Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 986/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA (del.) Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1301/13 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 5 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi i sądami administracyjnymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014r. sygn. akt I SA/Łd 1301/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: organ odwoławczy/ organ podatkowy drugiej instancji) z dnia 5 września 2013 r. nr ... utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia 2 kwietnia 2013r. nr ... odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 31 marca 2010r. nr ... utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 28 sierpnia 2008r. nr ... określającą R. P. – firma "E." z siedzibą w S. (dalej: skarżący/ podatnik) zobowiązanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: VAT) za listopad i grudzień 2003r.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczenia VAT za okres od listopada 2003 r. do grudnia 2005 r. stwierdzono, że podatnik w ww. okresie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktur VAT wystawionych przez podmioty: "T." Sp. z o. o. z siedzibą w K.; Firma Handlowa J. S. z siedzibą w S.; Firma Handlowa J. S., Biuro Handlowe w K.; "R." Sp. z o. o. z siedzibą w Z.; "B." Sp. z o. o. z siedzibą w Z. Powołaną na wstępie decyzją organ podatkowy pierwszej instancji określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w VAT za miesiące: listopad 2003 r. w wysokości 5.293 zł i grudzień 2003 r. w wysokości 4.690 zł. Przyjęto bowiem, że podatnik w ww. okresach rozliczeniowych nie był uprawniony do odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych przez firmę "T." Sp. z o. o. oraz Firmę Handlową J. S., gdyż dokumenty te nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ podatkowy pierwszej instancji nie kwestionował samego faktu otrzymania produktu ropopochodnego, jednakże wywiódł na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że faktycznym właścicielem sprzedawanego towaru nie były ww. podmioty. Tym samym podmioty będące wystawcami faktur VAT nie były faktycznymi dostawcami paliwa, jak wskazywałaby treść faktur VAT. W związku z powyższym pozbawiono skarżącego prawa do odliczenia VAT ze spornych faktur VAT na podstawie art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r. Nr 11, poz. 50 ze zm.; dalej: ustawa o VAT z 1993r.) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002r. Nr 27, poz. 268 ze zm.; dalej: rozporządzenie MF z 2002r.)

1.3. Na skutek wniesionego odwołania, organ odwoławczy ww. decyzją z dnia 31 marca 2010r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

1.4. Podatnik zaskarżył ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 656/10, publ. CBOSA skargę oddalił. Następnie wyrokiem z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 737/11, publ. CBOSA. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez podatnika od powyższego wyroku, skargę tę oddalił.

1.5. W dniu 18 września 2012 r. do organu podatkowego drugiej instancji wpłynął wniosek z dnia 30 sierpnia 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną tego organu z dnia 31 marca 2010 r. Podatnik jako podstawę wznowienia postępowania wskazał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (poprzednio Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości; dalej: TS) wydany w sprawie Mahagében Kft i in., C-80/11 i C-142/11, EU:C:2012:373.

1.6. Postanowieniem z dnia 10 października 2012 r. organ podatkowy drugiej instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu w przedmiocie VAT za listopad i grudzień 2003r. Z kolei w dniu 2 kwietnia 2013 r. ww. decyzją odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej z dnia 31 marca 2010 r.

1.7. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 5 września 2013 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 2 kwietnia 2013 r. Odwołując się do treści art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.), organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu podatkowego dotyczy bowiem zobowiązań w VAT za miesiące listopad i grudzień 2003r., a więc okresów, w których Polska nie była członkiem Unii Europejskiej, tym samym brak było prawnej możliwości uwzględnienia wyroku TS w przedmiotowej sprawie.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów sądowych, według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 233 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji ze względu na brak akceptacji orzeczenia TS w sprawie Mahagében Kft i in., EU:C:2012:373;

- art. 240 § 1 pkt 11 O.p. poprzez niewłaściwą interpretację polegającą na błędnym przyjęciu, że ww. orzeczenie TS nie ma odniesienia do rozpatrywanej sprawy, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji;

- art. 208 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, mimo że decyzja organu podatkowego drugiej instancji z dnia 31 marca 2010 r. została wydana po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p.;

- art. 70 § 8 O.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, podczas gdy hipoteka jest wadliwie przekształcona (hipoteka przymusowa kaucyjna na hipotekę przymusową zwykłą) ze względu na wystawienie tytułów wykonawczych stanowiących podstawę przekształcenia po okresie przedawnienia;

- art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 180 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zakresie, w jakim organy podatkowe nie wykazały, że podatnik nie podjął wszelkich możliwych działań, a więc nie dochował należytej staranności kupieckiej, aby sprawdzić, czy jego kontrahent, którego faktury zakwestionowano w postępowaniu, rzeczywiście prowadził działalność gospodarczą i czy transakcje te nie stanowią oszustwa podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący odmową prawa odliczenia VAT z tytułu dokonania przedmiotowych transakcji;

- art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a) i ust. 10 pkt 3, art. 88 ust. 3 a pkt 4, art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) i § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r., Nr 97, poz. 970);

- art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 17 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG; Dz. Urz. UE z dnia 13 czerwca 1977r. Nr L 145, s. 1 i nast.; dalej: szósta dyrektywa), a także art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy;

- art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/2) w związku z art. 17 ust. 1 i 6 szóstej dyrektywy poprzez brak zastosowania tego przepisu i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego bez wykazania działania w celu oszustwa podatkowego;

- art. 121 O.p., art. 122 O.p. w zw. z art. 180 O.p., art. 181 O.p., art. 187 O.p., art. 192 O.p., art. 210 § 4 O.p. poprzez wybiórcze dobieranie dowodów dla potwierdzenia własnych tez oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz brak dbałości o bezstronność rozstrzygnięcia i dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy;

- art. 120 O.p. w zw. z art. 187 § 1 i § 2 O.p. oraz art. 191 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy, rażąco dowolną ocenę zeznań A. K. oraz uznanie, że skarżący nie dochował należytej staranności przy współpracy ze spółką "T." i J. S. oraz poprzez nałożenie na niego obowiązków, które nie wynikają z obowiązujących przepisów prawa, polegających na konieczności podjęcia szeregu aktów staranności zmierzających do weryfikacji rzetelności dostawcy.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji.

3.1. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa).

3.2. Potwierdził stanowisko organu podatkowego, że dopiero od dnia akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, czyli od dnia 1 maja 2004 r., Polska zobowiązana jest przestrzegać prawa wspólnotowego (obecnie unijnego), co oznacza, że przepisy krajowe powinny być interpretowane z uwzględnieniem uregulowań wspólnotowych (unijnych) i orzecznictwa TS, a więc w zakresie VAT – z uwzględnieniem głównie przepisów szóstej dyrektywy, a następnie w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. – dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006r. Nr L 347, s. 1 i nast.; dalej: dyrektywa 112) i orzecznictwa TS odnoszącego się do tych aktów.

3.3. Odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych, jak też orzecznictwa TS i zauważono, że sąd ten nie jest właściwy w zakresie wykładni dyrektyw wspólnotowych (unijnych) dotyczących VAT, jeśli chodzi o okres rozliczeniowy, dotyczący podatków będących przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, sprzed przystąpienia państwa członkowskiego do Unii Europejskiej.

3.4. Podkreślono, że podstawą rozliczenia VAT za miesiące listopad i grudzień 2003 r., a więc za okresy objęte decyzją ostateczną wskazaną we wniosku o wznowienie postępowania, były obowiązujące do dnia 30 kwietnia 2004 r. przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie o VAT z 1993r., a w szczególności mający podstawowe znaczenie dla spornej materii dotyczącej odliczenia podatku naliczonego art. 19 ustawy o VAT z 1993r. oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji oznacza to, że jakiekolwiek wyroki TS nie mogą mieć wpływu na interpretację art. 19 ustawy o VAT z 1993r. A zatem uznano, że nie zachodzi podstawa wznowienia postępowania określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa zarzucił naruszenie:

I) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa przez akceptację dokonanego przez organy podatkowe naruszenia art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. polegającego na nie podjęciu jakiejkolwiek próby wyjaśnienia niektórych okoliczności mających wpływ na istnienie po stronie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur VAT, a zatem kluczowych dla niniejszej sprawy zagadnień materialno-prawnych, tj. okoliczności nawiązania przez skarżącego współpracy ze spornymi dostawcami pod kątem zachowania przez niego należytej staranności w doborze kontrahentów, przez pryzmat kryteriów wynikających z wyroków TS stanowiących podstawę wznowienia postępowania;

II) przepisów prawa materialnego, tj.: § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia MF z 2002r., w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy (art. 167 i art. 168 dyrektywy 112); art. 2 tiret 1 i 2 Pierwszej dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz. Urz. UE z dnia 14 kwietnia 1967r. Nr L 71, s. 1301 i nast.; art. 2 ust. 1 dyrektywy 112) art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/30) poprzez: bezpodstawne pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, mimo że ustalony stan faktyczny i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do zastosowania wynikających z powołanego rozporządzenia ograniczeń, w myśl zasad neutralności i proporcjonalności, w sytuacji gdy sam fakt nabycia paliwa w drodze czynności opodatkowanej nie był w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w jakikolwiek sposób podważony, zaś ewentualne niezgodności danych dostawcy wskazanych w spornych fakturach, były wynikiem bezprawnych działań osób trzecich, o których skarżący nie wiedział i nie mógł mieć wiedzy; uznanie, że dla przypisania podatnikowi przymiotu dobrej wiary w związku ze spornymi transakcjami konieczne jest dopełnienie przez niego szeregu aktów staranności związanych z weryfikacją dostawcy, które to obowiązki nie wynikają z jakichkolwiek obowiązujących aktów normatywnych; uznanie, że dla pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wystarczające jest stwierdzenie, że w związku ze spornymi transakcjami można mu przypisać najlżejszy choćby rodzaj zawinienia (tj. niedbalstwo), w sytuacji, gdy TS w orzeczeniach stanowiących podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania podkreślał, iż niedopuszczalne jest przypisywanie działania w złej wierze podatnikowi, któremu nie udowodniono świadomości udziału w nielegalnym procederze, która to okoliczność w stosunku do skarżącego nie została w toku żadnego z toczących się w stosunku do niego postępowań wykazana. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały dotychczas uiszczone ani w całości ani w części.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4.3. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej w piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2015r. skarżący powołał się na wyrok TS: STEHCEMP sp. j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek, C-277/14, EU:C:2015:719.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

5.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej ma zastosowanie art. 183 § 1 ppsa, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

5.3. Z powołanego przepisu wynika, że granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 ppsa podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności, bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2014r. sygn. akt I FSK 1391/13, publ. CBOSA).

5.4. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lecz zarzuty te mają walor nieadekwatny zważywszy na treść rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Uwadze autora skargi kasacyjnej umknął fakt, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji dotyczyła nie tyle postępowania zwykłego lecz postępowania nadzwyczajnego (wznowienia postępowania) w oparciu o przesłankę przewidzianą w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Wskazany przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Zaś instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.

Tym samym stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej, w istocie nie sformułował zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 O.p. ani też nie powiązał zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa z zarzutem naruszenia art. art. 245 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1. Co więcej powodem odmowy uchylenia decyzji przez organ podatkowy w przedmiotowej sprawie, co zostało potwierdzone przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, był brak spełnienia ww. przesłanki z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego w VAT za listopad i grudzień 2003r. czyli obejmuje swym przedmiotem okresy rozliczeniowe zaistniałe przed wejściem Polski do Unii Europejskiej.

5.5. Wobec braku sformułowania ww. zarzutów należy stwierdzić, że nie podważono stanowiska Sądu pierwszej instancji, że w sprawie nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 240 § 1 pkt 11 O.p. albowiem wskazywane przez skarżącego wyroki TS nie mogły mieć wpływu na wykładnię przepisu art. 19 ustawy o VAT z 1993r. oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia MF z 2002r.

5.6. Należy zatem stwierdzić, iż zarówno organ podatkowy, jak i Sąd pierwszej instancji nie naruszyły ani powołanych przepisów Ordynacji podatkowej, ani wskazanych przez skarżącego przepisów rozporządzenia MF z 2002r. ani przepisów wspólnotowych (unijnych), uznając, iż w stanie faktycznym sprawy pełne zastosowanie znajdowały przepisy obowiązujące w krajowym porządku prawnym przed dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej.

5.7. Ze wskazanych przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ppsa - orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Orzeczenie w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przekazano do rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji.