Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 485/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 grudnia 2002r., nr Kol. Odw. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. P. kwotę 10 zł ( dziesięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III stwierdza , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...].07.2002 r., znak: [...], na podstawie art. 39, 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z poźn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku M. S.A. ul. [...] w K., w imieniu którego wystąpił S. L. reprezentujący BP "I." Sp. z o.o., ul. [...] w K., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...] w K., na działkach nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] - K.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie to jest zgodne z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, uchwalonym uchwałą nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16. 11. 1994 r., (Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 24, poz. 108), a WZiZT wnioskowanej inwestycji ustalono w oparciu o rozstrzygnięcia w/w planu, przepisy szczególne oraz na podstawie opinii i uzgodnień wydanych w toku postępowania przez właściwe organy i instytucje. Teren, na którym planowana jest niniejsza inwestycja znajduje się na obszarze Mieszkaniowym M 4, w którym jednym z zadań podstawowych jest lokalizowanie urządzeń towarzyszących zabudowie mieszkaniowej - a takim niewątpliwie jest kanalizacja. Nadto organ I instancji wskazał, że decyzja o WZiZT nie stanowi podstawy do przystąpienia do budowy, a jej zadaniem jest określenie czy planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem miasta oraz poinformowanie stron o zamiarze inwestycyjnym. Do rozpoczęcia inwestycji konieczne jest przeprowadzenie kolejnego postępowania z udziałem stron o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, do którego to postępowania inwestor będzie musiał wykazać się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane, bowiem sama decyzja nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ I instancji ustalił, że w/w decyzja zachowuje ważność do 31.12. 2012 r.

Powyższa decyzja została ekspediowana listem poleconym, analogicznie jak postanowienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania z dnia [...].05.2002 r. znak: [...] do: M. w K., BP "I." Sp. z o.o. ul. [...], K-ów , Wydział Skarbu UM, ZDiK, ul. [...] w K., S. B., W. B. zam. ul. [...] w K., R. B. zam. ul. [...] w K., Z. P. zam. ul. [...]. w K. oraz Z. i E. C. zam. ul. [...] w K.

Decyzje tę zaskarżył m. in. W. P., zam. ul. [...], który podniósł, że działka nr [...] jest jedyną jaką posiada i w najbliższej przyszłości planuje budowę na niej budynku mieszkalnego, w związku z czym nie wyraża zgody na planowaną inwestycję. Nadto wskazał, że w Wojewoda decyzją z [...].08.2000 r. nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia M. w K. na wejście na teren działek nr [...],[...] i [...] natomiast Prezydent decyzją z [...].01.2001 r. znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji ogólnospławnej na w/w działkach. Skarżący wskazał, że przedmiotowa inwestycja spowoduje nieodwracalne zmiany w sposobie użytkowania działki nr [...]. W. P. wskazał nadto, że Z. P., wpisana w ewidencji Ksiąg Wieczystych jako właścicielka działki nr [...] nie żyje od 15 lat, a jej jedynym spadkobiercą jest skarżący W. P.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. P., a także E. i Z. C., S. B., R. B. i W. B. od decyzji Prezydenta z [...].07.2002 r., znak: [...], decyzją z [...].12.2002 r. znak: Kol. Odw. [...] na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 41, art. 42 i art. 43 ustawy z 7.07. 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 z poźn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymało zaskarżoną decyzje, w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zaskarżona decyzja, ustalająca WZiZT dla w/w inwestycji jest tylko pierwszym etapem podejmowania przez inwestora starań w celu realizacji inwestycji i nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych, określa tylko rodzaj inwestycji oraz parametry techniczne jakim powinna odpowiadać inwestycja. Organ II instancji wskazał, że inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta nr VII/58/94 z dnia 16.11. 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Krak nr 24, poz. 108). Organ II instancji wskazał, że każdy zainteresowany, niezależnie od tego czy jest właścicielem czy nim nie jest, może uzyskać decyzje, o WZiZT ponieważ nie rodzi ona praw do terenu i nie narusza praw osób trzecich. Można więc wydać kilka decyzji dotyczących tej samej nieruchomości, ponieważ decyzja ustalająca WZiZT określa tylko rodzaj inwestycji, parametry techniczne jakim winna odpowiadać planowana inwestycja wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym sensie podniesione przez skarżących: S. B., W. B. i R. B. stwierdzenie że: zaskarżona decyzja " rodzi prawa M. do korzystania z naszego terenu w każdej chwili - awarie, remonty, konserwacje" - jest bezpodstawne. Nadto organ II instancji wskazał, że uzyskanie decyzji ustalającej WZiZT nie jest w żaden sposób uzależnione od uzyskania zgody innych stron postępowania na planowaną inwestycję, a tym samym składanie sprzeciwów odnośnie planowanej decyzji jest bezskuteczne, gdyż nie może wywołać prawnie doniosłych skutków w sferze merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Taki sprzeciw można skutecznie wnosić na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że na etapie przedmiotowego postępowania bada się jedynie zgodność planowanej inwestycji z postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie rozwiązania techniczne, miejsce lokalizacji, sposób wykonania czy racjonalność planowanej inwestycji. Organy administracji publicznej nie mają możliwości zmiany zakresu lub przebiegu planowanej przez inwestora inwestycji. Dlatego też zarzuty skarżących odwołujące się do zmiany przebiegu inwestycji i umieszczenia jej w ciągu ulic, a nie na terenach prywatnych nie mogą być uwzględnione w tym postępowaniu. W związku z czym organ II instancji wskazał, że organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął przedmiotową sprawę, należy bowiem stwierdzić, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego M. Krakowa, który przewiduje na terenie inwestycji, oznaczonym symbolem M 4 - jako podstawowe przeznaczenie - zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, a w zakresie dopuszczalnego przeznaczenia przewidziano możliwość lokalizowania m.in. urządzeń infrastruktury technicznej. A zatem planowana inwestycja w pełni odpowiada przeznaczeniu określonemu dla obszaru M 4.

Wskazane przez odwołujących się decyzje: Wojewody z [...].08.2000 r., którą odmówiono M. w K. zezwolenia na wejście na teren działek nr [...],[...] i [...] i decyzja Prezydenta z [...].01.2001 r. którą umorzono postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji ogólnospławnej nie mają znaczenia merytorycznego, bowiem odnosiły się do inwestycji regulowanej inną decyzją ustalającą WZiZT , której termin ważności upłynął. Organ wskazał, że chybiony jest zarzut S. B., iż naruszono przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami ponieważ ustawa ta nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Odnośnie informacji znajdującej się w odwołaniu W. P., że Z. P. zmarła 15 lat temu, a jedynym jej spadkobiercą jest W. P. organ II instancji wskazał, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania jak i zaskarżona decyzja były adresowane na zmarłą Z. P., jednakże oba w/w pisma zostały odebrane, a W. P. nie poinformował o śmierci adresatki ani doręczyciela ani organu I instancji, złożył natomiast odwołanie, w którym zawarł oświadczenie iż jest jedynym następcą prawnym zmarłej Z. P., co pozwoliło organowi odwoławczemu przyjąć, że jest on stroną przedmiotowego postępowania i może skutecznie wnieść odwołanie. Nadto organ II instancji wskazał, że jeśli chodzi o zgodność zapisów w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] z aktualnym stanem prawnym winien o to dbać sam właściciel i w swoim dobrze pojętym interesie złożyć odpowiedni wniosek do Sądu prowadzącego w/w księgę wieczystą.

Od tej decyzji złożył skargę do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie W. P. wnosząc o unieważnienie zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...].07.2002 r. oraz decyzji Prezydenta z [...].07.2002 r.

Podniósł, że stosownie do art. 39 ust. 1 oraz art. 40 ust. 1. 41. 42 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o prawo zabudowy i zagospodarowania terenu może się ubiegać osoba posiadająca prawo własności terenu natomiast M. w K. nie posiada takiego prawa do terenu, na którym planuje realizację przedmiotowej inwestycji, nie posiada również żadnego innego prawa do dysponowania tym terenem.

Wskazał, że podjęte decyzje ograniczają jego prawa do działki nr [...], znajdującej się przy ul. [...] w K., jako jej właściciela. Podniósł, że tylko właściciel może planować inwestycje na terenie swojej własności, a M. nawet nie konsultowało swoich zamiarów inwestycyjnych ze skarżącym. Wskazał, że nie rozumie wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z których wynika, że na terenie jego działki każdy zainteresowany, bez jego zgody jako właściciela, może wnosić o ustalenie WZiZT, wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jego zdaniem, takie postępowanie narusza art. 7,8, pkt 1-7 oraz art. 9 k.p.a. Skarżący zarzucił organom administracji niejawność i stronniczość oraz narażenie go. na szkodę materialną. Nadto ponownie wskazał, że Wojewoda decyzją z [...].08.2000 r. nr [...] odmówił M. w K. zezwolenia na wejście na teren działek nr [...],[...] i [...], a Prezydent decyzją z [...].01.2001 r. umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji ogólnospławnej na terenie w/w działek. Skarżący wskazał, że w/w decyzje nie zostały uchylone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całej pełni podtrzymując zaskarżoną decyzję i przesłanki którymi się kierowało przy jej wydaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej przez Sąd oceny należy stwierdzić, że skarga W. P. zasługuje na uwzględnienie, jednak nie z przyczyn w niej podniesionych.

Jak w ustalił Sąd w rozpatrywanej sprawie zarówno organy I jak II instancji nie zapewniły wszystkim stronom udziału w przedmiotowym postępowaniu, naruszając tym samym ogólną zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażaną w art. 10 § 1 k.p.a. stanowiącym, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W przedmiotowej sprawie, wszczętej na wniosek M. w K., Prezydent decyzją z dnia [...].07.2002 r., znak: [...], ustalił WZiZT dla inwestycji: budowa kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...] w K., na działkach nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] – K., przy czym jak wynika z akt sprawy, organ I instancji nie zapewnił udziału w sprawie aktualnym właścicielom (współwłaścicielom) działki nr [...], do czego był zobowiązany treścią art. 28 k.p.a. stanowiącego że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie........ skierował bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania do osoby zmarłej tj. do I. W., wpisanej ewidencji gruntów jako użytkownik wieczysty dz. nr [...] ( wypis z [...].02. 2002 r.) Zmarłej I. W. została również wysłana decyzja organu II instancji, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Tym samym organy I i II instancji pominęły następców prawnych zmarłej I. W., którzy powinni brać udział w przedmiotowym postępowaniu. W aktach sprawy brak potwierdzenia czy decyzja organu I instancji została wysłana na adres zmarłej I. W.

Należy przy tym podkreślić, że co prawda organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie ustalając strony przedmiotowego postępowania oparły się na danych z wypisu z ewidencji gruntów z dnia z [...].02.2002 r. z których wynika, że wieczystą użytkowniczką działki nr [...] była I. W. oraz, że pisma kierowane do I. W. zam. ul. [...] w K. były odbierane i podpisywane przez dorosłego domownika, przy czym nie poinformował on doręczyciela, ani organu o śmierci adresatki I. W. to jednak w przedłożonych aktach sprawy znajduje się pismo B. B. zam. przy ul. [...] z dnia [...].05.2002 r. (data stempla pocztowego) skierowane do Urzędu Miasta, informujące że B. B. jest właścicielką działki nr [...] obr. [...] w K. wraz z kserokopią odpisu księgi wieczystej potwierdzającej to prawo. W piśmie tym B. B. odwołując się do zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia WZiZT na wniosek MPWiK dla inwestycji: budowa kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...] w K., wyraziła sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Jak ustalił Sąd, organy i II instancji w ogóle nie odniosły się do w/w pisma B. B., poza stwierdzeniem w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że: w trakcie postępowania B. B. zam. ul. [...], K. wniosła sprzeciw.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zarówno decyzja organu I jak i II instancji wydane z pominięciem spadkobierców, nieżyjącej I. W., wieczystej użytkowniczki dz. nr [...], która również była objęta decyzją o WZiZT, zostały wydane bez udziału strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Należy podkreślić, że tym sam organy uniemożliwiły aktualnemu właścicielowi dz. nr [...] udział w niniejszym postępowaniu zarówno przed organem I instancji a także złożenie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej oraz udział w postępowaniu przed organem II instancji i ewentualne złożenie skargi do NSA od decyzji organu odwoławczego. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu stanowi w sprawie zakończonej decyzją ostateczną przesłankę do wznowienia postępowania.

Nadto Sąd stwierdził że w niniejszej sprawie organ I instancji błędnie skierował zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz decyzję pierwszoinstancyjną do zmarłej Z. P. zam. ul. [...] w K., wpisanej w ewidencji gruntów ( wypis z [...].02. 2002 r.) jako współwłaścicielka działki nr [...] obręb. [...] w K., zamiast do jej następcy prawnego - syna W. P. Także i w tym przypadku zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja organu I instancji zostały odebrane, a doręczyciel nie został powiadomiony o śmierci adresatki. W tym jednak przypadku syn zmarłej Z. P. skierował odwołanie od decyzji organu I instancji, informując organ, iż jest on następcą prawnym zmarłej Z. P. i jego odwołanie zostało uznane za skuteczne. Podobnie jak skarga złożona, przez niego od decyzji organu II instancji. Zarazem Sąd w pełni podzielił argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, który stwierdził, iż W. P., powinien sam zadbać o zgodność zapisów księgi wieczystej prowadzonej dla dz. nr [...] a aktualnym stanem prawnym, czego konsekwencją są nieaktualne zapisy w ewidencji gruntów, a także powiadomić doręczyciela i organ o śmierci Z. P.

Zarazem Sąd uznał za całkowicie chybione zarzuty przedstawione w skardze przez W. P., który kwestionuje zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji podnosząc, że stosownie do obowiązujących przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o decyzję ustalającą WZiZT może się ubiegać jedynie osoba posiadająca tytuł własności, terenu na którym planowana jest realizacja inwestycji, natomiast M. nie posiada takiego tytułu ani innego prawa do dysponowania terenem działki nr [...], na którym zamierza zrealizować przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne i zarzuca organom: niejawność i stronniczość oraz narażenie go na szkodę materialną.

Należy podkreślić, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) każda zmiana zagospodarowania terenu .... wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 39 cyt. ustawy), a stosownie do art. 40 ustawy w sprawach ustalenia WZiZT orzeka się w drodze decyzji, na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 41 ustawy stanowi, że ustalenie WZiZT następuje na wniosek zainteresowanego, natomiast stosownie do art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia WZiZT, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym prawem w przedmiotowym postępowaniu organy badają jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta ponieważ teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem M 4 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, a w zakresie dopuszczalnego przeznaczenia przewidziano możliwość lokalizowania m.in. urządzeń infrastruktury technicznej. Nadto w obszarach stref oznaczonych nr 3-4 i 16, 19 nie ma bezwzględnego zakazu realizowania takiej inwestycji. Należy również podkreślić, co uczyniły organy I i II instancji, że wydana decyzja ustalająca WZiZT stosownie do art. 46 ust. 2 cyt. ustawy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich i bynajmniej nie przesądza o realizacji projektowanej inwestycji , a tym samym nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja ustalająca WZiZT określa jedynie rodzaj inwestycji i jej parametry techniczne. W związku z powyższym zarzuty skarżącego wskazujące, że zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają obowiązujące prawo i godzą w prawo własności są niezasadne.

Należy także podnieść, że decyzje wskazane przez W. P. a także innych skarżących, tj. decyzja Wojewody z [...].08.2000 r. nr [...] odmawiająca M. w K. zezwolenia na wejście na teren działek nr [...],[...] i [...], oraz decyzja Prezydenta z dnia [...].01.2001 r. znak: Nr [...], którą organ umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji ogólnospławnej na w/w działkach nie mają znaczenia dla rozpatrywanej skargi gdyż odnosiły się do inwestycji regulowanej inną decyzją ustalającą WZiZT - której termin ważności minął- niż ta, której dotyczy skarga.

Rekapitulując należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy administracji zarówno I jak i II instancji naruszyły przepis art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez to, że w niniejszym postępowaniu, bez własnej winy, nie brała udziału osoba, której przysługiwało prawo strony. Stosownie do postanowień cyt. artykuł stanowi do podstawę do wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze powyższe okoliczności i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "b" p.p. s. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji ponieważ stwierdzono naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a , zgodnie, z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw W niniejszej sprawie zwrot kosztów obejmuje kwotę wpisu uiszczonego przez skarżącego.