Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1032/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.T.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w [...], obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] określającą A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2011 r. w kwocie 6.187,00 zł.

W skardze na powyższą decyzję spółka A. wniosła o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka podniosła, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji jest poważnym obciążeniem dla jej działalności tym bardziej, iż nie prowadzi już działalności gospodarczej z uwagi na blokadę egzekucyjną rachunku bankowego. Nie uzyskuje w chwili obecnej przychodów, z których mogłaby sfinansować naliczony podatek akcyzowy. Wskutek pożaru hali produkcyjnej spółka w ostatnim okresie czasu koncentrowała się jedynie na podejmowaniu wysiłku odbudowy swojego potencjału produkcyjnego. Przestój spowodował, że zalega też z innymi opłatami. Spółka, aby zapewnić sobie dalszy byt, wyprzedawała swój majątek, w tym nieruchomości w postaci działek. Jednakże na skutek czynności zabezpieczających, a obecnie działań egzekucyjnych w tym mających na celu wykonanie zaskarżonej decyzji i to rozwiązanie obecnie staje się niedostępne. W chwili obecnej spółka posiada jedynie instalację do recyklingu oraz samochód combo, które zostały zajęte. Z uwagi na powyższe trudności spółka obecnie notuje jedynie straty finansowe. Egzekucja należności określonej w zaskarżonej decyzji może przyczynić się do jej likwidacji. Skarżąca spółka zatrudnia obecnie 2 osoby (w 2011 r. zatrudniała 22 osoby). Jej dotychczasowa działalność była związana z utylizacją i przerobem trudno rozkładalnych odpadów tworzyw sztucznych. Upadłość spółki nie tylko uderzy w stosunkowo duże bezrobocie na ziemi łódzkiej, ale również pogorszy bilans gospodarki odpadami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., I OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.

W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; z 8 października 2013 r., II OZ 839/13; z 13 sierpnia 2009 r., I OZ 779/09; z 3 grudnia 2009 r., I OZ 1101/09; z 6 maja 2014 r., I OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

Zdaniem sądu skarżąca spółka nie wykazała, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Analiza załączonych do wniosku dokumentów: zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2015 r. (CIT-8), informacji o odliczeniach od dochodu i od podatku oraz o dochodach wolnych i zwolnionych od podatku za rok podatkowy 2015 (CIT-8/O), RZS porównawczego za okres 1 stycznia – 31 grudnia 2015 r., bilansu na dzień 31 grudnia 2015 r. nie pozwala uznać, że uiszczenie przez skarżącą spółkę zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji – 6.187,00 zł może spowodować wskazane w uzasadnieniu w wniosku negatywne skutki dla samej skarżącej (jej likwidację) oraz społeczeństwa (likwidacja 2 miejsc pracy i "pogorszenie bilansu gospodarowania odpadami"), nawet jeśli wziąć pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2011 r. (sprawa sygn. akt III SA/Łd 1033/16) – 12.261,00 zł. Według zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2015 r. (CIT-8) i informacji o odliczeniach od dochodu i od podatku oraz o dochodach wolnych i zwolnionych od podatku za rok podatkowy 2015 (CIT-8/O) skarżąca spółka uzyskała wprawdzie niski dochód w wysokości 27 035,79 zł, lecz był on jedynie wynikiem operacji arytmetycznej polegającej na pomniejszeniu przychodu (135 414,57 zł) o wysokie koszty uzyskania przychodu (108 378,78 zł). Dochód ten skarżąca spółka następnie przy rozliczaniu należnego podatku dochodowego od osób prawnych pomniejszyła o straty z lat 2012 i 2013 w łącznej wysokości 27 035,79 zł. Oznacza to, że strata ta jest jedynie stratą podatkową, która skutkuje brakiem dochodu do opodatkowania. W orzecznictwie podkreśla się, że samo wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej (por. np. postanowienia NSA: z 26 lutego 2013 r., II FZ 79/13; z 11 grudnia 2015 r., II GZ 841/15; z 23 marca 2016 r., II GZ 918/15; z 6 października 2016 r., II GZ 966/16; z 17 listopada 2016 r., II GZ 1167/16). Z RZS porównawczego za okres 1 stycznia – 31 grudnia 2015 r. oraz bilansu na dzień 31 grudnia 2015 r. natomiast wynika, że przychody netto ze sprzedaży i z nimi zrównane skarżącej spółki w stosunku do stanu na dzień 31 grudnia 2014 r. wzrosły prawie trzykrotnie z kwoty 52 978,83 zł do kwoty 155 050,36 zł. W 2015 r. skarżąca spółka zlikwidowała występującą na dzień 31 grudnia 2014 r. stratę (-112 613,28 zł) uzyskując na dzień 31 grudnia 2015 r. zysk netto w wysokości 7 536,40 zł. W 2015 r. skarżąca odnotowała też wzrost wartości aktywów trwałych z 1 593 741,07 zł do 1 799 680,48 zł, w tym z tytułu środków trwałych w budowie z 1 041 634,65 zł do 1 247 574,04 zł.

W ocenie sądu wskazane okoliczności nie uprawdopodabniają twierdzeń skarżącej spółki o jej bardzo trudnej sytuacji finansowej i możliwości jej likwidacji w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Z dokumentów tych wynika, że kondycja skarżącej spółki jest o wiele lepsza niż to deklaruje. Skarżąca spółka podejmuje działalność inwestycyjną, odnotowuje znaczący wzrost przychodów w stosunku do roku poprzedzającego, a przychód ten wielokrotnie przewyższa nie tylko zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji, ale również sumę zobowiązań podatkowych będących przedmiotem niniejszej sprawy oraz sprawy sygn. akt III SA/Łd 1033/16. Skarżąca spółka innych dokumentów, które mogłyby potwierdzać jej sytuację przedstawioną we wniosku nie przedstawiła. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, to po stronie składającej wniosek spoczywa ciężar wykazania jego zasadności stosownymi dokumentami.

Podkreślić nadto trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest natomiast to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony (por. np. postanowienia NSA z 20 grudnia 2011 r., I GZ 217/11 i z 11 grudnia 2015 r., II GZ 841/15).

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

R.T.