Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 297/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2004r. sprawy ze skargi H.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę. /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ G.Radzicka


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2002r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] września 2001r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, co następuje:

Decyzją z [...] września 2001r. Burmistrz K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw i pawilonu usługowo-handlowego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w K. przy ul. [...], na wniosek R. i E. O., złożony w dniu [...] listopada 2000r.

Wobec złożenia wniosku przez inwestorów przed wejściem w życie ustawy z 09 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 109 poz. 1157) – obowiązującej od 01 stycznia 2001r. i stanowiącej w art. 63, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe – organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zasadnie nie stosował przepisów tej ustawy i przewidzianej w niej procedury. Z tych powodów nie uznano za uzasadniony zarzut H. R. zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Dalej, w związku z zarzutami wnioskodawcy organ administracyjny stwierdził, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko, a ponadto projekt decyzji został pozytywnie zaopiniowany przez Starostwo Powiatowe – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2001r. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.– postanowienie z dnia [...] kwietnia 2001r.

Z oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że projektowana stacja paliw wobec założeń zastosowania przez inwestora proekologicznych rozwiązań technicznych i technologicznych, nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska.

W ocenie tej podano również, iż projektowana inwestycja sąsiaduje z istniejącymi obiektami typu stacja paliw, warsztaty, hale magazynowe, biura. Od wschodu znajdują się tereny PKP, od zachodu tereny istniejących ogrodów działkowych.

Fakt, iż inwestycja nie będzie wywierać negatywnego wpływu na otoczenie spowodował, że organ I instancji nie uznał wnioskodawcy jako strony postępowania, gdyż właściciele nieruchomości sąsiadujących stają się stroną postępowania w sytuacji, gdy projektowana inwestycja oddziałuje na ich nieruchomość.

Teren projektowanej inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego miasta K. objęty jest jednostką bilansową 3B, P, S, UR – tereny przemysłu, składów i rzemiosła. Istniejące i projektowane tereny przemysłowe, magazynowe oraz rzemiosła uciążliwego bez możliwości zabudowy mieszkalnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło również, że w aktach sprawy znajduje się opinia wydana przez Kierownika Pracowni Terenowej w K. Biura Planowania Przestrzennego w P., z której wynika, że usytuowanie stacji paliw w opisanej jednostce bilansowej jest dopuszczalne.

Ponieważ w prowadzonym postępowaniu nie stwierdzono naruszenia przepisów art. 46a ust. 1 pkt 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza K. nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa jest w art. 156 § 1 kpa – Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy H. R. zarzucił, że ma wątpliwości czy "Kompleksowa Ocena Oddziaływania na środowisko projektowanej Stacji Paliw", o której mowa jest w pkt 4 decyzji z [...] września 2001r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wymagania określone w § 3 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. (Dz.U. z 1998r. nr 93, poz. 589), gdyż m. innymi powinna zawierać wnioski do wykorzystania. Wnioskodawca ponownie zarzucał, że projektowana Stacja Paliw jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i podkreślał, że będąc sąsiadem inwestycji i prowadząc na swojej nieruchomości stację paliw, jest bardziej oddalony od ogródków działkowych. Zarzucał nadto, że decyzja o stwierdzeniu nieważności, której wnosi jest zbyt ogólnikowa, gdyż nie odnosi się do planu zagospodarowania przestrzennego, nie zawiera warunków obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji i faktycznie nie konstytuuje wymogów dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] stycznia 2003r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że wbrew zarzutom podniesionym we wniosku, organ odwoławczy nie stwierdził uchybień wskazanych przez H. R., w tym również sprzeczności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł podobne argumenty jak we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zarzucił również Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wadliwe zastosowanie art. 61 § 3 w związku z art. 157 § 3 kpa i naruszenie art. 105 § 1 kpa. W konkluzji skarżący żądał stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Odnosząc się do kwestii proceduralnych poruszonych w skardze należy stwierdzić, że zgodnie z przepisami art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jest niespornym, że H. R. nie jest stroną postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i jego pismo z [...] października 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze potraktowało jako wiadomość od osoby trzeciej. To dawało organom administracji pełną podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu i wydania postanowienia w tym zakresie.

Natomiast zastosowanie art. 157 § 3 kpa – a więc wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ma miejsce wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie, a w przekonaniu organu nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu. Z uwagi na wagę podnoszonych zarzutów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie przyjęło koncepcję wszczęcia postępowania z urzędu, gdyż brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w art. 156 § 1 kpa, organ dopiero wykazuje w decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności wydawanej po rozpoznaniu sprawy.

Przedmiotem postępowania jest wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności. Jakkolwiek art. 156 § 1 z uwagi na brzmienie pkt 7 nie zawiera pełnego katalogu przesłanek, to wykładnia wymienionych w § 1 przesłanek winna mieć charakter ścieśniający, bowiem postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

Natomiast rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania decyzji – w tej sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a na ocenę ewentualnego naruszenia prawa nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani też zmiana interpretacji prawa.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że decyzja została wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. (uchwała nr VIII/32/91 Rady Miejskiej K. z 17 lipca 1991r. ogłoszona z Dzienniku Urzędowym woj. Kaliskiego nr 11 z dnia 26 września 1991r. poz. 117), który w miejscu planowanej inwestycji ma symbol B 3, P, S, 48, 77 UR co oznacza tereny przemysłu, składów i rzemiosła i zezwala na istnienie i projektowanie terenów przemysłowych, magazynowych, rzemiosła uciążliwego bez możliwości zabudowy mieszkalnej. Taki zapis planu dopuszcza sytuowanie na nim stacji.

Należy zresztą zauważyć, że na działce skarżącego położonej na tej samej jednostce planu, funkcjonuje już stacja paliw. Nie można więc podzielić zarzutu skarżącego, że opisany wyżej plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza funkcjonowanie jego stacji paliw, natomiast sprzeciwia się istnieniu stacji obok, gdyż plan ogólny nie musi konkretyzować istnienia na danym obszarze konkretnych obiektów, natomiast organ musi rozważyć, czy określony obiekt, z uwagi na rodzaj i funkcje zabudowy, może w danym miejscu funkcjonować.

Organ kontrolował również, czy w sprawie ze względu na zakwalifikowanie inwestycji do mogących pogorszyć stan środowiska, poczyniono określone uzgodnienia i skoro inwestycja takie uzgodnienia posiadała, to brak było podstaw do odmowy wydania pozytywnej decyzji.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 42 ustawy z 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994r. nr 15 poz. 139) również nie są uzasadnione. Natomiast przepisy art. 156 § 1 kpa nie przewidują stwierdzenia nieważności decyzji z tego powodu, że w ocenie skarżącego winien być stroną postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż ochronie osób pominiętych w postępowaniu służą przepisy dotyczące wznowienia postępowania, w szczególności art.. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Skoro więc w postępowaniu o stwierdzenie nieważności Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji z [...] września 2001r. przez Burmistrza K. zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji.

Zarzut, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno postępowanie umorzyć jest nieuzasadniony, gdyż do umorzenia w myśl art. 105 kpa dochodzi, gdy postępowanie jest bezprzedmiotowe.

Z tych powodów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) skargę należało oddalić.

/-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ G.Radzicka

MarK