Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1648/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 207/14 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 207/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.S. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej jako "SKO") z dnia 7 listopada 2013 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r.

Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 22 listopada 2011 r. Prezydent W. (dalej jako "Prezydent") ustalił Skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości - położonej w [...] W. przy ul. [...] - za 2010 r. w kwocie 1 980 zł. Stwierdził bowiem, że na najemcach lokali użytkowych stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Wskazaną na wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy powyższą decyzję. Powołując się treść art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 7 u.p.o.l., a także art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), SKO uznało, iż Prezydent zasadnie przyjął, że posiadaczem zależnym, a co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości jest Skarżący, który faktycznie włada lokalem użytkowym jako posiadacz zależny (najemca). Wynika to z umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 5 września 2005 r., zawartej pomiędzy Skarżącym a Zakładem Gospodarowania Nieruchomościami [...] W. (dalej jako "ZGN").

W skierowanej do Sądu skardze Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 210 § 4 oraz art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), a także art. 6 ust. 7 u.p.o.l.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał na wstępie, że jakkolwiek organy podatkowe powinny były prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie, a nadto powinny były udzielać Skarżącemu koniecznych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, to jednak obowiązki te konkretyzują się we wszczętym, konkretnym postępowaniu podatkowym. Natomiast o tym, że na Skarżącym ciążył obowiązek podatkowy z racji wynajmowania od [...] W. lokalu użytkowego, powinien wiedzieć on sam, gdyż jak wynika już choćby z art. 84 Konstytucji RP, każdy ma obowiązek ponosić ciężary i świadczenia publiczne, w tym podatki. W tym miejscu Sąd podkreślił, że przyjmuje się domniemanie powszechnej znajomości prawa, w tym prawa nakładającego wspomniane ciężary i świadczenia publiczne. Okoliczność, że właścicielem przedmiotu najmu jest [...] W., nie miała wpływu na obowiązek samodzielnego, niezależnego od żadnego wezwania i terminowego zadeklarowania przez Skarżącego przedmiotu opodatkowania.

Sąd nie podzielił również stanowiska Skarżącego, jakoby właściciel i organ podatkowy (Prezydent) to w niniejszej sprawie ten sam podmiot, który z urzędu miał wiedzę o jego obowiązku podatkowym. Wyjaśnił wówczas, że podmiotem prawa własności jest [...] W., zaś organem podatkowym pierwszej instancji - Prezydent. Pierwszy z tych podmiotów działa w sferze dominium publicznego, w ramach którego zawiera, np. cywilnoprawne umowy najmu majątku gminy W., zaś drugi działa w sferze imperium, w ramach którego ustala wysokość zobowiązań podatkowych podatników podatków lokalnych. W praktyce Prezydent rzeczywiście mógł z urzędu dysponować wiedzą, co do obowiązku podatkowego Skarżącego (ten sam Prezydent jest organem osoby prawnej - Gminy W., jak i organem podatkowej administracji publicznej), a to do pewnego stopnia czyni zasadnym zarzut, iż przez kilka lat organ ten niezasadnie zwlekał ze wszczęciem postępowania podatkowego. Sąd zwrócił jednak uwagę, że Skarżący powinien liczyć się z tym obowiązkiem od samego początku trwania umowy najmu i to niezależnie od tego, że w zawieranych umowach [...] W. nie informowało go o tym. Obowiązek podatkowy wynika z prawa publicznego, jest niezależny od tego, czy strony umowy wspomną o nim w samej umowie i w jaki sposób rozłożą ekonomiczny ciężar podatku. Zatem, w ocenie Sądu, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., podatnikiem podatku od wynajmowanego od [...] W. lokalu był Skarżący.

W skardze kasacyjnej Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, a w związku z tym niezastosowanie w sytuacji, gdy umowa najmu lokalu nie została zawarta z właścicielem tegoż lokalu, lecz z ZGN, a tytuł prawny do zarządzania tymże lokalem ZGN uzyskał bezpośrednio od właściciela nieruchomości;

2) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 134 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy jedynie w granicach zarzutów skargi na decyzję SKO, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku, podczas, gdy Sąd nie będąc związany zarzutami skargi winien rozpoznać sprawę w sposób wszechstronny, badając ją także pod kątem naruszeń innych przepisów prawa, aniżeli te wskazane w skardze, zasadności i możliwości jej wydania, poprzez sprawdzenie chociażby poprawności złożonej przez Skarżącego deklaracji na co bezsprzecznie wskazuje uzasadnienie Sądu;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd skargi Skarżącego w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a uzasadnione było jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "k.p.a.", poprzez pogwałcenie reguły pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, tj. wydanie decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, cedującej odpowiedzialność podatkową organu na osobę trzecią.

Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.

Najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej, dotyczy błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że Skarżący zawarł umowę z jednostką samorządu terytorialnego (Gminą [...] W.), gdy faktycznie umowę tę zawarł z ZGN, będącym jednostką budżetową [...] W. Na poparcie swoich twierdzeń, Skarżący przytoczył fragment załącznika do uchwały nr [...] Rady [...] W. z dnia 2 grudnia 2004 r., zawierający statut ZGN, w którym przewidziane zostały jego zadania. Podkreślił, że wynika stąd, iż ZGN zarządza nieruchomościami, będącymi w zasobach [...] W. i tym samym objął owy lokal w posiadanie w sposób pierwotny.

Stanowisko takie jest jednak błędne, co z kolei oznacza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakceptował ustalony w sprawie przez organy podatkowe stan faktyczny, z którego wynikało, iż Skarżący zawarł umowę bezpośrednio z Gminą [...] W.

Przede wszystkim, Skarżący cytując fragmenty § 4 statutu ZGN określającego jego zadania, nie zwrócił uwagi na § 7 tego statutu, w którym wyraźnie wskazano, że zadania określone w statucie wykonuje Dyrektor ZGN w imieniu [...] W., w granicach pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta [...] W. W takim zaś przypadku ZGN zawierając umowę ze Skarżącym, działał jako pełnomocnik Gminy [...] W. Sąd pierwszej instancji nie miał wobec powyższego podstaw do podważania ustaleń organów podatkowych, z których wynikało, że Skarżący zawarł umowę ze wskazaną jednostką samorządu terytorialnego.

Nieprawidłowo także Skarżący wskazuje, że ZGN był posiadaczem owego lokalu. Posiadanie stanowi instytucję prawa rzeczowego, oznaczającą stan faktyczny polegający na władaniu określoną rzeczą przez posiadacza dla samego siebie. Przez władztwo to w literaturze przedmiotu oraz orzecznictwie rozumie się możność władania rzeczą. Efektywne - w sensie gospodarczym - korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania. Dla istnienia posiadania nie jest bowiem konieczne rzeczywiste (fizyczne) korzystanie z rzeczy, lecz sama możność takiego korzystania (por. orzeczenie SN z dnia 3 czerwca 1966 r. sygn. akt III CR 108/66 oraz tak samo S. Rudnicki: Komentarz do Kodeksu cywilnego. Cz. II. Własność i inne prawa rzeczowe, Lexis Nexis, Warszawa 2003, s. 499). Przesłankami koniecznymi do stwierdzenia stanu posiadania są zatem: władanie rzeczą przez posiadacza, w przedstawionym wyżej rozumieniu (corpus) oraz manifestowany przez posiadacza zamiar władania rzeczą dla siebie (animus). Biorąc natomiast pod uwagę zakres zadań przyznanych ZGN w statucie, zaś przede wszystkim zapis § 7, z którego bezpośrednio wynika, że zadania wykonywane są na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta [...] W., właściwa jest teza, że podmiotowi temu, działającemu w imieniu Gminy [...] W., można przypisać jedynie status dzierżyciela w rozumieniu art. 338 k.c. Zgodnie z tym przepisem, kto rzeczą faktycznie włada za kogo innego, jest dzierżycielem. Dzierżenie polega na faktycznym władaniu rzeczą, ale nie w swoim imieniu i z wolą władania za kogo innego. Brak woli posiadania nieruchomości dla siebie wyklucza zatem możliwość traktowania ZGN jako posiadacza owego lokalu.

Wobec powyższego, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., gdyż Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do stosowania tego przepisu. Prawidłowo bowiem nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia podmiotu, z którym Skarżący zawierał umowę najmu lokalu użytkowego.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. Przypomnieć jedynie należy, że k.p.a. nie był stosowany przez organy podatkowe, gdyż w art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy wprost wskazano, że jej przepisów nie stosuje się do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej. Z kolei z art. 1 pkt 3 i art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie wynika, że przepisy tej ustawy stosuje się do postępowania podatkowego. W ramach zaś takiego postępowania, wydana została decyzja wymiarowa, która była przedmiotem kontroli przez Sąd pierwszej instancji. Biorąc jednak pod uwagę, że wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, znajduje swój odpowiednik w Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny zidentyfikował go jako naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenia tego przepisu Skarżący upatrywał w "próbie przerzucenia odpowiedzialności organu na osobę, na której obowiązek podatkowy nie ciążył". Stanowisko takie jest jednak nieuprawnione. O naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i zawartej w nim normy nakazującej organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie może stanowić podjęcie przez ten organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże to przekonanie nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 310/15).

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w tym przepisie, oznacza jedynie to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. można rozważać również wówczas, gdy wojewódzki sąd administracyjny - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, nie zauważając naruszeń prawa, które chociaż nie zostały powołane przez skarżącego, ale istnienie których sąd zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Jest on przy tym tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem norm, których złamania sam skarżący wprawdzie nie sygnalizował w złożonej skardze, ale których naruszenie sąd pierwszej instancji powinien dostrzec z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 446/16). Tymczasem Skarżący w zakresie sformułowania tego zarzutu oraz jego uzasadnienia, nie wskazał, jakich uchybień organów Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, a które to uchybienia powinny doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podał jedynie, że z uzasadnienia wyroku nie wynika, aby poddano kontroli "chociażby" poprawność złożonej przez niego deklaracji podatkowej. Jaki to miało mieć wpływ na wynik sprawy, Skarżący już nie wyjaśnił.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że art. 141 § 4 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 85/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, obejmujące stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, pozwala zarazem jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone orzeczenie. Zawiera ono też wyczerpującą relację z dotychczasowego przebiegu postępowania oraz prawną ocenę stanowiska organów podatkowych. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia zatem wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. To, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną Sądu pierwszej instancji co do wykładni i zastosowania przepisów prawa, nie świadczy o naruszeniu przez ten sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera również stanowisko w zakresie podmiotu, z którym Skarżący zawarł umowę najmu lokalu użytkowego. Kwestia ta nie wymagała przy tym szerszego uzasadnienia przez Sąd pierwszej instancji, gdyż sam Skarżący twierdził, że zawarł umowę z Gminą [...] W.

W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego istota problemu dotyczy odpowiedzi na pytanie, jaki podmiot w realiach faktycznych sprawy, jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Organ podatkowy określił osobę podatnika w oparciu o dyspozycję art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, podatnikami podatku od nieruchomości są, m.in. osoby fizyczne, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.

Wskazać należy, że powyższe unormowanie składa się niejako z dwóch członów, wyznaczających pozytywne przesłanki powstania obowiązku podatkowego, połączonych funktorem alternatywy nierozłącznej "lub". Pominąć w tym wypadku należy, jako niemający zastosowania w rozpoznawanej sprawie, ostatni fragment przepisu, będący negatywną przesłanką opodatkowania (wykluczającą opodatkowanie) nieruchomości (dot. to lokali mieszkalnych). Treść pierwszego fragmentu przepisu wskazuje, że podatnikiem podatku od nieruchomości będzie osoba fizyczna, która objęła w posiadanie nieruchomość bezpośrednio od właściciela, tj. w rozpatrywanym przypadku od jednostki samorządu terytorialnego. Wyjątek od zasady bezpośredniości umowy łączącej podatnika z właścicielem, dotyczy wyłącznie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, co wyraźnie zostało wyeksponowane w powołanym przepisie.

Takie uregulowanie oznacza, że podatnikiem będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie (z uwzględnieniem ww. wyjątku) na podstawie umowy, a zatem nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną (np. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) w sposób wtórny, tzn. nie od właściciela, ale posiadacza dysponującego już prawem posiadania na podstawie określonego stosunku prawnego (tak też w wyroku NSA z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1716/10). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wymieniając ogólnie umowę, jako podstawę oddania w posiadanie nieruchomości, nie wskazał jej rodzaju. Wypływa z tego wniosek, że warunki owej "umowy" spełnia każdy dwustronny stosunek obligacyjny, na podstawie którego określony podmiot otrzymał w posiadanie nieruchomość od właściciela. Do tej kategorii należy zatem zaliczyć zarówno umowy nazwane (np. najem, dzierżawa), jak i nienazwane. Drugi z kolei człon przepisu wskazuje, że podatnikiem może być również osoba, której posiadanie wynika "z innego tytułu prawnego". Nie ma on jednak zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż posiadanie Skarżącego wynika z umowy najmu, która stanowi umowę nazwaną. Jej zawarcie uzasadnia uznanie Skarżącego za posiadacza lokalu użytkowego, stanowiącego własność jednostki samorządu terytorialnego.

Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, Skarżący zawarł umowę bezpośrednio z właścicielem lokalu, czyli Gminą [...] W., w imieniu i na rzecz której działał ZGN. Prawidłowo zatem uznano Skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości, gdyż spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. Dlatego też zarzut naruszenia prawa materialnego, okazał się nieuzasadniony.

Powołane przez Skarżącego wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt II FSK 2795/11 i z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt II FSK 1090/05), mające uzasadniać uznanie za podatnika ZGN, wydane zostały w odmiennym stanie faktycznym i nie mogą odnosić się do sprawy rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu. Wyroki te prezentują linię orzeczniczą, która sprowadza się do przyjęcia tezy, że przykładem innego tytułu prawnego posiadania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., jest przekazanie nieruchomości w trwały zarząd przez właściciela jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Wówczas przymiot podatnika podatku od nieruchomości posiada również gminna jednostka budżetowa, jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Wobec powyższego, jeżeli na rzecz takiej jednostki przekazano nieruchomość w trwały zarząd, staje się ona posiadaczem nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Sytuacja taka jednak w niniejszej sprawie nie ma miejsca, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, aby na rzecz ZGN ustanowiony został trwały zarząd nieruchomości, w której znajduje się lokal użytkowy oddany Skarżącemu w posiadanie na podstawie zawartej umowy najmu. Wskazać należy, że przekazanie nieruchomości w trwały zarząd wymaga zachowania wymogów prawnych wynikających z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.). Zasadnicze znaczenie ma art. 45 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze decyzji. W art. 45 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca (w pkt 1 - 9) wymienił wymogi formalne, jakie decyzja taka winna spełniać, w szczególności powinna określać cenę nieruchomości i opłaty za trwały zarząd (pkt 7), czas, na który trwały zarząd został ustanowiony (pkt 9).

Skarżący nie zawierał wobec powyższego umowy najmu z trwałym zarządcą nieruchomości, co sprawia, że tezy powołanych w skardze kasacyjnej wyroków Naczelnego Sąd Administracyjnego, na które się powołuje, nie mogą mieć w realiach niniejszej sprawy znaczenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

-----------------------

9