Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 326/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: Art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Cezary Pryca (spr.) Protokolant Beata Cisek po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 755/09 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia 30 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł; 2. zasądza od H. M. na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Łd 755/09 uwzględnił skargę H. M. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 lipca 2009 r. nr .w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów unijnych.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 29 października 2007 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wpłynęło pismo H. M., w którym oświadczyła, iż zamierza wybudować urządzenia do przechowywania nawozów naturalnych o powierzchni/pojemności większej niż zadeklarowana we wniosku, a wspomniane zmiany nie będą miały żadnego wpływu na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z planem dostosowania.

Następnie w dniu 2 listopada 2007 r. H. M. skierowała do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wniosek, w którym wyjaśniła, że względu na pogarszający się stan zdrowia swój i męża zamierza przekazać gospodarstwo rolne córce. Zamiar ten uzależniony jest od zlikwidowania produkcji mleka we wspomnianym gospodarstwie, bowiem w dalszej perspektywie głównym kierunkiem rozwoju gospodarstwa ma być hodowla koni.

W dniu 27 grudnia 2007 r. H. M. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł. oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie, co najmniej 4 EJW.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł., decyzją wydaną w dniu 5 lutego 2008 r. nr 0083-2008-002980 uchylił w całości decyzję nr 0083-2006-001749 o przyznaniu H. M. pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE. W uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż: w wyniku analizy materiału dowodowego ustalono, że producent mimo nie wykonania przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem o pomoc finansową na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej usiłował nienależnie uzyskać drugą ratę płatności, nie dopełniając warunków, o których mowa w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. a i lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U Nr 17, poz. 142 ze zm.).

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w dniu 23 maja 2005 r. decyzją nr 175/08 uchylił w całości wymienioną powyżej decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. i umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż nie ustalono w sposób precyzyjny treści żądania strony, zawartego w piśmie z dnia 2 listopada 2007 r., zaś od tychże ustaleń uzależniony był dalszy tryb postępowania. Organ II instancji wyjaśnił, iż jeśli w efekcie poczynionych ustaleń organ doszedłby do wniosku, że strona wnosi o uchylenie lub zmianę decyzji przyznającej płatność w trybie przewidzianym przepisem art. 155 ustaw z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) to postępowanie winno zostać zakończone decyzją administracyjną wydaną w oparciu o wskazany art. 155 K.p.a., nie zaś wzmianką zamieszczoną w uzasadnieniu innej decyzji administracyjnej.

H. M. pismem z dnia 14 listopada 2008 r. wniosła o zmianę ostatecznej decyzji nr [...] w trybie przewidzianym art. 155 K.p.a., jednocześnie oświadczając, iż część otrzymanej płatności w ramach przyznanej pomocy finansowej została zwrócona na konto Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co potwierdza załączona do wniosku kserokopia potwierdzenia wpłaty na konto bankowe ARiMR, kwoty 6 175 złotych tytułem "zwrotu z tytułu dostosowania gospodarstwa specjalizującego się w produkcji mleka oraz produktów mlecznych". Ponadto strona złożyła formularz zmiany wniosku o pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE i zmieniony plan dostosowania gospodarstwa rolnego do tychże standardów, deklarując wyłącznie chęć uzyskania pomocy na dostosowanie gospodarstwa rolnego w zakresie przechowywania nawozów naturalnych.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł., decyzją z dnia 11 maja 2009 r. nr [...] odmówił zmiany w/w decyzji ostatecznej. Organ I instancji uznał, iż zmiana taka mogłaby naruszać interes społeczny, bowiem wniosek o zmianę decyzji ostatecznej złożony został przez H. M. po upływie terminu przewidzianego na realizację przedsięwzięcia w rozumieniu § 6 ust. 2 pkt 2 lit. a wspominanego rozporządzenia.

Od powyższej decyzji H. M. wniosła odwołanie.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi, decyzją nr [...] z dnia 30 lipca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podkreślił, że decyzją o przyznaniu przedmiotowych płatności storna została zobowiązana do zrealizowania przedsięwzięć konkretnie oznaczonych we wniosku i w planie dostosowania. Zatem każda zmiana w zakresie tychże przedsięwzięć jest zmianą stanu faktycznego, a w takiej sytuacji zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest niedopuszczalna.

Na powyższą decyzję H. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.

Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie powodem wszczęcia postępowania z urzędu przez organ administracji była okoliczność faktyczna w postaci złożenia przez H. M. oświadczeń zawierających niejednolite treści. Z oświadczenia złożonego przez skarżącą w dniu 27 grudnia 2007 r. wynika, że zrealizowała w terminie przedsięwzięcie określone w planie dostosowania oraz, że w dniu, w którym upłynął termin realizacji przedsięwzięcia, wielkość gospodarstwa osiągnęła poziom co najmniej 4 EJW.

Natomiast z pisma złożonego w dniu 2 listopada 2007 r. wynika, że nie zostało przez skarżącą zrealizowane przedsięwzięcie wynikające ze "schematu mlecznego", mające polegać na poprawie warunków higienicznych udoju mleka. Powyższe potwierdza złożone w dniu 15 stycznia 2008 r. przez H. M. pismo, w którym jednoznacznie oświadczyła, iż nie zrealizowała przedsięwzięcia w zakresie dostosowania gospodarstwa produkcyjnego w rozumieniu przepisów w sprawie wymagań weterynaryjnych dla mleka oraz produktów mlecznych do minimalnych standardów co do higieny określonych w wymaganiach weterynaryjnych dla tego gospodarstwa. Powodem wskazanej powyżej sytuacji była chęć rezygnacji przez skarżącą z produkcji mleka, a w konsekwencji wola dobrowolnego zwrotu otrzymanych środków finansowych na realizację przedsięwzięcia, wynikającego ze "schematu mlecznego".

W ocenie Sądu I instancji analiza okoliczności sprawy pozwala wnioskować, iż organy administracji nie wywiązały się z nałożonych obowiązków w art.7,8 i art. 77 k.p.a. w sposób należyty. Dyrektor Biura Regionalnego ARiMR w Łodzi, działając jako organ odwoławczy, a więc sprawując funkcję i kontrolną i rozpoznawczą, w ogóle nie badał i nie oceniał, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a nawet nie skontrolował pod tym kątem prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, w której kwestia tychże przesłanek była poruszona jedynie w sposób powierzchowny. Uzasadnienie decyzji organu I instancji, w części odnoszącej się do argumentacji skarżącej, zawiera w istocie jedynie stwierdzenie, że uchylenie decyzji ostatecznej, a w efekcie przyznanie H. M. płatności tylko na "schemat nawozowy" mogłoby doprowadzić do obejścia prawa w celu uniknięcia konsekwencji przewidzianych § 10 ust. 1 rozporządzenia, natomiast uzasadnienie decyzji w ogóle nie zawiera oceny przesłanek, określonych w art. 155 K.p.a. Nadto nieprawidłowa jest konstatacja organów, mówiąca o tym, że aby zmiana w zakresie realizacji poszczególnych przedsięwzięć mogła być skuteczna, powinna być zgłoszona wraz z planem dostosowania gospodarstwa do standardów UE (czyli do dnia wydania decyzji w sprawie w trybie zwykłym, tj. 16 czerwca 2006 r.).

Według Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie zarówno racje społeczne, jak i słuszny interes skarżącej wymagają rzetelnego ustalenia faktów, na które powoływała się skarżąca. Przede wszystkim wyjaśnienia wymagają okoliczności czy pracownicy Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wprowadzili w błąd skarżącą, poprzez udzielenie jej nieprawidłowej informacji, odnoszącej się do terminu, w jakim mogła ona zrealizować przedsięwzięcie, w zakresie dostosowania gospodarstwa produkcyjnego w rozumieniu przepisów w sprawie wymagań weterynaryjnych dla mleka oraz produktów mlecznych do minimalnych standardów, co do higieny określonych w wymaganiach weterynaryjnych dla prowadzonego przez nią gospodarstwa.

Sąd I instancji podkreślił, że H. M., na skutek wadliwego działania organu, powzięła informację o tym, iż termin na wykonanie przedsięwzięć mających na celu dostosowanie gospodarstw do norm unijnych, niezależnie od rodzaju realizowanego schematu, został wydłużony do końca 2007 r., to mogła słusznie domniemywać, iż wskazany przepis art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich uprawniał skarżącą do złożenia wniosku o zmianę decyzji nr 0083-2006-001749 o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej, a w konsekwencji do rezygnacji z przedsięwzięcia wynikającego ze "schematu mlecznego" i zwrotu otrzymanych przez nią na ten cel środków finansowych, w okresie w którym termin na realizację tegoż przedsięwzięcia pozostawał otwarty. Taki wniosek H. M. złożyła 2 listopada 2007 r., a więc przed końcem terminu przewidzianego na realizację "schematu nawozowego".

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Dyrektor Łódzkiego Oddziału ARiMR zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania :

-art. 133, art. 141 , art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.7, art. 77, art. 80, 104 i art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż w toku postępowania administracyjnego nastąpiło przez organ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na tej podstawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy nawet jeśli uchybienia wskazane przez Sąd miałyby miejsce, to przy uwzględnieniu ustaleń organu poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które Sąd uznał za prawidłowe i podzielił je- uchybienia te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia w decyzji. Wobec tego skoro rzekome naruszenie przepisów postępowania przez organ administracji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej i bark było podstaw do uchylenia decyzji , skarga strony powinna była zostać oddalona;

-art. 145 § 1pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchylenie decyzji organu II instancji ze względu na stwierdzony przez sąd fakt wydania decyzji bez uprzedniego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, czym naruszono art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w sytuacji braku ustalenia przez Sąd okoliczności jakie mają być przedmiotem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy

- art. 133, art. 141 , art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.7, art. 77, art. 80, 104 i art. 107 § 3 i art. 155 k.p.a. przez błędne przyjęcie przez Sąd, iż w toku postępowania administracyjnego nastąpiło naruszenie przez organ przepisów postępowania, poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w wyniku czego Sąd w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił decyzję w sytuacji gdy organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyczerpująco i wszechstronnie ocenił przesłanki wydania decyzji w trybie art. 155 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że Sąd I instancji nie wykazał jaki związek występuje pomiędzy racjami społecznymi i słusznym interesem skarżącej a wyjaśnieniem okoliczności czy pracownicy Biura Powiatowego ARiMR wprowadzili w błąd skarżącą, poprzez udzielenie jej nieprawidłowej informacji odnoszącej się do terminu, w jakim mogła zrealizować to przedsięwzięcie w zakresie dostosowania gospodarstwa rolnego do wymogów weterynaryjnych dla mleka i produktów mlecznych tj. do minimalnych standardów higieny . Ustalenie takiego faktu pozostaje bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie wydawane w trybie art. 155 k.p.a. Organ podkreślił, że wniosek skarżącej o zmianę decyzji ostatecznej nie może rozpatrywany w kontekście przesłanek o których mowa w art. 155 k.p.a. ponieważ wykracza poza granice stanu faktycznego sprawy pierwotnej. Decyzją o przyznaniu płatności na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów UE skarżąca została zobowiązana do zrealizowania konkretnie oznaczonych we wniosku i w planie dostosowania przedsięwzięć. Każda więc zamiana w zakresie oznaczenia przedsięwzięć zadeklarowanych do realizacji jest zmianą stanu faktycznego a w takiej sytuacji zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest niedopuszczalna.

Z wymienionych względów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania wskazanych w punktach 1,2,3 petitum skargi kasacyjnej, poprzez błędne przyjęcie, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach wymienionej wyżej podstawy kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że sądowej kontroli poddana została decyzja administracyjna wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w trybie określonym w art.155 k.p.a. Oznacza to, że istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy postępowanie administracyjne prowadzone w trybie określonym w art.155 k.p.a. było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i czy ustalony stan faktyczny dawał podstawy do wydania decyzji uchylającej bądź zmieniającej decyzję ostateczną, na podstawie której strona nabyła określone prawa.

Przypomnieć więc należy, że stosownie do treści art.155 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zamianę decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z powszechnym poglądem postępowanie administracyjne w trybie nadzwyczajnym, w tym wymienionym w art. 155 k.p.a., jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła kwestionowana decyzja ostateczna (vide uchwała SN z 15.12. 1984 r., III AZP 8/83, OSNC 1985/10/143). Tak więc w trybie nadzwyczajnym zapada decyzja w sprawie tożsamej z zakończoną decyzją wydaną w sprawie pierwotnej. Postępowania toczą się w tej samej, z punku widzenia materialnoprawnego, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego powtórzenie czy też przedłużenie (vide T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996 r., str. 230; wyrok WSA w Warszawie z 17.03. 2004 r., sygn. akt III SA 2512/02 niepublikowany).

Powyższe uwagi pozostają w związku z zagadnieniem dotyczącym pojęcia sprawy administracyjnej. Niewątpliwie w doktrynie jako punkt wyjścia do rozważań w tym zakresie wskazuje się na pojęcie stosunku administracyjnoprawnego. Cechami stosunku administracyjnoprawnego sensu largo są upoważnienie organu administracji publicznej do kształtowania uprawnień i obowiązków podmiotów (osób fizycznych, osób prawnych lub innych jednostek organizacyjnych), niepowiązanych z tym organem ani więzami zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej oraz to, że jedną ze stron stosunku administracyjnoprawnego jest organ administracji publicznej drugą zaś podmiot, którego sytuacja prawna na mocy norm prawa została powiązana z sytuacją prawną organu w ten sposób, że organ ten może władczo i jednostronnie konkretyzować jego prawa i obowiązki (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 18.). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać właśnie te elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (vide B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23.01. 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 654/96). W związku z powyższym brak tożsamości sprawy rozpatrywanej w postępowaniu pierwotnym i nadzwyczajnym sprawia, że wydanie decyzji reformatoryjnej jest niedopuszczalne skoro skutkiem zastosowania art. 155 k.p.a. nie doszłoby do zmiany decyzji pierwotnej lecz do wydania nowej decyzji w innej sprawie administracyjnej.

W związku z powyższym należy wyraźnie podkreślić, że w orzecznictwie nie jest jednoznaczne stanowisko co do dopuszczalności stosowania art. 155 k.p.a. w sytuacjach gdy w trybie nadzwyczajnym rozpatrywana jest sprawa zawierająca pewne elementy stanu faktycznego odmienne od rozpatrywanych pierwotnie wydaną decyzją. Przypomnieć więc należy, że w wyroku z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II GSK 233/08 (OSP 2009/7-8/81 z glosą A. Skoczylasa) Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił zmianę decyzji zawierającej zezwolenie na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie określającym miejsce prowadzenia gier. Również w wyrokach z 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 68/05 i z 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1904/00, dopuszczono zmianę decyzji o powołaniu notariusza w zakresie wyznaczenia siedziby kancelarii. Stwierdzić należy, że orzeczenia te stanowią odstępstwo od najczęściej prezentowanego poglądu doktryny i orzecznictwa opartego na ścisłym rozumieniu tożsamości sprawy w zakresie podstawy faktycznej. To czy zachodzą podstawy do rozważania kierowania się odmiennym od przeważającego poglądem oceniać należy w oparciu o stan prawny i faktyczny rozpoznawanej sprawy. Natomiast to co jest niewątpliwie istotne także dla rozpatrywania niniejszej sprawy i wymaga podkreślenia, to jest to, że nigdy nie sformułowano poglądu by każda zmiana stanu faktycznego pozostawała bez związku z dopuszczalnością stosowania art. 155 k.p.a.

Stanowisko organu administracji publicznej przedstawione w zaskarżonej decyzji odnosi się także do przedstawionych wyżej kwestii, mimo iż sposób argumentacji jest mało precyzyjny. Natomiast Sąd I instancji nie odniósł się do wskazanych wyżej zagadnień mających istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przypomnieć bowiem należy, że w zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej uznał, że wniosek beneficjenta o zmianę decyzji ostatecznej nie może osiągnąć zamierzonego skutku i nie może być rozpatrywany w kontekście przesłanek określonych w art.155 k.p.a., ponieważ wykracza poza granice stanu faktycznego sprawy pierwotnej. Decyzją ostateczną o przyznaniu płatności na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej H. M. została zobowiązana do zrealizowania w ściśle określonym terminie konkretnie oznaczonych we wniosku i planie dostosowania przedsięwzięć. Z tych względów organ administracji publicznej uznał, że zmiana w zakresie tych przedsięwzięć po upływie terminu do ich realizacji oznacza zmianę stanu faktycznego sprawy, co wyklucza stosowanie trybu określonego w art.155 k.p.a.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że stosownie do treści art.141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ, uzasadnienie winno zawierać wskazania co dalszego postępowania. Nadto zwrócić należy uwagę na to, że obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Tak więc nie wystarczy przy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił organ, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd I instancji, a które nie (vide wyrok NSA z dnia 12.05.2005 r. sygn. akt FSK 2123/04 niepublikowany). Oznacza to, że prawidłowe przedstawienie stanu sprawy zawiera się także w obowiązku przedstawienia go w taki sposób, by strony oraz sąd odwoławczy mogli dokonać oceny prawidłowości rozumowania Sądu I instancji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że poza wyżej przytoczonymi uchybieniami i przy uwzględnieniu podniesionych wyżej uwag w zakresie badania przesłanek z art.155 k.p.a. niezrozumiałe jest stanowisko Sądu I instancji odwołujące się w wytycznych do obowiązku organu w zakresie oceny naruszenia zasady określonej w art.9 k.p.a. oraz przywołanie w kontekście oceny przesłanek z art.155 k.p.a., art.5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.

W związku z powyższym za trafny należy przyjąć zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. i art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w treści uzasadnienia wyroku do argumentów podnoszonych w skardze mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również za zasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do uchybień w zakresie formułowania wytycznych co dalszego postępowania przed organami administracji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. w związku z art.203 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.