Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 975/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. – utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po wszczęciu z urzędu postępowania nadzwyczajnego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji PINB w [...] - Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] (sprostowanej postanowieniem PINB w [...] - Powiat [...]z dnia [...]lutego 2009 r., znak: [...]). Przedmiotową decyzją organ powiatowy nałożył na inwestora – C. F. obowiązek sporządzenia i przedstawienia dokumentów dotyczących wykonywania robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną wodno - kanalizacyjną, gazową, co i przyłączem kanalizacyjnym wraz ze zbiornikiem szczelnym na nieczystości ciekle na dz. nr [...] obręb [...][...] przy ul. [...] w [...], wykonywanych w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, w szczególności:

-czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane, a zwłaszcza uzgodnieniem [...] S.A. Oddział w [...] oraz zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy aktualnym na dzień opracowania projektu. Projekt budowlany powinien uwzględniać zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe oraz ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., wydanej przez Prezydenta Miasta [...].

Ponadto przedstawienia oświadczenia projektanta, a także sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, mając na uwadze art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w tym zgodność obiektu określonego w projekcie zamiennym z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej inwestycji, w terminie do dnia [...] grudnia 2008 r.

Rozpatrując odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia. Zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że badana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie, w wyniku przeprowadzonej przez pracowników organu powiatowego kontroli budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce o nr [...] obr. [...][...] - [...] przy ul. [...] w [...] - ustalono, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w odległości ok. 6 metrów od słupka znacznikowego trasy gazociągu wysokiego ciśnienia [...],[...][...] - [...].

Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. PINB w [...] - Powiat [...]działając w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawo budowlane, nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych przy budowie spornego budynku jako realizowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...] nałożył na C. F. obowiązek sporządzenia i przedstawienia dokumentów dotyczących wykonywania robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami, wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego jest "istotne odstępstwo" od zatwierdzonego projektu budowlanego. Oceny "istotności odstąpienia" należy dokonywać w oparciu o treść art. 36 a ww. ustawy. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego, będzie takie odstąpienie, które spowoduje zmianę ustalonych w pozwoleniu na budowę parametrów realizowanego obiektu budowlanego, w szczególności wysokości, kubatury i powierzchni zabudowy.

Bezsporną w sprawie okolicznością jest to, że budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działce o nr [...] obr. [...][...] - [...] przy ul. [...] w [...] został wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...]o pozwoleniu na budowę. W części opisowej planu zagospodarowania działki będącego elementem projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzją z dnia [...]sierpnia 2006 r., wskazano, że budynek mieszkalny oraz zbiornik na nieczystości ciekłe jest zlokalizowany w odległości 6 m od osi gazociągu, a przyłącz kanalizacyjny w odległości 9,5 m od osi gazociągu.

Natomiast jak wynika z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...], przedmiotowy budynek mieszkalny został zlokalizowany w odległości ok. 6 m od przebiegającego przez działkę inwestora gazociągu wysokiego ciśnienia [...],[...]projekt [...] - [...]. Tym samym, w ocenie organu powiatowego, doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055).

A zatem, organ powiatowy orzekając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie wykazał, aby inwestor prowadził roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia. Ponadto, jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, odległość spornej inwestycji od gazociągu jest zgodna z zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]sierpnia 2006 r. nr [...], projektem budowlanym.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazujących, że w "przedmiotowej sprawie nie będą miały (...) zastosowania przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia, lecz przepisy Rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 1995 r. Nr 139 poz. 686), powyższe wynika z postanowień § 89 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe'', organ wyjaśnił, że są one bezzasadne.

Zgodnie z § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe przepisów ww. rozporządzenia nie stosuje się do gazociągów, stacji gazowych, punktów redukcyjnych, tłoczni i magazynów gazu wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Świadczy to o konieczności uwzględniania regulacji prawnych z rozporządzenia z dnia 14 listopada 1995 r., do projektowania, przebudowy i rozbudowy istniejących gazociągów, wybudowanych przed dniem wejścia w życie nowych przepisów rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001 r.

W związku z powyższym, nie dotyczy to sytuacji projektowania nowych obiektów budowlanych, nie będących sieciami gazowymi, w pobliżu istniejących sieci. Tym samym nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że organy nadzoru budowlanego ustalając odległość spornego obiektu od gazociągu powinny uwzględnić przepisy rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, wg których odległość spornej inwestycji od gazociągu [...] winna wynosić 15 m.

W ocenie Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z przeprowadzeniem postępowania naprawczego, pomimo że inwestor nie dokonał istotnego odstąpienia od udzielonego pozwolenia na budowę, decyzja organu powiatowego z dnia [...] sierpnia 2008 r., została wydana z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i z tych względów należało utrzymać w mocy decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2013 r., nr [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2013 r. złożył [...] S.A. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W skardze strona skarżąca zarzuciła:

-naruszenie przepisów § 1 oraz § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97 poz. 1055) polegające na ich błędnej wykładni, która doprowadziła do niezastosowania rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1995 r. Nr 139 poz. 686) i przyjęcie, że brak jest w niniejszej sprawie przepisów określających wymagane odległości obiektu budowlanego przebiegającego gazociągu,

-naruszenie art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961 r. Nr 7 poz. 46) poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że normy określające odległości gazociągów od budowli obowiązujące w latach 60-tych i 70-tych XX wieku nie stanowią przepisów techniczno-budowlanych, których stosowanie wymagane i było przez obowiązujące wówczas Prawo budowlane,

-naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) poprzez przyjęcie, że naruszenie przepisów i norm określających odległości od gazociągów na skutek lokalizacji obiektu budowlanego nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska.

W skardze strona skarżąca wskazała, że sporny budynek mieszkalny jednorodzinny został posadowiony w odległości ok. 6 m od gazociągu wysokiego ciśnienia [...],[...] relacji [...] -[...], który został oddany do eksploatacji w listopadzie 1962 roku.

Istotnym w sprawie jest, że budynek mieszkalny wybudowany został z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów rozporządzenia z 1995 r. oraz przepisów techniczno-budowlanych. Ta okoliczność uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci rozbiórki obiektu budowlanego. Wystarczającym jest przypuszczenie, że lokalizacja budowli może spowodować zagrożenie. Wniosek o możliwości wystąpienia zagrożenia wynika już z naruszenia przepisów rozporządzenia i norm techniczno-budowlanych.

Zasadniczą przesłanką decyzji o nakazaniu rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego legalnie jest wzniesienie tego obiektu w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Taka sytuacja ma w niniejszej sprawie miejsce. Tak usytuowany obiekt powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a którego to zagrożenia nie da się wyeliminować w procedurze prowadzonej w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Tym samym nałożenie obowiązku rozbiórki budynku na jego właściciela pozostawałoby w zgodzie z przepisami prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r. - wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przede wszystkim należy podnieść, że kontrolowana przez sąd decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym - nieważnościowym.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a jedynie ustalenie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym kontroli decyzji dokonuje się na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania tej decyzji.

Na wstępie należy zatem wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo stwierdzili nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]nakładającej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: Prawo budowlane) na C.. F. obowiązek przedłożenia - w określonym terminie obowiązek sporządzenia i przedstawienia dokumentacji dotyczącej wykonywania robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami, polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (z garażem podziemnym) na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...], w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, gdyż wzruszona w trybie nadzorczym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa obowiązującego w dniu jej wydania.

Podstawą wyeliminowanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] nakładającej obowiązek przedłożenia dokumentacji był art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę właściwy organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Zastosowanie powyższej regulacji uzależnione jest od jednoznacznego ustalenia przez organ nadzoru budowlanego, że w trakcie robót budowlanych inwestor dokonał odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego będącego integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę oraz że stwierdzone odstępstwa mają charakter istotnych.

W tym miejscu wskazać zatem trzeba, że sporna inwestycja została wybudowana w oparciu o istniejącą w obrocie prawnym ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę. Bezspornym jest również, że decyzją tą Prezydent Miasta [...] zatwierdził część opisową planu zagospodarowania działki będącego elementem projektu budowlanego a zatem również integralną częścią decyzji, w którym wskazano, że budynek mieszkalny oraz zbiornik na nieczystości ciekłe jest zlokalizowany w odległości 6 m od osi gazociągu, a przyłącz kanalizacyjny w odległości 9,5 m od osi gazociągu.

Niespornym w sprawie jest również, że budynek wybudowano zgodnie z opisanymi wyżej odległościami, co potwierdziła kontrola przeprowadzona przez pracowników organu powiatowego w dniu [...] kwietnia 2008 r., czego nie kwestionuje również strona skarżąca.

A zatem zgodzić się należy z organem, że organ powiatowy w [...] zastosował przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego do stanu faktycznego nieobjętego hipotezą tego przepisu. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, nie zaś wykonywania robót budowlanych w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Ponadto w przedmiotowej sprawie organ powiatowy nie wykazał, aby inwestor prowadził roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu odległość inwestycji od gazociągu wysokiego ciśnienia [...] relacji [...]-[...] określona w projekcie zatwierdzonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] została zachowana.

Wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z domniemanym naruszeniem przez inwestora przepisów przedmiotowego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sytuacji gdy zachowana została odległość budynku od przebiegającego przez działkę inwestora gazociągu wysokiego ciśnienia [...][...]-[...] wynikająca z projektu zatwierdzonego ostateczną decyzją o pozowaniu na budowę, godzi w zasadę ochrony praw nabytych wywodzącą się z zasady demokratycznego państwa prawnego zapisanej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym należy uznać, że stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] było zasadne i prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przepisów § 1 i § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe wskazać należy, że po analizie tych przepisów należało dojść do wniosku, że wyklucza on możliwość zastosowania wymagań określonych w nowych przepisach jedynie wobec gazociągów i urządzeń z nimi związanych, jeżeli gazociągi te wykonane zostały na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów, a nie wobec zabudowy sąsiadującej. Badanie treści przepisów wykonawczych z roku 1989, z roku 1995 i z roku 2001, przeprowadzone pod kątem określenia odległości, które należy zastosować przy budowie innych obiektów, prowadzi do wniosku, że ustawodawca, w rozporządzeniu z 2001 r. w ogóle zrezygnował ze stosowanego wcześniej sposobu określania odległości od innych obiektów. Obecnie, w rozporządzeniu z 2001 r. zaniechano ustalania odległości innych obiektów od gazociągu, wprowadzając nowe pojęcie tzw. strefy kontrolowanej. W słowniczku rozporządzenia, w § 2 pkt 5 przez pojęcie strefa kontrolowana rozumie się "obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, w którym operator sieci gazowej podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu". Jak zaś wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia, dla gazociągów układanych w ziemi i nad ziemią powinny być wyznaczone, na okres eksploatacji gazociągu, strefy kontrolowane, których linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu. Rozporządzenie nakłada na operatora w takim przypadku obowiązek kontrolowania w strefie wszelkich działań, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu. W ten sposób nowe przepisy umożliwiły operatorowi sieci właściwą ochronę należących do niego urządzeń i z tego powodu, a nie ze względów bezpieczeństwa, wyznaczający strefę kontrolowaną. Ust. 4 tego przepisu w istocie ogranicza prawa własności innych osób, będących właścicielami gruntów położonych w strefie kontrolowanej, o ile grunty te nie zostały przez operatora wykupione czy wywłaszczone. A zatem, ustawodawca zrezygnował z nadmiernej ingerencji w prawo własności, jako wartości chronionej konstytucyjnie, a określanie zakazów lokalizacji zabudowy w znacznych odległościach, wynikających z poprzednio obowiązujących przepisów, ograniczył do niewielkich, niezbędnych dla celów ochrony eksploatacji gazociągów, stref kontrolowanych.

Funkcją przepisów przejściowych rozporządzenia z 2001 r. jest zatem umożliwienie pozostawienia dotychczas wybudowanych sieci w sferze wcześniej ustalonych wymagań technologicznych wobec tych sieci i urządzeń, a także umożliwienie zastosowania wcześniej obowiązujących przepisów w przypadku remontu czy przebudowy gazociągów wybudowanych pod rządami tych przepisów, lecz nie ma żadnej podstawy, aby dla obiektów obecnie lokalizowanych w pobliżu tych sieci stosować normatywy odległościowe wynikające z nieobowiązujących już przepisów, przerzucając niejako konsekwencje obowiązku dbałości o właściwą eksploatację tych sieci i urządzeń z operatora sieci na właścicieli gruntów sąsiednich, gdyż to ich prawo własności podlegałoby w istocie wywłaszczeniu przez zakaz zabudowy wykraczający poza rzeczywistą potrzebę. (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2005 r., VII SA/Wa 1288/04, www.cbois.nsa.gov.pl).

Odpowiedź na pozostałe zarzuty zawiera się już we wcześniejszym wywodzie odnośnie przepisów przejściowych rozporządzenia, wobec czego, podsumowując, stwierdzić należy, że wywodów skargi nie można uznać za trafne i zasadne.

Konkludując, Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji oraz postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją uznał, że organy I i II instancji rozstrzygając niniejszą sprawę właściwie podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Prawidłowo oceniły zastosowane w postępowaniu zwykłym przepisy i stwierdziły nieprawidłowość ich zastosowania. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie uchybiły zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć i dlatego Sąd Wojewódzki w kładzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.