Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 866/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 kwietnia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 ( sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 marca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał pana R. Z. do osobistego stawienia się w dniu 18 marca 2021 r. o godz. 8:00 w Urzędzie Skarbowym w sprawie prowadzonego postępowania kontrolnego w celu przesłuchania w charakterze świadka. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 5 marca 2021 r. -wezwanie odebrał pełnoletni domownik, który podjął się oddania pisma adresatowi.

W piśmie z dnia 11 marca 2021 r. strona zwróciła z wnioskiem o przesłuchanie w drodze pisemnej, z uwagi na sytuacją epidemiologiczną oraz kolizję z obowiązkami zawodowymi, z których nie jest w stanie zrezygnować. W związku z powyższym wnioskodawca zwrócił się z prośbą o przesianie listy pytań na piśmie, a tym samym odstąpienie od osobistego przesłuchania alternatywnie o przekazanie sprawy

do urzędu skarbowego właściwego dla miejsca jego zamieszkania.

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2021 r. organ odmówił uwzględnienia wniosku z uwagi na brak podstaw prawnych do jego rozpoznania merytorycznego.

W uzasadnieniu, powołując przepisy działu VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), szczególności

art. 216 w zw. z art. 292, art. 155 § 2, art. 156 1, art. 195, art. 196, art. 190 oraz art. 120, art. 122 w zw. z art. 292 Naczelnik wskazał, że przepisy prawa podatkowego

nie przewidują możliwości wnioskowania przez świadka o zmianę formy czynności przesłuchania go na inną, a tym samym odstąpienie od osobistego przesłuchania

oraz przeprowadzenia dowodu przesłuchania świadka w innym organie podatkowym. W związku z powyższym rozpoznanie wniosku, w tym okoliczności powołanych jako uzasadnienie wniosku, jest - zdaniem organu - bezprzedmiotowe. Jednocześnie Naczelnik wyjaśnił, że stosownie do regulacji art. 196 § 3 w związku z art. 292 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań przed odebraniem zeznania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji jego niezastosowanie

i przyjęcie, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości zmiany formy przesłuchania na inną niż osobiste stawienie się świadka, podczas gdy w art. 50 k.p.a. dopuszcza się możliwość złożenia wyjaśnień lub zeznań w formie pisemnej, a organ ponadto jest zobowiązany do dołożenia wszelkich starań, by samo wezwanie nie było uciążliwe.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w graniach swojej właściwości bada zgodność z prawem działalności administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie wydane zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku strony o zmianę formy złożenia zeznań poprzez "przesłanie listy pytań

na piśmie, a tym samym odstąpienia od osobistego przesłuchania oraz przekazanie sprawy do urzędu skarbowego właściwego dla miejsca zameldowania". Jako prawną podstawę wskazano art. 216 w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej oraz art. 155 § 2, art. 156 § 1, art. 195-196, art. 190 oraz art. 120, art. 122 Ordynacji podatkowej

w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej, a strona została błędnie pouczona o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Zarzuty skargi są skonstruowane na podstawie przepisów ustawy, która

w sprawie nie miała zastosowania. Powołany w skardze art. 50 k.p.a, art. 75 § k.p.a, art. 7 k.p.a. oraz art. 245 k.c. nie stanowiły wskazanej przez organ podstawy rozstrzygnięcia.

Prawną podstawę kierowanego do skarżącego wezwania był art. 286 § 1 pkt 9, art. 155 § 1 w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej. W literaturze przedmiotu wezwania są zaliczane do grupy czynności procesowo - technicznych (por. R. Hauser, Komentarz do art. 155 Ordynacji podatkowej [w:] "Ordynacja podatkowa. Komentarz", wydanie XI, WKP 2019, P. Pietraszm Komentarz do art. 155 Ordynacji podatkowej [w:] L. Etel (red.) "Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualny", LEX/el.2021).

Przyjmuje się, że jest to czynność władcza, stanowiąca ingerencję w prawa osób wezwanych. Skarżący, do którego zostało skierowane wezwanie, złożył wniosek - informację o propozycji zmiany formy lub miejsca przeprowadzenia dowodu. Wniosek dotyczył zmiany czynności procesowej pomocniczej, technicznej, nie wymagał zatem, wobec braku podstawy prawnej, rozstrzygnięcia w formie postanowienia.

Spoczywające na organie, wynikające z art. 155 Ordynacji podatkowej ograniczenia i przesłanki wezwania mogą być uwzględniane przez dokonanie kolejnej procesowej czynności technicznej. Ocena prawidłowości czynności technicznej może być dokonywana, jeżeli organ podejmie, wydając postanowienie, czynności w celu egzekucji obowiązków nakładanych na podstawie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej. Ewentualne wykonanie wskazanego w wezwaniu rygoru ukarania karą porządkową

do 2.900 złotych, poprzez wydanie - na podstawie art. 263 § 2 Ordynacji podatkowej - postanowienia podlegającego zaskarżeniu, mogłoby skutkować poddaniem kontroli sądu administracyjnego, zgodnie z art. 155 Ordynacji podatkowej, wezwania świadka.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325

ze zm.; dalej określanej jako "p.p.s.a.") kontroli sądu administracyjnego podlegają wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie,

a także postanowienia kończące postępowanie i postępowania rozstrzygające sprawę co do istoty.

Wydane w sprawie bez podstawy prawnej postanowienie nie spełnia wskazanych w wyżej powołanym przepisie przesłanek poddania kontroli sądowoadministracyjnej. Forma rozstrzygnięcia - wydanie przez organ postanowienia zamiast podjęcia czynności formalnej oraz wadliwe pouczenie strony o możliwości złożenia skargi nie kształtują stanu prawnego sprawy w sposób uzasadniającej stwierdzenie, że w sprawie wydane zostało orzeczenie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Wezwanie świadka jest czynnością materialno - techniczną, od której nie przysługuje środek odwoławczy, nie jest czynnością kończącą sprawę co do istoty, nie kończy postępowania w sprawie.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy.