Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 562/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 13, art. 145 par 2 w zw. z art. 156 par 1 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 57 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie Barbary Rzuchowskiej sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania i pozostawienia odwołania bez rozpoznania I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej pozostawienia odwołania bez rozpoznania, II. w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 134 kpa oraz art. 2, 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn. Dz. U. z 2001r., poz. 856 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania . O. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r., nr [...] odmawiającej przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego – stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowiło pozostawić odwołanie bez rozpoznania.

W uzasadnieniu organ podał, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 21 lutego 2012 r. co zostało poświadczone załączonym do akt sprawy potwierdzeniem odbioru. W związku z tym termin do wniesienia odwołania, liczony

w myśl art. 57 § 1 kpa upłynął w dniu 6 marca 2012 r.

R. O. odwołanie złożył osobiście w dniu 7 marca 2012 r.

Z uwagi na to, ustalono, że odwołanie zostało złożone przez stronę z naruszeniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa. Aby zachować termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, strona winna złożyć odwołanie najpóźniej w dniu 6 marca 2012 r. czego nie uczyniła. Organ stwierdził nadto,

że strona została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Ustalono również, że strona nie złożyła wraz z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zawierającego uprawdopodobnienie, że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy (art. 58 kpa).

Jak podkreślił organ odwołanie wniesione po terminie jest prawnie bezskuteczne, gdyż zaskarżona nim decyzja była już w dniu jego wniesienia decyzją ostateczną, a od takich decyzji odwołanie nie przysługuje. Dlatego pozostawiono je bez rozpoznania.

Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R. O. podnosząc, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania ale jak określił jest "Nie do końca sprawny intelektualnie i fizycznie" co potwierdza załączona do akt dokumentacja.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.

Na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej pozostawienia odwołania bez rozpoznania, a w pozostałej części o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzeka

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga R. O. nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn w niej podanych.

Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że skoro decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 21 lutego 2012 r. i świadczy o tym potwierdzenie odbioru przesyłki, to termin do wniesienia odwołania, zgodnie z treścią art. 57 § 1 kpa upłynął w dniu 6 marca 2012 r. Strona odwołanie złożyła osobiście w dniu

7 marca 2012 r., a więc z uchybieniem terminu pomimo, że została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Poza tym R. O. składając odwołanie nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym winno być uprawdopodobnione, że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy, o czym stanowi art. 58 kpa. W konsekwencji stwierdzenie organu odwoławczego o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania było prawidłowe.

Natomiast w kwestii pozostawienia odwołania bez rozpoznania stanowisko organu nie jest prawidłowe. W myśl art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza

w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. przepis ten nie stanowi o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. W rozumieniu procesowym czynność pozostawienia bez rozpoznania następuje nie formie decyzji ani też postanowienia (zob. wyrok NSA z 22 I 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, poz.114). Pozostawienie bez rozpoznania ma zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis tak stanowi (art. 64 kpa). W rozpoznawanej sprawie nastąpiło to zaś bez podstawy prawnej.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § pkt 2 P.p.s.a. w zw.

z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.