Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2245/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 149 par.2, art. 148 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 4 i 5, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymała w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], potwierdzającą nieodpłatne nabycie z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., przez Gminę [...], mienia państwowego obejmującego nieruchomość położoną [...]. o nieurządzonej księdze wieczystej, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów w obrębie [...], jako działka nr [...], [...], o powierzchni [...] ha.

Powyższe postanowienie Komisji zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa, przez Gminę [...], z dniem 27 maja 1990 r., mienia państwowego, obejmującego nieruchomość położoną [...], o nieurządzonej księdze wieczystej, oznaczoną w operacie ewidencji gruntów w obrębie [...], jako działka nr [...], [...], o powierzchni [...] ha. Decyzja ta stała się prawomocna z dniem 26 marca 2007 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. A. B. wystąpiła do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 w związku z art. 147, art. 148 § 1, art. 149 § 1 oraz art. 150 § 1 kpa. Podała, że o ww. decyzji Wojewody [...] dowiedziała się w dniu [...] października 2012 r., a ostatecznie w dniu [...] listopada 2012 r. kiedy przekazano jej odpis wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt [...], wraz z uzasadnieniem, o uzgodnieniu treści księgi wieczystej nr [...] z rzeczywistym stanem prawnym. W tych samych terminach wnioskodawczyni dowiedziała się w sposób ostateczny i miarodajny o tym, że rzekome zrzeczenie się przez spadkodawczynię działki nr [...] (obecnie część działki nr [...], [...]) na rzecz Skarbu Państwa nie miało miejsca. Tym samym, w ocenie wnioskodawczyni, w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności nieznane organowi w chwili wydawania kwestionowanej decyzji, a brak informacji o tych okolicznościach pozbawił ją uczestnictwa w postępowaniu - co wypełnia odpowiednio przesłanki wznowienia postępowania uregulowane w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa i wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Dodatkowo, w przypadku stwierdzenia, że od doręczenia kwestonowanej decyzji upłynęło pięć lat, wnioskodawczyni wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, w oparciu o art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 1 kpa.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotwej sprawie. W wyniku zażalenia A. B., Krajowa Komisja Uwłąszczeniowa postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], uchyliła ww. postanowienie Wojewody w całości i przekazała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie przepisów art. 7, 8 i 77 § 1 kpa.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], uznając pierwszeństwo zastosowania trybu stwierdzenia nieważności, jako wywołującego skutki dalej idące, zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania komunalizacyjnego - na czas trwania postępowania o stwierdzenie nieważności.

Na ww.postanowienie A. B. wniosła zażalenie do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, która postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], uchyliła je, uzasadniając, że organ wojewódzki dokonał zawieszenia prowadzonego przez siebie postępowania na etapie tzw. czynności wstępnych, które nie należą do postępowania administracyjnego. Zdaniem Komisji po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania organ zobowiązany był jedynie do ustalenia, czy wniosek został złożony w terminie oraz czy powołano się w nim na przesłanki wskazane w art. 145 kpa. Po otrzymaniu odpowiedzi, iż wolą wnoszącego jest doprowadzenie do wznowienia postępowania oraz jednocześnie do stwierdzenia nieważności decyzji, Wojewoda [...] powinien podjąć odpowiednie czynności, tj. wydać postanowienie o wznowieniu postępowania albo o odmowie jego wznowienia. W ocenie Komisji przedmiotowe postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane bez podstawy prawnej.

Wojewoda [...], ponownie rozpatrując sprawę, wskazał, że w przypadku instytucji wznowienia postępowania obowiązkiem organu jest w pierwszej kolejności ocena czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 lub 145a kpa oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 kpa. W przypadku uznania, że przesłanki te zostały spełnione, organ wydaje postanowienie określone w art. 149 § 2 kpa (o wznowieniu postępowania administracyjnego). Z kolei, jeżeli w wyniku wstępnego badania wniosku organ stwierdzi, że wznowienie jest niemożliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych powinien wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa.

Organ wojewódzki podkreślił, że strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, iż jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Jednocześnie wskazał, że nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania dowodowego, jeżeli uzna oświadczenia strony w tym zakresie za niewystarczające lub niewiarygodne. W związku z poczynionymi ustaleniami Wojewoda [...] wskazał, iż A. B. o okoliczności prawnej, stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu [...] stycznia 2011 r., tj. w dniu doręczenia jej pisma Urzędu Miasta i Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w którym poinformowano ją, przytaczając datę i numer kwestionowanej decyzji Wojewody [...], że na mocy tej decyzji G. C. nabyła z mocy prawa własność działki nr [...] położonej w obrębie miasta [...].

W świetle powyższego, według Wojewody, zaprezentowane przez stronę stanowisko, jakoby o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się dopiero w dniu [...] października 2012 r., nie można uznać za wiarygodne. Wojewoda wskazał, że zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, uchylonym postanowieniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], wnioskodawczyni powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wyjaśniła od kiedy posiadła wiedzę o nowych okolicznościach, dających podstawę do wznowienia postępowania, tj. od dnia [...] października 2012 r. kiedy Sąd Rejonowy [...] ogłosił wyrok o sygn. akt [...]. Nową okolicznością miała być wiedza o nieistnieniu dowodu w postaci zrzeczenia się przez J. D. (spadkodawczynię wnioskodawczyni) działki nr [...] (wchodzącej w skład działki nr [...]) obręb [...] miasta [...] na rzecz Skarbu Państwa. Z załączonego natomiast do akt sprawy pisma wnioskodawczyni z dnia [...] stycznia 2011 r., skierowanego do Burmistrza Miasta i Gminy [...], w opinii Wojewody wynika, że wiedzę taką miała już wcześniej - na podstawie pisma Starostwa Powiatowego [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], w którym poinformowano ją, iż że brak jest w zasobach archiwum ewidencji gruntów aktu zrzeczenia z dnia [...] grudnia 1978 r. Tym samym, według Wojewody [...], z uwagi na fakt, iż wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, należało odmówić wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] stycznia 2019 r. wniosła A. B., żądając jego uchylenia w całości i wydania w tym zakresie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia kwestionowanego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpoznaniu powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymała w mocy powołane postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., uznając je za prawidłowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniosła, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wy dania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przy czym w myśl art. 149 § 3 kpa odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.

Zdaniem Komisji w kontrolowanej sprawie bezsprzeczna jest ostateczność kwestionowanej decyzji z dnia [...] marca 2007 r., nr [...]. Nie budzi też wątpliwości, że A. B. w dostateczny sposób skonkretyzowała treść wniosku o wznowienie postępowania, tj. wskazała podstawę wznowieniową oraz okoliczności, na których oparła swój wniosek, a mianowicie niezawiniony brak udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną oraz wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa).

W ocenie Komisji w przedmiotowej sprawie "sporne" jest, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z dochowaniem terminu określonego w art. 148 kpa. Przepis art. 148 § 1 kpa stanowi bowiem, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Nie jest natomiast istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 kpa świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu, jako podstawy wznowienia.

Komisja wskazała, że w świetle art. 148 § 2 kpa bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena prawidłowości lub wiarygodności decyzji, o której strona została poinformowana. Istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, przy czym informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Zatem według Komisji zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy.

Według Komisji z akt sprawy wynika, że o fakcie wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] marca 2007 r. A. B. dowiedziała się w dniu [...] stycznia 2011 r., tj. z chwilą doręczenia jej pisma Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., z treści którego wynika, iż Wojewoda [...], na podstawie ww. decyzji, stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., przez Gminę [...] mienia państwowego, obejmującego nieruchomość położoną [...] o nieurządzonej księdze wieczystej, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...], [...], o powierzchni [...] ha. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. A. B. wystąpiła do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją. Tym samym, w ocenie Komisji, przedmiotowy wniosek złożony został z naruszeniem terminu określonego w art. 148 kpa. Jednocześnie Komisja podkreśliła, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi, bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Przystąpienie zatem do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 kpa przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny.

Skargę na postanowienie Komisji z dnia [...] sierpnia 2019 r. wniosła A. B., zarzucając naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niepodjęcie czynności niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z treści ww. przepisów, poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, wydanie postanowienia niezgodnego z zasadą pogłębiania zaufania, niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej oraz błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, że skarżąca o fakcie wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] marca 2007 r. dowiedziała się w dniu [...] stycznia 2011 r., tj. z chwilą doręczenia jej pisma Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że o przedmiotowej decyzji wnioskodawczyni dowiedziała się w dniu [...] października 2012 r., a ostatecznie w dniu przekazania jej odpisu wyroku Sądu Rejonowego [...], sygn. akt [...], wraz z uzasadnieniem, tj. [...] listopada 2012 r.;

2) art. 147 § 2 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, podczas gdy z materiału dowodowego należy wyciągnąć wnioski przeciwne;

3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 147 § 2 kpa, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I stopnia i zaaprobowanie błędnego założenia, że skarżąca nie dochowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] stycznia 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej powoływana jako "ppsa") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Ponadto stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.

Zaskarżone postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymało w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 kpa).

W ocenie Sądu, Wojewoda [...] prawidłowo odmówił w niniejszej sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, a Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zasadnie utrzymała to postanowienie w mocy.

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest, po pierwsze powołanie się na jedną z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a lub art. 145b kpa, po drugie zaś złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 kpa lub odpowiednio w art. 145a § 2 kpa i art. 145b § 2 kpa.

Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa, tj. powołała okoliczność, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz, że dowiedziała się, że niemiało miejsca zrzeczenie się przez J. D. (spadkobierczynię wnioskodawczyni) działki nr [...] (wchodzącej w skład działki [...] na rzecz Skarbu Państwa.

Warunkiem koniecznym skutecznego wszczęcia postępowania wznowieniowego jest nie tylko wskazanie przesłanki wznowienia, ale i złożenie wniosku o wznowienie w terminie przewidzianym w art. 148 kpa. W przypadku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ustawodawca postanowił w art. 148 § 2 kpa, że złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W odniesieniu zaś do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania organ obowiązany jest zbadać z urzędu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminowi stanowiłoby naruszenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Wr 1164/95 (niepubl.), powoł. [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012 r., str. 577). Uchybienie zatem terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania jest podstawą do wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organy prawidłowo stwierdziły w niniejszej sprawie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem 1-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 kpa.

Z akt postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], skarżąca dowiedziała się w dniu [...] stycznia 2011 r., tj. z chwilą doręczenia jej pisma Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] 2011 r., z treści którego wynika, iż Wojewoda [...], na podstawie powołanej decyzji z [...] marca 2007 r., stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., przez Gminę [...] mienia państwowego, obejmującego nieruchomość położoną [...] o nieurządzonej księdze wieczystej, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...], [...], o powierzchni [...] ha. Wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2012 r. nie został zatem złożony w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ustalenia organu, co do uchybienia terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania są w ocenie Sądu prawidłowe.

Za trafne Sąd uznał również ustalenia organu, co do niezachowania terminu 1 miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, z powołaniem się na nowe dowody (brak dowodu zrzeczenia się przez spadkodawczynię wnioskodawczyni działki nr [...] (obecnie część działki nr [...], [...]) na rzecz Skarbu Państwa nie miało miejsca. Z akt sprawy wynika bowiem, ze wnioskodawczyni taką wiedzę posiadała już w dniu [...] listopada 2010 r., w którym to dniu pismem Starostwa Powiatowego [...] z nr [...] poinformowano ją, iż że brak jest w zasobach archiwum ewidencji gruntów aktu zrzeczenia z dnia [...] grudnia 1978 r. Ponadto, w ocenie Sądu, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych ta sama okoliczność nie może stanowić o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej. Tym samym organom orzekającym w niniejszej sprawie nie można zarzucić naruszenia prawa w tym zakresie.

Podkreślenia wymaga, że w art. 148 § 1 kpa chodzi o dzień, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie o dzień, w którym strona dowiedziała się, że dana okoliczność może stanowić podstawę wznowienia. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt V SA 1460/2001; ONSA 2003/2 poz. 61).

W sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie, organ administracji publicznej obowiązany był wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 kpa. Prawidłowo, w tym stanie faktycznym, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy postanowienie organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ppsa.