Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 952/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Bankowe prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 15(4) ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 3 par 1, art. 145 par 1, art. 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 a
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2022 r., P. sp. z o. o. z siedzibą w W., wystąpiła do Starosty C. z wnioskiem o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę "Elektrowni fotowoltaicznej S. o mocy do 1MW w postaci zespołu paneli fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną do ich użytkowania w tym stacją transformatorową oraz zagospodarowaniem terenu działki nr [...] obręb S., gmina K..

Postanowieniem z [...] maja 2022 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej: Prawo budowalne) Starosta C. wezwał powyższego Inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących we wniosku poprzez doprowadzenie do zgodności przedmiotowej inwestycji z §14 pkt 2 ppkt 1 uchwały Rady Gminy K. z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji siłowni wiatrowych w obrębie K., S., Z. i N. na terenie Gminy K.. W przedmiotowym postanowieniu wskazano, że w planie miejscowym ustalono podstawowe przeznaczenie terenu 16R jako tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji sieci infrastruktury technicznej, dróg eksploatacyjnych, natomiast przedmiotem objętej wnioskiem inwestycji jest budowa famy fotowoltaicznej, która pełni funkcję przemysłową jaką jest produkcja energii elektrycznej, co jest niezgodne z ustaleniami ww. planu miejscowego. Wskazano, że budowa takiej farmy możliwa jest jedynie na terenach opisanych w planie miejscowym jako tereny obiektów produkcyjnych (P). Projektowana inwestycja nie jest również siecią infrastruktury technicznej, której lokalizację dopuszcza obowiązujący plan miejscowy.

Następnie po przedstawieniu w piśmie z [...] czerwca 2022 r. stanowiska przez Inwestora, w którym nie zgodził się on ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu z [...] maja 2022 r., decyzją z [...] czerwca 2022 r., Starosta C. , działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji uznano, że planowana inwestycja jest położona na terenie przeznaczonym pod użytkowanie rolnicze, ewentualnie z dopuszczeniem lokalizacji sieci infrastruktury technicznej i dróg eksploatacyjnych, co oznacza, że nie ma możliwości lokalizacji na tym terenie farmy fotowoltaicznej, ponieważ pełni ona funkcję przemysłową, jaką jest produkcja energii elektrycznej.

Inwestor skorzystał z prawa wniesienia odwołania domagając się uchylenia decyzji Starosty i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W następstwie rozpoznania odwołania, decyzją z [...] sierpnia 2022 r. nr [...], Wojewoda Z. orzekł o utrzymaniu w mocy skarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji.

Uzasadniając powyższą decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, iż na terenie działki inwestycyjnej obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji siłowni wiatrowych w obrębach K., S., Z. i N. na terenie Gminy K., przyjętego uchwałą Rady Gminy K. z [...] czerwca 2011 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Z. . Nr [...], poz. [...]). Działka inwestycyjna położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w planie miejscowym symbolem 16R. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu miejscowego tereny oznaczone symbolem R stanowią tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji infrastruktury technicznej, dróg eksploatacyjnych siłowni wiatrowych z zakazem zabudowy na stały pobyt ludzi (§ 2 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego). Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenu 16R ustala się rolnicze przeznaczenie terenu z dopuszczeniem lokalizacji sieci infrastruktury technicznej i dróg eksploatacyjnych. Dopuszczono lokalizację podziemnych i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, rozdzielni elektroenergetycznych SN, trafostacji oraz dróg i placów serwisowych związanych z eksploatacją siłowni wiatrowych zgodnie z wymogami obowiązujących w tym zakresie odrębnych przepisów branżowych (§ 14 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i pkt 5 planu miejscowego).

Jak wyjaśnił Wojewoda, istotnym w przedmiotowej sprawie było rozstrzygnięcie czy inwestycja polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, na którą składa się między innymi zespół paneli fotowoltaicznych, stalowa konstrukcja wsporcza paneli, linia kablowa, linia sterująca, stacja transformatorowa, może zostać wybudowana na terenie elementarnym 16R.

W ocenie organu odwoławczego realizacja takiego zamierzenia byłaby niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Pojęcie infrastruktury technicznej nie zostało co prawda zdefiniowane w planie miejscowym, ani w przepisach Prawa budowlanego, nie mniej jednak w ustaleniach ogólnych planu miejscowego, dotyczących zasad obsługi technicznej, wymieniona została jedynie sieć wodociągowa, kanalizacja ściekowa, kanalizacja deszczowa, sieć gazowa, sieć elektroenergetyczna, sieć teleinformatyczna oraz sieć telekomunikacyjna, w tym inne inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej (§ 8 planu miejscowego). Podobnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), w rozdziale zatytułowanym "Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód powierzchniowych", jest mowa o sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energetycznej, ciepłowniczej i telekomunikacyjnej. W ustawie z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazano zaś, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Wojewoda wyraził pogląd, iż farmy fotowoltaiczne, czy elektrownie fotowoltaiczne de facto stanowią obiekty, których celem jest produkcja o charakterze komercyjnym energii elektrycznej, nie zaś infrastrukturę techniczną, która co do zasady pełni rolę służebną wobec innej zabudowy. Dodatkowe znaczenie ma fakt, że zgodnie z § 1 ust. 4 planu miejscowego przedmiotem ustaleń planu miejscowego jest lokalizacja siłowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w obrębie obszarów rolniczych, przeznaczenie także pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny i usługi oraz usługi sportowo rekreacyjne. Plan miejscowy nie przewiduje natomiast lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej. Lokalizacja takiego obiektu nie została również przewidziana w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K.. Biorąc zatem pod uwagę przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało przyjąć, że w świetle ustaleń planu miejscowego nie jest dopuszczalną lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej na terenie elementarnym 16R.

Pismem z [...] września 2022 r. Inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego zarzucając naruszenie:

I. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a), poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę,

II. art. 8 k.p.a., poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym bez uzasadnionej przyczyny oraz poprzez podważenie zasady dot. pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

III. art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej jako u.p.z.p.), poprzez ich błędne zastosowanie, podczas gdy przepisy te skierowane są do organów planistycznych i odnoszą się do studium jako aktu wewnętrznego, dokumentu organizacyjnego pozbawionego mocy aktu powszechnie obowiązującego;

IV. § 14 ust 2 pkt 1 i 5 planu miejscowego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuznaniu planowanej inwestycji za urządzenie infrastruktury technicznej, w sytuacji, gdy § 14 ust 2 pkt 1 planu miejscowego wyraźnie dopuszcza lokalizację sieci infrastruktury technicznej na terenie planowanej inwestycji, a także zgodnie z § 14 ust 2 pkt 5 planu miejscowego dopuszcza się lokalizację podziemnych i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, a za takie należało uznać przedmiot planowanej inwestycji.

Wskazując na powyższe Inwestor wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w aktualnym dyskursie prawnym przyjmuje się, że choć ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna", to definicję tę można wyprowadzić, bazując na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n."), ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (. u.o.z.e.") oraz ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne ("p.e."). Przepis art. 143 ust. 2 u.g.n. stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 22 u.o.z.e. poprzez odnawialne źródło energii należy rozumieć odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 13 lit. a u.o.z.e. poprzez instalacje odnawialnego źródła energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia, w których energia elektryczna lub ciepło są wytwarzane z jednego rodzaju odnawialnych źródeł energii, a także magazyn energii elektrycznej przechowujący wytworzoną energię elektryczną, połączony z tym zespołem urządzeń.

Z powyższych przepisów wynika, że instalacja fotowoltaiczna to należący do odnawialnych źródeł energii stanowiąc wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, przyłączonych w jednym miejscu przyłączenia. Dalej, z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 p.e. wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. W myśl art. 3 ust. 7 p.e. procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Mając na uwadze budowę instalacji fotowoltaicznej oraz powyższą wykładnię systemową prawa w ocenie Skarżącej należy stwierdzić, że instalacja fotowoltaiczna to odnawialne źródło energii, stanowiące wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, należące do urządzeń infrastruktury technicznej, tj. technicznych stosowanych do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej.

Zdaniem Spółki, przy dokonywaniu wykładni pojęcia "urządzenie elektryczne" na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej jako "u.p.z.p ) konieczne jest zastosowanie wykładni funkcjonalnej i dynamicznej, uwzględniającej po pierwsze cel, jakiemu ma służyć odwołanie się w tym przepisie do ww. pojęcia, a po drugie, uwzględniającej okoliczność, że następuje ewolucja techniczna i technologiczna urządzeń elektrycznych i coraz większy procent energii jest wytwarzany ze źródeł odnawialnych. Pojęcie infrastruktury technicznej nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną, infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody usuwania ścieków i odpadów, transportu, itp. Tym samym i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują, w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż odnawialne źródła energii mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna".

Jak podkreślono zakwalifikowanie inwestycji w postaci elektrowni fotowoltaicznej jako urządzenia infrastruktury technicznej potwierdzają również wyroki sadów administracyjnych.

Odnosząc się do przywoływanych przez organ odwoławczy podstaw prawnych tj. art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., podniesiono natomiast, iż art. 10 ust. 2a u.p.z.p. obowiązuje od 25 września 2010 r. i zgodnie z przepisami przejściowymi ustawy, która go wprowadziła, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowały swoją moc. Istotna w tym zakresie jest ocena charakteru prawnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie ulega wątpliwości, że jest to akt wewnętrzy, dokument organizacyjny pozbawiony mocy aktu powszechnie obowiązującego. Studium stanowi jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może, w żadnym przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Z. utrzymującą w mocy decyzję Starosty C. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną jako niezgodnej z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Marterialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) stanowiący, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

W sprawie nie jest sporne, iż działka inwestycyjna, oznaczona nr [...] o powierzchni [...] ha, położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w planie miejscowym symbolem 16R. Teren ten został w ustaleniach ogólnych planu zdefiniowany jako tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji infrastruktury technicznej, dróg eksploatacyjnych siłowni wiatrowych z zakazem zabudowy na stały pobyt ludzi. Przy czym spór pomiędzy Skarżącą spółką oraz organem administracji sprowadza się w istocie do tego czy na badanym obszarze elementarnym, zgodnie z obowiązującymi regulacjami planu miejscowego, może zostać wybudowana instalacja odnawialnego źródła energii w postaci elektrowni fotowoltaicznej.

Nie ulega przy tym wątpliwości, iż obowiązujący plan miejscowy tj. uchwała Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji siłowni wiatrowych w obrębach K., S., Z. i N. na terenie Gminy K. - jak wynika wprost z jej tytułu - został uchwalony w określenia lokalizacji siłowni wiatrowych. Nie przewidziano tym planie wprost lokalizacji elektrowni fotowoltaicznych. Natomiast Inwestor upatruje dopuszczalności realizacji takiego zamierzenia inwestycyjnego w treści § 14 ust 2 pkt 1 i 5 planu miejscowego tj. w przepisie dopuszczającym lokalizację sieci infrastruktury technicznej oraz naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, za które należy, zdaniem Inwestora, uznawać objęta wnioskiem elektrownię fotowoltaiczną.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga czy planowana inwestycja, mająca polegać na: montażu w obszarze działki inwestycyjnej paneli fotowoltaicznych w liczbie [...] szt.; posadowieniu stalowej konstrukcji montażowej; montażu inwerterów - [...] szt.; montażu przewodów solarnych; montażu linii kablowych nN wraz z kablem sterującym; posadowieniu prefabrykowanej stacji kontenerowej wraz z transformatorem nN/SN; posadowieniu ogrodzenia wraz z bramą; posadowieniu złączy kablowych; budowie przyłącza kablowego SN i wykonaniu zjazdu z drogi gminnej - daje się zakwalifikować jako zgodnie z planem miejscowym.

W tym miejscu celowym jest przywołanie § 1 pkt 4 planu miejscowego stanowiącego, iż jego przedmiotem jest: "lokalizacja siłowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w obrębie obszarów rolniczych, przeznaczenie także pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny i usługi oraz usługi sportowo rekreacyjne". W myśl zaś §2 pkt 2 pkt 2 planu miejscowego, tereny elementarne oznaczone "R" należy rozumieć jako tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji infrastruktury technicznej, dróg eksploatacyjnych siłowni wiatrowych z zakazem zabudowy na stały pobyt ludzi.

Natomiast w ustaleniach szczegółowych dla terenu elementarnego oznaczanego 16R na którym to miała znaleźć się planowana inwestycja, w §14 planu miejscowego, ustalono w szczególności:

1. Przeznaczenie: tereny rolnicze.

2. Zasady zagospodarowania terenu:

1) przeznaczenie podstawowe: tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji sieci infrastruktury technicznej, dróg eksploatacyjnych;

2) zachowuje się tereny w dotychczasowym użytkowaniu;

3) zakaz lokalizacji zabudowy związanej ze stałym pobytem ludzi;

4) zakaz lokalizacji siłowni wiatrowych;

5) dopuszcza się lokalizację podziemnych i naziemnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, rozdzielni elektroenergetycznych SN, trafostacji oraz dróg i placów serwisowych związanych z eksploatacją siłowni wiatrowych zgodnie z wymogami obowiązujących w tym zakresie odrębnych przepisów branżowych;

6) dopuszcza się zalesienia terenów użytkowanych rolniczo klas V i VI zgodnie z planem urządzania lasu. Wyklucza się zalesienia pasów terenu o szerokości 6 m przy drogach publicznych, które przeznacza się pod infrastrukturę techniczną.

Mając na względzie treść powyższych przepisów planu miejscowego, w ocenie Sądu, organy administracji trafnie uznały, iż na terenie obszaru elementarnego oznaczonego symbolem 16R, a więc terenu mającego zachować dotychczasowe użytkowanie rolnicze, nie dopuszczono możliwości lokalizacji objętej wnioskiem elektrowni fotowoltaicznej.

Organ odwoławczy trafnie dostrzegł, iż jakkolwiek w planie miejscowym pojęcie infrastruktury technicznej nie zastało wprost zdefiniowane, to z ustaleń ogólnych planu miejscowego należy odczytać, iż pod pojęciem takim należy rozumieć: sieć wodociągową, kanalizację ściekową, kanalizację deszczową, sieć gazową, sieć elektroenergetyczną, sieć teleinformatyczną oraz sieć telekomunikacyjną, w tym inne inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej (§ 8 planu miejscowego) a nie jakiekolwiek urządzenia infrastruktury technicznej. W szczególności w ocenie Sądu pod dopuszczoną na podstawie §14 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego do lokalizacji "sieć infrastruktury technicznej" nie sposób uznać [...] paneli fotowoltaicznych wraz z konstrukcjami montażowymi i pozostałą infrastrukturą, zajmujących obszar [...] ha z łącznej poniechani [...] ha działki nr [...].

Nie można przy tym tracić z pola widzenia, iż w badanym planie miejscowym prawodawca wyraźnie przewidział miejsca w których mogą być lokalizowane instalacje OZE - w tym przypadku siłownie elektrowni wiatrowych (§20 planu miejscowego – obszar 1P/U) oraz powiązana z nimi infrastruktura elektroenergetyczna (np. §19 planu miejscowego - stacja elektroenergetyczna WN/SN). Brak jest zatem podstaw do wywodzenia możliwości lokalizacji instalacji innego odnawialnego źródła energii - jak zresztą sama Skarżąca spółka definiuje w odpowiedzi na skargę planowaną inwestycję – na gruntach o wyraźnie określonym podstawowym przeznaczeniu rolniczym mającym zachować dotychczasowe użytkowanie (§ 14 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 i pkt 2 planu miejscowego).

W ocenie Sądu, planowana inwestycja nie daje się też zakwalifikować jako dopuszczone na badanym obszarze: podziemne i naziemne sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, rozdzielnie elektroenergetyczne SN, trafostacje oraz drogi place serwisowe związane z eksploatacją siłowni wiatrowych zgodnie z wymogami obowiązującymi w tym zakresie odrębnych przepisów branżowych. W szczególności z wniosku nie wynika, aby objęte nim urządzenia miały związek z eksploatacją siłowni wiatrowych.

Nadto nie można nie dostrzegać, że w planie miejscowym, na terenach zdefiniowanych jako tereny rolnicze, wyraźnie zakazano lokalizacji uregulowanych planem instalacji OZE tj. siłowni wiatrowych (§14 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego). Powyższe wyraźnie wskazuje to, iż uchwalając plan miejscowy prawodawca zamierzał wyraźnie wskazać rodzaj i miejsce lokalizacji odnawialnych źródeł energii nie dopuszczając ich lokalizacji w innych miejscach.

Nie jest też trafnym zarzut naruszenia przez organ administracji art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro bowiem w myśl art. 20 ust. 1 powyższej ustawy, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. miały znaczenie przy weryfikacji treści planu miejscowego.

Nieuzasadnionymi okazały się także inne zarzuty skargi dotyczące odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przywołane w skardze orzecznictwo nie zapadło w takim samym stanie faktycznym i prawnym a ponadto nie dotyczyło ono organów, które wydały zakwestionowane skargą decyzje.

Z wymienionych wyżej względów, wobec uznania, że poczynione przez organy ustalenia były wystarczające dla stwierdzenia, iż planowana przez Skarżącą spółkę inwestycja nie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl.