Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 462/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 3b, art. 6 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 18 ust. 2 pkt 15
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 119, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 r. sprawy ze skargi J.K. na uchwałę Rady Gminy Wielgomłyny z dnia 11 marca 2020 r. nr XVI/15/2020 w sprawie określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy Wielgomłyny oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

W dniu 11 marca 2020r. Rada Gminy Wielgomłyny, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 506 ze zm.), zwanej u.s.g., oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019r., poz. 2010 ze zm.), zwanej u.u.c.p.g., podjęła uchwałę nr XVI/15/2020 w sprawie określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy Wielgomłyny.

Skargę na tę uchwałę wniosła J. K., reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz dopuszczenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów.

Pełnomocnik skarżącej wskazała, że interes prawny skarżącej w tej sprawie jest bezpośredni i realny, przy czym bezpośredni interes związany jest z faktem, że zaskarżona uchwała jest adresowana do wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie Gminy Wielgomłyny, którzy posiadają bezodpływowe zbiorniki na odpady ciekłe, a nie mają kanalizacji, a do takich osób zalicza się skarżąca, której nieruchomość znajduje się w Sołectwie A i nie posiada kanalizacji. Przedmiotowa nieruchomość położona jest dokładnie w A [...] oraz wyposażona jest w szambo, do opróżniania którego zobowiązana jest skarżąca, jako właściciel tej nieruchomości i która dba o to, aby systematycznie usuwać zawartość szamba. Ponadto, zdaniem pełnomocnik skarżącej, wysokość opłat za wywóz nieczystości ciekłych będzie mieć również bezpośredni wpływ na sytuację materialną skarżącej, gdyż ich wysokość wpłynie na stopień jej zubożenia.

Pełnomocnik skarżącej, powołując art. 43 ust. 1 ustawy Prawo wodne (jest to przepis ustawy Prawo wodne z 2001r. – dopisek Sądu), wskazała, iż aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2.000 powinny być wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zakończone oczyszczalniami ścieków, zgodnie z ustaleniami krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych. Podniosła również, że zgodnie z § 131 w zw. z § 143 rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" wraz z załącznikiem (Dz. U. Nr 100 poz. 908) uchwała powinna zawierać uzasadnienie, jednak do projektu, jak również do uchwalonej uchwały nr XVI/15/2020 z dnia 11 marca 2020r. nie załączono uzasadnienia. Dodała przy tym, że skarżąca zwróciła się do Urzędu Gminy pismem z dnia 10 kwietnia 2020r. o wyjaśnienie co wchodzi w skład ceny 29,16 zł za 1m³ brutto. W odpowiedzi organ pismem z dnia 27 kwietnia 2020r. wskazał, że od 2015r. "wzrosły koszty wykonania tej usługi poprzez wzrost cen energii elektrycznej która tylko w roku 2020 wzrosła o około 30%, części zamiennych, paliw, usług remontowych, wywozu i utylizacji osadów ściekowych, skratek które powstają podczas procesu oczyszczania oraz wynagrodzeń. Cenę utylizacji ścieków dowożonych kształtują dwa składniki tj. koszt utylizacji ścieków na oczyszczalni który wynosi 6,25 zł/m³ netto oraz średni koszt usługi transportowej wynoszący 105,00 zł/h netto".

W ocenie pełnomocnik skarżącej, składniki wchodzące w skład kwoty wywozu ścieków budzą daleko idące kontrowersje, a nadto trudno uznać za uczciwe wliczania w koszt transportu usługi remontowe. Jej zdaniem, mija się z prawdą teza o rzekomych podwyżkach paliwa, którego cena w ostatnim czasie, nie wzrosła, lecz spadła o 20%.

Pełnomocnik skarżącej podkreśliła, że zaskarżona uchwała nie zabezpiecza mieszkańców Gminy przed nadmiernymi i nieuzasadnionymi kosztami, a odwoływanie się do samego sformułowania o konieczności podwyżki, ponieważ od 2015r. jej nie było, bez dokonania dokładnej kalkulacji powoduje, że Rada Gminy zezwala na typową działalność komercyjną w obszarze zadań, do których realizacji – mocą ustawy - jest Gmina zobowiązana. Dla przykładu pełnomocnik skarżącej wskazała, że uchwały Gminy Gomunice z 2013r., które obowiązują do dnia dzisiejszego, wskazują, że na terenie bardzo podobnej Gminy wiejskiej obowiązują od 8 lat niższe o 100% stawki za tą samą usługę związaną z wywozem beczką asenizacyjną nieczystości ciekłych. Stawka, jaka obowiązuje w Gminie Gomunice to zaledwie 14,00 zł za 1m³, co daje 15,12 zł na 1m³ brutto.

Zdaniem pełnomocnik skarżącej, z uwagi na brak realizacji zaplanowanych, wymaganych oraz koniecznych inwestycji w zakresie rozbudowy sieci kanalizacyjne w Gminie wprowadzono "ciche" przyzwolenie do wywozu nieczystości ciekłych zaledwie dwa razy w roku, co w efekcie wpływa na brak zainteresowania jej mieszkańców częstym i systematycznych korzystaniem z usług beczki asenizacyjnej, co wywiera negatywne oddziaływanie na stan środowiska, w szczególności wód gruntowych, ponieważ ścieki bytowe nie są odprowadzane zgodnie z przepisami prawa (tj. wylewane są na pola, lasy).

W odpowiedzi na tę skargę Rada wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że w istniejącym stanie prawnym nie został wprost wyrażony normatywny obowiązek uzasadniania uchwał organów samorządu terytorialnego, a tym bardziej jego brak nie może skutkować unieważnieniem uchwały. Ponadto organ wyjaśnił, że podczas obrad nad zaskarżoną uchwałą Rada wzięła pod uwagę stanowisko Kierownika Zakładu Komunalnego w Wielgomłynach oraz wskazane przez niego parametry uzasadniające podwyższenie górnej stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie firmy Wielgomłyny, a to koszt usługi transportowej ciągnikiem rolniczym z beczką asenizacyjną o pojemności 5 m³ - 105 zł/godzinę (koszt usługi transportowej ciągnikiem rolniczym) x 1,16 godz. (średni czas wykonania usługi na terenie gminy) = 121, 80 zł/godz. netto. Koszt oczyszczania 5 m³ ścieków dowożonych, tj. 6,25 zł/m³ x 5 m³ = 31,25 zł netto, gdzie 6,25 zł/m³ koszty oczyszczenia 1 m³ ścieków dowożonych po uwzględnieniu dotacji z Gminy (szczegółowa kalkulacja przedstawiona została w piśmie z dnia 26 lutego 2020r.).

Ponadto Rada wskazała, że zgodnie z treścią protokołu z posiedzenia Komisji Radni, ze względu na znaczne podwyższenie kosztów począwszy od 2015r., nie wyrazili zgody na zaproponowaną przez Zakład Komunalny w Wielgomłynach stawkę w wysokości 32,40 zł brutto za wywóz 1 m³ nieczystości ciekłych i mając na względzie dobro mieszkańców Gminy, wypracowali nowe stanowisko, aby wzrost ceny za wywóz 1 m³ nieczystości ciekłych był niższy niż zaproponowany przez Zakład Komunalny w Wielgomłynach. Członkowie komisji ustalili, że cena za wywóz nieczystości ciekłych będzie wynosić 29,16 zł brutto za wywóz 1 m³ nieczystości ciekłych.

W ocenie Rady, przy ustalaniu górnej stawki opłaty za opróżnianie zbiorników bezodpływowych musi brać pod uwagę w szczególności takie okoliczności, jak zapewnienie odpowiedniej rentowności zainteresowanych przedsiębiorców usuwających nieczystości ciekłe oraz zabezpieczenie mieszkańców przed nadmiernymi i nieuzasadnionymi kosztami.

Zdaniem Rady, bezpodstawnym jest także zarzut co do składnika kosztów transportu, składających się również z kosztów paliwa, które są zmienne. Ze w względu na obecną sytuację, tj. pandemię koronawirusa, nastąpił tymczasowy spadek cen paliwa. Jednakże od kilku dni można zauważyć jego rosnącą cenę, która wkrótce może osiągnąć stan sprzed pandemii. Rada dodała, że zgodnie ze stanowiskiem Izby Gospodarczej "Wodociągi Polskie" może więc uchwalić górne stawki za opróżnianie zbiorników bezodpływowych - za jeden metr sześcienny nieczystości ciekłych, za transport - za jeden kilometr lub jeszcze inne.

Rada wyjaśniła także, że podjęta zaskarżoną uchwałą górna stawka opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie opróżnienia zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy Wielgomłyny nie pokrywa w pełni ponoszonych kosztów, ale pozwala na zmniejszenie strat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 147 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę w tak zakreślonej kognicji - Sąd zauważa, że wprowadzając sankcję nieważności – jako następstwo naruszenia prawa – ustawodawca nie określił w art. 147 § 1 p.p.s.a. rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Przepis art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 506 z późn. zm.) stanowi natomiast, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. Na tej podstawie wyróżnia się dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa" ( wyrok WSA w Krakowie z 24 czerwca 2020r., III SA/Kr 465/18, LEX nr 3020439). Judykatura i doktryna na gruncie art. 147 § 1 p.p.s.a. przyjmuje, że "do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998r., II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996r., SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie prawa, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096). Natomiast, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa" (tak np. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2020r., II SA/Łd 213/12, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2020r., I SA/Ol 372/20, LEX nr 3048686).

W tej sprawie - zdaniem Sądu – zaskarżona uchwała odpowiada prawu, przy jej podejmowaniu nie doszło bowiem do tak pojmowanego istotnego naruszenia prawa (materialnego, procesowego, ustrojowego), skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.

Kompetencję dla Rady do określenia górnej granicy stawki opłaty za odprowadzenie nieczystości określa art. 6 ust. 2 u.u.p.c.g. Stosownie do tego przepisu "rada gminy określa, w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi, o których mowa w ust. 1". W myśl art. 1 ust. 1 u.u.c.p.g. "właściciele nieruchomości, którzy pozbywają się z terenu nieruchomości nieczystości ciekłych, oraz właściciele nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, wykonując obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b, są obowiązani do udokumentowania w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez: 1) gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych lub 2) gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wpisanego do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 - przez okazanie takich umów i dowodów uiszczania opłat za te usługi". Analiza delegacji ustawowej zawartej w art. 6 ust. 2 u.u.p.c.g. prowadzi do wniosku, że rada gminy została upoważniona jedynie do określenia górnej granicy stawki opłaty komunalnej ponoszonej przez właścicieli nieruchomości z tytułu wywozu nieczystości ciekłych, a ustawodawca – wskazując sposób określenia tej stawki poprzez określenie maksymalnej kwoty, jaką może jako cenę przyjąć wykonujący usługę - nie określił kryteriów określenia tej stawki. Niemniej jednak na gruncie tej regulacji judykatura przyjmuje, że ustalając górne stawki opłaty "władze gminy muszą respektować zarówno uzasadnione interesy przedsiębiorcy wykonującego usługi wymienione w art. 6 ust. 1 ustawy z 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak i interesy właścicieli i użytkowników nieruchomości, którzy są obowiązani uiszczać należność za wywóz tych odpadów" (tak wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009r., II OSK 1645/08, Lex nr 518289); a wielkość maksymalnej opłaty stanowi cenę definiowaną w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 maja 2014r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 178), zwanej ustawa o cenach – por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2006r., II SA/GL 663/06, Lex nr 1140254). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o cenach "w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się również stawkę taryfową". W konsekwencji w judykaturze przyjmuje się, że opłata za odprowadzanie odpadów powinna obejmować wszystkie elementy cenotwórcze, w szczególności powinna uwzględniać takie okoliczności jak koszty usuwania odpadów, zapewnienie odpowiedniej rentowności zainteresowanych przedsiębiorców usuwających odpady, zabezpieczenie mieszkańców przed nadmiernymi i nieuzasadnionymi kosztami. Zatem górne stawki opłat za odbiór odpadów komunalnych muszą obejmować wszystkie czynniki cenotwórcze związane z np. opłatą środowiskową, odbiorem, transportem, segregacją i składowaniem odpadów na składowisku" (tak np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011r., II SA/Wr 108/11, Lex nr 1087004), a także podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towarów (usług) podlega obciążeniu takimi podatkami (tak wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 lipca 2020r., I SA/Ke 202/20, Lex 3045261). Istota górnej granicy opłaty jest więc tożsama z istotą maksymalnej ceny, a maksymalna cena (opłata) służy ochronie nabywcy usługi przed wygórowanymi kwotami, które w innym przypadku mogłyby zostać od nich przez przedsiębiorcę żądane (tak wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 lipca 2020r., I SA/Ke 202/20, Lex 3045261).

Zważywszy na tę regulację prawną Sąd stwierdza, że przyjęta w zaskarżonej uchwale maksymalna opłata za wywóz nieczystości nie zawiera nieuzasadnionych elementów cenotwórczych, tj. takich które nie powinny stanowić składnika tej opłaty. Wbrew mylnemu przekonaniu skarżącej elementem tej opłaty nie są koszty remontu, natomiast znaczny wzrost cen usług i towarów od 2015r., jak również konieczność zapewnienia większej rentowność zakładu gospodarki komunalnej uzasadniały zweryfikowania przez Gminę dotychczasowych opłat i ich urealnienie. Sporna opłata zawiera jako swój składnik – jak wynika z wniosku Zakładu Komunalnego w Wielgomłynach – dwa czynniki, tj. koszt usługi transportowej ciągnikiem rolniczym i koszt oczyszczenia ścieków dowożonych. Te same parametry przy ustalaniu tej opłaty przyjęła Rada w skarżonej uchwale. Co więcej Rada – jak wynika z protokołu posiedzenia Komisji Budżetu, Finansów, Gospodarowania Mieniem Gminnym i Rolnictwa – mając na uwadze dobro mieszkańców gminy nie zaaprobowała zaproponowanej przez Zakład Komunalny w Wielgomłynach wysokości stawki, w konsekwencji czego uznała, iż jest ona zbyt dużym obciążeniem dla mieszkańców Gminy i zaproponowała niższa stawkę. Istotnie – co trzeba podnieść – Wójt Gminy w Wielgomłynach w skierowanym do skarżącej piśmie z dnia 27 kwietnia 2020r. stwierdził, że "od tego czasu istotnie wzrosły koszty wykonania tej usługi poprzez wzrost cen energii elektrycznej która tylko w roku 2020 wzrosła o 30%, części zamiennych, paliw, usług remontowych, wywozu i utylizacji osadów ściekowych, skratek które powstają podczas procesu oczyszczania oraz wynagrodzeń. Cenę utylizacji ścieków dowożonych kształtują dwa składniki tj. koszt utylizacji ścieków na oczyszczalni który wynosi 6,25 zł/m³ netto oraz średni koszt usługi transportowej wynoszący 105,00 zł/h netto". Jednakże - jak wskazano - koszty remontu nie stanowią elementu cenotwórczego spornej opłaty. Nie znajduje więc oparcia w okolicznościach tej sprawy zarzut zawyżenia opłaty poprzez wliczenie do niej kosztów remontu. Pamiętać trzeba natomiast, że na ogólną opłatę składają się wszystkie te elementy, które generują koszt świadczonej usługi, w tym koszt wynagrodzenia pracowników i utrzymania odpowiednich urządzeń. Co interesujące przyjęta opłata, choć wyższa niż w sąsiednich gminach, gdzie wedle twierdzeń skarżącej pozostała ona na poziomie z 2015r., nie jest kwotą pokrywającą całkowity koszt świadczonej przez Zakład Komunalny usługi, lecz gwarantującą większą rentowność tego zakładu. Rada – podejmując sporną uchwałę – wyważyła też oba kolidujące ze sobą interesy, a mianowicie interes mieszkańców Gminy, wyrażający się w wysokości ponoszonych opłat, oraz zakładu gospodarki komunalnej poprzez zapewnienie większej jego rentowności poprzez zwiększenie stawki opłaty. W konsekwencji przyjęta stawka opłaty jest pewną środkową ważenia tych interesów i przez to uwzględnia oba te interesy. Odzwierciedla ona bardziej realne koszty świadczenia spornej usługi. Celowość tak ukształtowanej górnej granicy opłaty (jej wysokość) pozostaje poza ocena sądu administracyjnego, którego kognicja – jak już wskazano - ogranicza się wyłącznie do oceny legalności działania Rady, a więc kontroli czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa przy podejmowaniu uchwały przez Radę. Racjonalność i motywy działania Rady pozostają natomiast poza oceną Sądu. Tym bardziej poza tą oceną jako wykraczające poza granice tej sprawy pozostają decyzje innych sąsiednich gmin, które utrzymały stawki opłaty na dotychczasowym poziomie. Oceną Sąd nie mógł też objąć wszystkich tych argumentów, które sprowadzają się najogólniej to ujmując do naruszenia przez Gminę obowiązków inwestycyjnych w zakresie kanalizacji i podejmowania innych zbędnych zdaniem skarżącej inwestycji i obiektów gminnych. Kwestie te również wykraczają poza granice tej sprawy, które wyznacza przedmiot zaskarżonej uchwały. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy pozostają również wnioski dowodowe skarżącej na okoliczność ponoszonych przez nią opłat za wywóz nieczystości, innych inwestycji gminnych, liczebności mieszkańców Gminy oraz wysokości opłat przyjętych w innych gminach. Okoliczności te nie mają istotnego znaczenia prawnego i nie służą wyjaśnieniu elementów cenotwórczych opłaty przyjętej w skarżonej uchwale.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu braku uzasadnienia zaskarżonej uchwały. W tym zakresie wypada wskazać, że "Zasady techniki prawodawczej określają w istocie nie warunki ale zasady sporządzania uzasadnień projektów rozporządzeń i ustaw. Tylko odpowiednio te przepisy mają zastosowanie do aktów prawa miejscowego" (tak wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012r., II OSK 933/12, Lex nr 1217452). Wynika to wprost z § 143 Zasad techniki prawodawczej. Oznacza to, iż nie można tak jak tego oczekuje skarżąca stosować Zasad techniki prawodawczej do aktów prawa miejscowego, należy bowiem uwzględniać ich specyfikę i dużą różnorodność. Judykatura podkreśla nadto, że "uzasadnienie aktu prawa miejscowego nie podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Wartość normatywną ma wyłącznie akt prawa miejscowego (normy w nim zamieszczone), a nie jego uzasadnienie, które ma wyłącznie wartość informacyjną" (tak wyrok NSA z dnia 24 lipca 2020r., II FSK 3202/19, Lex nr 3058677). Uzasadnienie uchwały nie stanowi zatem obligatoryjnego jej elementu, a jego brak wobec tego nie może skutkować naruszeniem – tym bardziej istotnym - prawa procesowego przy podejmowaniu uchwały, a w konsekwencji nieważnością uchwały. W tej sprawie pomimo niesporządzenia uzasadnienia do zaskarżonej uchwały nie ma wątpliwości co do tego, jakie elementy cenotwórcze zostały uwzględnione przy ustalaniu górnej granicy spornej opłaty. Wynikają one bowiem z protokołu Komisji. Dane zawarte w tym protokole w konfrontacji ze wskazaną w uchwale stawką opłaty pozwalają Sądowi na weryfikację prawidłowości określenia tej opłaty. Protokół posiedzenia spełnia bowiem swoja rolę informacyjną. Powtórzenie jego treści dodatkowo w uzasadnieniu uchwały nie zmieniłoby oceny prawidłowości przyjętej opłaty.

Mając powyższe na uwadze Sad, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc