Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 75/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant sekr. sąd. Monika Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ja decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...]r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M.N. kwotę 311,43 zł. ( trzysta jedenaście złotych czterdzieści trzy grosze ) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dwoma wnioskami z dnia 23 grudnia 2005 roku, podpisanymi przez wiceprezesa zarządu, P S.A wystąpiło o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć polegających na :

1. zmianie sposobu użytkowania hali warsztatowo – garażowej na cele usługowe z przeznaczeniem na lakiernię pojazdów samochodowych i punkt przyjmowania pojazdów do malowania,

2. zmianie sposobu użytkowania hali warsztatowo garażowej na cele usługowe z przeznaczeniem na stacje demontażu i przetwarzania pojazdów samochodowych .

W uzasadnieni obu wniosków wnioskodawca wskazał, iż oba przedsięwzięcia mają być zlokalizowane na terenie już funkcjonującego zakładu obejmującego zajezdnie, warsztaty wykonujące naprawy bieżące i generalne remonty taboru ciężarowego i autobusowego powyżej 3,5 tony, stację paliw i LPG oraz biura z infrastrukturą techniczną. Pismem z dnia [...] stycznia 2006 roku Burmistrz Miasta wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosków w terminie 7 przez złożenie, wspólnego dla obu przedsięwzięć, raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego zgodnie z wymogami przepisu art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm. ) - zwanej dalej POŚ. Organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcia zostały zakwalifikowane do § 2 ust. 2 pkt 1 lit a oraz § 3 ust.1 pkt 14 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U. z 2004 roku , Nr 257, 2573 ze zm.) – zwanego dalej Rozporządzeniem , a tym samym wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Po uzupełnieniu wniosków o żądany raport i uzyskaniu stanowiska organów współdziałających decyzją z dnia [...] marca 2006 roku Burmistrz Miasta określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wnioskowanych przedsięwzięć. W wyniku odwołania od tej decyzji złożonego przez M.N. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak [...] z [...] czerwca 2006 roku uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania ze względu na naruszenie przepisu art. 32 ust1 pkt 1 w zw. z art. 3 POŚ, obligującego organ do podania- przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa- w prawem określony sposób informacji o wniosku z zakreśleniem 21 dniowego terminu do składania przez społeczeństwo uwag i wniosków. Kolegium wskazało też na brak ustalenia kręgu podmiotów, którym w prowadzonym postępowaniu przysługuje status stron, wywodząc, iż tryb powiadamiania i doręczania stronom pism w drodze obwieszczeń przewidziany w przepisie art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 roku , Nr 98 , poz. 1071 ze zm) – zwanej dalej Kpa, ma zastosowanie , stosownie do przepisu art. 46a ust. 5 POŚ, gdy liczba stron przekracza 20. Kolegium zwróciło też uwagę na konieczność wnikliwszego rozpatrzenia przez organ I instancji uwag i zastrzeżeń zgłaszanych przez strony i osoby zgłaszające je w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] września 2006 roku [...] na podstawie art. 46 ust.1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt. 4 oraz art. 56 POŚ ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wnioskowanych przedsięwzięcia dotyczące: I. rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia, II. warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich ( poprzez obowiązek zadaszenia wiatą elementów ze zdemontowanych pojazdów, które mogą być narażone na oddziaływanie warunków atmosferycznych, zakaz instalowania na stacji demontażu urządzeń wytwarzających nadmierny hałas, obowiązek czyszczenia wód opadowych w separatorze, a następnie kierowania ich do kanalizacji miejskiej, stosowania dwustopniowego urządzenia w postaci filtrów redukujących emisję zanieczyszczeń do powietrza z procesu lakierowania), III. wymagań w zakresie ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym ( zaprojektowanie uszczelnienia i odwodnienia do separatora powierzchni, na których planuje się parkować pojazdy przeznaczone do demontażu oraz umieszczać części pochodzące z pojazdów zdemontowanych, zaprojektowanie uszczelnienia i odwodnienia do separatora powierzchni, na których mogą wystąpić zanieczyszczenia ropopochodne ), IV. dodatkowych obowiązków inwestora dotyczących zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko (wykonanie, po oddaniu przedsięwzięcia do użytkowania, pomiarów poziomów hałasu na granicy terenu objętego ochroną oraz stężeń zanieczyszczeń w powietrzu i w przypadku wyników pomiarów wykazujących przekroczenie standardów jakości środowiska zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych w celu wyeliminowania bądź ograniczenia uciążliwości na granicy terenu objętego ochroną, zaopatrzenie zakładu w sorbent na wypadek awaryjnych wycieków płynów eksploatacyjnych z demontowanych pojazdów, uzyskanie pozwolenia na wprowadzenie pyłów lub gazów lub dokonanie zgłoszenia, obowiązek prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów, zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych , obowiązek uzyskania stosownych zezwoleń w zakresie wytwarzania, odzysku zbierania i transportu odpadów). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 POŚ realizacja planowanego przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46a ust. 7 pkt.4 - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". W związku z tym, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 POŚ, obligatoryjnie wymagających raportu, bowiem wymienione jest w § 2 ust. 1 pkt 39a w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 litera a i § 3 ust. 1 pkt 14 Rozporządzenia, konieczny był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu wydającego decyzję oraz organów uzgadniających, spełnia wymagania ustawowe. Przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko pod względem formalnym odpowiada treści art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska, a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. Ponadto dokumentuje, iż przy zastosowaniu omawianych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, planowane przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania hali warsztatowo - garażowej na cele usługowe z przeznaczeniem na stację demontażu i przetwarzania pojazdów samochodowych oraz lakiernię pojazdów samochodowych i punkt przyjmowania do malowania, spełni wymagania wynikające z przepisów w zakresie ochrony środowiska. Organ wskazał, iż dane o złożonym wniosku oraz o raporcie zostały umieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach prowadzonym przez Burmistrza Miasta. Nadto zgodnie z art. 53 POŚ przed wydaniem decyzji przeprowadzono procedurę udziału społeczeństwa, podano do publicznej wiadomości informacje o umieszczeniu danych o wniosku i raporcie w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach poprzez umieszczenie ogłoszeń: na tablicy w siedzibie organu, na stronie internetowej organu oraz na słupie ogłoszeniowym w pobliżu miejsca planowanej inwestycji. Organ szczegółowo przedstawił jakie podmioty i jakiej treści uwagi zgłosiły w wyznaczonym terminie i szczegółowo do tych uwag się odniósł. W szczególności organ wskazał, że zgodnie z przedstawionym raportem oraz wyjaśnieniami inwestora nie ma możliwości, aby zanieczyszczone wody opadowe przedostawały się na teren działek sąsiednich, ponieważ teren bazy P jest utwardzony, a wody opadowe z placów i połaci dachowych kierowane są istniejącą siecią do separatora i dalej po oczyszczeniu z mogących występować zanieczyszczeń ropopochodnych do kanalizacji miejskiej. Dodatkowo teren bazy od strony południowej ogrodzony jest murem betonowym o wysokości 2 m, co uniemożliwia przedostawanie się wód opadowych na zewnątrz. Inwestor posiada zezwolenie Starosty Powiatu na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych, które są selektywnie gromadzone i przekazywane odbiorcom posiadającym stosowne zezwolenia. Natomiast odpady inne niż niebezpieczne odbierane są przez uprawniony podmiot. W związku z tym, iż inwestor ma uregulowaną gospodarkę odpadami nie było obowiązku określania skutków oddziaływania odpadów na środowisko. Zgodnie z informacją uzyskaną od inwestora emisja zanieczyszczeń do atmosfery związana będzie z ruchem komunikacyjnym powstającym w wyniku przemieszczania się pojazdów samochodowych oraz z eksploatacją kabiny lakierniczej. Natomiast eksploatacja stacji demontażu pojazdów nie będzie powodowała emisji zanieczyszczeń do powietrza. Takiego zagrożenia nie będą także powodować odpady niebezpieczne powstające przy demontażu zużytych pojazdów, gdyż będą one gromadzone i magazynowane selektywnie w szczelnych pojemnikach i zbiornikach odpornych na korozję i na działanie składników umieszczonego w nich odpadu, usytuowanych przy pomieszczeniu demontażu pojazdów pod zadaszeniem i na utwardzonym, szczelnym podłożu. Szacując emisje zanieczyszczeń w raporcie założono, iż na teren przedmiotowej inwestycji przyjedzie maksymalnie 5 samochodów. Zgodnie z informacjami otrzymanymi od inwestora ilość pojazdów odwiedzających stację demontażu i stanowisko lakierowania pojazdów przyjęta została na wyrost. Stanowiska te nie byłyby w stanie przerobić większej ilości pojazdów ze względów technologicznych prowadzonych procesów. Zdaniem organu nie było podstaw do uwzględniania w raporcie zanieczyszczeń emitowanych przez cały istniejący zakład, gdyż ocenie oddziaływania na środowisko w tym postępowaniu została poddana stacja demontażu i przetwarzania pojazdów samochodowych oraz lakiernia pojazdów samochodowych i punkt przyjmowania do malowania. W związku z zastrzeżeniami co wielkości emisji zanieczyszczeń przez kabinę lakierniczą, dotyczącymi czasu pracy kabiny oraz zasięgu jej oddziaływania, organ wyjaśnił, iż jego zdaniem przyjęto słuszne założenia przy obliczaniu wartości stężeń zanieczyszczenia powietrza. Maksymalny czas pracy kabiny lakierniczej na poziomie 5 godzin dziennie jest czasem w jakim obsługa prowadzić będzie czynności lakiernicze. Na czas ten wpływa technologia czynności pomocniczych jakie wykonywane są w związku z przygotowywaniem części do lakierowania oraz czasu pracy tego stanowiska w zakładzie (system pracy jednozmianowy). Rozkład stężeń maksymalnych wyliczono za pomocą programu KOMIN, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 roku w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, a wszystkie dane do obliczeń zostały wyznaczone na podstawie powyższego rozporządzenia. Na podstawie przeprowadzonych obliczeń stwierdzić można, że wielkości stężeń zarówno na poziomie terenu jak i na poziomie znajdującej się najbliżej kabiny, zabudowy wielokondygnacyjnej nie wystąpią żadne przekroczenia wartości dopuszczalnych emitowanych zanieczyszczeń. Jeżeli na wysokości najbliższej zabudowy mieszkalnej nie stwierdzono przekroczeń, to trudno mówić o ewentualnym wystąpieniu przekroczeń w punkcie bardziej oddalonym od źródła wprowadzania zanieczyszczeń.

Organ wskazał, że autor raportu badając oddziaływanie inwestycji związane z emisją hałasu wziął pod uwagę jako źródła hałasu urządzenia do przerobu surowca, transportu wewnętrznego, rozładunku i załadunku złomu , które mają największy wpływ na klimat akustyczny wokół prowadzonych operacji na stanowisku demontażu pojazdów. W obowiązujących przepisach nie jest określony rodzaj sprzętu służącego do demontażu. Natomiast hałas emitowany przez stację demontażu pojazdów i kabinę lakierniczą w znacznym stopniu pochłaniany będzie przez ściany oraz strop hal, w których zostaną zlokalizowane i będzie niższy od dopuszczalnego poziomu w porze dziennej. Wskazał też na nałożony obowiązek wykonania pomiarów hałasu po oddaniu inwestycji do użytkowania i zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych w przypadku przekroczenia obowiązujących standardów. Odnosząc się do zarzutu, iż autor raportu nie wziął pod uwagę istniejącego konfliktu społecznego, który trwa od kilku lat, organ stanął na stanowisku, iż konflikt ten nie jest bezpośrednio związany z planowaną inwestycją, ale z lokalizacją i całym funkcjonowaniem zakładu, o czym świadczą pisma z datą sprzed wszczęcia postępowania w tym przedmiocie, kierowane do organu z prośbą o przeniesienie zakładu w inne miejsce. W ocenie organu planowana inwestycja, dzięki zastosowaniu najnowszych technologii eliminuje do minimum negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko. Planowany punkt demontażu zużytych pojazdów służyć będzie ochronie środowiska przed odpadami w postaci wyeksploatowanych pojazdów, a stanowisko lakierowania pojazdów służyć będzie ochronie środowiska przed emisją szkodliwych gazów (dwustopniowy zespół filtrów) oraz hałasem, przez co zmniejszy uciążliwość dla ludzi. Zakład, na terenie którego planowane jest przedsięwzięcie, nie kwalifikuje się do zakładów o zwiększonym bądź dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o jakich mowa w art. 248 POŚ w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002r. w sprawie rodzajów ilości i substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo do zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2002 roku , Nr 58, poz. 535 ze zm.). Nadto na jego terenie nie planuje się składowiska odpadów, a jedynie ich czasowe gromadzenie w celu przekazania do utylizacji. Odnosząc się do żądania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, organ stwierdził, iż odmówił przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa w trybie art. 32 ust. 2 POŚ z uwagi na to, że nie jest ona elementem obligatoryjnym procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz w żadnym wypadku nie przyspieszyłaby lub uprościła postępowania. Nie było także innych przesłanek do jej przeprowadzenia określonych w art. 89 kpa. Ustosunkowując się do zarzutu, iż przedłożony raport nie traktuje planowanego przedsięwzięcia jako całości z już prowadzoną przez inwestora działalnością na terenie istniejącej bazy P, organ wyjaśnił, że art. 46 ust. 2a POŚ mówiący, iż przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie nie może zostać zastosowany do prowadzonego postępowania, z uwagi na to iż dotyczy on "przedsięwzięć" przez które rozumieć należy: "zamierzenie budowlane lub inną

ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu

wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą decyzji,

o której mowa w ust. 4 pkt 2-9, lub zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a ustawy POŚ

(art. 46 ust. 2 POŚ). W świetle powyższej definicji "przedsięwzięciem" jest tylko taka

działalność, która wymaga którejś z wymienionych wyżej decyzji zezwalających na

realizację przedsięwzięcia lub też wymaga zgłoszenia w trybie Prawa budowlanego.

Tak więc "przedsięwzięciem" w prowadzonym przez organ postępowaniu jest zmiana

sposobu użytkowania hali warsztatowo-garażowej na cele usługowe z przeznaczeniem na stację demontażu i przetwarzania pojazdów samochodowych oraz lakiernię pojazdów samochodowych i punkt przyjmowania do malowania, a nie cała działalność prowadzona przez zakład. Część graficzna rozprzestrzeniania się hałasu przedstawiona została w załączniku nr 9 do Raportu o oddziaływaniu na środowisko. Odnosząc się do wniosku o powołanie biegłego sądowego organ nie przychylił się do wniosku strony o powołanie biegłego sądowego, stwierdzając, iż nie jest to postępowanie sądowe lecz administracyjne. Organ nie ma obowiązku powoływania biegłego sądowego, a ponadto w jego ocenie i w ocenie organów uzgadniających tj. Wojewody i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego przedstawiony przez inwestora raport jest sporządzony zgodnie z art. 52 ust. 1 POŚ. Organ wskazał też, że dla terenu, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu od tej decyzji M.N. zarzucał, iż została ona wydana w oparciu o raport oddziaływania na środowisko, który nie zawiera prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy, nie został poprzedzony wizją lokalną; nadto z naruszeniem przepisu art. 46 ust 2a POŚ nie przedstawia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w powiązaniu z funkcjonującą już bazą P, obejmującą całodobowy parking dla samochodów ciężarowych, całodobową stację paliw dla samochodów ciężarowych i osobowych, stacje gazu płynnego, stacje diagnostyczną, agencję celną i przechowalnię kontenerów, której sąsiedztwo jest uciążliwe. Brak w nim analizy rzeczywistych konfliktów społecznych oraz części graficznej analizującej rozprzestrzenianie się hałasu i określenia terenu na który oddziaływuje, przedstawia nierzeczywistą analizę uwarunkowań lokalizacyjnych oraz nieprawdziwy zapis, iż lokalizacja ta jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wywodził, iż usytuowanie planowanej inwestycji w obszarze dzielnicy o przeznaczeniu mieszkalno-użytkowym (budownictwo jedno i wielorodzinne) z obiektami towarzyszącymi (szkoły, dom kultury, kawiarnie...) będzie bardzo uciążliwe dla mieszkańców.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, iż bezsporne jest, że rodzaj wnioskowanego przedsięwzięcia wymagał sporządzenia obligatoryjnie raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem. Burmistrz Miasta, po przedłożeniu wniosku i opracowanego raportu uzyskał uzgodnienia właściwych organów Wojewody oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, których ustalenia uwzględniono w podjętej decyzji. Raport o oddziaływaniu na środowisko zawiera elementy określone w art. 52 ustawy POŚ. W raporcie stwierdza się, że na analizowanym terenie zmianie ulegnie przeznaczenie istniejącej zabudowy warsztatowej na część rozbiórkową dostarczonych pojazdów oraz zmianie ulegnie przeznaczenie placu składowego na plac składowo-magazynowy, utwardzony, przeznaczony na pojazdy oczekujące na demontaż oraz części i elementy pochodzące z demontażu. W przypadku lokalizacji kabiny lakierniczej z systemem filtrów wstępnych oraz filtrów węglowych przystosowanie zabudowy obejmować będzie niewielkie prace budowlane i adaptacyjne. Zadaniem projektowanej modernizacji hali jest jej przystosowanie do instalacji kabiny lakierniczej. W projektowanej kabinie lakierniczej prowadzone będą operacje polegające na nakładaniu za pomocą pistoletu powłok lakierniczych. Operacje te prowadzone będą w hermetycznej kabinie lakierniczej wyposażonej w dwustopniowy system oczyszczania gazów, tj. filtry podłogowe do usuwania zanieczyszczeń pyłowych (kropelkowych) oraz system filtrów z układem węglowym do usuwania zanieczyszczeń gazowych. Projektowana kabina lakiernicza z jej zapleczem pracować będzie w systemie pełnej hermetyzacji zanieczyszczeń. Nadto dokonana w raporcie analiza oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska (w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośliny, powierzchnię ziemi, wodę, powietrze, klimat, dobra materialne, zabytki, krajobraz wskazuje, iż przedsięwzięcie nie będzie ujemnie oddziaływać na poszczególne komponenty środowiska przyrodniczego i nie burzy harmonii przyrodniczej istniejącej między nimi. W szczegółowej analizie dotyczącej między innymi dóbr materialnych oraz życia i zdrowia ludzi zawarto stwierdzenie, iż niewielki stopień oddziaływania przedsięwzięcia na tę zabudowę oraz zabezpieczenie zamierzenia nie będzie mieć wpływu na obniżenie wartości budowli, nadto zachowanie wszelkich zasad bezpieczeństwa i higieny pracy minimalizuje możliwość negatywnego oddziaływania stosowanej technologii kasacji pojazdów i nakładania powłok lakierniczych. W zakresie ochrony interesów osób trzecich, raport zawiera stwierdzenie, że po zakończeniu przystosowania obiektu do nowego przeznaczenia, tj. stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji i lakierowanie pojazdów samochodowych, nie dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich (str. 48-50 raportu). Raport zawiera również analizę oddziaływania emisji do środowiska odpadów, hałasu, ścieków, gazów z pozytywną oceną w tym zakresie (str. 50-52) i z podsumowującym stwierdzeniem, że obszar oddziaływania obiektu ograniczy się do granic działki, na której jest planowane przedsięwzięcie (str. 54). Kolegium nadto wskazało, iż decyzja nakłada na wnioskodawcę po zakończeniu inwestycji obowiązek zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko . W ocenie organu II instancji, decyzja spełnia wymogi co do istoty rozstrzygnięcia, określone w art. 56 POŚ, nadto jest zgodna i koresponduje z ustaleniami zawartymi w Raporcie. Określenie środowiskowych uwarunkowań w przedmiotowej sprawie ma nadto podstawy w uzyskanych uzgodnieniach właściwych organów co do zasadności realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę. Kolegium uznało, iż w postępowaniu organ l instancji uwzględnił przepisy dotyczące udziału społeczeństwa, a stronom postępowania zapewniono udział przez stosowne zawiadomienie z pouczeniem o treści art. 10 Kpa. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera szczegółowe informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. Mając powyższe na względzie, po analizie przedłożonego Raportu, zarzuty podniesione przez M.N. w odwołaniu z dnia 12 października 2006 roku uznało za nieuzasadnione. Formułowane przez skarżącego zarzuty, zdaniem Kolegium, nie znajdują oparcia w merytorycznym rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji jak również w opracowanym Raporcie. Raport obejmuje w całości planowane przedsięwzięcie w odniesieniu do istniejącej bazy P, z powołaniem się na stosowne decyzje ustalające warunki zabudowy. Analiza porównawcza ustaleń zaskarżonej decyzji z opracowanym Raportem, jak i obowiązującymi przepisami, nie pozwala przyjąć, że decyzja jest nieprawidłowa, a opracowany Raport nie zawiera ustaleń zgodnie z wymogami prawa materialnego, dotyczących w szczególności ochrony przed hałasem, ochrony powietrza, ochrony ziemi. Zakresem Raportu objęto zagadnienie ochrony interesów osób trzecich, jak również uwzględniono wpływ zamierzenia na wartość budynków. Oceny powyższej, zdaniem Kolegium, nie może podważyć zarzut odwołującego co do nieprawdziwości zawartego we wnioskach końcowych Raportu (pkt 3 str. 57) stwierdzenia, że "lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego", jako nie mającego istotnego znaczenia i wpływu na treść decyzji. Stwierdzenie zawarte we wnioskach końcowych Raportu nie koresponduje z ustaleniami w tej kwestii zawartymi w samym Raporcie, jednak z tej przyczyny brak podstaw do jego kwestionowania jako całości. Dodatkowo podkreśliło, że dla danego terenu brak jest uchwalonego planu, a więc w takim przypadku ustalenie warunków zabudowy następuje w odrębnym toku postępowania administracyjnego prowadzonego zgodnie i na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717, z późn. zm.). Jeżeli ze względu na rodzaj planowanej inwestycji zamierzenie wymaga sporządzenia Raportu, wdraża się niniejsze postępowanie zakończone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Obie te decyzje wydane w odrębnym toku postępowania są ze sobą związane, jednak nie warunkują kolejności ich wdrożenia. Kolegium nie uwzględniło zarzutu strony odwołującej nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej, jak również wizji w terenie jako elementu koniecznego, w niniejszym postępowaniu, jak i opracowanym Raporcie, bowiem przepisy nie nakładają obligatoryjnego obowiązku w tej kwestii. Zarzut braku w Raporcie części graficznej rozprzestrzeniania się hałasu jest bezpodstawny i przedwczesny. W Raporcie według prognozowanych obliczeń ustalono, że emisja hałasu będzie mniejsza od wartości dopuszczalnej, nadto w decyzji zobowiązano wnioskodawcę, po oddaniu przedsięwzięcia do użytkowania, do wykonania pomiarów poziomu hałasu, a w przypadku przekroczenia dopuszczalnych standardów będzie stanowiło to podstawę do wdrożenia stosowanego odrębnego postępowania administracyjnego. Obecnie inwestycja nie jest zrealizowana a więc pomiary emisji hałasu z różnych ewentualnych źródeł są niewykonalne.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył M.N., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i zasądzenia kosztów postępowania.

Zarzucał, iż decyzje naruszają przepis art. 56 POŚ, gdyż zostały wydane mimo niespełnienie warunków określonych w tym przepisie, a nadto oparte zostały na błędnie sporządzonym raporcie oddziaływania na środowisko. Nadto naruszone zostały zasady postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wniosków strony o powołanie niezależnego biegłego, który odniósłby się do sporządzonego raportu, nieprzeprowadzono wizji lokalnej i innych czynności wnioskowanych przez stronę. W uzasadnieniu skarżący wywodził, iż decyzja wydana została w oparciu o niepełny raport oddziaływania na środowisko. Niekompletność raportu przejawia się w tym, iż brak w nim oceny wpływu planowanych inwestycji na środowisko w powiązaniu z już funkcjonującą bazą P, już istotnie oddziaływującą na środowisko ze względu na usytuowanie na jej terenie: parkingu dla TIR-ów , warsztatów samochodowych, myjni, składowiska kontenerów i innych obiektów. Raport nie uwzględnia, iż baza P jest usytuowana w centrum zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie szkoły i prawnie chronionej otoki zieleni. Zdaniem skarżącego, zaskarżone decyzje faworyzują dużego przedsiębiorcę kosztem okolicznych mieszkańców i nie uwzględniają faktu, iż zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego baza P była przeznaczona do przeniesienia na tereny przemysłowe. Skarżący podnosił również, iż pominięto go jako stronę w postępowaniach administracyjnych dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze domagało się jej oddalenia podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Wywodom skargi nie sposób odmówić słuszności w zakresie w jakim skarżący podnosi, iż zaskarżona decyzja organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2006 roku, zostały wydane w oparciu o raport oddziaływania na środowisko, który nie spełnia wymogów przepisu art. 52 ust 1 i 3 POŚ.

Wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 pkt 1 POŚ realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Ilekroć w przepisach działu VI POŚ jest mowa o przedsięwzięciu, rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, wymagającą decyzji – pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (art. 46 ust 2 POŚ) .Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; wymagany zakres monitoringu. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 48 ust 2 POŚ. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia (inwestor ). Do takiego wniosku inwestor powinien dołączyć raport oddziaływania na środowisko o ile planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których obowiązek sporządzenia raportu wynika z przepisów prawa ( art. 51 ust 1 POŚ ). Zgodnie z delegacją zawartą w ust. 8 art. 51 POŚ Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1, określiła w drodze wskazanego wyżej Rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 roku rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w tym przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako takie przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę: rodzaj działalności, wielkość produkcji i inne parametry techniczne: oraz szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko. W § 2 ust 1 Rozporządzenia wskazane zostały rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu. Jednocześnie w ust. 2 § 2 wskazano, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają przedsięwzięcia:

1) realizowane na terenie zakładu lub obiektu zaliczonego do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1, będące przedsięwzięciami:

a) wymienionymi w § 3 ust. 1 albo

b) niewymienionymi w ust. 1 lub w § 3 ust. 1, jeżeli ich realizacja spowoduje:

– wzrost emisji o nie mniej niż 20 % lub

– wzrost zużycia surowców (w tym wody), materiałów, paliw, energii, o nie mniej niż 20 %;

2) realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będące przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1.

W § 3 ust. 1. Rozporządzenia wskazane zostały natomiast przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko dla których obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony postanowieniem właściwego organu. Natomiast § 4 Rozporządzenia stanowi, iż parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Wymaganą treść raportu dla przedsięwzięć wymagających go z mocy ustawy określa przepis art. 52 POŚ. W pkt 6 ust 1 art. 52 POŚ wskazuje się, że raport powinien zawierać opis przewidywanych znaczących oddziaływań obejmujących między innymi skumulowane oddziaływania na środowisko .

W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane dwoma wnioskami o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, złożonymi przez P S.A.. Jest to osoba prawna, która powinna w postępowaniu administracyjnym działać przez swoje organy lub ustanowionych przez nie pełnomocników ( art. 30 § 3 i 33 §1 Kpa ). Wskazane wnioski zostały podpisane przez zastępcę prezesa – główną księgową spółki.. Natomiast zgodnie z dołączonym do wniosków wypisem z Krajowego Rejestru Sądowego organem uprawnionym do reprezentacji spółki ( Dział II rubryka I ) jest wyłącznie prezes spółki. Treść tych wniosków jednoznacznie wskazuje, że zamierzeniem wnioskodawcy nie jest nowa inwestycja, ale zmiana przeznaczenia dwóch istniejących obiektów – hal warsztatowo – garażowych znajdujących się na terenie funkcjonującej bazy P. Wskazane wnioskami planowane przedsięwzięcia organ I instancji zakwalifikował do § 2 ust 2 pkt 1 lit a oraz do § 3 pkt 14 (instalacje do powierzchniowej obróbki przedmiotów z wykorzystaniem rozpuszczalników organicznych nie wymienione w §2 ust 1 pkt 16) i z takiej kwalifikacji wywiódł wniosek o ustawowym obowiązku sporządzenia z mocy dla obu inwestycji. W ocenie Sądu ta kwalifikacja była błędna, jednakże ustalenie obowiązku sporządzenia raportu z mocy prawa było uzasadnione. W ocenie Sądu dla kwalifikacji planowanych przedsięwzięć zasadnicze znaczenie ma fakt, iż chodzi w istocie o zmiany dokonywane w obiektach już funkcjonującego zakładu. Dlatego też w pierwszej kolejności powinno dokonać się kwalifikacji już istniejącej bazy P i istniejących na jej terenie obiektów, następnie kwalifikacji przedsięwzięć planowanych i dopiero niejako "łącznie" ustalać czy istnieje obowiązek sporządzenia raportu z mocy ustawy. W ocenie Sądu baza P powinna być kwalifikowana z § 3 ust. 1 pkt 70 ( stacja obsługi lub remontowa środków transportu), a istniejąca na jej terenie stacja paliw z pkt 35 tego paragrafu ( instalacje do magazynowania lub dystrybucji produktów naftowych ) , zaś planowane przedsięwzięcia z pkt 14 ust. 1 § 3 ( stanowisko do lakierowania pojazdów ). Natomiast stacja demontażu pojazdów powinna być zaliczona do § 2 ust. 1 pkt 39a. Jest to jedyny obiekt, którego realizacja wymaga raportu z mocy ustawy. Tym samym, skoro na terenie już funkcjonującego zakładu, który sam nie wymagałby sporządzenia raportu, planowane jest przedsięwzięcie (stacja demontażu pojazdów), którego realizacja spowoduje zaliczenie zakładu do przedsięwzięć wymienionych w ust 1 § 2, to obowiązek sporządzenia raportu jest wymagany (§ 2 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia). Skoro zatem kwalifikacja przedsięwzięć planowanych na terenie już funkcjonujących zakładów lub obiektów jest dokonywana w związku z faktem istnienia tychże, to jest oczywistym, iż ocena oddziaływania planowanych przedsięwzięć na środowisko, w tym i zdrowie ludzi, musi być również dokonywana w powiązaniu z oceną oddziaływania na środowisko tych zakładów i obiektów. Argumentów za tym dostarcza przepis § 4 Rozporządzenia, nakazujący sumowanie parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę planowanego przedsięwzięcia i odnoszących się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie zakładu lub obiektu już istniejącego. Argumentów za tezą, iż w przypadku przedsięwzięć planowanych na terenie już istniejących zakładów ocena ich wpływu na środowisko powinna być dokonywana łącznie dostarcza też regulacja § 5 Rozporządzenia . Zgodnie z nim szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są:

1) rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:

a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich.

Skoro wśród czynników, które musi brać pod uwagę organ w postępowaniu o nałożenie obowiązku sporządzenia raportu (czyli dla inwestycji niejako "mniej szkodliwych" dla środowiska niż te wymagające raportu z mocy ustawy), są takie jak ocena kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach sąsiednich, to uprawnionym jest wniosek, iż - tym bardziej - ocena skumulowanych oddziaływań na środowisko przedsięwzięcia planowanego i już funkcjonującego zakładu na terenie którego ma być ono zrealizowane powinna być zawarta w raporcie oddziaływania na środowisko, sporządzanym dla planowanego przedsięwzięcia .

Analiza Raportu złożonego przez wnioskodawcę wskazuje, iż jego zakres objął jedynie analizę przewidywanego wpływu na środowisko planowanych przedsięwzięć. Wprawdzie przy opisie poszczególnych obiektów funkcjonujących aktualnie na terenie bazy P i zastosowanych w nich rozwiązań technicznych autor raportu wskazuje np. w punkcie 2.2.5.1 iż hałas i zanieczyszczenie powietrza wynikające z funkcjonowania stacji diagnostycznej uwzględniono w niniejszym opracowaniu podobnie jak i hałas emitowany z warsztatów naprawczych (pkt 2.2.5.2) to analiza dalszej części raportu przeczy tym tezom, bowiem zawarte w raporcie analizy odnoszą się tylko do oceny oddziaływania planowanych przedsięwzięć np. załącznik nr 9 przedstawiający rozprzestrzenianie się hałasu oraz stwierdzenia na k- 4 raportu, iż obliczenia wykonano dla źródeł hałasu pochodzącego z projektowanej inwestycji. Odnosząc się natomiast do zawartej w raporcie analizy wpływu na środowisko planowanej stacji demontażu i lakierni, to z raportu nie wynika, skąd jego autor czerpał dane stanowiące podstawę czynionych założeń i w konsekwencji wysnutych wniosków iż zakres negatywnych oddziaływań planowanych przedsięwzięć zamknie się w graniach działek inwestora. Zgodnie z pkt 16 ust 1 art. 52 POŚ raport powinien wskazywać źródła informacji stanowiących podstawę do jego sporządzenia. Tymczasem raport takich informacji nie zawiera. W pkt 5.4.4.2. Emisja zanieczyszczeń związana z eksploatacją kabiny lakierniczej pojawiają się szczegółowe dane technicznego co do typu planowanej do zainstalowania kabiny i stwierdzenie, iż z informacji inwestora wynika, że w kabinie lakierowanych będzie ok. 12 samochodów rocznie oraz założenie, iż kabina pracować będzie 123 godziny rocznie przy wskazanym zużyciu materiałów lakierniczych. Zdaniem Sądu, dla rzetelnej oceny wpływu pracy takiej kabiny na środowisko konieczne jest wskazanie danych np. od producenta i ocena jej funkcjonowania przy maksymalnie możliwej wydajności. Podobnie przy takich założeniach co do maksymalnej mocy przerobowej stacji demontażu – dla wybranej technologii demontażu - powinna być w raporcie dokonana ocena skutków funkcjonowania tego przedsięwzięcia dla środowiska. W ocenie sądu również rzetelniejszej i szczegółowszej oceny wymagała analiza sąsiedztwa bazy P. Natomiast aktywny udział przedstawicieli społeczeństwa w postępowaniu wskazuje, iż przed sporządzaniem raportu nie poczyniono żadnego rozeznania co do nastawienia mieszkańców i użytkowników sąsiednich obiektów co do planowanej inwestycji . Wskazane wady raportu nie pozwalają na przyjęcie, iż słuszny jest jego wniosek końcowy, że szkodliwe oddziaływanie planowanych przedsięwzięć ogranicza się do granic działek inwestora i nie wywiera znaczącego wpływu na otaczające środowisko .

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, iż utrzymanie przez organ II instancji decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2006 roku nastąpiło z obrazą przepisu art. 138 § 1 Kpa. Decyzja ta wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, bowiem oparta została na raporcie oddziaływania na środowisko, który nie mógł być - ze względu na jego wady - podstawą jej wydania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, podzielić należy stanowisko organów, iż w sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, przeprowadzenia wizji lokalnej, czy powoływania biegłego. W ocenie Sądu bowiem wyczerpująco sporządzony raport oddziaływania na środowisko zawierający konieczną treść i analizy pozwala na uzyskanie rzetelnej oceny co do rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko. Zaś co do zarzutu skarżącego, iż pozbawiony został jako strona udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, to decyzje te wydane zostały w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zaś wskazana okoliczność jest podstawą do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie tego odrębnego postępowania.

W tym stanie rzeczy na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – dalej powołanej jako ppsa orzeczono jak w sentencji. Stosownie do przepisu art. 152 ppsa orzeczono i zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O zasądzeniu kosztów na rzecz skarżącego, jako strony wygrywającej proces, obejmujących uiszczony wpis sądowy ( 200 zł ) i utracony w związku ze stawiennictwem do Sądu zarobek dzienny w kwocie 111,43 zł, orzeczono stosownie do przepisu art. 200 i 205 §1 ppsa.