawidłowości dotyczących m.in. różnicy między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku, a działkami odniesienia zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych.

W rozpatrywanym przypadku podczas wyznaczania powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) uwzględniono również wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...].08.2017 r. w gospodarstwie Skarżącej. W ramach przeprowadzonych czynności kontrolnych dokonano pomiarów poszczególnych upraw urządzeniem GPS. W oparciu o wyniki tych pomiarów dokonano aktualizacji powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru na ww. działkach ewidencyjnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie też zwrócono uwagę na to, że w materiałach, na które powołuje się Skarżąca, tj. w informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności, jak i we wstępnie wypełnionym wniosku wskazano powierzchnie MKO wyznaczone wcześniej, tj. przed dokonaniem aktualizacji i uwzględnieniem wyników ww. kontroli. Co równie istotne z danych aplikacji eWniosek (k. 34-36 akt sądowych) podane zostały informacje o aktualnym wyznaczonym obszarze MKO wynoszącym w przypadku działki nr [...] - 0,17 ha, [...] - 0,94 ha, [...] - 0,68 ha. Skarżąca nie została zatem wprowadzona w błąd poprzez podanie niewłaściwych powierzchni MKO przez organ ARiMR.

Nawiązując do powołanego powyżej art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach dodać należy, że do skutecznego zakwestionowania wiarygodności ustaleń poczynionych na podstawie znajdujących się w systemie informatycznym ARiMR zdjęć obszarów zajmowanych przez ww. działki ewidencyjne uaktualnionych wynikami kontroli, konieczne było wskazanie przez rolnika konkretnych i racjonalnych zastrzeżeń oraz dowodów, których nie przedstawił on w niniejszym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby, że powierzchnie działek rolnych są inne, niż stwierdził organ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie podważyła zatem skutecznie ustaleń kontrolnych, a jej zastrzeżenia i uwagi należało ocenić jako gołosłowne i nieuzasadnione. Dokonanym przez organy ustaleniom nie można postawić zarzutu dowolności ani arbitralności, a kontrola administracyjna została przeprowadzona w sposób prawidłowy w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa.

Dodać przy tym należy, że wypełnienie wniosku o dopłaty w ramach systemów wsparcia bezpośredniego musi wiązać się z działaniem starannym i nie może zwalniać wnioskodawcy z odpowiedzialności za prawidłowe wypełnienie wniosku, które jest podstawowym obowiązkiem strony. Rolnik występujący z wnioskiem o płatność musi dołożyć szczególnej staranności przy wypełnianiu wniosku, skoro błędy w tym zakresie mogą nieść istotne skutki.

Wątpliwości Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie budzi także przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organu I instancji – utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją – sposób wyliczenia przyznanych Skarżącej płatności. Podkreślić należy, że kwoty przyznanych Skarżącej płatności, zastosowane zmniejszenia, wykluczenia oraz nałożone sankcje w pełni znajdują uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa powołanych w decyzji organu I instancji. Z tego powodu zaskarżoną decyzję również pod względem rachunkowym należało uznać za prawidłową. Co istotne Skarżąca nie zarzucała organom błędów w tym zakresie. Zarówno zarzuty skargi jak i odwołania od decyzji Kierownika BP ARiMR koncentrowały się wokół powodów dokonania potrąceń poszczególnych płatności, tj. zmniejszeń powierzchni działek zadeklarowanych do płatności.

Reasumując, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, organ trafnie uznał, że wykryte w toku kontroli administracyjnej nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do poszczególnych płatności i stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, obligowały organ I instancji do pomniejszenia należnych Stronie płatności.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.