Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3107/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b, art. 14 h, art. 165 a par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 146 , art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz W. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 24 czerwca 2013 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek W. P. (zwany dalej "Skarżącym") o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy kwota określona w wyroku sądowym dotyczącym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu jest kwotą brutto i uwzględnia podatek VAT.

Skarżący przedstawiając stan faktyczny wskazał, że w dniu 16 lutego 2012 r. w sprawie z własnego powództwa i A. L. o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu, Sąd Apelacyjny w W. wydał wyrok, w którym ustanowił kwoty należne za użytkowanie wieczyste w wysokości po 65.511 zł jako pierwsze opłaty i po 7.862,50 zł opłaty roczne. Zaznaczył przy tym, że był gotów bezzwłocznie dokonać przedpłaty z tytułu pierwszej opłaty. Po otrzymaniu wyroku zwrócił się z nim do Urzędu W. o wystawienie faktury na pierwszą opłatę. Skarżący podkreślił, że rzekomo z powodu braku w Urzędzie wyroku dostarczonego droga służbową, odmówiono mu wystawienia faktury. W tej sytuacji w dniu 8 maja 2012 r. nie czekając dalej na wystawienie faktury dokonał przedpłaty należności w wysokości zasądzonej przez Sąd.

Skarżący jednocześnie wskazał, że po wielu interwencjach u Burmistrza W. w dniu 6 sierpnia 2012 r. wystawiono fakturę na sumę 80.578,53 zł. W jego ocenie Urząd W. samowolnie podniósł zasądzoną wysokość należnej opłaty doliczając dodatkowo 23% podatku VAT. Skarżący zaznaczył, że mimo przedstawienia indywidualnej interpretacji Izby Skarbowej w B. z dnia 16 października 2009 r. (sygn. ITPP2/443-609/09/AK) oraz potwierdzającego ją wyroku WSA w Olsztynie z 4 lutego 2010 r. (I SA/Ol 25/10) w analogicznej sprawie, Urząd pozostał na stanowisku, że zasądzone kwoty są kwotami netto. Na żądanie podania podstawy prawnej swojej decyzji Urząd odpowiedział: "Urząd Dzielnicy dochował należytej staranności podczas wykonywania czynności związanych z wystawieniem faktury".

Skarżący w dniu 28 marca 2013 r. wpłacił na konto [...] W. sumę zgodną z wyrokiem Sądu w wysokości 7.861,50 zł jako należności z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w 2013 r. Po interwencji z dnia 22 maja 2013 r. Urząd W. w końcu maja wystawił fakturę na sumę powiększoną o 23% w stosunku do należnej opłaty ustalonej wyrokiem Sądu.

Skarżący w związku z powyższym zapytał czy określona w wyroku sądowym zastępującym umowę, kwota należna z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, tj. opłata wstępna i opłaty roczne, jest kwotą brutto i uwzględnia już podatek VAT?

Stanowisko Skarżącego opierało się na założeniu, że zasądzone kwoty należne za użytkowanie wieczyste w wysokości 65.511 zł jako pierwsza opłata i 7.862,50 zł jako opłata roczna są kwotami brutto, zawierającymi podatek VAT. Powyższe stwierdził w oparciu o interpretację indywidualną Izby Skarbowej w B. z dnia 16 października 2009 r. (sygn. ITPP2/443-609/09/AK) oraz potwierdzającego ją wyroku WSA w Olsztynie z 4 lutego 2010 r. (I SA/Ol 25/10) w analogicznej sprawie.

Minister Finansów (zwany dalej także "Ministrem") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem Skarżącego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu podniósł, że problem przedstawiony we wniosku nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżącego, a dotyczy sfery opodatkowania odrębnego podmiotu, jakim jest Urząd W. Minister zaznaczył, że skoro skutki związane z udzieleniem interpretacji dotyczą strony, która o nią występuje, ww. podmiot dokonujący dostawy towarów na rzecz Skarżącego nie mógłby korzystać z ochrony, jaka wynika z faktu udzielenia mu interpretacji, o której stanowi art. 14k-14n ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana "O.p.").

W ocenie organu w tak przedstawionym zakresie wniosku nie można Skarżącego uznać za podmiot zainteresowany w rozumieniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż nie jest on podmiotem zobowiązanym do wystawienia faktury VAT, a co za tym idzie nie ciąży na nim odpowiedzialność prawidłowego opodatkowania podatkiem VAT przedmiotowej transakcji. Jednocześnie wskazał, że skoro wątpliwości Skarżącego odnoszą się do sytuacji prawnopodatkowej odrębnego podmiotu, to brak jest podstaw, aby to Skarżący występował o pisemną interpretację przepisów z tą sytuacją związanych. Zdaniem organu kwestia poruszona w przedmiotowym wniosku - tj. prawidłowe opodatkowanie podatkiem VAT czynności ustanowienia na rzecz Skarżącego prawa wieczystego użytkowania gruntu, dokonywane z uwzględnieniem wyroku sądowego przez Urząd W. - mogłaby być przedmiotem zapytania jedynie ze strony dokonującego ww. czynności, tj. Urzędu W. - w tym przypadku dokonującego przedmiotowej dostawy.

Końcowo Minister wskazując na fakt, iż interpretacja indywidualna (sygn. akt ITPP2/443-609/09/AK) oraz wyrok WSA w Olsztynie (sygn. akt I SA/Ol 25/10) powołane przez Skarżącego w złożonym wniosku dotyczy sytuacji, w której to Miasto (w wyroku: Gmina) jako ustanawiający prawo wieczystego użytkowania zwraca się z zapytaniem odnośnie sposobu opodatkowania transakcji polegającej na ustanowieniu prawa wieczystego użytkowania na podstawie wyroku, stwierdził, że

przedmiotowe pytanie nie dotyczy indywidualnej sprawy Skarżącego.

Skarżący w zażaleniu z 26 sierpnia 2013 r. zarzucił naruszenie art. 121 O.p. wskazując przy tym, że odmawiając wszczęcia postępowania pozbawiono go praw przysługujących stronie posiadającej interes prawny.

W uzasadnieniu podkreślił, że pomimo tego, iż nie dokonał dostawy towaru i w związku z tym nie jest zobowiązany do uregulowania podatku, wynikającego z powstałego w ten sposób zobowiązania, to jednak zobowiązanie to rzutuje na sferę jego praw, rodząc uprawnienie do obniżenia należnego podatku od towarów i usług, wynikającego z realizowania przez niego czynności tym podatkiem opodatkowanych, o kwotę podatku naliczonego.

Zdaniem Skarżącego Minister uchylając się od wydania jednoznacznej interpretacji pozostawił go na łasce Urzędu W., który w sześcioletnim procesie sądowym został zmuszony do ustanowienia użytkowania wieczystego na jego rzecz. Skarżący zaznaczył tym samym, że akceptacja faktury wystawionej przez Urząd W. oznaczałaby przyjęcie obciążenia podatkowego, które jest zawyżone w stosunku do obciążenia wynikającego z wyroku sądu. W jego przekonaniu w interesie Urzędu nie leży wystąpienie o interpretację indywidualną, natomiast on sam nie ma możliwości skłonienia Urzędu do takiego wystąpienia.

Skarżący ponadto stoi na stanowisku, że skoro Urząd przerzucił na Niego obowiązek doprecyzowania wyroku Sądu, to odmowa wszczęcia postępowania pozbawia go tej możliwości. Jednocześnie wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku z uwzględnieniem skutków jakie wywołuje ewentualna odmowa wydania interpretacji indywidualnej wskazał, iż postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania nie zawierało żadnych informacji w jaki sposób może on uzyskać rzetelną informację o prawidłowości naliczenia podatku VAT.

Minister postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu wskazując na niezasadność zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. podniósł, że organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy przedstawionego we wniosku stanowiska Skarżącego w odniesieniu do przedstawionych w złożonym wniosku okoliczności. Tym samym w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano z jakich przyczyn interpretacja indywidualna w przedmiotowym zakresie nie może zostać wydana. W jego przekonaniu zasadnie wskazano, że problem przedstawiony we wniosku nie dotyczy zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżącego, a dotyczy sfery opodatkowania odrębnego podmiotu, jakim jest Urząd W. W związku z powyższym wydanie interpretacji w takich okolicznościach byłoby sprzeczne z art. 14b § 1 O.p.

Minister stoi na stanowisku, że z faktu, iż organ pierwszej instancji nie udzielił odpowiedzi na przedmiotowe pytanie nie można wywodzić, iż naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych. Tym samym fakt, że Skarżący otrzymał rozstrzygnięcie inne niż interpretacja indywidualna nie przesądza, iż postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy ponadto zaznaczył, że odmawiając wszczęcia postępowania w zakresie sformułowanego pytania dotyczącego prawidłowości opodatkowania podatkiem VAT czynności polegającej na ustanowieniu prawa wieczystego użytkowania gruntu, nie odmówił Skarżącemu prawa do wystąpienia o interpretację indywidualną w zakresie jego własnych zobowiązań podatkowych. Zwrócił tym samym uwagę, że Skarżący występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazał, iż istnieje po jego stronie prawo do odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur wystawionych przez Urząd W.

Minister odnosząc się do ewentualnych konsekwencji mogących wystąpić dla Skarżącego podkreślił, że nawet merytoryczna odpowiedź na pytanie dotyczące zastosowania właściwych stawek podatku VAT dla czynności ustanowienia prawa wieczystego użytkowania nie daje mu gwarancji co do prawidłowego zastosowania przez Urząd stawek podatku dotyczących tej czynności. W jego ocenie Skarżący nawet dysponując interpretacją indywidualną rozstrzygającą kwestię czy określona w wyroku sądowym zastępującym umowę, kwota należna z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, tj. opłata wstępna i opłaty roczne, jest kwotą brutto i uwzględnia już podatek VAT - nie miałaby wpływu na prawidłowe naliczenie podatku przez sprzedawcę - Urząd. Na kontrahenta Skarżącego nie zostałyby nałożone żadne obowiązki (np. zastosowania się do interpretacji). Tym samym Urząd W. nie mógłby również korzystać z ochrony jaką dałaby taka interpretacja, przewidzianej w art. 14k O.p. W związku z powyższym przedmiotowa interpretacja rozstrzygałaby nie o skutkach podatkowych dla Skarżącego, lecz o kwestii opodatkowania Urzędu W. Tym samym Skarżący nie mógłby się zastosować do interpretacji indywidualnej z uwagi na to, że nie rozstrzygałaby ona o skutkach podatkowych dla Niego, lecz o skutkach podatkowych dla Urzędu W.

Jednocześnie Minister stoi na stanowisku, że okoliczność, iż w przedmiotowym przypadku Urząd W. jest zainteresowany uzyskaniem informacji o sposobie opodatkowania czynności ustanowienia na rzecz Skarżącego prawa wieczystego użytkowania gruntu nie wpływa na obowiązek wydania przez organ interpretacji indywidualnej, gdyż stawka podatku stosowana przez Urząd pozostaje bez wpływu na zakres opodatkowania Skarżącego podatkiem od towarów i usług.

W przekonaniu Ministra fakt, że Skarżący jest zainteresowany poprawnością rozliczeń dokonywanych przez Urząd W., nie powoduje automatycznie, że jest on podmiotem "zainteresowanym" w przedmiotowej sprawie w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Ponadto jego zdaniem na powyższe nie może mieć wpływu okoliczność, że Urząd przerzucił na niego obowiązek doprecyzowania wyroku Sądu.

Końcowo organ odwoławczy odnosząc się do powołanego przez Skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 141/11 wskazał, że dotyczył on odmiennej sytuacji, niż przedstawiona przez Skarżącego w złożonym wniosku. Zdaniem organu skoro z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku nie wynikało, ażeby Skarżący oczekiwał interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT z otrzymanej faktury to należało uznać, że w istocie nie wykazał w złożonym wniosku interesu prawnego w uzyskaniu odpowiedzi na zadane pytanie, dotyczące kwestii związanych ze stosowaniem przepisów prawa podatkowego.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o:

1) zobowiązanie Urzędu W. o wystawienie faktury korygującej do faktury [...] z dnia 18 października 2012 r. W jego ocenie faktura korygująca powinna być na sumę 65.511 zł brutto z terminem płatności 20 października 2012 r.;

2) zobowiązanie Urzędu W., o wystawienie faktury korygującej do faktury za opłatę roczną 2013 r. Zdaniem Skarżącego faktura korygująca powinna być na sumę 7.861,50 zł brutto z terminem płatności 31 marca 2013 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 16 lutego 2013 r. zatwierdził opłaty należne za użytkowanie wieczyste gruntu ul. [...] w wysokości 65.511 zł jako pierwsza opłata i 7.862,50 zł opłaty roczne. Jednocześnie zaznaczył, że Urząd W. w dniu 6 sierpnia 2012 r. wystawił fakturę samowolnie podnosząc pierwszą należną opłatę do wartości 80.578,53 zł z terminem płatności w dniu rozprawy apelacyjnej, tj. 16 lutego 2012 r.

W ocenie Skarżącego zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2005 r. I CK 512/04 prawo użytkowania wieczystego powstaje z datą złożenia wniosku o wpis do Księgi Wieczystej, który został uwzględniony. W jego przypadku jest to dzień 20 października 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Skarżący pismem z dnia 31 maja 2014 r. wskazując na nowe okoliczności w sprawie zaznaczył, że na skutek działań podjętych przez Rzecznika Praw Obywatelskich poprzez zwrócenie się z prośbą o zajęcie stanowiska do Dyrektora Departamentu Podatku od Towarów i Usług Ministerstwa Sprawiedliwości, organ ten pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. udzielił odpowiedzi wyjaśniając kwestię, która jest przedmiotem jego sporu z M.W. Wskazał ponadto, że w powołanym piśmie Organ ten stwierdził m. in., że: "Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co do zasady, jest obrót, przez który rozumie się kwotę należną z tytułu sprzedaży, pomniejszoną o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Z powyższego przepisu wynika zatem, że podatek zawarty jest w kwocie jaką zobowiązany jest do zapłaty nabywca towarów i usług.. ."

Jednocześnie Skarżący zaznaczył, że Urząd W. nie czekając na rozstrzygnięcia w postępowaniu cywilnym, domaga się od Niego opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste w 2014 r. w kwocie podwyższonej wobec kwoty zasądzonej w ww. wyroku o rzekomo należny podatek VAT. W jego ocenie powyższe pokazuje, że Urząd, wskazywany przez Izbę Skarbową jako organ uprawniony do wystąpienia o interpretację indywidualną, nie ma zamiaru takiego wniosku złożyć. Przez co rezygnuje z najprostszej możliwości ustalenia kwoty, jaką powinienem wpłacać tytułem opłaty za użytkowanie wieczyste i pozbawia go jednocześnie możliwości ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych w zakresie podatku VAT i podatku dochodowego.

Skarżący jednocześnie podkreślił, że przeciwko niemu w Sądzie Rejonowym dla W. toczą się postępowania o wysokości dopłat do pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste oraz opłaty rocznej wyłącznie za rok 2013. W jego ocenie można przypuszczać, że rozstrzygnięcia, które zapadną w ww. sprawach (sygn. akt [...], sprawa w apelacji), przy braku stanowiska Izby Skarbowej w jego sprawie (a przy jednoczesnym ignorowaniu przez Urząd rozstrzygnięcia Izby Skarbowej w sprawie analogicznej), nie gwarantują rozstrzygnięcia kwestii spornej na przyszłość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Badając zaskarżoną interpretację w świetle przywołanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem narusza przepis art. 165a § 1 O.p. i dlatego przedmiotową interpretację należało uchylić.

Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym a Organem interpretacyjnym jest kwestia zasadności odmowy wszczęcia postępowania o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy kwota określona w wyroku sądowym dotyczącym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, jest kwotą brutto i uwzględnia podatek VAT.

Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, Organ interpretacyjny uznał, że w przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym, przedmiotowe pytanie zawarte we wniosku nie dotyczy indywidualnej sprawy Wnioskodawcy, gdyż nie jest on podmiotem zobowiązanym do wystawienia faktury VAT, a co za tym idzie, "nie ciąży na nim odpowiedzialność prawidłowego opodatkowania podatkiem VAT przedmiotowej transakcji" i dlatego "nie można go uznać za podmiot zainteresowany w rozumieniu przepisów Ordynacja podatkowa". Zdaniem Organu, przymiot taki posiada jedynie "Urząd W. jako strona dokonująca przedmiotowej dostawy". Powyższe stanowisko Organ wspiera także argumentem, że "ponieważ skutki związane z udzieleniem interpretacji dotyczą strony, która o nią występuje, to wymieniony wyżej Urząd, jako podmiot dokonujący dostawy towarów na rzecz Wnioskodawcy nie mógłby korzystać z ochrony, jaka wynika z faktu udzielenia interpretacji Wnioskodawcy".

Przy tak zakreślonym sporze oraz zaprezentowanym stanowisku Organu na wstępie rozważyć należy cel oraz istotę instytucji interpretacji podatkowych wydawanych w sprawach indywidualnych.

Zgodnie z przepisami rozdziału 1 a Ordynacji podatkowej, w celu zwiększenia pewności obrotu, a przez to zapewnienie lepszej ochrony faktycznym lub też potencjalnym podatnikom, ustawodawca wprowadził instytucję interpretacji podatkowych. Z przepisów wymienionego rozdziału Ordynacji podatkowej wynika, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie jest postępowaniem podatkowym, jednakże z uwagi na fakt, że jego regulacja, zamieszczona w Dziale II, rozdziale 1 a Ordynacji podatkowej nie jest kompletna, ustawodawca w kwestiach nieuregulowanych wyżej wymienionymi przepisami odsyła do odpowiedniego stosowania enumeratywnie wskazanych przepisów dotyczących postępowania podatkowego, poprzez stosowną dyspozycję zamieszczoną w art. 14 h Ordynacji podatkowej. Chodzi tu o art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV.

W myśl art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z przytoczonego przepisu wynika, że uprawnionym do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej jest każdy zainteresowany, czyli podmiot, który wykaże swój interes prawny w uzyskaniu odpowiedzi na zadanie pytanie, dotyczące kwestii związanych ze stosowaniem poszczególnych przepisów prawa podatkowego. Niekoniecznie musi to być więc podmiot zobowiązany do zapłaty podatku, wynikającego z konkretnego zobowiązania podatkowego, ponieważ każde zdarzenie podatkowe, może rzutować na sferę praw i obowiązków osób trzecich, niekoniecznie występujących w roli podatnika.

W sytuacji natomiast, w której z wnioskiem o wydanie interpretacji wystąpi osoba, której nie można przypisać cech podmiotu zainteresowanego, Minister Finansów, działając w oparciu o art. 14 h w zw. z art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej, zobligowany jest do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie.

Analiza wyżej przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że pojęcie podmiotu zainteresowanego w uzyskaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest tożsame z pojęciem strony, o którym mowa w art. 133 Ordynacji podatkowej, który to przepis, nie znajduje zastosowania w postępowaniu o wydanie interpretacji, gdyż nie jest wymieniony w art. 14 h Ordynacji podatkowej. O ile bowiem art. 133 koncentruje się na kwestiach podmiotowych, egzemplifikując poszczególne osoby prawnopodatkowego stosunku prawnego, o tyle art. 14 b Ordynacji odwołuje się jedynie do pojęcia interesu prawnego, akcentując elementy o charakterze przedmiotowym, rzutujące na sferę interesów prawnopodatkowych, poszczególnych podmiotów, których zakres nie został ustawowo zdefiniowany.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca zapytał o prawnopodatkowe konsekwencje otrzymanej faktury VAT z Urzędu W. w związku z ustanowionymi sądownie opłatami za użytkowanie wieczyste (opłaty pierwszej i opłat rocznych), a w szczególności czy określona w wyroku sądowym, zastępującym umowę, kwota należna z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, tj. opłata wstępna i opłaty roczne, jest kwotą brutto i uwzględnia już podatek VAT czy też nie (a więc jest kwotą netto).

W ocenie Sądu jest oczywistym, że pomimo tego, że – jak to stwierdził Organ - to nie Wnioskodawca "dokonał dostawy towaru", to jednak opisane zobowiązanie rzutuje na sferę jego praw stricte podatkowych w zakresie obciążenia podatkiem VAT z tytułu wystawionej faktury przez właściwy terytorialnie Urząd. Pytanie o kwestie czy opłata wstępna i roczna, wynikające z tytułu wyroku sądowego, zastępującego umowę o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego gruntu, jest kwotą brutto i uwzględnia już podatek VAT, jest dla Wnioskodawcy niewątpliwie istotna, jako że rzutuje bezpośrednio na rozliczenie przedmiotowego podatku. Nie sposób jest więc stwierdzić, jak przyjął to Organ interpretacyjny, że Skarżącemu nie można przypisać cech podmiotu zainteresowanego w uzyskaniu odpowiedzi na zadane pytanie i na tej podstawie odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Jak słusznie zauważył Skarżący, przywołując wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 maja 2011r. (sygn. akt I SA/Rz 141/11) "sam bowiem fakt wystąpienia z zapytaniem jedynie o niektóre podatkowe konsekwencje konkretnej czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, w postaci dostawy towaru, w której obowiązek podatkowy spoczywa na innym podmiocie (sprzedającym) nie stanowi argumentu, przemawiającego za odmową wszczęcia postępowania w sprawie". Podstawy takiej nie dostarcza bowiem ani art. 14 b Ordynacji podatkowej, ani też art. 165 a tego aktu, który, co należy w tym miejscu podkreślić, znajduje jedynie odpowiednie zastosowanie w postępowaniu o wydanie interpretacji.

Dlatego też Organ w niniejszej sprawie winien ustosunkować się do przedstawionego przez Skarżącego pytania, w oparciu o okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku.

Mając na uwadze wskazane rozważania oraz okoliczności Sąd, na podstawie art. 146 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, określając, w oparciu o art. 152 P.p.s.a., że nie podlega ona wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Końcowo Sad wyjaśnia także, że z uwagi na charakter i zakres kognicji sądów administracyjnych rozpoznających skargi w sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, Sąd nie mógł uwzględnić wniosku Skarżącego zawartego w skardze z dnia 18 listopada 2013r. (nazwanej "pozwem") "o zobowiązanie Urzędu W. o wystawienie faktury korygującej do faktury z dnia 18 października 2012r. oraz o wystawienie faktury korygującej do faktury za opłatę roczną 2013r.".

O kosztach orzeczono natomiast zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a.