Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1121/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 -2, art. 38 ust.1
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 roku sprawy ze skargi J. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki rozbudowanej części obiektu stawowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. H. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołania V. T., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] nakazującej V.T. dokonanie rozbiórki rozbudowanej części obiektu stawowego pstrągowego i umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do J. H.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał V. T. dokonanie rozbiórki rozbudowanej części obiektu stawowego pstrągowego, zlokalizowanego na terenie działki nr 2501/3 w miejscowości S., przy ul. A nr 19, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przedstawionego na mapie zasadniczej stanowiącej załącznik decyzji, w skład którego wchodzą: stawy pstrągowe oznaczone na mapie zasadniczej jako baseny B1, B2, B3, B4; kanały doprowadzające oznaczone na ww. mapie jako K – 1, K – 2, K – 3; rurociąg oznaczony na ww. mapie jako C.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że na wniosek Spółki A z o.o. w B. przeprowadził w dniu 7 października 2008r. kontrolę w zakresie legalności budowy punktu odprowadzania wody ze stawów pstrągowych zlokalizowanych na działce o nr ewid. 2501/3 obręb S., przy ul. A nr 19 w S.. W toku kontroli ustalono, iż obecną właścicielką nieruchomości, na której zlokalizowany jest kontrolowany obiekt jest V. T., zaś inwestorem robót budowlanych polegających na rozbudowie obiektu stawowego o baseny B1, B2, B3, B4, infrastrukturę towarzyszącą tj. kanały doprowadzające oznaczone na ww. mapie jako K – 1, K – 2, K – 3 oraz rurociąg oznaczony na tejże mapie jako C jest wcześniejszy właściciel nieruchomości J. H. W toku prowadzonych czynności administracyjnych J. H. przedstawił decyzję z dnia [...] znak: [...] wydaną przez Urząd Wojewódzki, zezwalającą na wykonanie na działce zlokalizowanej przy ul. A nr 19 w S. trzech basenów pstrągowych o wymiarach 5x20m każdy, konstrukcji żelbetowej o ścianach pionowych wraz z urządzeniami towarzyszącymi tj. dodatkowym rurociągiem zasilającym własną siłownię małej elektrowni wodnej z rur stalowych fi 1220mm, długości 8,0m. J. H. przedstawił również decyzję z dnia [...]. znak: [...] zezwalającą na wykonanie przebudowy obiektu stawowego – pstrągowego poprzez wybudowanie: odstojnika wód zużytych o wymiarach 12,5x6m oraz dwóch basenów pstrągowych o wymiarach 8x30m, koryta wprowadzającego wraz z ujęciem bocznym z kanału młynówki z elementów prefabrykowanych o wymiarach 1,8x1,5m oraz doprowadzalnika z rury stalowej fi 600mm o długości 56m.

Ustalono również, iż J. H. oprócz budowli wymienionych w powyższych decyzjach, zrealizował punkt odprowadzania wody w postaci rurociągu do odprowadzania wód dennych ze stawów do rzeki W. W trakcie oględzin przedmiotowego obiektu stwierdzono ponadto, iż na terenie działki o nr 2501/3 w miejscowości S. istnieją jeszcze cztery dodatkowe baseny pstrągowe wraz z kanałem doprowadzającym. J. H. nie przedstawił żadnych dokumentów prawnych związanych z budową ww. obiektów. Czas budowy przedmiotowej części obiektu będącego przedmiotem postępowania ustalono na podstawie przedstawionych przez inwestora dokumentów tj. pisma z dnia 30 stycznia 1992r., w którym oświadcza o dodatkowym zagospodarowaniu terenu dla potrzeb nowych basenów oraz wykonaniu rurociągu odwadniającego wykopy. Jednocześnie w piśmie tym zawarty jest wniosek o wyrażenie zgody na awaryjne wykonanie ujęcia wody z kanału młyńskiego oraz dwóch basenów pstrągowych w załączeniu przedstawiając rysunek istniejącego zagospodarowania terenu.

W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż J. H. samowolnie zrealizował (rozbudował) istniejący obiekt stawowy (oznaczony na mapie jako A) o baseny pstrągowe (oznaczone na mapie zasadniczej jako B1, B2, B3, B4) wraz infrastrukturą towarzyszącą w postaci kanałów doprowadzających (oznaczonych jako K – 1, K – 2, K – 3) oraz rurociągiem odwadniającym (oznaczonym jako C). Zakres samowolnie zrealizowanej rozbudowy zrealizowany został pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane, dalej powoływanej jako "ustawa", co obligowało do zbadania sprawy pod kątem przesłanek określonych w art. 37 tejże ustawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podał następnie, że postanowieniem z dnia [...] nr [...]nałożył na V. T. jako następcę prawnego J. H. obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie budowy 4 stawów pstrągowych, 3 kanałów doprowadzających wodę oraz rurociągu STAL 0420 odprowadzającego wody zużyte, zlokalizowanych na terenie działki nr 2501/3 w miejscowości S.. Po bezskutecznym upływie terminu do przedłożenia decyzji lokalizacyjnej organ stwierdził brak przesłanek do przeprowadzenia procesu legalizacji przedmiotu postępowania z uwagi na brak możliwości odniesienia się do obowiązujących przepisów o planowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ nadzoru budowlanego uzyskał informację, iż plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. dotyczący działki o nr ewid. 2501/3 stracił ważność z dniem 1 stycznia 2004r., a Gmina aktualnie nie uchwaliła nowego planu. Zgodnie natomiast z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. działka 2501/3 znajduje się na terenach oznaczonym na mapie RP – pozostałe grunty rolne o różnej skali przydatności rolniczej.

Podsumowując organ stwierdził, że obiekty w postaci basenów pstrągowych oznaczonych jako B1, B2, B3, B4; kanałów doprowadzających K – 1, K – 2, K – 3 oraz rurociągu oznaczonego jako C/STAL fi 420, będące przedmiotem postępowania naruszają postanowienia art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy, gdyż wykonane są niezgodnie z obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym. Organ nadzoru budowlanego podniósł, że realizacja rozbudowanego obiektu powoduje niekontrolowany pobór wody do stawów ograniczając możliwość prawidłowego korzystania z niej innym podmiotom naruszając tym zasady Prawa budowlanego obowiązujące w dacie budowy m.in. art. 5 ustawy, a dodatkowo brak możliwości odniesienia się do jakości odprowadzanej wody do rzeki W.i stanowi bezpośrednie zagrożenie dla ludzi i otaczającego środowiska.

Pismem z dnia 30 września 2013r. V. T. i J. H. wnieśli odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...], zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa m.in. poprzez zastosowanie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy w stosunku do urządzeń wodnych wykonanych w latach 1988 – 1992 na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...]., znak: [...]. Odwołujący zarzucili również naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 61 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego dotyczącego niniejszej sprawy i niesprawdzenie, czy dana okoliczność została udowodniona. W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji oraz o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...]znak: [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi J. H. na decyzję organu wojewódzkiego, wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie II SA/Łd 176/14 uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że adresatem decyzji jak i stroną w niniejszym postępowaniu, dotyczącym nakazu rozbiórki mogła być tylko właścicielka nieruchomości, na której samowolnie wzniesiono obiekty budowlane, czyli V. T. Brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący miał legitymację do kwestionowania w drodze odwołania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zdaniem Sądu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z naruszeniem prawa rozpoznał merytorycznie sprawę z odwołania J.H., zamiast umorzyć postępowanie odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., wobec niespełnienia przesłanki podmiotowej jako warunku dopuszczalności odwołania.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...]. nr [...], po ponownym rozpoznaniu odwołania V. T., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...], natomiast w następstwie rozpoznania odwołania J.H. umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że zgodnie z 28 ustawy roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, inwestor nie posiada takiego dokumentu. Uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych, a jedynie stanowi dla właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej przesłanki do ewentualnego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ odwoławczy podkreślił, że obiekty będące przedmiotem niniejszego postępowania zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, jak również z naruszeniem przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, co wypełnia przesłankę orzeczenia przymusowej rozbiórki. W ocenie organu odwoławczego w tym konkretnym przypadku, jakkolwiek mamy do czynienia z trzema obiektami budowlanymi, to tworzą one jedną technologiczną i funkcjonalną całość, czyli tzw. "linię produkcyjną" i zasadnym jest objęcie tych obiektów jednym postępowaniem administracyjnym. Organ odwoławczy stwierdził, iż obiekty będące przedmiotem niniejszego postępowania pozostają w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą Nr XII/88/07 Rady Gminy S. z dnia 6 listopada 2007r., czym naruszają przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując organ stwierdził, że argumenty podniesione w odwołaniu, jak również w piśmie z dnia 30 lipca 2014r. V.T. i J.H., pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pismem z dnia 25 listopada 2013r. udzielił odpowiedzi V.T. na wniosek z dnia 25 lipca 2012r. dotyczący wyjaśnienia sprawy przedmiotu oględzin przeprowadzonych w dniu 25 lipca 2012r. przez organ I instancji oraz na wniosek dotyczący uznania się przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. za organ niewłaściwy do rozpatrzenia wniosku firmy Spółki A z o.o. w B. z dnia 23 lipca 2008r.

Odnosząc się natomiast do odwołania J.H. organ nadzoru stopnia wojewódzkiego wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż J. H. był inwestorem obiektów budowlanych objętych postępowaniem legalizacyjnym i właścicielem nieruchomości, na której je posadowiono. Jednak wobec wyzbycia się własności, nowym właścicielem stała się V. T., która weszła w jego prawa i obowiązki. Prawidłowo więc – w ocenie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. – organ I instancji skierował nakaz rozbiórki do podmiotu, który jako legitymujący się tytułem prawnym do nieruchomości, na której znajdują się samowolnie wzniesione obiekty, ma prawną możliwość wykonania nałożonego obowiązku, czyli do V. T. W ocenie organu nadzoru stopnia wojewódzkiego brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący miał legitymację do kwestionowania w drodze odwołania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Organ stwierdził, że J. H. nie wykazał interesu prawnego, który dawałby mu status strony w postępowaniu. Podkreślił, że odwołujący nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego, który dawałby mu prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu, a zatem zasadnym jest uznanie, iż przysługuje mu jedynie interes faktyczny jako zainteresowanemu rozstrzygnięciem tej sprawy, a nie strony tego postępowania. Powyższe uzasadnia umorzenie postępowania w stosunku do J. H.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] wywiedli J. H. i V. T. W motywach skargi zarzucili niezastosowanie się organu do pouczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazanych w wyroku z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie II SA/Łd 176/14 w przedmiocie ustalenia statusu prawnego skarżącego, przy uwzględnieniu oceny i wskazań sądu. Poza tym skarżący podnieśli, że organ nie rozpatrzył odwołania z dnia 30 września 2013r. od decyzji nr [...]Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]., znak: [...] w zakresie wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji w przedmiocie nakazania rozbiórki stawów pstrągowych oraz rurociągu o średnicy do 400mm posadowionego na gruntach działki o nr 1238, obręb S., stanowiących własność Skarbu Państwa. Zdaniem skarżących organ nie rozpoznał również wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w zakresie dotyczącym ujęcia wody do stawów pstrągowych z kanału młyńskiego "S " zasilanego w wodę doprowadzaną korytem przekopu wysokiego brzegu z rzeki W. spiętrzonych jazem głównym "S. " wykonanych przez Kopalnię Węgla A na podstawie projektu technicznego zatwierdzonego decyzją Urzędu Wojewódzkiego w P. z dnia [...]., znak: [...], a zasilanego w wodę na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego Kopalni Węgla A przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...], znak: [...]. Skarżący wyjaśnili, że staw pstrągowy określony jako basen B1 został przebudowany na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją z dnia [...], znak: [...] pkt 1/5 na węzeł rozdzielczy wody i ujęcia wody (mnichy wlotowe) do istniejących stawów (basenów) pstrągowych oznaczonych jako baseny B I, B II, B III (stawy wzrostowe) oraz B2, B3, B4 (stawy narybkowe) i K – 1, K – 2, K – 3 (koryta podchowowe). Stawy pstrągowe oznaczone basenami B I, B II, B III, do których woda wprowadzana jest wlotem posadowionym na gruntach działki o nr 2501/3 obręb S. stanowią współwłasność V. T. i J.H. Rozebranie węzła rozdzielającego (doprowadzającego) wodę, posadowionego na gruntach działki o nr 2501/3 pozbawi w ocenie skarżących możliwości użytkowania zgodnie z przeznaczeniem stawów pstrągowych oznaczonych basenami B I, B II i B III z powodu rozebrania wlotów wody do tych basenów, a tym samym naruszy interesy skarżących.

Następnie skarżący podnieśli, że stawy rybne oraz rurociągi o średnicy do 0.4m były zaliczane – w oparciu o art. 91 ust.4 pkt.1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne - do melioracji wodnych szczegółowych. Stawy pstrągowe obiektu "Baseny pstrągowe z siłownią wodną MEW" zostały wykonane przed 2001r. Natomiast ujęcie wody do stawów pstrągowych zlokalizowane na działce 1241/10 (poprzednio 1241/6) obręb S. nie oznaczono na mapie sytuacyjno – wysokościowej stanowiącej załącznik decyzji.

V. T. i J. H. wyjaśnili w dalszej kolejności, że ujęcie boczne wody z kanału młyńskiego dla pokrycia potrzeb wodnych stawów pstrągowych zostało wykonane w oparciu o pozwolenie wodnoprawne wydane przez Urząd Wojewódzki w P. decyzją z dnia [...]., znak: [...]. W dniach 12 i 26 sierpnia 2008r pracownicy [...] Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł. przeprowadzili kontrolę utrzymywania budowli przedsięwzięcia Kopalni A pn. "Węzeł wodny z regulacją budowlami piętrzącymi i ujęciem wody" – obiekt budowlany "S. ", w związku z negatywnym oddziaływaniem na środowisko. Zakres kontroli obiektu "S. " dotyczył również celowości, słuszności oraz zgodności z przepisami realizacji zamierzenia Spółki A. z o.o. polegającej na budowie elektrowni wodnej na rzece W. w 38+050km (poprzednio w 40+950km rzeki). Skarżący wskazali, że Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] Nr [...] znak: [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie rolniczej drogi dojazdowej wzdłuż przekopu do jazu w 38+050km rzeki W. (poprzednio 40+950km rzeki) pomimo, iż to przedsięwzięcie nie jest celem publicznym. Nasypem pod przedmiotową rolniczą drogę dojazdową do rzeki W. w 40+950km zasypany został przelew wód wezbraniowych istniejący na rzece W. ok. 40+950km oraz podwyższony został teren zalewowy rzeki W. przeznaczony do odpływu wód na jaz ulgowy rzeki W. do 3.7m3/sek przy przepływie wód kontrolnych stuletnich, tj. ok. 4.8m3/sek. Nadmierne spiętrzenie wód w przekopie spowodowało niekontrolowany napływ wód do kanału młyńskiego, powodując powstanie na stawach pstrągowych wód powodziowych umożliwiających ucieczkę ryb ze stawów do rzeki W. Taki stan wystąpił w 2008r co najmniej dwa razy. Spowodowane szkody uczyniły nieopłacalność hodowli ryb w stawach z przyczyn przeszkód powodujących zmiany w odpływie wód zlewni rzeki W. w węźle "S " ustalonych projektem oraz pozwoleniem wodnoprawnym z dnia 8 grudnia 1982r.

Dalej skarżący podnieśli, że z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] wynika, iż projekt elektrowni wodnej Spółki A z o.o. wpłynął do organu w dniu 6 listopada 2008r. Według projektu zasięg oddziaływania tego obiektu obejmuje tylko nieruchomości oznaczone działkami o nr ewid. 1241/6, 1242/4, 1731/2 obręb [...].. Nie uwzględniono faktu, iż w działce 1241/6 (obecnie 1241/10) istnieją budowle: ujęcie wody do kanału młyńskiego, kanał młyński, ujęcie wody do młyna oraz ujęcie wody do stawów pstrągowych stanowiących współwłasność V. T. i J. H. Dopuszczalna wysokość piętrzenia wód na jazie głównym przekopu "S. " została ustalona do rzędnej 163.80m n.p.m. pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...]., znak: [...], wydanym przez Wojewodę [...] dla Kopalni Węgla A. Do ustalonych tym pozwoleniem warunków korzystania z wód zostały dostosowane ustalenia wydanego skarżącym przez Wojewodę [...] o pozwolenia wodnoprawnego decyzją z dnia [...]., znak: [...]. Skarżący wskazali, że projekt techniczny na budowę przez Spółki A z o.o. urządzeń wodnych małej elektrowni wodnej zakłada ich normalną pracę pod warunkiem dopływu wód spiętrzonych do rzędnej 164.00m n.p.m. z dopuszczalnymi wahaniami do 10cm. Jest to wysokość piętrzenia wód dopuszczalna na jazie w 40+950km rzeki W., tj. wydzierżawionym przez Spółkę A z o.o. od [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł., lecz niedopuszczalna na jazie głównym przekopu "S. " i przekracza ją o około 20cm. Zmiana sposobu użytkowania jazu wymaga pozwolenia z art. 71 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżących obowiązek ten ominięto stosując zmienione nazwy i lokalizacje budowli piętrzących. Jaz główny przekopu określony został jazem w 38+050km rzeki. Dla uzyskania możliwości podniesienia wysokości piętrzenia wód w korycie przekopu oraz skierowania do przekopu większej ilości wód zasypany został przelew wód w 40+950km rzeki W. oraz doszło do podwyższenia terenu przylegającego do rzeki (tereny zalewowe) nasypem rolniczej drogi dojazdowej do jazu w 40+950km (obecnie 38+050).

Skarżący podnieśli, że niekontrolowany napływ wód do kanału młyńskiego nie ma żadnego związku ze stawami pstrągowymi, lecz powoduje szkody w hodowli ryb. Przyczyną niekontrolowanego napływu wód do kanału młyńskiego "S. – Jaz" jest podniesienie wysokości piętrzenia wód w korycie (kanale) przekopu z rzędnej 163.80m n.p.m. do rzędnej 164.00m n.p.m. w związku z zasypaniem przelewu wód w 40+950km rzeki W. oraz podwyższeniem terenu przylegającego do rzeki około 40+950km rzeki.

Kończąc skarżący wskazali, że oceny zgodności z przepisami ustawy – Prawo wodne działań V.T., J. H. oraz Spółki A . z o.o. na obiekt "S. " dokonały Wojewódzkie Sądy Administracyjne – w Warszawie w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013r. w sprawie IV SA/Wa 2119/12 oraz w Poznaniu w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. w sprawie IV SA/Po1210/13.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę V.T.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie zaś z treścią art. 134 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że sprawa była już przedmiotem rozważań tutejszego Sądu, a wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie II SA/Łd 176/14, po rozpoznaniu skargi J.H., uchylono zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowanej części obiektu stawowego pstrągowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego w miejscowości S., przy ul. A nr 19.

W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast konsekwencje oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mają one na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie oceną prawną powoduje, że ani organy administracji, ani sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (vide wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2012r. w sprawie II FSK 1296/10; z dnia 11 czerwca 2015r. w sprawie I OSK 596/15; z dnia 24 czerwca 2015r. w sprawie II FSK 1409/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe przypomnieć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w ww. wyroku z dnia 26 czerwca 2014r. wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z naruszeniem prawa rozpoznał merytorycznie sprawę z odwołania J.H., zamiast umorzyć postępowanie odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., wobec niespełnienia przesłanki podmiotowej, jako warunku dopuszczalności odwołania. Powyższe stanowisko tutejszego Sądu zawarte w prawomocnym wyroku determinuje aktualną ocenę działań organów w niniejszej sprawie, stanowiąc jednocześnie wystarczający argument do oddalenia skargi J. H.

Dodatkowo analizując zgodność z prawem wydanej w ponownie prowadzonym postępowaniu decyzji przypomnieć należy, że samowolna rozbudowa obiektu stawowego miała miejsce pod rządami powołanej już wyżej ustawy i z uwagi na tę okoliczność organ zobowiązany był zgodnie z treścią art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz.1409 ze zm.), dalej powoływanej jako "Pr.bud." stosować przepisy dotychczasowe.

Adresatem zaskarżonego rozstrzygnięcia w części nakazującej dokonanie rozbiórki obiektu organ uczynił V. T., co w pełni zasługuje na aprobatę. W tym zakresie zauważyć trzeba, że art. 38 ust. 1 ustawy stanowi, iż inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części albo urządzenia, objętego nakazem przymusowej rozbiórki. Zatem tylko podmioty wskazane w tym przepisie mogą być stronami postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki wydanego w oparciu o art. 37 ust. 1 – 2 ustawy.

Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że pomimo tego, iż art. 38 ust. 1 ustawy na pierwszym miejscu wymienia inwestora jako zobligowanego do dokonania rozbiórki, to wybór podmiotu, który będzie zobowiązany do wykonania nakazu jest podyktowany rzeczywistą możliwością jego legalnego wykonania w określonym stanie faktycznym. Jeśli inwestor w dacie orzekania nie posiada uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu, nie może się stać adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu (vide wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie II SA/Gd 82/12; w Opolu z dnia 26 lipca 2013r. w sprawie II SA/Op 206/13; wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r. w sprawie II OSK 158/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy organ prawidłowo wskazał, że J. H. był inwestorem obiektów budowlanych objętych postępowaniem legalizacyjnym i właścicielem nieruchomości, na której je posadowiono. Jednakże z akt sprawy wynika, że skarżący przeniósł własność tejże nieruchomości na V. T.. Powyższe znajduje potwierdzenie w odpisie księgi wieczystej znajdującym się w aktach sprawy, w którym jako właściciel działki nr 2501/3 figuruje jedynie V. T.. Słusznie więc skierowano nakaz rozbiórki do podmiotu, który jako legitymujący się tytułem prawnym do nieruchomości, na której znajdują się wzniesione obiekty, ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w konsekwencji prawną możliwość wykonania nałożonego obowiązku. W tym zakresie podnieść należy, że zarzut skargi, iż stawy pstrągowe oznaczone basenami B I, B II, B III, stanowią współwłasność V. T. i J.H. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem stawy objęte nakazem rozbiórki orzeczonym w niniejszej sprawie oznaczone są jako baseny B1, B2, B3 i B4 i zlokalizowane na terenie działki o nr ewid. 2501/3 stanowiącej wyłączną własność V.T.

Zgodzić się więc należy z rozstrzygnięciem organu II instancji umarzającym postępowanie odwoławcze skarżącego. Przypomnieć należy, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, jeśli dojdzie do wniosku, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Wskazać równocześnie należy, że Sąd nie był władny w niniejszej sprawie dokonać kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie nakazu rozbiórki skierowanego do V. T. z uwagi na fakt, że postanowieniem z dnia [...]odrzucona zastała skarga V. T. od tejże decyzji, a orzeczenie to uzyskało przymiot prawomocności z dniem 19 sierpnia 2015r.

Konkludując uznać należy, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego uwzględnił ocenę prawną wyrażoną w wyroku tutejszego Sądu, którym był związany z mocy art. 153 P.p.s.a. i w odniesieniu do J.H. umorzył postępowanie odwoławcze. Powyższe stanowi realizację wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 czerwca 2014r.

Mając na uwadze powyższe i uznając, że zarzuty skargi nie mogą zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

IB