Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 442/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 grudnia 2009 r. K. K. zwróciła się do Urzędu Miasta w Prószkowie o wymeldowanie M.P., byłego konkubenta z pobytu czasowego w P. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu wniosku podała, że M.P. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od kwietnia 2009 r. Opuścił mieszkanie z własnej woli, zabierając rzeczy osobiste oraz oddając klucze do mieszkania. Wskazała, że obecnie M.P. przebywa w Holandii pod adresem jej nieznanym, gdzie pracuje. Dodała, że na pobyt stały zameldowany jest w O. przy ul. [...]. Na potwierdzenie powyższych okoliczności wskazała dwóch świadków: R.K. i K. D. Burmistrza Prószkowa, decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił wymeldowania M.P. z miejsca pobytu czasowego trwającego ponad trzy miesiące w P. przy ul. [...]. Decyzja ta została wydana na podstawie art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Za podstawę rozstrzygnięcia organ I instancji przyjął następujący stan faktyczny: M.P. zameldowany został 31 sierpnia 2007 r. w lokalu mieszkalnym w P., ul. [...], na pobyt czasowy do 31 sierpnia 2012 roku. Lokal ten stanowi własność K.K., z którą uczestnik postępowania pozostawał w konkubinacie, a ze związku tego pochodzi córka stron D. Organ podał, że kontrola meldunkowa wykazała, że M.P. nie przebywa pod wskazanym adresem od kwietnia 2009 r., a jedynie przyjeżdża odwiedzić córkę. Przesłuchany w charakterze strony M.P. zeznał, że w mieszkaniu w P. nie przebywał od kwietnia 2009 r. z powodu wyjazdu do pracy do Holandii oraz, że gdy wrócił z zagranicy po sześciu miesiącach nie został wpuszczony do lokalu. Oświadczył również, że rzeczy osobiste konkubina zawiozła do O. i wyrzuciła pod blok mieszkalny jego rodziców. Świadek Z.P., ojciec M.P. zeznał, że w mieszkaniu w P. jego syn pozostawił swoje rzeczy osobiste i mienie ruchome. Do pracy do Holandii wyjechał na kontrakt czasowy z uwagi na brak możliwości podjęcia pracy na miejscu. Na rozprawie administracyjnej w dniu 5 marca 2010 r. K.K zeznała, że M. P. opuścił mieszkanie w kwietniu 2009 r. oraz podniosła okoliczność, że część rzeczy osobistych zabrał ze sobą a część zawiozła do O. pod blok jego rodziców. Z.P. w trakcie rozprawy zeznał, że syn wyjechał w kwietniu 2009 r. za pracą za granicę. Wyjazd był przymusowy, z uwagi na sytuację materialną. Potwierdził, że pierwszy raz jego syn przyjechał do Polski w grudniu 2009 r., gdyż wcześniej nie otrzymał urlopu. W szczególności dostał wezwanie Sądu na rozprawę alimentacyjną, a do mieszkania nie został wpuszczony przez K.K. W przedmiotowym mieszkaniu, według pełnomocnika uczestnika, nadal znajdują się rzeczy syna w tym dokumenty potwierdzające zakup pralki, lodówki, telewizora. W toku postępowania organ wystąpił również do Komisariatu Policji o potwierdzenie faktu, czy w grudniu 2009 r. p. M. P. zgłaszał na Posterunku Policji w Niemodlinie, że nie może wejść do mieszkania, w którym jest zameldowany na pobyt czasowy albo czy prosił o interwencję Policję. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2010 r. Komendant Komisariatu Policji w Niemodlinie poinformował, że w dniu 24 grudnia 2009 r. M. P. zgłosił się na posterunek z prośbą o interwencję w związku z utrudnieniem wejścia do mieszkania nr[...] przy ul. [...] w P. Został pouczony, iż w przypadku meldunku czasowego może wejść do powyższego mieszkania, o czym również poinformowano K.K. Po interwencji policji K.K. wydała rzeczy uczestnika. Organ odwołał się także do zeznań świadka T.Z., według którego, uczestnik pojechał do Holandii z powodu braku pracy na miejscu. Zabrał ze sobą tylko torbę podróżną, a pozostałe rzeczy osobiste pozostawił w mieszkaniu przy ul. [...] w P. Opierając się na tak ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji stwierdził, że M.P. nie opuścił lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Wyjechał jedynie za granicę do pracy pozostawiając w tym lokalu swoje rzeczy osobiste z zamiarem powrotu do niego i dalszego tam zamieszkiwania. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania, o których mowa w art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się K.K., wnosząc odwołanie. Wskazała, że jest właścicielką przedmiotowego mieszkania a powodem złożenia wniosku było opuszczenie mieszkania przez jej byłego konkubenta. Mieszkanie zostało wyremontowane za jej środki pieniężne. Dodała, że związek konkubencki uległ rozpadowi w grudniu 2008 roku z powodu nadużywania przez M.P. alkoholu i wszczynaniu awantur, co kończyło się interwencjami Policji i założeniem Niebieskiej Karty. Wskazała, że po wyjeździe M. P. nie łożył na utrzymanie mieszkania ani na ich córkę D. Dodała, że na wyraźną prośbę M. P. zawiozła jego rzeczy pod blok rodziców gdzie mieszka. Obecnie M.P. przychodzi do jej mieszkania w odwiedziny do córki i dobrowolnie z niego wychodzi. Od grudnia 2008 roku nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, natomiast Sąd Rejonowy w Opolu powierzył jej wykonywanie władzy rodzicielskiej nad ich córką D. Zarzucała, że w mieszkaniu nie były przeprowadzane interwencje policji z powodu niemożności wejścia do mieszkania przez M.P. Wojewoda Opolski, decyzją z dnia [...], znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż materialno-prawną podstawę do wymeldowania osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego decyzją administracyjną określa przepis art.15 ust. 2 cyt. ustawy zgodnie, z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponda 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że doszło do opuszania lokalu przez M.P. w rozumieniu art.15 ust. 2 ustawy, a jego opuszczenie było następstwem podjęcia pracy zarobkowej za granicą. O powyższym fakcie świadczą dowody zgromadzone w sprawie w postaci: protokołu z 23 grudnia 2009 r., sporządzonego na okoliczność przesłuchania M.P., protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 5 marca 2010 r. przeprowadzonej w Urzędzie Miejskim w Prószkowie, umowy o prace potwierdzającej, że M. P. od dnia 21 kwietnia 2009 r. był pracownikiem biura pośrednictwa pracy "[...]" i protokołu z dnia 7 maja 2010 r. przesłuchania T.Z.. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na te przedstawione dowody wymeldowanie decyzją administracyjną w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy nie jest możliwe, gdyż nie wystąpiła w sprawie istotna przesłanka tj. trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że M. P. opuścił lokal w P. przy ul. [...] w kwietniu 2009 r. w związku z podjęciem pracy zarobkowej na terenie Holandii. Z akt sprawy wynika jednak, że rozpad tego związku nie był przyczyną opuszczenia przez M. P. mieszkanie. Opuszczenie nastąpiło dopiero w kwietniu 2009 r. w związku z wyjazdem do Holandii w celach zarobkowych, co potwierdziły strony postępowania, jak i świadkowie. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Opolu złożyła K.K., wnosząc o jej uchylenie i wymeldowanie z pobytu czasowego M.P. oraz zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną w pismach znajdujących się w aktach sprawy i w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Opolski podtrzymując argumentacje

i wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2011 r. M.P. oświadczył, iż nie opuścił mieszkania dobrowolnie, klucze zaś zostawił w mieszkaniu gdyż w Holandii były mu niepotrzebne. W mieszkaniu zostawił również swoje rzeczy osobiste i sprzęt gospodarstwa domowego zakupiony za jego środki pieniężne oraz za pieniądze jego rodziców. W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2011 r. K.K. ponownie przedstawiła swoją sytuację rodzinną i osobistą. Na rozprawie sądowoadministracyjnej pełnomocnik M.P. wniósł o oddalenie skargi i stwierdził, iż syn z pewnością zgłosił fakt wyjazdu do pracy za granicę, natomiast powrotu z zagranicy nie zgłaszał, gdyż nadal tam pracuje. Oświadczył, również że M.P. wymeldował się z miejsca pobytu stałego, gdyż faktycznie pod tym adresem nie zamieszkiwał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).W przypadku zaś, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw polega oddaleniu ( art. 151 P.p.s.a.). Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa i podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Wskazany akt prawny przewiduje ewidencjonowanie przez właściwe organy miejsca pobytu osób, nakładając na nie obowiązek meldunkowy. Obowiązek ten polega, zgodnie z art. 4 tej ustawy, m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, jak i na wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Powyższa regulacja wyraża funkcję, jaką spełnia ewidencja ludności, będąca instytucją służącą do odzwierciedlenia stanu faktycznego i jednocześnie jest źródłem informacji, co do rzeczywistego i aktualnego miejsca pobytu konkretnej osoby, jak również charakteru tego pobytu. O zameldowaniu przesądza zatem stan faktyczny, polegający na rzeczywistym zamieszkaniu danej osoby pod określonym adresem. Przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu stałego lub tymczasowego uregulowane natomiast zostały w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym organ gminy, wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podkreślić należy, iż przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie przez osobę miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące. Jest to jedyna przesłanka ustawowa, gdyż przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nie określa dodatkowych uwarunkowań dotyczących sposobu opuszczenia lokalu, a w szczególności nie określa też przyczyn jego opuszczenia. W świetle powyższej regulacji prawnej, badając zasadność wniosku o wymeldowanie ustalenia wymaga, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego, przy czym - w myśl utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądu - przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały

i jest dobrowolne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969). W orzeczeniu podkreślono, że stanowiące hipotezę omawianego przepisu "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego (czasowego). Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. W myśl natomiast art. 15 ust. 3 ustawy osoba, która wyjeżdża za granicę na okres dłuższy niż 3 miesiące, jest obowiązana zgłosić swój wyjazd oraz powrót właściwemu ze względu na miejsce pobytu stałego organowi. Zgłoszenie wyjazdu dokonuje się najpóźniej w dniu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu,

a zgłoszenia powrotu- najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia powrotu. Zaniechanie wykonania obowiązku zgłoszenia wyjazdu za granicę, o jakim mowa w art. 15 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, nie ma wpływu na ustalenie przesłanek z art. 15 ust. 2 tej ustawy do wymeldowania z pobytu czasowego, to jednak wyjazd za granicę - w okolicznościach konkretnej sprawy - nie zawsze stanowi okoliczność uniemożliwiającą wymeldowanie z pobytu czasowego. Wyjazd

z kraju do innego państwa może być wynikiem opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu czasowego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Podobnie, pobyt poza granicami Polski może być uznany za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu czasowego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jeśli osoba przebywającą poza granicami Polski nie skorzystała we właściwym czasie ze środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. W takim przypadku wyjazd z Polski do innego państwa i pobyt w tym kraju, przy jednoczesnej bezczynności osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego w Polsce - w zakresie podejmowania środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu

z lokalu - można uznać za dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu czasowego

w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Sam fakt pobytu za granicą nie stwarza podstaw do wymeldowania. Jeśli jednak towarzyszą temu okoliczności wskazujące na dobrowolne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu czasowego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy

o ewidencji ludności i dowodach osobistych, to wówczas pobyt za granicą nie stanowi przeszkody w wymeldowaniu z dotychczasowego miejsca pobytu czasowego w Polsce (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 77/09, umieszczone na stronie internetowej NSA, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że przedwczesne jest wyrażone przez organ odwoławczy stanowisko dotyczące braku zaktualizowania się przesłanek uzasadniających wymeldowanie M.P. Niewątpliwie, dla oceny dobrowolności opuszczenia przez M.P. miejsca czasowego pobytu oraz trwałości tego opuszczenia kluczowe znaczenie miało prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Natomiast, jak wynika z lektury akt, w sprawie zebrano materiał dowodowy w postaci przesłuchania świadków i stron, a nadto wywiadu policyjnego. Zabrakło jednak ustaleń w kierunku okoliczności wynikających z art. 15 ust. 3 ustawy. Z przepisu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. wynika, że organ administracji publicznej podejmuje wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zobowiązany jest nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Ponadto - zgodnie z art. 80 K.p.a. - winien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie zaś do art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie decyzji w zakresie ustaleń stanu faktycznego powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazane uregulowania nakładają na orzekające organy obowiązek odnośnie zebrania pełnego materiału dowodowego w kwestiach mających znaczenie w sprawie, ale także - co należy podkreślić - odnośnie poddania zgromadzonych dowodów wnikliwej analizie i ocenie, natomiast świadectwem dochowania tych obowiązków jest treść uzasadnienia podjętej decyzji. Pod pojęciem materiał dowodowy rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone dopóki organ nie ustali czy stan faktyczny przewidziany w normie prawnej wystąpił, czy też nie,

w rozpoznawanej sprawie. W przedmiotowej sprawie wymóg ten, dotyczył nie tylko ustalenia, czy M.P. opuścił miejsce pobytu czasowego, czy uczynił to dobrowolnie i w sposób trwały, oraz czy podejmował kroki prawne zmierzające do przywrócenia mu możliwości dalszego zamieszkiwania w spornym lokalu i uczynienia zeń centrum swoich spraw życiowych, ale również spełnienia wymogów uregulowanych w art. 15 ust. 3 ustawy. Rozpatrując niniejszą sprawę pod kątem wszystkich tych przesłanek Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie jest zgodne

z przepisami prawa. Przede wszystkim należy wskazać, że organ drugiej instancji

w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji ograniczył się jedynie do chronologicznego przytoczenia materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, stwierdzając następnie, że dowody te potwierdzają tezę, iż M.P. opuścił miejsce pobytu czasowego w P. przy ul. [...] w kwietniu 2009 r., w związku z podjęciem pracy zarobkowej na terenie Holandii w celach zarobkowych, co nie uzasadniało wymeldowania w oparciu o przepis art. 15 ust. 2 ustawy. Tymczasem w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zeznania świadków, jak również wyjaśnienia skarżącej i uczestnika są sprzeczne, zwłaszcza gdy chodzi o zamiar dobrowolnego opuszczenia przedmiotowego lokalu przez M.P., czy też w zakresie woli powrotu do niego. Przykładowo, organ odwoławczy powołuje się na protokoły przesłuchania świadków jak i skarżącej, z których nie wynika jednoznacznie, że M. P. przedmiotowy lokal opuścił dobrowolnie i nie koncentruje w nim swoich życiowych i bytowych interesów, że wyraża wolę powrotu do mieszkania. Organ nie rozważył również, czy fakt czasowego przebywania za granicą nie powoduje konieczności wymeldowania uczestnika z urzędu z miejsca dotychczasowego zameldowania, czy wyjazd za granicę został przez M.P. zgłoszony właściwemu organowi (zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy). Wyżej wskazane kwestie wymagają jednak wyjaśnienia,

a ich brak nie pozwala na uznanie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do przyjęcia, iż pozwany miejsce czasowego pobytu nie opuścił trwale i dobrowolnie, a tym samym istniały podstawy prawne i faktyczne do utrzymania przez Wojewodę Opolskiego w mocy decyzji odmawiającej wymeldowania M.P. w trybie art. 15 ust. 2 ustawy. Podkreślić też końcowo należy, że organ nie dostrzegł powyższych rozbieżności i nie podjął żadnej próby ich wyjaśnienia, pomimo, iż posiadał do tego stosowne uprawnienie, znajdujące oparcie w art. 136 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jeśli organ odwoławczy stwierdzi, że materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji był niewystarczający do prawidłowego załatwienia sprawy lub zgłoszone zostaną nowe wnioski dowodowe, może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów

i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Poza tym stwierdzić należy, że brak wskazania przez organ, które z dowodów uznał za wiarygodne, a którym odmówił mocy dowodowej

(i dlaczego), powoduje, iż w istocie nie wiadomo, na jakim materiale dowodowym się oparto, co w konsekwencji czyni kontrolowaną decyzję niezrozumiałą,

a w konsekwencji wymykająca się spod kontroli sądowej. Wobec wyżej wykazanych uchybień organu, uprawniony jest zatem pogląd, że Wojewoda Opolski nie poddał zgromadzonych dowodów wartościowaniu i konfrontacji, a tym samym przedwcześnie dokonał oceny braku zaktualizowania się przesłanek uzasadniających wymeldowanie M.P. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ winien szczególnie starannie rozważyć i dać temu jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji, czy w istocie pozwany opuścił trwale i dobrowolnie lokal mieszkalny i kiedy to faktyczne opuszczenie mieszkania nastąpiło, a także czy w istocie w spornym lokalu znajdują się jego rzeczy osobiste, a jeśli nie to, kiedy i kto je z niego usunął. O trwałości opuszczenia stałego miejsca zameldowania nie można, bowiem mówić w sytuacji, gdy osoba zameldowana w nim na pobyt czasowy opuszcza ten lokal czasowo

i zamierza do niego powrócić. Zbadać należy także sprawę pod kątem uregulowania art. 15 ust. 3 ustawy. Zauważyć należy również, iż oceniając wystąpienie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy należy mieć na uwadze, iż przedmiotem oceny w postępowaniu

o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2006r., IV SA/Wa 1073/2006, opubl. Lex 255681). W świetle powyższego, skargę uznać należało za zasadną i stąd też na mocy art. 145 § 1 pkt 1lit. c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie

w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a.

.