Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 44/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Anna Świderska Protokolant: Asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. w sprawie określenia K. A. zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2005 r.

Z akt sprawy wynika, że przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie był następujący.

Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął w stosunku do podatnika postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe.

Organ podatkowy stwierdził, że podatnik odliczał podatek z faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego wystawionych przez Spółkę z o.o. A. w J., która nie była faktycznym dysponentem tego paliwa, a wystawiane przez nią faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości gospodarczej. Spółka ta działała w sieci powiązanych ze sobą podmiotów, które miały na celu dokonanie oszustw na szkodę Skarbu Państwa polegających m. in. na wprowadzeniu w błąd właściwego organu podatkowego co do zaistnienia transakcji obrotu olejem napędowym oraz poprzez poświadczenie nieprawdy w dokumentach księgowych.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. określił podatnikowi zobowiązania podatkowe za miesiące od stycznia do lipca 2005 r.

Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie, w którym pełnomocnik podatnika zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego: § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U Nr 97, poz. 970 ze zm.) oraz art. 88 ust. 3a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U 54, poz. 535 ze zm. Powoływanej dalej w skrócie jako "u.p.t.u."), poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przy braku przesłanek faktycznych, art. 169 Kodeksu Cywilnego poprzez jego niezastosowanie dla oceny skutków prawnych czynności dokonywanych przez podatnika, 2) prawa postępowania podatkowego: art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p.") poprzez niezastosowanie zawartej w nim zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pominięcie przy ustaleniu podstawy faktycznej szeregu okoliczności istotnych oraz odstąpienie od wszechstronnej oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego, art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy ocenił, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z postanowieniem art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. W art. 70 § 6 O.p. ustawodawca określił jednakże przypadki, które skutkują zawieszeniem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Do okoliczności takich należy m.in. wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego organ pierwszej instancji dokonał wobec podatnika w dniu 26 października 2010 r. za wskazany powyżej okres.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego - art. § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (...) oraz art. 88 ust. 3a u.p.t.u.

Podatnik wniósł skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego formułując zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 października 2012 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 1110/12 uchylił zaskarżoną decyzję. Ocenił, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, w szczególności przepisy § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia wykonawczego oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u poprzez niewłaściwą ich wykładnię oraz w efekcie niewłaściwe zastosowanie oraz będące ich następstwem naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego.

Sąd uznał również, że decyzja narusza art.70 § 6 pkt 1 O.p. ponieważ z jej uzasadnienia wynika, że organ odwoławczy za wystarczającą przesłankę powodującą zwieszenie biegu terminu przedawnienia uznał wszczęcie wobec podatnika postępowania karnego skarbowego w dniu 26 października 2010 r. Wskazał, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 wynika, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje jeśli najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., podatnik został poinformowany o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Równocześnie sąd ocenił, że naruszenie ww. przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy ponieważ w dniu 23 listopada 2010 r. ogłoszono podatnikowi postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Przed upływem terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p. nastąpiło wszczęcie postępowania karnego skarbowego, o czym skarżący został poinformowany.

Jako przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji sąd wskazał na konieczność respektowania przez organy podatkowe orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej TSUE) w zakresie wykładni przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Ocenił, że przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Spółkę A. należy uwzględnić treść wyroku TSUE z 21 czerwca 2012 r. wydanego w sprawach połączonych C-80/11 Mahagében kft i C-142/11 Péter Dávid.

Mając na uwadze stanowisko TSUE wyrażone w ww. wyroku, sąd zalecił, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy rozważył, czy w świetle zebranego już materiału dowodowego (ewentualnie uzupełnionego) możliwe będzie stwierdzenie, że skarżący na podstawie okoliczności towarzyszących transakcji mógł przewidzieć, że skorzystanie z prawa do odliczenia może wiązać się z przestępstwem, jakiego dopuścili się członkowie zorganizowanej grupy przestępczej wykorzystującej faktury wystawione przez Spółkę A.. Sąd ocenił, że organ odwoławczy winien zbadać w jaki sposób nawiązana została współpraca pomiędzy skarżącym, a Spółką A., w jaki sposób realizowane były dostawy paliwa, w jakiej formie dokonywano płatności, jak kształtowały się ceny paliwa będącego przedmiotem dostawy przez Spółkę A., wreszcie jakie były właściwości paliwa "nabytego" od Spółki A.. W przypadku stwierdzenia, że w tym zakresie (lub innym wyżej niezdefiniowanym) transakcje związane z tym podmiotem istotnie odbiegały od okoliczności faktycznych towarzyszących nabyciu oleju napędowego na "oficjalnym" rynku, organ odwoławczy winien ustalić, czy i jakich aktów staranności dochował skarżący oraz rozważy, jakich aktów staranności należy wymagać w stosunkach gospodarczych tego rodzaju.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, którą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. oddalił (sygn. akt I FSK 507/13).

Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ponownie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. w sprawie określenia podatnikowi zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2005 r.

Organ odwoławczy ocenił, że okoliczności w jakich zostały zawarte sporne transakcje uprawniają do stwierdzenia, że podatnik miał podstawy by przypuszczać, że jego kontrahent nie dokonuje faktycznej sprzedaży paliwa, a wystawione przez niego faktury VAT, nie dokumentują transakcji, które były rzekomo przez niego przeprowadzone.

W skardze na powyższą decyzję podatnik reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego mogące mieć wpływ na wynik sprawy w postaci art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 88 ust.3a pkt 4) lit. a) u.p.t.u. w związku z art. 4 , art. 22 i art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów paliwa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, przy braku przesłanek faktycznych, 2) naruszenie prawa postępowania podatkowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 122 O.p. poprzez niezastosowanie zawartej w nim zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oddalenie wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, które mogły przedstawić w innym świetle kwestię świadomości i dobrej wiary skarżącego, przy dokonywaniu czynności zakupów paliwa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, za udowodnione, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, że w okolicznościach faktycznych sprawy skarżący powinien był wiedzieć, że realizowane przez niego transakcje zakupu paliwa na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wiążą się z przestępstwem w zakresie podatku od towarów i usług.

Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącego kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego, według obowiązujących przepisów.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że w ocenie skarżącego okoliczności dokonywanych zakupów paliwa nie dawały mu obiektywnych możliwości przewidywania, że sprzedaż oleju dokonywana na stacji paliw w M., na której się zaopatrywał, była związana z przestępstwem w sferze podatku VAT. Sprokurowane przez grupę przestępczą okoliczności towarzyszące transakcjom były niezwykle przekonujące, a ofiarami było kilkaset firm transportowych a nie tylko sam skarżący.

Strona skarżąca zarzuciła, że dokonując oceny dobrej wiary podatnika, organ podatkowy skupił się na dowodzeniu braku aktów starania ze strony skarżącego, zmierzających do sprawdzenia i weryfikacji kontrahentów, co stanowi wyraz niewłaściwej interpretacji powołanych wyżej przepisów prawa materialnego. Pełnomocnik strony zakwestionował ocenę organu podatkowego, zgodnie z którą brak bezpośredniego kontaktu skarżącego z przedstawicielami Spółki A., brak podjęcia starań o pozyskanie informacji o kontrahencie, regulowanie należności gotówką, do rąk innych niż właściciele firmy sprzedającej i niższa cena paliwa (w istocie niewiele niższa od rynkowej) stanowiły obiektywną przesłankę do przyjęcia, że podatnik powinien był wiedzieć, że za stacją paliw w M. stoi grupa przestępcza dokonująca oszustw podatkowych. Rozumowanie takie stanowi, zdaniem strony skarżącej przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie w prawomocnych wyrokach wskazanych powyżej sądy administracyjne obu instancji przesądziły, po pierwsze, że nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem wobec skarżącego postępowania karnego skarbowego.

Sąd pierwszej instancji podał, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który stanowił podstawę prawną zawieszenia biegu terminu przedawnienia, był przedmiotem kontroli konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku dniu 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11 uznał, że ww. przepis w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U Nr 169, poz.1378 ze zm.), w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art.70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd ocenił, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 23 listopada 2010 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p. nastąpiło wszczęcie postępowania karnego skarbowego i wiedzę o tym fakcie uzyskał skarżący.

Z uzasadnienia aktualnie zaskarżonej decyzji wynika, że postępowanie karne skarbowe zostało w dniu 26 listopada 2010 r. zawieszone do czasu zakończenia postępowania odwoławczego, zatem bieg terminu przedawnienia również pozostaje zawieszony.

Powyższe oznacza, że ocena prawna wyrażona przez WSA w Łodzi w wyroku z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 1110/12, w kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań objętych decyzją, pozostaje w dalszym ciągu aktualna.

Sąd ocenił również, że organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych (zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły i wyciągnęły poprawne wnioski) pozwalających na przyjęcie, że faktury wystawione przez Spółkę A. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż podmiot widniejący na owych fakturach, jako ich wystawca, w rzeczywistości żadnego paliwa skarżącemu nie sprzedał, a ponadto przedmiotem dostawy nie był olej napędowy tylko inny produkt ropopochodny mogący służyć do napędu pojazdów wyposażonych w silniki diesla.

Ponadto sądy obu instancji oceniły, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, która dokumentuje faktycznie zrealizowaną czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Zasadą zatem jest, że dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se prawa do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy.

Wobec tego sądy podzieliły stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., że niewystarczającym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy lub określona usługa została faktycznie wykonana, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru lub wykonania usługi.

Równocześnie sądy stwierdziły, że podatek od towarów i usług jest podatkiem zharmonizowanym, a zatem przepisy krajowe regulujące ten podatek należy konfrontować z regulacjami unijnymi oraz orzecznictwem TSUE.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy sądy obu instancji oceniły, że organ podatkowy powinien uwzględnić wykładnię przepisów unijnych zawartą w wyroku TSUE z dnia z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft i Péter Dávid.

Analizując ww. wyrok TSUE Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawo podatników do odliczenia od podatku VAT, który są zobowiązani zapłacić, podatku VAT należnego lub zapłaconego z tytułu towarów i usług otrzymanych przez nich, stanowi zasadę podstawową wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez ustawodawcę Unii Europejskiej (teza 37). Ponieważ odmowa prawa do odliczenia stanowi wyjątek od zasady podstawowej, jaką jest istnienie takiego prawa, organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek prowadzących do wniosku, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu (teza 49). Jeśli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (teza 60). Jednakże organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty (teza 61). Co do zasady bowiem to do organów podatkowych należy dokonywanie niezbędnych kontroli podatników w celu wykrycia nieprawidłowości i naruszeń przepisów prawa w zakresie podatku VAT oraz karanie podatników winnych takich nieprawidłowości lub naruszeń (teza 62).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i w ponownie przeprowadzonym postępowaniu nakazał organowi odwoławczemu zbadanie, czy i jakich aktów staranności dochował skarżący w stosunkach gospodarczych ze Spółką A.. Ustalenie tych okoliczności ma znaczenie dla pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ten podmiot.

W ocenie sądu Dyrektor Izby Skarbowej wykonał powyższe zalecenia.

Okoliczności faktyczne towarzyszące transakcjom nabycia paliwa świadczą, zdaniem sądu, o tym, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że sprzedawcą paliwa nie jest Spółka A..

W toku kontroli podatkowej skarżący zeznał, że współpracę z ww. spółką nawiązał poprzez A. K., którego znał osobiście . Najczęściej tankował paliwo na terenie przedsiębiorstwa, którego A. K. był wspólnikiem. Przyczyną z powodu której skarżący nabywał paliwo na stacji w M. była atrakcyjna cena. W toku przesłuchania skarżący kilkakrotnie wskazywał na tą okoliczność. Zeznał m.in., że "... na terenie Z. Pan K. oferował najatrakcyjniejsze ceny oleju napędowego dlatego jeździłem po paliwo zawsze do M.." (protokół z przesłuchania skarżącego z dnia 27 maja 2008 r. – karta 16 akt podatkowych).

Można zatem przyjąć, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, że cena paliwa odbiegała znacząco od ceny oferowanych przez innych sprzedawców oleju napędowego.

Skarżący zeznał, że paliwo było tankowane bezpośrednio do zbiorników samochodowych przez pracowników A. K.. Za zakupione paliwo podatnik płacił pracownikowi A. K., jego matce lub samemu A. K.. Płatności były dokonywane wyłącznie gotówką.

Skarżący oświadczył, że nie interesował się skąd pochodziło paliwo. Istotna dla niego była tylko niższa cena i to, że nabywcami paliwa byli wszyscy właściciele firm z terenu miasta.

Podsumowując powyższe zeznania: skarżący nawiązał współpracę ze Spółką A. przez A. K., tankował paliwo z dystrybutorów należących do A. K., płacił za to paliwo pracownikowi A. K., jego matce lub samemu A. K., zatem powinien przynajmniej przypuszczać, że to nie Spółka A., lecz A. K., jest faktycznie sprzedawcą paliwa.

Znamienne jest, że w treści skargi pełnomocnik podatnika podniósł, że gwarantem legalności transakcji był A. K., który od wielu lat działał i był znany na rynku lokalnym jako prężny przedsiębiorca, wcześniej nauczyciel w jednej ze szkół. Dlatego fakt, że właśnie on sprzedawał paliwo pochodzące ze Spółki A. jako, jak twierdził, jej przedstawiciel, było czynnikiem uwiarygodniającym tę spółkę i pochodzący od niej produkt.

Powyższe okoliczności świadczą, zdaniem sądu o tym, że A. K. był faktycznym sprzedawcą paliwa, a skarżący miał tego świadomość, a mimo to odliczał podatek z faktur sygnowanych przez Spółkę A..

Z powyższych względów rozstrzygnięcie sprawy nie pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem TSUE, a organy podatkowe zasadnie pozbawiły podatnika prawa do odliczenia z faktur sygnowanych przez Spółkę A., na podstawie § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

J.B.