Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 77/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 32 ust. 3, art. 33 ust. 2, art. 35
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Adam Jutrzenka -Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi A.P., H.P. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania H. i A.P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P.H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego jednorodzinnego, na działkach nr [...].

1.1. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że inwestor P.H. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego jednorodzinnego na działkach nr [...]. Zdaniem organu wniosek ten w całości spełnia wymogi wskazane w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), w szczególności w art. 35 ust. 1 tej ustawy. Z tych względów organ I instancji wydał inwestorowi decyzję pozytywną.

1.2. Od decyzji tej H. i A.P. wnieśli w terminie odwołanie podnosząc, że organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiałów dowodowych w sprawie, nie ustalił faktów niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia procesu decyzyjnego. W ocenie skarżących inwestycja tj. budowa budynku jednorodzinnego o wysokości zabudowy 10,35 m, przy posadowieniu budynku w odległości 4,01 m od granicy działki nr [...] wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie, niezabudowanej części ich działki (nr [...]).

Odnosząc się do obszaru oddziaływania skarżący podnieśli, że w projekcie budowlanym brak jest jakichkolwiek dokumentów, rysunków potwierdzających, iż dokonano inwentaryzacji otworów okiennych na elewacji południowej i zachodniej budynku przy ul. [...], a ponadto analiza oddziaływania wykonana została tylko w odniesieniu do okna usytuowanego na zachodniej elewacji. W dalszej części odwołania skarżący wskazują na rozbieżności występujące w części architektonicznej projektu. Podkreślili, że w ścianach wschodniej i północnej istniejącego budynku [...], usytuowanych na granicy pomiędzy działką [...] a działką [...], zostały wykonane otwory okienne i wejście do budynku, w związku z czym ściany te nie są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w stosunku do budynku [...].

Zdaniem skarżących rozwiązania projektowe nie zapewniają ograniczenia rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki, a tym samym usytuowanie projektowanego budynku w odległości 532 cm od budynku skarżących stanowi naruszenie § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.). Nie zgodzili się również z uzasadnieniem decyzji organu I instancji w kwestii wykonania tarasu nad drugą kondygnacją nadziemną projektowanego budynku. Wskazali, że wykonanie trzech kondygnacji nadziemnych, w tym trzeciej na poddaszu, nie nawiązuje do istniejących budynków na sąsiednich działkach (przy ul. [...]), a także po drugiej stronie ul. [...].

1.3. W wyniku analizy zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz materiału, w oparciu o który wydana została zaskarżona decyzja, Wojewoda stwierdził, że niezbędne jest uzyskanie dodatkowych wyjaśnień od inwestora. W związku z tym organ wezwał inwestora do uzupełnienia projektu w sposób, który umożliwi dokonanie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami (pismo z dnia [...] września 2020 r.). W wyznaczonym przez organ terminie inwestor przedłożył projekty budowlane uzupełnione o: ekspertyzę techniczną wykonaną dla istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, analizę obszaru oddziaływania obiektu zawierającą analizę zacieniania i nasłonecznienia, skorygowany rysunek projektu zagospodarowania terenu branży sanitarnej.

1.4. Odnosząc się do decyzji organu I instancji, w szczególności w kontekście zarzutów stawianych jej przez skarżących w odwołaniu, Wojewoda podał, że na działkach objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Nr XLIII/580/09 Rady Miejskiej z dnia 31 marca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Dokonując oceny zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu organ stwierdził, że teren inwestycyjny znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (działki nr [...] oraz [...]) oraz na terenie oznaczonym symbolem UH - usługi handlu i działalności gospodarczej (działki nr [...]). Zasady kształtowania zabudowy na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym 1MN, określono w § 23 planu, ustalając w ust. 2 tego paragrafu podstawowe i dopuszczalne jego przeznaczenie.

1.5. W ocenie Wojewody przedstawiony przez inwestora projekt budowlany o podstawowej funkcji mieszkalnej, uwzględniający powierzchnię usługową (13 m2), nie narusza ustaleń planu dopuszczającego funkcje związane z różnymi formami działalności gospodarczej, których powierzchnia całkowita nie przekracza 30% powierzchni przeznaczenia podstawowego. Również charakter mieszkalno-usługowy obiektu zgodny jest z dopuszczalnym przeznaczeniem. Mając na względzie przedstawiony na rysunku Z/01 na stronie 59 i 60 projektu bilans powierzchni działki uznać należy, że zamierzona inwestycja nie narusza również pozostałych wskaźników i parametrów planu ustalonych w jego § 23 ust. 4. Jak wynika z akt sprawy zamierzona inwestycja spełnia także kryterium wymaganej dla terenu inwestycji ilości miejsc postojowych. Zdaniem organów z analizy dokumentacji projektowej wynika również, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych.

1.6. Jeśli chodzi o usytuowanie projektowanego budynku to, w ocenie organu spełnia ono wymagania określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na gruncie tego przepisu budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

Projekt budowlany przewiduje usytuowanie budynku względem granic działek w odległości od strony zachodniej - 7,8 m, od strony południowej - 5,96-6,31 m, od strony wschodniej - 4,01 m, natomiast od strony północnej - bezpośrednio przy istniejącym budynku mieszkalno-garażowym inwestora, w odległości ok. 7,5 m od istniejącego budynku skarżących.

1.7. Z przedłożonej dokumentacji projektowej nie wynika też, by zamierzenie inwestycyjne naruszało przepisy § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przedstawiona w projekcie analiza zacieniania i nasłonecznienia, w tym dodatkowa wykonana na etapie postępowania odwoławczego uwzględnia okna znajdujące się na południowej elewacji budynku. We wnioskach tej analizy projektant jednoznacznie wskazał, że warunki nasłonecznienia budynku na dz. nr [...] będą spełnione, ponieważ nie ulegną zmianie oraz czas nasłonecznienia przynajmniej w jednym pokoju dziennym wyniesie dłużej niż 3 godziny. Z treści przedłożonej analizy wynika także, że pomiędzy budynkami nie będzie występowało zjawisko przesłaniania istniejącej zabudowy zgodnie z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Wnioski te, zdaniem Wojewody, znajdują uzasadnienie w aktach sprawy. Podane w analizie wyliczenia, poparte rysunkami dają powody do podzielenia zawartej w niej tezy. W sposób wiarygodny obrazuje brak jakiegokolwiek wpływu na teren nieruchomości sąsiednich, który mógłby determinować sposób zagospodarowania sąsiednich działek.

1.8. Jeśli chodzi o bezpieczeństwo pożarowe to w ocenie organu wymogi w tym zakresie zostały zachowane. Ze względu na zbliżenie projektowanego budynku do budynków sąsiednich, zaprojektowano północną oraz wschodnią ścianę budynku jako ścianę oddzielenia pożarowego, co jest równoznaczne ze spełnieniem warunków określonych w § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

1.9. Odnosząc się do zarzutów dotyczących sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu w kwestii geometrii dachu określonych w planie dla tego terenu Wojewoda wskazał, że z analizy projektu budowlanego wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalno-usługowy, zgodnie ze wskazaniami uchwały Rady Miasta, jest kryty dachem wielospadowym o nachyleniu 25 stopni. Samo zaprojektowanie attyk - jako elementu architektonicznego przesłaniającego dach - nie może, w ocenie organu odwoławczego, stanowić podstawy do stwierdzenia, iż projektowana geometria dachu nie spełnia powyższych ustaleń.

Powyższe stanowisko Wojewoda odniósł również do zaprojektowanego tarasu na części drugiej kondygnacji budynku. Traktując projektowany taras jako płaski stropodach będący formą dachu i pełniący funkcję przykrycia i zwieńczenia budynku nie można uznać, że forma ta wykracza poza ustalenia miejscowego planu w tym zakresie. Mając na względzie istniejące rozwiązanie tarasu w budynku skarżących jako zwieńczenie kondygnacji nad wykuszem budynku stwierdzić należy, że sąsiednia zabudowa na działce nr [...] umożliwia zakwalifikowanie spornego tarasu jako zgodnego ustaleniami § 23 ust. 5 pkt 4 lit. d miejscowego planu. Warunkiem dopuszczającym stosowanie dachów płaskich dla nowej zabudowy jest istnienie takiej zabudowy przynajmniej na jednej działce w bezpośrednim sąsiedztwie.

1.10. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia wymogów planu w zakresie gabarytów zabudowy oraz liczby kondygnacji Wojewoda wskazał, że zaprojektowany budynek trzykondygnacyjny nie narusza ustaleń planu, w szczególności § 23 ust. 5 pkt 1, gdyż nie przekracza on wskazanej w miejscowym planie wysokości 12 m.

1.11. Również podnoszone przez odwołujących argumenty kwestionujące poprawność przyjętych rozwiązań projektowych nie mogą stanowić, w ocenie Wojewody, podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że kwestie te były wyjaśniane na etapie postępowania organu I instancji. Brak jest podstaw do ich kwestionowania, w szczególności z uwagi na to, że zostały sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w specjalności architektonicznej obejmującej projektowanie bez ograniczeń.

Za założenia projektowe pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Obowiązkiem projektanta jest zaprojektować obiekt zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego, by spełniał on swoje funkcje nie stanowiąc zagrożenia dla zdrowia, życia i mienia ludzi. Projektant potwierdza to składając oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego), które firmuje własnoręcznym podpisem. Za oświadczenie nieprawdy oraz nienależyte bądź niedbałe wykonanie swoich obowiązków, a więc za przyjęte rozwiązania, projektant ponosi odpowiedzialność zawodową przed organami samorządu zawodowego.

Podkreślono, że ocenie organu administracji może natomiast podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika bowiem, że sprawdzeniu podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu i to jedynie pod kątem jego zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi.

1.12. Podsumowując Wojewoda wskazał, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest kompletny i zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do izby samorządu zawodowego. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W związku z powyższym mając na uwadze, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany tego rozstrzygnięcia.

1.13. Wobec wątpliwości inwestora organ odwoławczy odniósł się dodatkowo do kwestii uznania A. i H.P. za strony niniejszego postępowania. Powołując się na art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego organ podkreślił, że nieruchomość skarżących znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji leży w jej potencjalnym obszarze oddziaływania. Podkreślił jednak, że analiza dokumentacji sprawy prowadzi do wniosku, że projektowany obiekt w żaden sposób nie ogranicza zagospodarowania terenu działki skarżących (nr [...]), tym samym nie znajdują uzasadnienia podnoszone przez skarżących zarzuty kwestionujące poprawność ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji.

2. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu A. i H.P. zaskarżyli w całości decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P.H. pozwolenia na budowę.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów:

- art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego i § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędne przyjęcie obszaru oddziaływania projektowanego obiektu;

- art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowalnego przez niezapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżących, -przepisów § 23 ust. 5 pkt 1, § 24 oraz § 4 pkt 24, zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie, że projekt inwestora nie narusza tych przepisów;

- art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego w związku z przepisem § 8 ust.1 pkt pkt 3 ppkt c planu zagospodarowania przestrzennego przez pominięcie tej kwestii w postępowaniu odwoławczym i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

- art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 7, § 8 ust. 2, § 8 ust. 3, § 9, § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego -poprzez pominięcie w ocenie materiału (plan zagospodarowania terenu) wymagań określonych przez wymienione przepisy i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania wymienionych przepisów;

- § 13, § 60 i § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (przedłożona przez inwestora na wezwanie Wojewody analiza oddziaływania obiektu dla projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego [...] przez uznanie, że projektowany budynek nie powoduje oddziaływania na budynek skarżących;

- § 13, § 14, § 19 ust. 1 pkt 1 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwą interpretację przepisów,

- § 271 ust. 1 i 2, w związku z § 226 ust.1 i § 232 i § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (ściany ppoż) przez błędną ocenę stanu faktycznego,

- art. 35 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej k.p.a.) z uwagi na brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz jednostronną i nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 8 i art. 80 k.p.a., przez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżących oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a także przez dokonanie dowolnej oceny dowodów;

- art. 80 i 107 § 3 k.p.a., które to przepisy nakładają na organ odwoławczy wymóg wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego sprawy w celu ustalenia stanu faktycznego i jego wszechstronnej oceny prawnej, co powinno znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W rozbudowanym uzasadnieniu skargi (k. 5 do 24) zarzuty te zostały rozwinięte.

3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego objęcia terenu inwestycji ochroną konserwatorską i ograniczeniami zabudowy organ wskazał, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące zasad ochrony konserwatorskiej odnoszą się do nakazu w stosunku do pierzei zabudowy zabytkowej. Tymczasem z § 16 planu miejscowego wynika, że wśród obiektów zabytkowych w tabeli nr 2 - jako obiekt objęty ewidencją zabytków - ujęto budynek znajdujący się przy ul. [...] (budynek skarżących). Ograniczenia, w tym uzgodnienie z konserwatorem zabytków dotyczy zatem tylko tego obiektu, nie zaś działek objętych inwestycją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

5. Sprawa została rozpoznana po zawiadomieniu stron oraz umożliwieniu im wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem orzeczenia na posiedzeniu niejawnym, zarządzonym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

6. Materialnoprawną podstawę ocenianych decyzji stanowiły przepisy powoływanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z art. 29-31, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Według art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez roboty budowlane rozumieć należy zarówno budowę, jak również prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli spełnione zostaną wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany i w razie spełnienia ustalonych przez ustawodawcę warunków właściwy organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.

W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określony został zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie z jego treścią pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Te warunki zostały w sprawie spełnione.

7. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza między innymi:

1) zgodność projektu budowlanego, między innymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Z akt administracyjnych, w szczególności dokumentacji projektowej wynika, że i te wymogi zostały spełnione. Jak uznały trafnie organy projekt budowlany został sporządzony przez projektantów posiadających odpowiednie przygotowanie zawodowe, co zostało wykazane. Dokumentacja projektowa jest kompletna. Projektanci oświadczyli, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi normami, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

8. Odziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie zostało ocenione prawidłowo, gdyż nie pozbawia, a nawet nie ogranicza skarżących prawa do ich zabudowy, choć co nie budzi wątpliwości sądu i nie wymaga szerszego omówienia, jako niesporne na tym etapie, skarżącym przysługiwał status strony (interes poprawny) w postępowaniu administracyjnym jako właścicieli nieruchomości sąsiedniej.

Czym innym jednak jest prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym ze względu na zindywidualizowany interes prawny, a czym innym naruszenie tego interesu przez takie oddziaływanie obiektu inwestycyjnego na prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich, które te prawa ogranicza lub wyłącza. O takim ograniczeniu można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób potencjalny, warunkowy i na przyszłość. Nie chodzi tu o wszelkie nawet potencjalne utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego nie może bowiem naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. Każdy ma bowiem prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyroki NSA z dnia 24 września 2015 r., II OSK 182/14 oraz 11 marca 2011 r., II OSK 451/10; CBOSA).

9.Taka zgodność w niniejszej sprawie została wykazana. Projekt budowlany jest kompletny i zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do izby samorządu zawodowego. Odnosząc się w tym zakresie do rozbudowanych i licznych zarzutów skarżących w tej kwestii dotyczących szczegółowych norm i parametrów technicznych, rysunków, pomiarów konstrukcji, okien, i wielu innych elementów opisywanych w uzasadnieniu skargi, za Wojewodą wskazać należy, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organy, co do zasady, nie badają zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi normami technicznymi (por. zmiana art. 35 Prawa budowlanego wprowadzona ustawą z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2003 r. poz. 718). Sprawdzeniu zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, podlega jedynie projekt zagospodarowania działki lub terenu. W odniesieniu do projektu organ bada wyłącznie, czy zostało złożone oświadczenie o sporządzeniu projektu budowalnego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wyłączną odpowiedzialność za projekt i przewidziane nim rozwiązania dotyczące formy, konstrukcji obiektu budowlanego oraz rozwiązania techniczne i materiałowe, ponosi projektant.

Podkreślić też należy, że w sprawie została sporządzona szczegółowa analiza obszaru odziaływania projektowanej inwestycji, która w toku postępowania odwoławczego została uzupełniona, przede wszystkim w odniesieniu do zarzutów skarżących. Analiza i zawarty w niej opis techniczny oraz normatywy są dokładnie i szczegółowo podane i przede wszystkim odnoszą się do kwestii spornych, podnoszonych w pismach skarżących i odwołaniu. Co istotne analiza ta została sporządzona przez osobę uprawnioną i posiadającą wiadomości specjalne zgodnie z wymogami warsztatowymi. Treść analizy jest jasna, precyzyjna i nie nasuwa wątpliwości co do jej poprawności. Wskazać tu należy, że wielkości, parametry i dane podawane przez skarżących (zwłaszcza w skardze) nie mają odzwierciedlenia w dokumentacji projektowej i nie mają oparcia w jakichkolwiek dowodach poza twierdzeniami skarżących.

Z analizy wynika, że inwestycja sytuuje się w dozwolonej prawem odległości inwestycji od granicy i sąsiedniego budynku. Dalej, że wymogi dotyczące naświetlenia będą zachowane, a projektowany budynek i jego ściany, w szczególności najbliższe budynkowi skarżących spełniają wymogi przeciwpożarowe, jak i wszystkie wymogi normatywno-techniczne, a cała inwestycja nie ograniczy w żadnym zakresie praw właścicielskich skarżących.

10. Zgodzić należy się z Wojewodą, że zagospodarowanie terenu jest zgodne z planem miejscowym i jego przepisami, które powołano na wstępie niniejszego uzasadnienia (por. punkty 1.4, 1.5, 1.9. i 1.10). Zdaniem sądu projekt budowlany przewidujący jako podstawową funkcję mieszkalną z powierzchnię usługową - 13 m2, nie narusza ustaleń planu dopuszczającego funkcje związane z różnymi formami działalności gospodarczej, których powierzchnia całkowita nie przekracza 30% powierzchni przeznaczenia podstawowego (§ 23 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 planu).

Jeśli chodzi o gabaryty i wysokość zabudowy projektowany budynek odpowiada wymogom stawianym w § 23 ust. 5 pkt 1 do 3 planu, a geometria dachu jest zgodna z § 23 ust. 5 pkt 4 lit. d planu (por. tekst planu na k. 19 i 20 projektu). Interpretacja planu dopuszczająca projekt z tarasem na części drugiej kondygnacji budynku jest w ocenie sądu dozwolona.

11. Projektowana inwestycja nie narusza również art. 39 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego w związku z przepisem § 8 ust. 1 planu, gdyż nie wymaga uzgodnienia w zakresie ochrony zabytków i spełnienia innych warunków przewidzianych w tym paragrafie. Jak trafnie podkreślił organ wymogi te dotyczą pierzei zabudowy zabytkowej. Zgodnie z zapisem § 16 planu do takiej zabudowy zaliczono budynek skarżących położony przy ul. [...] (tabela nr 2 poz. 7). Do zabudowy zabytkowej nie zaliczono natomiast nieruchomości objętej projektowaną inwestycją.

12. Podsumowując stwierdzić należy, że inwestor spełnił wszelkie wymogi wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a zaskarżona decyzja nie narusza art. 35 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego. Należy też zwrócić uwagę na treść ust. 4 art. 35 Prawa budowlanego, stanowiącego, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten jest uszczegółowieniem wyrażonej w art. 4 Prawa budowlanego zasady wolności budowlanej, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Organy nie naruszyły również przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. ustalając prawidłowo stan faktyczny w zakresie adekwatnym do przedmiotu sprawy. Zostały również spełnione wymogi określone w art. 10 i 11 k.p.a. Jak wynika z akt wszelkie prawa stron zostały w niniejszym postępowaniu zagwarantowane. Skarżący zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania, aktywnie w nim uczestniczyli. Również organ drugiej instancji odniósł się szczegółowo do zarzutów odwołania.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalić.