Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 200/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 28 par. 1, art. 29, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 105/18 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. Spółki z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz zwrócił wpis sądowy od skargi w wysokości 320 zł.

Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 lutego 2018 r. A. Spółka z o.o. w G. (dalej: skarżąca, spółka) została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu KRS w oryginale lub jego kserokopii poświadczonej przez notariusza, a ewentualnie w razie udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi lub radcy prawnemu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez ww. pełnomocnika lub pobranego samodzielnie wydruku komputerowego na podstawie art. 4 ust. 4 aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2016, nr 687 ) – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi.

Zarządzeniem z 19 lutego 2018 r. skarżąca została zaś wezwana do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego w kwocie 120 zł.

Powyższe wezwania zostały doręczone 23 lutego 2018 r. – k. 19 akt sądowych.

Skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi, jednak nie uzupełniła braku formalnego skargi, więc Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a. skargę odrzucił i zwrócił uiszczony wpis.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie.

Spółka stwierdziła, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie wskazywało podstawy prawnej takiego żądania.

Zdaniem skarżącej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. został zastosowany błędnie, ponieważ brak odpisu KRS nie jest brakiem formalnym skargi. Żaden przepis prawa nie nakłada na skarżącego obowiązku dołączenia do skargi odpisu KRS, więc obowiązek en nie może być wyprowadzany przez Sąd bez żadnego szczególnego uzasadnienia. Działanie ustawodawcy, który nie nałożył obowiązku załączenia odpisu z KRS skarżąca oceniła jako racjonalne, ponieważ KRS jest rejestrem jawnym, dostępnym dla każdego zainteresowanego, a już szczególnie dla sądów. W razie wątpliwości Sąd może w trybie natychmiastowym sprawdzić interesujące go dane, korzystając z wyszukiwarki internetowej.

Wobec tego spółka uznała, że nakładanie obowiązku dołączenia odpisu z KRS jest zbędnym wymogiem biurokratycznym. Na poparcie tej tezy powołała art. 220 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej k.p.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Organ lub osoby, o których mowa w ww. przepisie mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a). Niezłożenie zaś takiego dokumentu stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego wydziału (art. 49 § 1 p.p.s.a.), pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w zw. a art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w składzie niniejszym podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie i piśmiennictwie, że w przypadku spółek kapitałowych, czyli m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, dokumentem wskazującym na osoby umocowane do podjęcia działań w imieniu spółki jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego tej spółki (tak też np. postanowienia NSA z 29 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 186/18, z 15 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 107/18, J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Warszawa 2015 r. s. 201 i 203).

Wobec tego zasadnie Sąd I instancji wezwał spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z KRS), a skoro skarżąca braku tego nie uzupełniła, to zasadnie skargę odrzucił.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest argument podniesiony przez spółkę, że "nakładanie obowiązku załączenia odpisu z KRS jest zbędnym wymogiem biurokratycznym", ponieważ rejestr ten jest dostępny dla każdego zainteresowanego, szczególnie dla sądu, więc wątpliwości co do reprezentacji sąd powinien usunąć korzystając z wyszukiwarki internetowej. Należy bowiem wskazać, że na mocy art. 28 § 1 w związku art. 29 p.p.s.a. to na osobie działającej w imieniu spółki spoczywało wykazanie (za pomocą dokumentu) umocowania do działania. Nie ma zaś podstaw, aby obowiązek spółki polegający na wykazaniu umocowania do działania w imieniu strony przerzucać na sąd. Sąd administracyjny jest bowiem gospodarzem postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest uprawniony do działania w imieniu stron tego postępowania, a do tego doprowadziłoby nałożenie na niego obowiązku weryfikacji danych osoby działającej za stronę z danymi wynikającymi z odpowiedniego rejestru, nawet tak dostępnego jak KRS.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.