Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 25/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 50, art. 75 par. 1, art. 77, art. 79 par. 2, art. 81, art. 84, art. 145 par. 1, art. 145a i art. 145b, art. 147, art. 149 par. 2, art. 151 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66 ust. 3a, art. 66a, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 5, art. 79, art. 79a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2014 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 22 kwietnia 2014 r. (nr [...]), którą organ uchylił swoją decyzję z dnia 12 września 2012 r. dotyczącą rejestracji samochodu marki Mercedes-Benz na D. R. i orzekł o odmowie zarejestrowania tego pojazdu.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 12 września 2012 r. (nr [...]) Starosta orzekł o rejestracji samochodu marki Mercedes-Benz [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 2004 na D. R.

W dniu 22 kwietnia 2014 r. Starosta wydał decyzję (nr [...]), którą uchylił ww. decyzję z dnia 12 września 2012 r. o rejestracji pojazdu (pkt 1) oraz odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu na D. R. (pkt 2).

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 66a ust. 1 i art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 186 poz. 1322 ze zm.), § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a.".

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał, że do wniosku o rejestrację pojazdu strona dołączyła między innymi umowę kupna-sprzedaży z dnia 5 lipca 2012 r., niemiecki dowód rejestracyjny część I i II, tłumaczenie niemieckich dokumentów, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, zaświadczenie potwierdzające uiszczenie podatku od towarów i usług VAT-25, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty recyklingowej. Organ dokonał czasowej rejestracji, a następnie w dniu 12 września 2012 r. wydał decyzję o rejestracji przedmiotowego pojazdu.

W dniu 17 stycznia 2014 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. wpłynęła z Komendy Powiatowej Policji w W. opinia kryminalistyczna nr [...] wraz z dowodem rejestracyjnym seria [...], karta pojazdu serii [...] i tablicami rejestracyjnymi [...]. Z opinii tej wynika, że podmiotowy pojazd posiada niefabryczne oznaczenie identyfikacyjne o treści [...]. Biegły odczytał jednocześnie fabryczne oznaczenie identyfikacyjne pojazdu o treści [...]. Komenda Powiatowa Policji w W. poinformowała później, że nie ustalono faktycznego czasu przerobienia oznaczeń identyfikacyjnych pojazdu Mercedes [...], jednakże przyjęto, że czyn popełniono nie później niż 30 września 2013 r.

W dniu 25 lutego 2014 r. Starostwo Powiatowe w W. zwróciło się do Prokuratury Rejonowej w W. z zapytaniem o udzielenie informacji dotyczących toczącego się postępowania w sprawie przedmiotowego pojazdu. W odpowiedzi wpłynęła kopia postanowienia z dnia 15 stycznia 2014 r. o umorzeniu śledztwa dotyczącego przerobienia oznaczeń identyfikacyjnych pojazdu marki Mercedes-Benz [...]. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w toku prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w W. postępowania ustalono, iż przedmiotowy pojazd został skradziony z terenu Niemiec. Po ustaleniu właściciela tego pojazdu, pojazd wydano pełnomocnikowi pokrzywdzonego.

W sprawie zaszły przesłanki do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) i wydania nowej decyzji w sprawie. Podany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu numer identyfikacyjny, powinien być - zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - umieszczony w sposób trwały na nadwoziu pojazdu. Jednocześnie stosownie do art. 66a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym cechy identyfikacyjne nadaje i umieszcza producent. Z ustaleń dokonanych przez Komendę Powiatową Policji W. wynika, że pojazd posiada niefabryczne oznaczenia identyfikacyjne.

Strona odwołała się od tej decyzji podnosząc, że organ naruszył art. 8 w zw. z art. 11, art. 7 w zw. z art. 77, art. 9, art. 81, art.145 § 1 pkt 5 k.p.a., a także art. 73 i art. 79 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu wskazała m.in., że wydanie decyzji uchylającej decyzję o rejestracji pojazdu jedynie na podstawie opinii kryminalistycznej i postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie przerobienia oznaczeń identyfikacyjnych pojazdu, bez stosownego uzasadnienia, stanowi naruszenie zasady przekonywania. W sprawie naruszono zasadę należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ nie dostrzegł również, że opinia kryminalistyczna, która stała się podstawą uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu, powstała już po zarejestrowaniu pojazdu. Tymczasem wznowienie postępowania w sprawie jest możliwe, jeżeli nowe okoliczności lub nowe dowody istniały już w dniu wydania decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 listopada 2014 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 5, art.151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1, pkt 4 i 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że dowód rejestracyjny jest jednym z dokumentów, na podstawie których dokonuje się rejestracji samochodu. W dowodzie rejestracyjnym wpisuje się m.in. numer rejestracyjny, numer nadwozia i numer silnika pojazdu, oznaczenie serii dowodu. Dowód rejestracyjny, w którym zamieszczono nieprawdziwe dane co do rodzaju pojazdu nie ma charakteru dowodu, o jakim mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

W aktach sprawy znajduje się opinia kryminalistyczna nr [...] z dnia 18 listopada 2013 r. z zakresu badań mechanoskopijnych wykonana przez biegłego sądowego z zakresu badań mechanoskopijnych przy Sądzie Okręgowym w G., z której wynika, że samochód osobowy marki Mercedes-Benz [...], nr rej. [...], posiada niefabryczne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia. Z opinii wynika, że nieoryginalne wstawione oznaczenie VIN przeniesiono z innego pojazdu tego samego producenta o takim samym modelu. W wyniku trawienia chemicznego pola numerowego nadwozia pojazdu ustalono fabryczne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia o treści: [...]. Badania wykazały także, że oznaczenia identyfikacyjnego silnika nie ustalono.

Prokuratura Rejonowa w W. przekazała do akt sprawy postanowienie z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie umorzenia śledztwa, z którego wynika, że śledztwo umorzono wobec niewykrycia sprawcy, jak również, że zostały przerobione oznaczenia identyfikacyjne pojazdu. Z postanowienia tego wynika także, że pojazd został skradziony z terenu Niemiec.

Wyżej przytoczone okoliczności nie były znane organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu, zaistniała zatem podstawa prawna wznowienia postępowania, określona w art.145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, iż niemiecki dowód rejestracyjny z dnia 11 stycznia 2006 r. samochodu marki Mercedes-Benz [...], o urzędowym numerze rejestracyjnym [...], nie mógł być wiarygodnym dowodem w sprawie zakończonej decyzją z dnia 12 września 2012 r. (nr [...]) o rejestracji pojazdu. Za prawdziwy dokument można uznać tylko taki dokument, którego treść odpowiada rzeczywistości. Oznaczenie identyfikacyjne pojazdu ma cechy naniesienia fabrycznego, co nie znajduje potwierdzenia w niemieckim dowodzie rejestracyjnym [...]. Sfałszowanie numeru nadwozia, powoduje, że dokumenty, w oparciu o które pojazd był uprzednio zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do przeniesienia własności samochodu. Zarejestrowanie pojazdu, wbrew jednoznacznym dowodom stwierdzającym nieautentyczność jego cech identyfikacyjnych (sfałszowany numer nadwozia), stałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej i pewności prawa. Decyzja o rejestracji takiego pojazdu w praktyce sankcjonuje fałsz dowodu, nadaje także jego właścicielom pewne uprawnienia, np. prawo legalnego posługiwania się dowodem rejestracyjnym, tj. dokumentem, który w sposób niewątpliwy potwierdza nieprawdziwe dane. W następstwie tego, osoby posługujące się takim dowodem, uchodzą za prawowitych właścicieli pojazdu, co przecież nie jest prawdą. Konieczne jest w takich przypadkach, aby istniała całkowita pewność, że osoby legitymujące się takim dokumentem są rzeczywiście do tego upoważnione i są prawowitymi właścicielami pojazdu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK134/10, LEX nr 744979).

W zaistniałej sytuacji nie można uznać, iż zostały spełnione ustawowe przesłanki rejestracji ww. pojazdu. Należało zatem na podstawie art.151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję z dnia 12 września 2012 r. w sprawie rejestracji ww. pojazdu oraz odmówić jego rejestracji.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ pierwszej instancji zgromadził wyczerpująco materiał dowodowy sprawy, wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a strona była zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Nie można zatem mówić o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego wymienionych w odwołaniu.

D. R. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak prowadzenia przez organ postępowania w sposób polegający na pogłębianiu zaufania jego uczestników do władzy publicznej w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie;

b) art. 84 § 1 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez dopuszczenie jako dowodu opinii biegłego, która nie została powołana przez organ prowadzący postępowanie;

c) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. polegające na braku podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego załatwienia sprawy;

2. Naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 79a ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że opinia kryminalistyczna może zastąpić dowód z opinii rzeczoznawcy samochodowego;

b) art. 79 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego pominięcie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zamiast powołać biegłego organ oparł swoją decyzję na podstawie opinii kryminalistycznej wydanej przez biegłego w postępowaniu karnym. Opinia będąca podstawą rozstrzygnięcia nie została wydana przez biegłego powołanego przez organ rozpatrujący sprawę, tymczasem aby możliwe było przeprowadzenie dowodu z opinii w postępowaniu administracyjnym konieczne jest wydanie postanowienia, które może być wydane zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. Co istotne, o dowodzie z opinii biegłego można mówić tylko wówczas, gdy do osoby posiadającej wiadomości specjalne o wydanie opinii zwraca się organ (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1682/06, LEX nr 427657). Nadto organ nie może ograniczyć się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego. Wydanie postanowienia o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego i powołanie takiego biegłego umożliwiłoby skarżącemu realizację uprawnień wynikających z art. 79 § 2 k.p.a. Organ nie podjął jakichkolwiek czynności w celu dokładnego wyjaśnienia rozpoznawanej sprawy. Przede wszystkim nie skorzystał z możliwości wskazanej w art. 50 § 1 k.p.a. i nie wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień. W ocenie skarżącego zaniechanie wezwania do złożenia wyjaśnień należy uznać za naruszenie prawa, w tym zwłaszcza przepisów zobowiązujących organ do wyjaśnienia wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. art. 7 k.p.a.

Zgodnie z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Jeżeli zatem organ nie zastosował się do tego przepisu to ustalonych w sprawie faktów, w szczególności tych ustalonych na podstawie opinii biegłego, nie można uznać za udowodnione. Skarżący zaznaczył, że nie miał możliwości wypowiedzenia się w kwestii dowodów potwierdzających wniosek organu, jakoby zarejestrowanie wskazanego pojazdu było czynnością sprzeczną z prawem.

Zgodnie z art. 66 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, (w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy; zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona) powinny być potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o której mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej.

Na zakończenie podniósł, że zaskarżona decyzją narusza art. 79 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, gdyż z przekazanych organowi dokumentów wynika, iż nie zostały spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki do dokonania wyrejestrowania pojazdu. Spełnione zostały natomiast wszelkie przesłanki do dokonania rejestracji pojazdu wymienione w art. 72 ust 1 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (pkt 2). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 3 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając złożoną skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2014 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 22 kwietnia 2014 r. (nr [...]), którą organ uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia 12 września 2012 r. (nr [...]) w sprawie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz [...] nr rej. [...], nr nadwozia [...] na D. R. oraz orzekł o odmowie zarejestrowania tego pojazdu.

Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.r.d." oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.".

Zaznaczenia wymaga, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nadzwyczajnego, tj. w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 12 września 2012 r. (nr [...]) w sprawie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz [...] o nr rej. [...] i nr nadwozia [...]. W tym kontekście wyjaśnić należy, że "wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego" (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 536). Enumeratywny katalog wad postępowania (przesłanek stanowiących podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie) ustanowiony został w art.145 §1 pkt 1–8 oraz w art.145a i art. 145b k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądnie strony (art. 147 k.p.a.).

Postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, w wyniku uzyskanej przez organ pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. informacji z Komendy Powiatowej Policji w W., z której wynikało, że pojazd marki Mercedes nr rej. [...] posiada przerobione oznaczenia identyfikacyjne. Ze zgromadzonych w toku postępowania wznowieniowego dokumentów wynikało, że ww. pojazd został poddany badaniom mechanoskopijnym, które wykazały, że numer identyfikacyjny nadwozia [...] posiada cechy naniesienia niefabrycznego. Ustalono pierwotne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia pojazdu o treści [...] i to, że badany pojazd został skradziony z terenu Niemiec (vide: opinia kryminalistyczna Nr [...] z zakresu badań mechanoskopijnych z dnia 8 listopada 2013 r. oraz kopia postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia 15 stycznia 2014 r., nr [...] – k. 22 i 30 akt administracyjnych organu I instancji).

Podstawą wznowienia przez organ I instancji przedmiotowego postępowania, a następnie – zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. – przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy, był art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W myśl natomiast art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Mając na uwadze poczynione przez organ ustalenia faktyczne należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że w istocie w weryfikowanej przez organy sprawie zaistniała sytuacja, stanowiąca podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż Starosta dokonując rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz [...] o nr rej. [...] i wydając w tej sprawie w dniu 12 września 2012 r. ostateczną decyzję, nie posiadał wiedzy o tym, że nr nadwozia [...] posiada cechy naniesienia niefabrycznego i że pojazd został uprzednio skradziony. Wskazane okoliczności stanowiły niewątpliwie okoliczności istotne dla wydania w dniu 12 września 2012 r. weryfikowanej decyzji i rozstrzygnięcia sprawy zarejestrowania przedmiotowego pojazdu, o których organ ten nie posiadał wówczas wiedzy.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 u.p.r.d. rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 (pkt 1) oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany (pkt 5). Reguły te obowiązują także w przypadku zgłoszenia pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z zagranicy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów; t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1522).

Należy zatem przyjąć, że przedłożony do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu niemiecki dowód rejestracyjny z dnia 11 stycznia 2006 r. (nr [...]) – jak słusznie wskazał organ odwoławczy - nie mógł zostać uznany za wiarygodny dowód w sprawie zakończonej decyzją z dnia 12 września 2012 r. (nr [...]), na podstawie którego możliwa była zgodna z prawem rejestracja ww. pojazdu. Wiarygodnym dowodem mógł być wyłącznie dokument (dowód rejestracyjny), który odzwierciedlał rzeczywisty stan rzeczy. W świetle natomiast zgromadzonego materiału dowodowego mające cechy naniesienia fabrycznego, oryginalne (pierwotne) oznaczenie identyfikacyjne nadwozia zarejestrowanego pojazdu nosi numer [...], co nie znajduje potwierdzenia w niemieckim dowodzie rejestracyjnym, na podstawie którego dokonano zarejestrowania ww. pojazdu. W dowodzie tym oznaczono nadwozie przedmiotowego pojazdu numerem [...], odnośnie którego stwierdzono w postępowaniu, że stanowi ono oznaczenie identyfikacyjne naniesione niefabrycznie (wtórne), powstałe w wyniku przerobienia pierwotnego oznaczenia. W postępowaniu ustalono także, że poddany badaniom mechanoskopijnym pojazd o nr rej. [...] został skradziony z terenu Niemiec.

Mając powyższe na uwadze – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – brak było podstaw do przyjęcia, że w dniu rejestracji pojazd ten spełniał warunki do jego zarejestrowania. W opisanym stanie faktycznym należy w pełni zaaprobować powoływane przez organ odwoławczy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. (sygn. akt I OSK 134/10, LEX nr 744979), w którym Sąd stwierdził, że "nieoryginalność, a więc sfałszowanie numeru nadwozia, powoduje, że dokumenty, w oparciu o które pojazd był uprzednio zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do przeniesienia własności samochodu. (...) Zarejestrowanie pojazdu, wbrew jednoznacznym dowodom stwierdzającym nieautentyczność jego cech identyfikacyjnych (sfałszowany numer nadwozia), stałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej i pewności prawa. Decyzja o rejestracji takiego pojazdu w praktyce sankcjonuje fałsz dowodu, nadaje także jego właścicielom pewne uprawnienia, np. prawo legalnego posługiwania się dowodem rejestracyjnym, tj. dokumentem, który w sposób niewątpliwy potwierdza nieprawdziwe dane. W następstwie tego, osoby posługujące się takim dowodem, uchodzą za prawowitych właścicieli pojazdu, co przecież nie jest prawdą. Konieczne jest w takich przypadkach, aby istniała całkowita pewność, że osoby legitymujące się takim dokumentem są rzeczywiście do tego upoważnione i są prawowitymi właścicielami pojazdu".

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu organy zgodnie z prawem – w świetle istniejącego stanu faktycznego – orzekły na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz [...] o nr rej. [...] o nr nadwozia [...] i odmowie rejestracji tego pojazdu.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze Sąd pragnie stwierdzić, że nie mogły one stanowić podstawy do jej uwzględnienia w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniu skarżącego organy nie oparły swojego rozstrzygnięcia jedynie na opinii kryminalistycznej ale także na pozostałym, zgromadzonym w postępowaniu materiale dowodowym (postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r., nr [...] oraz dokumentach złożonych przy rejestracji przedmiotowego pojazdu). Opinia kryminalistyczna wydana w postępowaniu karnym (stanowiąca niewątpliwie dowód w postaci opinii biegłego) mogła - w prowadzonym przez organy w niniejszej sprawie postępowaniu – stanowić dowód w sprawie na podstawie art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W tej sytuacji nie było konieczności powoływania kolejnego biegłego przez organy w prowadzonym postępowaniu i sporządzania kolejnej opinii w tym przedmiocie za zachowaniem wymogów określonych w art. 79 § 2 w zw. z art. 84 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający dla wydania zaskarżonych decyzji, a zatem organy nie naruszyły art. 7 i 77 k.p.a.; w szczególności nie było podstaw do tego, aby w oparciu o art. 50 k.p.a. wzywać skarżącego do złożenia wyjaśnień na co wskazywano w złożonej skardze. W sprawie nie został także naruszony art. 81 k.p.a., gdyż skarżący był na etapie postępowania przed organem I instancji poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie (art. 10 k.p.a.), natomiast organ odwoławczy nie prowadził uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, a swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem I instancji. Wbrew zatem twierdzeniu skarżącego podstawa faktyczna rozstrzygnięć została w sposób uprawniony i prawidłowy wywiedziona na podstawie zebranego materiału dowodowego m.in. na podstawie opinii kryminalistycznej.

Oparcie rozstrzygnięcia m.in. na podstawie przedmiotowej opinii kryminalistycznej – wbrew twierdzeniu skarżącego - nie stoi w sprzeczności z art. 66 ust. 3a u.p.r.d. Przepis ten stanowi, że pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne m.in. numer nadwozia (art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy). W art. 66a wskazano, że co do zasady cechy identyfikacyjne (m.in. nr nadwozia) nadaje i umieszcza producent (ust. 1), przy czym w ściśle określonych przypadkach starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu (ust. 2 pkt 1-7), zaś jedynie okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy (ust. 3). Okoliczności, o których mowa w art. 66a ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy, to przypadki, gdy nadanie cechy identyfikacyjnej następuje dla: pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy (pkt 6) oraz pojazdu zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona (pkt 7). Mając to na uwadze należy stwierdzić, że po pierwsze, przepis ten dotyczy postępowania w sprawie nadania cech identyfikacyjnych pojazdu, co na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 236, poz. 1401) następuje na wniosek właściciela pojazdu. Po drugie, uzyskanie opinii rzeczoznawcy samochodowego, o której mowa w art 79a u.p.r.d. – jak wynika z art. 66a ust. 3 u.p.r.d. – jest konieczne wyłącznie w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 66a ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.r.d. a żadna z tych okoliczności w sprawie nie wystąpiła, gdyż z materiału dowodowego wynika, że cecha identyfikacyjna (nr nadwozia) przedmiotowego pojazdu uległa przerobieniu (sfałszowaniu).

Organy nie naruszyły także art. 79 u.p.r.d., gdyż przepis ten dotyczy wyrejestrowania pojazdu, a przedmiotem postępowania była kontrola prawidłowości aktu zarejestrowania przedmiotowego pojazdu, tj. weryfikacja w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu marki Mercedes-Benz [...] o nr rej. [...] o nr nadwozia [...] i ponowne – w oparciu o nowe okoliczności (dowody) – orzeczenie w przedmiocie jego zarejestrowania (a nie wyrejestrowania).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że kontrolowane decyzje są zgodne z prawem i w konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.