Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1374/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 71  ust. 1  pkt 1 i 2 lit. a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 690
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
article: Art. 145  par. 1  pkt 1  l it. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 sierpnia 2022 r., znak: WP-VII.8641.70.2022, w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez W. S., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r., znak: WP-VII.8641.70.2022, Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r., poz. 690 ze zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), utrzymał w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: [...], o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy od dnia 27 czerwca 2022 r.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: [...], Prezydent Miasta Krakowa odmówił przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy od dnia 27 czerwca 2022 r. wskazując jedynie w uzasadnieniu to, że skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie wykazała posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca.

Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków: z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz któregokolwiek warunku (osobno lub łącznie) z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. od "a" do "i", ust. 2 pkt od 1 do 10 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach ryku pracy.

Organ wyjaśnił, że zdarzeniem mającym istotne znaczenie w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest rejestracja w powiatowym urzędzie pracy. To od dnia dokonania czynności rejestracji liczony jest 18-miesięczny okres badany następnie pod kątem spełnienia przesłanek do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca uzyskała status osoby bezrobotnej dnia 27 czerwca 2022 r. Tak więc badany okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, w rozstrzyganym przypadku biegnie od 26 grudnia 2020 roku do 26 czerwca 2022 r.

W badanym okresie skarżąca:

- od 15 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. na podstawie umowy zlecenia na rzecz Stowarzyszenia [...] z K. (16 dni), przyjęto w oparciu o zaświadczenie o zarobkach,

- od 1 lipca 2021 r. do 30 września 2021 r. była zatrudniona na umowę o pracę w wymiarze pełnego etatu w Stowarzyszeniu [...] z K. (92 dni), przyjęto w oparciu o świadectwo pracy z 1 października 2021 roku,

- od 1 października 2021 r. do 24 czerwca 2022 r. była zatrudniona na umowę o pracę w wymiarze pełnego etatu przez Szkołę Podstawową nr [...] w K. (267 dni), przyjęto w oparciu o świadectwo pracy z 24 czerwca 2022 r.

Bezspornym jest, że w badanym okresie 18 miesięcy skarżąca wykonywała pracę zarobkową przez okres dłuższy niż 365 dni. Jednak świadczenie pracy nie jest równoznaczne z okresem uprawniającym do zasiłku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Warunek ten jest konieczny i bezwzględny.

Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2020 r. wynosiło 2600 zł, w 2021 r. była to kwota 2800 zł brutto, a w 2022 r. wynosi 3010 zł brutto.

Z zaświadczenia o zarobkach potwierdzającego świadczenie pracy na podstawie umowy zlecenia od 15 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. wynika, że skarżąca otrzymała za ten okres wynagrodzenie brutto w wysokości 1760,00 zł, jednak od wynagrodzenia tego nie zostały odprowadzone składki na Fundusz Pracy. Okres ten więc nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Łącznie skarżąca wykazała 359 dni uprawniające do zasiłku, zamiast wymaganych ustawą 365 dni.

Zdaniem organu skarżąca nie posiada wymaganego ustawą okresu uprawniającego do zasiłku. Liczba dni i wymagana wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy została w sposób wiążący określona przez ustawodawcę w ww. przepisach ustawy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. W tej sytuacji rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 27 czerwca 2022 roku jest prawidłowe. Ustalenie przez organ, że bezrobotny nie spełniał wymogów wskazanych w wyżej wymienionym przepisie skutkuje odmową przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Przepis art. 71 ustawy ma charakter bezwzględny i organy nie miały możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżąca nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem przedstawiła okresy swojego zatrudnienia. Opisała swoją sytuację rodzinną. Wskazała, że brakuje jej do wymaganego przepisami okresu jedynie 6 dni, który to brak nie jest w jej ocenie aż tak rażący. Wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonana bowiem kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji według wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę ich wydania stanowił art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r., poz. 690 ze zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca zarejestrowała się jako bezrobotny dnia 27 czerwca 2022 r.

Orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, że w badanym okresie 18 miesięcy, tj. poprzedzających dzień zarejestrowania, skarżąca wykonywała pracę zarobkową przez okres dłuższy niż 365 dni. Jednak, jak wskazały świadczenie pracy nie jest równoznaczne z okresem uprawniającym do zasiłku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Warunek ten jest konieczny i bezwzględny, podkreślił organ odwoławczy.

.Wojewoda stwierdził, że z zaświadczenia o zarobkach potwierdzającego świadczenie pracy na podstawie umowy zlecenia od 15 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. wynika, że skarżąca otrzymała za ten okres wynagrodzenie w wysokości 1760,00 zł brutto, jednak od wynagrodzenia tego nie zostały odprowadzone składki na Fundusz Pracy. Okres ten nie może być więc zaliczony, zdaniem Wojewody, do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych W tych okresach nie były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne przez pracodawcę, tj. przez Rolniczą Spółdzielnię (...), dlatego też organy nie uwzględniły ich do okresu uprawniającego do zasiłku.

Organy stwierdziły więc, że skarżąca nie posiada wymaganego ustawą okresu uprawniającego do zasiłku. Łącznie wykazała bowiem 359 dni, a nie wymagane ustawą 365 dni.

W kontekście powyższego stwierdzić należy, po pierwsze, że nie można uznać za dokonanie wykładni przepisów prawa materialnego w tym wypadku, przytoczenie treści przepisu bez wskazania przesłanek, a przede wszystkim rozumienia ich treści i okoliczności ich zaistnienia, do przyznania przedmiotowego zasiłku dla bezrobotnych.

Trudno nazwać dokonaniem wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie wskazanie przez organ pierwszej instancji jedynie jednozdaniowej wypowiedzi w uzasadnieniu podjętego negatywnego rozstrzygnięcia, że skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie wykazała posiadania w okresie 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania 365 dni zatrudnienia ani też innych okresów zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku.

Wykładni mającego w stanie faktycznym sprawy zastosowania w szczególności przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie dokonał także zdaniem Sądu Wojewoda Małopolski.

Zwrócić należy bowiem uwagę, że z treści tego przepisu wynika, że kluczową rolę odgrywa kwestia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, którą ma stanowić kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem jednakże art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W świetle tego ostatniego przepisu "składki na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 104 ust. 1, opłaca się za osoby wymienione w art. 104 ust. 1 pkt 1-3, które nie osiągnęły wieku wynoszącego co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn"

Zgodnie z art. 104 ust. 1 obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę opłacają m. in. pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby, które m.in. (ust. 1 pkt 1 lit. c wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, oraz za osoby z nimi współpracujące, z wyłączeniem osób świadczących pracę na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3.

Już choćby z analizy wskazanych uregulowań wynika, że okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, lecz z zastrzeżeniem

Powołany wyżej przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy generalnie nie wskazuje więc, kto ma opłacać składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy oraz nie określa konsekwencji nieopłacenia tych składek. O opłacaniu składek, przez co należy rozumieć obowiązek adresowany do osoby rejestrującej się jako bezrobotna i ubiegającej się o zasiłek, mowa jest jedynie w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, który dotyczy pozarolniczej działalności lub współpracy oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. g ustawy, który dotyczy zatrudnienia lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego. Obie te sytuacje nie dotyczą jednakże niniejszej sprawy. Zatem w pozostałych przypadkach obowiązek opłacania składek spoczywa na pracodawcy (zleceniodawcy) z czym wiążą się też instrumenty prawne dochodzenia i egzekwowania zaległości składkowych od pracodawcy.

Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 290/19; LEX nr 2675601 "Mając na względzie systemowy i funkcjonalny kontekst zastosowania i wykładni przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy uznać, że niepłacenie składek, do których uiszczania nie jest obowiązany pracownik (zleceniobiorca) nie może stanowić warunku przyznania zasiłku określonego w tym przepisie. Prowadziłoby to bowiem do nałożenia na stronę obowiązku nieuregulowanego w ustawie i to obowiązku niemożliwego do wykonania, co uznawane jest za niedopuszczalne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r., K 8/07, OTK-A 2007/3/26). Skarżący nie ma bowiem wpływu na wykonywanie przez pracodawcę obowiązków publicznoprawnych oraz instrumentów prawnych do dochodzenia realizacji tego obowiązku."

Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odsyła jednakże w kwestii opłacania składek do art. 104b ust. 2 tej ustawy, a ten z kolei do poprzedzającego go art. 104 ust. 1.

Zadaniem więc organów orzekających w niniejszej sprawie należało w pierwszym rzędzie po ustaleniu, że przepisy te w stanie faktycznym tej sprawy mają zastosowanie, dokonanie ich rozumienia i przedstawienie tego sposobu rozumienia kluczowych dla treści rozstrzygnięcia przesłanek do przyznania prawa do przedmiotowego zasiłku dla bezrobotnych.

Już lektura stwierdzenia Wojewody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z zaświadczenia o zarobkach potwierdzającego wykonywanie przez skarżącą pracy w okresie od 15 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. wynika, iż skarżąca otrzymała za ten okres wynagrodzenie w wysokości 1760,00 zł brutto, jednak od wynagrodzenia tego nie zostały odprowadzone składki na Fundusz Pracy, przez co okres ten nie może być zaliczony, mimo trafnej uwagi poprzedzającej to stwierdzenie, że okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, który to jest konieczny i bezwzględny, świadczy, iż organ odwoławczy nie zdekodował treści normy prawnej wyrażonej w tych przepisach.

Sąd zwolniony jest z przedstawienia właściwej, pełnej ich wykładni, gdyż w zasadzie organy jej w ogóle nie przeprowadziły, a wskazane przez nie wypowiedzi trudno nawet uznać za pozorną wykładnię przepisów (właściwie norm w nich zawartych) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Sąd jedynie wskaże, jak słusznie to podkreślił WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 243/20; LEX nr 3055867, że: "Podkreślić jeszcze raz należy, że w przypadku osoby świadczącej usługi na podstawie umowy zlecenia konieczną przesłanką, od której istnienia uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie jest osiąganie minimalnego wynagrodzenia, ale wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy (por. III SA/Kr 323/19). Okres świadczonej pracy na podstawie umowy zlecenia jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku tylko wtedy, gdy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca."

To wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy ma stanowić co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z tym jednakże zastrzeżeniem, że był obowiązek ich odprowadzenia i nie zachodziły przypadki z tym związane wskazane w ustawie, gdzie takiego obowiązku nie było (np. art. 104 n ust. 2 ustawy).

Warunek zatem przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w postaci osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę na gruncie art. 71 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jeśli takiego obowiązku nie ma, to przeszkodą do przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie treść uzasadnień decyzji organów obu instancji daje podstawę do stwierdzenia, że organy te w tym zakresie nie przeprowadziły ustaleń wymaganych istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności.

Nie wskazały, na jakiego rodzaju umowie zlecenia skarżąca w okresie od 15 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. świadczyła pracę. Nic z ustaleń organów nie wynika, czy przypadkiem nie była to umowa, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - umowa uaktywniająca, o której mowa w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3.

W tym więc zakresie organy prowadzące postępowanie administracyjne w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych dopuściły się naruszenia artykułów 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy, poprzez nie ustalenie tych okoliczności.

Mogło to także i mieć wpływ na niewłaściwe rozumienie znaczenia tej okoliczności w kontekście spełnienia się hipotezy przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co w konsekwencji doprowadziło do braku jego wykładni w pełnym tego słowa znaczeniu, a więc do naruszenia tego przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy.

Zwrócić należy uwagę jeszcze na jedną istotną kwestię – mianowicie, że chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania bezrobotnego. Należy uznać, że niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających". Wykładnia taka skutkowałaby uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

Mając powyższe na uwadze organy wezmą pod uwagę przedstawione stanowisko Sądu w ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy administracyjnej, stosownie do postanowień art. 153 P.p.s.a.

Powyższe dostatecznie obrazuje naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu skutkującym uchyleniem kontrolowanych decyzji, co wypełnia przesłanki z art. art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259).

Skarga musiała więc wywrzeć zamierzony skutek.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji, orzekając, jak w sentencji wyroku.