Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 41/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
659
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.221,art.139, art.42 i 43
journal: Dz.U. 2019 poz 2460
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - t.j.
article: art.53, art.149,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz K. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 czerwca 2019r. K. wniosła do WSA w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania wszczętego na wniosek O. S.A. (dawniej T. S.A.) oraz I. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]

w sprawie zatwierdzenia "[...]" .

I. wniosła o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdzenie, że stan przewlekłości, o którym mowa w pkt 1, miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie zostało wszczęte w dniu

[...] grudnia 2012 r. i zostało finalnie rozstrzygnięte decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Strona podkreśliła, że podjęcie przez organ administracji rozstrzygnięcia kończącego sprawę nie czyni bezprzedmiotową ani bezzasadną skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Uwzględnienie skargi polega wówczas na rozstrzygnięciu o tym, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce oraz czy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu rozstrzygnięcia, którego domagał się skarżący nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku jej rozpoznania w zakresie, o którym stanowi art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 p.p.s.a.

W świetle powyższego strona skarżąca uznała, że wydanie decyzji przed datą skargi nie stoi na przeszkodzie do dokonania przez Sąd oceny, czy Prezes UKE dopuścił się przewlekłości i czy miała ona charakter rażącego naruszenia prawa.

Strona skarżąca podkreśliła, że przez długi czas jedynymi czynnościami

w sprawie były kolejne zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy

z uwagi na skomplikowany charakter sprawy. Zdaniem I. działanie Prezesa UKE

w sposób niebudzący wątpliwości narusza postanowienia art. 12 kpa - nakazującego organom działać w sprawie wnikliwie i szybko. Organ wyznaczając na podstawie

art. 36 kpa nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisem art. 12 i 35 kpa, a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu załatwienia sprawy.

Jednocześnie w ocenie I. przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało charakter rażący. Izba dokonała szerokiej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa, stwierdzając że kwestia kwalifikacji przewlekłości Prezesa UKE jako działania z rażącym naruszeniem prawa do jednej z przedstawionych wyżej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa pozostaje oczywiście sprawą uznaniową. Niemniej jednak zdaniem strony skarżącej przewlekłość Prezesa UKE kwalifikuje się jako dokonana z rażącym naruszeniem prawa przy uwzględnieniu każdego z omówionych podejść.

Biorąc pod uwagę ocenę skutków ewidentnego naruszenia prawa przez Prezesa UKE, I. wskazała, że w wyniku przewlekłości od ponad 7 lat nie zostały zaktualizowane stawki za usługi rozpoczynania połączeń. Charakter rynku telekomunikacyjnego, jego dynamika, nakazują Prezesowi UKE wydawanie rozstrzygnięć możliwie jak najszybciej. Przepisy prawa materialnego nakazują np. Prezesowi UKE przeprowadzanie analiz rynkowych w odstępach maksymalnie 3 - letnich (co znajduje swoją podstawę w regulacjach unijnych).

Podkreślono, że podstawowym terminem na rozpatrzenie sprawy jest okres jednego miesiąca (dwóch w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej). W obydwu przypadkach doszło do wielokrotnego przekroczenia ww. terminów.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł

o oddalenie skargi w całości, na podstawie art. 151 ppsa, ze względu na jej bezzasadność. Zdaniem Prezesa UKE, w przypadku skargi na bezczynność, jak również analogicznie skargi na przewlekłość postępowania, decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny konkretnej sprawy. Zważywszy na powyższą uwagę natury ogólnej, Prezes UKE nie zgadza z zarzutem skarżącej, jakoby w niniejszej sprawie doszło do przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa.

Organ szczegółowo przytoczył stan faktyczny niniejszej sprawy

z uwzględnieniem jej złożonego aspektu prawnego i technicznego, wymagającego postępowania wyjaśniającego, w szczególności wnikliwej analizy organu niezbędnej do sporządzenia decyzji kończącej postępowanie z uwagi na charakter tego postępowania, przejawiający się obszernością i znacznym stopniem skomplikowania materiału dowodowego, a także koniecznością jego wielokrotnego uzupełniania.

Organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. O. złożyła wniosek o zatwierdzenie zmian Oferty [...], zatwierdzonej ww. decyzją. W dniu [...] lipca 2011 r. Prezes UKE wydał kolejną decyzję. Decyzją z [...] listopada 2012r. [...],

po rozpatrzeniu wniosku O. z dnia [...] lipca 2011r. o zatwierdzenie zmian w Ofercie [...], Prezes UKE zatwierdził zmiany w Ofercie [...], zatwierdzonej decyzją z [...] lipca 2010 r. następnie w części zmienionej decyzją [...] lipca 2011r.

Decyzja została doręczona zarówno do O. jak i K. w dniu 23 listopada 2012 r. Pismem z dnia 7 grudnia 2012 r. T. S.A. z siedzibą w W. (obecnie O.) wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] listopada 2012 r. Pismem z dnia 7 grudnia 2012 r. K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem z [...] listopada 2012r. Pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. Prezes UKE zawiadomił adresatów z [...] listopada 2012 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosków O. i K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Zaskarżonej Decyzji.

Pismem z dnia 26 marca 2019 r. Prezes UKE poinformował strony, iż zgodnie z art. 10 § 1 kpa mogą zapoznać się z materiałem zgromadzonym w sprawie, a także wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2019 r. P. przedstawiła stanowisko w sprawie, wskazując na przedwczesność i niecelowość umorzenia niniejszego postępowania.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., Prezes UKE umorzył postępowanie nr [...].

Odnosząc się do twierdzeń K., iż w trakcie postępowania [...] doszło do przewlekłości postępowania, Prezes UKE wskazał, że w toku postępowania (w początkowej jego fazie) strony składały liczne pisma procesowe zawierające propozycje wprowadzenia konkretnych postanowień w Ofercie [...] (pismo O. z dnia [...] lutego 2013 r., pismo K. z dnia [...] marca 2013r., pismo O. z dnia [...] kwietnia 2013 r., pismo K. z dnia [...] czerwca 2013 r., pismo O. z dnia [...] czerwca 2013 r., pismo O. z dnia [...] listopada 2013 r., pismo O. z dnia [...] stycznia 2014 r., pismo P. z dnia [...] marca 2014 r., pismo O. z dnia [...] lipca 2014 r., pismo O. z dnia [...] października 2014 r., pismo O. z dnia [...] kwietnia 2015 r., pismo O. z dnia [...] marca 2016 r., pismo O. z dnia [...] lipca 2016 r., pismo O. z dnia [...] stycznia 2017 r.) . Propozycje zawarte we ww. pismach często wymagały wzywania do wyjaśnienia wątpliwości, które Prezes UKE kierował do O. pismami z dnia 25 stycznia 2013 r., 29 marca 2013 r., 24 maja 2013r., 25 października 2013 r., 8 lipca 2014 r., 25 marca 2015 r., 11 lutego 2016 r., 4 lipca 2016 r. oraz z dnia 4 stycznia 2017 r.

Każde z ww. pism wymagało szczegółowej analizy pod kątem zasadności wprowadzenia proponowanych postanowień do Oferty [...] tak, aby określenie jej postanowień umożliwiało efektywne korzystanie z zasobów K. należącej do O., biorąc pod uwagę fakt, że O. posiada i udostępnia największe zasoby K. w Polsce.

Organ zauważył także, że w toku postępowania stan prawny uległ istotnej zmianie, weszły bowiem w życie dwie ustawy zmieniające przepisy mające znaczenie dla sprawy, tj. ustawa z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy

o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1256) oraz ustawa z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1445) . Ustawa z dnia 12 października 2012 r. w art. 5 zmieniła brzmienie art. 139 ust. 4 ustawy prawo telekomunikacyjne (dalej Pt), wykreślając z tego przepisu odesłanie do art. 43 Pt, a więc do uprawnienia Prezesa UKE do zatwierdzenia oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości oraz do infrastruktury telekomunikacyjnej.

Przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 października 2012 r., art. 139 ust. 4 Pt zawierał odesłanie do przepisów dotyczących obowiązku stosowania oferty ramowej (art. 42 i 43 Pt), stanowiąc tym samym podstawę do zatwierdzenia lub zmiany i zatwierdzenia przez Prezesa UKE oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości oraz infrastruktury telekomunikacyjnej. Odesłanie to stanowiło dla Prezesa UKE podstawę do zatwierdzenia lub zmiany i zatwierdzenia oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości i infrastruktury telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 139 ust. 1 Pt. Natomiast usunięcie z art. 139 ust. 4 Pt odesłania do art. 43 Pt oznacza, że przestała istnieć omawiana podstawa prawna dająca Prezesowi UKE kompetencje do rozstrzygnięcia o uprawnieniach O. do żądania zatwierdzenia zmian oferty ramowej dotyczącej dostępu do nieruchomości i do infrastruktury telekomunikacyjnej (tu: Oferty [...]) na podstawie art. 139 ust. 4 w związku z art. 43 Pt.

Ustawą nowelizującą Pt z dnia 16 listopada 2012 r. wprowadzono w art. 139 Pt ust. 1b ustanawiający możliwość określenia przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, warunków dostępu, o którym mowa w art. 139 ust. 1 Pt. Należy jednak podkreślić, że art. 139 ust. 1b Pt nie może mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu, gdyż oferta ramowa i warunki dostępu, o których mowa w art. 139 ust. 1b Pt, to dwie różne instytucje. Świadczą o tym m.in. inne przesłanki ich zastosowania (por. art. 43 ust. 1 Pt i art. 139 ust. 1b Pt) oraz szczegółowe wymogi co do treści oferty ramowej (art. 42 ust. 4 i 5 Pt) przy ich braku w przypadku warunków dostępu.

Ponadto zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 12 października 2012 r. do spraw wszczętych na podstawie art. 139 Pt i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy Pt w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Oznacza to, że mimo wszczęcia niniejszego postępowania przed wejściem w życie nowelizacji, powinno ono zostać zakończone w oparciu o przepisy Pt w brzmieniu nadanym przez ustawę nowelizującą, które to, jak już wskazano, nie przewiduje możliwości zatwierdzenia przez Prezesa UKE zmiany oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości i infrastruktury telekomunikacyjnej. Analogicznego przepisu nie zawiera także ustawa nowelizująca Pt z dnia 16 listopada 2012 r. Brzmienie ww. przepisów przesądzało o niedopuszczalności zastosowania w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia oferty ramowej (Oferty [...]) art. 139 ust. Ib Pt, który dotyczy określenia przez Prezesa UKE warunków zapewnienia dostępu.

Organ zauważył, że podstawą prawną do zatwierdzenia zmian Oferty [...] nie mógł być samodzielnie art. 221 ust. 1 Pt.

Z uwagi na opisane wyżej zmiany w obowiązujących przepisach oraz brak możliwości zastosowania art. 221 ust. 1 Pt na O. przestał ciążyć obowiązek przygotowania i przedłożenia oferty ramowej (zmiany oferty ramowej) o dostępie telekomunikacyjnym w części infrastruktura telekomunikacyjna w zakresie K..

Organ podkreślił, że w związku ze ww. zmianami stanu prawnego brak było przepisów, które pozwalałyby na merytoryczne rozpatrzenie wniosków O. i K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji. Jedyną możliwością zakończenia ww. postępowania było więc działanie zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa, tj. uchylenie decyzji (zatwierdzającej Ofertę [...]) oraz umorzenie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] listopada 2012 w całości - takie rozstrzygnięcie zostało zawarte w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] maja 2019 r. kończącej postępowanie w sprawie.

Mając jednak na względzie obawy przedsiębiorców telekomunikacyjnych związane z ryzykiem dowolnego ich traktowania przez O. w sytuacji braku obowiązywania regulacji Prezesa UKE w zakresie dostępu do K. należącej do O., Prezes UKE nie decydował się na wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa aż do momentu wprowadzenia do obrotu prawnego innej możliwości domagania się od O. zapewnienia dostępu do K. na zasadach regulowanych. Utrzymywanie takiego stanu rzeczy było, w ocenie Prezesa UKE, usprawiedliwione okolicznościami sprawy, tj. posiadaniem przez O. największych zasobów K. w kraju oraz uzależnieniem możliwości świadczenia usług przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy umieścili znaczne zasoby własnej infrastruktury w K. należącej do O. od zasad, na jakich dostęp do K. jest świadczony.

Organ zauważył, że utrzymywanie takiego stanu rzeczy było akceptowane przez izby telekomunikacyjne i przedsiębiorców będących ich członkami (w tym K.), a także O.. Świadczy o tym znaczna liczba umów zawieranych z O. na podstawie Oferty [...] w okresie, kiedy nie obowiązywały już przepisy prawa zobowiązujące O. do przygotowania i przedłożenia oferty ramowej (zmiany oferty ramowej) o dostępie telekomunikacyjnym w części infrastruktura telekomunikacyjna w zakresie K., a także brak skarg na przewlekłość postępowania w tym okresie.

Organ zauważył, że w dniu [...] września 2018 r. została wydana decyzja Prezesa UKE nr [...] określająca warunki zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej O. w zakresie K. i kanalizacji telekomunikacyjnej budynków (dalej "KTB"). W decyzji tej wprowadzono okres przejściowy (do dnia 15 marca 2019 r.) pozwalający O. na przygotowanie się do zapewnienia dostępu do K. i KTB zgodnie z postanowieniami tej decyzji. Po wejściu w życie obowiązku O. do stosowania decyzji z dnia [...] września 2018 r., przedsiębiorcy telekomunikacyjni mogą domagać się od O. zapewnienia dostępu do K. na zasadach regulowanych określonych w tej decyzji. Ewentualne ryzyko traktowania przedsiębiorców przez O. w sposób dowolny zostało więc wyeliminowane. Wobec takiego stanu rzeczy w dniu [...] maja 2019 r. Prezes UKE wydał decyzję kończącą postępowanie w przedmiocie wniosków K. i O. o ponowne rozpatrzenie postępowania zakończonego wydaniem Decyzji.

Przytoczone wyżej okoliczności sprawy, zdaniem organu, jednoznacznie wskazują, że Prezes UKE podejmował niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy bez zbędnej zwłoki, tj. analizował treść propozycji stron, wzywał strony do wyjaśnień. Analiza licznych stanowisk składanych przez uczestników postępowania wymagała dokładnego rozważenia, tak by rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zabezpieczało nie tylko interesy uczestników przedmiotowego postępowania, ale przede wszystkim użytkowników korzystających z usług telekomunikacyjnych świadczonych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych wykorzystujących K. należącą do O. na terenie całego kraju. W tym kontekście, złożoność materii związanej z prawidłowym tj. zgodnym z prawem uregulowaniem zasad dostępu do K. należącej do O., powodowała, że rozstrzygnięcie sprawy było czasochłonne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy

(J. Borkowski (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2011, s. 238).

Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne

i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona

w terminie krótszym. Przewlekłość postępowania wiąże się z sytuacją, gdy organy formalnie nie pozostają w zwłoce w załatwianiu spraw, powołując się na niezależne od siebie przyczyny, a także, gdy podejmują działania pozorowane bądź też działają opieszale.

O istocie przewlekłości oraz jej wystąpieniu decyduje więc "element obiektywny" wyrażający się w upływie kilku terminów załatwienia sprawy, opieszałości w wyznaczaniu i przeprowadzaniu czynności procesowych niezbędnych do skonkretyzowania przedmiotu postępowania oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mnożeniu czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy i konieczności ustalenia faktów mających znaczenie prawotwórcze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt: I GSK 1968/18, LEX nr 2577703).

Dla oceny zaistnienia w sprawie przewlekłości postępowania, istotne znaczenie mają określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 35 § 1-3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone

w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane

z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym -

w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżąca I. wypełniła obowiązek wynikający z przytoczonego wyżej

art. 53 § 2b p.p.s.a., kierując do Prezesa UKE ponaglenie.

Sąd, analizując postępowanie organu w sprawie, której dotyczy skarga stwierdził, że postępowanie to cechowało się przewlekłością.

Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a.

w przypadku uwzględnienia skargi sąd może orzec z urzędu lub na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu

art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894).

W ocenie sądu przedmiotowe postępowanie nie miało charakteru rażącego. Upływ czasu od momentu wszczęcia postępowania do jego zakończenia znajduje usprawiedliwienie w okolicznościach sprawy, co nie pozwala na stwierdzenie wystąpienia przewlekłości działania Prezesa UKE z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie, którego dotyczy skarga, zostało zainicjowane wnioskami T. S.A. z siedzibą w W. (obecnie O.) oraz K., które to podmioty wniosły o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] listopada 2012 r. Jak wyjaśnił Prezes UKE w toku postępowania (w początkowej jego fazie) strony składały liczne pisma procesowe zawierające propozycje wprowadzenia konkretnych postanowień w Ofercie [...]. Każde z ww. pism wymagało szczegółowej analizy pod kątem zasadności wprowadzenia proponowanych postanowień do Oferty [...] tak, aby określenie jej postanowień umożliwiało efektywne korzystanie z zasobów K. należącej do O., biorąc pod uwagę fakt, że O. posiada i udostępnia największe zasoby K. w Polsce.

Ostatnie pismo wniesiono w dniu [...] stycznia 2017r., natomiast decyzja kończąca postępowanie wydana została dopiero [...] maja 2019 r. Jedynymi czynnościami dokonywanymi przez organ w sprawie, w tym okresie, było informowanie stron o przedłużeniu terminu na załatwienie sprawy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że postępowanie to cechowało się przewlekłością.

W orzecznictwie podkreśla się, że za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma natomiast znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony.

Jak wskazał organ upływ czasu od momentu wszczęcia postępowania ([...] grudnia 2012 r.) do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie (decyzja z dnia [...] maja 2019 r.) znajduje usprawiedliwienie w okolicznościach niniejszej sprawy,

tj. w obawach przedsiębiorców telekomunikacyjnych co do praktyk stosowanych przez O. w przypadku braku obowiązywania regulowanej podstawy domagania się dostępu do K. należącej do O.. Taki stan rzeczy był akceptowany zarówno przez O. jako podmiot udostępniający K. zgodnie z Ofertą [...] w czasie kiedy nie było podstawy prawnej do przygotowania i przedłożenia przez O. oferty ramowej (zmiany oferty ramowej) o dostępie telekomunikacyjnym w części infrastruktura telekomunikacyjna w zakresie K., a także przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy korzystali z K. na zasadach zgodnych z Ofertą [...].

Organ zauważył, że w toku postępowania jedna ze stron (P. w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. wyraziła zainteresowanie dalszym utrzymywaniem przez Prezesa UKE ww. stanu, tj. niewydawanie decyzji kończącej postępowanie wszczęte w dniu [...] grudnia 2012 r. w wyniku wniosków O. i K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] listopada 2012 r. Powyższe pozwala wnioskować, że izby telekomunikacyjne

i zrzeszeni w nich przedsiębiorcy telekomunikacyjni obawiali się sytuacji, w której nie będą obowiązywały "regulowane " zasady dostępu do K. należącej do O..

Przedstawiony powyżej stan faktyczny prowadzi do wniosku, że wcześniejsze wydanie decyzji umarzającej mogłoby pociągnąć za sobą niekorzystne skutki ekonomiczne i społeczne gdyż przedsiębiorcy telekomunikacyjni straciliby podstawę do domagania się od O. dostępu do K..

Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego (100 zł), a także postanowił o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez racę prawnego z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz.490) oraz w wysokości 17 zł uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.