Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2459/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego M. K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2011 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej Krajowa Komisja Kwalifikacyjna) utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna) z [...] marca 2011 r., którą odmówiono M. J. K. (dalej skarżący) nadania uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami bez ograniczeń, w specjalności telekomunikacyjnej bez przeprowadzenia egzaminu. Jako podstawę odmowy podano art. 24 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r., nr 5, poz. 42 ze zm.), dalej ustawa o samorządach zawodowych oraz § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. nr 83, poz. 578).

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W styczniu 2011 r. skarżący zwrócił się do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z wnioskiem o nadanie mu uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej.

Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna rozpoznając wniosek skarżącego powołała się na art. 14 ust 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623), dalej p.b. , który stanowi, że uzyskanie uprawnień budowlanych do projektowania i kierowania robotami bez ograniczeń wymaga ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów i dwuletniej praktyki na budowie. Mając to na uwadze uznała, że skarżący:

1. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na Politechnice W. z [...] listopada 2006 r., z którego wynika, że uzyskał on na kierunku elektronika i telekomunikacja tytułu magistra inżyniera;

2. w książce praktyki zawodowej udokumentował swoją praktykę zawodową we wnioskowanej specjalności przy sporządzaniu projektów w okresie od 1 sierpnia 2006 r. do 5 listopada 2010 r. (w wymiarze ½ etatu) oraz na budowie w okresie od 11 września 2006 r. do 14 stycznia 2011 r. (w wymiarze ½ etatu).

W oparciu o ww. dokumenty Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna i uznała, że praktyka zawodowa udokumentowana przez skarżącego nie spełnia wymogów § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w sprawie funkcji, ponieważ była odbyta pod kierownictwem osoby nie legitymującej się uprawnieniami do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Z tego względu organ stwierdził, że owa praktyka nie mogła być uznana za spełniającą ww. wymogi, a w konsekwencji skarżący nie wykazał się wymaganą przepisami prawa dwuletnią praktyką na budowie.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie podnosząc, że swoją praktykę zawodową odbył pod kierownictwem mgr inż. R. G. (dalej kierownik praktyk), który uprawnienia budowlane w telekomunikacji uzyskał w oparciu o § 11 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym (Dz. U. z 1995 r. nr 120, poz. 581 ze zm.). Skarżący wskazał, że rozpoczynając swoją praktykę był przekonany, że mgr inż. R. G. jako kierownik praktyk miał ku temu odpowiednie kwalifikacje, tym bardziej, że z analizy jego uprawnień w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów wynikało, że:

1. uprawnienia budowlane w telekomunikacji w zakresie sieci, linii, instalacji i urządzeń dla: Telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz Telekomunikacji radiowej wydawane były w 2004 r.;

2. dla obydwu ww. specjalności uprawnienia były wydawane w zakresie ograniczonym lub też nieograniczonym;

3. decyzja nadająca kierownikowi praktyk uprawnienia budowlane w telekomunikacji nie stwierdza, że są to uprawnienia w ograniczonym zakresie, a jednocześnie w jej uzasadnieniu jest napisane, że "(...) spełnił on warunki przygotowania zawodowego niezbędnego do uzyskania uprawnień we wnioskowanym zakresie (...)"

Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdził, że w sprawie weryfikacji uprawnień budowlanych prowadzących praktyki zawodowe kontaktował się bezpośrednio z Okręgowymi Izbami Inżynierów i Budownictwa (D. oraz S.), jak również na bieżąco śledził zawartość merytoryczną stron internetowych tych Izb.

Skarżący podniósł, że analizując rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym trudno jest mówić o jednoznaczności, ciągłości i spójności w nazewnictwie co do specjalizacji tam określonych, w stosunku do uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej nadawanych obecnie w oparciu o rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Obecne normy prawne w zakresie uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej w ogóle nie wyodrębniają specjalizacji. W tej sytuacji drogą dedukcji nie można jednoznacznie stwierdzić, które z uprawnień budowlanych nadanych na mocy ww. rozporządzenia z 10 października 1995 r. odpowiadają obecnym uprawnieniom budowlanym bez ograniczeń.

Skarżący wskazał na pisemną interpretację z grudnia 2010 r., według której decyzja o nadaniu uprawnień budowlanych jest decyzją bez ograniczeń, jeżeli zawiera wprost taki zapis w swojej treści. Mając to na uwadze podkreślił, że kierownik prowadzący jego praktykę zawodową, w decyzji nadającej mu uprawnienia budowlane, takiego stwierdzenia nie posiada. Jednak z jego oświadczenia wynika, że ubiegał się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń, a decyzja Komisji w pełni uwzględniła jego żądania, co wynika wprost z uzasadnienia występującego w decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych.

Do odwołania skarżący załączył kserokopie oświadczenia kierownika praktyk oraz jego uprawnień budowlanych. W oświadczeniu tym kierownik praktyk podał, że "złożyłem w latach 2003/2004 wniosek o nadanie uprawnień budowlanych w telekomunikacji do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych bez ograniczeń.

W okresie nadania mi uprawnień projektanta i kierownika budowy w telekomunikacji przewodowej możliwe było uzyskanie uprawnień bez ograniczeń w dwóch specjalnościach tj. w telekomunikacji przewodowej i radiowej. O zakresie bez ograniczeń decydowało miedzy innymi posiadanie potwierdzonych odpowiednich praktyk zawodowych w projektowaniu i na budowie oraz wykształcenia wyższego odpowiedniego, które zostały uznane przez Komisję Kwalifikacyjną jako spełnione. W chwili obecnej nadawane uprawnienia w telekomunikacji nie posiadają podziału na cześć radiową i przewodową, co skutkuje różną interpretacją posiadanych przeze mnie uprawnień, choć w nadanych mi uprawnieniach nie ma wzmianki o żadnym ograniczeniu we wnioskowanym zakresie.

Komisja, wydając Decyzję o nadaniu mi uprawnień budowlanych, uwzględniła w całości moje żądania, co jasno wyraziła w uzasadnieniu decyzji. W treści uprawnień nie użyto bezpośrednio zwrotu "bez ograniczeń", lecz z analizy złożonych dokumentów o nadanie uprawnień budowlanych oraz uzasadnienia zawartego w Decyzji wynika, że Komisja takie właśnie uprawnienia miała w rozumieniu.

Niniejszym oświadczam również, że poświadczana przeze mnie praktyka zawodowa dla kształconych przeze mnie projektantów i kierowników budów była zawsze w zakresie mojej specjalności, w której ograniczeń nie wskazano w nadanych mi decyzją URTiP".

Z decyzji załączonej do odwołania wynika natomiast, że ww. kierownik praktyk, na podstawie § 11 rozporządzenia z 10 października 1995 r. uzyskał uprawnienia budowlane w telekomunikacji, do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych.

Rozpoznając odwołanie skarżącego Krajowa Komisja Kwalifikacyjna podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji, że osoba pod nadzorem której skarżący odbył praktykę zawodową, nie posiadała uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Organ odwoławczy wskazał, że kierujący praktyką zawodową skarżącego uzyskał uprawnienia budowlane na podstawie Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym, z których wynika, że posiada on uprawnienia budowlane do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi w specjalności telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych. W treści owej decyzji nie określono zaś czy są to uprawnienia bez ograniczeń, czy też nie, choć rozporządzenie z 10 października 1995 r. w § 4 przewidywało zarówno uprawnienia w ograniczonym zakresie, jak i bez ograniczeń. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna uznała, że uprawnienia budowlane kierownika praktyk obejmują jedynie telekomunikację przewodową i nie są uprawnieniami bez ograniczeń w rozumieniu obecnie obowiązującego § 3 ust 1 w związku z § 22 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Na powyższą decyzję skarżący w terminie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej powtórzył argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. Skarżący podniósł, iż praktykę zawodową rozpoczynał w 2006 r. i wówczas samodzielne funkcje techniczne w budownictwie w zakresie telekomunikacji, o których mowa w art. 12 p.b. pełniły praktycznie tylko osoby posiadające uprawnienia budowlane wydane w oparciu o rozporządzenie z 10 października 1995 r. Zdaniem skarżącego ww. kierownik praktyk otrzymał uprawnienia budowlane bez ograniczeń w zakresie telekomunikacji w rozumieniu wówczas obowiązującego Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych. W jego ocenie wynika to wyraźnie z uzasadnienia decyzji nadającej temu kierownikowi praktyk uprawnień budowlanych, w zestawieniu z wnioskiem o nadanie takich uprawnień. Podniósł, że specjalność w jakiej ów kierownik praktyk otrzymał uprawnienia budowlane jest właściwa dla odbywanej przez niego praktyki.

Skarżący wskazał, iż przyczyną nie zaliczenia jego praktyki zawodowej były powody czysto formalno-prawne, spowodowane zmianą interpretacji istniejącego prawa, a nie zakres rzeczowy. Za bezsporne uznał, że kierownik jego praktyk oraz inne osoby posiadające takie same uprawnienia, wydane w oparciu o ww. rozporządzenie z 10 października 1995 r. prowadziły w okresie 2006-2010 praktyki zawodowe były uznane przez Komisję Kwalifikacyjną. Skarżący wskazał, że zmiana sposobu podejścia do tych samych norm prawnych z konsekwencją wstecz jest dla niego krzywdząca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA) wyrokiem z 8 grudnia 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1765/11) uchylił zaskarżoną decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania temu organowi. W uzasadnieniu podał, że Krajowa Komisja Kwalifikacyjna uznając, że kierownik praktyk nie posiadał uprawnień do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, nie odniosła się do zarzutów odwołania oraz dokumentów do niego załączonych. Sąd wskazał również, że z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie zostało wyjaśnione czy uprawnienia budowlane nadane kierownikowi praktyk były/są uprawnieniami bez ograniczeń. Podniesiono, iż z uzasadnienia decyzji o nadaniu kierownikowi praktyk uprawnień budowlanych wynika, że spełnił on warunki w zakresie przygotowania zawodowego, niezbędnego do uzyskania uprawnień we wnioskowanym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Sąd polecił Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, aby ta - ponownie rozpoznając sprawę, w sposób nie budzący wątpliwości ustaliła zakres uprawnień, którymi legitymował się kierownik praktyk skarżącego oraz ustosunkowała się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna zaskarżyła to rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA), który wyrokiem z 25 czerwca 2013 r. ( sygn. akt II GSK 356/12) uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący domagał się nadania mu uprawnień budowlanych do projektowania i do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej i specjalizacji projektowania bez ograniczeń oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Nadanie takich uprawnień przewiduje art. 14 ust. 1 pkt 2e p.b., ale żeby je uzyskać wymagane jest spełnienie szeregu warunków wyszczególnionych w art. 14 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 p.b. Sąd

Kasacyjny wskazał, że jednym z warunków, którego niewykazanie przez skarżącego legło u podstaw odmowy nadania wnioskowanych uprawnień, było zaliczenie praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby, posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, przy czym "odpowiednie" należy w ocenie NSA rozumieć jako odpowiadające uprawnieniom, których dochodzi wnioskodawca. W przypadku skarżącego osoba kierująca jego praktyką zawodową, winna była legitymować się uprawnieniami bez ograniczeń, co prawidłowo zauważył WSA. Jednakże zdaniem Sądu Kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując ww. oceny, tj. czy kierujący praktyką zawodową skarżącego takie uprawnienia posiadał, po pierwsze, nie określił szczegółowego, wynikającego z obowiązujących na dzień złożenia wniosku, zakresu specjalizacji telekomunikacyjnej, a po wtóre, nadmierną uwagę Sąd przyłożył do złożonego wraz z odwołaniem oświadczenia R. G. Na tej podstawie sąd pierwszej instancji wadliwie uznał, że organ naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem nie wyjaśnił, czy uprawnienia kierownika praktyk skarżącego są uprawnieniami bez ograniczeń.

NSA wskazał, że załączone do odwołania oświadczenie jest wtórnym - w stosunku do samej decyzji nadającej uprawnienia, dowodem w sprawie o nadanie uprawnień skarżącemu. Nadto, zważywszy na treść załączonej do odwołania wraz z oświadczeniem decyzji, oświadczenie stanowi jej wyjaśnienie, co nie powinno ujść uwadze WSA. Tymczasem, zdaniem Sądu Kasacyjnego, zakres ten wynika z samej decyzji o nadaniu uprawnień – dotyczą one telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych. NSA zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł nadanego kierownikowi praktyk uprawnienia do obowiązujących wówczas przepisów i nie dokonał porównania, czy takie uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej są uprawnieniami "odpowiednimi" z art. 14 ust. 4 p.b., a więc tymi uprawnieniami, o których mowa w § 22 ust. 1 rozporządzenia z 28 kwietnia 2006 r. i których nadania domagał się skarżący.

Sąd Kasacyjny stwierdził również, że WSA nie dokonał oceny zawartego w kontrolowanej decyzji stanowiska organu, który wyczerpująco wyjaśnił, z jakich względów faktycznych i prawnych nie można uznać, że kierujący praktyką skarżącego ma "odpowiednie" uprawnienia budowlane, a więc odpowiadające uprawnieniom, których nadania domaga się skarżący.

Ponadto Sąd Kasacyjny stwierdził, że w zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono na jakiej zasadzie Sąd ustalił treść złożonego przez kierownika praktyk wniosku o nadanie mu uprawnień, mówiąc, iż "uzyskał uprawnienia we wnioskowanym zakresie", ani czy dokonując ustaleń, których co do zasady sąd administracyjny czynić nie może, postanowił o przeprowadzeniu dowodu z urzędu, co nie znalazło wyrazu w uzasadnieniu wyroku lub w protokole rozprawy.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt postępowań dotyczących nadania uprawnień zawodowych wskazanych w tym piśmie osób na okoliczność, że organy samorządu zawodowego uznawały , iż inne osoby posiadające takie same w swej treści uprawnienia w zakresie telekomunikacji tj. "linii, instalacji i urządzeń liniowych", wydane w oparciu o rozporządzenie z 1995 r. prowadziły w okresie pokrywającym się z okresem praktyki zawodowej skarżącego czyli w latach 2006 - 2010 także praktyki zawodowe, które były zaliczane i uznawane przez Okręgową Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Praktyka ta zmieniła sie w 2011 roku kiedy doszło do sytuacji odmiennego potraktowania skarżącego.

W złożonym piśmie podkreśla się, że skarżący rozpoczął praktykę w 2006 r. (książka praktyk z [...] marca 2006 r.) a zatem przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. nr 83, poz. 578).W konsekwencji opiekunem takiej praktyki nie mogła być osoba, która uzyskała uprawnienia na podstawie ww. rozporządzenia z 2006 r. Osobą taka mogła być osoba, która uzyskała uprawnienia określone w rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym (Dz. U. z 1995 r. nr 120, poz. 581 ze zm.). Wobec przyjęcia w tym rozporządzeniu zupełnie innej terminologii, praktyki odbyte pod kierownictwem mgr inż. R. G. były zaliczane przez Izbę. Tym samym mgr inż. R. G. był uznawany przez Izbę jako osoba posiadająca uprawnienia bez ograniczeń w rozumieniu § 3 ww. rozporządzenia z 2006 r.

Dodatkowym argumentem za uznaniem , że uprawnienia budowlane nadane Panu R. G. są uprawnieniami bez ograniczeń jest to , iż złożony przez niego wniosek dotyczył nadania uprawnień bez ograniczeń, zaś decyzja o nadaniu uprawnień nie zawiera odmowy wobec czego należy wnioskować, że decyzja ta jest decyzją o nadaniu uprawnień bez ograniczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

.

Zgodnie z art. 153 i art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sądu pierwszej instancji - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Stosownie do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokonać oceny zaskarżonej decyzji w kontekście nadanych kierownikowi praktyk uprawnień w stosunku do obowiązujących wówczas przepisów i następnie dokonać porównania, czy takie uprawnienia budowlane posiadane przez mgr. inż. R. G. w specjalności telekomunikacyjnej są uprawnieniami "odpowiednimi" z art. 14 ust. 4 p.b., a więc tymi uprawnieniami, o których mowa w § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest uzasadniona.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się zatem do oceny czy uprawnienia budowlane nadane mgr. inż. R. G. decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z [...] maja 2004 r. mogą być uznane za "odpowiednie" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że siosownie do art. 14 ust.4 p,b. warunkiem zaliczenia praktyki zawodowej jest praca polegająca na bezpośrednim uczestnictwie w pracach projektowych albo na pełnieniu funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, a w przypadku odbywania praktyki za granicą pod kierunkiem osoby posiadającej uprawnienia odpowiednie w danym kraju. Natomiast w myśl § 22 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną oraz telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą (ust. 1). Zgodnie z ustępem 2 uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej w ograniczonym zakresie uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną, w odniesieniu do obiektu budowlanego, takiego jak: lokalne linie i instalacje.

Rację ma skarżący wywodząc, że skoro mgr. inż. R. G. uzyskał uprawnienia budowlane w 2004 r. na podstawie przepisów rozporządzenia z 1995 r. zaś jak twierdzi sam organ kwestia nakazu odbycia praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń obowiązuje od 3 lipca 2005 r. (str. 2 decyzji z [...] czerwca 2011 r.), zatem logiczne jest, że owy brak sformułowania w decyzji z [...] maja 2004 r. o tym czy nadawane uprawnienia są uprawnieniami bez ograniczeń nie uniemożliwia uznania tych uprawnień za odpowiednie w rozumieniu przepisów p.b. Jak zresztą słusznie wskazuje sam skarżący w swoim piśmie z [...] listopada 2013 r. jest naturalną rzeczą, że opiekunem praktyki skarżącego nie mogła być osoba, która uzyskała uprawnienia na podstawie przepisów, które w momencie rozpoczęcia tej praktyki (marzec 2006 r.) jeszcze w ogóle nie obowiązywały. Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. nr 83, poz. 578) weszło bowiem w życie w dniu 31 maja 2006 r., zaś pierwszy wpis w książce praktyk został dokonany w dniu 1 sierpnia 2006 r. (książka praktyki zawodowej - w aktach administracyjnych), a zatem po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie nowych przepisów.

Z drugiej strony Krajowa Komisja Kwalifikacyjna w zaskarżonej decyzji wyjaśniła, że decydujące znaczenie w sprawie ma okoliczność braku określenia czy uprawnienia posiadane przez ww. opiekuna praktyki są uprawnieniami bez ograniczeń czy też nie. W tym aspekcie sprawy wyrażono stanowisko, że rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym (Dz. U. z 1995 r. nr 120, poz. 581 ze zm.) przewidywało w § 4 zarówno uprawnienia w ograniczonym zakresie, jak też bez ograniczeń. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu;

" § 4. 1. (2) Uprawnienia budowlane w telekomunikacji mogą być wydawane do:

1) projektowania,

2) kierowania robotami budowlanymi,

3) projektowania i kierowania robotami budowlanymi.

1a. (3) Uprawnienia budowlane w telekomunikacji są wydawane bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie w specjalizacjach, o których mowa w ust. 2.

2. Ustanawia się specjalizacje w ramach specjalności instalacyjnych w zakresie sieci, linii, instalacji i urządzeń w telekomunikacji:

1) przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, dotyczącej urządzeń liniowych i stacyjnych,

2) radiowej, dotyczącej obiektów nadawczych radiofonii i telewizji naziemnej oraz nadawczych i odbiorczych obiektów radiokomunikacyjnych."

Bezsporna w sprawie była okoliczność, że w treści sentencji decyzji Prezesa URTiP z [...] maja 2004 r. brak jest sformułowania " bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie", zaś z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że określenie rodzaju uprawnień przez organ było obligatoryjne, a mianowicie; " Uprawnienia budowlane w telekomunikacji są wydawane bez ograniczeń lub w ograniczonym zakresie w specjalizacjach, o których mowa w ust. 2". Jednocześnie w uzasadnieniu tej omawianej decyzji Prezesa URTiP znajduje się sformułowanie o "wnioskowanym zakresie", na co zwracał uwagę skarżący, a także WSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1765/11.

Realizując zatem wytyczne zawarte w ww. wyroku NSA Sąd uznał, że organ w zaskarżonej decyzji nie przeprowadził wnikliwej analizy wszystkich aspektów sprawy. W szczególności organ nie wyjaśnił, czy decyzja z 2004 r. o nadaniu uprawnień R. G. dotyczyła uprawnień bez ograniczeń czy w ograniczonym zakresie mając na uwadze treść całej decyzji Prezesa URTiP tj. zarówno sentencji , jak też uzasadnienia. Nie zostało należycie wyjaśnione w sprawie jaka była treść owego wniosku R. G. o nadanie uprawnień oraz czy brak stosownego określenia rodzaju uprawnień tej osoby w decyzji był czy nie był przeoczeniem organu - Prezesa URTiP, które to przeoczenie ewentualnie mogłoby być doprecyzowane drogą właściwej wykładni. Ponadto, w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie konieczne jest precyzyjne porównanie uprawnień zawodowych posiadanych przez R. G. w oparciu o obowiązujące wówczas ( w 2004 r.) przepisy z zakresem uprawnień wymaganych w świetle obecnie obowiązujących przepisów. Na marginesie niezrozumiałe jest stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "uprawnienia budowlane osoby kierującej powinny mieć charakter nieograniczony w rozumieniu obowiązujących obecnie przepisów, a nie przepisów już nieobowiązujących. (str. 2 decyzji). Cytowane stanowisko organu wskazuje na istnienie jakoby dwóch rodzajów nieograniczonego charakteru uprawnień budowlanych, a mianowicie w rozumieniu "obowiązujących przepisów" oraz w rozumieniu przepisów 'już nieobowiązujących"'. Przy tym organ w sposób wystarczający nie porównał tych uprawnień i nie dokonał analizy przepisów § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 10 października 1995 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie telekomunikacyjnym w porównaniu z brzmieniem przepisu w § 22 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, mając jednocześnie na uwadze treść decyzji Prezesa URTiP z 2004 r.

Podstawowym zaleceniem NSA zawartym w wyroku z 25 czerwca 2013 r. była konieczność dokonania oceny czy uprawnienia zawodowe posiadane przez R. G. są "odpowiednimi" w rozumieniu art. 14 ust. 4 p.b. Jednakże przeprowadzenie takiej oceny wiązałoby sie z koniecznością poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych w sprawie , których co do zasady sąd administracyjny samodzielnie dokonywać nie może bowiem sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31).

Ponownie rozpoznając sprawę konieczne zatem będzie ustalenie czy decyzja Prezesa URTiP z [...] maja 2004 r. o nadaniu kierownikowi praktyk uprawnień budowlanych w telekomunikacji dotyczyła uprawnień bez ograniczeń czy w ograniczonym zakresie biorąc pod uwagę wówczas obowiązujące przepisy i porównując je do przepisów późniejszych. Należy także ustalić czy były to uprawnienia odpowiednie w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ do wskazanych wyżej kwestii nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności spornej decyzji organu.

W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję należało uchylić na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Stosownie do art. 152 p.p.s.a. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.