Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 502/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1-4b
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "Prezes ZUS", "organ II instancji") z [...] września 2019 r., nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS", "organ I instancji") z [...] czerwca 2019 r., nr [...]odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy.

Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżący zwrócił się do ZUS z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek. We wniosku wskazał, że przyczyną nieopłacania składek były niskie dochody osiągane z prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec powyższego aby utrzymać firmę na rynku zrezygnował z opłacania należności ZUS. Następnie zaznaczył, że prowadzone postępowanie egzekucyjne jest uciążliwe i uniemożliwia egzystencję w społeczeństwie zaś potrącenia na rzecz ZUS obejmują połowę wynagrodzenia. Podkreślił, że po dokonaniu innych opłat pozostaje mu zaledwie 200 zł. Jednocześnie wskazał, że występował z wnioskiem o rozłożenie długu na raty, jednak przedstawiona propozycja rat była zbyt wysoka i nie mógł przyjąć proponowanych warunków. Wystąpił zatem z wnioskiem o niższą kwotę raty, lecz do tej pory nie uzyskał odpowiedzi. Zaznaczył również, że jest w stanie wypracować kapitał na przyszłą emeryturę, a nieopłacanie składek przez 7 lat oraz ich przedawnienie, nie wpłynie znacząco na wysokość przyszłego świadczenia emerytalnego oraz zasoby Zakładu.

Decyzją z [...] czerwca 2019 r., o wskazanym powyżej numerze, ZUS odmówił umorzenia ww. należności. Organ I instancji stwierdził, że przedstawiona sytuacja finansowa i osobista Skarżącego nie uzasadnia umorzenia zaległych należności. Nie występuje bowiem ich całkowita nieściągalność, której przypadki zostały enumeratywnie wymienione w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 300 ze zm.), dalej: "u.s.u.s.". Zaznaczono, że od 2012 r. prowadzona jest egzekucja zaś w okresie od października do grudnia 2018 r. wyegzekwowano kwotę [...]zł. Jednocześnie, Naczelnik Urzędu Skarbowego oraz Komornik Sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Nie jest też oczywiste, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W ocenie ZUS uwzględnienie wniosku Strony nie byłoby również zasadne w oparciu o art. 28 ust. 3 lit. a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. nr 141, poz. 1365), dalej "rozporządzenie". Organ I instancji wyjaśnił przy tym, że w powołanych przepisach ustawodawca dopuścił umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Powołując się na zgromadzony materiał dowodowy obrazujący sytuację Skarżącego, ZUS stwierdził, że nie można mówić o spełnieniu którejkolwiek z przesłanek dopuszczających umorzenie zadłużenia na zasadach określonych w ww. przepisach.

Wobec powyższego Skarżący zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z [...] września 2019 r., o wskazanym powyżej numerze, Prezes ZUS, działając na podstawie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. w związku z art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 5 czerwca 2019 r.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji zauważył, że Skarżący wniósł o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek w ramach pomocy de minimis. Mając na uwadze powyższe Prezes ZUS wskazał, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C 83 z dnia 30 marca 2010 r.) decydujące o uznaniu przedmiotowego wsparcia finansowego za pomoc publiczną. Mając na uwadze przedmiot oraz zasięg prowadzonej przez Stronę działalności organ II instancji uznał, że nie została spełniona przesłanka wymieniona w pkt 4 (zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) zatem udzielone wsparcie nie stanowiłoby pomocy publicznej. Następnie Prezes ZUS, powołując treść art. 28 ust. 1 - 3 i 3a u.s.u.s. wskazał, iż w przypadku Skarżącego nie zachodzą przesłanki stanowiące podstawę umorzenia należności z tytułu składek. Dokonując analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji organ II instancji wskazał, że od 1 sierpnia 2011 r. Skarżący prowadził działalność agentów i brokerów ubezpieczeniowych, której prowadzenie zawiesił 1 stycznia 2019 r. Od 1 sierpnia 2018 r. jest zgłoszony do ubezpieczeń społecznych jako pracownik, a wykazane podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z tego tytułu w okresie 1-8/2019 wynosiły po 5 000,00 zł. Prezes ZUS zauważył także, że Strona nie jest właścicielem żadnych ruchomości i nieruchomości oraz, że wobec Skarżącego jest obecnie prowadzone postępowanie egzekucyjne przez Dyrektora Oddziału ZUS w [...] oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] mające na celu wyegzekwowanie zadłużenia z tytułu składek. Następnie podkreślono, że powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej lub jakiegoś nadzwyczajnego zdarzenia. Organ II instancji zaznaczył, że za ryzyko związane z prowadzoną działalnością, jak również negatywne skutki oraz wszelkie rozliczenia odpowiada podmiot prowadzący działalność zaś brak płynności finansowej nie powinien być równoważony ze środków stanowiących przychody ZUS. W przypadku Skarżącego nie ma również podstaw do stwierdzenia, że jego sytuacja zdrowotna uniemożliwia lub ogranicza pozyskiwanie dochodów niezbędnych do podjęcia spłaty zadłużenia. Strona nie powoływała się bowiem na sytuację zdrowotną i nie przedłożyła żadnej dokumentacji świadczącej o stanie zdrowia lub konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Dalej wskazano, że ograniczone możliwości płatnicze, podnoszone jako jeden z głównych argumentów, również nie mogą być uznane za przesłankę wystarczającą do całkowitego umorzenia zaległości. Wyjaśniono, że przesłanka z § 3 ust. 1 rozporządzenia nie odnosi się do subiektywnego odczucia dłużnika o dolegliwości z powodu konieczności zapłacenia zaległych składek, lecz oznacza obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego lub jego rodziny. Ponadto trudna sytuacja materialna uniemożliwiająca spłatę długów, musi zostać udowodniona i mieć charakter trwały, a więc występować w dłuższym okresie czasu. W ocenie organu - w przedmiotowej sprawie - nie ma podstaw do stwierdzenia, że aktualna sytuacja Skarżącego ma charakter trwały, a organ dostrzega szansę na wyegzekwowanie należności w przyszłości. W odniesieniu do powyższego wskazano, że Strona zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej, a od 1 września 2018 r. Skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, z której podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w okresie 1-8/2019 wyniosły po 5 000,00 zł. Wskazano, że Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a uzyskany dochód (ok. 3 600,00 zł) kształtuje się na poziomie znacznie wyższym od ustalonego minimum socjalnego dla jednoosobowego gospodarstwa pracowniczego (1 168,31 zł) co potwierdza, że możliwe jest zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, które zostały określone na kwotę 1 950,00 zł (w tym 1 330,00 zł to opłata za czynsz, 120,00 zł to opłaty eksploatacyjne, a 500,00 zł to czesne za szkołę). Wobec powyższego – w ocenie Prezesa ZUS - nie można stwierdzić, że sytuacja Skarżącego jest trudna i nosi znamiona ubóstwa. Nie udowodniono również, że Skarżący zostanie pozbawiony środków finansowych potrzebnych do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych w przypadku podjęcia się ratalnej spłaty zadłużenia. Dysponuje bowiem kwotą, którą może przeznaczyć na spłatę zadłużenia w ramach układu ratalnego. Odnosząc się do zobowiązań pieniężnych Skarżącego wskazano, że posiadanie zobowiązań wobec innych wierzycieli nie może być argumentem przemawiającym za umorzeniem należności z tytułu składek. Nie ma bowiem podstaw aby uwzględniać interesy innych wierzycieli dłużnika nad roszczenia względem należności ZUS. Jednocześnie podkreślono, że Skarżący jest osobą młodą (33 lata) zaś do osiągnięcia wieku emerytalnego pozostało jeszcze 32 lata czynności zawodowej, co daje podstawę do przypuszczeń, że będzie jeszcze aktywny zawodowo. Natomiast zawieszona działalność gospodarcza w każdej chwili może zostać wznowiona, a z niej mogą być uzyskiwane dodatkowe środki finansowe niezbędne do spłaty zadłużenia.

Na powyższą decyzję Prezesa ZUS Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wyjaśnił, że nie zrezygnował dobrowolnie z opłacania składek lecz z uwagi na sytuację finansową bowiem kwota zobowiązań wobec ZUS, znacząco przewyższała przychody Skarżącego. Dalej zarzucił, że układ ratalny, o którego zawarcie wystąpił nie został zawarty z winy ZUS, a decyzja o układzie ratalnym została podjęta w sposób jednostronny i władczy i nie nosiła znamion "dostosowania do możliwości finansowych" Strony. Ponadto zaznaczył, że przedłożone przez niego dokumenty (pisma, wyliczenia) – wbrew stanowisku organu - potwierdzają, że spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący nie zgodził się również z opinią, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki do udzielenia pomocy de minimis, konkretnie przesłanka 4 wskazująca na zakłócenie konkurencji. Zdaniem Strony umorzenie należności z tytułu składek, a tym samym zwolnienie blokad z rachunków bankowych i odstąpienie od czynności egzekucyjnych, pozwoliłoby na odzyskanie płynności jako przedsiębiorcy, a udzielona tym samym pomoc mogłaby przyczynić się do wzrostu przychodów, a tym samym do wzrostu pozycji rynkowej Strony jako przedsiębiorcy. Dalej zarzucił, że egzekucja należności z wynagrodzenia za pracę narusza art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto zaznaczył, że organ II instancji wyciąga błędny wniosek, że zawieszona działalność gospodarcza może zostać wznowiona i tym samym Strona może uzyskać środki na spłatę zadłużenia. Obecnie bowiem Skarżący nie widzi możliwości wznowienia działalności gospodarczej, a ponadto działalność po okresie dwóch lat (okres możliwego zawieszenia) będzie musiała zostać zamknięta.

W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy kopii decyzji Prezydenta Miasta[...]z [...] lipca 2020 r. o uznaniu za osobę bezrobotną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest odmowa umorzenia Skarżącemu należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej jednocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie [...]zł.

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład z uwzględnieniem ust. 2 - 4. Ustęp 2 tego artykułu jednoznacznie określa, iż należności te mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, chyba że zachodzi sytuacja określona w art. 28 ust. 3a, który otwiera możliwość uwzględnienia innych przesłanek umorzenia jednakże wyłącznie w odniesieniu do ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. W przypadku tym należności, ale wyłącznie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.

Sytuacje całkowitej nieściągalności zostały enumeratywnie wymienione w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wyliczenie zawarte w przepisie art. 28 ust. 3 u.s.u.s. jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek.

Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2 zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, że w stosunku do Skarżącego nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4, 4a i 4b u.s.u.s. Ustalenia ZUS w tym zakresie Sąd uznaje za prawidłowe.

W ocenie Sądu zgodzić należy się ze stanowiskiem ZUS w odniesieniu do przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 5 i 6 u.s.u.s., że żaden organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku, z którego można egzekwować należności. W stosunku do dłużnika nie stwierdzono całkowitej nieściągalności długu. Skarżący nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie ją zawiesił (art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s.).

Organ ustalił i zbadał wszystkie okoliczności istotne dla oceny wystąpienia przesłanek umorzenia wnioskowanej należności. W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki umożliwiające umorzenie należności z art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

Przechodząc do oceny możliwości umorzenia należności składkowych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. wskazać należy na przesłanki umorzenia, określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną, nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Niewątpliwie w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bowiem sam Skarżący nie podnosił, by poniósł straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia. Sąd podziela stanowisko organu również w zakresie braku wykazania przez Skarżącego wystąpienia ostatniej z przesłanek wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący 1 stycznia 2019 r. zawiesił prowadzoną od 1 sierpnia 2011 r. działalność gospodarczą. Od 1 września 2018 r. Skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, z której podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w okresie 1-8/2019 wyniosły po 5 000,00 zł. Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i miesięcznie ponosi wydatki w wysokości ok. 1 950,00 zł, tj. 1 330,00 zł - czynsz, 120,00 zł - opłaty eksploatacyjne, 500,00 zł - czesne za szkołę. Skarżący nie jest właścicielem żadnych ruchomości i nieruchomości.

Skarżący wskazał również, że posiada zobowiązania z tytułu: leasingu operacyjnego – pozostało do spłaty 5 248,00 zł, kredytu w kwocie 5 168,20 zł, kredytu w kwocie 2 500,00 zł. Miesięczna łączna kwota obciążeń z tytułu spłaty tych zobowiązań wynosi 745,46 zł.

Sąd podziela stanowisko Prezesa ZUS, iż sytuacja Skarżącego nie nosi znamion ubóstwa. Przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie uzasadnia umorzenia zaległości, a wiek Skarżącego ([...] lata) wskazuje na możliwość poprawy sytuacji materialnej. Wywiązanie się Skarżącego ze zobowiązań wobec ZUS jest możliwe np. w ratalnym układzie spłaty.

Sąd podkreśla, że organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Przy wydawaniu decyzji o umorzeniu należności organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w przytoczonych przepisach prawnych (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 321/07).

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że decyzja uznaniowa może być uchylona przez sąd w przypadku stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w przepisach określających przesłanki umorzenia należności składkowych pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa.

Sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Stwierdzenie przez ustawodawcę, że organ może umorzyć należności, nie oznacza jednak dowolności (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2012 r. sygn. II GSK 1545/11). Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy ustalone okoliczności faktyczne zostały poddane wnikliwiej i rzetelnej ocenie.

W rozpoznawanej sprawie nie sposób stwierdzić, by poczynione przez organ ustalenia co do braku wystąpienia przesłanek umorzenia należności z tytułu składek były dowolne i nie wynikały ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż brak podstaw do ich uwzględnienia.

Skarżący podnosi m.in., że nie zrezygnował dobrowolnie z opłacania składek lecz z uwagi na sytuację finansową, bowiem kwota zobowiązań wobec ZUS, znacząco przewyższała uzyskiwane przychody. Sąd wskazuje, że ryzyko związane z prowadzoną działalnością ponosi podmiot prowadzący tę działalność. Brak podstaw do przenoszenia odpowiedzialności za niepowodzenia finansowe na ZUS.

Skarżący stwierdza również, że nie widzi możliwości wznowienia działalności gospodarczej, działalność będzie musiała zostać zamknięta. Sąd zwraca uwagę, że decyzje dotyczące podjęcia, zawieszenia, czy zakończenia działalności gospodarczej leżą w gestii Skarżącego, który ponosi pełną odpowiedzialność za ich skutki.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących postępowania przed organem I instancji Sąd stwierdza, że nie każde naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu, a tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że naruszenia to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Uchybienia, na które wskazuje Skarżący, nie miały wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, nie spowodowały również negatywnych skutków procesowych dla Skarżącego.

Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organ orzekający przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i rzetelny, a także dokonał wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., nie przekraczając granic uznania administracyjnego. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

W związku z zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. informacją o uznaniu Skarżącego z dniem [...] lipca 2020 r. za osobę bezrobotną, Sąd wyjaśnia, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zaskarżona decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] września 2019 r. Sąd dokonuje oceny zgodności z prawem na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia decyzji. Sąd nie jest uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie wskazane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podjęte rozstrzygnięcie nie wykracza poza ramy uznania administracyjnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.