Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 434/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 185, art. 186
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 846, art. 848
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 180, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2008 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. po rozpatrzeniu odwołania PPH "W." spółka z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Ustalony przez organy celne stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 31 sierpnia 2007r. skarżąca zgłosiła do odprawy celnej według zgłoszenia celnego Nr [...] towar w postaci dwóch sztuk urządzeń pod nazwą "IMDvistaColor Visio System" (Wideokontrola do korka) o kodzie taryfy CN 9031809890 zapakowanych w pięciu skrzyniach o masie 1490 kg i wartości 300.000 euro. W czasie transportu ze Szwajcarii do C. towar uległ uszkodzeniu i po jego zamontowaniu linia produkcyjna pracowała wadliwie. Właściciel towaru po dokonaniu stosownych badań część urządzeń odesłał do podwykonawcy do Włoch i do wykonawcy w Szwajcarii.

W dniu 24 września 2007r. Strona nadała przesyłkę do producenta urządzeń tj. [I.] w B. w Szwajcarii, składającą się z dwóch sztuk "IMDvista System Kontroli Wizyjnej do kontroli wizualnej korka" oraz jednej sztuki "Systemu przenośnikowego zawierającego podnośnik taśmowy podający korek do orientatora rotacyjnego". Z wystawionej faktury pro forma z dnia 24 września 2007r. wynika, że wartość w/w towaru stanowi kwota 263.772 euro a waga brutto 1190 kg i netto 1030kg.

Odprawa celna w wywozie została dokonana w dniu 28 września 2007r. w niemieckim urzędzie celnym na podstawie zgłoszenia celnego Nr [...], oznaczenie, wartość i wagę towaru podano jak wyżej. W Szwajcarii tamtejszy urząd celny wg dokumentu Nr [...] z dnia [...] października 2007r. objął procedurą odprawy czasowej towar w postaci maszyny transportowej, kompletnej z wyposażeniem - 2 sztuki "IMDvista Conveyor z urządzeniem kontrolnym", o masie brutto 1490 kg. i masie netto 1400 kg, z zadeklarowaną naprawą jako celem procedury.

Niezależnie od wywozu towaru do Szwajcarii skarżąca w dniu 26 września 2007r. nadała do Włoch przesyłkę, w skład której weszły dwie sztuki "orientatora rotacyjnego podającego korek do systemu kontroli wizyjnej" o masie brutto 800 kg i netto 720 kg oraz wartości 16.228 euro. Włoski odbiorca towaru P. s.r. w ramach procedury wywozu wysłał towar bez jego szczegółowego opisu do firmy szwajcarskiej [I.] w B. na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 6 listopada 2007r.

W dniu 12 lutego 2008r. firma [I.] wysłała do skarżącej w procedurze tranzytu urządzenia w trzech opakowaniach o masie brutto 1490 kg i masie netto 1400 kg oraz urządzenia w dwóch opakowaniach o masie brutto 800 kg i netto 720 kg. Procedura tranzytu została zakończona w Oddziale Celnym IV w W. w dniu 21 lutego 2008r. W dniu 7 kwietnia 2008r. Agencja Celna [D.] w tym samym Oddziale Celnym w W. zgłosiła do procedury tranzytu do Oddziału Celnego w C. wpisując w zgłoszeniu celnym nazwę towaru "linia maszyn z kompletnym systemem kontroli video - 2 szt." o masie brutto 2290 kg i masie netto 2000kg. W dniu 8 kwietnia 2008 r. została zakończona procedura tranzytu w Oddziale Celnym w C. a towar został złożony w magazynie czasowego składowania.

W dniu 14 maja 2008r. skarżąca złożyła w Urzędzie Celnym w Z. - Oddział Celny w C. zgłoszenie celne na dokumencie SAD o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towar nazwany jako przyrządy, urządzenia i maszyny kontrolne: IMDvistaColor Visio System (Wideokontrola do korka) w ilości 2 sztuk. Z treści zgłoszenia wynika jednoznacznie, że zgłaszający wnioskował o zwolnienie z należności celnych przywozowych towarów powracających odpowiadających szczególnym warunkom określonym w art. 846 ust. 2 rozporządzenia Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Dz. Urz. WE seria L, Nr 253, s. 1; dalej jako: rozporządzenie wykonawcze do WKC). Do zgłoszenia celnego skarżąca dołączyła dowody potwierdzające zawarte transakcje z kontrahentami pochodzącymi spoza Unii Europejskiej jak i kopie dokumentów celnych mających świadczyć o dokonanych odprawach celnych. Wśród tych dokumentów znalazła się specyfikacja naprawy wystawiona przez firmę [I.] ze Szwajcarii w dniu 16 maja 2008r., w której wskazano listę elementów i podzespołów podlegających naprawie lub wymianie. Dokument ten nie zawierał szczegółów opisujących elementy wymienione i elementy naprawione.

W wyniku przeprowadzonej w dniu 3 czerwca 2008 r. rewizji celnej organ celny pierwszej instancji stwierdził pięć opakowań stanowiących skrzynie drewniane z pięcioma urządzeniami tworzącymi dwa komplety z czego jeden niepełny. Na każdym urządzeniu stwierdzono logo firmowe "IMDvista". Na dwóch urządzeniach widniały naklejki z odręcznie zapisanymi numerami określającymi numery projektów systemu wideokontroli tj. [A] oraz [B]. Dla urządzenia oznaczonego numerem projektu [B] stwierdzono inny numer komputera centralnego ([a]) i monitora LCD ([b]), niż numery tych urządzeń wykazane w fakturze pro forma Nr [1] stanowiącej załącznik do zgłoszenia celnego z dnia 31 sierpnia 2007 r. Dla urządzenia oznaczonego numerem projektu [A] numer komputera centralnego i monitora LCD były zgodne z numerami podanymi w fakturze pro forma Nr [2] przedstawionej ze zgłoszeniem pierwotnym w dniu 31 sierpnia 2007r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 14 maja 2008 r., określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 38.163 złotych oraz określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 218.292 złotych.

W uzasadnieniu organ I instancji, przytaczając treść art. 185 i art. 186 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 846 rozporządzenia wykonawczego do WKC stwierdził, że skarżąca w zgłoszeniu celnym z 14 maja 2008 r. wnioskowała o zwolnienie z należności celnych i podatkowych towarów powracających na podstawie art. 846 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do WKC. W wyniku rewizji celnej stwierdzono jednak w urządzeniu oznaczonym numerem projektu [B] inny numer komputera centralnego oraz monitora LCD, niż numery fabryczne tych urządzeń stwierdzone w załączniku (faktura pro forma) do zgłoszenia celnego z dnia 31 sierpnia 2007 r. Ponadto, w ocenie organu w wyniku rewizji celnej stwierdzono rozbieżności wagowe w zgłoszeniach celnych, co również nie pozwala na jednoznaczną identyfikację towaru jako powracającego, a w konsekwencji uniemożliwia zastosowanie zwolnienia z należności celnych.

Ponadto – ponieważ nie doszło do zwolnienia od cła towarów powracających, skarżącej nie przysługuje również zwolnienie z podatku VAT na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.).

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego poprzez niezebranie wyczerpująco całego materiału dowodowego oraz przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów. W szczególności skarżąca zarzuciła błędne uznanie, że towar zgłoszony do odprawy celnej w dniu 14 maja 2008r. nie jest towarem wywiezionym uprzednio z terytorium Wspólnoty. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 186 WKC poprzez odmowę jego zastosowania w sprawie.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] września 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powołując się na treść przepisów art. 185 i 186 WKC oraz art. 848 rozporządzenia wykonawczego do WKC, organ wywiódł, że dla zastosowania zwolnienia z należności celnych na podstawie przytaczanych przepisów musi być spełniony warunek jednoznacznej identyfikacji towarów powracających. Zwolnieniu z należności przywozowych nie podlegają towary podobne do wywiezionych, czy tego samego rodzaju, co wywiezione lecz tylko te towary wspólnotowe, które były pierwotnie wywiezione z obszaru celnego Wspólnoty, a następnie na ten obszar powracają, i to w takim stanie, w jakim zostały wywiezione. Warunkiem zwolnienia z należności przywozowych towarów powracających jest ustalenie tożsamości towaru przywożonego na obszar celny Wspólnoty z uprzednio wywiezionym z tego obszaru. Wprawdzie pojęcie tożsamości towaru nie jest zdefiniowane w prawie celnym, jednakże pod pojęciem tym należy rozumieć identyczność, a nie jednorodzajowość. Oznacza to, że przedmiotem przywozu powinien być ten sam towar, a nie taki sam towar. Jedynie więc w przypadku, gdy istnieje możliwość bezspornego stwierdzenia, że przedmiotem przywozu na obszar celny Wspólnoty są te same towary, które zostały wywiezione z tego obszaru, towary te mogą korzystać ze zwolnienia z należności przywozowych jako powracające.

Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew zarzutom podnoszonym w odwołaniu organ pierwszoinstancyjny ustalił na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, w wyniku wszechstronnego rozpatrzenia wszelkich materiałów zgromadzonych w sprawie, że warunek identyczności towarów powracających nie został spełniony.

Organ podniósł dalej, że ustalenie w kwestii spornej jaką jest stwierdzenie tożsamości towaru wywiezionego i przywiezionego zadeklarowane przez skarżącą będącą zarówno eksporterem jak i osobą dokonującą powrotnego przywozu jest kwestionowane nie tylko na podstawie różnic wagowych i sposobu pakowania ale również różnic klasyfikacyjnych wynikających z dokumentów celnych i stwierdzonych w wyniku rewizji celnej różnic w oznaczeniu numerowym niektórych podzespołów. Nie można przyjąć i skarżąca tego nie podnosi, że nastąpił błąd w oznaczeniu towaru w dokumentach wywozowych lub przywozowych SAD.

Organ zwrócił także uwagę, że skarżąca podjęła ryzyko wywozu towaru do naprawy poza obszar celny Wspólnoty bez uwzględnienia innych możliwości jakie daje prawo celne, a mianowicie uprawnień wynikających z procedury uszlachetniania biernego jako jednej z gospodarczych procedur celnych. W procedurze uszlachetniania biernego z zastosowaniem procesu uszlachetniania polegającego na naprawie towarów możemy mieć do czynienia z "normalną" naprawą towaru wywożonego czasowo, bądź z naprawą w systemie wymiany towarów. System wymiany towarów polega na zastąpieniu towaru który ma być naprawiony innym towarem już naprawionym i przywiezieniu go zamiast produktu kompensacyjnego. Korzystanie z procedury uszlachetniania biernego uzależnione jest m.in. od uzyskania pozwolenia wydawanego przez naczelnika urzędu celnego z zachowaniem warunków dotyczących tej procedury.

Na powyższą decyzję PPH "W." sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając organom celnym:

- naruszenie zasad postępowania podatkowego, a w szczególności art. 180, 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie wyczerpująco całego materiału dowodowego oraz poprzez przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów, przez uznanie, iż towar zgłoszony do odprawy celnej w dniu 14 maja 2008r. nie jest towarem wywiezionym uprzednio z terytorium Wspólnoty;

- naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 185 WKC przez uznanie, iż przepis ten w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym nie ma zastosowania.

Skarżąca podniosła, że spełniła wszystkie wymagane przepisami prawa celnego wymagania dla zwolnienia towarów powracających z cła. Podniosła, że skoro w świetle przepisów wspólnotowych zasadą jest zwolnienie z należności celnych towarów powracających, to zasada ta nie może być interpretowana w sposób ścieśniający, nie może być rozumiana jako wyjątek. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, iż towary będą użyte w taki sam sposób, jak przed ich wywozem - jako części linii produkcyjnej. Skarżąca stwierdziła także, że towary powracające były w takim samym stanie, jak w momencie ich wywożenia poza obszar Wspólnoty. Niewielkie różnice nie mogą przeczyć tej oczywistości. Z natury rzeczy przy transporcie drogowym skomplikowanego urządzenia, składającego się z wielu części (części składowych) nie jest możliwe, aby za każdym razem, przy jego transporcie, było ono zapakowywane w identyczny sposób, jednak nie oznacza to samo przez się, że towar jest w innym stanie. Także fakt, że nastąpiła naprawa gwarancyjna nie pozostaje w sprzeczności z treścią art. 186 WKC.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu (art. 145 § 1 lit. a-c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.)

W rozpatrywanej sprawie Sąd, oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie, nie dopatrzył się naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało oddaleniem skargi.

Kluczową i jedyną kwestią sporną stanowi w rozpatrywanej sprawie możliwość zastosowania art. 185, art. 186 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Dz.Urz.WEL 302 z 19.10.1992 r. Dz.Urz. UE Polskie wyd. specj. Rozdz. 2 tom. 4 str. 307) zwanego dalej " WKC", a tym samym ustalenie czy towar zgłoszony do odprawy celnej przywozowej w dniu 14 maja 2008 r. był tym samym towarem, który został wywieziony z obszaru celnego Wspólnoty w dniu 26 września 2007 r. i w dniu 28 września 2008 r. , a tym samym korzystał ze statusu towaru powracającego.

Zgodnie z art. 185 ust. 1 akapit pierwszy WKC towary wspólnotowe, które po wywiezieniu poza obszar celny Wspólnoty są powrotnie na ten obszar wprowadzane i dopuszczane do obrotu w terminie trzech lat, zostają na wniosek zainteresowanego podmiotu zwolnione z należności celnych przywozowych. Reguła ta została doprecyzowana w art. 186 WKC, która określa, że zwolnienie to jest udzielane jedynie w przypadku, gdy towary są powrotnie przywożone w tym samym stanie, w jakim zostały wywiezione.

Na podstawie przepisu art. 848 ust. 1 triet pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady EWG Nr 2913 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny Dz.Urz. U.E.L. 253 z 11.X.1993 r. , z późn. zm) zwanego dalej "RWKC" za towary powracające mogą zostać uznane towary, do których do zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu dołączono następujące dokumenty:

- egzemplarz zgłoszenia wywozowego zwrócony przez organy celne eksporterowi lub odpowiednio poświadczoną przez te organy kopie tego dokumentu; lub

- dokument informacyjny przewidziany w art. 850 rozporządzenia.

Eksporter, który spodziewa się, że wywożone towary będą przedmiotem powrotnego przywozu na obszar celny Wspólnotowy, na mocy przepisu art. 847 RWKC może złożyć wniosek do organów celnych o wydanie dokumentu zawierającego informacje niezbędne do ustalenia tożsamości towarów.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, że towary powracające korzystają ze zwolnienia z należności przywozowych, gdy zostaną spełnione następujące warunki:

- zostanie przez osobę zainteresowaną złożony stosowny wniosek (art. 185 ust. 1 akapit 1 WKC);

- gdy towary powracają na obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim zostały wywiezione (art. 186 WKC);

- gdy osoba zgłaszająca towar przedstawi zgłoszenie wywozowe oraz dokumenty świadczące, w sposób nie budzący wątpliwości, o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym.

Wobec powyższego konieczne jest ustalenie co należy rozumieć przez określenie, że "towar powrotnie przywożony jest w tym samym stanie, w jakim został wywieziony". Wspólnotowy Kodeks Celny odwołuje się do pojęcia "stan towaru" przy stosowaniu gospodarczych procedur celnych wymienionych w Tytuł IV "Procedury Celne". Gospodarcze procedury celne odnoszą się do następujących procedur: składu celnego, uszlachetniania czynnego, przetwarzania pod kontrolą celną, odprawy czasowej i uszlachetniania biernego.

Analizując przepisy dotyczące w szczególności procedur uszlachetniania czynnego i uszlachetniania biernego można stwierdzić, iż procesy, o których mowa dotyczą poddawania towarów takim procedurom, które obejmują ingerencje w ich stan fizyczny np. obróbkę, naprawę, łączenie, przetwarzanie.

Oznacza to, że przez "stan towaru" o jakim mowa w art. 186 WKC, należy rozumieć "Fizyczny stan towaru". "Stan fizyczny towaru", to cechy identyfikujące dany towar czyli jakość, forma, postać, skład chemiczny, parametry techniczne i inne właściwości, które pozwolą odróżnić go od innego towaru.

Takie rozumienie tego określenia potwierdza przepis art. 845 RWKC , który w drodze wyjątku określa dopuszczalne przypadki ingerencji w stan fizyczny wywiezionego towaru. Jednakże przepis ten jak słusznie zauważa skarżący w skardze nie ma zastosowania w sprawie niniejszej.

Z niewadliwych ustaleń organów celnych wynika, że towar w postaci dwóch sztuk urządzeń pod nazwą "IMVista Color Visio System" (Wideokontrola do korka) został zgłoszony do odprawy celnej według dokumentu SAD Nr [...] w dniu 31 sierpnia 2007 r. Po zamontowaniu w siedzibie skarżącego w C., linia produkcyjna pracowała wadliwie i po dokonaniu stosownych badań przez gwaranta [I.], część urządzeń została przez PPH "W." spółka z o.o. w C. odesłana do podwykonawcy do Włoch i do wykonawcy w Szwajcarii.

Powyższe oznacza, że część elementów (urządzeń) składających się na linię produkcyjną " Wideokontrola do korka" objętych zgłoszeniem celnym nr [...] była niesprawna technicznie.

Celem dokonania naprawy gwarancyjnej przez producenta w dniu 24 września 2007 r. skarżący nadał do Szwajcarii przesyłkę składającą się z dwóch sztuk IMDvista System Kontroli Wizyjnej do kontroli wizualnej korka" oraz jednej sztuki "Systemu przenośnikowego zawierającego podnośnik taśmy podający korek do orientatora rotacyjnego" wartości 263 772 euro o wadze brutto 1190 kg i netto 1030 kg. Ponadto w dniu 26 września 2007 r. PPH "W." spółka z o.o. w C. nadała do Włoch przesyłkę, w skład której weszły dwie sztuki "orientatora rotacyjnego podającego korek do systemu kontroli wizyjnej" o masie brutto 800 kg i netto 720 kg, wartości 16228 euro. Włoski odbiorca towaru P. s.r. w ramach procedury wywozu wysłał towar bez jego szczegółowego opisu do firmy szwajcarskiej [I.] na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 6 listopada 2007 r. W dniu 12 lutego 2008 r. gwarant – firma [I.] wysłała do skarżącej w procedurze tranzytu naprawione urządzenia w trzech opakowaniach o masie brutto 1490 kg i masie netto 1400 kg oraz urządzenia w dwóch opakowaniach o masie brutto 800 kg i netto 720 kg.

Urządzenia te skarżąca w dniu 14 maja 2008 r. zgłosiła w Urzędzie Celnym w Z. dokumentem SAD o obejście procedurą dopuszczenia do obrotu, określając, iż jest to towar powracający. Wśród dokumentów przedstawiono specyfikacje naprawy wystawioną przez firmę [I.] ze Szwajcarii w dniu 16 maja 2008 r., w której wskazano listę elementów i podzespołów, które naprawiono oraz wymieniono.

Rewizja celna przeprowadzona w dniu 3 czerwca 2008 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w Z. stwierdziła, iż dla urządzenia oznaczonego numerem projektu [B] widnieją inne numery dla komputera centralnego [a] i monitora [b] niż wykazane w fakturze pro forma Nr [1] stanowiącej załącznik do zgłoszenia celnego z dnia 31 sierpnia 2007 r. Oznacza to, iż powracający towar- urządzenia dla projektu oznaczonego numerem [B] nie jest tożsamy z towarem pierwotnym, który przybył do C. w sierpniu 2007r.

Ustalenia powyższe dokonane przez organy celne nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów i poczynione zostały zgodnie z wszechstronna i wnikliwą oceną zebranego materiału dowodowego – art. 180, 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej. Okoliczności faktyczne powyżej przedstawione zostały przyznane przez stronę w skardze. Skarżąca nie kwestionowała, iż urządzenia objęte zgłoszeniem celnym z dnia 14 maja 2008 r. zostały poddane naprawie gwarancyjnej oraz, że w towarze istnieją "niewielkie różnice".

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że dokonanie naprawy gwarancyjnej nie pozostaje w sprzeczności z treścią art. 186 WKC, i że towary te będą użyte w ten sam sposób, jak przed wywozem – jako części linii technologicznej.

Już z definicji towarów powracających zawartej w art. 185 i 186 WKC wyraźnie wynika, że pod pojęciem towarów przywożonych w tym samym stanie należy rozumieć takie cechy fizyczne, które świadczą o ich "jednorodzajowości i identyczności", a nie o "jednogatunkowości". Dlatego zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym przez Dyrektora Izby Celnej, że przedmiotem przywozu powinien być ten sam towaru, a nie taki sam towar.

Również użycie w art. 847 RWKC określenie "dokumenty niezbędne do ustalenia tożsamości towaru" wskazuje, że towary, które mają być wywiezione posiadają określone fizyczne cechy co do tożsamości, te same towary o identycznych cechach fizycznych muszą zostać powrotnie przywiezione.

Z okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie na podstawie przedstawionych przez skarżącą dokumentów bezspornie wynika, iż towar powracający nie był tożsamy z wywiezionym. Przede wszystkim został naprawiony w ramach udzielonej gwarancji oraz zmienione zostały urządzenia "Wideokontroli do korka": komputer centralny i monitor LCD.

Dla naprawy gwarancyjnej towarów wywożonych poza obszar Wspólnoty przewidziana jest we Wspólnotowym Kodeksie Celnym procedura uszlachetniania biernego szczegółowo unormowana w art. 152 WKC i nast. Jeżeli warunki przewidziane w tym przepisie zostaną spełnione, to dopuszczenie naprawionych towarów dokonywane jest z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych. PPH "W." spółka z o.o. nie skorzystała jednak z tej gospodarczej procedury celnej. Skarżący nie spełnił też żadnego warunku wymaganego dla towarów powracających przedstawionych w uzasadnieniu tak by można było zwolnić go z należności przywozowych.

Konsekwencja braku zastosowania przez skarżącego procedury uszlachetniania biernego jest naliczenie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Z. należności celnych przywozowych w kwocie określonej w decyzji z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...].

Ponieważ wobec przedmiotowych towarów powstał dług celny w przywozie na dzień 15 maja 2008 r. , to organ administracji publicznej ma obowiązek naliczyć podatek od towaru i usług stosownie do przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm) art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33, art. 38, art. 41 ust. 1, art. 45 ust. 1 pkt 4 i ust. 2.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.