Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 231/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 205 par. 2, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92a ust. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 5-9
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego E. J. kwotę 2850 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2014r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r.

o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.) nałożył na E. J. karę pieniężną w wysokości 74250 zł , ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 w/w ustawy do kwoty 15 000 zł za naruszenie określone w pozycji 5.2.1 i 5.2.2. załącznika nr 3 do w/w ustawy – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

W uzasadnieniu organ podał, że przedsiębiorca w dniu rozpoczęcia kontroli dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Przedmiotem kontroli, obejmującej okres od 1.02.2013 r. do 30.11.2013 r., była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Firma [...] realizowała przewozy drogowe odpadów odbieranych między innymi z gospodarstw domowych oraz podmiotów gospodarczych. Większość realizowanych w każdym tygodniu przewozów polegała na odbiorze odpadów od gospodarstw domowych, które w świetle art. 13 lit. h rozporządzenia (WE) 561 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r.) podlegały wyłączeniu spod obowiązku rejestracji czasu jazdy i odpoczynku kierowcy oraz stosowania urządzeń rejestrujących.

W wyniku analizy wykresówek oraz w świetle zebranego w toku kontroli materiału stwierdzono, że w dni, w które wykonywane były przewozy drogowe polegające na odbiorze odpadów m.in. od podmiotów gospodarczych, kierowcy pomimo obowiązku nie stosowali się do postanowień przepisów socjalnych, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, zawartych w szczególności w art. 7 tego rozporządzenia. Wszyscy kierowcy objęci kontrolą czasu pracy w okresie objętym kontrolą popełnili naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, a określone w treści I p. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ wskazał, że to rolą strony jest wykazanie, że może korzystać z wyłączenia, o którym mowa powyżej. W toku kontroli strona przestawiła umowy na odbiór odpadów, które zawarła z innymi podmiotami niż gospodarstwa domowe, co pozwoliło jej na odtworzenie tras i wskazanie dni , w których dokonywała odbioru odpadów tylko z gospodarstw domowych. Spowodowało to skorzystanie z odstępstw od stosowania przepisów socjalnych zawartych w przepisach rozporządzenia (WE) 561/2006.

Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym wskazując, że wykazane naruszenia wskazują na to, że strona nie sprawowała w okresie objętym kontrolą prawidłowego nadzoru nad przestrzeganiem przepisów socjalnych poprzez brak jakiegokolwiek planowania pracy kierowców bez względu na charakter wykonywanych przewozów związanych ze zbiorem odpadów.

Po rozpatrzeniu odwołania E. J. od powyższej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 4 września 2014 r., na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w okresie objętym kontrolą we wtorki i piątki kierowcy wykonywali przewozy odpadów nie tylko zbierając odpady z gospodarstw domowych, ale również z przedsiębiorstw oraz państwowych jednostek organizacyjnych. W tym czasie zostały przekroczone normy czasu pracy kierowców. Organ ustalił ponadto z tzw. trasówek, czy odpady były odbierane wyłącznie z gospodarstw domowych czy też także z przedsiębiorstw. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, bowiem strona nie przedstawiła dowodów wyłączających jej odpowiedzialność. Formalne zobowiązanie kierowcy do przestrzegania norm czasu pracy nie może zostać uznane za działanie wypełniające przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 92b i art. 92c w/w ustawy. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził zaistnienia przesłanek określonych w art. 92b ustawy. Podczas kontroli wykryto naruszenia czasu pracy, których dopuścili się kierowcy zatrudnieni u przedsiębiorcy. Zdaniem organu zobowiązanie się kierowcy do przestrzegania przepisów nie zwalnia strony z obowiązku nadzoru i kontroli jego czasu jazdy, odbierania przez prowadzącego pojazdy wymaganych przerw i odpoczynków.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. J. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 10 § 1 w z zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji , zaniechaniu inicjatywy dowodowej, pomimo braków w postępowaniu dowodowym wskazywanym przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym; art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i poprzez pominięcie przez organ odwoławczy wniosku skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadków wszystkich kierowców na okoliczność organizacji pracy kierowców, błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż skarżący w dniach, w których wykonywane były przewozy drogowe polegające na odbiorze towarów m.in. od podmiotów gospodarczych podlegał obowiązkowi określonemu w art. 7 rozporządzenia w zw. z art. 13 ust. 1 pkt h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia z dnia 15 marca 2006 r.; przyjęcie, iż zachodzą przesłanki nałożenia kary pieniężnej z uwagi na to, że skarżący nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów aktów wymienionych w art. 92b ust. 1 pkt 1) lit. a)-c) ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz nie wynika z niego, aby skarżący nie zapewnił prawidłowych zasad wynagradzania, przyjęcie, że zachodziły przesłanki do wszczęcia postępowania w wyniku błędnego przyjęcia, iż skarżący nie sprawował prawidłowego nadzoru nad przestrzeganiem obowiązujących w transporcie drogowym przepisów socjalnych.

Skarżący podał, że wywozy w tzw. "systemie mieszanym" dokonywane były we wtorek i w piątek. Nie oznacza to jednak, iż w okresie objętym kontrolą w każdy ze wskazanych powyżej dni wywóz odpadów dokonywany był z podmiotów gospodarczych. Powołując przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. twierdził, że organ winien był przeanalizować przekazany przez stronę materiał dowodowy, w celu ustalenia czy w dniach, w których dokonywane były wywozy m.in. od podmiotów gospodarczych faktycznie wywozy takie miały miejsce. Ponadto był zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego również w oparciu o inne dostępne źródła dowodowe, choćby w postaci zeznań pozostałych świadków. Wyłączenie określone w rozporządzeniu nr 561/2006 obejmuje pojazdy, które dokonują wywozu zarówno odpadów z gospodarstw domowych jak i odpadów o takim samym charakterze. Tak więc w celu ustalenia, czy skarżący w ramach wykonywanych przez siebie wywozów korzystał z wyłączenia, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia, po uprzednim określeniu dni, w których następował wywóz od podmiotów gospodarczych, organ powinien był ustalić charakter odpadów wywożonych przez skarżącego. Z "trasówki" kierowcy Ł. G. z dnia 15 marca 2013r. wynika, że w tym dniu było 33 wywozów, z czego 29 zostało dokonanych ze wspólnot mieszkaniowych. W ocenie skarżącego wywóz dokonany ze wspólnoty mieszkaniowej z uwagi na charakter odpadów jest wywozem odpadów z gospodarstw w domowych, zatem podlega wyłączeniu określonym w art. 13 ust. 1 rozporządzenia.

Skarżący wskazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń w zakresie czasu pracy i odpoczynku kierowców. Nieuprawnionym było także twierdzenie organu, że skarżący nie sprawował w okresie objętym kontrolą prawidłowego nadzoru nad przestrzeganiem obowiązujących w transporcie drogowym przepisów socjalnych poprzez brak planowania pracy kierowców. Organ kontrolny winien był przesłuchać wszystkich kierowców zatrudnionych przez skarżącego w celu ustalenia okoliczności dotyczących organizacji pracy kierowców i przestrzegania czasu pracy.

Zdaniem skarżącego – zgodnie z art. 92b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym - organy nie mogły nałożyć na niego kary pieniężnej. Organy nie ustosunkowały się do prawidłowości zasad wynagrodzenia stosowanych przez skarżącego. Powołując art. 92c ust. 1 pkt 1 w/w ustawy twierdził, że z przedstawionych w sprawie dokumentów oraz zeznań świadka wynika, że skarżący dołożył należytej staranności w nadzorze nad przestrzeganiem obowiązujących w transporcie drogowym przepisów socjalnych, planowaniu pracy kierowców oraz informowaniu każdego z osobna o długości czasu pracy i obowiązkowych przerwach. W ocenie skarżącego zostało udowodnione, że nie miał wpływu na dokonane wbrew jego instrukcjom naruszenia, i że nastąpiło to wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz.270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Wskazać na początku trzeba, że nie było podstaw do odroczenia rozprawy, o co wnioskował pełnomocnik skarżącego , bowiem z jego pisma wynikało, że rozprawa przed Sądem Okręgowym w G. została wyznaczona na dzień 25 marca 2015 r. , a termin rozprawy w niniejszej sprawie wyznaczono na dzień 21 maja 2015 r.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( jt. Dz.U. z 2013 r., poz.1414 ze zm.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej (...) za każde naruszenie.

Organy nałożyły na skarżącego karę pieniężną za przekroczenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Wysokość kary ustalono w oparciu o stwierdzoną ilość naruszeń.

Czasy prowadzenia pojazdu, przerwy i okresy odpoczynku normują art. 5-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 ( Dz.U.UE.L.2006.102.1ze zm.).

Art. 13 ust. 1 pkt h w/w rozporządzenia stanowi natomiast, że - o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi m.in. w związku ze zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem.

W myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców( jt. Dz.U. z 2012, poz.1155 ze zm.), na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia.

Niesporne w sprawie było, że przewozy drogowe wykonywane przez firmę skarżącego związane były ze zbieraniem odpadów i ich wywozem, w tym odpadów z gospodarstw domowych. Skarżący właśnie z uwagi na zbieranie i wywóz odpadów z gospodarstw domowych mógł korzystać z wyłączeń określonych przywołanymi wyżej przepisami , dotyczących czasu prowadzenia pojazdów. Ustalenie zatem, w jakich konkretnie dniach przewozy takie miały miejsce, było konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i wydania prawidłowej decyzji.

W niniejszej sprawie organy przyjęły, że skarżący może korzystać z wyłączeń stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów, jednak poza wtorkami i piątkami, bowiem w te dni zbierał odpady nie tylko z gospodarstw domowych, ale również z przedsiębiorstw czy państwowych jednostek organizacyjnych.

Między stronami sporne ostatecznie było , czy skarżący może korzystać z takiego wyłączenia we wtorki i piątki. Organy uznały, że nie, zaś skarżący twierdził, że organy wadliwie oceniły materiał dowodowy i wadliwie go zgromadziły , nie ustalając wszystkich dni- także obejmujących wtorki i piątki - w których mógł skorzystać z takich wyłączeń. Poniższe rozważania dotyczą wspomnianych kwestii spornych.

Skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podnosił, że choć przewozy polegające na wywozie odpadów w "systemie mieszanym" – z gospodarstw domowych oraz podmiotów gospodarczych- realizowane były we wtorki i piątki, to jednak nie oznacza to, że w okresie objętym kontrolą w każdy ze wskazanych dni wywóz odpadów dokonywany był od podmiotów gospodarczych. Zarzucił, że organ nie poddał przedstawionych dokumentów żadnej analizie, jak również winien był zbadać charakter odpadów wywożonych w poszczególnych dniach by ustalić, kiedy skarżący korzystał z wyłączenia , o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006. Powoływał się na to, że z "trasówki" z określonego dnia wynika, że wywozu odpadów dokonano ze wspólnoty mieszkaniowej, a odpady te są w istocie odpadami z gospodarstw domowych, wobec czego wywóz taki podlegał wyłączeniu określonym w w/w artykule rozporządzenia. Wnioskował też o przesłuchanie świadków – wszystkich kierowców zatrudnionych przez niego, na okoliczności dotyczące organizacji pracy kierowców.

Zgodzić się co do zasady należy z organem odwoławczym, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania, że może korzystać z wyłączeń stosowania przepisów w zakresie czasu prowadzenia pojazdów. Nie zwalnia to jednak organów administracji od przestrzegania zasad przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego co do sposobu prowadzenia postępowania, w szczególności zasad określonych przepisami art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.

Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Art. 8 k.p.a. stanowi z kolei, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Natomiast w myśl art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Także Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w wyroku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 317/11 , że "... w postępowaniu o nałożenie na określony podmiot kary administracyjnej, szczególnego znaczenia nabiera respektowanie podstawowej zasady procesu administracyjnego jaką jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. Przeprowadzone zatem przez właściwy organ postępowanie administracyjne, aby mogło zakończyć się wydaniem decyzji o nałożeniu kary, musi dowieść w sposób niewątpliwy naruszenia zasad i rygorów określonych ustawą o transporcie drogowym lub innymi obowiązującymi przepisami".

W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie wykresówek udowodniono przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, skarżący nie wskazał w odwołaniu dowodów, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia, a przedstawione umowy o wywóz odpadów zawarto z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą.

Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się jednak do podnoszonych w odwołaniu twierdzeń skarżącego o braku analizy przedstawionych przez niego dokumentów oraz tego, że mimo ustalonej zasady sposobu odbioru odpadów, w niektóre wtorki i piątki odbierał odpady jedynie od gospodarstw domowych, powołując się na ich odbiór ze wspólnot mieszkaniowych.

Odnosząc się do tego aspektu sprawy stwierdzić należy, że lakoniczność uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i brak jakiegokolwiek wskazania na konkretne dokumenty stanowiące zebrany w sprawie materiał dowodowy utrudnia Sądowi właściwe prześledzenie toku rozumowania organu.

Stwierdzić należy, że kara pieniężna nie może zostać nałożona na skarżącego za odstępstwa od przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu w przypadku zbierania i wywozu odpadów z gospodarstw domowych. W przepisach przywołanych wyżej brak jest co prawda definicji "gospodarstwa domowego", jednak nie budzi wątpliwości Sądu, że chodzi o odpady wytworzone przez osoby fizyczne bez związku z ich ewentualną działalnością gospodarczą. Osoby fizyczne mają przy tym swoje miejsce zamieszkania nie tylko w domach jednorodzinnych, ale też w lokalach mieszkalnych tworzących wspólnotę czy też spółdzielnię mieszkaniową. W tych ostatnich przypadkach osoby te nie organizują wywozu odpadów we własnym zakresie. Czynności te organizują i zawierają umowy w tym przedmiocie osoby zarządzające wspólnotami czy spółdzielniami – zarząd wspólnoty lub spółdzielni, albo administrator, nierzadko będący osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Nie oznacza to natomiast, że odpady, które zostały wytworzone przez osoby fizyczne zamieszkujące lokale wchodzące w skład wspólnoty mieszkaniowej bez związku z ich ewentualną działalnością gospodarczą - tracą automatycznie charakter odpadów z gospodarstw domowych tylko dlatego, że umowa o ich wywóz została podpisana np. przez administratora wspólnoty .

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji można natomiast wywieść wniosek , że organ odwoławczy odmówił skarżącemu prawa skorzystania z dobrodziejstwa wyłączeń stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów w sporne dni tygodnia na tej podstawie, że umowy o wywóz odpadów zawierane były przez niego z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą. Tymczasem nie było podstaw do takiego uproszczonego rozumowania.

Ponadto skarżący powoływał się w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji na treść przykładowej "trasówki" wskazując , że z jej treści wynika, że konkretny kierowca, w konkretnym dniu, odbierał odpady w istocie tylko od gospodarstw domowych, wobec czego kara pieniężna w tym przypadku nie powinna być nałożona. Organ odwoławczy nie ustosunkował się merytorycznie do tego zarzutu, ani też nie dokonał żadnej faktycznej analizy "trasówek" w celu ustalenia, czy ich treść pozwala czy też nie pozwala na uznanie, że skarżący w poszczególne wtorki lub piątki mógł skorzystać z wyłączeń stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów.

W aktach sprawy znajduje się przykładowa "trasówka" z dnia 15 marca 2013 r. dotycząca kierowcy Ł. G., na którą powoływał się skarżący, obejmująca wspólnoty mieszkaniowe oraz osoby fizyczne. Podobna sytuacja występuje przykładowo w przypadku "trasówki" z dnia 15 marca 2013 r., dotyczącej kierowcy P. W..

Nieprawidłowość działania organu odwoławczego w tym przypadku nie polega bynajmniej na zaniechaniu inicjatywy dowodowej, ale na braku właściwej analizy i oceny już zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku zwrócenia uwagi skarżącemu na konieczność wyjaśnienia kwestii niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji mają bowiem obowiązek, nałożony na nie przepisem art. 7 k.p.a., podejmowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ odwoławczy, działając zgodnie z art. 8 i art. 9 k.p.a., powinien zwrócić uwagę skarżącemu na konieczność wyjaśnienia i ewentualnie wykazania, w które wtorki i piątki odbierał odpady jedynie od wspólnot mieszkaniowych ( i ewentualnie od gospodarstw domowych), jak też na konieczność wykazania, że odpady z tych wspólnot mieszkaniowych można uznać za odpady z gospodarstw domowych, zakreślając mu na to odpowiedni termin, jak też na przedstawienie dowodów na poparcie swych twierdzeń.

Podkreślenia wymaga, że na osoby, które naruszają przepisy można nałożyć kary pieniężne dopiero po nie budzącym wątpliwości ustaleniu zaistnienia przesłanek do ich nałożenia. Zauważyć też należy, że to nie do Sądu, a do organów administracji należy ocena i analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Ponadto organ odwoławczy pominął milczeniem wnioski dowodowe w postaci zeznań świadków, zgłoszone przez skarżącego w celu wykazania , że nie zachodzą przesłanki do nałożenia kary pieniężnej. Przedwczesne jest w tej sytuacji wypowiadanie się przez Sąd w tym zakresie.

Powyższe okoliczności wskazują na naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe wskazania.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 p.p.s.a., bowiem decyzja nie stała się wykonalna wobec treści art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.