Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1012/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 154 poz 1015

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1012/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r., sprawy ze skargi J.N., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 15 kwietnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prowadzi egzekucję przeciwko J.N. w oparciu w tytuł wykonawczy nr [...] ([...]) z dnia 12 maja 2011 roku wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Obejmuje on należności z tytułu nałożonej postanowieniem PINB w T z 21 maja 2008 r. grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku niepieniężnego wynikającego z wydanej przez wskazany organ decyzji z dnia 30 stycznia 2007 r. Decyzją tą nakazano J.N. przymusową rozbiórkę garażu wybudowanego na działce nr [...] w miejscowości M., gmina W. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 19 kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję z 30 stycznia 2007 r.

W dniu 27 listopada 2012 r. J.N. złożył wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę swojego żądania wskazał art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej "u.p.e.a.". Wnioskodawca wywodził, że uległa zawieszeniu podstawa jego obowiązku w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 roku, sygn. akt VII SA/Wa 129/12, którym uchylono zaskarżone przez J.N. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 listopada 2011 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w T. z 30 stycznia 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W ocenie strony wyrok ten, w którym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, powoduje wstrzymanie wykonania ww. decyzji dotyczących obowiązku wykonania rozbiórki garażu. Postępowanie egzekucyjne podlega zatem zawieszeniu z urzędu.

W piśmie z dnia 7 stycznia 2013 roku J.N. podniósł, że jego wniosek o zawieszenie postępowania uzasadnia ponadto fakt, że Minister Finansów nie rozpoznał jeszcze jego zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej oddalające skargę na czynności organu egzekucyjnego. Do pisma dołączył kserokopie dokumentów z tego postępowania.

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2013 roku, nr [...], Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zauważył, że w sprawie działa jako organ egzekucyjny prowadzący wyłącznie postępowanie mające na celu egzekucję obowiązku pieniężnego, tj. grzywny pieniężnej nałożonej postanowieniem PINB z 21 maja 2008 r. Organem właściwym do rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej zawieszenia postępowania prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 20 maja 2008 r., tj. obowiązku niepieniężnego wynikającego z decyzji PINB z dnia 30 stycznia 2007 r., dotyczącego rozbiórki garażu, jest natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Organ egzekucyjny I instancji stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a. Zaznaczył, że złożony przez stronę wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia 30 stycznia 2007 r. i toczące się w tej sprawie postępowanie, nie wpływa na wymagalność dochodzonego w prowadzonym przez Naczelnika postępowaniu egzekucyjnym obowiązku o charakterze pieniężnym. Dopiero wydanie prawomocnej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia 30 stycznia 2007 r. oraz w konsekwencji uchylenie postanowienia PINB z 21 maja 2008 r. nakładającego grzywnę pieniężną, skutkowałoby umorzeniem prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Wskazywany przez wnioskodawcę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczy wyłącznie wstrzymania wykonania postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego i nie ma żadnego wpływu na bieg postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o obowiązujące w dalszym ciągu w obrocie prawnym postanowienie z dnia 21 maja 2008 r. nakładające grzywnę pieniężną. Odnosząc się natomiast do podniesionej w piśmie z 7 stycznia 2013 r. okoliczności, że wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest "dodatkowo uzasadniony" okolicznością braku rozpatrzenia przez Ministra Finansów złożonego przez wnioskodawcę zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2011 r., w którym podtrzymany został wcześniejszy wniosek o wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych, organ zauważył, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Z treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 5 grudnia 2011 r. wynika, że nie znalazł on podstaw do takiego wstrzymania. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego stwierdził również, że zarzuty podniesione w skardze na czynności egzekucyjne oraz okoliczność braku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2011 r. nie stanowią przesłanki wymienionej przez ustawodawcę w katalogu sytuacji obligujących organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia uwzględniającego zażalenie, tj. że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu względnie uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono niezbadanie wszechstronnie sprawy oraz błędną wykładnię art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w związku z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", poprzez uznanie, że nie istnieją podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego z urzędu, pomimo że po stronie zobowiązanego są spełnione wymogi do podjęcia pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Wnioskodawca jeszcze raz podniósł, że wydanie wyroku przez WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., a równocześnie złożenie skargi kasacyjnej od tego wyroku przez GINB w Warszawie skutkuje wstrzymaniem nałożonego obowiązku. Pełnomocnik zarzucił również, że organ I instancji nie odniósł się do dokumentów przedłożonych przez J.N. z pismem z dnia 7 stycznia 2013 roku, które pozostają w ścisłym związku z prowadzoną egzekucją i wnioskiem o zawieszenie postępowania, gdyż obejmują szersze zagadnienie aniżeli prowadzone postępowanie egzekucyjne, tj. "wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych" w stosunku do zobowiązanego. Podał również, że przyjęta interpretacja przepisu art. 56 §1 pkt 5 u.p.e.a. jest sprzeczna z doktryną i orzecznictwem sądowoadministracyjnym. W konsekwencji spowodowało to zawężenie przedmiotu rozpatrywanego wniosku.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesłanki zawieszenia postępowania mają charakter obligatoryjny, a ich zamknięty katalog zawiera art. 56 § 1 u.p.e.a. Żadna z przywoływanych przez skarżącego okoliczności nie wypełnia przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazano przy tym w szczególności, że powoływana przez pełnomocnika strony okoliczność złożenia skargi kasacyjnej przez GINB w Warszawie od wyroku WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., nie mieści się w katalogu przesłanek wyszczególnionych w art. 56§1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył także, że organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku zobowiązanego J. N. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel w piśmie z dnia 10 stycznia 2013 r. uznał, że w obecnym stanie faktycznym brak jest przesłanek wynikających z art. 56§1 u.p.e.a. do zawieszenia postępowania egzekucyjnego o charakterze niepieniężnym tj. obowiązku rozbiórki garażu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik J.N. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i zarzucił:

1. naruszenie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez zajęcie stanowiska, że nie występuje żadna z przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 56 § 1 tej ustawy, a szczególnie w pkt 5 tego paragrafu, podczas gdy skarżący wykazał, że taka przesłanka ma miejsce;

2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie merytorycznego zażalenia z dnia 28 lutego 2013 r. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 5 lutego 2013 r. oraz braku wyczerpującej kontroli postępowania i rozstrzygnięcia organu I instancji, zarówno z punktu widzenia legalności, jak i zupełności, w tym w zakresie zebranego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji błędnie rozważał istnienie wszystkich przesłanek zawartych w art. 56 § 1 u.p.e.a., gdy skarżący podnosił wyłącznie istnienie tej określonej w pkt 5 tego paragrafu. Ponadto zarzucono Dyrektorowi Izby Skarbowej, że w toku postępowania odwoławczego, wbrew nakazowi art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., nie dokonał merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonego postanowienia, a co wyraża się min. tym, że nie odniósł się do argumentacji faktycznej i prawnej zawartej w pkt 1-5 uzasadnienia zażalenia z dnia 28 lutego 2013 roku. W dalszej części wskazano, że przywołane przez organ orzecznictwo sądowoadministracyjne nie przystaje do przedmiotowej sprawy, a rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 roku mieści się w przesłance określonej w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z kserokopii wskazanych w piśmie dokumentów (zawiadomienie o terminie posiedzenia NSA; pisma pełnomocnika skarżącego w przedmiocie przekazania odpisu sentencji wyroku) dla wykazania, że skarga kasacyjna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r. została oddalona. Pełnomocnik wskazał, że do dnia sporządzenia przedmiotowego pisma nie otrzymał wyroku NSA z dnia 24 stycznia 2014 r. wraz z uzasadnieniem. A zatem organy nadzoru budowlanego są zobowiązane do podjęcia postępowania obejmującego stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 kwietnia 2007 r., a także poprzedzającej ją decyzji PINB w Tarnowie z dnia 30 stycznia 2007 r. Istnienie w obrocie prawnym tych orzeczeń uzasadnia stanowisko skarżącego, że spełnione są wymogi do zawieszenia postępowania określone w art. 56§1 pkt 5 u.p.e.a. Daje także podstawę do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125§1 pkt 1 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego powołał się także na wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1289/13, którym uchylono zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 marca 2013 r. i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2011 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku. W ocenie pełnomocnika skarżącego również wynik tego postępowania będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy rozpatrywanej przez WSA w Krakowie.

Ustosunkowując się do powyższego pisma Dyrektor Izby Skarbowej wskazał w szczególności, że powoływanie przez skarżącego wyroków w sprawach odrębnych czy też wydanych po dacie wydania zaskarżonego postanowienia pozostaje bez wpływu na jego prawidłowość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wskazuje, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 21 lutego 2014 r., gdyż nie ma to znaczenia dla skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięć wydanych przez organy w niniejszej sprawie. Rozpoznana sprawa dotyczy bowiem jedynie dokonania oceny czy w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego, w szczególności wskazywana przez skarżącego przesłanka określona w art. 56§1 pkt 5 u.p.e.a., z uwagi na wydanie przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. Wyrokiem tym uchylono zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej J.N. wykonanie rozbiórki garażu zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości M.. W ocenie skarżącego zawarcie w pkt II sentencji przedmiotowego wyroku stwierdzenia, że "zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku" oznacza, że podlega wstrzymaniu także wykonanie decyzji PINB w T. z dnia 30 stycznia 2007 r. oraz WINB w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2007 r. Odpadła zatem podstawa prawna do prowadzenia egzekucji. Sąd wskazuje, że powołane przez skarżącego okoliczności nie stanowią przesłanki uzasadniającej zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wymaga przypomnienia, że stosownie do treści art. 56§1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo

rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą

zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego

przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego wymienione zostały w przytoczonym przepisie enumeratywnie. Z uwagi na zamknięty katalog przesłanek określonych w powyższym przepisie, okoliczności w nim niewymienione, a podnoszone przez zobowiązanego we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie mogą przynieść oczekiwanego przez niego skutku. Wskazana we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego okoliczność wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej, stanowiącej podstawę prawną tytułu wykonawczego z dnia 20 maja 2008 r. i z dnia 12 maja 2011 r. nie mieści się w żadnej z przesłanek określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a., w szczególności wskazanej w pkt 5, obligujących organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego w oparciu o taką decyzję tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2001 r., sygn. akt III SA 47/00). Prowadzenie zatem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zagadnieniem, które uniemożliwia prowadzenie egzekucji administracyjnej, albowiem była ona prowadzona w oparciu o obowiązek wynikający z funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, której bytu prawnego nie zmienił sam fakt wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym. Wbrew twierdzeniom skarżącego wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. nie doprowadził do wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej. Orzeczenie zawarte w pkt II sentencji wyroku, wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a., odnosiło się wyłącznie do wstrzymania wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 listopada 2011 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Całkowicie nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącego rozciągające ten skutek wyroku na decyzje PINB w Tarnowie z 30 stycznia 2007 r. oraz Małopolskiego WINB w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sad zauważa, że zawarcie w wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 p.p.s.a. stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę. Przepis ten stanowi, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Konieczność zawarcia w wyroku takiego rozstrzygnięcia wynika z faktu, że wyrok wydany przez wojewódzki sąd administracyjny jest nieprawomocny. Do czasu uprawomocnienia się nie wywołuje on zatem żadnych skutków prawnych (w tym wyrok uwzględniający skargę nie wywołuje do czasu uprawomocnienia się skutków prawnych związanych z utratą mocy wiążącej zaskarżonego aktu – postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego). Niezbędne staje się wtedy określenie przez sąd, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotowy wyrok WSA w Warszawie w żaden sposób nie wywarł wpływu na prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr [..] z dnia 12 maja 2011 r. było niewykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia 21 maja 2008r. o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce garażu. W sprawie nie zaszła sytuacja polegająca na uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności postanowienia z dnia 21 maja 2008r. o nałożeniu na skarżącego grzywny. Zatem ww. postanowienie o nałożeniu grzywny, którego niewykonanie stało się podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, nie zostało z niego wyeliminowane i funkcjonuje w obrocie prawnym. Wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 129/12, również nie odnosi się do tego postanowienia. Sąd podkreśla, że okoliczność, iż toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tarnowie z dnia 30 stycznia 2007 r. nakazującej wykonanie rozbiórki garażu nie ma żadnego wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne w zakresie obowiązku o charakterze pieniężnym.

Podobnie bez wpływu na jego bieg pozostawało toczące się postępowanie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, w toku którego skarżący wnosił o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Sytuacja taka również nie wyczerpuje żadnej z przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Sąd zaznacza, że art. 54§6 u.p.e.a. przewiduje w razie wniesienia skargi na czynności egzekucyjne możliwość wstrzymania w uzasadnionych przypadkach prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie wstrzymanie postępowania egzekucyjnego jest instytucją podobną do zawieszenia postępowania, jednak jest to instytucja odrębna i nie stosuje się do niej przepisów art. 56-58 u.p.e.a. Zresztą z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2011 r. oddalającego skargę wynika, że nie znalazł on podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Oceny tej nie zmienia powołany w piśmie procesowym z 21 lutego 2014 r. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r., którym uchylono postanowienie Ministra Finansów i utrzymane w nim mocy ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2011 r., wskazując na błędne zakwalifikowanie pisma skarżącego jako skargi na czynności egzekucyjne.

Końcowo Sąd zauważa, że nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, uznając, że nie jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy z uwagi na toczące się postępowania wskazane przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 21 lutego 2014 r. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia okoliczności, które uniemożliwiłyby dokonanie oceny, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem.

Wobec powyższego uznać należało, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, dlatego Sąd skargę oddalił działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.