Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 56/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1, art. 144 w zw. z art. 138 par. 1 pkt 1, art. 64 par. 2, art. 44, art. 58 par. 1, art. 55
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec, Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Guziński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na postanowienie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2014, złożonego przez A. W., utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W pierwszej części uzasadnienia postanowienia wydanego w drugiej instancji Dyrektor ARiMR przedstawił okoliczności stanu faktycznego sprawy i przebieg postępowania. Z wywodów tych wynika, że w dniu [...] maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w L. wpłynął wniosek A. W. o przyznanie płatności na rok 2014. Do wniosku strona dołączyła niepodpisane załączniki graficzne, na których znajdowały się wyrysowane działki rolne zadeklarowane we wniosku (bez oznaczenia poszczególnych działek rolnych na załącznikach graficznych). Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwano wnioskodawczynię do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych wniosku o przyznanie płatności, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie to zostało wysłane – jak wskazał organ – na adres skarżącej podany we wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych – ul. [...], [...] L. Zgodnie z adnotacją umieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłkę skierowaną do skarżącej pozostawiono w placówce pocztowej w dniu [...] czerwca 2014 r., umieszczając w skrzynce oddawczej awizo. Powtórnego awizowania przesyłki dokonano w dniu [...] czerwca 2014 r. Z powodu niepodjęcia pisma w terminie dokonano jego zwrotu w dniu [...] czerwca 2014 r. W związku z powyższym organ I instancji przyjął, iż nastąpiła tzw. fikcja prawna doręczenia tj. pismo zostało doręczone w rozumieniu art. 44 k.p.a., zgodnie z którym w razie niemożności dostarczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, bądź w miejscu widocznym przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, a po upływie ostatniego dnia doręczenie uważa się za dokonane. W konsekwencji wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności zostało uznane za doręczone w dniu [...] czerwca 2014 r. Pismami z dnia [...] września 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. pozostawił wniosek strony w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i ONW na rok 2014 bez rozpoznania. Powyższe pisma zostały również doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu [...] października 2014r.

Pismem z dnia [...] października 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie jej terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności. W uzasadnieniu wniosku podała, że o wezwaniu do uzupełninia braków formalnych dowiedziała się w dniu [...] października 2014 r. Podała, że z mieszkania przy ul. [...] w L. wyprowadziła się w styczniu, nie dokonała jednak zmiany adresu w ewidencji producentów rolnych, ponieważ właściciel następnego mieszkania nie udostępnił jej klucza do skrzynki pocztowej. Właściciel mieszkania przy ul. [...], jak wskazała, miał przekazywać jej korespondencję, okazało się jednak, że nie przekazał jej wszystkich awiz. Ponadto skarżąca wskazała, że najlepszym rozwiązaniem będzie zmiana adresu korespondencyjnego na adres jej rodziców, z którymi utrzymuje regularny kontakt.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego w L. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku, uznając, że strona nie uprawdopodobniła, iż nie ponosi winy za uchybienie terminu.

Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła zażalenie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego we W. W uzasadnieniu zażalenia strona ponowiła argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu wskazując, iż w styczniu 2014 r. wyprowadziła się z wynajmowanego mieszkania przy ul. [...]. Ponadto podniosła, iż od właściciela mieszkania na ul. [...] w L. otrzymywała regularnie awiza, tego jednak nie otrzymała i nie było to jej działanie zawinione. Jeszcze raz podkreśliła, że właściciel mieszkania, do którego przeprowadziła się, nie wyraził zgody na korzystanie ze skrzynki pocztowej. Aktualnie podała jako adres do korespondencji adres swoich rodziców, który jednak nie jest jej adresem zamieszkania.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W., uznał, że pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie było prawidłowe. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał art. 58 k.p.a., zgodnie z którym, aby przywrócenie terminu było możliwe konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1. uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, 2. wniesienie prośby o przywrócenie terminu, 3. dochowanie 7 - dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 4. dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.

Odnosząc się do przesłanki uprawdopodobnienia braku winy organ wskazał, że osoba zainteresowana zobowiązana jest w prośbie o przywrócenie terminu swoją argumentacją uwiarygodnić staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż udowodnienie, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie ma zatem prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie faktyczne miało miejsce. W ocenie organu, w świetle utrwalonych poglądów doktryny oraz praktyki sądów administracyjnych, biorąc pod uwagę kryterium braku winy w uchybieniu terminu procesowego należało stwierdzić, iż A. W. wnosząc prośbę o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o płatność na rok 2014, nie uprawdopodobniła istnienia okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie. W konsekwencji argumenty dotyczące zmiany miejsca zamieszkania i braku dostępu do skrzynki pocztowej są – zdaniem organu, chybione, ponieważ strona winna wcześniej podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia swoich interesów, na przykład poprzez podanie innego adresu do korespondencji niż wskazany we wniosku lub ustanowić pełnomocnika do zastępowania jej w toczącym się postępowaniu i w ten sposób zapobiec niekorzystnym skutkom, jakie wiążą się z uchybieniem terminu do dokonania określonych czynności procesowych.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi podniosła, że stosownie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy – obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Dodatkowo podkreśliła, że z art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca zauważyła także, że organ nie zwrócił się do niej o przedstawienie dowodów na ustalenie stanu faktycznego. Dodała również, że jest zameldowana w Z., gmina C., tam też mieści się jej gospodarstwo, tam pracuje, ale nie zamieszkuje. Ze względu na dzieci (ich edukację) oraz pracę byłego partnera zamieszkała w L. przy ul. [...]. Wskazała, że jest to adres zamieszkania ojca jej dzieci, z którym rozstała się na początku bieżącego roku. Po rozstaniu z partnerem ustaliła z nim, że będzie przekazywał jej korespondencję przychodzącą na adres przy ul. [...]. Korespondencja, jak wskazała skarżąca, była jej przekazywana regularnie, niektóre jednak awiza jej były partner włożył do plecaka siedmioletniego syna, o czym jej nie poinformował. Zdaniem skarżącej, w takiej sytuacji nie można mówić o jej świadomym zawinieniu, nie mogła bowiem przewidzieć braku rozsądku byłego partnera. Dodatkowo skarżąca wskazała, że wobec niepodjęcia przez nią wezwania, organ mógł podjąć dodatkowe środki w celu powiadomienia jej o istniejącym piśmie, zwłaszcza, że we wniosku o dopłaty podała swój aktualny numer telefonu.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Na rozprawie w dniu [...] maja 2015 r. skarżąca dodała, że w czasie składania wniosku o przyznanie płatności jej dziecko było w szpitalu, w toku postępowania administracyjnego nie przedłożyła jednak stosownego zaświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 271 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." – sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostało rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, w którym organ wskazując jako podstawę działania art. 59 § 1, art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2014. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do oceny, czy organ słusznie przyjął, że skarżąca nie uprawdopodobniła swojej winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie, w związku z dostrzeżonymi przez organ brakami formalnymi wniosku o przyznanie płatności na rok 2014, wezwano skarżącą do ich uzupełnienia w terminie 7 dni. Wezwanie to zostało wysłane na adres skarżącej podany we wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych, tj. ul. [...],[...] L. Zgodnie z adnotacją umieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłkę skierowaną do skarżącej pozostawiono w placówce pocztowej w dniu [...] czerwca 2014 r., umieszczając w skrzynce oddawczej awizo. Powtórnego awizowania przesyłki dokonano w dniu [...] czerwca 2014 r. Z powodu niepodjęcia pisma w terminie, dokonano jego zwrotu w dniu [...] czerwca 2014 r. W związku z powyższym, wobec niepodjęcia awizowanej przysyłki przez adresata, słusznie organy przyjęły, że nastąpiła tzw. fikcja prawna doręczenia. Zgodnie bowiem z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§4).

Skoro zatem skarżąca nie podjęła adresowanej do niej i dwukrotnie awizowanej przesyłki pocztowej, zawierającej wezwanie do uzupełninia braków formalnych wniosku, doręczenie należało uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu liczonego od pierwszego zawiadomienia, które nastąpiło w dniu [...] czerwca 2014 r. W konsekwencji więc należało przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia braków wniosku zostało doręczone skarżącej w dniu [...] czerwca 2014 r., natomiast siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upłyną bezskutecznie [...] czerwca 2014 r. (poniedziałek). Wobec nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych wniosku, organ I instancji pozostawił wniosek strony w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i ONW na rok 2014 bez rozpoznania.

Wskazać należy, że w przypadku uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych podania, strona może złożyć wniosek o jego przywrócenie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Paragraf 2 przywołanego artykułu stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby wymagane jest dopełnienie czynności, dla której określony był termin. W niniejszej sprawie skarżąca skorzystała z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Ocena natomiast postępowania, jakie toczyło się w niniejszej sprawie przed organem odwoławczym w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu, prowadzi do konkluzji, że postępowanie to było prowadzone prawidłowo.

W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. (por. wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 4 września 2013 r. o sygn. akt II SA/Rz 360/13, w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I SA/Bd 106/13, w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 648/12, w Warszawie z dnia 17 lutego 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 1697/10, w Łodzi z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 573/14). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck, Warszawa 1998, s. 345). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy strony, a przy tym zainteresowany wykaże, że niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności na rok 2014. Słusznie przy tym wskazano, że chybione są argumenty dotyczące zmiany miejsca zamieszkania i braku dostępu do skrzynki pocztowej pod aktualnym adresem zamieszkania, ponieważ strona winna wcześniej podjąć działania zmierzające do zabezpieczenia swoich interesów poprzez np. ustanowienie pełnomocnika, czy też wskazanie innego adresu do korespondencji. Nie mogło przy tym stanowić okoliczności usprawiedliwiającej uchybienie terminowi nieprzekazanie awiza przez byłego partnera skarżącej. Podkreślić przy tym trzeba, że skarżąca składając wniosek o przyznanie płatności powinna mieć świadomość, że w sprawie zostanie wszczęte postępowanie i że będą wydane określone rozstrzygnięcia. Powinna też mieć na uwadze konieczność ewentualnego uzupełninia wniosku, czy złożenia wyjaśnień na wezwanie organu. W konsekwencji zatem jej powinnością było podanie – już na etapie złożenia wniosku o przyznanie płatności – takiego adresu do korespondencji, na który kierowane do niej przesyłki byłyby jej niezwłocznie i z całą pewnością przekazywane (dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji podała, że takim adresem jest adres zamieszkania jej rodziców).

Zdaniem Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że do uchybienie terminowi doszło bez jej winy. Przeszkody w dochowaniu terminu, na które skarżąca powołała się we wniosku o przywrócenie terminu świadczą o niedołożeniu należytej staranności w dbaniu o własne interesy. Podkreślić natomiast trzeba, ze każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu, wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania, wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa. Ponadto, przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 341/14).

Końcowo należy zauważyć, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzutu strony dotyczący niewyjaśnienia przez organ okoliczności sprawy poprzez brak podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do dokonania zaniedbanej czynności procesowej prowadzone jest na prośbę strony i opiera się na ocenie okoliczności przez stronę wskazanych. To strona ma uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu, a nie organ ma dociekać przyczyn spóźnienia strony (por. wyrok WSA z dnia 20 marca 2014 r. o sygn. akt II SA/Bk 1191/13). Sąd nie zauważył przy tym, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. W ocenie Sądu organ administracji wyczerpał dyspozycję tych przepisów i prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające.

Podkreślić także należy, że dokonanie oceny zaskarżonego postanowienia nie może opierać się na nowych, podnoszonych dopiero w na rozprawie przed Sądem okolicznościach, jeśli nie były one znane dotychczas organowi. Okoliczności, które Sąd bierze pod uwagę musiały zostać zgłoszone na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu. Sąd administracyjny pełni funkcję kontrolną. Nie jest kolejnym merytorycznym podmiotem, badającym ten sam wniosek.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 55 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 54 § 1 oraz imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika organu wzywającego (§ 1 ). Wezwanie dokonane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie. Przepis ten zezwala na dokonanie wezwań "pilnych" wyłącznie w sprawie niecierpiącej zwłoki, tj. takiej, której szybkie załatwienie jest konieczne ze względu na stan zagrożenia życia lub zdrowia, poważne skutki gospodarcze lub społeczne (por. Andrzej Matan, Komentarz do art. 55 Kodeksu postępowania administracyjnego), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.