Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 308/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3 i pkt 4.
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Wojciech Czajkowski Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" wymierzającą Spółce A. podatek od nieruchomości za 2012r. w kwocie 106.231 zł.

Z motywów decyzji i przedłożonych akt podatkowych wynika, że przyczyną wszczęcia postępowania przez Burmistrza Miasta (dalej Burmistrz, organ I instancji) w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, było złożenie w dniu 29 maja 2012r. przez ww. Spółkę A. (dalej podatnik, Spółka, strona, odwołującą się, skarżąca) korekty deklaracji na podatek od nieruchomości, w której wykazano w części D.1 pkt 7 zatytułowanej: Budynki lub ich części pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, jako podstawę opodatkowania 4.915,79 m2 według stawki 5,31 zł od 1 m2 i kwotę podatku w wysokości 26.102,84 zł oraz w części D.3 pkt 4 zatytułowanej: Grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organy pożytku publicznego, jako podstawę opodatkowania 8.014 m2 według stawki 0,30 zł od 1 m2 i kwotę podatku w wysokości 2.404,20 zł. Ogólna kwota podatku wykazana w deklaracji podatkowej wyniosła 28.507 zł.

Burmistrz ww. decyzją z dnia "[...]" wymierzył Spółce podatek od nieruchomości za 2012r. w kwocie 106.231 zł. Jako podstawę prawną wskazał art. 2 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 1 art. 207, art. 210 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), art. 1 pkt 1 art. 1a ust. 1 pkt 3, pkt 4, art. 1c, art. 2 ust. 1 art. 3 ust. 1 pkt 1 pkt 2, pkt 4a, art. 4 ust. 1 oraz art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 849) oraz uchwały Rady Miejskiej w sprawie stawek podatku od nieruchomości.

Organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu podał, że ustalił w toku przeprowadzonego postępowania, że nie zachodzą podstawy do dokonania korekty deklaracji podatkowej, wobec czego orzekł o wysokości obowiązku podatkowego ciążącego na podatniku za rok 2012 w kwocie 106.231 zł. Organ ustalił, że podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na produkcji mebli biurowych i sklepowych, i zarejestrowany był w Sądzie Rejonowym w rejestrze przedsiębiorców. Powołał się na dowód z umowy dzierżawy zawartej w dniu 27 grudnia 2011r. i stwierdził, że Spółka była posiadaczem zależnym nieruchomości o pow. 163 m2 położonej w I. przy ul. P. należącej do Gminy Miejskiej. W skład dzierżawionej nieruchomości wchodziła działka i budynek stacji transformatorowej o powierzchni użytkowej 84,75 m2, które to - zgodnie z zawartą umową - miały być przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę.

Oprócz nieruchomości będącej w posiadaniu zależnym podatnik był w 2012r. właścicielem nieruchomości o powierzchni 4.915,79 m2, którą w pierwotnie złożonej deklaracji podatkowej z dnia 12 stycznia 2012r. (przed jej korektą z dnia 29 maja 2012r.) prawidłowo zakwalifikował do nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, zaś znajdujące się na tej nieruchomości obiekty prawidłowo zakwalifikował jako budowle. Organ ocenił, że podniesiona przez stronę okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności p., nie ma wpływu na wielkość obowiązku podatkowego od nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy (podmiotu gospodarczego), bowiem zakres tego obowiązku wynika w sposób jednoznaczny z regulacji zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ przywołując ustawową definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawartą w art. 1 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazał, iż nieruchomości będące przedmiotem decyzji znajdują się w posiadaniu podmiotu o statusie przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego w rozumieniu ustawy - Prawo działalności gospodarczej. Organ odwołał się do orzecznictwa sądowego i podał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiując pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej odniosła się do samego faktu posiadania tych nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie do okoliczności jej prowadzenia. W tej sytuacji nieruchomości będące w posiadaniu Spółki powinny być opodatkowane stawkami jak za działalność gospodarczą, nie zachodzi bowiem także okoliczność braku ich wykorzystania do celów działalności gospodarczej ze względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dotyczy to budynków o numerach 1, 3 i 6 usytuowanych na działce Nr 7/2 - o dobrym stanie technicznym oraz budynku numer 2 położonego na tej działce - o zadawalającym stanie technicznym. Stan techniczny jako przeszkoda do wykorzystania budynków do działalności gospodarczej dotyczył natomiast budynków o numerach 4 i 5 położonych na działce Nr 7/2.

Organ stwierdził, że nie zachodziły także przeciwwskazania techniczne dla wykorzystania do celów działalności gospodarczej nieruchomości składających się z budynków usytuowanych na działce Nr 6/1 i usytuowanych na niej budynków 6/1; 1, 6/1; 2 oraz z obiektu oznaczonego numerem 7/3; 1 na działce 7/3. Do wykorzystania do celów działalności gospodarczej nadają się także działki 4-6/1, 4/7/2 i 7/3 oraz znajdujące się na nich obiekty.

Wobec poczynionych ustaleń organ określił, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wyniósł za 2012r. 106.231 zł, na którą składała się:

- kwota wynosząca 97.402,13 zł (4.594,44 m2 według stawki 5,31 zł) jako podatek od budynków związanych z działalnością gospodarczą,

- kwota 1.706,37 zł (321,35 m2 według stawki 5,31 zł) jako podatek od budynków pozostałych,

- kwota podatku od budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosząca 390,70 zł (to jest 2% od wartości budowli określonej na kwotę 19.535,01 zł), oraz

- kwota podatku od gruntów związanych z działalnością gospodarczą wynosząca 6.731,76 zł (8.014 m2 według stawki 0,84 zł od 1 m 2).

Burmistrz podał, że nie stanowią względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie budynków, budowli i gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej - takie dowody i okoliczności podnoszone przez podatnika, jak: rachunki za media, prąd i wodę zaświadczające o nieprowadzeniu w budynkach działalności gospodarczej, brak niezbędnych do prowadzenia działalności badań i zezwoleń w tym na przykład skuteczności zerowania, sprzętu p.poż i badania hydrantów oraz brak decyzji o zezwoleniu na użytkowanie dźwigu "[...]" (decyzja wygasła 31 marca 2012r.) oraz dźwigu towarowo-osobowego (decyzja wygasła 31 sierpnia 2012r.), a także wózka widłowego "[...]" (wyłączony z dniem 28 sierpnia 2012r.). Zdaniem organu względami technicznymi uniemożliwiającym wykorzystanie posiadanych budynków do działalności gospodarczej nie są też takie okoliczności, jak wielkość oraz kubatura budynków a także ich uwarunkowania konstrukcyjne, które w ocenie podatnika stanowiły przeszkodę dla produkcji mebli.

Na skutek odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" organ odwoławczy w pierwszej kolejności uznał za słuszny zarzut odwołania w zakresie niedoręczenia decyzji ustanowionemu przez odwołującą się pełnomocnikowi. Jednak stwierdził, że to uchybienie procesowe nie musi oznaczać konieczności wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, bowiem istnieje możliwość zapewnienia udziału pełnomocnikowi w postępowaniu odwoławczym w stopniu umożliwiającym odniesienie się do zebranych przez organ dowodów. Fakt wniesienia z zachowaniem ustawowego terminu odwołania od decyzji doręczonej stronie, a dokonanego przez pełnomocnika Spółki, zaświadcza w ocenie Kolegium o tym, że pomimo nieskierowania do niego decyzji pełnomocnik zapoznał się z jej treścią. Niezależnie od powyższego Kolegium w dniu 15 grudnia 2014r. wydało postanowienie, w którym między innymi zobowiązało organ do doręczenia pełnomocnikowi podatnika zakwestionowanej decyzji Burmistrza z dnia "[...]". Pełnomocnikowi wyznaczono termin 20 dni (liczony od dnia doręczenia przez organ decyzji) niezbędny do zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy oraz do zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych. Kolegium stanęło na stanowisku, że pełnomocnik powinien w szczególności wskazać jakie zarzuty kieruje pod adresem opinii biegłej załączonej do akt sprawy, w tym podać, które z budynków i gruntów mogących służyć działalności gospodarczej ocenia jako pozbawione tej możliwości ze względów technicznych. Zdaniem SKO stanowisko pełnomocnika powinno dotyczyć działek Nr 7/2, 6/1, 7/3 położonych w I. przy ul. P. 1, obręb 4 oraz budynków, jak w Tabeli Nr 1 opinii biegłej to jest: Nr 1 (budynek biurowy), 2 (budynek przemysłowy), 3 (budynek przemysłowy) i 6 (budynek składowy) położonych na działce Nr 7/2; obiektów Nr "[...]" t (zbiorniki silosy, budynki magazynowe) i "[...]" t2 (zbiorniki silosy, budynki magazynowe) położonych na działce Nr 6/1; oraz obiektu usytuowanego na działce Nr 7/3 (stacja transformatorowa) a także działek gruntu 4-6/1, 4-7/2, 4-7/3.

W przypadku stwierdzonego braku możliwości wykorzystania w roku 2012 wyżej wskazanych nieruchomości ze względów technicznych pełnomocnik podatnika został zobowiązany przez Kolegium do wykazania odrębnie w stosunku do każdego obiektu na czym polegały przeszkody (względy) techniczne uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotu opodatkowania.

SKO wyjaśniło, że w kolejnym postanowieniu z dnia 16 lutego 2015r. Kolegium odpowiadając na żądanie podatnika wyznaczyło dodatkowy termin rozpatrzenia sprawy ustalając go na dzień "[...]", który - w ocenie tegoż Kolegium - powinien wystarczająco zabezpieczyć interes podatnika i pozwolić pełnomocnikowi na szczegółowe opracowanie niezbędnego materiału dowodowego.

Organ odwoławczy podał, że ze stanowiska wyrażonego przez stronę nie wynika oczekiwana przez Kolegium ocena odnosząca się odrębnie do każdego z budynków i dotycząca ich stanu technicznego, a zatem także uzasadnienie dla zarzutu podanego w odwołaniu od decyzji, odnoszącego się do wartości dowodowej załączonej przez organ opinii biegłej. Wobec powyższego organ uznał, że stanowisko podatnika nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak wyposażenia poszczególnych obiektów znajdujących się na nieruchomości do określonego rodzaju produkcji, nie mieści się w pojęciu względów technicznych, o których mowa w ustawie podatkowej. Organ nie ma wątpliwości co do tego, że nieruchomości będące we władaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego, podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatkowymi uchwalonymi przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego jako stawki dla działalności gospodarczej. Na potwierdzenie SKO przywołało art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i za słuszne uznało stanowisko organu I instancji, że definicja podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą została wskazana w art. 1a pkt 4 ustawy podatkowej, która w tym zakresie czyni odesłanie do regulacji szczególnej zawartej w ustawie - Prawo działalności gospodarczej. Organ przedstawił treść art. 2 i 14 uznając, że podmiot wpisany do jednego z wymienionych rejestrów z prawnego punktu widzenia prowadzi działalność gospodarczą nawet niezależnie od tego, czy działalność tę faktycznie wykonuje. Stwierdził, że co do zasady brak jest podstaw do rozważania kwestii faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę bowiem wszystkie regulacje prawne, w tym sformułowane na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych posługują się prawnym, a nie innym pojęciem przedsiębiorcy. Dopóki zatem Spółka pozostaje przedsiębiorcą w znaczeniu prawnym, potwierdzonym w niniejszej sprawie odpowiednim wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, nie podlega ocenie z punktu widzenia ustawy podatkowej to, czy prowadzi działalność gospodarczą, a wyłącznie to, jakimi nieruchomościami określonymi jako grunty, budynki i budowle włada oraz to, czy nie zachodzą przeszkody techniczne (względy techniczne) do wykorzystania nieruchomości.

Organ podał, że ustaleniu powyższych okoliczności służą przeprowadzone przez organ I instancji następujące dowody:

– dowód z opinii biegłej inż. L. D. o uprawnieniach budowlanych Nr "[...]" z dnia 24.05.2014r. pod tytułem "Opinia dotycząca oceny stanu technicznego budynków przy ul. P. 1 w I. dla celów ustalenia wysokości podatku" wraz z załącznikami w postaci kartoteki budynków, kopii mapy zasadniczej, zdjęć budynków sporządzonych w dniu 28.03.2013r.;

– dowód z oględzin nieruchomości przeprowadzony przez pracowników organu w dniu 24.04.2014r. z udziałem biegłej, przedstawiciela B. Spółki z o.o. - właściciela nieruchomości w dacie przeprowadzania oględzin oraz przedstawicielem Spółki A..

SKO powołało się na dane zawarte w kartotece budynków i podało, że stan techniczny wskazanych budynków: Nr 7/2;1 (dwukondygnacyjny budynek biurowy); Nr 7/2;2 - budynek przemysłowy; Nr 7/2;3 - budynek przemysłowy; Nr 7/2;4 - zbiorniki, silosy i budynki magazynowe; 7/2;5 - zbiorniki, silosy i budynki magazynowe. Na działce Nr 6/1 położonej przy ul. P. znajdują się budynki 6/1; 1 i 6/1;2 oznaczone jako zbiorniki, silosy i budynki magazynowe - został oceniony odrębnie stan każdego z nich w załączonej do akt sprawy opinii biegłej o uprawnieniach budowlanych.

Organ przedstawił szczegółowe dane budynków i podał, że szczegółowa ocena poszczególnych elementów budynków oraz odrębne dla każdego z tych elementów określenie ich stopnia zużycia, czyni załączoną opinię dokumentem rzetelnym i wiarygodnym i zdaniem Kolegium może służyć za dowód zaświadczający o stanie technicznym budynków jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustalenia wynikające z przedłożonej opinii nie zostały zakwestionowane przez podatnika, który w skierowanym do Kolegium piśmie z dnia 20 marca 2015r. nie odniósł się w ogóle do kwestii stanu technicznego budynków i możliwości wykorzystania działek wchodzących w skład nieruchomości do celów produkcyjnych, a powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące braku przydatności budynków usytuowanych na terenie zakładu w I. do zakresu, wielkości i charakteru prowadzonej produkcji mebli.

Jak wynika z przywołanego pisma procesowego, skutkiem braku takiej przydatności było przeniesienie zakładu produkcyjnego z I. do miejscowości S., bowiem mimo modernizacji budynków położonych w I. produkcja nie mogła się rozwinąć na miarę potrzeb.

W ocenie Kolegium okoliczności przywołane przez podatnika nie wskazują na względy techniczne nieruchomości to jest budynków, budowli i gruntów uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej. Przedłożony przez podatnika dowód w postaci "Opinii dotyczącej konieczności zmiany lokalizacji Zakładu firmy A." opracowanej przez dr hab. inż. M. J. C., zaświadcza o organizacyjnych i technologicznych, a nie technicznych przeszkodach uniemożliwiających prowadzenie produkcji mebli w dotychczasowej lokalizacji to jest w I. przy ul. P. i ul. O. Z wniosków końcowych zamieszczonych w opinii wynika jedynie to, że dotychczasowe pomieszczenia zakładu były zbyt ciasne dla wdrożenia nowej technologii produkcji popartej komputerowym sterowaniem, z zastosowaniem nowych rozwiązań i dostosowaniem ciągu technologicznego do standardów wymaganych przez rynek zbytu.

Organ odwoławczy ocenił, że wskazane okoliczności nie przesądzają o braku możliwości wykorzystania nieruchomości do celów produkcyjnych z uwagi na stan techniczny tych nieruchomości. Powoduje to, że nieruchomości położone w I. przy ul. P. i ul. O. mogły być - z uwagi na ich stan techniczny - wykorzystywane do działalności gospodarczej, i były w roku 2012 w posiadaniu podmiotu gospodarczego, co oznacza że powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami podatkowymi (poza budynkami o powierzchni 321,35 m2).

Organ II instancji wyliczył, że podatek od nieruchomości będących w posiadaniu podatnika w roku 2012 został prawidłowo obliczony w treści decyzji organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka, działając przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak też zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść decyzji tj. art. 233, § 1 ust. 1 O.p. w związku art. 1 pkt 1, 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4a, i art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że grunty i znajdujące się na nich budynki, budowle i ich części położone w I. przy ul. P. 1 obręb 4 (działki gruntu nr 6/1 i 7/2) oraz przy ul. O., obręb 4, (działki gruntu nr 22/2) są związane z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej oraz brak względów technicznych uniemożliwiających prowadzenie w ww. budynkach działalności gospodarczej przez skarżącą, w następstwie czego zastosowanie wyższej stawki podatku, podczas gdy prawidłowo ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny prowadzi do wniosku, że opisany wyżej przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie produkcji mebli ze względu na uwarunkowania konstrukcyjne obiektów.

Uzasadniając skargę strona podniosła, że Kolegium nieprawidłowo w niniejszej sprawie ustaliło stan faktyczny i błędnie oceniło zebrany w sprawie materiał dowodowy. Właściwie ustalony stan faktyczny doprowadziłby do wniosku, że wskazywane przez skarżącą przeszkody miały charakter trwały i obiektywny, niezależny od podatnika i mogły być w konsekwencji uznane za spełniające warunki wyłączające przedmiotową nieruchomość od opodatkowania podatkiem od nieruchomości wg stawek dotyczących nieruchomości związanych z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą.

Skarżąca powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych: wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2011r. sygn. akt II FSK 1116/10; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r. sygn. akt II FSK 1354/07, wyrok NSA z dnia 7 października 2010r. sygn. akt II FSK 2080/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2007r. sygn. akt III SA/Wa 767/07 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 września 2008r. sygn. akt I SA/Ol 315/08.

Wskazała, że w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjaśniła, że przedmiotem działalności skarżącej jest m.in. produkcja mebli biurowych, sklepowych, kuchennych i pozostałych mebli. Skarżąca przez szereg lat realizowała swoją produkcję w zakładzie zlokalizowanym przy ul. P. w I. Warunkiem utrzymania się na rynku było i nadal jest systematyczne podnoszenie jakości, aktualizacja wzornictwa i wzrost dbałości o bezpieczeństwo pracowników i ochronę środowiska. Te czynniki wymuszały na spółce systematyczną aktualizację wyposażenia i dostosowania technologii do poziomu min. europejskiego. Drugim, nie mniej ważnym kierunkiem działania, jest dbałość o zdrowe pracowników i ochronę środowiska. Systematycznie wdrażane są technologie zmniejszające zagrożenie w tej dziedzinie w celu ograniczenia szkodliwości pyłu (szczególnie groźnego w przypadku obróbki drewna dębowego, bukowego czy olchowego). Głównym kierunkiem działania mającego na celu osiągnięcie zamierzonego rezultatu było inwestowanie w oprzyrządowanie nowej generacji. Wymogi nowoczesnej technologii narzucały reżim i procedury oraz powiązania funkcjonalne między poszczególnymi stanowiskami.

To warunki technologiczne, a przede wszystkim wymogi producentów i dostawców nowych urządzeń oraz rozwiązań zmusiły odwołującą się do poszukiwania rozwiązania. Ograniczony teren działki, narzucone planem zagospodarowania warunki zabudowy i inne praktycznie uniemożliwiły rozbudowę zakładu. W takiej sytuacji spółka podjęła decyzję o zmianie lokalizacji. Najbardziej odpowiednią okazała się nieruchomość zlokalizowana w S. gm. I. stanowiąca kompleks przemysłowy byłego Zakładu C. Rozwiązanie zaproponowane w nowej lokalizacji zapewnia utrzymanie jakości produkcji i osiągnięcie wydajności gwarantowanej przez dostawców sprzętu. Nie można bowiem wymagać od strony, aby ta prowadziła jakąkolwiek działalność gospodarczą w nienadających się do tego pomieszczeniach - za wszelką cenę. Analizując zatem profil działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą oraz obiektywnie oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, skarżąca nie mogła w 2012r. prowadzić w przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, a przyczyny tego stanu leżały w względach technicznych tych nieruchomości, a w związku z tym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji winny zostać uchylone w całości

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że grunty i znajdujące się na nich budynki, budowle i ich części położone w I. przy ul. P. 1 obręb 4 (działki gruntu nr 6/1 i 7/2) oraz przy ul. O., obręb 4, (działki gruntu nr 22/2) są związane z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej oraz brak względów technicznych uniemożliwiających prowadzenie w ww. budynkach działalności gospodarczej przez skarżącą. W rezultacie czego zastosowano wyższe stawki podatku.

Natomiast, zdaniem strony skarżącej, prawidłowo ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny prowadzi do wniosku, że opisany wyżej przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie produkcji mebli ze względu na uwarunkowania konstrukcyjne obiektów. W istocie rzeczy strona skarżąca nie podważa dokonanych ustaleń faktycznych. Kwestionuje ona natomiast subsumpcję tego stanu faktycznego do powołanych w skardze norm prawa materialnego.

Organ prawidłowo uznał, że podmiot wpisany do jednego z wymienionych rejestrów z prawnego punktu widzenia prowadzi działalność gospodarczą nawet niezależnie od tego, czy działalność tę faktycznie wykonuje. Dopóki zatem Spółka pozostaje przedsiębiorcą w znaczeniu prawnym, potwierdzonym w niniejszej sprawie odpowiednim wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego, nie podlega ocenie z punktu widzenia ustawy podatkowej to, czy prowadzi działalność gospodarczą, a wyłącznie to, jakimi nieruchomościami określonymi jako grunty, budynki i budowle włada oraz to, czy nie zachodzą przeszkody techniczne (względy techniczne) do wykorzystania nieruchomości.

Do ustalenia czy dopuszczono dowód z opinii biegłej inż. L. D. o uprawnieniach budowlanych Nr "[...]" z dnia 24.05.2014r. pod tytułem "Opinia dotycząca oceny stanu technicznego budynków przy ul. P. 1 w I. dla celów ustalenia wysokości podatku" wraz z załącznikami w postaci kartoteki budynków, kopii mapy zasadniczej, zdjęć budynków sporządzonych w dniu 28.03.2013r.; dowód z oględzin nieruchomości przeprowadzony przez pracowników organu w dniu 24.04.2014r. z udziałem biegłej, przedstawiciela B. Spółki z o.o. - właściciela nieruchomości w dacie przeprowadzania oględzin oraz przedstawicielem Spółki A..

SKO powołało się na dane zawarte w kartotece budynków i podało, że stan techniczny wskazanych budynków: Nr 7/2;1 (dwukondygnacyjny budynek biurowy); Nr 7/2;2 - budynek przemysłowy; Nr 7/2;3 - budynek przemysłowy; Nr 7/2;4 - zbiorniki, silosy i budynki magazynowe; 7/2;5 - zbiorniki, silosy i budynki magazynowe.

Na działce Nr 6/1 położonej przy ul. P. znajdują się budynki 6/1; 1 i 6/1;2 oznaczone jako zbiorniki, silosy i budynki magazynowe - został oceniony odrębnie każdego z nich w załączonej do akt sprawy opinii biegłej o uprawnieniach budowlanych.

Z treści opinii wynika, że przedmiotowe budynki mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Organ przedstawił szczegółowe dane budynków i podał, że szczegółowa ocena poszczególnych elementów budynków oraz odrębne dla każdego z tych elementów określenie ich stopnia zużycia, czyni załączoną opinię dokumentem rzetelnym i wiarygodnym i zdaniem Kolegium może służyć za dowód zaświadczający o stanie technicznym budynków jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Ustalenia wynikające z przedłożonej opinii nie zostały zakwestionowane przez stronę skarżącą. W piśmie skierowanym do Kolegium dnia 20 marca 2015r. skarżąca nie odniosła się w ogóle do kwestii stanu technicznego budynków i możliwości wykorzystania działek wchodzących w skład nieruchomości do celów produkcyjnych, a powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące braku przydatności budynków usytuowanych na terenie zakładu w I. do zakresu, wielkości i charakteru prowadzonej produkcji mebli.

Przedłożony przez stronę skarżącą dowód w postaci "Opinii dotyczącej konieczności zmiany lokalizacji Zakładu firmy A." opracowanej przez dr hab. inż. M. J. C., zaświadcza o organizacyjnych i technologicznych, a nie technicznych przeszkodach uniemożliwiających prowadzenie produkcji mebli w dotychczasowej lokalizacji to jest w I. przy ul. P. i ul. O. Z wniosków końcowych zamieszczonych w opinii wynika jedynie to, że dotychczasowe pomieszczenia zakładu były zbyt ciasne dla wdrożenia nowej technologii produkcji popartej komputerowym sterowaniem, z zastosowaniem nowych rozwiązań i dostosowaniem ciągu technologicznego do standardów wymaganych przez rynek zbytu.

Organ odwoławczy zasadnie ocenił, że wskazane okoliczności nie przesądzają o braku możliwości wykorzystania nieruchomości do celów produkcyjnych z uwagi na stan techniczny tych nieruchomości. Powoduje to, że nieruchomości położone w I. przy ul. P. i ul. O. mogły być - z uwagi na ich stan techniczny - wykorzystywane do działalności gospodarczej, i były w roku 2012 w posiadaniu podmiotu gospodarczego, co oznacza że powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami podatkowymi (poza budynkami o powierzchni 321,35 m2).

W orzecznictwie podkreśla się, że pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 r., I SA/Gl 760/04, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2005 r., FSK 2319/04 (Monitor Podatkowy 2006, nr 1, s. 2).

W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W świetle powyższych ustaleń i rozważań należy uznać, że grunty i znajdujące się na nich budynki, budowle i ich części położone w I. przy ul. P. 1 obręb 4 (działki gruntu nr 6/1 i 7/2) oraz przy ul. O., obręb 4, (działki gruntu nr 22/2) są związane z prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej w rozumieniu prawa podatkowego. Te nieruchomości były w posiadaniu strony skarżącej jako przedsiębiorcy. W związku z tym związane były z prowadzaniem działalności gospodarczej. Nie jest uzasadniony zarzut niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego. Strona skarżąca przeniosła produkcję z dotychczasowego zakładu do innego zakładu z przyczyn technologicznych. Nie zachodziły zatem względy techniczne, które uniemożliwiały prowadzenie w ww. budynkach działalności gospodarczej przez skarżącą. W następstwie czego prawidłowo zastosowano wyższe stawki podatku. W sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny prowadzący do wniosku, że opisany wyżej przedmiot opodatkowania mógł być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej.

Z powyższych przyczyn skarga okazała się niezasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.