Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 117/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. o. o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r., znak [...] w przedmiocie żądania udostępnienia dokumentów oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca, spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) postanowienie z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie żądania udostępnienia dokumentów.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej Naczelnik US lub organ I instancji) postanowieniem z [...] lipca 2019 r. wszczął z urzędu wobec B. M. i I. K. postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Z informacji, będących w posiadaniu organu I instancji wynikało, że ww. osoby w ramach spółki cywilnej dokonywały sprzedaży za pośrednictwem serwisu [...]. Z uwagi na brak szczegółowych informacji w zakresie osiągniętego z powyższego tytułu przychodu, organ I instancji postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., na podstawie art. 45 ust. 1-3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 768 ze zm.; dalej także: ustawa o KAS), wystąpił do spółki o udostępnienie dokumentów dotyczących sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem serwisu [...]. przez M. s.c. B. M., I. M., będącą użytkownikiem A. pod nazwą M. o nr [...], w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., w szczególności list ofert sprzedaży zakończonych transakcją kupna-sprzedaży, z wyszczególnieniem ilości sprzedanych towarów, ich ceny (z wyodrębnieniem kosztów przesyłki) oraz danych identyfikacyjnych nabywców i sposobu dokonania przez nich płatności. Organ I instancji zaznaczył, że odpowiedzi na wezwanie spółka powinna udzielić poprzez złożenie dokumentów w formie papierowej w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Uzasadniając postanowienie organ I instancji stwierdził, że prowadzi postępowanie podatkowe wobec B. M. i I. K., wspólników M. s.c. B. M., I. M., mające na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Powołując się na art. 45 ust. 7 ustawy o KAS wskazał, że organ może w drodze decyzji nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10.000,00 zł na podmiot, który, pomimo prawidłowego wezwania, w wyznaczonym terminie, nie udostępnił dokumentów lub nie udzielił informacji, o których mowa w ust. 1 i 5, lub udzielił ich w niepełnym zakresie.

Spółka w piśmie z 2 września 2019 r. przekazała organowi I instancji zestawienie określonych informacji z loginów k. (I. M.) i M. w zakresie sprzedaży w 2015 roku. W pozostałym zakresie żądanie organu I instancji zaskarżyła zażaleniem.

Spółka zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odpowiada wymogom określonym w przepisach art. 210 § 4 w związku z art. 219 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Organ nie wyjaśnił dlaczego tak szeroki zakres informacji jest mu niezbędny do przeprowadzenia postępowania kontrolnego względem M. S. C. B. M., I. M.. Skarżąca argumentowała, że nie dysponuje informacjami dotyczącymi danych identyfikacyjnych nabywców i sposobu dokonania przez nich płatności w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., gdyż obsługa realizacji płatności dokonywanych przez nabywców, odbywa się za pośrednictwem operatorów płatności: P. S.A. oraz P. S.A. Żądanie organu jest niewykonalne, a jego skierowanie do spółki, co do zasady, narusza art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 45 ust. 1 ustawy o KAS.

W wyniku rozpoznania powyższego zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu wskazał, że przepis art. 45 ust. 1 ustawy o KAS, który dotyczy obowiązku udostępnienia dokumentów i informacji, jest szczególną formą działania organu, bowiem daje podstawę do zwracania się i do zbierania danych od różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Jednym z warunków korzystania z tego uprawnienia jest to, aby pozyskiwane informacje miały bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego.

Dyrektor IAS argumentował, że z postanowienia Naczelnika US wydanego [...] sierpnia 2019 r. wynikało, iż organ I instancji ten zwrócił się do spółki o udostępnienie dokumentów ze względu na toczące się postępowanie podatkowe prowadzone wobec B. M. i I. K., wspólników M. S. C. B. M., I. M., mające na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wprost wskazał, że prowadzi postępowanie podatkowe, które poprzez czynności kontrolne wobec wskazanych osób zmierza do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Organ I instancji wskazał więc cel pozyskania danych, wyszczególnionych w postanowieniu, a także wskazał rodzaj postępowania podatkowego, na potrzeby którego uzyskane informacje są niezbędne. Całokształt okoliczności sprawy nie pozostawia wątpliwości co do związku żądnych przez organ danych z realizacją celu, jakim jest realizacja dochodów z podatków (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS).

Dyrektor IAS zgodził się jednocześnie z organem I instancji, że zarówno lista ofert zakończonych transakcją kupna-sprzedaży, z wyszczególnieniem ilości sprzedanych towarów, ich ceny (z wyodrębnieniem kosztów wysyłki), jak i dane identyfikacyjne nabywców i sposób dokonywania przez nich płatności, są niezbędne do prawidłowego określenia, czy powstało, a jeśli tak, to w jakiej wysokości zobowiązanie podatkowe wynikające z dokonywania sprzedaży towarów przez ww. podatników. Dane identyfikacyjne nabywców i sposób dokonywania przez nich płatności są potrzebne przy porównywaniu danych z list ofert zakończonych sprzedażą z wpłatami dokonywanymi na konta bankowe strony postępowania, co z kolei ma na celu ustalenie faktycznych przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodu, w przypadku gdy wpłacane kwoty różniłyby się od wykazywanych na wspomnianych listach ofert, a także w przypadkach dokonywania przez kupujących zwrotów towarów lub modyfikacji zamówień lub form płatności (za pobraniem, przelewem, za pośrednictwem operatorów płatności itp.). Ponadto w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych może wystąpić konieczność wezwania kontrahentów podatnika w charakterze świadków, konieczna zatem jest znajomość ich danych identyfikacyjnych przez organ podatkowy.

Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik US podał spółce prawidłową podstawę żądania udostępnienia informacji, w tym podstawę prawną do wystąpienia o udostępnienie dokumentów zawierających informacje, w tym dane osobowe. Uprawnienie to wynika z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS. Spółka natomiast w piśmie z 2 września 2019 r. udostępniła informacje organowi I instancji bez danych identyfikacyjnych nabywców i sposobów dokonywania przez nich płatności.

Zdaniem organu odwoławczego, żądane dokumenty mają bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego u wskazanego podatnika. Ponadto, ocena czy informacje, o których przekazanie wystąpił organ I instancji mają bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego u konkretnego podatnika należy do organu prowadzącego postępowanie, a nie do spółki, która nie jest stroną prowadzonego przez organ I instancji postępowania podatkowego.

W związku z powyższym, zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 45 ust. 1 ustawy o KAS, poprzez nieustalenie czy spółka jest w stanie wywiązać się z nałożonego obowiązku przekazania danych, do których spółka nie posiada dostępu, Dyrektor IAS uznał za niezasadny.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nieodpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 210 ww. ustawy, wobec czego zarzut ten był chybiony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na postanowienie Dyrektora IAS, spółka wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie:

art. 247 § 1 pkt 6 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej oraz art. 45 ust. 3 ustawy o KAS, poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku udostępnienia dokumentów w zakresie przedstawienia danych identyfikacyjnych nabywców i sposobów dokonywania przez nich płatności, w sytuacji gdy skarżąca nie jest w posiadaniu takich informacji, bowiem dysponuje nimi podmiot trzeci - agent rozliczeniowy; przy czym organ II instancji był o tym informowany przez skarżącą w zażaleniu, tym samym, postanowienia organów obu instancji, nakładające obowiązek przedstawienia takich informacji, były od dnia ich wydania trwale niewykonalne;

art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku udostępnienia dokumentów w zakresie przedstawienia dotyczących danych identyfikacyjnych nabywców i sposobów dokonywania przez nich płatności, bez dokonania oceny przez organy administracji, czy skarżąca jest w ogóle dysponentem takich informacji;

art. 210 § 4 z zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nieodpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie, w tym przede wszystkim zignorowanie informacji podniesionych przez skarżącą w zażaleniu, iż nie posiada ona informacji dotyczących danych nabywców oraz sposobu dokonywania przez nich płatności.

W skardze spółka podkreśliła, że w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, tj. [...] sierpnia 2019 r., nie posiadała informacji - danych identyfikacyjnych nabywców i sposobów dokonywania przez nich płatności. Obsługa realizacji płatności dokonywanych przez nabywców, odbywa się za pośrednictwem operatorów płatności: P. S.A. oraz P. S.A. Tym samym, to te podmioty są władne, jako dysponenci żądanych informacji, do ich udostępnienia. W rezultacie, nie jest możliwa przez nią realizacja obowiązku udostępnienia takich informacji. Trudno oczekiwać, że skarżąca udostępni informacje, które znajdują się w posiadaniu podmiotu trzeciego. Trwała niewykonalność postanowienia organu II oraz I instancji w części dotyczącej udostępnienia przez skarżącą danych identyfikacyjnych nabywców i sposobów dokonywania przez nich płatności, przemawia za koniecznością stwierdzenia nieważności ww. postanowień.

Spółka podniosła też, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, że pomimo trwałej niewykonalności, organ administracji może podjąć próbę wyegzekwowania nałożonego na nią obowiązku, co może skutkować powstaniem po jej stronie obowiązku uiszczenia kary pieniężnej w wysokości do 10.000 zł. Chęć uniknięcia zapłaty ewentualnej kary pieniężnej będzie oznaczała podjęcie przez skarżącą działań do udostępnienia informacji. Działania te będą oznaczały dla spółki zaangażowanie do tego zadania środków finansowych (np. dodatkowa praca wykonywana przez jej pracowników). Doprowadziłoby to tym samym do powstania po stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu jest zasadność żądania przez Naczelnika US od skarżącej, na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o KAS, udzielenia informacji i przedłożenia dokumentów dotyczących sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem serwisu [...] przez "M." S. C. B. M., I. M. w 2015 roku. Zdaniem spółki, organy obu instancji nie wykazały, że wszystkie informacje udostępnione przez spółkę będą miały bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżąca podniosła także, że nałożone na nią zobowiązanie jest niewykonalne, bowiem nie posiada informacji – danych identyfikujących nabywców i sposobów dokonywania przez nich płatności, które to dane są w dyspozycji podmiotów trzecich, tj. agentów rozliczeniowych - spółek P. S.A. oraz P. S.A. Spółka argumentowała także, iż podjęcie przez nią działań zmierzających do udostępnienia żądanych przez organ informacji, oznaczałoby dla spółki zaangażowanie do tego zadania środków finansowych (np. dodatkowa praca wykonywana przez jej pracowników).

Zakreślając ramy rozważań prawnych należy wskazać, że stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o KAS (w brzmieniu obowiązującym od 2 stycznia 2019 r., czyli w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji w tej sprawie), organy KAS, w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 8, 10 i 13-15, mogą przetwarzać informacje, w tym dane osobowe, od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość niepodatkowych należności budżetowych, zobowiązania podatkowego lub należności celnych, o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych lub faktycznych czynności mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego, a także występować do tych podmiotów o udostępnienie dokumentów zawierających informacje, w tym dane osobowe.

Powyższy przepis, co jednoznacznie wynika z końcowego brzmienia jego ustępu 1, dotyczy obowiązku udostępnienia organom podatkowym dokumentów i informacji. Przepis ten jest szczególną formą działania organu, bowiem daje podstawę do zwracania się i do zbierania danych od różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Pozyskiwane informacje mają mieć bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego.

Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że organ KAS nie może żądać dokumentów i informacji, do których ma dostęp. Informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 1, są udostępniane nieodpłatnie na podstawie postanowienia organu KAS, w terminie i formie określonych przez ten organ. Ponadto, w myśl ust. 3 ww. artykułu, termin ten powinien uwzględniać zakres żądanych informacji oraz stopień ich skomplikowania. W uzasadnieniu postanowienia należy wskazać okoliczności, z których wynika konieczność pozyskania żądanych informacji.

Na podstawie art. 45 ust. 4 ustawy o KAS, naczelnicy urzędów celno-skarbowych mogą wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1, także poza terytorialnym zasięgiem ich działania. Stosownie do art. 45 ust. 5 ww. ustawy, obowiązek udostępnienia dokumentów i informacji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również dokumentów elektronicznych, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848, 1590 i 2294).

W myśl przywołanych w art. 45 ust. 1 ustawy o KAS, art. 2 ust. 1 pkt 1, 2,6, 8, 10 oraz 13 – 15 do zadań KAS należy:

pkt 1) realizacja dochodów z podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, jak również innych należności, na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem podatków i należności budżetowych, w zakresie których właściwe są inne organy;

pkt 2) realizacja dochodów z należności celnych oraz innych opłat związanych z przywozem i wywozem towarów;

pkt 6) wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wykonywanie zabezpieczenia należności pieniężnych;

pkt 8) wykonywanie audytu, czynności audytowych i urzędowego sprawdzenia;

pkt 10) prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka;

pkt 13) rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców;

pkt 14) rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących towarów, którymi obrót podlega zakazom lub ograniczeniom na mocy przepisów prawa polskiego, przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych, zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celno-Skarbową;

pkt 15) rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w art. 258, art. 270, art. 270a, art. 271, art. 271a, art. 273, art. 277a, art. 286 § 1 oraz art. 299 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), w związku z którymi nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej, zapobieganie tym przestępstwom oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez KAS.

Wedle natomiast art. 5 Ordynacji podatkowej, zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego.

W przedmiotowej sprawie Naczelnik US na podstawie art. 45 ust. 1-3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy o KAS wystąpił do skarżącej o udostępnienie dokumentów dotyczących sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem serwisu [...] przez M. s.c. B. M., I. M., w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., w szczególności list ofert sprzedaży zakończonych transakcją kupna-sprzedaży, z wyszczególnieniem ilości sprzedanych towarów, ich ceny (z wyodrębnieniem kosztów przesyłki) oraz danych identyfikacyjnych nabywców i sposobu dokonania przez nich płatności.

Sąd miał na uwadze, że w postanowieniu tym Naczelnik US wymienił okoliczności, z których wynikała konieczność pozyskania żądanych informacji, w tym danych identyfikacyjnych nabywców i sposobu dokonywania przez nich płatności. Organ ten wskazał, że prowadzi postępowanie podatkowe wobec B. M. i I. K., wspólników M. S. C. B. M., I. M., mające na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.

Z postanowienie organu I instancji wynika zatem, że wnioskowane dane są niezbędne organowi podatkowemu dla ustalenia powstania i wysokości zobowiązania podatkowego, co stanowi realizację ustawowych zadań organów KAS. Organ I instancji wskazał cel pozyskania danych, wyszczególnionych w postanowieniu, wskazał też rodzaj postępowania podatkowego, do którego uzyskane informacje są niezbędne. Całokształt okoliczności sprawy nie pozostawia wątpliwości co do związku żądanych przez organ danych z realizacją celu jakim jest realizacja dochodów z podatków (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS). Zarówno lista ofert zakończonych transakcją kupna-sprzedaży, z wyszczególnieniem ilości sprzedanych towarów, ich ceny (z wyodrębnieniem kosztów wysyłki), jak i dane identyfikacyjne nabywców i sposób dokonywania przez nich płatności są niezbędne do prawidłowego określenia, czy powstało, a jeśli tak, to w jakiej wysokości zobowiązanie podatkowe wynikające z dokonywania sprzedaży towarów przez ww. podatników. Dane identyfikacyjne nabywców i sposób dokonywania przez nich płatności są potrzebne przy porównywaniu danych z list ofert zakończonych sprzedażą z wpłatami dokonywanymi na konta bankowe strony postępowania, co z kolei ma na celu ustalenie faktycznych przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodu, w przypadku gdy wpłacane kwoty różniłyby się od wykazywanych na wspomnianych listach ofert, a także w przypadkach dokonywania przez kupujących zwrotów towarów lub modyfikacji zamówień lub form płatności (za pobraniem, przelewem, za pośrednictwem operatorów płatności itp.). Ponadto w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych może wystąpić konieczność wezwania kontrahentów podatnika w charakterze świadków, konieczna zatem jest znajomość organu podatkowego ich danych identyfikacyjnych.

W ocenie sądu, zbieranie i wykorzystywanie przez organ KAS – Naczelnika US danych osobowych – imion, nazwisk czy nazw podmiotów i adresów oraz sposobów płatności jest zgodne z art. 45 ust. 1 ustawy o KAS. Dane te są bowiem pozyskiwane w związku z wykonywaniem zadań KAS, jakimi jest realizacja dochodów z podatków, tj. w zakresie o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS. Ponadto dane te, dotyczące jednej ze stron transakcji sprzedaży, związane są ze zdarzeniami mającymi bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego i mogą być istotne dla ustalenia stanu faktycznego i prawnego.

Trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, że prawem i obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie oceny stosunków prawnych pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych i z tego prawa skorzystał Naczelnik US, który w tym celu podjął niezbędne działania, w tym wystosował do spółki, jako pośrednika przy pomocy którego dokonywana była sprzedaż przez wskazanego podatnika, żądanie udostępnienia dokumentów niezbędnych do dokonania poprawnego rozliczenia podatku dochodowego.

Redakcja art. 45 ustawy o KAS nie pozostawia wątpliwości, że organ podatkowy ma prawo żądać od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, znajdujących się w posiadaniu informacji dotyczących innych podmiotów gospodarczych, przekazania danych oraz dowodów. Natomiast spółka ma prawo i jednocześnie obowiązek współdziałania z organem podatkowym w wyjaśnianiu sprawy, w tym do przedkładania informacji i dokumentów, które mogą wyjaśnić istotę sprawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 123/19; WSA w Poznaniu z 18 września 2019 r., sygn. akt I SA/Po 410/19, dostępne, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wszystkie zatem żądane od skarżącej informacje, w tym imiona, nazwiska, nazwy i adresy nabywców oraz sposoby dokonywanych przez nich płatności, będą miały bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego.

Niewątpliwie jednocześnie powyższe dane znajdują się w posiadaniu skarżącej.

Każdy bowiem kupujący dokonujący transakcji poprzez portal Allegro podczas transakcji wypełnia formularz zawierający dane, których udostępnienia w tej sprawie odmówiła skarżąca. Mianowicie, po wejściu na stronę Allegro po wyborze rzeczy (towaru) którą kupujący zamierza nabyć (po wybraniu opcji "dodaj do koszyka", a następnie "dostawa i płatność) nabywca wypełnia formularz podając swoje dane osobowe, w tym imię i nazwisko (ewentualnie nazwę), adres. Dokonuje także obowiązkowo wyboru sposobu płatności (metoda płatności), np. przelew, za pośrednictwem operatorów płatności – karta płatnicza, za pobraniem, czy też ewentualnie płatność na raty. O te właśnie dane organ podatkowy zwrócił się w zaskarżonym postanowieniu. Niewątpliwie skarżąca posiada i dysponuje tymi danymi.

Powyższe ustalenia i uwagi sądu wynikają z wiedzy powszechnej, ogólnodostępnej, już chociażby podczas dokonywania powszechnych obecnie transakcji on-line na portalu A. Skarżąca prowadzi największą platformę transakcyjną on-line w Polsce. Do powyższego stwierdzenia nie potrzeba wiedzy specjalistycznej, jest to wiedza wynikająca z doświadczenia życiowego, a także wiedza o charakterze faktów powszechnie znanych już z uwagi na istniejącą przynajmniej od kilku lat powszechność transakcji dokonywanych on-line, w tym poprzez serwis A..

Sąd z urzędu też ma wiedzę, że skarżąca niejednokrotnie była wzywana w innych sprawach o udostępnienie danych w analizowanym trybie i zasadniczo tym zobowiązaniom się poddawała (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 18 września 2019 r., sygn. akt I SA/Po 410/19; wyrok WSA w Poznaniu z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Po 803/18, czy wyrok WSA w Warszawie z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 123/19, CBOSA)

Podkreślić też należy, że w tej sprawie skarżąca argumentowała, iż nie jest w posiadaniu żądanych przez organ informacji, bowiem posiada je podmiot trzeci – operatorzy płatności. W sprawie zatem nie powstał problem braku możliwości udostępnienia danych organowi podatkowemu, z uwagi na inne przeszkody, np. upływ czasu który niekiedy może ewentualnie skutkować tym, że pewne dane nie są już przechowywane, itp. W tej sprawie taka sytuacja nie zachodziła.

Biorąc pod uwagę powyższe, uznając tym samym, że skarżąca jest w posiadaniu danych o których mowa powyżej, i jest ich dysponentem, zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 6 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej oraz art. 45 ust. 3 ustawy o KAS był chybiony.

Spółka w istocie sama potwierdziła okoliczność posiadania danych o które organ się zwrócił i to, że nie wszystkie objęte postanowieniem Naczelnika US zostały mu udostępnione. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia spółka bowiem podniosła argument (przyznała niejako), że przygotowanie tych danych i ich udostępnienie będzie wymagało podjęcia przez nią działań angażujących do tego zadania środki finansowe (np. praca dodatkowa wykonywana przez jej pracowników). Stwierdzenie to w istocie potwierdza, że spółka jest w posiadaniu żądanych danych.

Stwierdzić zatem należało, że organy podatkowe obu instancji wskazały spółce prawidłową podstawę żądania udostępnienia informacji, w tym podstawę prawną do wystąpienia o udostępnienie dokumentów zawierających informacje, w tym dane osobowe. Jednocześnie, co było w sprawie bezsporne, skarżąca w piśmie z 2 września 2019 r. udostępniła żądane i będące w jej dyspozycji informacje organowi I instancji, jednakże bez danych identyfikacyjnych nabywców i sposobów dokonywania przez nich płatności. W świetle powyższego, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że ocena czy informacje, o których przekazanie wystąpił organ I instancji mają bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego u konkretnego podatnika należy do organu prowadzącego postępowanie, nie zaś do spółki, która nie jest stroną prowadzonego przez organ I instancji postępowania podatkowego. Zarzut naruszenia art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 45 ust. 1 ustawy o KAS, poprzez nieustalenie czy spółka jest w stanie wywiązać się z nałożonego obowiązku przekazania danych, do których nie posiada dostępu, uznać należało w tych okolicznościach za niezasadny.

Powyższe wywody i ustalenia stanowią także podstawę do uznania, że chybione były zarzuty naruszenia art. art. 210 § 4 z zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.

Biorąc pod uwagę powyższe, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, wobec czego, uznając skargę za niezasadną, orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana przez sąd pierwszej instancji na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.