Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 1179/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z. D. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 2 maja 2001 r.

Decyzją Prezydenta [...] z dnia 23 maja 2001 r., Nr [...], na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2, art. 6, art. 6b art. 23 i 24 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przyznano Z. D. zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku.

Decyzją z dnia 14 listopada 2001 r., Nr [...], orzeczono o utracie przez Z. D. z dniem 10 listopada 2001 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu pobierania zasiłku.

W dniu 17 stycznia 2002 r. Z. D. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. wniosek o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Wniosek swój uzasadnił trudną sytuacją w jakiej się znalazł po rozwiązaniu z nim przez pracodawcę umowy o pracę oraz ukończeniem 55 roku życia i legitymowaniem 36,5 letnim stażem pracy.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Prezydent [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6b, art. 23 art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu odmówił przyznania Z. D. prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż strona nie nabyła prawa do świadczenia przedemerytalnego, ani też zasiłku przedemerytalnego, bowiem staż pracy Z. D. wyliczony na podstawie dokumentów wynosi 33 lata 11 miesięcy i 17 dni, a do okresu uprawniającego do zasiłku można doliczyć jedynie okres aktualnie pobieranego zasiłku. W zakresie, zaś świadczenia przedemerytalnego organ wskazał, iż Z. D. nie spełnia ustawowych przesłanek z art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do jego nabycia i to zarówno w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. jak też i po tej dacie.

Odwołanie od powyższej decyzji dniu 9 marca 2002 r. złożył Z. D. Podnosił w nim, iż zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca. Kwestionował jej zasadność i zgodność z prawem. Odwołujący podnosił, iż zgodnie z jego wyliczeniami legitymuje się stażem pracy uprawniającym go do nabycia zasiłku przedemerytalnego, gdyż jego staż pracy wynosi 35 lat 10 miesięcy i 14 dni. Zdaniem odwołującego się do wyliczenia zasiłku przedemerytalnego winien być zaliczony czas przebywania przez niego na zasiłku dla bezrobotnych, a to w okresie od 16.02.1995 r. do 15.02.1996 r. oraz od 19.11.1996 r. do 16.10.1997 r.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 6c ust.2 pkt 2, art. 37j ust. 1 i 2, art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 pkt 1 KPA utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

Uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że Z. D. udokumentował okres zatrudnienia wynoszący 33 lata 11 miesięcy i 17 dni, w tym 2 lata 4 miesiące i 12 dni pracy w warunkach szczególnych. W dniu rejestracji odwołujący osiągnął wiek 54 lata, a więc przy ustalaniu jego uprawnień do świadczenia przedemerytalnego zastosowanie miał art. 37k ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. Odwołujący nie legitymuje się 40 letnim stażem pracy, a tym samym nie spełniał ustawowych przesłanek do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Do wyliczenia okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego nie wlicza się okresów poprzednio pobieranych zasiłków dla bezrobotnych. Do tego okresu podlegają wliczeniu tylko i wyłącznie okresy wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, ust 2 pkt 1,2,4 i 5 oraz wymienione w art. 24 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się Z. D., który w złożonej skardze wnosił o jej zmianę. W wywodach skargi Z. D. dowodził, iż do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego wlicza się okresy pobierania zasiłków dla bezrobotnych, oprócz aktualnie pobieranego, o czym świadczy treść art. 37 l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżący argumentował, iż za taką interpretacją art. 37 l przemawia treść art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 22.06.2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu przeciwdziałaniu bezrobociu, którym ustawodawca zmienił jedynie sposób ustalania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, natomiast nie zmienił postanowień art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 14.12.1994 r. w kontekście zasad ustalania okresu uprawniającego do zasiłku dala bezrobotnych tzn. poprzednie okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych dalej nie są zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] w O. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga Z. D. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151KPA).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialno - prawnym.

Przedmiotem oceny jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...], utrzymująca zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...], Nr [...], odmawiającą przyznania Z. D. prawa do świadczenia przedemerytalnego, w mocy.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa.

Zgodnie z art. 37k. ust 1. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U z 2001 r. Nr 6 poz.56 z późn. zm.) świadczenie przedemerytalne przysługiwało do dnia 31 grudnia 2001 r., z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub

2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z późn. zm.).

Skarżący nie kwestionował poczynionych przez organy ustaleń stanu faktycznego, a sprowadzającego się do tego, iż w chwili rejestracji jako osoba bezrobotna, to jest w dniu 2 maja 2001 r. miał ukończone 54 lata życia, ani też, iż do rozwiązania z nim stosunku pracy doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Trafnie zatem uznał organ II instancji, iż do żądania skarżącego miał zastosowanie art. 37 k ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Jednocześnie w oparciu o świadectwa pracy i udokumentowane okresy zatrudnienia prawidłowo przyjął organ, iż skarżący legitymował się 33 latami, 11 miesiącami i 17 dniami zatrudnienia, zaś po zaliczeniu do okresu zatrudnienia aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych od 10 maja 2001 r. do 9 listopada 2001 r. oraz poprzednich okresów pobierania zasiłków dla bezrobotnych od 16.02.1995 r. do 15.02.1996 r. i od 19.11.1996 r. do 16.10. 1997 r. łączny okres zatrudnienia uprawniający do emerytury wynosił jedynie 35 lat 10 miesięcy i 13 dni, zamiast wymaganego przepisem 40-letniego okresu zatrudnienia uprawniającego do emerytury. Stąd też wszelkie podnoszone przez skarżącego argumenty i wywody prawne przemawiające za koniecznością zaliczenia mu do okresu uprawniającego do emerytury wszystkich okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych, do ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego są bezprzedmiotowe, skoro organ takowego zaliczenia dokonał.

Zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:

1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub

2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Art. 37j. ust.1 ustawy).

Jednocześnie art. 37l. ust. 1. przewidywał, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługiwało na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia; do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 89 poz. 973), na który powołuje się skarżący przewidywał zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w okresie od 01.01.2001 r. do dnia ogłoszenia ustawy, co nastąpiło w dniu 28 sierpnia 2001 r. Skarżący zaś na zasiłku dla bezrobotnych przebywał od dnia 10 maja 2001 r. do 10 listopada 2001 r., i ten okres zasiłku dla bezrobotnych wliczony został mu do ustalenia okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych przez organy obu instancji. Tak ustalony okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wynosił 34 lata, 5 miesięcy i 16 dni.

Ustawodawca wyraźnie rozgranicza i rozróżnia rodzaje zasiłków o których stanowi ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Powyższe wynika jednoznacznie z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 23 powołanej ustawy. Ustawodawca posługując się w ustawie pojęciem "zasiłek" zawsze pod tym pojęciem rozumie zasiłek dla bezrobotnych.

Punkt 1 art. 37j powołanej ustawy odnosi się w swej dyspozycji do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych i stąd też nie mogą podlegać zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego inne okresy niż enumeratywnie wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, i ust. 2 oraz art. 24 ust. 4 ustawy.

Zamieszczenie nadto przez ustawodawcę takiego zapisu w art. 37j ust. 1, ustawy i jego wykładnia z uwzględnieniem dyspozycji art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy, iż okresów pobierania zasiłków oraz stypendiów, o których mowa w ust. 1, nie wlicza się jednak do okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku, prowadzić musiało również do wniosku, iż do ustalenia okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego nie wlicza się poprzednich okresów pobierania zasiłków dla bezrobotnych.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu...(Dz. U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.