Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 707/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2005-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 15
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Teza: Można przyjąć, że "urządzenie na obiekcie budowlanym", o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) to takie urządzenie, którego związek z obiektem budowlanym nie musi mieć charakteru trwałego, a brak takiego urządzenia nie wyłącza możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.

TEZY

Można przyjąć, że "urządzenie na obiekcie budowlanym", o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) to takie urządzenie, którego związek z obiektem budowlanym nie musi mieć charakteru trwałego, a brak takiego urządzenia nie wyłącza możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, asesor WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi "D." Spółki jawnej M. i A. D. w S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu przyjęcia zgłoszenia dotyczącego wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 22 czerwca 2004 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynęło zgłoszenie Spółki jawnej "D." - M. i A. D. o zamiarze wykonania robót budowlanych, polegających na zainstalowaniu schodów zewnętrznych o szerokości 2m do drzwi wejściowych sklepu spożywczego w S. przy ul. G. [...].

Starosta S. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż art. 29 i 30 Prawa budowlanego określa dokładnie na jakie roboty i budowle jest wymagane złożenie zgłoszenia. Z uwagi na to, że roboty budowlane polegające na wykonaniu schodów

o szerokości 2m do drzwi wejściowych sklepu spożywczego nie są uwzględnione

w treści tych artykułów, dlatego też na roboty te wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu schodów nie można zaliczyć

do urządzenia technicznego, o którym mowa w art.3 pkt 9 tej ustawy. W toku postępowania odstąpiono od uzupełnienia zgłoszenia, bowiem w ocenie wydającego decyzję uzupełnienie braków nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie.

Od decyzji tej Spółka "D." wniosła odwołanie do Wojewody P. w B. Zarzuciła w nim, iż organ I instancji rozpatrzył wniosek w trybie przewidzianym dla pozwolenia na budowę. Bezpodstawnie zawiadomił o postępowaniu administracyjnym [...] S. w S., gdyż projektowane schody zostały usytuowane w odległości 8,5 m od granicy z działką [...] S. i działka ta nie znajduje się w strefie oddziaływania obiektu. Zdaniem odwołującego się organ I instancji nie zbadał do jakiego rodzaju obiektów należy zaliczyć schody zewnętrzne-terenowe niezwiązane z konstrukcją budynku. Stwierdzenie o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie wynika więc z oceny prawnej, lecz ze złożonego w tej sprawie pisma przez konkurenta, jakim jest [...] S. w S.

Wojewoda P. wydaną w dniu [...] września 2004 r. decyzją Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty S. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, iż art. 29 ustawy Prawo budowlane zawiera enumeratywne wyliczenie rodzajów obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zastępując w większości to pozwolenie obowiązkiem zgłoszenia robót właściwemu organowi. Przepis ten zawiera wyjątki od zasady ogólnej, a więc niedopuszczalne jest stosowanie w stosunku do tych wyjątków wykładni rozszerzającej. Powyższy katalog zwolnień od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawiera robót budowlanych polegających na wykonaniu schodów zewnętrznych. Zatem realizacja schodów zewnętrznych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy zgodził się natomiast z argumentacją Spółki,

co do konieczności ustalenia stron postępowania w oparciu o art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane. Zgłoszenie realizacji inwestycji stanowi uproszczoną formę zezwolenia na budowę i jest wyjątkiem od reguły określonej w art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organ uznał jednak, iż kwestia ta nie miała wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Na decyzję Wojewody P. wspólnik Spółki "D." – A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której żądał stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji. W ocenie skarżącego instalacja ustawionych przy murze oporowym schodów nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący podkreślił, iż w zgłoszeniu z dnia 22 czerwca 2004 wnosił o wykonanie prac budowlanych polegających na zainstalowaniu schodów, a nie jak przedstawia w zaskarżanej decyzji organ II instancji polegających na wykonaniu schodów. Jest to zasadnicza różnica. Taka sama jak między wykonaniem krat, a ich zainstalowaniem, czy też między wykonaniem markizy okiennej, a jej zainstalowaniem. To, że schody będą wykonane w wyspecjalizowanym warsztacie np. ślusarsko-spawalniczym, to nie powód zaliczenia procesu ich wytworzenia do prac budowlanych, podobnie jak wytworzenie kraty okiennej czy markizy.

Według wnoszącego skargę trudno mówić o enumeratywności art. 29 ustawy Prawo budowlane, skoro organy architektoniczno – budowlane wymagają zgłoszenia zainstalowania np. markiz okiennych mimo, że przepis ten nic o nich nie wspomina. Zgodnie z argumentacją organu na zainstalowanie markizy, ławki przed sklepem, stojaka na rowery, ambonki myśliwskiej też należy uzyskać decyzję pozwolenia na budowę. Wszak art. 29 ustawy ich nie wymienia.

Skarżący wyjaśnił ponadto, iż przedmiotowe schody jako pomocnicze mają służyć przede wszystkim przy dostawach towaru. Będą przymocowane dwoma śrubami do muru oporowego podjazdu dla niepełnosprawnych z możliwością szybkiego ich odinstalowania. Konstrukcja schodów będzie spełniała wszelkie wymogi bhp, a wyglądem swoim nie będzie odbiegała od innych instalowanych przy rampach wyładowczych.

W dodatkowym piśmie z dnia 17 stycznia 2005 r. skarżący zwrócił uwagę na niekonsekwencję działania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Nie czekając na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przed Sądem, skarżący postanowił zgodnie zaskarżonymi decyzjami wystąpić o wydanie decyzji pozwolenia na budowę. W tym celu zwrócił się do burmistrza S. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu. Burmistrz umorzył postępowanie uzasadniając, że opisana instalacja schodów nie jest robotą budowlaną wymagającą decyzji pozwolenia na budowę. Skarżący wystąpił również z zapytaniem do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w W. oraz do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o wyjaśnienie powstałego problemu. Departament Prawny Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji jest delegowany z mocy prawa do przeprowadzenia merytorycznej oceny sprawy. Z kolei Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. skierowane do niego zapytanie przesłał

do Starosty S. Ten zaś w piśmie z dnia 4 stycznia 2005 r. stwierdził,

iż "przedmiotowe schody należy zaliczyć do urządzenia budowlanego przez co rozumie

się według art. 3 pkt 9 Prawa Budowlanego, że jest to urządzenie budowlane technicznie związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem". Organ ten nie potrafił jednak odpowiedzieć na pytanie, czy instalacja schodów, które zakwalifikował jako urządzenie budowlane techniczne może być dokonana w oparciu o zgłoszenie robót budowlanych, czy już

na pozwolenie na budowę. Skarżący zauważył, że w wydanej wcześniej w tej sprawie decyzji Starosta S. zakwestionował klasyfikowanie przedmiotowych schodów do urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Skarżący podniósł także, że instalacja i demontaż tych schodów w zależności od potrzeb użytkownika każdorazowo wymagałyby: wykonania map geodezyjnych; uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; wykonania projektu; uzyskania pozwolenia na budowę; uzyskania pozwolenia na wykonanie prac oraz zmianę układu przestrzennego miasta S.; zgłoszenia na miesiąc wcześniej każdorazowej instalacji i demontażu schodów; wytyczenia budowy przez uprawnionego geodetę; prowadzenia dziennika budowy i demontażu; odbioru prac budowlanych przez Państwową Inspekcję Pracy, Sanepid, kominiarza, elektryka, straż pożarną; dokonania inwentaryzacji obiektu przez uprawnionego geodetę; odbioru prac instalacji i demontażu przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego; wydania decyzji o dopuszczeniu do użytkowania schodów i odczekania 30 dni do czasu jej uprawomocnienia. W ocenie skarżącego nie ma żadnego uzasadnienia, aby tymi wszystkimi obowiązkami obarczać instalację przedmiotowych schodów.

W odpowiedzi Wojewoda P. przywołując argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu wykonania schodów wejściowych do obiektu nie można utożsamiać z instalowaniem urządzenia budowlanego, którym w myśl art. 3 ust. 9 ustawy Prawo budowlane jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Ustosunkowując się zaś do pisma skarżącego z dnia 17 stycznia 2005r. organ administracyjny podkreślił, iż parametry techniczne schodów, w zależności od ich usytuowania oraz funkcji obiektu, określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690

ze zm.). Schody jako element konstrukcyjny, umożliwiający dostęp do pomieszczeń położonych na różnych poziomach budynku, powinny spełniać warunki zapewniające nie przekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w całej konstrukcji. W związku z tym powinny być projektowane w taki sposób, aby obciążenia mogące na nie działać

w trakcie budowy oraz użytkowania nie prowadziły do uszkodzenia części budynku. Ponadto konstrukcja schodów nie może być podatna na wywoływane przez użytkowników drgania, a ich nawierzchnia powinna być wykonana

z materiałów zapobiegających niebezpieczeństwu poślizgu. Jednocześnie schody powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru możliwość ewakuacji ludzi. W związku z powyższym realizacja nowych schodów

do drzwi wejściowych do obiektu handlowego, wynikająca z przystosowania

do obecnych potrzeb wnioskodawcy, może wymagać rozwiązań opracowanych przez uprawnione osoby i zaakceptowanych przez właściwe organy. Niezrozumiałe jest też – zdaniem organu - stwierdzenie skarżącego, iż "przedmiotowe schody będą mocowane dwoma śrubami do muru z możliwością szybkiego ich demontażu

w momencie kiedy kierownik sklepu uzna to za konieczne", ponieważ takie rozwiązanie, w sytuacji zagrożenia życia nie zapewnia bezpiecznej ewakuacji ludzi na zewnątrz budynku.

W dniu 22 lutego 2005 r. wypłynęło do Sądu pismo M. D. - drugiego wspólnika spółki "D." w S. Podniosła w nim, iż Starosta S. wydając w tej sprawie decyzję naruszył przepis art. 28 KPA z powodu pominięcia jej jako strony w trakcie prowadzonego postępowania, czego efektem było także naruszenie art. 10 § 1 KPA. Według M. D. nie została ona powiadomiona o wszczęciu postępowania, nie została powiadomiona o zebraniu materiałów oraz dowodów przed wydaniem decyzji administracyjnej. Nie została również powiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także o możliwości zgłoszenia ewentualnych wniosków i żądań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

Skargę należało uwzględnić.

Decyzja administracyjna jest aktem kwalifikowanym, w którym przejawia się władztwo organu administracyjnego. W drodze decyzji administracyjnej organy

w sposób jednostronny rozstrzygają o prawach i obowiązkach materialnych podmiotu prawa. Gwarancją ochrony praw adresata decyzji są przepisy prawa procesowego nakładające na organy administracyjne szereg obowiązków, a wśród nich obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy – art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) – w dalszej części zwany w skrócie jako KPA. Należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym warunkiem wydania zgodnej z prawem decyzji. W tym celu organ administracyjny powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art.77 KPA. Przypisane organom administracyjnym władztwo w rozstrzyganiu

o prawach lub obowiązkach strony postępowania wymaga, aby w procesie dowodzenia w sposób szczególny zwracać uwagę na te okoliczności sprawy, które pozostają sporne. Katalog środków dowodowych, które w tym celu należy wykorzystać jest otwarty. W postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem – art.75 KPA.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne

- w ocenie Sądu – nie odpowiada tym warunkom. W rzeczywistości organy obu instancji nie podjęły w tej sprawie żadnych czynności zmierzających do należytego ustalenia stanu faktycznego. Słusznie Skarżący podniósł, iż organ administracyjny rozpoznając sprawę w I instancji ograniczył się jedynie do zawiadomienia innych uczestników postępowania. W uzasadnieniu decyzji Starosty S. wprost się nawet stwierdza, że odstąpiono od uzupełnienia zgłoszenia, ponieważ uzupełnienie braków nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie. Z akt administracyjnych postępowania przeprowadzonego przez organ II instancji również nie wynika, aby organ ten podjął jakiekolwiek czynności dowodowe, polegające choćby na wezwaniu strony postępowania do złożenia wyjaśnień. Mogłyby one wyeliminować rodzące się w tej sprawie wątpliwości, które w szczególności dotyczą ustalenia parametrów konstrukcji schodów, miejsca i sposobu ich montażu oraz funkcji, jaką w zamierzeniach inwestora miałyby one pełnić.

Wątpliwości tych organy obu instancji nie dostrzegają stwierdzając kategorycznie, iż przedmiotem planowanej inwestycji "jest wykonanie na działce

o nr geod. [...] schodów zewnętrznych do sklepu spożywczego" (s.2 uzasadnienia decyzji organu II instancji). W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. argumentował, iż "schody jako element konstrukcyjny, umożliwiający dostęp do pomieszczeń położonych na różnych poziomach budynku, powinny spełniać warunki zapewniające nie przekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w całej konstrukcji. W związku z tym powinny być projektowane w taki sposób, aby obciążenia mogące na nie działać

w trakcie budowy oraz użytkowania nie prowadziły do uszkodzenia części budynku." Tymczasem z załączonego do zgłoszenia robót budowlanych szkicu sytuacyjnego (k - 1 i 2 akt administracyjnych) nie wynika w sposób jednoznaczny, aby projektowane schody były związane z konstrukcją samego budynku. Skarżący twierdzi, że są to schody zewnętrzne niezwiązane z konstrukcją budynku. Mają być one zamontowane do muru oporowego podjazdu dla niepełnosprawnych,

a konstrukcja tych schodów nie będzie odbiegała od innych instalowanych przy rampach wyładowczych. Według szkicu sytuacyjnego wyjście z budynku nie prowadzi bezpośrednio na projektowaną konstrukcję schodów, zaś główne dojście do drzwi wejściowych znajduje się po przeciwnej stronie. Nie jest więc wystarczająco uzasadnione stwierdzenie organów, iż są to "schody do drzwi wejściowych". W należytej ocenie charakteru inwestycji nie można również pominąć funkcji, jaką ma ona pełnić. W odpowiedzi na skargę organ II instancji założył, iż schody te służyć mają między innymi ewakuacji ludzi z budynku. Natomiast według skarżącego schody te służyć mają przede wszystkim dostawom towarów do sklepu.

Wszystkich tych wątpliwości nie wyjaśniono w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Tym samym zapadłe w tej sprawie rozstrzygniecie narusza w ocenie Sądu przywołane wyżej przepisy prawa procesowego, tj. art.7 i 77 §1 KPA, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu organ II instancji w toku prowadzonego przez siebie postępowania nie stworzyły warunków do wyjaśnienia tych wątpliwości. Należy bowiem zauważyć, iż Wojewoda P. wydał swoje rozstrzygnięcie bez umożliwienia stronom wypowiedzenia się w tej sprawie. Zgodnie natomiast z art.10 §1 KPA organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten odnosi się nie tylko do organu pierwszej, ale też drugiej instancji. Organ może odstąpić od tej zasady, tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną – art10 §2 KPA. Tym samym zaskarżona decyzja narusza również przepis art.10 §1 KPA, co wobec opisanych wyżej wątpliwości dotyczących stanu faktycznego sprawy mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie odpowiada również w pełni wymogom przepisu art.107 §3 KPA. Nie umniejszając przypisanego organom administracyjnym prawa do swobodnej oceny dowodów należy podkreślić, że aby swoboda ta nie przybrała formy dowolności, wydawane rozstrzygnięcia muszą być należycie uzasadnione. Strona postępowania ma prawo oczekiwać od organu wyjaśnienia wszystkich prawnych i faktycznych okoliczności jej sprawy- art.11 KPA. Organ odwoławczy stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, iż przepis art.29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016) nie wymienia robót budowlanych, polegających na wykonaniu schodów zewnętrznych, nie wyjaśnił jednak dlaczego schody te nie mogą być uznane za urządzenie, o którym mowa w art.29 ust.2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane.

Pewną próbę uzasadnienia tego stanowiska podjął organ I instancji. Stwierdził on, że "inwestor zaklasyfikował schody do urządzeń budowlanych, co jest niezgodne z punktu widzenia art. 3 pkt 9 Prawo budowlane, w którym ustawodawca wyraźnie określił co jest urządzeniem budowlanym". Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż w zgłoszeniu robót budowlanych z dnia 22 czerwca 2004 r. inwestor nie dokonywał takiej klasyfikacji robót budowlanych. Nazwał je "zainstalowaniem urządzenia technicznego na obiekcie budowlanym"

(k- 4 ). Ponadto zdaniem Sądu, użytego w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pojęcia "urządzenie na obiekcie budowlanym" nie można wiązać ściśle

z zawartą w art. 3 pkt 9 tej ustawy definicją "urządzenia budowlanego". Definicję legalną można bowiem odnosić do pojęcia, które jest definiowane. Pojęcie "urządzenie budowlane" nie występuje natomiast w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy (por. B.Bodziony, P.Gniadzik, Prawo budowlane z komentarzem, Warszawa 2004, s.156; a także Z.Kostka, Prawo budowlane. Komentarz, s. 84). Odnosząc się natomiast do użytego w tym przepisie pojęcia "urządzenie na obiekcie budowlanym" można więc przyjąć, iż chodzi o takie urządzenie, którego związek z obiektem budowlanym nie musi mieć charakteru trwałego, a brak takiego urządzenia nie wyłącza możności użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.

Dokonanie ostatecznej kwalifikacji prawnej w tej sprawie powinno jednak poprzedzić wyjaśnienie wspomnianych wyżej wątpliwości związanych ze stanem faktycznym sprawy.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu zgłoszonego przez M. D. o pominięciu jej jako strony przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 28 KPA stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 29 KPA stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne, które nie posiadają osobowości prawnej. W orzecznictwie utrwalony jest jednak pogląd, że jeżeli ustawodawca wyposaża dany podmiot w zdolność prawną na gruncie określonej dziedziny administracyjnego prawa materialnego, to prawo procesowe nie może ograniczać jego zdolności administracyjnoprawnej w zakresie praw i obowiązków wynikających z tej dziedziny prawa (zob. uchwałę 5 sędziów NSA z dnia 26.11.2001 r. , sygn. akt OPK 19/01, opubl. ONSA 2002, z. 2, poz.68; a także wyroki NSA z dnia 22.08.2000 r. , sygn. akt V SA 2021/99, opubl. LEX nr 50150, z dnia 27.06.2000 r., sygn. akt V SA 2008/99, opubl. LEX nr 54227, z dnia 12.04.2000 r. , sygn. akt V SA 1935/99, opubl. LEX nr 41775).

Przepisy prawa materialnego, w tym przypadku przepisy cyt. ustawy Prawo budowlane przewidują, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami- art.4. Stronami

w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu – art. 28 ust. 2 ustawy. Spółka jawna może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). Majątek spółki jawnej stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia – art. 28 KSH. Przywołane przepisy uzasadniają zatem stwierdzenie, iż spółka jawna może być inwestorem, a co za tym idzie stroną postępowania administracyjnego w sprawach budowlanych.

W niniejszej sprawie zgłoszenie robót budowlanych pochodziło od Spółki "D." w S. Przy zgłoszeniu robót budowlanych A. D. oświadczył również, iż Spółka "D." posiada prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną nr geoid. [...] w S. Wobec powyższego inwestorem, czyli stroną postępowania administracyjnego była Spółka "D.". W postępowaniu przed organami administracyjnymi obu instancji Spółka ta była reprezentowana przez jej wspólnika A. D., co zgodne jest z przepisem art. 29 §1 i 2 KHS. Każdy wspólnik ma prawo reprezentować spółkę, a prawo to dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki. Należy ponadto zauważyć, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo M. D. do Starosty S. (k-12), w którym sama wyjaśnia, że Spółkę "D." zgodnie z wpisem do rejestru reprezentuje A. D.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przepisów art. 7,

art. 10 §1, art. 77 §1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd stosując art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie

art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku

z art. 205 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.