Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 770/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 13, art. 13b ust. 1 i ust. 4, art. 13f
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 18 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 3 par. 2 pkt 5, art. 8, art. 50 par. 1, art. 52 par. 1, art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 19 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...] oraz ustalenia stawek opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania stwierdza nieważność § 3 zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

W dniu 23 sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wpłynęła skarga Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 19 października 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...], ustalenia stawek opłat za parkowanie w tych strefach oraz sposobu ich pobierania.

Powyższej uchwale Prokurator zarzucił naruszenie art. 13b ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 460) poprzez określenie w § 3 zaskarżonej uchwały, że opłaty pobiera się za parkowanie pojazdów na ogólnodostępnych, niestrzeżonych w dni robocze miejscach postojowych w określonych podstrefach i godzinach, a za parkowanie w niedzielę i święta opłat się nie pobiera podczas gdy prawidłowa wykładnia terminu "dni robocze", o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych prowadzi do wniosku, że termin ten nie obejmuje sobót.

Uznając, że Rada Miasta [...] nie była uprawniona do określenia opłat za postój pojazdów w soboty Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wniósł o stwierdzenie nieważności § 3 zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 19 października 2015 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...], ustalenia stawek opłat za parkowanie w tych strefach oraz sposobu ich pobierania.

W podstawie prawnej uchwały Rada Miasta [...] wskazała art. 18 ust. 2 punkt 5 ustawy z dnia 8 marca 190 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1 punkt 1, art. 13b ust. 3, 4, i 5 oraz art. 13f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.).

W § 3 uchwały przyjęto, że "Opłaty jednorazowe i abonamentowe, o których mowa w § 2 niniejszej uchwały, pobiera się za parkowanie pojazdów na ogólnodostępnych, niestrzeżonych miejscach postojowych, w dni robocze:

1) w podstrefach całorocznych "A", "B", "C", "D", "G", w godz. 10.00 – 20.00;

2 ) w podstrefie całorocznej "F" w godz. 10.00 – 18.00;

3) w podstrefie sezonowej "D1" w godz. 10.00 – 20.00;

4) w podstrefie sezonowej "H" w godz. 10.00 – 18.00;

5) w podstrefie sezonowej "E" całodobowo.".

Jednocześnie w zdaniu drugim § 3 uchwały zapisano, że "Za parkowanie w niedziele i święta opłat się nie pobiera".

Prokurator wskazał, że zgodnie z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się za parkowanie, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustęp 4 tego artykułu upoważnia z kolei radę gminy do utworzenia strefy płatnego parkowania oraz określenia wysokości obowiązujących opłat. Cytowany przepis w sposób jednoznaczny wskazuje, że rada gminy uprawniona jest do stanowienia przepisów upoważniających do pobierania opłat za postój pojazdów jedynie w dni robocze. Analiza treści zaskarżonej uchwały – to jest ustanowienia opłat za postój w dni robocze i wyłączenia opłat za postój w niedziele i święta – prowadzi do stwierdzenia, że organ stanowiący Gminy Miasta [...] przyjął, że sobota stanowi dzień roboczy. Znajduje to potwierdzenie w treści informacji na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Zakładu Dróg i Zieleni Miasta [...], gdzie wskazano, że opłaty za parkowanie obowiązują od poniedziałku do soboty.

W ocenie skarżącego termin "dni robocze", w którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie obejmuje sobót. Tym samym Rada Miasta [...] wykroczyła poza ustawowe upoważnienie do stanowienia aktu prawa miejscowego, skonkretyzowane w art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych.

Skarżący wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd zgodnie z którym wprowadzenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w soboty narusza treść art. 13b ust.1 ustawy o drogach publicznych. Pogląd ten opiera się na założeniu, że ustawowe pojęcia powinny być interpretowane w jednolity sposób na gruncie danej gałęzi prawa – w tym przypadku pojmowanego łącznie prawa administracyjnego procesowego i materialnego. Linia orzecznicza nawiązuje do uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OPS 1/11), w której sąd stwierdził, że sobota jest dniem wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, to jest na potrzeby obliczania terminów procesowych. Przedmiotowa regulacja nie jest precyzyjna albowiem przepisy nie zawierają definicji legalnej "dnia roboczego", wobec czego zachodzi konieczność wykładania przepisów przy uwzględnieniu zasady zaufania obywatela do państwa oraz zapewnienia mu bezpieczeństwa prawnego poprzez jednolite rozumienie pojęć, a zatem w odniesieniu do wypracowanych już w orzecznictwie interpretacji. W związku z tym dni podzielić należy na ustawowo wolne od pracy w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, wolne od pracy na gruncie prawa administracyjnego, to jest soboty oraz robocze, to jest od poniedziałku do piątku. Na poparcie tej tezy przytacza się w orzecznictwie również art. 129 ustawy – Kodeks pracy, zgodnie z którym w Polsce obowiązuje pięciodniowy tydzień pracy, wobec czego przyjmuje się, że sobota również stanowi dzień wolny od pracy.

Zdaniem skarżącego termin "dni robocze", o którym mowa w art.13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych należy ponadto wykładać przez pryzmat celu regulacji ustawowej, który jest wskazany w ustępie 2 cytowanego przepisu, a mianowicie: strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Interpretacja celowościowa zagadnienia prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było zapewnienie gminie narzędzi do dyscyplinowania użytkowników pojazdów mechanicznych w dniach wzmożonego ruchu, wynikłego z konieczności przemieszczenia się do miejsca pracy i załatwiania spraw służbowych (na co wskazuje w przepisie cezura dni roboczych), nie zaś ogólnego ograniczania ruchu drogowego w obszarach o ograniczonej ilości miejsc parkingowych. Zauważając, że sobota nie jest co do zasady dniem pracy stwierdzić trzeba, że wprowadzenie stref płatnego parkowania w soboty w istocie zmierzałoby do ograniczenia ruchu pojazdów wynikłego z korzystania z miejskich zasobów kulturalnych i rekreacyjnych. Z zasad doświadczenia życiowego wynika bowiem, że strefy płatnego parkowania obejmują centrum miasta i obszary do niego przylegające. To zaś wykracza poza kompetencję rady gminy.

Skarżący podniósł ponadto, że nie można wykładać w sposób rozszerzający przepisu regulującego mechanizm nakładania na obywateli obowiązków o charakterze pieniężnym. Brak ujednolicenia terminologii oraz niewprowadzenie przez ustawodawcę właściwych definicji legalnych nie upoważnia organów do poszerzania swoich kompetencji, w szczególności jeżeli ustawodawca wskazuje cel regulacji, a tym samym kierunek ewentualnej wykładni celowościowej przepisu.

Skarżący wskazał również, że przeciwny pogląd został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 397/15, w którym to sąd odwołał się do rozumienia znaczenia pojęcie "dzień roboczy" na tle przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Pogląd ten nie znalazł jednakże uznania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który wyrok ten uchylił i orzekł o nieważności uchwały w zakresie określenia obowiązku opłat za parkowanie w soboty.

W reasumpcji Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wniósł o stwierdzenie nieważności § 3 zaskarżonej uchwały albowiem konieczne jest przeredagowanie treści przepisu poprzez dodanie słowa "soboty" celem zapewnienia zgodności uchwały z prawem. W ocenie skarżącego nie jest bowiem możliwa ingerencja w treść tego przepisu poprzez jego częściowe uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...] wniosła o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty skargi są bezzasadne.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że przy podejmowaniu zakwestionowanej uchwały zostały uwzględnione kryteria ustawowe określone w art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych, przede wszystkim deficyt miejsc postojowych i konieczność wymuszenia ruchu pojazdów. Ponadto [...] jako atrakcyjna miejscowość uzdrowiskowa charakteryzuje się wzmożonym, całorocznym ruchem turystycznym kształtującym się w granicach około dwóch milionów gości rocznie. Zważywszy na fakt, że [...] liczy około 37.000 mieszkańców, jest to liczba ogromna. [...] jest również atrakcyjną destynacją weekendowych wyjazdów oraz miastem, w którego centrum znajdują się liczne popularne kluby, dyskoteki i restauracje. Z tych też względów istnieje konieczność wymuszenia ruchu pojazdów, które bez płatnej strefy parkowania pozostawiane byłyby na całe dnie, uniemożliwiając przemieszanie się i załatwianie spraw (również służbowych). Ponadto w [...] piątek nie oznacza końca wzmożonego ruchu pojazdów jak to się zdaje sugerować strona skarżąca.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego Rada Miasta [...] za zasadne uznała stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 września 2015 r. (sygn. akt II SA/Bk 397/15), w którym to wskazano, że sobota może być uznana za dzień roboczy w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Uzasadnieniem dla powyższej tezy jest to, że sobota jako dzień wolny od pracy nie została wymieniona w ustawie o dniach wolnych od pracy, na podstawie której należy dokonywać wykładni omawianego pojęcia.

Rada Miasta [...] wskazała ponadto, że nie można mówić o naruszeniu prawa w sytuacji, gdy przepis prawa jest niejednoznaczny lub nastręcza problemy interpretacyjne. W rozpatrywanym przypadku problem sprowadza się do rozbieżności interpretacyjnej niejednoznacznego przepisu, co w ocenie organu wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności zakwestionowanego zapisu uchwały.

Odnosząc się do wskazywanej przez skarżącego uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OPS 1/11) Rada Miasta [...] podniosła, że pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia jest stosowanie analogii pomiędzy problemem z dochowaniem terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym a pojęciem "dni roboczych" w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] podtrzymał wniesioną skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 punkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 punkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Istotnym jest w tym miejscu wskazanie, że skarga Prokuratora Okręgowego w [...] wniesiona została na podstawie art. 8 w związku z art. 50 § 1 oraz art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Udział prokuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jednym z aspektów realizacji zasady państwa prawnego. Podmiot ten inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym działa w imieniu obiektywnie pojętego porządku prawnego i nie musi wykazywać swej legitymacji do wniesienia skargi. W świetle art. 8 cytowanej ustawy prokurator według własnej oceny podejmuje decyzję o udziale w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a słuszność tej decyzji nie podlega ocenie ze strony sądu administracyjnego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie Prokurator Okręgowy w [...] uczynił uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 19 października 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...] , ustalenia stawek opłat za parkowanie w tych strefach oraz sposobu ich pobierania.

Badając legalność zaskarżonej uchwały Sąd doszedł do przekonania, że w zakwestionowanej przez Prokuratora części (§ 3) badana uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Zakwestionowana część uchwały jest bowiem sprzeczna z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze należy w pierwszej kolejności wskazać, że w świetle art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Z przedmiotowej regulacji wynika, że organy uprawnione do stanowienia tych aktów nie mogą przekraczać upoważnień ustawowych. Sankcją za naruszenie upoważnienia ustawowego będące wynikiem wadliwej wykładni jest nieważność tej części aktu prawa miejscowego, w której przekroczone zostało upoważnienie ustawowe.

Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że przepisy art. 13b ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych przyznają prawo do pobierania opłaty za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo oraz do określenia strefy płatnego parkowania na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Jednocześnie regulacja art. 13b ust. 4 zawiera normę kompetencyjną dla rady gminy do ustalenia takiej strefy, stanowiąc, że rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania:

1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 punkt 1, z tym że opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł;

2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi;

3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 punkt 1.

Analiza treści zakwestionowanej jednostki redakcyjnej uchwały (§ 3) składającej się z dwóch odrębnych zdań (jednego, w którym określono ustanowienie opłat za postój ze wskazaniem ogólnie na dni robocze oraz drugiego, w którym wyłączono pobieranie opłat za postój w niedziele i święta) prowadzi do wniosku, że przepis ten daje organom Gminy [...] możliwość pobierania opłat za parkowanie pojazdów na ogólnodostępnych, niestrzeżonych miejscach postojowych od poniedziałku do soboty. Wyłączenie pobierania opłat ograniczono bowiem jedynie w odniesieniu do parkowania w niedziele i święta.

W ocenie Prokuratora termin "dni robocze", o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie obejmuje sobót i nie daje podstaw do przyjęcia regulacji o zakwestionowanej treści. W ocenie strony skarżącej granice władztwa organów gminy są określone normami ustawowymi, które w rozpatrywanym przypadku przekroczono.

Odnosząc się do wskazanego powyżej sporu mającego swe źródło w rozbieżności interpretacyjnej Sąd podzielił pogląd strony skarżącej.

Zdaniem Sądu rację ma bowiem skarżący Prokurator, w którego ocenie z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie wynika prawo do ustanowienia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w soboty.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych zapisano, że "opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.".

W ocenie Sądu zwrot "w określone dni robocze" determinuje uznanie, że dni robocze, w których pobiera się opłatę powinny być wskazane w stosownej uchwale organu uchwałodawczego jednostki samorządu terytorialnego z nazwy. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w treści art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przymiotnika "określone" w zestawieniu z pojęciem "dni robocze". Słowo "określony" oznacza zaś sprecyzowany, wiadomy, pewny.

Ze wskazanej regulacji zawartej w ustawie o drogach publicznych wynika również swoisty podział dni. Skoro bowiem ustawodawca wyróżnia w tej ustawie ogólnie kategorię "dni roboczych", to zapewne istnieje kategoria dni, które za takie nie mogą być uznane (dni "inne niż robocze").

Powstaje w związku z tym pytanie czy za "dzień roboczy" w rozumieniu wskazanej powyżej regulacji może być uznana sobota. W ocenie Sądu na tak postawione pytanie udzielić należy odpowiedzi przeczącej.

Należy zauważyć, że w ustawodawstwie brak jest legalnej definicji pojęcia "dni robocze", inaczej niż w przypadku ustawowej kategorii "dni wolnych od pracy". Katalog "dni wolnych od pracy" został zawarty w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 90) i obejmuje niedzielę i święta wymienione w tej ustawie. Z ustawy tej wynika, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Należy mieć ponadto na uwadze, że na gruncie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1666) za dni wolne od pracy uważa się niedziele i święta określone w przepisach o dniach wolnych od pracy (art. 1519 § 1). Skoro ustawa - Kodeks pracy dopuszcza pracę w niedziele i święta jednocześnie posługując się kategorią "dnia wolnego od pracy", to zasadne jest stanowisko, że kryterium dopuszczalności wykonywania w określonym dniu pracy nie jest kryterium wyróżniania "dnia wolnego od pracy". Niedziela i święta są bowiem dniami, w których zasadą jest niewykonywanie pracy poza wyjątkowymi sytuacjami dozwolenia wynikającymi z art. 15110 ustawy - Kodeks pracy.

Mając na uwadze powyższe zapatrywania należy jednakże skonstatować, że dopuszczenie możliwości uznania soboty za "dzień roboczy" w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych jedynie na podstawie wykładni a contrario przepisu art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy jest nieuzasadnione.

Oczywistym jest bowiem zapatrywanie, że upoważnienie ustawowe do ustanowienia regulacji zawartej w akcie prawa miejscowego (w rozpatrywanym przypadku jest to art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych) musi być wyraźnie określone przez akt prawny rangi ustawowej, co oznacza, że nie może opierać się na domniemaniu. Natomiast wnioskowanie a contrario (z przeciwieństwa) jest zasadniczo dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, w których dana regulacja ma charakter zamknięty i wyczerpujący, tak, że można założyć, że dany przepis reguluje wszystkie sytuacje, z którymi normodawca chciał powiązać skutek prawny.

Istotnym jest nadto wskazanie, że ustawa o dniach wolnych od pracy zawiera jedynie regulację odnoszącą się do "dni wolnych od pracy". Ustawa ta nie zawiera natomiast regulacji związanych z czasem pracy, organizacją dni dodatkowo wolnych od pracy oraz zasadami udzielania takich dni przez pracodawców wobec pracowników. Wyklucza to możliwość przyjęcia domniemania, że z samego faktu nie ujęcia sobót w ustawie o dniach wolnych od pracy, ustawa wprowadza zasadę, że wszystkie soboty są z założenia dniami roboczymi. Wnioskowanie takie prowadziłoby bowiem do sprzeczności z innymi aktami prawnymi regulującymi czas pracy pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, a w szczególności z przepisami działu VI rozdział II ustawy - Kodeks pracy. W tym zakresie Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 3507/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając z kolei treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011r. (sygn. akt I OPS 1/11) Sąd stoi na stanowisku, że wykładnia przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wobec braku legalnej definicji pojęcia "dni robocze", powinna uwzględniać taki sposób rozumienia tego pojęcia, który zapewnia tzw. bezpieczeństwo prawne. Skoro zatem sobota, zgodnie z powyższą uchwałą, powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, to mając na względzie zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa, należy sobotę w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa (w danym wypadku prawa administracyjnego), w tym na gruncie stosowania przepisów zawartych w ustawie o drogach publicznych.

Należy mieć również na uwadze, że w przypadku upoważnienia ustawowego do ustalania zakresu obowiązków ciążących na adresatach działań administracji (w realiach sprawy ustalenie obowiązku ponoszenia opłat) nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca pojęć ustawowych, tj. taka wykładnia, która ewentualne wątpliwości rozstrzyga na niekorzyść adresatów działań organów administracji publicznej poszerzając zakres zobowiązań tych adresatów. Pośrednim uzasadnieniem dla zasadności takiej wykładni nie może być również charakterystyka miejscowości na obszarze której ustala się zakres danych obowiązków. W ocenie Sądu w niedozwolonym poszerzeniu zakresu zobowiązań określonych aktem prawa miejscowego należy również umiejscowić – tak jak w rozpatrywanym przypadku - rozszerzanie ram czasowych pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania.

Jeżeli zatem wykładnia językowa, jak i systemowa pojęcia "dzień roboczy" dokonywana na tle regulacji zawartej w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie pozwala zaliczyć sobót do dni roboczych, to zakwestionowaną część uchwały należy w ocenie Sądu uznać za wydaną z istotnym naruszeniem prawa.

Uwzględniając zaś wskazywaną przez stronę skarżącą konieczność przeredagowania treści przepisu celem zapewnienia zgodności uchwały z prawem Sąd uznał, że zasadnym jest w realiach rozpatrywanej sprawy stwierdzenie nieważności całego § 3 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 19 października 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Gminy Miasta [...] , ustalenia stawek opłat za parkowanie w tych strefach oraz sposobu ich pobierania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.