Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1042/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b, art. 122, art. 187 § 1, art. 191,
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 6 ust.1, art. 6 h, art. 6k ust.4
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. R. - Ł. (dalej: "podatniczka", "skarżąca") wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. zwróciła się z prośbą do Burmistrza R. o umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz skreślenie z listy płatników. Prośbę umotywowała trudną sytuacją finansową oraz nieodbieraniem odpadów przez firmę wywozową. Wskazała, że w 2013 r. zapłaciła za odbiór odpadów komunalnych za całe półrocze, jednakże odpady komunalne nie były odbierane systematycznie. Problem odbioru odpadów wielokrotnie monitorowała osobiście i telefonicznie. Obecnie odpady komunalne córka podatniczki zabiera do P., gdzie są wyrzucane. Podatniczka jest tam zameldowana i tam uiszczana jest za nią opłata śmieciowa, która wliczona jest w czynsz. Dodała, że jest chora na serce i pogarsza jej się wzrok.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. wezwano podatniczkę do przedstawienia będących w jej posiadaniu dowodów obrazujących aktualną sytuację materialną, majątkową oraz ponoszone wydatki. Z przedłożonych przez nią dokumentów wynika, że w 2010 r. przeszła zabieg usunięcia zaćmy oka prawego, a w 2014 r. zabieg wszczepienia stentu. Jej dochód stanowi renta z ZUS w wysokości [...] zł miesięcznie. Przedłożyła fakturę za energię elektryczną na kwotę [...]zł, wezwanie do zapłaty kwoty [...]zł za dostawę energii, fakturę za zakup ekogroszku na kwotę [...]zł oraz decyzję w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2017 r., na mocy której łączne zobowiązanie pieniężne wynosi [...] zł (płatne w czterech ratach po [...] zł i ostatnia rata [...] zł).

Decyzją z [...] maja 2017 r. Burmistrz R. umorzył podatniczce 50% zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres styczeń 2014 r. - marzec 2017 r. w łącznej kwocie [...]zł (tj. po [...] zł/m-c) i odmówił umorzenia pozostałej części zaległości w łącznej kwocie [...]zł oraz kosztów upomnienia w kwocie [...]zł.

Organ podatkowy przychylił się do umorzenia 50% zaległości, gdyż wystąpiły okoliczności, które można określić jako "ważny interes podatnika". Organ podatkowy podejmując decyzję, miał na względzie nie tylko stronę dochodową budżetu jako zapewnienie wpływów, ale również zwrócił uwagę na wydatki związane z koniecznością uruchomienia środków z pomocy społecznej, jeśli na skutek odmowy przyznania ulgi podatkowej podatnik będzie zmuszony do korzystania ze świadczeń w ramach takiej pomocy.

W odwołaniu podatniczka podtrzymała, że jej śmieci są wywożone dwa razy w miesiącu do P., gdzie są wyrzucane, tam też jest uiszczana opłata za wywóz odpadów. Jej zdaniem w takiej sytuacji dochodzi do podwójnego opodatkowania tej samej usługi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że nie ma obowiązku umorzenia zaległości, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Nawet w sytuacji, gdy spełniona jest przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, organ może lecz nie musi przyznać wnioskowanej ulgę. Decyzja w tym zakresie pozostawiona została jego uznaniu.

Organ odwoławczy stwierdził, że całkowite umorzenie zaległości tytułem opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wiązałoby się w nieuprawniony sposób z przedwczesną rezygnacją z dochodu gminy, którą stanowi przedmiotowa należność, co nie leży w interesie publicznym. Interes publiczny musi być w tym wypadku definiowany jako obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej, która jest wymagana w ramach realizowanej usługi odbierania odpadów komunalnych. Opłata za odpady jest świadczeniem wzajemnym - właściciel nieruchomości zobowiązany jest do ponoszenia opłaty za odpady w zamian za co organ organizuje odbiór od niego tych odpadów. W interesie powszechnym jest to, by wszystkie podmioty wobec których prowadzi się zbiórkę odpadów, wywiązywały się z obowiązku ponoszenia za to opłat i by ewentualne zwolnienia z tego obowiązku miały miejsce tylko wyjątkowo i to z ważnych przyczyn. Zwrócił przy tym uwagę na stały dochód podatniczki, który nie jest wysoki, jednakże opłata za gospodarowanie odpadami wynosi [...] zł miesięcznie, co nie jest kwotą wygórowaną. W jego ocenie opłata ta mogłaby zostać pokryta z dochodów strony bez uszczerbku dla jej utrzymania, gdyby uiszczana była regularnie (miesięcznie). Natomiast decyzją strony, opłata nie była regulowana przez znaczny okres czasu tj. nieprzerwanie od stycznia 2014 r. Kolegium uznało, że przedstawione przez stronę wydatki nie mają nadzwyczajnego charakteru, lecz są wydatkami ponoszonymi przez większość właścicieli nieruchomości. W ostatnim czasie nie zaistniały też żadne szczególne okoliczności o nadzwyczajnym charakterze, które mogłyby wpłynąć na pogorszenie się sytuacji życiowej strony. Tym samym, całkowite umorzenie zaległości oznaczałoby uprzywilejowanie podatniczki w stosunku do innych rodzin będących w podobnej sytuacji życiowej, również zobowiązanych do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Za nieistotne dla sprawy organ uznał argumenty strony, że jej odpady "wyrzucane" są w P.. W ocenie organu znaczenia nie ma także przedstawione przez stronę pismo [...] z [...] czerwca 2017 r. potwierdzające, że pod adresem [...] zgłoszone do wywozu śmieci są [...] osoby. Wyjaśnił, że podatniczka stale przebywa pod adresem [...] i tu wytwarzane są odpady, dlatego też zobowiązana jest do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w miejscu zamieszkania. Poza tym w 2013 r. złożyła ona deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a deklaracja taka korzysta z domniemania prawidłowości i prawdziwości danych w niej zawartych.

W skardze B. R. – Ł. wniosła o umorzenie w całości zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zdjęcie z niej obowiązku uiszczania na rzecz gminy comiesięcznej opłaty za ich wywóz. Zdaniem skarżącej, w sprawie zawiodła sprawność działania gminy, gdyż mimo wielokrotnych monitów przez pół roku śmieci zostały odebrane tylko raz, chociaż zostały opłacone z góry. Skarżąca prosiła o skreślenie z listy podatników, ponieważ nie wierzy, że sytuacja może ulec zmianie na lepsze. Poza tym w jej ocenie, bezprawne jest podwójne opodatkowanie tej samej czynności. O braku sprawności działania gminy według skarżącej świadczy również fakt, że upomnienie otrzymała dopiero po trzech latach. Skarżąca zarzuciła również, że wymuszono na niej przedstawienie dokumentów dotyczących jej sytuacji materialnej i zdrowotnej, nie podając powodu tego działania i uzależniając rozpatrzenie wniosku od dostarczenia tych dokumentów. Jednocześnie zarzuciła brak należytej staranności w zbieraniu tej dokumentacji i tym samym manipulowanie faktami mającymi uzasadnić domniemaną troskę o zapewnienie jej zapomogi w nieokreślonej przyszłości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 2188), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j .Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. zwana dalej ustawą p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy p.p.s.a., stanowiący, że sąd w orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi (§1).

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie wskazanego powyżej przepisu mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wskazuje na to użyty przez ustawodawcę zwrot "może".

Organ podatkowy może więc, ale nie musi, umorzyć zaległość podatkową lub odsetki za zwłokę.

Uznanie to ograniczone jest kierunkowymi dyrektywami wyboru, czyli takimi jakimi są użyte w treści powołanego przepisu zwroty: ważny interes podatnika oraz interes publiczny. W doktrynie, jak i w orzecznictwie, przyjął się pogląd, że przy interpretacji przepisów prawa, które w swojej treści zawierają kierunkowe dyrektywy wyboru, stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi, prowadzić do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy dla wnioskodawcy. Ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, pozostawiona więc została swobodnemu uznaniu organu podatkowego i od jego woli, wyrażonej w uzasadnieniu decyzji, zależy skorzystanie z tej instytucji.

Oznacza to, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny oraz, czy w ramach swego uznania, nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Za utrwalone należy uznać stanowisko judykatury, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (por. m.in. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. II FSK 1652/10).

Tak więc sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, czy odsetki za zwłokę, winny zostać umorzone. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Jednakże decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia, gdyż jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2012 r., (sygn. akt II FSK 1717/10), nawet w przypadku ustalenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", organ podatkowy nie ma obowiązku prawnego umorzenia zaległości podatkowych.

Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych, ale także w wyniku sytuacji ekonomicznej podatnika (Wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 2 września 1999r.SA/Sz 1753/98 Lex Polonica nr 3444942), nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przyjmuje się przy tym, że należy brać pod uwagę sytuację w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w sprawie. Podkreślić należy, że kryterium ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, musi być w każdym wypadku indywidualnie ustalane przez organ w ramach prowadzonego postępowania podatkowego.

Z kolei przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Powinien on być oceniany wielopłaszczyznowo, co oznacza, że nie wystarczy stwierdzić, że w interesie państwa (gminy) jest zapewnienie ściągalności podatków, ale należy też uwzględnić następstwa odmowy udzielenia ulgi w sferze życia społecznego (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, W. 2004, s. 255).

Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku (C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011).

Wyjątkowy charakter decyzji uznaniowej wymaga od organu, aby w trakcie rozpatrzenia wniosku podatnika o umorzenie zaległości, przeanalizował on dokładnie wszystkie dane, które pozwalają zobrazować sytuację bytową i życiową osoby wnioskującej. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że ocena organu podatkowego, czy istnieją przesłanki umorzenia w konkretnej sprawie, może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 O.p.), po uprzednim wyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 122 O.p.). Dopiero na skutek tak przeprowadzonego postępowania, organ winien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny, który następnie ocenił. Organ podatkowy przychylił się do umorzenia 50% zaległości, gdyż jego zdaniem wystąpiły okoliczności, które można określić jako "ważny interes podatnika". Organ podatkowy podejmując decyzję, miał na względzie nie tylko stronę dochodową budżetu jako zapewnienie wpływów, ale również zwrócił uwagę na wydatki związane z koniecznością uruchomienia środków z pomocy społecznej, jeśli na skutek odmowy przyznania ulgi podatkowej podatnik będzie zmuszony do korzystania ze świadczeń w ramach takiej pomocy. Organy podatkowe umarzając w części zaległość podatkową wzięły pod uwagę, że w 2010 r. skarżąca przeszła zabieg usunięcia zaćmy oka prawego, a w 2014 r. zabieg wszczepienia stentu. Dochód skarżącej stanowi renta z ZUS w wysokości [...] zł miesięcznie. Organy podatkowe uwzględniły też przedłożoną fakturę za energię elektryczną na kwotę [...]zł, wezwanie do zapłaty kwoty [...]zł za dostawę energii, fakturę za zakup ekogroszku na kwotę [...]zł oraz decyzję w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2017 r., na mocy której łączne zobowiązanie pieniężne wynosi [...] zł (płatne w czterech ratach po [...] zł i ostatnia rata [...] zł).

Kolegium uznało jednak, że przedstawione przez stronę wydatki nie mają nadzwyczajnego charakteru, lecz są wydatkami ponoszonymi przez większość właścicieli nieruchomości. Nie zaistniały też żadne szczególne okoliczności, o nadzwyczajnym charakterze, które mogłyby wpłynąć na pogorszenie się sytuacji życiowej skarżącej. Tym samym, w ocenie Kolegium całkowite umorzenie zaległości oznaczałoby uprzywilejowanie podatniczki w stosunku do innych osób będących w podobnej sytuacji życiowej, również zobowiązanych do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ zwrócił przy tym uwagę na stały dochód podatniczki, który nie jest wysoki, jednakże opłata za gospodarowanie odpadami wynosi [...] zł miesięcznie, co nie jest kwotą wygórowaną. W jego ocenie opłata ta mogłaby zostać pokryta z dochodów strony bez uszczerbku dla jej utrzymania, gdyby uiszczana była regularnie (miesięcznie). Natomiast decyzją strony opłata nie była regulowana przez znaczny okres czasu, tj. nieprzerwanie od stycznia 2014 r.

Organy podatkowe, odwołując się do analizy sytuacji osobistej, finansowej i majątkowej skarżącej, wskazały, że pomimo, że dochód przypadający na podatniczkę nie jest znaczny, to jak wskazuje materiał dowodowy, nie znajduje się ona w niekorzystnej sytuacji finansowej. Interes podatnika w rozumieniu art. 67 a § 1 O.p. winien być ważny w sensie obiektywnym. Nie może być on wyprowadzany tylko z własnego odczucia podatnika i jego subiektywnego przekonania o słuszności wniosku. Nie zawsze subiektywne postrzeganie sprawy przez stronę jest tożsame ze znaczeniem interesu podatnika postrzeganym obiektywnie. Bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków i wywiązywanie się przez podatników z ich obowiązków podatkowych, nawet jeżeli w ich odczuciu są one nienależne. Odstąpienie od tej zasady i przyznanie ulgi, z uwagi na to, że odbywa się kosztem środków należnych budżetowi państwa, następuje incydentalnie, w sytuacjach wystąpienia szczególnych, niezależnych od działań podatnika okoliczności. W przypadku skarżącej fakt niewywiązywania się przez firmę wywozową z obowiązku wywozu śmieci i wywożenie tych śmieci przez córkę skarżącej do P., spowodował, że skarżąca uznała, że zwalnia ją to z płacenia wynikającej z deklaracji opłaty za gospodarowanie śmieciami. Zatem okoliczności, na które powołuje się skarżąca, tj. zdjęcie z niej obowiązku uiszczania na rzecz gminy comiesięcznej opłaty za ich wywóz, bowiem zdaniem skarżącej w sprawie zawiodła sprawność działania gminy, gdyż mimo wielokrotnych monitów, przez pół roku śmieci zostały odebrane tylko raz, chociaż zostały opłacone z góry, nie mogą stanowić przesłanki do udzielenia ulgi w postaci całkowitego umorzenia przedmiotowej zaległości. Powstałe zaległości są wynikiem określonych decyzji podejmowanych przez skarżącą jak nieregulowanie należności. Tym samym nastąpiło skumulowanie zaległości .

W tak przedstawionym stanie faktycznym, dla prawidłowej oceny sytuacji skarżącej w kontekście art. 67 a § 1 pkt 3 O.p., nie bez znaczenia pozostają okoliczności związane z powstaniem zaległości podatkowej (por. wyrok NSA z 30 października 2009 r., II FSK 805/08). Takie stwierdzenie jest uprawnione choćby z tego względu, co nie może budzić wątpliwości, że to, czy zaległości powstały na skutek działań podejmowanych przez podatnika, czy też na skutek czynników od niego niezależnych, ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zaistniały przesłanki z art. 67a § 1 O.p.

Tak więc, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że organy trafnie w swojej ocenie odniosły się do genezy zadłużenia, stwierdzając, że sytuacja w jakiej znalazła się skarżąca, jest wynikiem obciążeń finansowych, na których powstanie skarżąca bez wątpienia miała wpływ. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika pozwalająca na całkowite umorzenie zaległości. Jak już wyżej wykazano, organ odwoławczy przy ocenie, czy owa przesłanka wystąpiła, nie ograniczył się jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, wyjątkowych zdarzeń losowych, pomijając przy tym normalną sytuację ekonomiczną skarżącego. Jak wynika bowiem z decyzji organu odwoławczego, wzięto pod uwagę sytuację skarżącej, stałe miesięczne wydatki i dochody, a także sytuację ekonomiczną. Wyprowadzone z tej analizy wnioski, są zdaniem Sądu jak najbardziej uprawnione. Dlatego całkowicie niezasadny w ocenie Sądu jest zarzut bezprawnego zbierania przez organy podatkowe danych dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej. Bowiem w oparciu o te dane organy podatkowe mogły dopiero dokonać rozstrzygnięcia w sprawie i umorzyć w części zaległość w opłacie za gospodarowanie śmieciami.

Prawidłowo także organy przeanalizowały sytuację skarżącej pod kątem wystąpienia przesłanki "interesu publicznego", dochodząc do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie ta przesłanka nie została spełniona, ponieważ przerzucanie skutków niepłacenia zaległości podatkowych, nawet jeżeli w ocenie skarżącej są nienależne, na płacących regularnie podatki, nie leży w interesie społecznym. W niniejszej sprawie, przyczyną powstania rozpatrywanych zaległości nie była niewiedza skarżącej, lecz jej postępowanie. Słusznie zatem zdaniem Sądu organ odwoławczy stwierdził, że całkowite umorzenie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wiązałoby się w nieuprawniony sposób z przedwczesną rezygnacją z dochodu gminy, którą stanowi przedmiotowa należność, co nie leży w interesie publicznym. Interes publiczny musi być w tym wypadku definiowany jako obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej, która jest wymagana w ramach realizowanej usługi odbierania odpadów komunalnych. Opłata za odpady jest świadczeniem wzajemnym - właściciel nieruchomości zobowiązany jest do ponoszenia opłaty za odpady w zamian za co organ organizuje odbiór od niego tych odpadów. W interesie powszechnym jest to, by wszystkie podmioty wobec których prowadzi się zbiórkę odpadów, wywiązywały się z obowiązku ponoszenia za to opłat i by ewentualne zwolnienia z tego obowiązku miały miejsce tylko wyjątkowo i to z ważnych przyczyn.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca zamieszkuje nieruchomość w miejscowości G. [...] Zgodnie z art. 6 h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t Dz.U. z 2017r. poz.1289 ze zm.), właściciele nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy są zobowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżąca w dniu [...] maja 2013 r. złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której oświadczyła, że odpady komunalne z nieruchomości położonej w miejscowości G. [...] będą zbierane i odbierane w sposób selektywny. Zgodnie natomiast z art. 6 ust.1 powołanej ustawy, właściciel nieruchomości jest zobowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania w danej nieruchomości odpadów komunalnych. Wobec powyższego, że skarżąca zamieszkuje nieruchomość w miejscowości G., zobowiązana jest do ponoszenia opłat wynikających z powołanych powyżej przepisów prawa. Z powyższego obowiązku nie zwalniają skarżącej działania gminy, z którymi skarżąca się nie zgadza. Nie oznacza to jednak, że skarżąca nie ma możliwości prawnych zaskarżania takich działań. Nie może natomiast domagać się z uwagi na tę okoliczność "skreślenia jej z listy płatników", bowiem zwolnienie z ponoszenia przedmiotowych opłat przewidziane jest w sytuacjach określonych w przepisach prawa powołanej ustawy, np. kryterium dochodowe (art. 6k ust.4).

Na marginesie dodać należy, że jeżeli skarżąca nie wytwarza odpadów w miejscu położenia nieruchomości, której jest właścicielem, bo tam nie przebywa, to może powołując się na tę okoliczność, zgłosić to właściwemu organowi w celu zwolnienia jej z opłat za gospodarowanie odpadami.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organy podatkowe odmawiając skarżącej umorzenia przedmiotowej zaległości w całości, nie naruszyły przepisów prawa procesowego jak i materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a , Sąd oddalił skargę.