Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1628/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 138 w zw. z art. 141 § 1 i art. 153 i art. 189
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2003 nr 24 poz 199
law: Ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 81/11 w sprawie ze skargi W.S. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i umarza postępowanie w sprawie, 2. zasądza od W.S. na rzecz Ministra Administracji i Cyfryzacji kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt I SAB/Wa 81/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie dostępu do informacji publicznej: zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku W.S. z dnia [...] stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego (pkt. 1.), zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz W.S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt. 2.).

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W.S. pismem z dnia z dnia 10 stycznia 2011 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o wydanie odpisu decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] września 2010 r. nr 663 znak [...] oraz poinformowanie czy, a jeśli tak, to w jakiej dacie, przedmiotowa decyzja została doręczona stronie postępowania – Gminie K.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. nr [...] przekazał wnioskodawcy kopię decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2010 r. nr [...], informując, że odpis decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może otrzymać tylko strona postępowania administracyjnego. Ponadto przekazał kopie decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z informacją, że organ nie posiada w swoich aktach ich odpisów.

Pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. W.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie Ministra do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej oraz zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. występował o odpis decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r., a organ, przy piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r., przekazał mu jedynie kopię żądanej decyzji, informując, że odpis może być wydany jedynie stronie postępowania, natomiast w pozostałym zakresie wniosek pozostawił bez odpowiedzi.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że po otrzymaniu żądania skarżącego, bezzwłocznie, przy piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r., przekazał W.S. kopię żądanego dokumentu, wskazując, że oryginał decyzji posiada organ ją wydający, a odpisy otrzymują strony postępowania oraz inne organy administracji. Odnosząc się do zapytania w jakiej dacie decyzja MSWiA z dnia [...] grudnia 2010 r. została doręczona Gminie K., Minister poinformował, że na dzień udzielonej skarżącemu odpowiedzi nie był w stanie tego stwierdzić, gdyż w tym czasie urząd pocztowy nie dostarczył jeszcze do organu administracji zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga W.S. zasługuje częściowo na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie konkretnej informacji.

Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) stwierdził, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 10 stycznia 2011 r. informacje mają charakter informacji publicznej.

Wskazał, że dysponent informacji jest zobowiązany do jej udzielenia tylko wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy, nie ma innego trybu dostępu do niej i nie funkcjonuje ona w obiegu publicznym, przy czym o formie udostępnienia informacji publicznej decyduje sam wnioskodawca. Z kolei, na podmiotach zobligowanych do udzielenia informacji ciąży ustawowy obowiązek zachowania sposobu i formy jej udzielenia w zgodzie ze złożonym wnioskiem. Powoduje to przede wszystkim konieczność zawarcia we wniosku klauzuli określającej ów sposób i formę. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustawa nie precyzuje formy, w jakiej następuje udostępnienie informacji publicznej na wniosek, a zatem odpowiedź pisemna wystosowana do strony ubiegającej się o dostęp do informacji musi być uznana na jej gruncie za dopuszczalną i wystarczającą z punktu widzenia oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 37 kpa (patrz: T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wydanie 3, Warszawa 2006, s. 246 -247.).

Sąd pierwszej instancji uznał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udostępnił skarżącemu informację publiczną, określoną we wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. tylko w części. Przy piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r. udostępnił skarżącemu jedynie kserokopię decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2010 r. nr [...], informując, że odpis decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może otrzymać tylko strona postępowania administracyjnego. Nie rozpoznał natomiast wniosku skarżącego w zakresie poinformowanie go czy, a jeśli tak, to w jakiej dacie, przedmiotowa decyzja została doręczona stronie postępowania – Gminie K. Jedynie w odpowiedzi na skargę, a nie w odpowiedzi na wniosek, poinformował W.S., że na dzień udzielonej skarżącemu odpowiedzi organ nie był w stanie tego stwierdzić, bowiem w tym czasie urząd pocztowy nie dostarczył jeszcze do organu administracji zwrotnego potwierdzenia odbioru. Z tych względów, Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ w omawianym zakresie nie rozpatrzył wniosku skarżącego, albowiem nie udzielił informacji publicznej, ani nie wydał decyzji odmownej, pozostając tym samym w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący wydania skarżącemu jedynie kopii żądanej decyzji, zamiast jej odpisu. Wskazał, że istotą postępowania o udzielenie informacji publicznej jest przekazanie zainteresowanemu informacji w żądanej przez niego sprawie, natomiast niekoniecznie musi to oznaczać przekazanie dokumentu w formie określonej przez wnioskodawcę. A zatem w sytuacji, gdy skarżący otrzymał kserokopię żądanego dokumentu, zamiast jego odpisu, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie pozostaje w bezczynności.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.), zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 stycznia 2011 r. w pełnym jego zakresie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, bądź przez udzielenie stosownej informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie, zgodnie z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi lub powództwa do sądu właściwego ze względu na przyczynę odmowy. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 powołanej ustawy procesowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że organ nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji, a w konsekwencji był bezczynny;

2. przepisów postępowania tj. 138 w zw. z art. 141 § 1 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. polegające na sprzeczności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem, poprzez uznanie z jednej strony (w uzasadnieniu), że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jedynie w części dotyczącej niepoinformowania wnioskodawcy o terminie doręczenia jego decyzji Gminie K. nie rozpatrzył wniosku W.S. przy jednoczesnym zobowiązaniu tego organu do rozpoznania w całości wniosku ww z dnia 10 stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku W.S. z dnia [...] stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w całości. Z kolei, w uzasadnieniu ww. wyroku stwierdził, że skarga W.S. zasługuje na uwzględnienie jedynie w części, tj. w zakresie wniosku o poinformowanie go czy, a jeśli tak to w jakiej dacie, przedmiotowa decyzja została doręczona stronie postępowania - Gminie K.

Autor skargi kasacyjnej odwołując się do treści art. 138 i art. 153 P.p.s.a oraz art. 170 P.p.s.a stwierdził, że ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie i musi pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana.

Wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, pismem z dnia 18 marca 2011 r., poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i wnioskodawcę, że w dniu 9 lutego 2011 r. wpłynęła do Ministerstwa skarga Gminy K. na jego decyzję nr [...] (i akta tej sprawy znajdują się obecnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie). Powyższa informacja czyniła bezprzedmiotowym wniosek o podanie informacji o doręczeniu tej decyzji Gminie K. i daty jej doręczenia. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oznacza to, że udostępnianie informacji publicznej nastąpiło w sposób i w formie zgodnej z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdził, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest aktualny do momentu jego wykonania przez podmiot, do którego żądanie skierowano, ewentualnie do chwili jej uzyskania przez podmiot zainteresowany (por. postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., I OSK 1331/08 oraz wyroki: NSA z dnia 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03 oraz WSA we Wrocławiu z 7 grudnia 2004 r., IV SAB/Wr 25/04). Z tych względów, nałożenie przez Sąd pierwszej instancji na organ obowiązku rozpoznania wniosku W.S. z dnia [...] stycznia 2011 r. o udzielenie informacji publicznej w sytuacji, gdy skarżącemu de facto informacja ta została udostępniona jest bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji.

Przypomnieć należy, iż rozpoznanie sprawy dotyczącej bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej jest dwuetapowe. W pierwszej kolejności określić należy z jakim żądaniem występuje wnioskodawca oraz ustalić, czy dotyczy ono udzielenia informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).W przypadku uznania, że przepisy tej ustawy mają zastosowanie, możliwe jest przystąpienie do drugiego etapu - zbadania sprawy, pod kątem bezczynności organu.

Przedmiotem rozpoznania przed Sądem pierwszej instancji była bezczynność

Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w udzieleniu informacji publicznej.

Wskazać należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art.161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego zachodzi w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których organ pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 85/05, LEX nr 188791; postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r. sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987/1/7; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt II SAB/Gd 153/02; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt II SAB/Gd 46/03, LEX nr 203323; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I SAB/Ol 3/06).

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej trafnie podniósł zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 138 w zw. z art. 141 § 1 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. polegające na sprzeczności sentencji wyroku z jej uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sentencji wyroku zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku W.S. z dnia [...] stycznia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, zaś w uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga W.S. zasługuje na uwzględnienie jedynie w części tj. w zakresie wniosku o poinformowanie go czy, a jeśli tak to w jakiej dacie, przedmiotowa decyzja została doręczone stronie postępowania – Gminie K.

Wskazać należy, że Sad pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udostępnił skarżącemu informację publiczną określoną we wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. tylko w części. Przy piśmie z dnia 19 stycznia 2011 r. udostępnił mu bowiem kserokopię decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego Ministra z dnia [...] września 2010 r. nr [...] oraz wyjaśnił, że jej odpis może otrzymać tylko strona postępowania administracyjnego. Natomiast nie rozpoznał wniosku skarżącego w zakresie poinformowania go czy, a jeśli tak, to w jakiej dacie, przedmiotowa decyzja została doręczone stronie postępowania – Gminie K.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie do zaakceptowania jest stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skoro Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na dzień udzielenia skarżącemu odpowiedzi nie był w stanie rozpoznać jego wniosku, gdyż w tym czasie organ pocztowy nie dostarczył mu jeszcze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji przez Gminę K., a uczynił to w odpowiedzi na skargę informując, że w dniu 9 lutego 2011 r. wpłynęła do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji skarga tej Gminy to nadal pozostaje w bezczynności. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest bowiem aktualny do momentu jego wykonania przez podmiot do którego żądanie skierowano, ewentualnie do chwili jego uwzględnienia przez podmiot zainteresowany

W tej sytuacji, nie można było przyjąć, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dacie orzekania pozostawał w bezczynności. Skoro przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Sąd administracyjny nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały już podjęte (T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przepis ten określa wymagania co do sposobu i formy udostępnienia informacji.

W rozpoznawanej sprawie organ podał przyczyny braku możliwości udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem. Jednocześnie udostępnił żądane dokumenty w formie kopii oraz udzielił skarżącemu żądanych informacji w odpowiedzi na skargę.

Brak było zatem podstaw do uznania, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pozostawał w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto o przepis art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i 3 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Dodatkowo wyjaśnić należy, iż zasądzenie od W.S. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nastąpiło na rzecz Ministra Administracji i Cyfryzacji albowiem w świetle § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Administracji i Cyfryzacji (Dz.U. Nr 248, poz. 1474) Minister ten kieruje działem administracji rządowej – administracją publiczną. Stosownie do treści art. 80 pkt 1 – 18 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.) do zakresu działania ministra właściwego do spraw administracji publicznej przechodzą zadania i kompetencje należące dotychczas do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.