Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 228/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę komunalnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego III kondygnacyjnego na działce nr ew. [...] , przy ul. [...] w [...] .

Pismem z dnia 18 lipca 2011 r. Wspólnota Mieszkaniowa budynku położonego przy ul. [...] w [...] u oraz Wspólnota Mieszkaniowa budynku położonego przy ul. [...] w [...] u wniosły o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że inwestycja projektowana na działce nr ewid. [...] ogranicza możliwość zagospodarowania działek nr ewid. [...] oraz narusza istotne wymagania w odniesieniu do ochrony interesu osób trzecich. Wnioskujące Wspólnoty podniosły, że decyzja z dnia [...] października 2010 r. zezwala na budowę budynku, który zaciemnia działki nr [...] co najmniej na obszarze kilku metrów. Podniosły ponadto, że realizacja inwestycji uniemożliwi wykorzystanie działek nr [...] w pasie około 10 m od projektowanego budynku. Skarżące wspólnoty podniosły również, że projektowany budynek będzie najprawdopodobniej po stronie działek nr [...] generował spływ deszczówki i roztopów z powierzchni 300 m2 nachylonego w tą stronę dachu.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda podał, iż stosownie do dyspozycji art. 157 § 2 K.p.a., prawo do żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przysługuje stronie. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243. poz. 1623 ze zm., zwana dalej prawem budowlanym) zawiera w art. 28 ust. 2 definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią tego przepisu, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego).

Wojewoda wyjaśnił, że stwierdzenie naruszenia obiektywnego interesu prawnego stanowi warunek wstępny wszczęcia postępowania. Wymóg wykazania istnienia interesu prawnego strony domagającej się wszczęcia postępowania dotyczy nie tylko postępowania zwykłego, ale i postępowań nadzwyczajnych. Organ podał, że Wspólnocie Mieszkaniowej budynku położonego przy ul. [...] w [...] u oraz Wspólnocie Mieszkaniowej budynku położonego przy ul. [...] w [...] u przymiot strony nie przysługiwał w postępowaniu zwykłym, a także nie przysługuje w postępowaniu nadzorczym, ponieważ ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, bowiem nie graniczy bezpośrednio z działką inwestora, zaś analiza planu zagospodarowania terenu objętego inwestycją wykazała, że nieruchomość wnioskodawców znajduje się poza obszarem oddziaływania projektowanego obiektu, wynikającym z przepisów techniczno - budowlanych, a w szczególności przepisu § 12, 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponadto organ, odnosząc się do zarzutu wskazanego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, a dotyczącego zacieniania działki wskazał, że projekt budowlany zawiera analizę zaciemniania, którą przeprowadzono względem najbliższego budynku w stosunku do budynku projektowanego. Z analizy wynika, że projektowany budynek nie zaciemnia budynku sąsiedniego, ponieważ wysokość przesłaniania 8, 18 m jest mniejsza od odległości miedzy budynkami 9, 70 m. Wobec powyższego zarzuty skarżących, dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na ich działkę, w postaci zaciemnienia nie są uzasadnione i w świetle zebranego materiału dowodowego w tym zakresie nie mogą stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z wykonanej przez architekta ekspertyzy wynika, że zostały spełnione przesłanki z § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż realizacja przedmiotowej inwestycji ograniczy możliwość zlokalizowania nowych miejsc postojowych na terenie działek nr [...] należących do Wspólnot od strony projektowanego budynku,

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

organ wskazał, że z planu zagospodarowania terenu znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wynika, że odległość budynków należących do Wspólnot do granicy działki budowlanej waha się od ok. 5 do 6 metrów. Powyższe prowadzi do wniosku, że ewentualna realizacja miejsc postojowych w miejscu wskazanym przez skarżących nie będzie mogła być zrealizowana ze względu na brak możliwości spełnienia warunków zachowania odległości, o których mowa w przepisie § 19 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W związku z powyższym organ stwierdził, że planowana inwestycja nie wpływa na możliwość zlokalizowania nowych miejsc postojowych na terenie działek nr [...] .

Odnosząc się do kwestii zrzucania wód opadowych na własny, wąski pas nieutwardzony znajdujący się w pobliżu kilku metrów od budynków mieszkalnych Wspólnot, organ I instancji wyjaśnił, że działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, natomiast w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się pismo Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] u z dnia 28 maja 2009 r., z którego wynika, że w chwili obecnej nie ma możliwości podłączenia działek budowlanych do kanalizacji deszczowej ze względu na brak istniejącej sieci kanalizacji deszczowej w ul. [...] . W związku z powyższym wody opadowe i roztopowe należy zagospodarować na terenie działek budowlanych do czasu wybudowania kanalizacji deszczowej w ul. [...] . Rozwiązania techniczne w tym zakresie powinny spełniać wymogi § 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z dnia 31 lipca 2006 r.) oraz art. 39 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019). Organ stwierdził, że inwestor ze względu na brak możliwości odprowadzenia wód opadowych z dachu do kanalizacji deszczowej, może je odprowadzić w teren z zachowaniem warunków.

Mając na względzie powyższą argumentację organ stwierdził, że obszar oddziaływania omawianej inwestycji zamyka się w granicy działki inwestora. Skarżący są właścicielami działek o nr ewid. [...] , co z uwagi na brak bezpośredniego sąsiedztwa z działką inwestycyjną oraz charakter i rozmiary

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

projektowanego przedsięwzięcia, wyklucza wystąpienie ewentualnych uciążliwości dotyczących możliwości jej zagospodarowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budolanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] u i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] u, na postanowienie Wojewody [...]z dnia października 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż stosownie do art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub urzędu. Z kolei przepis art. 61 a § 1 k.p.a. stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Wszczęcie postępowania w sprawie, w której z żądaniem wszczęcia wystąpi osoba nie będąca stroną w sprawie, jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych.

Organ II instancji podał, że stosownie do art. 28 k.p.a., stronąjest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243. poz. 1623 ze zm.). który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu II instancji projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na działkach nr ewid. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy zacienienia i przesłaniania sporządzonej przez uprawionych architektów, wynika, że działki nr ewid. [...], należące do skarżących Wspólnot, nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

Jednocześnie mając na uwadze argumentację Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] u i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] u organ wskazał, że treść § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie może przesądzać o interesie prawnym Wspólnot z tego powodu, że projektowany budynek będzie zacieniał działki Wspólnot. Organ wyjaśnił, że powyższy przepis dotyczy wyłącznie przesłaniania obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Nie określa natomiast zacieniania działek. Ponadto organ stwierdził, że zacienienie nieruchomości nie powoduje samo w sobie jakichkolwiek ograniczeń w jej zagospodarowaniu. To zaś jest niezbędne, aby uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

W konkluzji organ stwierdził, że wnioskodawcy nie wykazali żadnego przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę ich żądania oraz w jaki sposób przedmiotowa inwestycja narusza ich indywidualny, konkretny interes prawny. Podkreślić w tym miejscu należy, że to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno- prawną (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09).

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła wspólnota Mieszkaniowa

Sygn. akt VII SAM/a 228/12

[...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia Wojewody [...] ego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

art. 28 ust. 2 Prawa budpwlanego w zw. z § 13 ust. 1 lit. a i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez przyjęcie, że istotne zacienienie działki skarżącej Wspólnoty przez projektowany obiekt nie powoduje "ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego;

art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że sytuowanie budynku powodujące uniemożliwienie przeznaczenia części terenu działki skarżącej Wspólnoty na miejsca parkingowe nie jest "ograniczeniem w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego;

art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 2 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że sytuowanie budynku powodujące zagrożenie zalewaniem działki skarżącej wodami opadowymi w sposób uniemożliwiający jej normalne zagospodarowanie nie jest "ograniczeniem w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i w odwołaniu i wskazała, że przedmiotowa inwestycja ogranicza możliwość zagospodarowania działek skarżących, gdyż decyzja z dnia [...] października 2010 r. zezwolono na budowę zacieniającą działki nr [...] , co najmniej na obszarze kilku metrów.

Wspólnoty Mieszkaniowe [...] i * [...] doznają zatem ograniczenia możliwości zagospodarowania swoich działek na pasie gruntu wzdłuż granicy budynkami z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Nie może zatem budzić wątpliwości, że działki [...] znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu projektowanego na działce [...] w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna.

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Sąd kontrolował postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] ego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego III kondygnacyjnego na działce nr ew. [...] , przy ul. [...] w [...] u.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zaskarżone postanowienie zapadło w postępowaniu nadzwyczajnym, prowadzonym w trybie nieważnościowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest szczególnym trybem postępowania administracyjnego, gdyż nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, lecz ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem. Organ nadzorczy nie rozstrzyga istoty sprawy, a stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona jedna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., które nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Przede wszystkim podnieść należy, iż zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do art. 61 a § 1 K.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powyższy przepis stanowił podstawę prawną kwestionowanego postanowienia.

Przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe wówczas, gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

i podmiotowych. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności musi być poprzedzone analizą organu, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. W sytuacji zaś, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpi osoba nie będąca stroną w sprawie, wszczęcie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych.

Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z powyższego wynika, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanego orzeczenia, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności tego orzeczenia.

Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 K.p.a. może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, tj. z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania podjęcia określonych czynności przez organ administracyjny. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, iż przepisy prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po ich nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) ograniczyły krąg podmiotów będących stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę uznaje się jedynie inwestorów oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania.

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

Przepis art. 3 Prawa budowlanego, zawierający słownik pojęć, w pkt 20 określa, iż przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar ten określany jest dla projektowanego obiektu budowlanego w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Do organów administracji architektoniczno - budowlanej należy zakreślenie tego obszaru i wskazanie stron postępowania. Właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w danej sprawie ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie określonego obiektu budowlanego.

W przedmiotowej sprawie skarżąca wspólnota wywodzi swój interes prawny z tytułu posiadania przez nią prawa współwłasności działek nr ewid. [...] położonych w [...] u. Nieruchomość skarżącej nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną Zauważyć należy, iż skarżąca Wspólnota nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś mając na uwadze usytuowanie projektowanych obiektów, stwierdzić trzeba, że nieruchomość wspólnoty nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działek o numerze ewid. [...] . W szczególności, projektowana inwestycja nie powoduje na działkach skarżących ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów, o których mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm). Z analizy zaciemniania wynika bowiem, że projektowany budynek nie zaciemnia budynku sąsiedniego, ponieważ wysokość przesłaniania 8, 18 m jest mniejsza od odległości miedzy budynkami 9, 70 m. Nieruchomość ta nie znajduje się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 dotyczący odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną,

Planowana inwestycja nie wpływa na możliwość zlokalizowania nowych miejsc postojowych na terenie działek nr [...] . należy bowiem zauważyć, ze ewentualna realizacja miejsc postojowych w miejscu wskazanym przez skarżącą wspólnotę nie będzie mogła być zrealizowana ze względu na brak możliwości spełnienia warunków zachowania odległości, o których mowa w przepisie § 19 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Sygn. akt VII SA/Wa 228/12

Odnosząc się do kwestii zrzucania wód opadowych na własny, wąski pas nieutwardzony znajdujący się w pobliżu kilku metrów od budynków mieszkalnych Wspólnot, należy podzielić stanowisko organów orzekających w przedmiotowej sprawie i wskazać, że inwestor ze względu na brak możliwości odprowadzenia wód opadowych z dachu do kanalizacji deszczowej, może je odprowadzić w teren z zachowaniem warunków.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że obszar oddziaływania omawianej inwestycji zamyka się w granicy działki inwestora. Nieruchomość skarżącej wspólnoty nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działki o numerze ewid. [...] . A zatem, organ prawidłowo odmówił skarżącej wspólnocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.