Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1337/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2006 r. sprawy ze skargi J. Ś. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia do służby I u c h y l a zaskarżoną decyzję, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w [...], działając na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), przywrócił nadkomisarza J. Ś. do służby w Policji na stanowisko specjalisty Sekcji Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...] - z prawem do wypłaty 50 % należnego uposażenia wynikającego z zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] r. Jednocześnie organ przyznał J. Ś. uprawnienia do świadczeń wynikających z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] r. uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] r. o zwolnieniu J. Ś. ze służby w Policji z dniem [...] r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wobec tego, w myśl art. 42 ust. 1, 3 i 5 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

Odwołując się od tej decyzji J. Ś. wniósł m. in. o przywrócenie do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji z datą nie wcześniejszą, jak [...] r. oraz zarzucił, iż decyzja narusza przepis § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), zgodnie z którym decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych wygasa w przypadku zwolnienia policjanta ze służby.

Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zawarte w decyzji organu I instancji ograniczenie wypłaty do 50 % należnego uposażenia wynika z faktu, iż J. Ś. przed zwolnieniem ze służby posiadał prawo do wypłaty 50% uposażenia, albowiem rozkazem personalnym [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od [...]r. do [...] r., a następnie rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] zawieszenie przedłużono do czasu zakończenia postępowania karnego.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku przywrócenia do służby J. Ś. nabył uprawnienia wynikające z art. 42 ust. 4, 5 i 6 ustawy o Policji, tj. prawo do uposażenia z dniem podjęcia służby oraz świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak, niż za okres 6 miesięcy. W zakresie innych uprawnień wynikających ze stosunku służbowego okres, za który przyznano świadczenie pieniężne, traktuje się jako równorzędny ze służbą, a okresu pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne nie uważa się za przerwę w służbie, której skutkiem byłaby utrata uprawnień uzależnionych od nieprzerwanej służby.

Odnosząc się do żądania J. Ś. o przywrócenie do służby z datą nie wcześniejszą jak [...] r. organ II instancji uznał, że takie żądanie jest bezpodstawne i merytorycznie nieuzasadnione. W zakresie żądania wypłaty zawieszonej części uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od [...] r. do [...] r. organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, zawieszone 50% uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki policjant otrzymuje po zakończeniu postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Wobec tego – zdaniem organu odwoławczego – J. Ś. będzie uprawniony do wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek po zakończeniu postępowania karnego, gdy będzie dysponował prawomocnym wyrokiem, który stanowić będzie podstawę wypłaty zawieszonej części uposażenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] J. Ś. podniósł, iż celem odwołania od decyzji organu I instancji przywracającej go do służby w policji z dniem [...]r. (a także od rozkazu personalnego tegoż organu z dnia [...] r. o zwolnieniu ze służby) było wyegzekwowanie od organu administracyjnego decyzji przywracających skarżącego do służby z pełnymi uprawnieniami.

W związku z tym, iż organ odwoławczy utrzymał w mocy obie wymienione decyzje Komendanta Miejskiego Policji w [...], skarżący w zakresie dotyczącym zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (rozkazu personalnego nr[...] ) wniósł "o przywrócenie do służby bez uznawania, iż przywrócenie następuje z warunkiem dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych" oraz o uznanie za nieważne decyzji organów obu instancji i zobowiązanie tych organów do zmiany podstaw prawnych wydanych decyzji.

Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, nie znajdując postaw do zmiany stanowiska zajętego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) "uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne". Zasadnie zatem rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. (utrzymanym następnie w mocy zaskarżoną decyzją) Komendant Miejski Policji w [...], przywrócił skarżącego J. Ś. do służby w Policji na stanowisko specjalisty Sekcji Prewencji Komendy Miejskiej Policji w [...], wobec uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] r. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] r. o zwolnieniu J. Ś. ze służby w Policji z dniem [...] r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wobec tego, w myśl art. 42 ust. 1, 3 i 5 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

W decyzji organu I instancji stwierdzono ponadto, że J.Ś. jest "zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] roku z prawem do wypłaty 50 % uposażenia". Decyzja ta nie zawiera ani podstawy prawnej wymienionego rozstrzygnięcia, ani jego uzasadnienia faktycznego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że rozstrzygnięcie to jest konsekwencją zawieszenia J. Ś. w czynnościach służbowych rozkazem personalnym [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] na okres od [...]r. do [...] r., a następnie rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] zawieszenie przedłużono do czasu zakończenia postępowania karnego.

W ocenie Sądu omawiane rozstrzygnięcie dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych i ograniczenia prawa do wypłaty uposażenia nie jest zgodne z prawem. Stwierdzić bowiem należy, że w myśl § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), w przypadku zwolnienia policjanta ze służby następuje wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Tym samym również odpada podstawa do stosowania wiążącego się z tym zawieszeniem zawieszenia wypłaty 50% uposażenia.

Wobec tego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wymienionego przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i dlatego orzeczono jak w sentencji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 wymienionej ustawy.