Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1175/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: Art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2014 r. Nr: [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych p o s t a n a w i a ustanowić dla skarżącej radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. R. na decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2014 roku w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych.

W dniu 19 listopada do tut. sądu wpłynął wniosek K. R. o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód wynosi 270 zł i stanowi go zasiłek z MOPS. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku nieruchomego, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca podniosła, iż jej stan majątkowy nie pozwala na opłacenie pełnomocnika z wyboru.

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.

Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Podkreślić należy, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie K. R. wykazała, że nie jest w stanie ponieść we własnym zakresie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Skarżąca nie należy do osób majętnych. Jedynym źródłem jej utrzymania są zasiłki z pomocy społecznej. Uzyskiwane środki finansowe przeznaczane są w całości na pokrycie kosztów jej bieżącego utrzymania. Skarżąca ma problemy zdrowotne, legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu lekkim. Stan jej zdrowia utrudnia znalezienie zatrudnienia, gdyż nie każdą pracę może podjąć. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.

Wobec powyższego uznano, że skarżąca nie jest w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Ze względu na fakt, że we strona wystąpiła o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata – wybór pozostawiając orzekającemu - postanowiono przyznać skarżącej radcę prawnego. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.