Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1141/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie WSA Jolanta Rosińska, p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz M. K. kwotę 193,30 (sto dziewięćdziesiąt trzy i 30/100) zł tytułem zwrotu wpisu sadowego od skargi.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł. przy ul. A 15.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej jej autor wyraził zdziwienie, iż pomimo, że po 1999 r. nie składał żadnego wniosku, "to 15 marca 2002 r. otrzymał decyzję z wyliczeniem wysokości opłaty i terminem zapłaty jednorazowo". Jego sytuacja zmieniła się na tyle, że nie jest obecnie w stanie "wykupić gruntu za wyliczoną sumę".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w motywach swojej decyzji stwierdziło, że ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 120, poz. 1299) reguluje zasady przekształcania prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób fizycznych będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi oraz problemy z tym związane – m. in. dotyczące ustalenia opłaty.

Na podstawie akt sprawy bezspornie ustalono, iż Państwo K. złożyli wniosek o przekształcenie prawa wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności i zobowiązali się do jednorazowego uiszczenia z tego tytułu opłaty. Postępowanie w tej sprawie, z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2000r., zostało zawieszone do czasu wprowadzenia nowych uregulowań prawnych dotyczących ustalania opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W związku z wejściem w życie znowelizowanej ustawy pismem z dnia 1 października 2001 r. wezwano wnioskodawców do wypowiedzenia się w kwestii kontynuowania przedmiotowego postępowania oraz wypowiedzenia się, czy opłata wniesiona będzie jednorazowo czy też w ratach rocznych. Poinformowano skarżących również o tym, iż koszty postępowania, zgodnie z art. 262 – 264 k.p.a., ponosić będą wnioskodawcy. Państwo K. nie zareagowali na powyższe pismo. Brak deklaracji z ich strony uznano za potwierdzenie kontynuowania postępowania i wyliczono, zgodnie z art. 4a ust. 1 i 2, opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jako różnicę pomiędzy wartością szacunkową gruntu a wartością prawa użytkowania wieczystego na kwotę 4831,05 zł. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa.

Powyższe rozstrzygnięcie M. K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. Podniósł, że nie potwierdził chęci kontynuowania postępowania zmierzającego do wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, bowiem jego sytuacja materialna uległa zmianie na niekorzyść. Zdaniem skarżącego decyzja ostateczna "podjęta została jednostronnie, bez jego pisemnego potwierdzenia".

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym M. K. oświadczył, że treścią wniesionego odwołania nie potwierdził żądania zgłoszonego we wniosku z 1999 r., a to oznaczało, że nie zamierza dalej kontynuować postępowania wszczętego w 1999 r. i nie jest zainteresowany przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu).

Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego treść odwołania M. K. od decyzji organu I instancji rodziła po stronie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. obowiązek precyzyjnego ustalenia, czy zamiarem skarżącego jest wzruszenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] z powodu wadliwie wyliczonej opłaty za przekształcenie prawa, czy też może autor odwołania nie wyraził jego treścią chęci kontynuowania postępowania wszczętego w 1999 r. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, że skarżący w piśmie z dnia 20 marca 2002 r. (k. 10 akt administracyjnych) nie kwestionuje treści podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia, a jedynie podaje przyczyny, dla których nie jest w stanie uiścić wyliczonej kwoty. Jeśliby zatem okazało się, że skarżący nie popiera zgłoszonego w 1999 r. żądania, obowiązkiem organu odwoławczego byłoby podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

Powyższe twierdzenia wzmacnia nie tylko treść skargi, ale również przywołane wyżej oświadczenie M. K. złożone na rozprawie sądowej poprzedzającej wydanie wyroku.

Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – pkt 3 wyroku.