Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 312/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art 88 w zw. z art 87 par   5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 grudnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Skarżący M.B. wniósł w dniu 8 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 grudnia 2015 r. (znak: [...] ) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

W skardze skarżący zawarł ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że do dnia wniesienia skargi nie została mu doręczona zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia 1 grudnia 2015 r., jako pełnoprawnej, samodzielnej stronie w rozumieniu art. 28 k.p.a., tego konkretnego postępowania, pomimo, że w jego ocenie, decyzja ta zapadła w toku zainicjowanego przez niego postępowania odwoławczego, m.in. złożonym przez skarżącego odwołaniem z dnia 25 czerwca 2015 r. od decyzji Starosty N. z dnia 29 maja 2015 r., Nr [...] (znak: [...] ). Skarżący dodał również, że o tym, iż został mu przyznany status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w ramach postępowania odwoławczego dowiedział się dopiero w dniu 10 stycznia 2017 r., czyli w dniu prawnie skutecznego doręczenia mu odpisu postanowienia Wojewody [...] z dnia 3 stycznia 2017 r. (znak: [...]) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. To zaś, zdaniem skarżącego, nakazywało przyjąć, że złożył on przedmiotową skargę zgodnie z regułą określoną w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako: p.p.s.a.). Niemniej jednak, skarżący podał, że złożony przez niego z ostrożności procesowej, ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – niezależnie od powyższego – zasługuje na uwzględnienie, a to wobec braku swojej winy w ewentualnym uchybieniu terminu, co – zdaniem skarżącego – ewentualnie uznać należy za będące wynikiem wprowadzenia go w błąd przez organy administracyjne obu instancji. Według skarżącego, zarówno bowiem Starosta N. jak i Wojewoda [...], zgodnie i konsekwentnie nie uznawali go za pełnoprawną i samodzielną stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. prowadzonych przez te organy postępowań, co wyraźnie zostało zakomunikowane skarżącemu m.in. w siedzibie organu I instancji, w dniu 5 czerwca 2015 r. – słownie, przez przedstawiciela tego organu w osobie ówczesnego Dyrektora Wydziału Geodezji i Budownictwa Starostwa Powiatowego w N. przy okazji odmowy dopuszczenia go do akt ww. postępowań oraz wydanych w ich trakcie ww. decyzji merytorycznych, które do dnia wniesienia skargi nie zostały mu doręczone. Tym samym, w ocenie skarżącego, wyłączną winę za pozbawienie go możliwości samodzielnego kwestionowania m.in. decyzji z dnia 1 grudnia 2015 r. we wszelkich odpowiednich do tego trybach, w tym przed właściwym sądem administracyjnym – ponosiły organy administracyjne. Dodał on również, że wskazana "przeszkoda" nie tylko była niezależna od skarżącego, ale też istniała praktycznie aż do wniesienia niniejszego ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż dopiero z treści doręczonego w dniu 10 stycznia 2017 r. postanowienia Wojewody [...] z dnia 3 stycznia 2017 r. (znak: [...] dowiedział się on, że Wojewoda [...] wreszcie uznaje jego legitymację, tzn. traktuje go jako pełnoprawną, samodzielną stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. przedmiotowego postępowania odwoławczego. Skarżącemu przysługuje prawo własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w P. , zabudowanej budynkiem gospodarczym usytuowanym w odległości około 65 m od projektowanej drogi i budynkiem mieszkalnym usytuowanym w odległości około 80 m od drogi. Nieruchomość ta nie jest objęta liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji. Działka zabudowana położona w P. (oznaczona obecnie numerem ewidencyjnym "[...] ") nie sąsiaduje bezpośrednio z liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i nie otrzymał zaskarżonej decyzji, zatem powinien wnieść skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 grudnia 2015 r. (znak: [...] ) w terminie przewidzianym dla stron postępowania, którym decyzję doręczono. Tymczasem, jak zaznaczył organ II instancji, skarga wpłynęła do organu po ponad roku od upływu terminu przewidzianego do złożenia skargi przez inne strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo po postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U.2016, 718, ze zm., dalej p.p.s.a. ) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie natomiast do treści art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 87p.p.s.a.:

§ 1. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

§ 2. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

§ 3. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

§ 4. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

§ 5. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.

W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma charakter wyjątkowy i uzależnione zostało przez ustawodawcę od kumulatywnego spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, a jednocześnie niewystępowania przesłanek negatywnych. Niemniej jednak, zanim sąd administracyjny przystąpi m.in. do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., a w związku z tym ustalić, czy złożony wniosek spełnia określone ustawowo wymogi formalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11, LEX nr 1070480).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności wymaga zaznaczenia, że w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie skarżący uchybił trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że – jak słusznie zauważył Wojewoda[...] w odpowiedzi na skargę – skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i nie otrzymał zaskarżonej decyzji. W takim natomiast przypadku, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skarżący może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji. Tym samym, skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono danej decyzji – jeżeli nie skorzystał z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania – nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli tej decyzji administracyjnej, chyba że wniesie on skutecznie wniosek o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2351/12, LEX nr 1269647).

Ustalając zatem datę, w której upływał trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi dla tej ze stron postępowania, której najpóźniej została doręczona przedmiotowa decyzja, Sąd zobligowany był uwzględnić fakt, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, w ramach którego to postępowania – z uwagi na wielość stron – ustawodawca przewidział szczególny (zróżnicowany) tryb dokonywania doręczeń poszczególnym stronom tego postępowania. I tak, zgodnie z treścią art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 687 z późn. zm. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych – Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Przepisy ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydanej przez organ drugiej instancji (ust. 6).

Mając zatem na uwadze powyższą regulację wskazać należy, że inwestor odebrał przedmiotową decyzję w dniu 2 grudnia 2015 r., a zatem termin do wniesienia przez niego skargi upłynął z dniem 4 stycznia 2016 r. Z kolei odwołującym się od decyzji Starosty N. Nr [...] z dnia 29 maja 2015 r. (znak: [...] ) – Z.G. i T.G. , zaskarżona w rozpoznawanej sprawie decyzja została doręczona w dniu 9 grudnia 2015 r. na ręce pełnomocnika odwołujących M.B. (będącego skarżącym w niniejszej sprawie), a zatem termin do wniesienia przez nich skargi upływał z dniem 8 stycznia 2016 r. Natomiast w odniesieniu do pozostałych stron postępowania decyzja ta była doręczana w drodze obwieszczenia stosownie do treści art. 11f ust. 3 ww. ustawy w zw. z art. 49 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Zgodnie z ostatnim z przywołanych przepisów w tych przypadkach, w których zawiadomienie bądź doręczenie następuje w drodze obwieszczenia, uważa się je za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z akt sprawy wynika, że obwieszczenie zostało dokonane w [...] Urzędzie Wojewódzkim (w dniach od 4 do 8 grudnia 2015 r.), w Urzędzie Gminy P. (w dniach od 9 do16 grudnia 2015 r.) oraz w Urzędzie Gminy w C. (w okresie od 9 do 14 grudnia 2015 r.). Stąd też czternastodniowy termin wynikający z art. 49 k.p.a. powinien rozpocząć swój bieg od ostatniego dnia, w którym to publiczne ogłoszenie nastąpiło, a zatem od dnia 16 grudnia 2015 r. Tym samym biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pozostałym stronom postępowania zawiadamianym w drodze obwieszczenia – w dniu 30 grudnia 2015 r., należało uznać, że termin do wniesienia skargi, dla tych stron postępowania upłynął w dniu 29 stycznia 2016 r.

Mając zatem na uwadze powyższe, nie ulegało wątpliwości Sądu, że skarżący M.B. wnosząc skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia 1 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 8 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego) uchybił trzydziestodniowemu terminowi określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. Termin ten upłynął bowiem bezskutecznie w dniu 29 stycznia 2016 r. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ww. termin jest terminem ustawowym, a więc nie może on być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę oraz terminem procesowym, a w związku z tym w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1765/13, LEX nr 1401321). Tym samym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, dopiero prawomocne rozpoznanie określonego przez skarżącego, jako "ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi" warunkować będzie ewentualną możliwość rozpatrzenia sprawy zainicjowanej wniesieniem skargi.

Przechodząc zatem do oceny wymogów formalnych do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd doszedł do przekonania, że z treści wniosku bezsprzecznie wynika, że w sprawie mamy do czynienia z przesłanką o której stanowi art. 87 § 5 p.p.s.a., gdyż wniosek o przywrócenie terminu, i wynika to wprost z danych zawartych w jego treści, wpłynął po upływie roku od uchybionego terminu, zatem jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W orzecznictwie i doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego przyjmuje się, że kwestia dopuszczalności przywrócenia terminu po upływie roku od jego uchybienia stanowi przesłankę dotyczącą postępowania, należy więc do warunków dopuszczalności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, a nie do przesłanek merytorycznych, czyli do warunków zasadności tego wniosku. Skoro tak, to złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia bez zaistnienia wyjątkowego przypadku powoduje, że wniosek taki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 88 p.p.s.a., a nie oddaleniu (vide postanowienia NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 140/08, z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 580/10).

A zatem, co podkreśla Sąd , zgodnie z art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mogłoby to bowiem nastąpić w rzeczywiście wyjątkowych okolicznościach: typu działanie siły wyższej, długotrwałej poważnej klęski żywiołowej. Zgodnie zaś z art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W sytuacji zatem, gdy złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu, nie miało miejsca w okolicznościach wskazujących na wyjątkowy przypadek, to wniosek strony należy uznać za niedopuszczalny w świetle art. 87 § 5 p.p.s.a. Pod pojęciem "przypadek wyjątkowy", należy rozumieć nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym terminie. Rozpoznając taki wniosek o przywrócenie terminu, należy wyważyć argumenty wspierające wniosek i argumenty przemawiające za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w terminie oraz ustalić, czy przedstawione we wniosku argumenty uzasadniają, że w sprawie zachodzi przypadek, który można uznać za wyjątkowy.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że dopiero okoliczność polegająca na tym, że został mu przyznany status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w ramach postępowania odwoławczego, o którym dowiedział się dopiero w dniu 10 stycznia 2017 r., czyli w dniu prawnie skutecznego doręczenia mu odpisu postanowienia Wojewody [...] z dnia 3 stycznia 2017 r. (znak: [...] ) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, upoważnia go do przyjęcia, że złożył on przedmiotową skargę zgodnie z regułą określoną w art. 53 § 1 p.p.s.a., albo co najmniej do skutecznego żądania przywrócenia terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję Wojewody [...] . Zdaniem Sądu, okoliczności podniesione we wniosku polegające na przyznaniu/potwierdzeniu skarżącemu statusu strony, jak również polegające, jak to stwierdza, skarżący na winie organów odmawiających skarżącemu dotychczas tego statusu nie stanowią przypadków wyjątkowych, o których stanowi art. 87 § 5 p.p.s.a. Ani pozbawianie skarżącego statusu strony, jak i nadanie tego statusu, jak i ewentualnie zawinione w tym zakresie działanie organów, nie są okolicznościami nadzwyczajnymi, wyjątkowymi, które uniemożliwiałyby wniesienie skarżącemu skargi w terminie według zasad obowiązujących dla podmiotów administrowanych, które nie były uznane za stronę postępowania administracyjnego. Nie są to bowiem okoliczności nadzwyczajne i prawo zawiera mechanizmy im przeciwdziałające.

W przekonaniu Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, że zaistniała właśnie jakaś nadzwyczajna przeszkoda, taka jak działanie siły wyższej, długotrwała poważna klęska żywiołowa lub inna podobnie kwalifikowana swoim znaczeniem, która uniemożliwiałaby skarżącemu wniesienie skargi w terminie przewidzianym dla innych stron przedmiotowego opisanego powyżej postępowania administracyjnego, tym bardziej, że skarżący jako ustanowiony w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik Z.G. i T.G. zapoznał się z treścią przedmiotowej decyzji, a zatem miał on świadomość, że jego odwołanie miało zostać rozpatrzone w drodze odrębnego rozstrzygnięcia (decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesionym przez niego odwołaniem z dnia 25 czerwca 2015 r. z uwagi na brak przymiotu strony), które to rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 grudnia 2015 r. Tym samym, stosownie do ww. okoliczności, skarżący miał potencjalną możliwość wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 grudnia 2015 r. (znak: [...] ) w terminie otwartym do wniesienia skargi przez inne strony postępowania, z której to jednak możliwości nie skorzystał, a obecny wniosek nie spełnia przesłanki art. 87 § 5 p.p.s.a. Jednocześnie kwestionowana decyzja posiada walor decyzji ostatecznej, i przywrócenie terminu do wniesienia skargi w okolicznościach, które zdaniem Sądu nie mają wyjątkowego charakteru godzi w zasadę trwałości aktu administracyjnego. Argumentacja zawarta we wniosku nie uzasadnia tezy, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu, ma miejsce w okolicznościach wskazujących na wyjątkowy przypadek. Tym przypadkiem, nie jest bowiem wydanie postanowienia, o którym stanowi wniosek i wynikające z niego skutki prawne dla skarżącego.

Na marginesie Sąd zauważa, że nawet przy hipotetycznym, jednak nie znajdującym oparcia w prawie z przyczyn wskazanych powyżej, przyjęciu jako daty i okoliczności ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, wskazywanego przez skarżącego dnia 10 stycznia 2017 r., kiedy to zostało doręczone skarżącemu postanowienie Wojewody [...] z dnia 3 stycznia 2017 r. (znak: [...] ), w którym organ ten uznał, iż skarżący posiada przymiot strony w postępowaniu o zezwolenie na realizację ww. inwestycji drogowej, to skarżący zawarł przedmiotowy wniosek w skardze wniesionej dopiero w dniu 8 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie ponad czterech tygodni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z tych ustaleń wynika, że skarżący nie przykłada należytej staranności nawet w sytuacji, w której stara się, co prawda przy braku wykazania formalnych przesłanek, o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. To samo podważa zarazem wyjątkowość tych okoliczności.

Sądowi I instancji jest znane jednocześnie zarówno ze skargi, z odpowiedzi na skargę jak i z urzędu, że decyzją z dnia 30 listopada 2015r. (znak: [...] ), Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek złożonego w terminie odwołania M.B. od decyzji Starosty N. Nr [...] z dnia 29 maja 2015 r. (znak [...] ). Na decyzję o umorzeniu postępowania Skarżący wniósł skargę do WSA w Krakowie, który to wyrokiem zapadłym dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 150/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych Wojewody [...] oraz M.B. od ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2016r., sygn. akt II SA/Kr 150/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając w trybie autokontroli, wyrokiem dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 150/16 uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia 30 listopada 2015r., znak: [...] Ponownie rozpatrując sprawę po wyroku WSA w Krakowie, Wojewoda [...] orzekł o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania M.B. od decyzji Starosty N. z dnia Nr [...] z 29 maja 2015 r. znak: [...] . Od decyzji tej M.B. wniósł skargę do WSA w Krakowie.

Z powyższego wynika, oczywiście jedynie w znaczeniu informacyjnym, że skarżący korzystał w znaczeniu procesowym z różnych możliwości kontrolnych i statuujących go na stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego, a złożony obecnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wyjaśnia relewantnie w świetle prawa, dlaczego po upływie ponad roku od uchybienia terminu, Sąd ma uznać, że zaistniały nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie skargi w terminie. To, że skarżący nie był uznawany za stronę w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, nie stanowiło nadzwyczajnej przeszkody/wyjątkowego przypadku w skutecznym, terminowym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a także w ewentualnym wcześniejszym staraniu się o przywrócenie terminu.

Stąd też wniosek skarżącego, oparty na wskazanych powyżej argumentach, należało w okolicznościach niniejszej sprawy uznać za spóźniony i nie spełniający przesłanek art. 87 § 5 p.p.s.a. i jako taki zasługujący na odrzucenie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.