Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3005/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za reprezentowanie skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata K. L. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100), w tym: tytułem opłaty – kwotę 180 złotych (słownie: sto osiemdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług – kwotę 41,40 złotych (słownie: czterdzieści jeden złotych 40/100) -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie przyznał skarżącemu – Z. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz adwokata.

Pismem z 4 kwietnia 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata K. L. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.

W dniu 15 kwietnia 2013 r. pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy a w dniu 6 maja 2013 r. złożyła pismo procesowe w sprawie.

Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. pełnomocnik poparła skargę oraz wniosła

o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.

Wyrokiem z 27 czerwca 2013 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Postanowieniem z 25 lipca 2013 r. przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie

za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I instancji.

Od wyroku Sądu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł skargę kasacyjną.

Pełnomocnik skarżącego, z zachowaniem 14-dniowego terminu, wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną.

Pełnomocnik brała również udział w rozprawie przed Naczelny Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3193/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik sporządziła i wniosła w imieniu skarżącego odpowiedź na skargę kasacyjną oraz brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 461, dalej –"rozporządzenie").

Stosownie do § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych,

o których mowa w rozdziałach 3 - 5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (odpowiedzi na skargę kasacyjną por. uchwała NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12) oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla adwokata wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Jak stanowi z kolei § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa, wynoszą 240 zł.

W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawka minimalna za reprezentowanie skarżącego przed Sądem II instancji wynosi 180 zł (75% z 240 zł).

Decydując o kwocie wynagrodzenia w niniejszej sprawie referendarz sądowy miał na uwadze rodzaj i charakter sprawy zawisłej przed sądem, oraz jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjęła w sprawie. Mając na uwadze powyższe, referendarz sądowy nie znalazł podstaw do określenia opłaty w wysokości przekraczającej stawkę minimalną.

Zaznaczyć jednocześnie należy, że w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze – nowe – rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W związku z powyższym, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.