Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1577/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi W.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc listopad 2002 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się orzeczenia; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz W.O. kwotę 7.200,- (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1577/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8,poz. 60 , powoływanej dalej jako Ordynacja podatkowa), art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, 2, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. 11, poz. 50 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o podatku od towarów i usług), § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm., powoływanego dalej jako rozporządzenie wykonawcze) określił W.O. za listopad 2002 r. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym do wpłaty w kwocie 226 038 zł. Decyzję tę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...].

Organy podatkowe zakwestionowały obniżenie przez skarżącą podatku należnego o naliczony w fakturach VAT wystawionych przez firmy A Sp. z o.o. (podatek VAT – 27.677,98 zł), B E.B. (podatek VAT – 12.612,00 zł), PHU C I.A. (podatek VAT – 157.650,35 zł) i Przedsiębiorstwo D S.Z. (podatek VAT – 25.608,00 zł). W ocenie organu przeprowadzone czynności dowodowe nie potwierdziły faktu zawarcia pomiędzy W.O. a wskazanymi wyżej sprzedawcami transakcji udokumentowanych opisanymi fakturami VAT.

Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, na podstawie pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., iż I.A. prowadził działalność gospodarczą w G. Na posesji tej nie posiadał zbiorników do przechowywania paliwa, nigdy nie przyjeżdżały tam żadne cysterny, nie posiadał także własnego środka lokomocji, nie przyjeżdżali tam żadni kontrahenci. Zatem faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej i nie dokonywał sprzedaży paliwa. Podatnik, zgodnie z informacją udzieloną w tym piśmie, nie zgłaszał się na wezwania, bądź w ogóle nie odbierał korespondencji, zmieniał adresy zamieszkania i nie informował o tym organów podatkowych. Organ podatkowy I instancji nie uwzględnił zatem wniosku strony o przesłuchanie I.A. w charakterze świadka z uwagi na to, iż miejsce jego pobytu jest nieznane (fakt ten wynikał z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25 sierpnia 2005 r.) Organ I instancji wskazał ponadto, iż w piśmie tym wskazano także innych kontrahentów, którzy mieli nabywać towary od I.A.

W ocenie organu podatkowego z zebranego materiału dowodowego wynika zatem, że firma I.A. nie posiada dowodów zakupu i sprzedaży paliwa, z których wynikałoby, iż nabyła będące przedmiotem obrotu paliwo legalnie. Ponadto faktycznie pod adresem wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności, działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Trudno bowiem uznać, że działalność na tak znaczną skalę ( na co wskazuje chociażby wielkość zakupów dokonanych przez podatniczkę od I.A.) prowadzona była w wynajętym domku letniskowym, po zakończeniu takiej działalności prowadzący ją zmienia miejsce swojego pobytu w taki sposób, że ustalenie miejsca jego pobytu nie jest możliwe. Faktury, wystawione dla skarżącej z tytułu sprzedaży paliwa nie stanowią zatem podstawy do obniżenia podatku należnego o naliczony, bowiem dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały dokonane ( § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego).

W firmie E.B. B przeprowadzono kontrolę w zakresie podatku od towarów i usług za okres od października 2002 r. do września 2003 r. Podatnik nie stawiał się na wezwania organów podatkowych, tłumacząc się wyjazdem za granicę i zawieszeniem działalności gospodarczej. W ewidencji sprzedaży VAT zaewidencjonował 2 faktury wystawione dla skarżącej w maju i czerwcu 2003 r. Nie stwierdzono, aby miał on własne środki transportu, nie ujmował też w kosztach uzyskania przychodu kosztów usług wynajmu takich środków. Zarówno w księdze przychodów i rozchodów, jak i w deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług w listopadzie nie wykazano ani przychodów, ani zakupów, podatnik nie posiadał również kopii faktur wystawionych dla skarżącej w listopadzie 2002 r. Faktury od tego kontrahenta nie dokumentowały zatem również rzeczywistych transakcji.Również i w tym przypadku w ocenie organu faktury, wystawione dla skarżącej z tytułu sprzedaży paliwa nie stanowią zatem podstawy do obniżenia podatku należnego o naliczony, bowiem dokumentują czynności, które faktycznie nie miały miejsca ( § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego).

W przypadku spółki z o.o. A nie dokonano sprawdzenia rzetelności transakcji, pomimo iż z dokumentów znajdujących się w posiadaniu właściwego terytorialnie organu podatkowego wynikało, że firma ta w czasie przeprowadzenia u skarżącej kontroli nadal prowadziła działalność. Spółka ta nie złożyła deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2002r., co w ocenie organu podatkowego wskazywało na niewystąpienie obowiązku podatkowego z tytułu dokonanej w przedmiotowym miesiącu sprzedaży towarów handlowych. A zatem, w spółce w listopadzie 2002 r, nie wystąpiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ poinformował ponadto, że spółka nie prowadziła działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, prowadziła tam działalność inna firma, niezwiązana z kontrahentem podatniczki. Przedsiębiorstwo A wynajmowało pod tym adresem pomieszczenie biurowe i magazyn od dnia 22. 03.2001 r., a od dnia 04 stycznia 2002r. tylko pomieszczenie biurowe i pomocnicze. Natomiast z dniem 01.01 2003 r. wynajmujący wypowiedział spółce umowę najmu w trybie natychmiastowym z uwagi na niepłacenie czynszu. Również i w tym przypadku podstawę zakwestionowania prawa skarżącej do obniżenia podatku należnego o naliczony w fakturach stanowił § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego.

W zakresie transakcji z D Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., powołując się na informację uzyskaną z Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R., dowód z przesłuchania S.Z. w dniu 1 października 2003r. w charakterze strony oraz w dniu 13 października 2005r. w charakterze świadka, stwierdził, iż przeprowadzone czynności dowodowe nie potwierdziły faktu zawarcia pomiędzy W.O. a S.Z. transakcji udokumentowanych tymi fakturami. S.Z. nie posiadał kopii tych dokumentów, nie zaewidencjonował ich w rejestrze sprzedaży VAT i nie wykazał w deklaracji VAT – 7. W toku przesłuchania stwierdził, że nie zawierał transakcji z podatniczką i nie posiadał żadnych środków trwałych umożliwiających transport paliwa. Zdaniem organu I instancji, faktury wystawione przez firmę D S.Z. jako niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego za listopad 2002r. o kwotę podatku naliczonego z nich wynikającego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. jednocześnie podniósł, iż podczas przesłuchania S.Z. przyznał, że o procederze prowadzonym przez pracownika firmy D J.C. został poinformowany przez Centralne Biuro Śledcze z K. podczas przeszukania biura przy Al. A 44 w W. Z informacji uzyskanych w trakcie przesłuchania wynika, że obrót paliwami miał miejsce bez wiedzy właściciela tej firmy przy nie do końca jednoznacznym udziale pracownika i z faktycznym nadużyciem jego zaufania. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego powyższe dowodzi, że firma D nie była stroną transakcji z podatniczką, a twierdzenie, iż rzeczywiście miały one miejsce jest niezasadne.

Odmawiając przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka I.A. organ I instancji wyjaśnił, iż nie jest to możliwe, nie jest bowiem znane miejsce pobytu świadka.

Z tych samych względów nie było możliwe przesłuchanie w charakterze świadka R.C., prezesa Spółki A. Pismem z dnia 5 września 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. poinformował, że R.C. został wymeldowany z wymienionego adresu z dniem [...] decyzją Prezydenta Miasta S. i Urząd Skarbowy nie posiadał informacji o aktualnym miejscu jego zamieszkania. Poinformował również, że R.C. ostatnie zeznanie (dotyczące wysokości dochodu uzyskanego w 2000r.) złożył w Urzędzie Skarbowym w S. w dniu 19.03.2001r.

Również z uwagi na brak wiadomości o miejscu pobytu świadka nie można było przeprowadzić dowodu z zeznań świadka E.B.. Według posiadanych informacji żona kontrahenta podatniczki zgłosiła na policji w S. jego zaginięcie w dniu 2 marca 2005r. Pismem z dnia 30 sierpnia 2005r. Komisariat Policji w S. poinformował, że E.B. jest nadal poszukiwany.

J.P., udziałowiec spółki z o.o. A nie odbierał w terminie wezwań. Z informacji uzyskanych z Urzędu Miasta wynika, że osoba ta była zameldowana w G. ul. B 82A/1.

Opierając się na przedstawionych powyżej ustaleniach Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. uznał, że ujęcie faktur dotyczących zakupu paliwa od firm A Sp. z o.o., B, PHU C, D w ewidencji i deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 2002r. stanowiło naruszenie art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Ewidencja zakupów za listopad 2002 r. nie zawierała prawidłowych danych dotyczących podatku naliczonego, nie odzwierciedlała stanu faktycznego, organ podatkowy uznał ją zatem za nierzetelną. Tym samym nie mogła być uznana za dowód w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 193 § 4 i § 6 w związku z art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Organ I instancji wyjaśnił jednocześnie, iż uznając transakcje z wskazanymi powyżej firmami za czynności niemające miejsca w rzeczywistości jednocześnie uznał i nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń pod adresem sprzedaży, dokonanej na rzecz czterdziestu dziewięciu innych firm, które nabyły paliwo w firmie W.O.

W odwołaniu od powyższej decyzji W.O. zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania dowodowego oraz zasad postępowania dowodowego. W jej ocenie nie zebrano wszelkich możliwych dowodów, nie rozpatrzono w sposób rzetelny i wyczerpujący całego materiału dowodowego, wykorzystano tylko te informacje, z których organ podatkowy mógł wywieść niekorzystne dla podatniczki skutki, czym naruszono art. 121 § 1 i art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu, odmówiono przeprowadzenia zgłoszonych przez nią dowodów, w wyniku czego doszło do uchybienia art. art. 122 i art. 123 § 1 w związku z art. 188, art. 190 § 1 i 2 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej. Podatniczka zarzuciła także naruszenie prawa materialnego -art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego - poprzez odmowę uznania jej prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i uznanie, że zakupy paliwa nie zostały dokonane, bez wskazania, jakie dowody potwierdzają ten fakt i na podstawie jakich ustaleń organ I instancji wyprowadził taki wniosek.

W związku z zaprezentowanymi powyżej zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności poprzez uzupełnienie materiału dowodowego m.in. o dowody z zeznań świadków G.O. i W.C. na okoliczność potwierdzenia faktycznego odbioru paliwa od kontrahentów.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podkreśliła, iż organ podatkowy nie zgłaszał zastrzeżeń odnośnie sprzedaży paliwa przez firmę skarżącej dla czterdziestu kilku firm, a zakwestionował jedynie dokonane przez nią zakupy. Skarżąca nie uznała zatem wyjaśnień organu podatkowego, z których, w jej ocenie, mogło wynikać, iż sprzedawała towar, którego "nie było". Ponadto dokumenty i ustalenia dotyczące podmiotów sprzedających paliwo dla firmy W.O. pochodzą z lat ubiegłych i powinny zostać uaktualnione. W jej ocenie w stanach faktycznych będących podstawą wydania kwestionowanej decyzji wiele się zmieniło. Wskazała między innymi, iż firma C złożyła siedem deklaracji VAT -7 za okres od sierpnia 2002 r. do lutego 2003r, nie zbadano zaś, czy w deklaracjach tych nie został zawarty podatek z transakcji zawartych z firmą skarżącej. Odnosząc się do ustaleń dotyczących firmy B wskazała, iż w firmie tej przeprowadzono kontrolę, która nie objęła jednakże miesięcy od października 2002 roku do stycznia 2003 roku. Sformułowała zatem pytanie o wskazanie podstawy kwestionowania przeprowadzonej w tej firmie transakcji dokonanych w miesiącach, za które nie udało się przeprowadzić postępowania podatkowego. Dodatkowo podniosła, iż właściciel firmy B E.B. przebywał w Areszcie Śledczym w S., co powinno skłonić organy podatkowe do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości. Zakwestionowała także sposób przeprowadzenia dowodu z przesłuchania S.Z. oraz dokonaną przez organ I instancji jego ocenę. Zarzuciła, iż była ona pobieżna oraz ukierunkowana na uzasadnienie zajętego przez organ stanowiska. Przytaczając fragmenty zeznań S.Z. wskazano, iż J.C., dokonując sprzedaży paliwa działał zgodne z wolą właściciela firmy oraz posiadanym przez pełnomocnika umocowaniem do takiego działania. S.Z. dokonał korekt złożonej wcześniej deklaracji VAT – 7 za listopad 2002r., w której wykazał obrót paliwami, zaś J.C. nie był jedyną osobą upoważnioną przez niego do dokonywania podobnych czynności w tym okresie. Zdaniem strony, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie da się tych transakcji wykluczyć, a faktury wystawione przez firmę D, będące w jej posiadaniu, powinny zostać wykorzystane w postępowaniu podatkowym przeprowadzonym wobec S.Z. Zaniedbania firmy D i wynikłe z tego nieporozumienia pomiędzy S.Z. oraz jego pełnomocnikiem J.C., nie mogą stanowić powodu do kwestionowania zaistniałych faktów.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę na sformalizowany charakter podatku od towarów i usług. Stwierdził, iż podstawą opodatkowania jest obrót, czyli co do zasady kwoty należne z tytułu sprzedaży towarów i usług ( art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Jeżeli zatem obrót taki nie miał miejsca, ale z różnych przyczyn doszło do wystawienia faktury (lub tylko oryginału faktury), nie można dokumentu tego traktować jako podstawy obniżenia podatku należnego. A zatem, zgodnie z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Dalej wywiódł, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż nabywca towarów i usług może obniżyć podatek należny o podatek naliczony uiszczony przez zbywcę. Podatek nieuiszczony obciąża nabywcę, choćby był on w dobrej wierze. Przyjęcie odmiennego stanowiska byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług.

Organ odwoławczy za niezasadne uznał zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 § 1, w związku z art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i § 2 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej. Wskazał, iż zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 2 i art. 288 § 2 oraz materiały zgromadzone w toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął wszelkie możliwe działania, zgodne z zasadami postępowania, które prowadziły do pełnego wyjaśnienia sprawy. Wystąpił on bowiem do organów podatkowych, właściwych dla kontrahentów W.O. o przeprowadzenie kontroli w firmach A, B, D i C celem sprawdzenia, czy w dokumentacji tych firm znajdują się kopie faktur wystawionych na rzecz skarżącej, czy zostały zaewidencjonowane i czy należny podatek został ujęty w deklaracjach VAT-7.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił również o przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów z przesłuchania w charakterze świadków i Prezesa Spółki z o.o. A oraz właścicieli firm B, D i C na okoliczność transakcji zawieranych z W.O. Odpowiedzi uzyskane w powyższej sprawie od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R., Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego W.-Ś., Naczelnika Urzędu Skarbowego w K., Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., odnoszą się m.in. do listopada 2002 r.

Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o przesłuchanie na okoliczność potwierdzenia faktycznego dokonania czynności G.O. oraz W.C. (kierowcy firmy), powołując się na art. 188 Ordynacji podatkowej i wskazując, że w niniejszej sprawie został zgromadzony obszerny materiał dowodowy i w sposób jednoznaczny określony stan faktyczny sprawy, a zatem nie jest uzasadnione przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych, w postaci przesłuchania w charakterze świadka wskazanych przez skarżącą osób.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.O., reprezentowana przez doradcę podatkowego I.K., zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie przepisów procedury, dotyczących prowadzonego postępowania i mających wpływ na wynik postępowania - art. 121 § 1, 122 w zw. z art. 187 § 1,art. 123 § 1 , art. 188, 190 § 1 i 2, art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego oraz brak dbałości o bezstronność rozstrzygnięcia i dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy, wykorzystanie tylko tych informacji, z których organ mógł wywieść niekorzystne dla strony skutki, przyjęcie, że czynności dokonane przez pełnomocnika nie wywierają skutku w stosunku do jego mocodawcy- właściciela przedsiębiorstwa, dowolną ocenę materiału dowodowego. W ocenie strony doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego poprzez odmowę uznania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. W związku z przedstawionymi zarzutami wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i nakazanie organowi ponownego przeprowadzenia postępowania podatkowego w oparciu o obowiązujące przepisy oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów sporządzenia skargi i zastępstwa procesowego w wysokości prawem przypisanej.

W uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumentację zawartą już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zwróciła uwagę, iż z pism Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nie można wyciągnąć tak daleko idących wniosków, jak to uczyniły organy podatkowe. Nie zawierały one bowiem stanowczych stwierdzeń, iż I.A. zajmował się wprowadzaniem do obrotu fałszywych faktur, ale że prawdopodobnie tak czynił. Pominięto też udzieloną przez Urząd Skarbowy właściwy dla kontrahenta skarżącej informację o wypełnianiu przez tego podatnika obowiązku składania deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług i złożeniu takiej deklaracji również za grudzień 2002 r. Pominięto też, iż organ ten zwrócił się do Centralnego Biura Adresowego o podanie adresu I.A. i takiej informacji do dnia udzielenia odpowiedzi Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R. nie otrzymał. Jednocześnie też przyjęto, że W.O. dokonywała sprzedaży paliwa ( jej kontrahenci potwierdzili fakt dokonywania transakcji). Zwróciła tez uwagę, iż organy podatkowe działają również jako organy dochodzeniowe, co winno im ułatwić dokonywanie kontroli i wyjaśnienie, dlaczego podatnik ( jak Spółka A) nie składał deklaracji. W odniesieniu do E.B. strona zwróciła uwagę, iż w jednym z pism podatnik ten wyjaśniał, iż część faktur zabrali mu omyłkowo funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego. Organy nie wyjaśniły tej kwestii. .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji .

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż w postępowaniu podatkowym skarżąca nie była należycie reprezentowana, bowiem I.K. nie otrzymał pełnomocnictwa do działania w jej imieniu i nie dołączył go do akt , zgodnie z art. 137 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty uznać należy za trafne.

Podstawowy zarzut, zawarty w skardze i podnoszony również na etapie postępowania odwoławczego, odnosił się naruszenia przepisów postępowania, skutkujących niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia. Zarzut ten uznać należy częściowo za zasadny.

Ustalanie faktów na podstawie zebranych materiałów i według przyjętej teorii dowodów oraz ujęcie tych faktów w języku stosowanej normy jest jednym z istotnym elementów decyzyjnego modelu stosowania prawa ( por. J.Wróblewski – w W.Lang, J.Wróblewski, S. Zawadzki – Teoria państwa i prawa –Warszawa 1986, s. 463-471). Zakres postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym determinowany jest poprzez treść hipotezy normy prawnej, która w ocenie organów, dokonanej w pierwszym etapie stosowania prawa, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązkiem organu podatkowego jest bowiem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w celu załatwienia sprawy ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 187431). Wskazany wyżej przepis, wraz z uzupełniającym go art. 187 §1 Ordynacji podatkowej wskazuje również na to, iż obowiązek ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego spoczywa na organach podatkowych. Do nich zatem należy zarówno ustalenie faktów prawnie relewantnych, jak i wskazanie dowodów, jakie winny być w tym celu przeprowadzone, a następnie przeprowadzenie tych dowodów. Zebrany w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy podlega następnie ocenie, na podstawie której organ uznaje pewne fakty za udowodnione na podstawie dowodów uznanych przez niego za wiarygodne, niektórym zaś faktom i dowodom odmawia wiarygodności. Ordynacja podatkowa przyjmuje przy tym otwarty system dowodów, ograniczony jedynie zgodnością środków dowodowych z przepisami prawa ( art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej). Przyjmuje także, iż środki te mają równą moc, nie narzucając rodzaju dopuszczalnego dowodu na udowodnienie konkretnego rodzaju faktu ( por. B. Adamiak w B. Adamiak, J .Borkowski, R. Mastalski, J.Zubrzycki – Ordynacja podatkowa. Komentarz- Wrocław 2006 r,. s. 694). Oceniać zaś dowody nakazuje zgodnie ze swobodną oceną dowodów, przy uwzględnieniu całego zebranego materiału dowodowego ( art. 191 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z tą teorią dowodów organ winien zatem ocenić każdy dowód osobno oraz we wzajemnym jego związku z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie, odwołując się przy tym do zasad wiedzy ( reguł logiczno- językowych, danych z nauk empirycznych) i doświadczenia życiowego (rozumianego jako uzupełnienie danych nauki i wiedzy, odwołanie się do pewnych reguł, poznawanych w praktyce, w codziennym życiu). W ramach swobodnej oceny dowodów organ podatkowy nie może zatem wyciągnąć z zebranego materiału dowodowego takich wniosków, które z niego w sposób jednoznaczny nie wynikają.

Strona w postępowaniu podatkowym winna mieć zapewniony czynny udział, na każdym jego etapie ( art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej), zaś realizację tej zasady zapewnić ma m.in. obowiązek umożliwienia stronie udziału w czynnościach dowodowych ( art. 190 Ordynacji podatkowej), możność wypowiadania się co do zebranych dowodów ( art. 200 § 1 i 192 Ordynacji podatkowej) czy możliwość składania wniosków dowodowych ( art. 188 Ordynacji podatkowej).

Podstawę odmowy uznania prawa podatniczki do obniżenia podatku należnego o naliczony w niniejszej sprawie stanowił § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego. Obowiązkiem organów było zatem wykazanie, że opisane w fakturach zakupu transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca.

W odniesieniu do transakcji z I.A. wniosek taki został przez organy podatkowe wyprowadzony przede wszystkim z pism Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.. W pismach tych opisano miejsce, w którym według danych posiadanych przez organ prowadzona była przez tego przedsiębiorcę działalność gospodarcza, wskazano na trudności w kontaktach z podatnikiem oraz fakt, iż w miejscu prowadzonej działalności nie bywali kontrahenci I.A.

Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. może stanowić dowód w sprawie. Podlega ono jednakże takiej samej ocenie, jak każdy inny dowód. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 274 c Ordynacji podatkowej ( a w dacie sporządzania pisma – art. 288 a Ordynacji podatkowej) organ podatkowy może żądać od kontrahentów podatnika prowadzących działalność gospodarczą dokumentów w zakresie objętym kontrolą u podatnika. Z tych czynności sporządza się protokół. W tym przypadku nie przeprowadzono ani kontroli, ani czynności sprawdzających u I.A., nie sporządzono też protokołu. Pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nie można więc uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej, skoro nie zostało ono sporządzone we właściwej formie.

Pismo to nie wskazuje, na podstawie jakich dowodów przyjęto, iż na posesji w G. nie była prowadzona działalność gospodarcza, nie wskazano w nim, kiedy wzywano kontrahenta podatniczki do złożenia dokumentów i stawienia się w urzędzie skarbowym. Ponadto z jego treści( przyjmując, iż jest zgodna ze stanem rzeczywistym) nie można wyprowadzić wniosku, iż I.A. istotnie nie prowadził działalności gospodarczej. Z doświadczenia życiowego wiadomym jest bowiem, iż w obrocie gospodarczym zamówienia na określony towar składane mogą być nie tylko osobiście ( w czasie bytności w siedzibie sprzedawcy), ale również faksem, listownie, za pomocą poczty elektronicznej czy telefonicznie. Nie ma też obowiązku, aby towar każdorazowo wysyłany był do odbiorcy z magazynów sprzedawcy. Obrót towarem odbywać się może w ten sposób, iż sprzedawany jest on przez kilka podmiotów , a faktycznie przekazywany jest przez pierwszego ze sprzedawców na rzecz ostatniego z kupujących ( taki sposób prowadzenia sprzedaży unormowany został w art.5 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym każdy z podatników uczestniczących w łańcuszku transakcji uważany jest za dokonującego sprzedaży). Z faktu, iż na nieruchomości, na której działalność prowadził I.A., nie było zbiorników paliwa, nie podjeżdżały tam cysterny i nie było widać kontrahentów nie można zatem wywieść w sposób niewątpliwy, że przedsiębiorca ten takiej działalności nie prowadził. Również niestawianie się obecnie na wezwania organów podatkowych i zmiana miejsca pobytu nie mogą potwierdzać tezy o niedokonywaniu przez niego wcześniej czynności opodatkowanych. Podatnik nie ma obowiązku po zakończeniu działalności pozostawać w miejscu jej prowadzenia, organy podatkowe dysponują zaś możliwością dyscyplinowania podatnika, który na ich wezwania nie reaguje (chociażby środkami wskazanymi w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej).

Zauważyć także należy, że organ podatkowy nie próbował wyjaśnić, w jaki sposób podatniczka nawiązała kontakty handlowe z I.A. (organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu na tę okoliczność) , czy też, mimo uzyskania informacji o innych kontrahentach C, w jaki sposób inni podatnicy takie kontakty handlowe nawiązywali i czy transakcje z I.A. faktycznie dochodziły do skutku. Okoliczność ta nie została wyjaśniona w postępowaniu podatkowym, stąd odmowę przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez stronę ( z zeznań świadków W.C. i G.O.) uznać należy za dokonaną z naruszeniem art. 188 Ordynacji podatkowej.

Organy podatkowe pominęły także- naruszając tym samym art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej- część informacji, zawartych w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 26 marca 2006 r. Wynikało z niego bowiem, iż I.A. składał deklaracje ( w tym za grudzień 2002 r. ) dla potrzeb podatku od towarów i usług. Nie dokonano jednak analizy tych deklaracji pod kątem uwzględnienia w nich podatku należnego od transakcji ze skarżącą.

Zauważyć też należy, iż Urząd Skarbowy w K. zwrócił się do Centralnego Biura Adresowego o podanie aktualnego adresu I.A. i nie otrzymał jeszcze ( w dacie udzielania odpowiedzi Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R.) odpowiedzi . Przedwczesny był więc wniosek o niemożności przesłuchania tego świadka.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika także, iż w stosunku do I.A. wszczęto postępowanie przygotowawcze. Organy podatkowe nie podjęły próby uzyskania informacji o wynikach tego postępowania czy też chociażby informacji o tym, czy Prokuraturze znany jest adres I.A.

Zebrane w sprawie dowody w ocenie Sądu nie potwierdzają również w sposób jednoznaczny, iż także faktury wystawione przez S.Z.- D nie potwierdzały faktycznie dokonanych transakcji. Organy podatkowe wywiodły taki wniosek przede wszystkim z zeznań S.Z.. Oceny tych zeznań nie można jednak dokonać w oderwaniu od innych, zebranych w sprawie dowodów, w tym dowodów wpłat, dokonywanych przez W.O. na rzecz D ze wskazaniem konkretnych faktur, których one dotyczyły, z potwierdzeniem ich przyjęcia przez J.C.. Zeznania S.Z., w charakterze strony( z dnia 6 marca 2003r. i z dnia 1 października 2003r.) i w charakterze świadka (z dnia 13 października 2005r. ) są ze sobą sprzeczne oraz pozostają w sprzeczności z zeznaniami jego pełnomocnika J.C. z dnia 26 listopada 2003. S.Z. bowiem z jednej strony zaprzeczył, ażeby prowadził handel hurtowy paliwem i dokonywał transakcji ze skarżącą , a jednocześnie stwierdził, iż takich transakcji mógł dokonywać jego pełnomocnik J.C. w zakresie swego umocowania, choć bez jego wiedzy. W trakcie przesłuchania w dniu 6 marca 2003 r. w charakterze strony podał z kolei, iż działalność gospodarczą rozpoczął we wrześniu 2002r. i zawiesił z dniem 28 lutego 2002r. oraz, że zajmował się montażem i serwisem klimatyzacji oraz pośrednictwem w sprzedaży paliw. W okresie prowadzonej działalności gospodarczej nie zajmował się osobiście pośrednictwem w zakresie sprzedaży paliw i z tego tytułu nie osiągnął żadnego przychodu. W okresie tym zatrudniał przeciętnie trzech pracowników, a na przestrzeni kilku miesięcy było to sześć różnych osób. Podał on także, iż sprzedażą paliw, a właściwie pozyskiwaniem kontrahentów zajmował się J.C., któremu udzielił notarialnego pełnomocnictwa w zakresie zawierania umów w jego imieniu i reprezentacji. Zaprzeczył także, iż wiedział o dokonywaniu w jego imieniu transakcji dotyczących obrotem paliwami. Zeznał także, iż za miesiąc październik 2002r. została sporządzona deklaracja VAT – 7, w której wykazano obrót paliwami, którego miał dokonać bez jego wiedzy J.C. oraz, że istniał rachunek bankowy w Banku E o nr [...], na który wpływały środki uzyskane z obrotu paliwami, które to konto zostało następnie zablokowane przez Prokuraturę. Koncesji na obrót paliwami natomiast nie zdążył uzyskać. W trakcie przesłuchania w dniu 13 października 2005r. podał natomiast, iż w okresie od października 2002 r. do marca 2003r. nie posiadał koncesji na obrót paliwami, ale w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w okresie od września do grudnia 2002r. posiadał wpis o pośrednictwie w handlu paliwami. Zaprzeczył dokonywaniu transakcji z podatniczką, ale jednocześnie stwierdził, iż mógł mieć miejsce obrót paliwem bez jego wiedzy, zaś J.C. był jego pełnomocnikiem w zakresie obrotem paliwami. Świadek ten wskazał zresztą, iż podobnego pełnomocnictwa udzielił innemu pracownikowi – M.M. Z zeznań tych poza tym wynika, iż została sporządzona deklaracja VAT – 7 za miesiąc październik 2002r., w której wykazano obrót paliwem oraz, że dokonano aż trzech jej korekt. S.Z. przyznał przy tym, iż ją podpisał. Firma D posiadała rachunki bankowe w E O/C., F, Banku G S.A., Banku H O/Ł., Banku I, które miały zostać założone przez J.C. działającego na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa. Z zeznań złożonych przez J.C. z kolei wynika, iż firma D miała dokonywać obrotu paliwem. Zaprzeczył on dokonywaniu tych czynności osobiście, prowadzeniu dokumentacji z tym związanej oraz wystawianiu faktur i innych dokumentów. Stwierdził przy tym, iż mógł przepisywać z brudnopisu deklaracje przedłożone przez S.Z. oraz podpisywać coś in blanco. Sprzeczności tych organy podatkowe nie wyjaśniły, nie oceniły tych dowodów pod kątem ich wiarygodności, powołując się tylko wybiórczo na fragmenty zeznań. Tym samym naruszyły zarówno art. 187 § 1, jak i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zauważyć poza tym należy, że z akt sprawy wynika, iż w związku z transakcjami dokonywanymi przez firmę D toczy się postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w K. oraz przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji, Zarząd II z siedzibą w K.. Organy podatkowe nie zasięgnęły informacji o wynikach tego postępowania, a mogłoby się to być może również przyczynić do wyjaśnienia, czy istotnie wystawione faktury nie dokumentowały sprzedaży. Należy tez podkreślić, iż zgodnie z art. 95 § 2 k.c. czynność prawna dokonana przez przedstawiciela ( pełnomocnika) w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Okoliczność tę organy podatkowe również winny były wziąć pod uwagę, oceniając zebrane dowody.

W tej sytuacji za bezzasadną uznać należy odmowę przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji z przesłuchania G.O. – męża podatniczki i W.C. (kierowcy) na okoliczność dokonywania spornych transakcji. Zgodnie bowiem z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy chyba, że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Zauważyć przy tym trzeba, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że sformułowanie "chyba, że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innym dowodem" odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej, ale na korzyść strony. Wniosek taki winien być zaś uwzględniony, gdy strona za pomocą powołanego dowodu chce się bronić i wykazać, iż okoliczności sprawy są odmienne od wynikających z dowodów zebranych z inicjatywy organu (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002r., sygn. akt I SA/Ka 2164/00 – ONSA z 2003r., nr 1, poz. 33, wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002r., sygn. akt I SA/Łd 2164/00 – OPP 2002/6/55, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2005r., sygn. akt FSK 2669/04 – nie publikowany).

Zebrane dowody nie dają także w ocenie Sądu podstaw do stwierdzenia, iż faktury wystawione przez A nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Zauważyć należy, iż również w tym przypadku organy podatkowe oparły się jedynie na informacjach udzielonych przez organ podatkowy właściwy dla tej Spółki, nie wyczerpując wszystkich możliwości dowodowych. O ile bowiem można się zgodzić z uzasadnieniem odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań prezesa Spółki R.C. i jej udziałowca J.P., o tyle brak jest powodów do zaniechania próby przesłuchania trzeciego z udziałowców tej Spółki . Nie był on wprawdzie członkiem zarządy Spółki ( zarząd Spółki był jednoosobowy), ale mógł posiadać wiedzę chociażby co miejsca pobytu prezesa, czy miejsca przechowywania dokumentów Spółki czy też zakresu jej działalności. Fakt, iż spółka nie złożyła deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług za listopad 2002 r. nie jest zaś jednoznaczny z faktem niewykonywania żadnej czynności opodatkowanej, może tylko świadczyć o tym ,iż firma ta nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zauważyć przy tym należy, iż z pisma właściwego dla tego podatnika organu wynikało, iż na pewno w czasie, gdy dojść miało do zawarcia spornych transakcji, A działała pod wskazanym w fakturach i rejestrze adresem. Również zatem i w tym przypadku ocena zebranego materiału dowodowego musi być uznana za dowolną, sprzeczną z art. 191 Ordynacji podatkowej, zebrany zaś materiał dowodowy uznać należy za niewystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia .

Tym samym należy uznać, iż postępowanie dowodowe nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności odnośnie transakcji potwierdzonych fakturami wystawionymi przez I.A., Z.Z. i A.D. przez organy podatkowe ocena materiału została dokonana wybiórczo, zaś wysnute na jej podstawie wnioski są – ze wskazanych wyżej powodów -nielogiczne i dowolne.

Wobec niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przedwczesna jest ocena prawidłowości zastosowania w tym zakresie przepisów prawa materialnego. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwala na porównanie, czy jest on identyczny ze stanem hipotetycznym, wskazanym w zastosowanej normie prawa materialnego.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi odnośnie prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony w fakturach wystawionych przez E.B. ( B). Z faktu, iż jego pełnomocnik potwierdził wystawienie faktur, nie można bowiem wyciągnąć wniosków, iż faktury te odzwierciedlały faktyczną sprzedaż, skoro z pozostałych dowodów - deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz księgi przychodów i rozchodów nie wynika, ażeby badanym miesiącu podatnik ten dokonywał jakiejkolwiek sprzedaży i jakichkolwiek zakupów. Ponadto w wyjaśnieniach złożonych organowi podatkowemu nie potrafiono podać przyczyny niezaewidencjonowania faktur, wystawionych dla skarżącej, nie wskazano także, z jakim kontrahentem podatnik ten dzielił biuro w czasie, gdy faktury miały zostać zabrane przypadkowo przez Centralne Biuro Śledcze. Skoro zaś żona E.B. zgłosiła oficjalnie jego zaginięcie, to niemożliwe było także przesłuchanie go jako świadka w postępowaniu podatkowym. Uznać zatem należy, iż w tym przypadku postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, prawidłowo też organy podatkowe uznały, iż ustalony stan faktyczny odpowiada stanowi hipotetycznemu, opisanemu w § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej zgłosił nowy zarzut, odnoszący się do braku jego umocowania do działania w imieniu podatniczki w postępowaniu podatkowym, a tym samym, do pozbawienia jej możności udziału w postępowaniu. Zarzutu tego nie można podzielić. Przede wszystkim zauważyć należy, iż strona może działać przez pełnomocnika, zaś w aktach sprawy, zgodnie z art. 137 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej znajduje się pisemne pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego I.K. do występowania w imieniu W.O. przed wszystkimi organami podatkowymi, w zakresie wszelkich postępowań podatkowych, udzielone dnia 10 września 2004 r. ( odpis tego samego pełnomocnictwa I.K. złożył zresztą do akt sprawy sądowoadministracyjnej). Wprawdzie nie zostało ono złożone wraz z pismem przewodnim, jednakże I.K. składał w postępowaniu podatkowym pisma, wnioski, środki zaskarżenia, zapoznawał się z aktami sprawy, występując zawsze jako pełnomocnik skarżącej. Pełnomocnictwo to nie zostało odwołane, o czym świadczy fakt, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym I.K. również reprezentuje W.O., powołując się na to samo pełnomocnictwo. Zasadnie zatem organy podatkowe przyjęły, iż doradca podatkowy I.K. był pełnomocnikiem strony ( od pewnego etapu postępowania), iż zgłosił on ( poprzez czynny udział w postępowaniu w takim charakterze ) swój udział w tym postępowaniu w tym charakterze i wykazał swoje umocowanie do działania w imieniu podatniczki. Podnieść przy tym należy, iż o ustanowieniu pełnomocnika świadczy przede wszystkim treść pisma, zawierającego to umocowanie ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2080/98, opubl. w Poradniku VAT 2000, nr 16,s.35) . Złożenie do akt pełnomocnictwa lub jego odpisu ma na celu wykazanie umocowania do działania w imieniu strony. Organ podatkowy nie ma bowiem obowiązku poszukiwania i sprawdzania w każdym postępowaniu, czy ewentualnie pełnomocnictwo do reprezentowania danej strony nie zostało złożone do akt innego postępowania i czy zatem w tym postępowaniu strona będzie działać przez swojego pełnomocnika ( taki wniosek wysnuć należy z art. 37 § 3 Ordynacji podatkowej). Jeżeli jednak taki fakt jest mu znany, to nie jest zobligowany wzywać zgłaszającego się do postępowania pełnomocnika do złożenia tego dokumentu, skoro z treści składanych przez pełnomocnika pism wynika, iż również w tym postępowaniu będzie on występował w tym charakterze, a fakt i zakres umocowania nie budzą wątpliwości. Nawet więc, jeżeli w tej sprawie pełnomocnictwo zostało załączone do akt przez organ podatkowy ( choć wniosku takiego na podstawie akt wysnuć nie można, pełnomocnictwo to zostało opatrzone prezentatą Urzędu Skarbowego), to pełnomocnik nie może obecnie negować, w świetle powołanych wyżej faktów, swojego umocowania w sprawie. W toku tego postępowania był bowiem należycie umocowany do działania w imieniu strony, bowiem jego pełnomocnictwo nie zostało skutecznie odwołane.

Z tych względów, wobec uznania części zarzutów skargi za zasadne, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153,poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny uzupełnić postępowanie dowodowe poprzez wyjaśnienie, w jaki sposób dochodziło do zawarcia umów sprzedaży między skarżącą a I.A. i ewentualnie między tym ostatnim a innymi jego kontrahentami, czy zakończyło się postępowanie przygotowawcze w stosunku do niego i w sprawach dotyczących D. Uzupełnią także postępowanie dowodowe w odniesieniu do transakcji wynikających z faktu wystawionych przez A, dopuszczając dowód z zeznań trzeciego z udziałowców. Dopuszczą też dowód z zeznań świadków W.C. i G.O. na okoliczności wskazane przez stronę. Tak zebrany materiał ocenią zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, zwracając szczególną uwagę na wskazanie powodów, dla których jednym z dowodów dały wiarę, innym zaś tej wiarygodności odmówiły.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 i § 4, 209 ppsa w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212,poz. 2075).

Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia art. 152 ppsa.