Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1556/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie: NSA Anna Lech NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2004 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na rozbudowę i remont domu - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W. decyzją nr [...], z [...] maja 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z [...] kwietnia 2002 r., nr [...] o odmowie przyznania B. S. pomocy finansowej na nadbudowę i remont budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu stwierdzono, że stosownie do art. 90 ust. 1 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) skarżący nie ma uprawnień do pomocy finansowej na dofinansowanie kosztów nadbudowy i remontu, ponieważ jest posiadaczem domu jednorodzinnego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o stwierdzenie, czy w jego sprawie można było zastosować przepisy, które nie istniały podczas składania wniosku o udzielenie pomocy finansowej. W uzasadnieniu podkreślił, że wniosek o udzielenie bezzwrotne pomocy finansowej wraz z kompletem wymaganych dokumentów złożył 10 października 1995 r. i wówczas otrzymał zapewnienie od swojego pracodawcy, że pomoc zostanie mu udzielona niezwłocznie po uzyskaniu przez Areszt pieniędzy na ten cel. Uważa, że organy administracji nadal są związane tą obietnicą, a w jego sprawie nie można stosować nowych przepisów, ponieważ jest działaniem prawa wstecz. Ponadto, skarżący stwierdza, że gdyby jego sprawa została załatwiona w przewidzianym przez kpa terminie, to nie ponosiłby on skutków niekorzystnej dla niego zmiany przepisów prawa w tym zakresie. Uważa on, że nie może ponosić negatywnych skutków opieszałości organów administracji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że przepis § 1 pkt 2 Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 września 1994 r. w sprawie określenia zasad przyznawania i wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe funkcjonariuszy SW, dopuszczający możliwość udzielenia pomocy na kapitalny remont domu był sprzeczny z art. 90 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, zatem utracił moc z chwilą wejścia tej ustawy w życie (art. 140 ustawy o Służbie Więziennej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Faktem jest, że skarżący złożył wniosek o udzielenie bezzwrotne pomocy finansowej przed wejściem w życie ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej. Jest to jednak fakt nie mający znaczenia w kwestii legalności zaskarżonej decyzji, albowiem w braku przepisów międzyczasowych w powołanej ustawie o SW, które stanowiłyby inaczej, organy administracji obowiązane były zastosować w przedmiotowej sprawie przepisy obowiązujące w dacie orzekania, a więc przepisy tejże ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 cyt. ustawy funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Prawo to jest realizowane bądź w formie rzeczowej - przez przydział mieszkania w drodze decyzji administracyjnej, albo w formie finansowej - przez przyznanie pomocy na uzyskanie mieszkania (domu) we własnym zakresie. Prawo przyznania pomocy w tej drugiej formie przysługuje jednakże jedynie takiemu funkcjonariuszowi, który zajmującemu, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, umowy najmu lub spółdzielczego prawa do lokalu, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lub dom albo, który jest właścicielem lub współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu, położonych w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 91 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy). Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący posiada dom mieszkalny o powierzchni zgodnej z obowiązującymi normami powierzchni mieszkalnej. Konkludując więc należy stwierdzić, że organy administracji działały zgodnie z obowiązującymi przepisami przyjmując, że skarżącemu nie przysługuje pomoc finansowa na remont i nadbudowę domu, ponieważ nie spełnia on kryteriów określonych w ustawie. Błąd organu pierwszej instancji polegający na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługuje pomoc finansowa, ponieważ nie pozostaje on w służbie stałej został skorygowany przez organ odwoławczy, a zatem jest to okoliczność nie mająca znaczenia w sprawie.

Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.