Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1302/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2; art. 3; art. 145 § 1 pkt 1 lit.c; art. 135; art. 141 § 4; art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 § 1 pkt 5;
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 99 ust. 1 i ust. 12;
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 583/11 w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 14 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 583/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę L.B. - zwanego dalej "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 października 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że ww. decyzją Dyrektor Izby Skarbowej K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17 czerwca 2011 r. odmawiającą uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji z dnia 17 maja 2006 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego - Prezesa Zarządu, za zaległości podatkowe "H." S.A. z siedzibą w K. - zwanej dalej "Spółką", w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2004 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 13 maja 2011 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia 17 maja 2006 r. Jako podstawę prawną żądania Skarżący wskazał art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) Podniósł, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi podatkowemu, tj. fakt, iż na dzień złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku Spółki, ta nie posiadała zobowiązań z tytułu podatku należnego VAT, co ma związek z wystawieniem w dniu 25 października 2004 r. przez Spółkę korekty do faktury sprzedaży z dnia 11 sierpnia 2004 r. na wartość netto (-) 1 276 500 zł, podatek od towarów i usług (-) 280 830 zł, która znajduje odzwierciedlenie w deklaracji VAT za październik 2004 r. Z tego Skarżący wywiódł, że nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka W.B. - głównego księgowego i prokurenta Spółki na okoliczność potwierdzenia, m.in. faktury korygującej oraz deklaracji VAT-7 za październik 2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił pogląd organu podatkowego pierwszej instancji, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jak również żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wskazał następnie, iż Spółka złożyła w dniu 27 września 2004 r. deklarację podatkową VAT-7 za sierpień 2004 r. z wykazaną kwotą zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 274 629 zł, a w dniu 25 października 2004 r. deklarację podatkową VAT-7 za wrzesień 2004 r. z wykazaną kwotą zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 401 zł. Zobowiązania te nie zostały uiszczone i stały się zaległością podatkową. Istnienie tych zaległości stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości Spółki. Rozliczenie dokonane przez Spółkę w deklaracjach za sierpień i wrzesień 2004 r. nie zostało skorygowane przez samą Spółkę, jak również nie została wydana decyzja w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za te miesiące, stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że zaległość w podatku od towarów i usług za te miesiące nie istnieje. Skarżący wywodzi natomiast, że nie ma zaległości podatkowej i nie powinien ponosić odpowiedzialności podatkowej w podatku od towarów i usług, z faktu złożenia deklaracji za październik 2004 r., w której wykazano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu bezpośredniego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił dalej, iż obowiązek podatkowy z tytułu faktury VAT wystawionej w dniu 11 sierpnia 2004 r. dokumentującej sprzedaż mułów węglowych powstał w sierpniu 2004 r. Spółka prawidłowo uwzględniła i rozliczyła podatek należny z tej faktury w deklaracji VAT-7 za sierpień 2004 r. Natomiast faktura korygująca do faktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. została wystawiona w dniu 25 października 2004 r. i zasadnie ujęta w deklaracji podatkowej VAT-7 za ten miesiąc. W konsekwencji dokonanej korekty podatku należnego za październik 2004 r. powstała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym. Przy czym decyzją z dnia 12 maja 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zwrotu na rachunek bankowy kwoty 281 344 zł wykazanej w deklaracji VAT-7 za październik 2004 r., wskazując na brak czynności opodatkowanych w okresie rozliczeniowym, którego dotyczy deklaracja. Spółka mogła rozliczyć nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym zgodnie ze wskazaniem zawartym w decyzji z dnia 12 maja 2005 r., tj. w okresie rozliczeniowym (miesiącu) wystąpienia czynności opodatkowanych, czego nie uczyniła.

Organ odwoławczy zauważył, że decyzja przenosząca na Skarżącego odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki wydana została dopiero w dniu 17 maja 2006 r. Oznacza to, że organ przed wydaniem decyzji znał przyczynę wykazania ujemnej dostawy opodatkowanej stawką 22% w wysokości (-) 1 276 500 zł oraz podatku należnego od tej dostawy w wysokości (-) 280 830 zł w deklaracji VAT-7 za październik 2004 r., która była następstwem wystawionej faktury korygującej w dniu 25 października 2004 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powstanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2004 r., która nie mogła być przerachowana na ww. zaległości za poprzednie miesiące z uwagi na brak podstaw prawnych, nie spowodowało, że zaległości w podatku od towarów i usług za te okresy, tj. sierpień i wrzesień 2004 r. wygasły.

Odnosząc się do wniosku dowodowego zgłoszonego przez Skarżącego, dotyczącego przesłuchania świadka, organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzanie i gromadzenie nowych dowodów w celu ponownego, całościowego rozpoznania przedmiotu sprawy jest niedopuszczalne w postępowaniu nadzwyczajnym. Ponadto wniosek ten był bezprzedmiotowy, gdyż fakt wystawienia faktury korygującej oraz deklaracji VAT-7 za październik 2004 r. był organowi podatkowemu znany z urzędu i nie budził wątpliwości.

Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę, w której zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podniósł m.in., że wbrew twierdzeniom organu podatkowego wskazana została nowa okoliczność, która istniała i nie była znana. Tą okolicznością jest fakt, że faktura z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie dokumentuje żadnego zdarzenia, które powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego. Zasadniczą bowiem kwestią nie jest, jak wynika z zaskarżonej decyzji, sam fakt wystawienia w dniu 25 października 2004 r. faktury VAT korekty przez Spółkę, lecz przyczyny jej wystawienia, co do których organy nie miały wiedzy. Faktura VAT z dnia 11 sierpnia 2004 r. dokumentuje sprzedaż 69 000 ton mułu węglowego na łączną wartość netto 1 276 500 zł, należny podatek VAT 280 830 zł, wartość brutto 1 557 330 zł. W fakturze tej został wskazany termin zapłaty do dnia 10 września 2004 r. Do dnia 25 października 2004 r. "E." sp. z o.o. nie odebrała jakiejkolwiek ilości mułu węglowego, jak i nie uregulowała choćby części należności, o czym organ pierwszej instancji nie wiedział w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał na wstępie, iż istota sporu sprowadza się do oceny przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego, a w szczególności oceny zaistnienia nowych istotnych dowodów i okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie podejmowania decyzji w postępowaniu zwykłym. Sąd zwrócił uwagę, iż Skarżący domagając się wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stwierdził, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 17 maja 2006 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Zdaniem Skarżącego, w dniu wydania decyzji nie został ujawniony fakt, że Spółka w okresie, w którym pełnił w tej Spółce funkcję Prezesa Zarządu, nie posiadała zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, posiadała natomiast nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym. Zdaniem Sądu, należało więc rozważyć, czy organy podatkowe w sposób uprawniony przyjęły, iż okoliczności podane przez Skarżącego nie wyczerpują przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdził, że decyzja ostateczna z dnia 17 maja 2006 r., której dotyczył wniosek Skarżącego, została wydana w związku z nieuiszczeniem przez Spółkę, m.in. kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji podatkowej VAT-7 za sierpień 2004 r. Organ podatkowy związany był kwotą zobowiązania podatkowego zadeklarowaną przez Spółkę i nie mógł przyjąć w decyzji z dnia 17 maja 2006 r., że kwota ta występuje w innej wysokości. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego sprawy, w przedmiocie podatku od towarów i usług za ten miesiąc nie została wydana żadna decyzja określająca to zobowiązanie w innej wysokości, czy też określająca kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.t.u." Nie można zatem przyjąć, jak chce tego Skarżący, by w dniu 17 maja 2006 r. czyli w dniu wydania decyzji ostatecznej istniała okoliczność polegająca na braku zaległości podatkowych z tytułu podatku VAT, która to okoliczność w ocenie Skarżącego, ujawniona została dopiero później. Przy czym, okoliczność polegająca na braku zaległości w tym zakresie nie istniała nie tylko w dniu wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki, ale i nie zaszła w późniejszym okresie. Żadna bowiem decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r. nie została wydana, stąd nadal wiążąca dla organów podatkowych jest treść deklaracji za ten miesiąc.

Powyższe oznacza, że okoliczność wskazana przez Skarżącego nie stanowi przesłanki, o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Sąd zauważył, iż Skarżący podnosił w skardze, że nową okolicznością, która istniała i nie była znana Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w dniu 17 maja 2006 r. był fakt, że faktura z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie dokumentuje żadnego zdarzenia, które powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego. Dla powstania tego obowiązku bez znaczenia pozostaje fakt, czy Spółka wydała towar ujęty na fakturze, czy też do tego nie doszło. Co jednak istotne dla sprawy, zarówno fakt wystawienia faktury z dnia 11 sierpnia 2004 r., jak też wystawienia faktury korygującej w dniu 25 października 2004 r. były znane organowi podatkowemu. Wynika to po pierwsze z tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził kontrolę podatkową w Spółce w zakresie, m.in. podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 października 2004 r. do dnia 31 października 2004 r. W trakcie tej kontroli wydane zostały dokumenty źródłowe dotyczące faktury sprzedaży z tego okresu. Po drugie, w dniu 12 kwietnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec Spółki w sprawie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług. W postępowaniu tym wydana została decyzja z dnia 12 maja 2005 r., w której organ odmówił zwrotu na rachunek bankowy kwoty 281 344 zł. Organ podatkowy wyjaśnił, że kwota do zwrotu na rachunek bankowy wynika z deklaracji VAT-7 za październik 2004 r., w której wykazano jako podatek należny od sprzedaży opodatkowanej "-" 280.830 zł. Organ podatkowy wskazał przy tym, że podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym żadnej czynności opodatkowanej, w związku z tym ma prawo przenieść nadwyżkę do rozliczenia za następne okresy rozliczeniowe.

Z powyższego wynika, że organ wydając decyzję ostateczną z dnia 17 maja 2006 r. miał wiedzę, że do faktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. wystawiona została faktura korygująca z dnia 25 października 2004 r. Bez znaczenia przy tym pozostaje podkreślany przez Skarżącego fakt, że towaru nie wydano. Okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą być istotne dla sprawy, tzn. mają wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu, niezasadne były także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez to, że nie przesłuchano jako świadka W.B. Jak słusznie przyjął Dyrektor Izby Skarbowej, fakt wystawienia faktury korygującej oraz deklaracji VAT-7 za październik 2004 r. był znany organowi podatkowemu z urzędu. Reasumując, analiza materiału sprawy, zdaniem Sądu, pozwala na akceptację stanowiska organów podatkowych, że brak było przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w następstwie których mogłoby dojść do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 17 maja 2006 r.

W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany pełnomocnika, zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości.

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 141 § 4, art. 151 P.p.s.a. oraz art. 2 i art. 3 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji, pomimo tego iż rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadłe w niniejszej sprawie są dotknięte wadami w zakresie sposobu prowadzenia postępowania, stanowiącymi naruszenie prawa procesowego, tj. poniższych przepisów:

a) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, którego celem byłoby ustalenie istnienia przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 maja 2006 r., orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego - Prezesa Zarządu za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2004 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2004 r.;

b) art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przesłuchania w charakterze świadka W.B., na okoliczność przyczyn wystawienia faktury VAT z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz korygującej ją w całości faktury VAT korekty;

c) art. 187 § 3 oraz art. 180 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie jako dowodów w sprawie protokółu z kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. w Spółce w zakresie podatku VAT za okres od dnia 1 października 2004 r. do dnia 31 października 2004 r. oraz decyzji tego organu z dnia 12 maja 2005 r., którą odmówiono Spółce zwrotu na rachunek bankowy kwoty 281 344 zł, pomimo tego iż jako fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie zostały zakomunikowane Skarżącemu;

d) art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jedynie formalne, a nie faktyczne przeprowadzenie postępowania, co do przesłanek wznowienia;

e) art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego przedwczesne zastosowanie, bez uprzedniego faktycznego przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie istnienia przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 17 maja 2006 r., o którym mowa w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej;

f) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd, za organami podatkowymi, błędnej subsumcji stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 13 maja 2011 r. oraz w skardze z dnia 17 listopada 2011 r., wynikiem czego było błędne uznanie przez Sąd, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Zdaniem Skarżącego, naruszenie ww. przepisów przez organy podatkowe doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, który został przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za obowiązujący i stanowiący podstawę do wydania zaskarżonego wyroku.

II. Z uwagi na to, iż Sąd badając pod kątem zgodności z obowiązującym prawem decyzje organów podatkowych zapadłe w niniejszej sprawie odwoływał się do przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi również naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

1) art. 19 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego błędną interpretację, która doprowadziła do postawienia tezy, iż dla powstania obowiązku w podatku od towarów i usług nie ma znaczenia fakt wydania towaru;

2) art. 19 ust. 4 u.p.t.u., poprzez jego błędną interpretację, która doprowadziła do postawienia tezy, iż dla powstania obowiązku w podatku od towarów i usług nie ma znaczenia fakt otrzymania zaliczki na poczet przyszłej dostawy towaru;

3) art. 19 u.p.t.u., poprzez jego błędną interpretację, która doprowadziła do postawienia tezy, iż sam fakt wystawienia faktury generuje obowiązek wykazania w deklaracji VAT-7 kwoty podatku ujętego w fakturze;

4) art. 5, art. 19, art. 99, art. 103 oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez ich błędną interpretację, w wyniku której postawiono tezę, iż podatek wynikający z tzw. "pustych faktur" jest podatkiem od towarów i usług;

5) art. 5, art. 19, art. 99, art. 103 oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez ich błędną interpretację, w wyniku której nie postawiono tezy, iż podatek wynikający z tzw. "pustych faktur" jest podatkiem podlegającym wpłacie;

6) art. 99 ust. 1 w związku z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego błędną interpretację, w wyniku której uznano, że podatek wynikający z "pustej faktury" podlega wykazaniu w deklaracji VAT-7;

7) art. 99 ust. 1 w związku z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego błędną interpretację, w wyniku której nie uznano, że podatek wynikający z "pustej faktury" nie podlega wykazaniu w deklaracji VAT-7.

Mając powyższe na uwadze, Skarżący na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W pierwszej kolejności w skardze tej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie całego szeregu wymienionych przepisów P.p.s.a., tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 141 § 4, art. 151 oraz art. 2 i art. 3, poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji, pomimo iż rozstrzygnięcia organów podatkowych wydane zostały z naruszeniem wskazanych dalej przepisów Ordynacji podatkowej. O ile z tak sformułowanego zarzutu można jeszcze wnioskować, w czym Skarżący upatruje naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 P.p.s.a., a nawet art. 135 tej ustawy, tak nie jest wiadome, w czym konkretnie, zdaniem Skarżącego, miałoby się objawiać naruszenie pozostałych z ww. przepisów P.p.s.a., ponieważ Skarżący tego nie wyjaśnił. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pomimo jego obszerności, brak jest bowiem jakiegokolwiek nawiązania do wskazanych na wstępie jako naruszone przepisów P.p.s.a.

Skarżący składając wniosek z dnia 13 maja 2011 r. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 17 maja 2006 r., wydaną w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który to przepis stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Określonej w tym przepisie przesłanki Skarżący upatrywał w fakcie, iż na dzień zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, nie posiadała ona zobowiązań z tytułu podatku należnego VAT, a tym samym Skarżący nie ponosił odpowiedzialności za zaległości Spółki z tego tytułu.

Odnosząc się do tej kluczowej w sprawie kwestii organy podatkowe zasadnie powołały się art. 99 ust. 1 u.p.t.u., który to przepis ustanawia obowiązek składania w urzędzie skarbowym comiesięcznych deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług, zwłaszcza zaś na art. 99 ust. 12 tej ustawy, stanowiący, iż zobowiązanie podatkowe lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi ją w innej wysokości.

Jak wskazały dalej organy podatkowe, a także Sąd pierwszej instancji uznając stanowisko tych organów za prawidłowe, Spółka złożyła deklarację podatkową za sierpień 2004 r. z wykazaną kwotą zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 274 629 zł. Zobowiązanie to nie zostało uiszczone i stało się zaległością podatkową Spółki, co stanowiło w dalszej konsekwencji podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego - wówczas Prezesa Zarządu Spółki, jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki. Organy podatkowe zwróciły również uwagę, iż Spółka nie dokonała korekty deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień 2004 r., jak również nie została wydana przez organ podatkowy decyzja w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług za ten miesiąc. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze właśnie treść przytoczonego art. 99 ust. 12 u.p.t.u., organy podatkowe zasadnie wskazały, iż nie było podstaw do przyjęcia, że zaległość podatkowa Spółki za ten miesiąc, tj. sierpień 2004 r. - nie istnieje. Wyjaśniły także, powołując się na stosowne przepisy u.p.t.u. oraz wynikającą z nich istotę rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług, z jakich powodów we wskazanej wyżej sytuacji, istnienia zaległości podatkowej Spółki za sierpień 2004 r., nie mogło zmienić wystawienie faktury korygującej VAT z dnia 25 października 2004 r. do faktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz uwzględnienie tej faktury w deklaracji podatkowej za październik 2004 r.

Ponadto, co jest najistotniejsze w sprawie, należy zwrócić uwagę, iż wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania dotyczył postępowania (zakończonego decyzją ostateczną z dnia 17 maja 2006 r.) prowadzonego w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich - w tym przypadku za zaległości podatkowe spółki kapitałowej. W tego rodzaju postępowaniach zasadniczo nie jest już możliwe prowadzenie ustaleń i podważanie wysokości zobowiązań podatkowych tych podmiotów (spółek), które to zobowiązania (i ich wysokość) wynikają ze złożonych przez te podmioty deklaracji podatkowych, bądź wydanych wobec nich decyzji podatkowych.

Z powyższych względów prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, które nie naruszyły przepisów wiążącej je procedury podatkowej, zaakceptowane również przez Sąd pierwszej instancji, iż wskazywana przez Skarżącego okoliczność, mająca uzasadnić wznowienie postępowania, nie może być uważana za istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną, która wyszła na jaw i nie była znana organowi podatkowemu, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Bezzasadne są zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące niedostrzeżonego przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy podatkowe przepisów procesowych normujących postępowanie dowodowe, ustalanie stanu faktycznego sprawy i zasady prowadzenia wznowionego postępowania.

Z kolei sformułowane w tej skardze zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych przepisów u.p.t.u. są bezprzedmiotowe, ponieważ - o czym była już mowa wyżej - postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich, w tym przypadku za zaległości spółki kapitałowej, nie służy określaniu wysokości zobowiązań podatkowych takiej spółki, a tym bardziej odnosi się to do postępowania w przedmiocie wznowienia takiego postępowania.

W związku z powyższym uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu tej skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).