Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 718/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skarg [...] "[...]" w [...], K. S., Spółdzielni [...]"[...]" w [...], J. J., A. J., A. P., J. P., N. S., R. C., T. L. i K. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi


UZASADNIENIE

ęSygnatura akt VIISA/Wa 718/16

UZASADNIENIE

Prezydent miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy przekazanej decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].05.2014r. do ponownego rozpatrzenia, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (kategoria obiektu - XIII) wraz z elementami zagospodarowania terenu, w tym ogrodzenia od strony ul. [...] na terenie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz zjazdu z drogi publicznej (kategoria obiektu - IV) na terenie działek ew. nr [...] z obrębu [...] w [...],

Organ ustalił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje teren planowanej inwestycji oraz działki nr ew. [...] z obrębu [...] - teren (kwartał [...]) bezpośrednio sąsiadujący z inwestycją w zakresie realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie toczyło się na wniosek Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą przy al. [...] w [...], złożony 28.12.2012r., uzupełniony w dniach: 31.01.2013r., 22.04.2013r., 4.07.2013r., 12.04.2013r. i 18.07.2013r.

Decyzją z dnia [...].08.2013r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z elementami zagospodarowania terenu, w tym realizacji ogrodzenia od strony ul. [...] na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] oraz realizacji zjazdu z drogi publicznej na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] w [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].05.2014r. nr [...], uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].08.2013r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].05.2014r., zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy, biorąc pod uwagę wskazania organu II instancji, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...].09.2014r., na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości.

Inwestor - Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" złożyła 4 egzemplarze projektu budowlanego, uzupełnionego stosownie do postanowienia z dnia [...].09.2014r. oraz pismo projektanta, wyjaśniające korekty dokonane w dokumentacji.

Inwestor przedłożył następnie ekspertyzę techniczną dotyczącą wpływu projektowanej zabudowy na lokale mieszkalne w sąsiednim budynku wielorodzinnym położonym przy ul. [...] w [...] i zgodności z wymaganiami § 13 i § 60 warunków technicznych, opracowaną przez mgr inż. arch. [...], rzeczoznawcę budowlanego w specjalności architektonicznej bez ograniczeń (wpis do Centralnego Rejestru Rzeczoznawców Budowlanych pod pozycją [...]).

Projekt budowlany został poprawiony pod kątem wniosków wynikających z powyższej ekspertyzy.

Organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – [...], Uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2008r. (opublikowana w Dz. U. Woj. [...]. z [...]. Nr [...] poz. [...] ze zm.).

Działki nr ew. [...] z obrębu [...] położone są na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), a działki ew. nr [...] z obrębu [...] położone są na terenie oznaczonym na rysunku ww. planu symbolem [...]KDL (tereny ulic lokalnych).

Część działek ew. nr [...] z obrębu [...] położona jest w granicach obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w [...], utworzonego Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w [...] (Dz. U. z [...] r. Nr [...], poz. [...] ze zm.).

Stosownie do § 6 pkt 1 ww. uchwały w nowoprojektowanych budynkach należy zapewnić odpowiednią izolacyjność ścian zewnętrznych, okien i drzwi w ścianach zewnętrznych, dachów i stropodachów. Zgodnie z projektem budowlanym w budynku zapewniono odpowiednią izolacyjność przegród zewnętrznych, spełniając tym samym wymagania ww. uchwały.

Przedłożony projekt budowlany został oceniony jako kompletny, zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiadający wymagane opinie, decyzje, uzgodnienia, w tym:

- uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - inż. [...] (nr upr. [...]) z dnia [...].06.2013r.

- uzgodnienie rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa i higieny pracy - mgr inż. [...] (nr upr. [...]), nr opinii: [...] z dnia [...].06.2013r.

- uzgodnienie rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych - mgr inż. [...] (upr. nr [...]) nr opinii: [...] z dnia [...].06.2013r.

- opinię z dnia [...].11.2012r. Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu, dot. usytuowania sieci uzbrojenia terenu.

Inwestor posiada warunki przyłączenia do sieci i zapewnienia dostaw: energii, wody i odbioru ścieków, ciepła.

Dostęp do drogi publicznej został zapewniony poprzez projektowany zjazd z drogi publicznej ulicy [...].

Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].02.2013r., zarządca drogi publicznej ul. [...] zezwolił na lokalizację zjazdu z działki ew. nr [...] z obrębu [...] na ulicę [...]. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].02.2013r. zarządca drogi zaopiniował pozytywnie i wyraził zgodę na wykonanie zjazdu na działkach nr [...] z obrębu [...].

Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] uzgodnił konstrukcję zjazdu z ulicy [...] do garażu podziemnego projektowanego budynku.

Do projektu dołączono: projekt geotechniczny opracowany przez mgr inż. [...] i mgr [...] oraz dokumentację badań podłoża gruntowego i opinię geotechniczną opracowaną przez mgr [...].

Postanowieniem z dnia [...].07.2013r. Prezydent [...] udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo umożliwiające usytuowanie budynku w odległości 8m-10m od placu zabaw dla dzieci, na działce nr ew. [...] z obrębu [...], powodujące ograniczenie jego nasłonecznienia.

Załączono oświadczenia projektantów oraz sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o czym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

Projekt zagospodarowania terenu sporządzono na mapie do celów projektowych, zawiera on informację, że budowa przyłączy do budynku, w tym przyłącza sieci cieplnej będzie realizowana na podstawie odrębnych postępowań.

Rozbieżność pomiędzy częścią rysunkową a opisową, w zakresie ilości miejsc postojowych została usunięta. Zaprojektowano 55 miejsc postojowych, w tym 50 mp w garażu oraz 5 mp ogólnodostępnych. Dla niepełnosprawnych przewidziano 3 mp. Zaprojektowano budynek o wysokości ponad 15m (zgodnie z § 39 ust. 2 pkt 3 ww. planu miejscowego).

W opisie technicznym doprecyzowano wielkość poszczególnych powierzchni terenu oraz wykazano zachowanie powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 33% dla całego kwartału ozn. symbolem [...] MW na rysunku planu, zaś dla terenu inwestycji (działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]) wykazano zachowanie powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 26,86% (zgodnie z § 39 ust. 2 pkt 1 ww. planu).

Do obliczeń przyjęto sumę gruntu rodzimego oraz wodę powierzchniową na terenie działki budowlanej, a także 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10m2, urządzanych jako stałe trawniki i kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację, stosownie do § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002r. poz. 690 ze zm.).

Wykazano, że ustalony w § 39 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy nie został przekroczony i będzie wynosił 2,0.

W odniesieniu do uwag uczestników, dotyczących niezgodności inwestycji z przepisami ochrony przeciwpożarowej, organ wskazał, że projektowany budynek został zakwalifikowany do niskiej (N) grupy wysokościowej i zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi - ZL IV (mieszkalnej). Czwarta kondygnacja posiada antresole. Dla przedmiotowego budynku nie ma wymogu realizacji drogi pożarowej.

Projekt posiada ważne uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. [...] (nr upr. [...]) z dnia [...].06.2013r.

Warunki zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego planowanego obiektu, wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). Rozporządzenie ustala rodzaje projektów budowlanych wymagających uzgodnienia (§ 4), dane stanowiące podstawę uzgodnienia (§ 5) jak i tryb jego dokonania (§ 5).

Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, podstawę uzgodnienia stanowią dane zawarte w projekcie budowlanym określone i przedstawione przez projektanta, a dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej zarówno obiektu budowlanego podlegającego realizacji, jak i budynków sąsiednich.

Uprawniony rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnił przedłożony projekt budowlany, to jest stwierdził zgodność inwestycji w aspektach przepisów p.poż. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał zatem kompetencji, aby kwestionować merytoryczną treść takich uzgodnień.

Uzgodnienie to było przedmiotem postępowań prowadzonych przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, który decyzją z dnia [...].03.2014r., umorzył postępowanie w sprawie unieważnienia ww. uzgodnienia oraz Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, który z kolei decyzją z dnia [...].05.2014r., uchylił w całości ww. decyzję i umorzył postępowanie w całości, wskazując, że Komendant Wojewódzki nie miał podstaw prawnych do wszczynania postępowania na podstawie zawiadomienia, uznanego za wniosek o wszczęcie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3.12.2014r. sygn. akt VII SA/Wa 1284/14 - uchylił decyzję KGPSP z dnia [...].05.2014r., wskazując m.in.: że ustalenie, iż decyzja organu pierwszej instancji - umarzająca postępowanie, zapadła w postępowaniu wszczętym na wniosek podmiotu, który nie miał przymiotu strony, powinno skutkować utrzymaniem w mocy tego rozstrzygnięcia.

Projekt budowlany zawiera ekspertyzę techniczną opracowaną m.in. przez mgr inż. [...] i mgr inż. [...]. Wynika z niej m.in. że stan techniczny budynków przy ul. [...] i ul. [...] jest dobry i pozwala na bezpieczne przeprowadzenie procesu inwestycyjnego. Proponowane rozwiązania projektowe oraz zabezpieczenia na czas realizacji całkowicie eliminują negatywny wpływ na budynki sąsiadów. W projekcie wskazano, że wykop pod budynek zostanie zabezpieczony ścianą berlińską, która stanowi zabezpieczenie struktury terenu.

Czwarta kondygnacja została wyposażona w antresole, które spełniają wymagania § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002r. poz. 690 ze zm.) nie stanowią niezależnej kondygnacji, klasyfikującej budynek jako średniowysoki.

Po poprawkach projekt nie przewiduje realizacji przeszklonego narożnika. Autorzy projektu wraz z rzeczoznawcą ds. p.poż. uwzględnili stopień przeszklenia jego ścian zewnętrznych.

W zakresie spełnienia wymagań określonych § 13 i § 60 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) dotyczących nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku, autor projektu mgr inż. arch. [...], przedstawił analizę czasu nasłonecznienia budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. Złożył oświadczenie, że planowane zamierzenie spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu.

Do zobrazowania nasłonecznienia, część rysunków tej analizy sporządzono z wykorzystaniem programu komputerowego Google Sketchup 8.

Natomiast uczestnicy postępowania przedstawili analizę sporządzoną przez mgr inż. arch. [...] (upr. budowlane i projektowe nr [...]), w której zakwestionowano prawidłowość analizy wykonanej przez projektanta. W przedłożonym opracowaniu pt. "Analiza wpływu projektowanej zabudowy na działce sąsiedniej (nr ewid. [...] i [...] z obr. [...]) na budynek mieszkalny wielorodzinny położony przy ul. [...] w [...]" wykonanym w dniu 16.08.2013. w oparciu o obliczenia trygonometryczne i zasady "linijki słońca" opracowane przez prof. [...]: "Słońce w architekturze" (Arkady 1996 Warszawa) oraz piśmie z dnia 7.09.2013r., opiniująca wskazała, że mimo zmian, projekt w dalszym ciągu narusza przepisy rozporządzenia.

Inwestor przedstawił ekspertyzę techniczną mgr inż. arch. [...] rzeczoznawcę budowlanego w specjalności architektonicznej bez ograniczeń, dotyczącą wpływu projektowanej zabudowy na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] i zgodności zabudowy z § 13 i § 60 ww. rozporządzenia.

W ekspertyzie tej do obliczenia czasu nasłonecznienia przyjęto metodę opisaną w publikacji naukowej "Słońce w architekturze" prof. Mieczysława Twarowskiego, wyd. IV, Arkady 1996, pozwalającą na wykonanie obliczeń bez konieczności korzystania z oprogramowania komputerowego. Obliczenie zostało wykonywane metodą graficzną, gdzie przy pomocy wykresu określono czas nasłonecznienia uwzględniając odległości od sąsiedniej zabudowy.

W ramach ekspertyzy sprawdzono m.in. nasłonecznienie okien najbardziej narażonego na negatywne oddziaływanie, trzypokojowego mieszkania na parterze budynku przy ul. [...], posiadającego okna w elewacji północno-zachodniej i południowo-wschodniej. Do analizy wybrano okno ozn. 02 balkonowe doświetlające pokój dzienny. Autor analizy wskazał, że czas jego nasłonecznienia będzie ograniczony projektowaną zabudową oraz krawędzią elewacji budynku [...] (ryzalit wysunięty w kierunku południowym). W przypadku okna 02, krawędź elewacji projektowanego budynku ogranicza czas nasłonecznienia poniżej wartości wymaganej przepisami ww. rozporządzenia.

Aby czas nasłonecznienia był zgodny z wymaganiami § 60 ww. rozporządzenia należy na poziomie ostatniej kondygnacji proj. budynku ściąć krawędź elewacji o wymiarze 700x155cm, wówczas krawędź przesłaniająca okno zostanie cofnięta na odległość umożliwiającą dotarcie promieni słonecznych do otworu okiennego. Wówczas czas nasłonecznienia w oknie 02 będzie zgodny z wymaganiami § 60 ww. rozporządzenia i będzie wynosił 3:10 godziny w okresie równonocy tj. 21 marca, 21 września.

W przypadku pozostałych okien w lokalach mieszkalnych budynku [...], stwierdzono, że dostęp światła słonecznego, a więc zgodność z przepisami § 60 ww. rozporządzenia została zapewniona.

Jednocześnie stwierdzono, że projektowana zabudowa nie ogranicza dostępu do światła dziennego w sąsiednim budynku i tym samym spełnia wymogi § 13 ww. rozporządzenia.

Autor projektu budowlanego mgr inż. arch. [...] uzupełniając dokumentację projektową podtrzymał swoje oświadczenie o zgodności wykonanej analizy z przepisami. Jednak wprowadził zmiany w zakresie jednego lokalu mieszkalnego, uwzględniające wyniki ekspertyzy wykonanej przez mgr inż. arch. [...].

Organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał, że do jego kompetencji nie należy sprawdzanie obliczeń czy też rozwiązań projektowych zastosowanych przez autora projektu, za które ponosi on odpowiedzialność.

Odnosząc się do twierdzeń uczestników o konieczności powołania biegłego z zakresu budownictwa i architektury oraz z zakresu ochrony p.poż., organ wskazał, że powołanie biegłego z danej dziedziny wiedzy ma służyć pozyskaniu wiadomości specjalnych, których strony lub organ nie posiadają lub nie mogą samodzielnie uzyskać.

Prezydent [...] uznał, że nie ma podstaw do kwestionowania oceny specjalistów (rzeczoznawców) mających wiedzę fachową w danej dziedzinie tj. rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - inż. [...] z dnia [...].06.2013r., oraz rzeczoznawcy budowlanego w specjalności architektonicznej mgr inż. arch. [...].

W odniesieniu do wydanego wcześniej postanowienia Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].07.2013r. wyrażającego zgodę na odstępstwo od § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) organ stwierdził, że udzielił zgody na odstępstwo po uzyskaniu upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 18.06.2013r.

Odstępstwo to nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, nie wprowadza ograniczeń dostępności dla osób niepełnosprawnych, nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska oraz zapewnia nasłonecznienie placyku zabaw (czas nasłonecznienia placyku zabaw na sąsiedniej działce wynosi 4 godziny, ale nie na całej powierzchni).

Wobec przedłożenia przez inwestora wszelkich niezbędnych dokumentów i spełnieniem wymogów ustawowych, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowiącym, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ wydał decyzję o pozwoleniu na budowę.

Od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r., uczestnicy postepowania wnieśli odwołanie.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań: [...] Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "[...]" w [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wraz z elementami zagospodarowania terenu, w tym ogrodzenia od strony ul. [...] na terenie działek ew. nr [...]i [...] z obrębu [...] oraz zjazdu z drogi publicznej, na terenie działek ew. nr [...] z obrębu [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r.

W uzasadnieniu Wojewoda [...] podał, że jego wcześniejsza decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. uchylająca decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2007/14 po rozpoznaniu skarg: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., skargi oddalił. Orzeczenie to było wówczas nieprawomocne.

W toku postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 136 k.p.a., zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu:

1) ocenę projektowanego obiektu w zakresie spełnienia wymagań dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia, wynikających z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), w związku z przedłożeniem przez inwestora analizy czasu nasłonecznienia budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją, wykonanej przez mgr inż. arch. [...], ekspertyzy technicznej dotyczącej wpływu projektowanej zabudowy na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] i zgodności projektowanej zabudowy z wymaganiami § 13 i 60 ww. rozporządzenia, wykonanej przez mgr inż. arch. [...] oraz złożonej przez skarżących analizy wpływu projektowanej zabudowy na budynek mieszkalny wielorodzinny, położony przy ul. [...] [...], wykonanej przez mgr inż. arch. [...].

2) wyjaśnienie dlaczego wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, uzasadniające odstępstwo do przepisu § 40 ust. 1 ust. 3 ww. rozporządzenia oraz wskazanie okoliczności przemawiających za uznaniem niniejszego przypadku za szczególnie uzasadniony, co stosownie do art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego jest warunkiem udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych.

3) uzupełnienie dokumentacji o projekt zagospodarowania terenu, sporządzony zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Część rysunkowa projektu nie została przyjęta przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

Prezydent [...] przekazał do Wojewody [...] wyjaśnienia oraz uzupełnioną dokumentację projektową.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniach organ odwoławczy wskazał, że część akt administracyjnych Prezydenta [...] przekazana do Wojewody [...] jest oryginalna, zaś cześć została poświadczona za zgodność z oryginałem przez pracownika Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu [...]. Dokumenty poświadczone za zgodność z oryginałem posiadają równoważną moc dowodową z oryginałami przedmiotowych akt, znajdującymi się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Wbrew twierdzeniom odwołujących się, dokonane w projekcie budowlanym poprawki zostały należycie autoryzowane.

Za nieuzasadniony organ uznał zarzut niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Projekt budowlany został uzgodniony przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do kwestionowania merytorycznej treści takiego uzgodnienia.

Projektowany budynek posiada 4 kondygnacje. Na czwartej kondygnacji znajduje się antresola, spełniająca wymagania § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Antresola nie stanowi 5 kondygnacji budynku.

Budynek został zakwalifikowany do niskiej grupy wysokościowej (N) i do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (mieszkalnej).

W § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030) nie wymieniono obiektów budowlanych o takich parametrach. W związku z powyższym, brak było podstaw do nakładania na inwestora obowiązku realizacji drogi pożarowej.

Inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną, dotyczącą oceny stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynków przy ul. [...] i [...] w [...], sporządzono przez mgr inż. [...] i mgr inż. [...], z której wynika, iż realizacja budynku nie wpłynie negatywnie na stan techniczny i przydatność do użytkowania budynków bezpośrednio sąsiadujących, zaś proponowane rozwiązania projektowe oraz zabezpieczenia na czas realizacji całkowicie eliminują negatywny wpływ na budynki sąsiednie.

W zakresie zarzutu braku odniesienia się przez organ I instancji do odległości projektowanego wjazdu do zamkniętego garażu od budynków sąsiednich, organ odwoławczy stwierdził, iż rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690) nie reguluje kwestii sytuowania wjazdu do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynków mieszkalnych wielorodzinnych, lecz jedynie odległości wjazdu do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży.

Zarzut braku rozwiązań technicznych, uniemożliwiających spływ wód opadowych na działkę sąsiednią uznano za nietrafny, gdyż wody opadowe będą odprowadzane za pomocą rur zgrzewnych do garażu, a następnie za pomocą zbiornika z regulatorem do kolektora w ulicy [...]. Zbiornik pełni funkcję retencyjną. Wody z części parkingowej przed wprowadzeniem do kanalizacji sanitarnej będą podczyszczone w separatorze ropopochodnym.

Co do zarzutu naruszenia wymogów § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezapewnienie odpowiedniego nasłonecznienia sąsiedniego budynku przy ul. [...] i budynków: [...], [...] i [...] i [...], organ wskazał, iż w projekcie znajduje się analiza czasu nasłonecznienia w godz. 7-17 oraz oświadczenie uprawnionego projektanta - mgr inż. arch. [...], że planowane zamierzenie spełnia wymogi rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie Wojewody [...], analiza autora projektu - mgr inż. arch. [...] została wykonana prawidłowo, według zasad powszechnie stosowanych w środowisku projektantów, tj. metodą komputerową przy pomocy licencjonowanego oprogramowania sketchUP. Załączone rysunki są czytelne, szczegółowe, wykonane z należytą starannością i odnoszą się do wszystkich kwestii związanych z przesłanianiem i nasłonecznieniem, zarówno budynków sąsiednich, jak i projektowanego.

Jednocześnie uczestnicy przedłożyli analizę, wykonaną przez mgr inż. arch. [...], dotyczącą wpływu projektowanej zabudowy na budynek mieszkalny wielorodzinny, położony przy ul. [...] w [...].

Inwestor przedłożył także ekspertyzę opracowaną przez mgr inż. arch. [...], dotyczącą upływu projektowanej zabudowy na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] i zgodności projektowanej zabudowy z wymaganiami § 13 i § 60 ww. rozporządzenia.

W związku z tymi ekspertyzami, Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., zlecił Prezydentowi m[...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ocenę projektowanego obiektu w zakresie spełnienia wymagań dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia, wynikających z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690),

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Prezydent [...] wskazał na błędną interpretację § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia dokonaną przez mgr inż. arch. [...].

Według autorki analizy, treść przepisu § 13 rozporządzenia "między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego" należy rozumieć tak, że wyznaczana jest oś okna, wierzchołek kąta 60° umieszczany jest w linii wyznaczonej osi, w punkcie jej przecięcia z wewnętrzną płaszczyzną ściany osłonowej (wewnątrz pomieszczenia) i kąt wyznaczany jest w taki sposób, że ramiona kąta odchylają się po 30 ° z każdej strony osi, bowiem oś okna ma być jednocześnie osią wyznaczonego kąta "patrzenia". Autorka postrzega skrzywienie osi wyznaczonego kąta jako celowe działanie, w celu nadmiernego zagęszczenia zabudowy i wskazuje, że "w kilku miejscach projektant skrzywia tę oś".

W tym kontekście organ wskazał, że zasada ustalania wysokości obiektu przesłaniającego została określona, m.in. w opracowaniu pt. "Warunki techniczne dla budynków i ich usytuowanie. Poradnik z komentarzem i 145 rysunkami Władysława Korzeniowskiego" Wydanie 8 Polcen Sp. z o.o. z 2009 r. Autor publikacji, mgr inż. arch. Władysław Korzeniowski, członek zespołu autorskiego projektów rozporządzeń w sprawie warunków technicznych z 1994 r. i 2002 r., w formie rysunkowej na stronach 58 i 59, przedstawił sposób wyznaczenia minimalnego kąta poziomego pola widzenia tego okna.

Z interpretacji § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, przedstawionej w tej publikacji, wynika, że wierzchołek kąta 60o powinien być usytuowany w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, natomiast ramiona tego kąta mogą być skierowane w bok, mogą skręcać, czyli ramiona kąta 60o nie muszą odchylać się po 30o z każdej strony osi, gdyż treść przepisu nie nakazuje, aby oś okna była jednocześnie osią wyznaczonego kąta "patrzenia". Przepis § 13 ww. rozporządzenia nie ogranicza możliwości przesuwania ramion kąta 60° przy jego wyznaczeniu.

Analiza mgr inż. arch. [...] zawiera błędy przy określaniu wysokości przesłaniania. Wobec błędnej interpretacji § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia przez autorkę analizy oraz wskazanych błędów w wyliczeniach - analiza ta nie może stanowić wiarygodnego dowodu.

Natomiast rozbieżności pomiędzy opinią mgr inż. arch. [...], a analizą, wykonaną przez inż. arch. [...] wynikają z dwóch różnych metod obliczania czasu nasłonecznienia.

Analiza mgr inż. arch. [...] została wykonana metodą tradycyjną, opisaną w publikacji "Słońce w architekturze" prof. Mieczysława Twarowskiego, wyd. IV, Arkady 1996, bez konieczności korzystania z oprogramowania komputerowego. Obliczenie czasu w oparciu o ww. metodę jest obarczone niedokładnościami, wynikającymi z przyjętych przez nią założeniach i danych, aktualnych na rok 1996 r.

Autor projektu - mgr inż. arch. [...], w dniu 15 stycznia 2015 r., podtrzymał twierdzenie o poprawności wykonanych analiz, które zostały sprawdzone różnymi metodami (metodą tradycyjną oraz metodą komputerową, przy pomocy licencjonowanego oprogramowania SketchUP). Mimo to projektant dokonał zmian w projekcie, mając na uwadze obliczenia i wyniki analizy mgr inż. arch. [...], poprzez ścięcie krawędzi elewacji od strony budynku przy ul. [...].

W tym kontekście organ II instancji stwierdził, że ustawa Prawo budowlane przewiduje szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony projekt.

Odnosząc się do zarzutu niedostatecznego nasłonecznienia placu zabaw dla dzieci na działce sąsiedniej, Wojewoda wskazał, iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowane, umożliwiające realizację projektowanego budynku wielorodzinnego, z oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w odległości 8 m - 10 m od placu zabaw dla dzieci usytuowanego na działce nr ew. [...], powodując ograniczenie jego nasłonecznienia.

Po zrealizowaniu projektowanego budynku, istniejący "placyk zabaw" będzie miał zapewnione 4 godziny nasłonecznienia, ale nie na całej powierzchni, zaś jego odległość od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w projektowanym budynku będzie wynosić ok. 8 m.

Udzielone odstępstwo nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, oraz nie powoduje ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Nadto brak było możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...], dla kwartału, oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] MW ustala bowiem w § 39 ust. 2 pkt 3 wysokość zabudowy - od 15m do 25 m, co oznacza, iż projektowany budynek nie może posiadać mniejszej wysokości. Natomiast wycofanie lica budynku od strony drogi publicznej (ul. [...]), według autora projektu, jest niewskazane z punktu widzenia urbanistyki i funkcjonalności, gdyż powstałby uskok w pierzei kwartału, który dodatkowo wprowadziłby ruch drogowy, prowadzący do projektowanego garażu podziemnego, w głąb nieruchomości, co mogłoby być uciążliwe dla mieszkańców.

Teren przy budynku wielorodzinnym określony jako "placyk zabaw dla dzieci" swoim usytuowaniem, jak również parametrami aktualnie nie spełnia wymagań § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Reasumując Wojewoda [...] uznał, że inwestor spełnił wymogi art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "[...]" w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego i materialnego:

- art. 33 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 13, § 40 ust. 3 oraz § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie,

- art. 7 i 77, art. 84 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy, w tym brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Domagała się uchylenia zaskarżonej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postanowienie w przedmiocie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych powodujące ograniczenie czasu nasłonecznienia placu zabaw na nieruchomości przy ulicy [...] zostało wydane z naruszeniem przepisów wobec niezachowania norm nasłonecznienia. Brak było podstaw do uznania argumentacji podniesionej przez inwestora jako szczególnie uzasadnionego przypadku.

Podtrzymano dotychczasowe zarzuty co do naruszenia § 13 ww. rozporządzenia. W ocenie skarżącej projekt nie spełnia wymogu odpowiedniego nasłonecznienia mieszkań w budynku przy ul. [...]. Przede wszystkim lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się na parterze budynku, gdzie naruszono wymogi minimalnego czasu nasłonecznienia.

W sprawie powinien wypowiedzieć się biegły, gdyż organ nie posiada wiedzy specjalistycznej.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...].

Wskazał na naruszenie art. 76 a § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego bez wymaganych dokumentów, przy braku kilkunastu stron (k.822-833), z dokumentami niepoświadczonymi, a także nieuwierzytelnionymi doklejkami w projekcie, ze wstecznym datowaniem rysunków.

Naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w związku ze sprzecznościami opinii i oświadczeń złożonych przez inwestora z ekspertyzą [...] opracowaną na zlecenie skarżących.

Brak dokonania własnych ustaleń przez organ II instancji, naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie projektu niespełniającego wymogów bezpieczeństwa pożarowego.

Naruszenie art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, poprzez tylko zobowiązanie inwestora do "ukształtowania terenu w sposób uniemożliwiając spływ wód opadowych na tereny sąsiednie".

Naruszenie § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez niezachowanie wymaganych odległości projektowanego budynku dla zapewnienia światła dziennego i nasłonecznienia lokali w sąsiednich budynkach.

Naruszenie § 40 ww. rozporządzenia przez zaakceptowanie zacienienia placu zabaw dla dzieci na terenie nieruchomości przy ul. [...], zignorowanie analizy inż. [...]. Bezkrytyczne przyjęcie oświadczenia inwestora, stronniczość postępowania.

Naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie że w sprawie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia.

Wystąpienie zagrożenia pożarowego dla wszystkich trzech sąsiednich budynków, poprzez odcięcie od możliwości interwencji straży pożarnej.

Spółdzielnia Mieszkaniowa Lokatorsko-Własnościowa "[...]" w [...] w swojej skardze skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., wskazała na naruszenie:

- art. 76a § 1 Kpa poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego bez wymaganych dokumentów, brak w dokumentacji kilkunastu stron, dokumenty były niepoświadczone, nieautoryzowane doklejki w projekcie, wsteczne daty na rysunkach projektu.

- art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80,107 § 3 Kpa poprzez nie nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania, powielenie argumentacji organu I instancji, zignorowanie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego w związku ze sprzecznościami opinii złożonych przez inwestora z ekspertyzą [...] opracowaną na zlecenie mieszkańców budynku przy ul. [...].

- art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez tylko zobowiązanie do "ukształtowania terenu w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych na tereny sąsiednie".

- art. 5 ust. 1 pkt. 1 b Prawa budowlanego, poprzez zaakceptowanie projektu nie spełniającego wymogów bezpieczeństwa pożarowego, pozbawienie możliwości interweniowania straży pożarnej dla budynków sąsiednich, odgrodzenie od drogi ewakuacyjnej lokali w budynku przy ul. [...] usytuowanych od strony zachodniej.

- § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez niezachowanie wymogów § 13 i § 60 w zakresie odległości od budynków sąsiednich dla zapewnienia światła dziennego i nasłonecznienia, zignorowanie opinii mgr inż. arch. [...], z której wynika, że projektowany budynek spowoduje zacienienie budynku przy ul. [...] i [...],

- § 40 rozporządzenia poprzez zaakceptowanie zacienienia placu zabaw dla dzieci na terenie nieruchomości przy ul. [...],

- art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że inwestycja narusza interes właścicieli nieruchomości sąsiednich przy ul. [...] i ul. [...], gdyż nastąpi ograniczenie ich nasłonecznienia i zacienienie, co potwierdza ekspertyza mgr inż. arch. [...].

[...] i [...] w swojej skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., zarzucili naruszenie:

- art. 76 a § 1 Kpa poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego bez wymaganych dokumentów, brak w dokumentacji kilkunastu stron, dokumenty były niepoświadczone, nieautoryzowane doklejki w projekcie, wsteczne datowanie rysunków w projekcie.

- art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., przez brak oceny zarzutów odwołania i powielenie argumentacji organu I instancji, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego w związku ze sprzecznościami opinii inwestora z ekspertyzą mgr inż. arch. [...].

- art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez tylko zobowiązanie inwestora do "ukształtowania terenu w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych na tereny sąsiednie".

- art. 5 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie projektu nie spełniającego wymogów bezpieczeństwa pożarowego.

- § 13 i § 60 ww. rozporządzenia przez niezachowania w projekcie wymaganych odległości dla zapewnienia światła dziennego i nasłonecznienia.

- § 40 rozporządzenia poprzez zaakceptowanie zacienienia placu zabaw dla dzieci na terenie nieruchomości przy ul. [...].

- art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez bezkrytyczne uznanie, iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Skarżący podnieśli, że ich indywidualny interes prawny wynika nie tylko ze statusu właścicieli mieszkania i właścicieli miejsca postojowego w garażu podziemnym oraz współwłaścicielki gruntu, znajdujących się w bezpośredniej sferze oddziaływania projektowanego budynku, ale także z braku odpowiedniego zabezpieczenia pożarowego w projektowanym budynku, niezapewnienia odpowiedniej odległości projektowanej inwestycji, niespełnienia wymogów odpowiedniego czasu nasłonecznienia budynku i placu zabaw.

Inwestycja spowoduje znaczne zmniejszenie nasłonecznienia mieszkania skarżących, które usytuowane jest głównie od strony projektowanego budynku.

Skarżący jako mieszkańcy budynku przy ul. [...] wskazali na ograniczony zasięg telefonii komórkowej. Budynek usytuowany w małej odległości spowoduje pogorszenie i tak już słabego zasięgu. Podnieśli, że po realizacji projektu, ceny mieszkań w ich budynku spadną.

[...] i [...] w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., podnieśli naruszenie:

- art. 76 a § 1 Kpa poprzez prowadzenie postępowania bez wymaganych dokumentów, z brakami w dokumentacji kilkunastu stron, dokumenty były niepoświadczone, nieautoryzowane doklejki w projekcie, wsteczne daty na rysunkach projektu.

- art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., przez brak oceny zarzutów odwołania i powielenie argumentacji organu I instancji, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego w związku ze sprzecznościami opinii inwestora z ekspertyzą mgr inż. arch. [...].

- art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez tylko zobowiązanie inwestora do "ukształtowania terenu w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych na tereny sąsiednie".

- art. 5 ust. 1 pkt. 1 b Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie projektu nie spełniającego wymogów bezpieczeństwa pożarowego.

- § 13 i § 60 ww. rozporządzenia przez niezachowania w projekcie wymaganych odległości dla zapewnienia światła dziennego i nasłonecznienia.

- § 40 rozporządzenia poprzez zaakceptowanie zacienienia placu zabaw dla dzieci na terenie nieruchomości przy ul. [...].

- art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez bezkrytyczne uznanie iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Skarżący podnieśli, że ich indywidualny interes prawny wynika nie tylko ze statusu właścicieli mieszkania i właścicieli miejsca postojowego w garażu podziemnym oraz współwłaścicieli gruntu, znajdujących się w bezpośredniej sferze oddziaływania projektowanego budynku, ale także z braku odpowiedniego zabezpieczenia pożarowego w projektowanym budynku, niezapewnienia odpowiedniej odległości projektowanej inwestycji, niespełnienia wymogów odpowiedniego czasu nasłonecznienia budynku i placu zabaw.

Budynek spowoduje ograniczenie nasłonecznienia mieszkania skarżących.

[...] i [...] w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016r. podnieśli, naruszenie:

- art. 76 a § 1 Kpa poprzez prowadzenie postępowania bez wymaganych dokumentów, z brakami w dokumentacji kilkunastu stron, istniały dokumenty niepoświadczone, nieautoryzowane doklejki w projekcie, wsteczne daty na rysunkach projektu.

- art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., przez brak oceny zarzutów odwołania i powielenie argumentacji organu I instancji, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego w związku ze sprzecznościami opinii inwestora z ekspertyzą mgr inż. arch. [...].

- art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez zobowiązanie tylko inwestora do "ukształtowania terenu w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych na tereny sąsiednie".

- art. 5 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie projektu nie spełniającego wymogów bezpieczeństwa pożarowego.

- § 13 i § 60 ww. rozporządzenia przez niezachowania w projekcie wymaganych odległości dla zapewnienia światła dziennego i nasłonecznienia.

- § 40 rozporządzenia poprzez zaakceptowanie zacienienia placu zabaw dla dzieci na terenie nieruchomości przy ul. [...].

- art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez bezkrytyczne uznanie, iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Skarżący podnieśli, że ich indywidualny interes prawny wynika ze statusu właścicieli mieszkania i właścicieli miejsca postojowego w garażu podziemnym oraz współwłaścicieli gruntu, znajdującego się w bezpośredniej sferze oddziaływania projektowanego budynku. Budynek zaprojektowany z naruszeniem przepisów spowoduje znaczne obniżenie wartości ich własności.

[...] właścicielka lokalu w budynku przy ul. [...] w [...], w swojej skardze podniosła naruszenie:

- art. 76 a § 1 Kpa poprzez prowadzenie postępowania bez wymaganych dokumentów, z brakami w dokumentacji kilkunastu stron, dokumenty były niepoświadczone, nieautoryzowane doklejki w projekcie, wsteczne daty na rysunkach projektu.

- art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., przez brak oceny zarzutów odwołania i powielenie argumentacji organu I instancji, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego w związku ze sprzecznościami opinii inwestora z ekspertyzą mgr inż. arch. [...].

- art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez tylko zobowiązanie inwestora do "ukształtowania terenu w sposób uniemożliwiający spływ wód opadowych na tereny sąsiednie".

- art. 5 ust. 1 pkt. 1 b Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie projektu nie spełniającego wymogów bezpieczeństwa pożarowego.

- § 13 i § 60 ww. rozporządzenia przez niezachowania w projekcie wymaganych odległości dla zapewnienia światła dziennego i nasłonecznienia.

- § 40 rozporządzenia poprzez zaakceptowanie zacienienia placu zabaw dla dzieci na terenie nieruchomości przy ul. [...].

- art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez bezkrytyczne uznanie iż wystąpiły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Skarżąca podniosła, że jej indywidualny interes prawny wynika nie tylko ze statusu właścicielki mieszkania i właścicielki miejsca postojowego w garażu podziemnym oraz współwłaścicielki gruntu, znajdujących się w bezpośredniej sferze oddziaływania projektowanego budynku, ale także z braku odpowiedniego zabezpieczenia pożarowego w projektowanym budynku, niezapewnienia odpowiedniej odległości projektowanej inwestycji, niespełnienia wymogów odpowiedniego czasu nasłonecznienia budynku i placu zabaw.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargi wnosił o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

Skargi okazały się bezzasadne.

Na wstępie wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015r., w sprawie o sygn. akt. VII SA/Wa 2007/14 , po rozpoznaniu skarg: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddalił skargi.

W uzasadnieniu wyroku, Sąd ocenił legitymację prawną skarżących w kwestionowaniu zaskarżonej wówczas decyzji, oraz ich interes prawny w odniesieniu do przedmiotu postępowania, to jest wniosku Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z elementami zagospodarowania terenu, w tym realizacji ogrodzenia od strony ul. [...] na terenie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz realizacji zjazdu z drogi publicznej na terenie działek ew. nr [...] z obrębu [...] w [...].

Sąd wskazał wówczas, że argumentacja przedstawiona przez [...] i [...] uzasadnia stwierdzenie, że realizacja planowanej inwestycji może potencjalnie wiązać się z naruszeniem § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w stosunku do lokalu mieszkalnego nr [...] stanowiącego ich własność. Sama ta możliwość daje właścicielom tego lokalu, tj. [...] i [...], status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 28 k.p.a.

W odniesieniu do pozostałych skarżących: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], Sąd nie dostrzegł okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie tym osobom legitymacji skargowej.

Samo powoływanie się na treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i fakt bycia właścicielem lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności to za mało by uznać, iż skarżący ci posiadają własny indywidulany interes prawny, szczególnie wyróżniający ich spośród właścicieli pozostałych lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, a co byłoby warunkiem przyznania im przymiotu strony.

Właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, którzy takiego indywidulanego interesu prawnego nie wykazali reprezentuje zarządca nieruchomości, którym w przedmiotowej sprawie w stosunku do nieruchomości przy ul. [...] jest [...] Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" w [...]. Jej legitymacja do udziału w postępowaniu wynika ze sprawowania zarządu nieruchomością wspólną na zasadach określonych w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych.

Skargi – [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zostały oddalone z uwagi na brak legitymacji skargowej po stronie tych skarżących. Merytorycznej ocenie podlegała tylko skarga wniesiona przez [...] i [...].

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2017 r. w sprawie II OSK 2682/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2007/14 - oddalił skargę kasacyjną.

Wskazana ocena prawna, co do braku w przedmiotowej sprawie, przymiotu strony u [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] -stosownie do art. 170 p.p.s.a., wiąże Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Skoro w postępowaniu uczestniczyły te same podmioty i znajdowały w niej zastosowanie te same przepisy prawa, co w sprawie wcześniej zakończonej prawomocnym wyrokiem, obowiązkiem sądu administracyjnego było uwzględnienie wynikającego z przepisu art. 170 p.p.s.a. związania, a więc przyjęcia, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak, stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

Tym samym merytorycznej ocenie w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej podlegać mogła tylko skarga [...] Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "[...]" w [...], [...], Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej "[...]" w [...] oraz [...] - nie będącej stroną postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2007/14.

Wbrew twierdzeniom tych skarżących, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wydane rozstrzygnięcie. W szczególności podnoszone wadliwości w dokumentacji, a zwłaszcza poprawki w projekcie budowlanym dokonane przez autora projektu były autoryzowane i nie miały negatywnego wpływu na możliwość oceny, jaki jest ostateczny zakres projektu podlegającego zatwierdzeniu przedmiotową decyzją.

Dalej, za nieuzasadniony uznać należy zarzut niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Projekt budowlany został uzgodniony przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. [...] (nr upr. [...]) dnia [...].06.2013r. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał kompetencji do kwestionowania merytorycznej treści takiego uzgodnienia.

Nie zmienia tej oceny okoliczność, iż uzgodnienie to było przedmiotem postępowań (zainicjowanych przez niektórych skarżących) prowadzonych przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, który decyzją z dnia [...].03.2014r., umorzył postępowanie w sprawie unieważnienia ww. uzgodnienia. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...]05.2014r., uchylił w całości ww. decyzję i umorzył postępowanie w całości, wskazując, że Komendant Wojewódzki nie miał podstaw prawnych do wszczynania postępowania na podstawie zawiadomienia, uznanego za wniosek o wszczęcie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3.12.2014r. sygn. akt VII SA/Wa 1284/14 - uchylił decyzję Komendanta Głównego z dnia [...].05.2014r., wskazując m.in.: że ustalenie, iż decyzja organu pierwszej instancji - umarzająca postępowanie, zapadła w postępowaniu wszczętym na wniosek podmiotu, który nie miał przymiotu strony, powinno skutkować utrzymaniem w mocy tego rozstrzygnięcia.

Projektowany budynek ma 4 kondygnacje. Czwarta kondygnacja posiada antresolę, która spełnia wymagania, zawarte w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002r., poz. 690 ze zm.). Wspomniana antresola nie stanowi 5 kondygnacji budynku.

Tym samym słusznie budynek został zakwalifikowany do niskiej grupy wysokościowej (N) i do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV (mieszkalnej). W § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030) nie wymieniono obiektów budowlanych o takich parametrach. Brak było podstaw do nakładania na inwestora obowiązku realizacji drogi pożarowej dla projektowanego budynku.

Inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną, dotyczącą oceny stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynków przy ul. [...] i [...] w [...], sporządzono przez mgr inż. [...] i mgr inż. [...], z której wynika, iż realizacja planowanego budynku nie wpłynie negatywnie na stan techniczny i przydatność do użytkowania budynków bezpośrednio sąsiadujących, zaś proponowane rozwiązania projektowe oraz zabezpieczenia na czas realizacji całkowicie eliminują negatywny wpływ na budynki sąsiadów.

Wprawdzie obecnie skarżący podnosili zaistnienie szkód związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, jednak ta okoliczność, pozostająca w sferze faktów związanych z wykonaniem projektu, nie może być dowodem na wadliwość oceny organu na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

Zarzut braku rozwiązań technicznych, uniemożliwiających spływ wód opadowych na działkę sąsiednią jest nietrafny. Organ słusznie wskazał, że z dokumentacji technicznej wynika, iż wody opadowe będą odprowadzane za pomocą rur zgrzewnych do garażu, a następnie za pomocą zbiornika z regulatorem do kolektora w ulicy [...]. Zbiornik pełni funkcję retencyjną. Wody z części parkingowej przed wprowadzeniem do kanalizacji sanitarnej będą podczyszczone w separatorze ropopochodnym.

Odnosząc się do istotnego zarzutu, to jest naruszenia wymogów § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezapewnienie odpowiedniego nasłonecznienia sąsiedniego budynku przy ul. [...] i budynków: [...], [...] i [...] i [...] organ zasadnie wskazał, na przedłożoną analizę czasu nasłonecznienia w godz. 7.00-17.00 oraz oświadczenie projektanta - mgr inż. arch. [...], że planowane zamierzenie spełnia wymogi rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Spełnienie tych wymogów zostało poddane kontroli Wojewody [...], który wskazał, że analiza autora projektu - mgr inż. arch. [...] została wykonana prawidłowo, według zasad określonych literaturą fachową i powszechnie stosowanych w środowisku projektantów, tj. metodą komputerową przy pomocy licencjonowanego oprogramowania sketchUP. Załączone rysunki są czytelne, szczegółowe, wykonane z należytą starannością i odnoszą się do wszystkich kwestii związanych z przesłanianiem i nasłonecznieniem, zarówno budynków sąsiednich, jak i projektowanego.

Inwestor przedłożył także ekspertyzę opracowaną przez mgr inż. arch. [...], dotyczącą upływu projektowanej zabudowy na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] i zgodności projektowanej zabudowy z wymaganiami § 13 i § 60 ww. rozporządzenia.

W ramach ekspertyzy sprawdzono m.in. nasłonecznienie okien najbardziej narażonego na negatywne oddziaływanie, trzypokojowego mieszkania na parterze budynku przy ul. [...] ([...]). Zdaniem autora czas jego nasłonecznienia będzie ograniczony projektowaną zabudową.

Wskazano, iż aby czas nasłonecznienia był zgodny z wymaganiami § 60 ww. rozporządzenia należy na poziomie ostatniej kondygnacji projektowanego budynku, ściąć krawędź elewacji o wymiarze 700x155cm, wówczas krawędź przesłaniająca okno zostanie cofnięta na odległość umożliwiającą dotarcie promieni słonecznych do otworu okiennego. Czas nasłonecznienia w oknie 02 będzie wówczas zgodny z wymaganiami § 60 ww. rozporządzenia i będzie wynosił 3:10 godziny w okresie równonocy tj. 21 marca, 21 września.

W przypadku pozostałych okien w lokalach mieszkalnych budynku przy ul. [...], stwierdzono, że została zapewniona dostępność światła słonecznego, a więc wystąpiła zgodność z przepisami § 60 ww. rozporządzenia.

Jednocześnie stwierdzono, że projektowana zabudowa nie ogranicza dostępu do światła dziennego w sąsiednim budynku i tym samym wymogi § 13 ww. rozporządzenia zostały spełnione.

Zatem ta ocena odnosi się również do skarżącej [...] posiadającej lokal nr [...] w budynku przy ulicy [...], która jak z powyższego wynika nie ma własnego interesu prawnego i możliwości samodzielnego kwestionowania wydanego pozwolenia na budowę.

Uczestnicy postępowania powoływali się natomiast na analizę, wykonaną przez mgr inż. arch. [...], z której wynikało, iż normy § 13 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zostaną spełnione.

W związku z tymi ekspertyzami, Wojewoda [...], przeprowadził postępowania wyjaśniającego, mające na celu ocenę projektu obiektu w zakresie spełnienia wymagań dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia, wynikających z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ w sposób obszerny wykazał, że analiza mgr inż. arch. [...] zawiera błędną interpretację § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia i nie może stanowić wiarygodnego dowodu.

Natomiast rozbieżności pomiędzy opinią mgr inż. arch. [...], a analizą, wykonaną przez inż. arch. [...] wynikały z przyjęcia dwóch różnych metod obliczania czasu nasłonecznienia.

Analiza mgr inż. arch. [...] została wykonana metodą tradycyjną, bez konieczności korzystania z oprogramowania komputerowego. Obliczenie czasu w oparciu o tę metodę było obarczone niedokładnościami, wynikającymi z przyjętych przez nią założeniach i danych, aktualnych na rok 1996 r.

Autor projektu - mgr inż. arch. [...], w dniu 15 stycznia 2015 r., podtrzymał twierdzenie o poprawności wykonanych analiz, które zostały sprawdzone różnymi metodami (metodą tradycyjną oraz metodą komputerową, przy pomocy licencjonowanego oprogramowania SketchUP). Mimo to projektant dokonał zmian w projekcie, mając na uwadze obliczenia i wyniki analizy mgr inż. arch. [...], poprzez ścięcie krawędzi elewacji od strony budynku przy ul. [...].

W tym kontekście, słusznie organ II instancji (po dokonaniu oceny przedłożonych analiz) stwierdził, że ustawa Prawo budowlane przewiduje odpowiedzialnością projektanta za sporządzony projekt.

Jako nieuzasadniony ocenić należy zarzut braku nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających odstępstwo od przepisów § 40 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowane, umożliwiające realizację projektowanego budynku, z oknami pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w odległości 8 m - 10 m od placu zabaw usytuowanego na działce nr ew. [...], powodując ograniczenie jego nasłonecznienia.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]-[...], dla kwartału, oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] MW ustala bowiem w § 39 ust. 2 pkt 3 wysokość zabudowy - od 15m do 25 m, co oznacza, iż projektowany budynek nie mógł posiadać mniejszej wysokości. Natomiast wycofanie lica budynku od strony drogi publicznej (ul. [...]), według autora projektu, było niewskazane z punktu widzenia urbanistyki i funkcjonalności.

Teren przy budynku wielorodzinnym określony jako "placyk zabaw dla dzieci" swoim usytuowaniem, jak również parametrami nie spełnia wymagań § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 40 - nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 10-16. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż 2 godziny. Odległość placów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m.

Po zrealizowaniu projektowanego budynku, istniejący "placyk zabaw" będzie miał zapewnione 4 godziny nasłonecznienia, ale nie na całej powierzchni.

Podkreślić należy, że udzielone odstępstwo nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, nie powoduje ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Nadto brak było możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych.

Reasumując, zasadnie Wojewoda [...] uznał, że inwestor spełnił wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i nie można było odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dlatego nie można było zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skargach, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienia decyzji wydanych przez organy obu instancji, tworząc spójną całość, pozwalają na stwierdzenie prawidłowości udzielonego pozwolenia budowlanego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), skargi jako nieuzasadnione oddalił.