Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 547/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 174 pkt 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 164
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1364/15 w sprawie ze skargi T. Z.-B. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2015 roku sygn. akt II SA/Wa 1364/15 w sprawie ze skargi T. Z.-B. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchylił zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę z dnia [...] kwietnia 2015 roku.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 30 września 2012 r. T. Z.-B. zwrócił się do Krajowej Rady Notarialnej o udostępnienie informacji publicznej w postaci protokołu posiedzenia tego organu z dnia 21 września 2012 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 roku sygn. akt II SA/Wa 1795/14 uchylił zapadłą w sprawie uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...] oraz poprzedzającą ją uchwałę z dnia [...] czerwca 2014 roku o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazał, że uznanie przez organ, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej tylko dlatego, że wymaga zaangażowania pracownika organu celem dokonania anonimizacji danych osobowych oraz wyboru treści podlegających udostępnieniu z 14-stronicowego protokołu, jest co najmniej niewystarczające. Uznanie żądanej informacji za informację przetworzoną wymaga bowiem od organu rzetelnego uzasadnienia takiej kwalifikacji, nie może posiadać cech autorytarnych. Sąd podkreślił, że dokonanie anonimizacji dokumentu nie powoduje, iż tego typu informacja staje się informacją przetworzoną. Pozbawienie dokumentu danych wrażliwych podlegających ochronie (np. danych osobowych) nie powoduje, iż przedmiotowa informacja staje się informacją przetworzoną, bowiem informacja prosta nie staje się informacją przetworzoną przez proces anonimizacji - czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu.

Rozpoznając ponownie sprawę, uchwałą z dnia [...] kwietnia 2015 roku nr [...] Krajowa Rada Notarialna odmówiła T. Z.-B. udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej - protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że żądana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną. Wyjaśnił, że w pierwszej kolejności konieczne jest dokonanie wyboru, które z elementów protokołu dotyczą spraw związanych z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej, w dalszej kolejności dokonanie anonimizacji danych osobowych osób, których indywidualne sprawy były rozpatrywane przez Krajową Radę Notarialną, a następnie usunięcie z protokołu wszystkich informacji objętych tajemnicą notarialną. Organ podkreślił, że choć sama czynność dokonania anonimizacji protokołu nie będzie skutkować jeszcze tym, że żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, to jednak weryfikacja protokołu pod kątem informacji objętych tajemnicą notarialną nie jest zwykłą czynnością materialno-techniczną, ale wymaga oceny zakresu pojęcia tajemnicy notarialnej i okoliczności objętych tą tajemnicą pod kątem prawnym. Wymaga to znajomości orzecznictwa i doktryny w zakresie wskazanej problematyki, dlatego czynność ta wykracza poza możliwości pracowników sekretariatu Krajowej Rady Notarialnej i wymagać będzie konsultacji prawnych, co powoduje, iż przetworzenie wymaga środków finansowych i osobowych determinujących przyjęcie, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Organ zwrócił też uwagę na dużą ilość spraw omawianych na przedmiotowym posiedzeniu, a w konsekwencji znaczną objętość protokołu wraz z załącznikami. Wskazał, że wykonanie wszystkich czynności niezbędnych do przygotowania protokołu, o udostępnienie którego wnioskuje T. Z.-B. wymagałoby reorganizacji działania biura Krajowej Rady Notarialnej celem oddelegowania jednego z pracowników do tego zadania na kilka dni i współpracy z profesjonalnym podmiotem świadczącym usługi prawne celem ustalenia, które z informacji zawartych w protokole objęte są tajemnicą notarialną.

Po rozpoznaniu wniosku T. Z.-B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Krajowa Rada Notarialna uchwałą z dnia [...] czerwca 2015 roku wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014, poz. 782 ze zm., dalej: u.d.i.p.) utrzymała powyższą uchwałę w mocy, podtrzymując stanowisko, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Organ ponownie podniósł, że wykonanie czynności koniecznych do określenia, która z informacji zawartych w protokole jest informacją publiczną, a także, które informacje publiczne należy wykluczyć ze zbioru informacji podlegających udostępnieniu – wobec braku precyzyjnie zakreślonych granic tak informacji publicznej, jak i tym bardziej tajemnicy notarialnej – skutkować będzie powstaniem całkiem nowego dokumentu, który ze względu na zakres dokonanych prac stanowić będzie całkowicie nową informację wytworzoną specjalnie dla wnioskodawcy, co uzasadnia stwierdzenie, że jest to informacja przetworzona. Analiza żądanego dokumentu pod kątem konieczności usunięcia powyższych informacji prowadzi do wniosku, że dokument ten straci dotychczasowy charakter i spójność, dlatego skala koniecznych zmian skutkować będzie powstaniem całkowicie nowej informacji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę uchwałę wniósł T. Z.-B., zarzucając jej naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 13 u.d.i.p. W ocenie skarżącego bezspornym w sprawie jest to, że żądany protokół z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej stanowi informację publiczną, o czym przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnych wyrokach z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1699/13 oraz z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1795/14. Skarżący zwrócił uwagę na to, że organ bezprawnie rozszerzył jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej podając, że konieczne będzie dokonanie oceny protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Notarialnej wraz z załącznikami, podczas gdy wniosek dotyczył udostępnienia wyłącznie protokołu, bez załączników. W takiej sytuacji objętość załączników do żądanego protokołu nie powinna być brana pod uwagę pod kątem konieczności przetworzenia informacji publicznej. Podniósł ponadto, że żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej, gdyż wystarczającą czynnością do jej udostępnienia jest jego skserowanie oraz zanonimizowanie poprzez zaczernienie danych osobowych osób pojawiających się w treści protokołu, z wyłączeniem imion i nazwisk notariuszy. Zdaniem skarżącego tajemnica zawodowa notarialna nie może stanowić podstawy odmowy wydania wnioskowanego dokumentu, bowiem dotyczy tylko czynności notarialnych enumeratywnie wymienionych w art. 79 ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku - Prawo o notariacie (Dz. U. 2014, poz. 164 ze zm.). Trudno zaś uznać, że Krajowa Rada Notarialna na swoim posiedzeniu dokonuje czynności notarialnych. Skarżący podkreślił jednocześnie, że podstawą do odmowy udostępnienia informacji publicznej w kontekście tajemnicy zawodowej może być tylko jednoznaczne stwierdzenie, że żądany protokół objęty jest tajemnicą zawodową w całości, czy w jakiejś części. Takiego stwierdzenia w zaskarżonej uchwale nie zawarto.

Krajowa Rada Notarialna w odpowiedzi na skargę podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnił skargę i uchylił uchwały organu wydane w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu I instancji Krajowa Rada Notarialna myli podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych z odmową udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 tej ustawy z uwagi na to, że wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji. Sąd uznał, że nie można przyjąć, uwzględniając powołaną w zaskarżonej uchwale argumentację, że T. Z.-B. domaga się uzyskania informacji publicznej przetworzonej. Wnioskodawca nie żąda udostępnienia jakościowo nowej informacji, a jedynie informacji już istniejącej, którą co do zasady należy odszukać, skopiować i ewentualnie zanonimizować. Te zaś czynności są udziałem realizacji wniosku o udostępnienie informacji prostej. Samo bowiem wyodrębnienie ze zbioru informacji niezbędnej do udostępnienia, ewentualnie anonimizacja i usunięcie danych prawnie chronionych, nie wymaga szczególnych intelektualnych wysiłków. Sąd podkreślił, że, jeżeli w ocenie organu zachodziły podstawy do odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy notarialnej, to powinien on wydać uchwałę odmowną w oparciu o przepisy art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1u.d.i.p., z odpowiednią argumentacją wykazującą zasadność takiego stanowiska. Ponadto Sąd ocenił jako błędne stanowisko organu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r. nie zanegował tezy organu w zakresie uznania żądanych informacji za informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. z powodu tajemnicy notarialnej zawartej w protokole. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd, odnosząc się do podniesionej przez organ kwestii tajemnicy zawodowej wynikającej z art. 18 § 2 prawa o notariacie zaznaczył jedynie, iż nie była ona podstawą odmowy udostępnienia przedmiotowego protokołu, gdyż odmowa ta nastąpiła z uwagi na to, że w ocenie organu żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Zdaniem Sądu I instancji niezrozumiałe i niczym nieuzasadnione jest także stanowisko organu, że skarżący żąda udostępnia protokołu wraz załącznikami. Z treści wcześniejszych uchwał Krajowej Rady Notarialnej wynika wyraźnie, iż organ odczytał treść wniosku skarżącego jako żądanie udostępnienia samego 14-stronicowego protokołu. Jedynym zaś załącznikiem do protokołu o udostępnienie, którego zwrócił się skarżący była lista obecności członków Krajowej Rady Notarialnej na posiedzeniu w dniu 21 września 2012 r., której kopia została udostępniona wnioskodawcy przy piśmie z dnia 6 grudnia 2012 r.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła Krajowa Rada Notarialna, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z "art. 156 ust. 1 i 2 u.d.i.p." poprzez błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako informacji prostej, podczas gdy zakres niezbędnej analizy oraz różnorodność informacji podlegających wyłączeniu spod udostępnienia są tak szerokie, że powstanie nowa informacja, którą traktować należy jako informację przetworzoną, co uzasadniało potrzebę wykazywania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego; art. 18 § 2 prawa o notariacie poprzez jego niezastosowanie podczas weryfikacji informacji publicznej jako przetworzonej, podczas gdy charakter przetworzonej informacji wynikać może również z konieczności wyłączenia spod udostępnienia fragmentów dokumentu dotyczących okoliczności, o których notariusz dowiedział się w związku z dokonywaniem czynności.

W uzasadnieniu powtórzono argumentację zawartą w uchwałach z dnia [...] kwietnia 2015 roku oraz z dnia [...] czerwca 2015 roku. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji pominął obowiązek zachowania w tajemnicy okoliczności faktycznych, które podlegają ochronie przez art. 18 § 2 prawa o notariacie w kontekście udostępnienia informacji publicznej. Autor skargi kasacyjnej przyznał, że przepis ten nie był wprawdzie podstawą odmowy udostępnienia przedmiotowego protokołu, ale stanowił podstawę obowiązku przetworzenia tego dokumentu w celu jego udostępnienia. Gdyby zaś organ udostępnił żądany dokument w pierwotnej wersji, wówczas uchybiłby obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej. Powołując się na m. in. na wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 roku sygn. akt I OSK 1645/14, skarżący kasacyjnie organ wskazał, że również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być uznana za informację przetworzoną.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. Z.-B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarżący w całości poparł stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy przypomnieć, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom. Wskazane wady skargi kasacyjnej nie dyskwalifikują jej jednak w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie.

Po pierwsze podniesiono zarzut naruszenia art. 156 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ustawa ta zawiera jedynie 26 artykułów. Takie sformułowanie podstawy kasacyjnej uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu odniesienie się do niej i tym samym czyni ją bezskuteczną.

W skardze kasacyjnej podniesiono też zarzut naruszenia art. 18 § 2 ustawy Prawo o notariacie, przez jego niezastosowanie podczas weryfikacji informacji publicznej jako przetworzonej, podczas gdy, charakter przetworzonej informacji wynikać może również z konieczności wyłączenia spod udostępnienia fragmentów dokumentu dotyczących okoliczności, o których notariusz dowiedział się w związku z dokonywaniem czynności. Przepis art. 18 § 2 Prawa o notariacie stanowi, że "Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po odwołaniu notariusza". Zatem w sposób oczywisty przepis ten nie nawiązuje do naruszenia zarzucanego w tym zarzucie, bowiem przepis ten reguluje obowiązek zachowania tajemnicy po odwołaniu notariusza. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako naruszony wskazuje się art. 18 § 2 Prawa o notariacie. Co gorsza, autor skargi kasacyjnej będący przecież radcą prawnym powiela błąd, który znajduje się również w zaskarżonej uchwale Krajowej Rady Notarialnej (z [...] czerwca 2015 r. a nie jak to powołuje się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej z 21 września 2012 r.), która również błędnie powołuje się na tajemnicę notarialną wynikającą z art. 18 § 2 tej ustawy. Oczywistym jest, że tajemnica notarialna, na którą powołuje się autor skargi kasacyjnej i Krajowa Rada Notarialna znajduje swoje oparcie w przepisie art. 18 § 1 Prawa o notariacie. Okoliczności te świadczą o braku staranności autora skargi kasacyjnej i osób podejmujących zaskarżoną uchwałę. Jak już podano wyżej, związanie podstawami kasacyjnymi nie upoważniają Naczelnego Sądu Administracyjnego do domyślania się jaki przepis zdaniem skarżącego kasacyjnie został naruszony. Zatem i ten zarzut skargi kasacyjnej okazał się nieskuteczny. Niemniej jednak należy tu zauważyć, że wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii zachowania tajemnicy notarialnej na str. 13 -14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd ten prawidłowo wskazał, że ochrona tajemnicy notarialnej nie mogła być przyczyną odmowy udostępnienia informacji publicznej w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wynikająca z art. 18 § 1 Prawa o notariacie tajemnica notarialna, może być podstawą wydania decyzji (podjęcia uchwały) o ograniczeniu dostępu do informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Takiej podstawy w zaskarżonej uchwale jednak nie wskazano.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. należy się odnieść także do podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentu, że żądana uchwała nie w całości jest informacją publiczną. Autor skargi kasacyjnej nie zarzuca jednak naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i zapomina, że jak to trafnie podał Sąd pierwszej instancji, kwestę tego, że żądany protokół jest informacją publiczną przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1795/14 a stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Powyższy wywód był konieczny ze względu na to, że dopiero uznanie żądanej informacji za publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. umożliwia ocenę tej informacji pod kątem tego, czy jest to informacja publiczna prosta czy przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sąd pierwszej instancji szeroko i trafnie wypowiedział się, co to jest informacja przetworzona. Wystarczy tu zatem tylko przypomnieć, że informacja przetworzona to taka, która została opracowana przez podmiot zobowiązany, przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy, na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Zabieg ten co do zasady wymaga dokonania stosownych działań, takich jak analizy, obliczenia, zestawienia, podsumowania, które są połączone z zaangażowaniem intelektualnym. Nie ulega też wątpliwości, że nie jest przetworzeniem informacji publicznej np. przeniesienie informacji na inny nośnik, pomijanie pewnych fragmentów, czy proste zsumowanie danych a także anonimizacja danych objętych ochroną.

Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela poglądy zawarte w wyrokach NSA wskazanych w skardze kasacyjnej z 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14, z 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14 i z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11. Są to przykłady orzecznictwa, w którym ogólnie rzecz ujmując przyjmuje się, że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Przy tym Naczelny Sąd Administracyjny stanowczo stwierdza, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Żądany w sprawie protokół z posiedzenia KRN (wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie wnioskodawca nie żąda załączników do tego protokołu, oprócz jednego, który już otrzymał), został złączony do akt sprawy sądowej. Protokół ten liczący 14 stron, zawiera opis przebiegu posiedzenia rady, którego porządek przewidywał 29 punktów. Uważna lektura tego protokołu wskazuje, że jego udostępnienie wymaga oczywiście stosownie do treści art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. między innymi anonimizacji danych osobowych, przy czym próżno szukać w treści rzeczonego protokołu tajemnicy notarialnej wywodzonej z art. 18 § 1 ustawy Prawo o notariacie. Z doświadczenia życiowego wynika, że anonimizacja takiego, jednego, nieobszernego dokumentu nie jest czasochłonna, zajmie osobie obeznanej w tym zakresie (a takie osoby powinny zatrudniać podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, także KRN), co najwyżej kilkadziesiąt minut. Zdziwienie budzą twierdzenia autora skargi kasacyjnej (radcy prawnego – osoby, która powinna być obeznana w problematyce dostępu do informacji publicznej), że przygotowanie żądanego protokołu do udostępnienia, wymagałoby reorganizacji działania kancelarii Krajowej Rady Notarialnej, nakładu środków finansowych, absorbowania dość znacznego czasu i sił osobowych, oddelegowania pracownika na kilka dni, współpracy z profesjonalnym podmiotem świadczącym usługi prawne. Argumentacja ta jest oczywiście nie do przyjęcia, zmierza jedynie do przedłużenia postępowania i nieuzasadnionego utrudniania wnioskodawcy ze skorzystania z przysługującego mu konstytucyjnego prawa do dostępu do informacji publicznej.

W rezultacie nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że naruszył przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bowiem żądany 14 stronicowy protokół nie stanowi informacji przetworzonej a informację prostą.

Skoro sformułowane w skardze kasacyjnej podstawy okazały się nieusprawiedliwione, to podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.