Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1601/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. WSA Mariola Kowalska sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 8/10 w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddalił.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] kwietnia 2003 r., zatwierdzono projekt budowlany i wydano Wydawnictwu [...] Sp. z o.o. w K. pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie podworca nieruchomości jako rozszerzenie funkcji obiektu istniejącego (budynku frontowego) na parterze i pierwszym piętrze poprzez wykonanie dwóch kondygnacji nadziemnych na istniejącej kondygnacji podziemnej podwórka wraz z pomieszczeniem wentylatorni usytuowanej nad projektowaną drugą kondygnacją oraz rozbudową istniejących wewnętrznych instalacji wodno-kanalizacyjnej, c.o., elektrycznej i budową wentylacji mechanicznej, na działce nr [...], obr. 1 K. (ul. [...]). Ponadto, kreślono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz wskazano, że inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu.

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w terminie wniósł J. P. podnosząc, że działa jako pełnomocnik B. M. i administrator nieruchomości przy ul. [...] w K.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2003 r. znak [...], utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Orzekając w ten sposób podano, że przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek o pozwolenie na budowę został zgłoszony w terminie ważności tej decyzji. Projekt budowlany posiada stosowne uzgodnienia i został opracowany przez osoby ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi. Inwestor uzyskał również zezwolenie konserwatorskie na wykonanie prac w oparciu o projekt budowlany.

Wyjaśniono następnie w odpowiedzi na zarzuty odwołania, że usytuowanie objętej projektem zabudowy podworca wynika z uwarunkowań lokalizacji oraz z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu 30 czerwca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o zamurowaniu okna w ścianie granicznej i decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2003 r. Postępowanie w tej sprawie stanowiło podstawę do zawieszenia postępowania odwoławczego na wniosek inwestora. Postanowieniem z dnia 5 września 2003 r. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało podjęte z uwagi na ustąpienie przyczyny zawieszenia.

Nadto, zgodnie z wyjaśnieniami inwestora, w 30 maja 2003 r. odbyła się kontrola robót budowlanych wykonywanych na terenie nieruchomości przy ul. [...] w związku z poprzednio udzielonym zezwoleniem dotyczącym frontowej kamienicy. W kontroli brali udział przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków. W wyniku kontroli wyjaśniono, że prace budowlane na terenie przedmiotowej nieruchomości wykonywane są na podstawie odrębnych decyzji administracyjnych, a ich realizacja nie spowodowała widocznych zarysowań ściany szczytowej oficyny sąsiedniego budynku usytuowanego na terenie posesji przy ul. [...].

Odnośnie zarzutu realizacji dodatkowej kondygnacji powołano § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2003 r. znak [...] skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie złożyli J. T.i i B. M., przy czym Skarga B. M. została prawomocnie odrzucona.

Skarżący J. T. zarzucał, że decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem prawa, albowiem zapadła przed rozpatrzeniem złożonego przez niego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Nadto, Wojewoda Małopolski nie ustosunkował się do zarzutu utraty ważności decyzji z 1991 r. o zabudowie podwórka z podpiwniczeniem z uwagi na nierozpoczęcie budowy w okresie dwóch lat. Wskazał też, że zezwolenie na budowę pawilonu handlowego w ten sposób, że ściany boczne i strop są zakotwiczone w ścianie szczytowej budynku należącego skarżącego bez jego zgody stanowi samowolę budowlaną. Usytuowanie budynku jest możliwe tylko w odległości nie mniejszej niż 1, 5 m.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik [...] Sp. z o.o. w Krakowie popierając skargę wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucał, że obie decyzje w tej sprawie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a to 5 ust. 1 pkt 1 i art. 33 Prawa budowlanego z uwagi na zaniechanie wykonania wymaganych przepisami prawa ekspertyz w przedmiocie zbadania wpływu inwestycji na działanie kominów sąsiadów oraz na przesłanianie i nasłonecznianie ich budynków. Inwestor pomimo ciążących nań obowiązków nie dołączył takich ekspertyz, a organy orzekające w sprawie udzieliły pozwolenia na budowę pomimo oczywistych braków formalnych wniosku.

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 2610/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a.

Uznając, że obie decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, Sąd pierwszej instancji wskazał jako uchybienia zaniechanie wezwania pełnomocnika inwestora o przedłożenie właściwego pełnomocnictwa i sprecyzowanie wniosku oraz zobowiązania wnioskodawcy we właściwym trybie do usunięcia wad projektu budowlanego. Wskazał, że strona tytułowa projektu budowlanego nie zawiera określenia numeru działki ewidencyjnej, na której obiekt miał być usytuowany. W dokumentacji nie ma oświadczeń, o których mowa w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, zaś w spisie zawartości przedmiotowego projektu budowlanego brak jest wykazu załączonych uzgodnień oraz oświadczeń jednostek organizacyjnych , a także projektu zagospodarowania działki. Również sam projekt budowlany nie zawiera projektu zagospodarowania działki i jego opisu. Część projektu budowlanego stanowią dokumenty oryginalne, a część kserokopie przeniesione z innego projektu budowlanego. Nie odpowiada on wymogom z § 3 ust. 2 rozporządzenia z uwagi na niewskazanie daty sprawdzenia, jak również z § 4 ust.1 tego aktu wobec braku metryki przy większość rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego, a także opatrzenie rys. Nr 3 "Rzut parteru" ręcznie naniesionymi odpisami uzgodnień dokonanymi przez projektanta i podpisanymi przez niego "za zgodność". Ponadto, według spisu zawartości rysunek Nr 4 miał przedstawiać rzut wentylatorni, zaś przedstawia rzut I piętra. Podobnie rysunek Nr 5, który miał przedstawiać rzut II piętra, zaś rzeczywiście przedstawia wentylatornię na poziomie 13,67. Projekt budowlany nie spełnia również wymów z § 5 rozporządzenia oraz narusza § 8, bowiem jak wskazano wyżej nie zawiera projektu zagospodarowania działki. W aktach brak także dowodów potwierdzających posiadanie uprawnień przez projektanta konstrukcji W. B. oraz projektantów instalacji elektrycznych D. O. i L. B.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zawartość przedłożonych akt administracyjnych nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, że budowa piwnic, na których ma być usytuowana przedmiotowa zabudowa została zrealizowana na podstawie decyzji z dnia 21.11.1991r. Uznał także za uchybienie nieodniesienie się do zarzutu zgłaszanego przez administratora [...], który podnosił iż zabudowa podwórka uniemożliwi przeprowadzenie remontu tego zabytku, jak również do wniosku dowodowego o sprawdzenie w oparciu o zapisy w dzienniku budowy, czy budowa piwnic była legalna. Uznał też za niewystarczające odniesienie się do zarzutu naruszenia wymogów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącznie poprzez wskazanie na treść § 3 pkt 16 rozporządzenia .

W skardze kasacyjnej Wydawnictwo [...] Sp. z o.o. w Krakowie domagało się jego uchylenia powyższego wyroku w całości i odrzucenia skargi oraz przyznania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, względnie - uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik J. T. wnosił o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.

Wyrokiem z dnia 30 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1723/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także zasądził od J. T. na rzecz Wydawnictwa [...] Sp. z o.o. w Krakowie kwotę 470 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd odwoławczy uznał, że skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są zasadne.

Wyjaśnił w tym zakresie, że rozstrzygnięcie co do wykonalności zaskarżonego aktu w przypadku uwzględnienia skargi, jest obligatoryjnym elementem każdego wyroku (art. 152 p.p.s.a.) wojewódzkiego sądu administracyjnego. Konieczność jego zamieszczenia wynika z przyjętego modelu postępowania sądowoadministracyjnego, w którym wyrok sądu pierwszej instancji jest nieprawomocny. Tym samym, nie wywiera skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Zaskarżony akt (decyzja) ma cechy decyzji ostatecznej i jako taka, podlega wykonaniu, czemu ma zapobiec do czasu uprawomocnienia się wyroku rozstrzygnięcie sądu podjęte na podstawie art. 152 p.p.s.a. Powyższemu może jednak stać na przeszkodzie stan faktyczny danej sprawy, kiedy to zaskarżona decyzja została już wykonana. Taka sytuacji zachodzi w niniejszej sprawie albowiem obiekt budowlany został już zbudowany, zaś potwierdzeniem tego stanu rzeczy może być wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. W takim przypadku orzekanie, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, jest bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisu art. 152 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd sierdził, że nie można jednak przyjąć, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego też nie wykazał autor skargi kasacyjnej. Tym samym powyższy zarzut nie mógł stanowić skutecznej podstawy zaskarżenia, opartej na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Sąd drugiej instancji wskazał dalej, że zarzut skargi kasacyjnej, zmierzający do wykazania, że skarga J. T. wniesiona przez jego pełnomocnika J. P., powinna być odrzucona, nie znajduje uzasadnienia w świetle analizy akt sądowych.

W dalszych wywodach Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się pozytywnie do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a, kwestionującego stanowisko Sądu pierwszej instancji przyjmujące, że dostrzeżone naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazał w szczególności, że bez wątpienia braki i uchybienia proceduralne, które dostrzegł Sąd w dokumentacji, na podstawie której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę decyzją z dnia 4 kwietnia 2003 r., miały miejsce, czego nawet nie podważa pełnomocnik inwestora w skardze kasacyjnej. Rodzą się jednak poważne wątpliwości, czy w świetle prawa obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A po drugie, czy zaskarżony wyrok uchylający decyzje pierwszej i drugiej instancji zmieni coś w tej sprawie, jest w stanie naprawić popełnione uchybienia proceduralne i uzupełnić braki. W jednym i drugim przypadku odpowiedź jest negatywna, bowiem decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została już dawno wykonana, a poza tym wydano już decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Oczywiście istnieje możliwość wzruszenia i tej ostatniej decyzji, tylko do czego to prowadzi, skoro inwestycja została zrealizowana w oparciu o decyzję ostateczną, w stosunku do której istniało domniemanie jej mocy obowiązującej i że jest zgodna z prawem. Samemu zaś obiektowi zrealizowanemu na podstawie takiej decyzji nie można zarzucić naruszeń prawa, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 Prawa budowlanego. Sąd wydając zaskarżony wyrok usunął z obrotu prawnego decyzję pierwszej i drugiej instancji nie wskazując jednak, które organy i w jakim trybie powinny podjąć postępowanie w tej sprawie, co zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. powinno wynikać z uzasadnienia wyroku i co byłoby wiążące dla organów i sądu (art. 153 p.p.s.a.). Inwestycja realizowana w oparciu o decyzje, które w pkt I zaskarżonego wyroku uchylił Sąd, nie jest w świetle prawa "samowolną budowlaną", nie mogą więc w tym przypadku mieć zastosowania przepisy art. 48 Prawa budowlanego. Nie zachodzą też okoliczności wymienione w pkt 1, 2 lub 3 art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, upoważniające organy nadzoru budowlanego do wydania określonych nakazów, czy też nałożenia na inwestora określonych obowiązków, gdyż nie ma w zaskarżonym wyroku zarzutu, że roboty budowlane wykonane zostały niezgodnie z prawem lub, że inwestor istotnie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mają możliwość uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36 lit. a Prawa budowlanego bądź wzruszenia jej w oparciu o przepisy art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 157 § 1 k.p.a., jednak w żadnym z tych przypadków, nie ma możliwości wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli poprzednia decyzja została już zrealizowana (wykonana). Należałoby więc w takim przypadku jak ten, przed podjęciem rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji, postawić pytanie, co do dalszego postępowania i czy istnieją możliwości prawne wypełnienia luki jaka powstanie po uchyleniu decyzji pierwszej i drugiej instancji. Wydaje się, że w tej sprawie Sąd nie rozważył tej kwestii. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, powinna uwzględniać w podejmowanych rozstrzygnięciach, czy zaskarżona decyzja została wykonana, czy też nie i czy w wyniku wykonania kontrolowanej decyzji, na jej podstawie, powstał określony stan faktyczny np. został wzniesiony konkretny obiekt budowlany, który istnieje fizycznie i uchylenie decyzji na podstawie których powstał, niczego nie zmieni w tym zakresie, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 Prawa budowlanego. Rozstrzygnięcie takie, jak podjęto w zaskarżonym wyroku, ma sens tylko wtedy, kiedy istnieją możliwości prawne wszczęcia postępowania administracyjnego bądź jego kontynuacji przez organy, które wydały uchylone decyzje lub też przez inne organy, które mają w tym zakresie kompetencje wynikające z przepisów prawa materialnego. W przeciwnym bowiem razie kontrola sądowa, w wyniku której uchyla się decyzje po pięciu latach od ich wydania, kiedy już dawno zostały wykonane, na ich podstawie powstał konkretny obiekt budowlany, z powodu pewnych uchybień i braków w zatwierdzonym projekcie budowlanym, jest przysłowiową "sztuką dla sztuki". Mało tego, nie ma aktualnie możliwości prawnych naprawienia tych uchybień, które dostrzegł Sąd, ponieważ nie można ponownie zatwierdzić poprawionego projektu budowlanego i wydać ponownie pozwolenia na budowę, co byłoby oczywiście też absurdem skoro decyzja została już wykonana.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 1 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po ponownym rozpoznaniu sprawy, skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazując na analogiczne do stwierdzonych w wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 2610/09 naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, uwzględniając wiążącą sąd ponownie rozpoznający sprawę wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego nie miały wpływu na wynik sprawy, zaś uchybienia przepisom postępowania – inne niż wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.a., nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd podniósł również, że jedynym zarzutem niezależnym od dokonanej w wyroku Sądu drugiej instancji wykładni prawa jest kwestionowane w skardze zakończenie postępowania decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] września 2003r. znak [...] przed rozpatrzeniem złożonego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania odwoławczego. Gdyby nawet podjęcie postępowania przed rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego uznać za uchybienie, powyższe, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy albowiem postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2003 r. utrzymano w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 5 września 2003 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. T. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.);

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o przyznanie kosztów procesu na rzecz skarżącego wg. art. 189 i 203 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wydawnictwo [...] Sp. z o.o. w K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajdowała uzasadnionych podstaw.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że konstrukcja złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej jest wadliwa. Podniesione w tejże skardze kasacyjnej zarzuty ograniczyły się bowiem do wskazania przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy czym jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, w uzasadnieniu tego środka zaskarżenia nie wykazano na czym przedmiotowe naruszenia polegają.

Z całą stanowczością stwierdzić jednakże należy, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wręcz przeciwnie to skarżący kasacyjnie podnosi zarzuty, które były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1723/08. To, że doszło do naruszenia prawa materialnego w procesie inwestycyjnym, który jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie ma wpływu na wynik przedmiotowego postępowania. Zostało to wyraźnie stwierdzone w powyższym wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego, w którym wskazano również, że podnoszone przez skarżącego nieprawidłowości nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku albowiem takie postępowanie nie jest w stanie naprawić popełnionych uchybień proceduralnych i uzupełnić braków. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę, zostały już wykonane, a inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu.

Skoro zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną wcześniej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, to nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej od wyroku wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, które zmierzają do podważenia wykładni wskazanej w prawomocnym orzeczeniu wydanym w tej sprawie.

Pomimo podnoszonych braków konstrukcyjnych skargi kasacyjnej nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna została oparta na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2009 r. W wyroku tym jednoznacznie wskazano, że w niniejszej sprawie nie należy eliminować z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to, jako akt prawny w okresie swego niekwestionowanego obowiązywania, wywołała określone skutki prawne, a także skutki faktyczne, których bez użycia środków nadzwyczajnych, nie można przywrócić do stanu poprzedniego. Naczelny Sad Administracyjny wskazał jednocześnie, że w niniejszej sprawi nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną.

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji niewadliwie zatem przyjął, że stwierdzone naruszenia prawa materialnego nie miały wpływu na wynik sprawy, z uwagi na to, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę, zaś uchybienia przepisom postępowania inne niż wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Reasumując stwierdzić należy, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym sądy, także ten obecnie rozpoznający skargę kasacyjną, wyroku dokonał wykładni zgodnie z którą stwierdzone wady postępowania administracyjnego nie są istotne i nie mają wpływu na wynik sprawy, to prowadzenie wykładni zmierzającej do odwrócenia tegoż stanowiska przez skarżącego kasacyjnie, czyni tę skargę niezasadną.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.

Odnosząc się do wniosku uczestnika postępowania o zwrot kosztów postępowania wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątki od tejże zasady przewidziane są w przepisami o zwrocie kosztów postępowania (art. 200-204 p.p.s.a.). Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem żaden z przepisów Działu V ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania, który nie wnosił skargi, ani skargi kasacyjnej w niniejszym postępowaniu kasacyjnym.