Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1359/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 97 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (spr.), Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.) oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn .zm.) – po rozpatrzeniu odwołania A. H. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty o z dnia [...] w sprawie uznania z dniem [...] sierpnia 2002r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono co następuje:

A. H. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dnia [...] sierpnia 2002r.

W okresie poprzedzającym rejestrację była zatrudniona jako sprzątaczka w Szkole Filialnej w P. w okresie od 1 stycznia 2001r. do 31 lipca 2002r.

Wyżej wymienioną decyzją wydaną z upoważnienia Starosty odmówiono A. H. przyznania zasiłku dla bezrobotnych z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 23 ust.1 pkt 2 lit."a" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Przepis ten stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających dłużej niż 30 dni z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że warunki określone w powołanym wyżej przepisie nie zostały spełnione.

Zaliczeniu na poczet "365 dni" zatrudnienia A. H. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w urzędzie pracy podlegały następujące miesiące zatrudnienia z 2001 roku – luty, marzec, kwiecień, listopad, grudzień oraz styczeń, luty, marzec, lipiec z 2002 roku, w których osiągnęła wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Okres ten stanowi łącznie 270 dni.

Do wymaganych 365 dni nie można zaliczyć zatrudnienia w 2001r. w miesiącach: maj, czerwiec, lipiec, sierpień , wrzesień i październik i w 2002 r. w miesiącach: kwiecień, maj, czerwiec, ponieważ uzyskiwane wynagrodzenie miesięczne stanowiło kwotę niższą od najniższego wynagrodzenia, które od dnia 1.01. 2001r. stanowiło kwotę 760 zł brutto (Dz.U. Nr 121, poz. 1308).

Wobec powyższego decyzja wydana z upoważnienia Starosty jest zgodna z prawem.

Na powyższą decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. H., wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu podniosła, iż straciła pracę, gdyż szkoła w której zatrudniona była na ½ etatu została zlikwidowana. Pomimo tylu lat pracy tj. od 1983 r. odmówiono jej zasiłku dla bezrobotnych. Obecnie pozostaje bez środków do życia a na utrzymaniu ma chorego syna.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit.a o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. 2000r. Nr 98, poz. 171 z późn. zm.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Trafnie organy obu instancji stwierdziły, że warunki określone w powołanym wyżej przepisie nie zostały spełnione.

Skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, zatrudniona była przez 545 dni. Do 365 dni (z okresu 18 miesięcy) zaliczeniu podlega zatrudnienie A.H. przypadające w następujących miesiącach: luty, marzec, kwiecień, listopad, grudzień roku 2001 i styczeń, luty, marzec, lipiec roku 2002, w których to osiągnęła wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia od którego istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Okres ten stanowi łącznie 270 dni. Zasadnie stwierdzono, że do wymaganych 365 dni nie można zaliczyć zatrudnienia w miesiącach: maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2001 r. i kwiecień, maj, czerwiec 2002r. gdyż uzyskiwane wynagrodzenie miesięczne było niższe od najniższego wynagrodzenia , które od dnia 1 stycznia 2001r. wynosiło kwotę 760 zł brutto (Dz.U.Nr 121, poz. 1308).

Prawidłowo więc organy obu instancji ustaliły, iż w dniu rejestracji [...] sierpnia 2002r. skarżąca nie spełniała przesłanek wynikających z powyżej wymienionego przepisu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunkującego przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem pozostawała w zatrudnieniu przez co najmniej 365 dni ale nie osiągnęła przez cały ten okres, wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Okazując zrozumienie dla bardzo trudnej sytuacji skarżącej, uznać należy, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji zgodne są z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji.