Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 164/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie NSA Wiesław Kisiel WSA Tadeusz Wołek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi G. S. na orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 19 grudnia 2006r, nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2004r. Komendant Miejski Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko starszemu posterunkowemu G. S. l – aplikantowi Sekcji Policji Sądowej Komendy Miejskiej Policji w [...] zarzucając mu to, że:

1. W dniu [...] 2004r. stawił się do służby w Sekcji Policji Sądowej Komendy Miejskiej Policji w [...] w stanie po użyciu alkoholu i podjął w tym stanie czynności zawodowe przy stwierdzonej zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w I badaniu: 0,24 mg/l, w II badaniu 0,27 mg/l, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 i 6 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 70 § 2 kw.

2. W dniu [...] 2004r. w [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości posiadał przy sobie broń służbową typu [...] czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 11 pkt 3 lit. b Zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów.

3. W dniu [...] 2004r. w [...] w trakcie służby kierował radiowozem oznakowanym marki [...] nr rej. [...] w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonej zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w I badaniu: 0,24 mg/l, w II badaniu 0,27 mg/l, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 i 6 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 178a § 1 kk.

Jednocześnie w tym samym dniu [...] 2004r. Rozkazem Personalnym nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił G. S. w czynnościach służbowych.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2004r. Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił postępowanie dyscyplinarne w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową dla [...] do sygn. akt [...] przeciwko G. S. postępowaniem przygotowawczym o czyn z art. 178a § 1 kk. W związku z prawomocnym umorzeniem tego postępowania przygotowawczego - Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2005r. Komendant Miejski Policji w [...] podjął zawieszone postępowanie dyscyplinarne, które ponownie zawieszono Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2006r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] w związku z prowadzeniem równolegle postępowania przeciwko G. S. o wykroczenia z art. 70 § 2 kw i z art. 87 § 1 kw.

W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego Sąd Rejonowy [...] w [...], Wydział X Grodzki do sygn. akt [...] wydał w dniu [...] 2006r.wyrok, w którym – w pkt I uznał winnym G. S. tego, że "w dniu [...] 2004r. w [...] znajdując się w stanie po użyciu alkoholu podjął czynności zawodowe, w tym około godz. 7.45 kierował samochodem marki [...] nr rej. [...] na trasie ul. [...] – ul. [...] – ul. [...] – ul. [...] ul. [...] – os. [...] co stanowi wykroczenie z art. 87 § 1 kw i art. 70 § 2 kw" i za to na mocy art. 87 § 1 kw przy zastosowaniu art. 9 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie [...] zł. Jednocześnie w pkt II tego wyroku na mocy art. 87 § 3 kw Sąd Rejonowy orzekł wobec G. S. "środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, silnikowych w ruchu lądowym na okres 1 (jeden) rok".

Wyrokiem z dnia [...] 2006r. do sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] rozpoznając apelację wniesioną przez obrońcę G. S. od powyższego wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] 2006r. sygn. akt [...] utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, który stał się prawomocny. W związku z powyższym Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2006r. Komendant Miejski Policji w [...] ponownie podjął zawieszone postępowanie dyscyplinarne.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2006r. Komendant Miejski Policji w [...] na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji uznał winnym st. post. G. S. – aplikanta Ogniwa I Referatu Ochronnego Sekcji Policji Sądowej Komendy Miejskiej Policji w [...] popełnienia zarzuconych i niżej opisanych czynów, tj. tego, że:

1. W dniu [...] 2004 roku stawił się do wyznaczonej mu służby w godz. 8.00 – 16.00 w Sekcji Policji Sądowej KMP w [...] w stanie po użyciu alkoholu i podjął w tym stanie czynności zawodowe przy stwierdzonej o godz. 9.36 zawartości 0,24 mg/l, o godz. 9.40 zawartości 0,27 mg/l, a o godz. 10.01 zawartości 0,21 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz 0,2 promile alkoholu w pobranej o godz. 12.15 próbie krwi, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 i 6 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 70 § 2 kw.

2. W dniu [...] 2004r. w [...] znajdując się w stanie po użyciu alkoholu przy stwierdzonej o godz. 9.36 zawartości 0,24 mg/l, o godz. 9.40 zawartości 0,27 mg/l, a o godz. 10.01 zawartości 0,21 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz 0,2 promila alkoholu w pobranej o godz. 12.15 próbie krwi, posiadał przy sobie broń służbową typu P 64 serii ES 03427, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 11 pkt 3 lit. b Zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów.

3. W trakcie służby w dniu [...] 2004 roku ok. godz. 7.45 w [...], na ul. [...] – ul. [...] – ul. [...]– ul. [...]– ul. [...] , kierował radiowozem marki [...] nr rej. [...] będąc w stanie po użyciu alkoholu przy stwierdzonej o godz. 9.36 zawartości 0,24 mg/l, o godz. 9.40 zawartości 0,27 mg/l, a o godz. 10.01 zawartości 0,21 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz 0,2 promila alkoholu w pobranej o godz. 12.15 próbie krwi, czym naruszył art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 87 § 1 kw, w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym

i na zasadzie art. 134 pkt 6 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) wymierzył G. S. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Na uzasadnienie decyzji podano, że w dniu [...] 2004r. o godz. 7.30 G. S. brał udział w odprawie do służby, która to odprawa miała miejsce w pomieszczeniach Sądu Okręgowego w [...]. Wyznaczono mu rolę kierującego radiowozem. Po przetransportowaniu tym radiowozem policjantów do siedziby sądu oraz prokuratury został prewencyjnie przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, albowiem już wcześniej był karany dyscyplinarnie za stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości. Wstępne badanie przeprowadzone o godz. 9.01 za pomocą urządzenia typu [...] wykazało u funkcjonariusza zawartość 0,44 mg/l w wydychanym powietrzu i dlatego udano się z nim do Policyjnej Izby Zatrzymań Komendy Miejskiej Policji w [...], gdzie zweryfikowano wyniki badań za pomocą urządzenia stacjonarnego typu "Alkometr A2.0", które dały wyniki, jak w przedstawionych wyżej zarzuconych mu czynach. Z uwagi na wyniki badań i okoliczność wskazującą, że kierował on radiowozem w stanie po spożyciu alkoholu przekazano odpowiednie materiały sprawy Prokuraturze. Mimo nie zaprzeczania wynikom badań policjant nie przyznał się do spożycia alkoholu i podał, że na wynik badań mogły mieć wpływ zażywane przez niego leki, które od dłuższego czasu bierze lecząc się w Przychodni Rejonowej ZOZ w [...] na wrzody i niestrawność żołądka, a które to leki zawierają alkohol. Podał, że ostatnio lekarz zapisał mu "Prazol 20", "Diges – Tonic" i "No-spa Forte" nie informując go, że zawierają alkohol. Również wykupując lek "Diges – Tonic", który według ulotki zawiera w swym składzie 63 – 68 % alkoholu, nie został o tym poinformowany. W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji zwrócił uwagę na to, iż w wyniku takich wyjaśnień funkcjonariusza została wydana opinia przez biegłego sądowego z Instytutu Ekspertyz Sądowych w [...], która wykluczyła możliwość wpływu zażycia lekarstwa na uzyskane wyniki badań przeprowadzonych u G. S. na obecność alkoholu w organizmie tego policjanta. Zdaniem tego organu – wszystkie okoliczności sprawy stwierdzone wynikami badań, opinią, zeznaniami świadków, jak i prawomocnym wyrokiem Sądu świadczą jednoznacznie o popełnieniu przez funkcjonariusza opisanych wyżej czynów, co z kolei przesądza o winie tego policjanta. Organ administracyjny stwierdzając, że czyny, jakich dopuścił się G. S. "stanowią ciężkie naruszenie dyscypliny służbowej i świadczą o jego lekceważącym stosunku do obowiązków służbowych" podkreślił jednocześnie to, że G. S. dopuścił się tych przewinień "w okresie uprzednio wymierzonej przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2004 roku kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu." W tym stanie uznano, że jedyną karą w niniejszej sprawie może być orzeczona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby.

Z orzeczeniem tym nie zgodził się G. S., który w odwołaniu wniósł o jego uchylenie, ewentualnie o "jego zmianę poprzez zastosowanie łagodniejszej kary dyscyplinarnej" i zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że stawił się do służby pod wpływem alkoholu i że zażywane leki nie mogły spowodować ustalonej zawartości alkoholu, jak również zarzucił pominięcie przy ustalaniu kary dyscyplinarnej jego sytuacji rodzinnej. Na uzasadnienie podał, że dotychczas nie ujęto w protokołach jego wyjaśnień, że dzień wcześniej wieczorem wypił ok. 100 ml wódki, a ten fakt w połączeniu z zażytym przez niego lekiem około godziny 9.00 w dniu służby mógł wpłynąć na uzyskane wyniki badań przeprowadzone u niego na zawartość alkoholu. Ta okoliczność świadczy też – jego zdaniem – o tym, że nie stawił się do służby pod wpływem alkoholu. Podniósł, że ma ciężko chorą na nadciśnienie tętnicze i niewydolność przysadkową matkę, którą musi się opiekować, a nadto jego dziewczyna jest z nim w ciąży, co nakłada na niego dodatkowe obowiązki. Do skargi dołączył kserokopie kilku kart informacyjnych z leczenia szpitalnego matki – S. S.

Orzeczeniem nr [...] z dnia 19 grudnia 2006 roku do nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania G. S. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Na uzasadnienie orzeczenia [...] Komendant Wojewódzki podał, że zarzuty podnoszone przez odwołującego się w przedmiocie braku jego winy w popełnieniu czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej są bezzasadne, albowiem sprawa została wszechstronnie wyjaśniona, a zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdził jego winę. Organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko zajęte przez organ I instancji i podkreślił, że przedstawiona sytuacja rodzinna policjanta obligowała go do wystrzegania się jakiejkolwiek sytuacji, która mogłaby doprowadzić do popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego. Ta sytuacja rodzinna nie może nie tylko usprawiedliwiać policjanta, ale nie może wpłynąć na tolerowanie przez przełożonych opisanego nagannego zachowania funkcjonariusza. Organ ten podkreślił, że przesłanką zaostrzającą wymiar kary jest zgodnie z art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji fakt popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego w okresie przed zatarciem uprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Z orzeczeniem organu II instancji nie zgodził się G. S., który w skardze ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu i nadto podniósł, że w chwili orzeczenia o karze był w służbie w Komendzie Wojewódzkiej Policji, a więc Komendant Miejski Policji nie miał uprawnień do orzekania kary wydalenia ze służby, że organ orzekający powinien wziąć pod uwagę wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...], z dnia [...] 2006r., sygn. akt [...], którym to orzeczeniem umorzono postępowanie za wykroczenie z art. 70 § 2 kw, że wynik badania krwi 0,2 promila nie upoważnia do przyjęcia, że był on w stanie po spożyciu alkoholu, że chybione jest wskazywanie na poprzednie zdarzenie, które miało miejsce w 2003r. i to w [...]. Zarzucił też, że – jego zdaniem - były wątpliwości, co do ustaleń stanu faktycznego, a nadto nastąpiła przewlekłość postępowania dyscyplinarnego dwukrotnie bez jego winy zawieszanego i wydalenie go ze służby po dwóch latach od zdarzenia jest niecelowe. Podał także, że obecna jego sytuacja rodzinna jest nadal trudna z uwagi na chorobę matki oraz zawarcie w dniu [...] 2006r. związku małżeńskiego i spodziewanie się dziecka.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zaznaczył, że bez znaczenia jest fakt umorzenia postępowania przez Sąd Rejonowy [...] w wyrokiem z dnia [...] 2006r., sygn. akt [...], albowiem nastąpiło to z powodu prowadzenia postępowania karnego o ten sam czyn, za który skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem z dnia [...] 2006r. Sądu Rejonowego w [...] do sygn. akt [...]. Organ wyjaśnił, że skarżący w chwili wydawania orzeczeń pełnił służbę na terenie Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] chroniąc obiekty tej Komendy, nie mniej zajmował stanowisko aplikanta Ogniwa I Referatu Ochronnego Sekcji Policji Sądowej Komendy Miejskiej Policji w [...], a to oznacza, że jego przełożonym dyscyplinarnym w dalszym ciągu był Komendant Miejski Policji w [...] zgodnie z art, 32 w zw. z art. 133 ustawy o Policji. Podkreślono też, że orzeczona kara została wymierzona zgodnie z obowiązującym prawem.

Na rozprawie w dniu [...] 2007r. pełnomocnik skarżącego zarzucił nadto, że nie została wyjaśniona właściwość organów Policji do wydawania orzeczeń, że uzyskał wiadomość od skarżącego, że został on jedynie oddelegowany do Komendy Miejskiej Policji w [...], chociaż na tę okoliczność nie dysponuje żadnym dowodem, że organy nie rozstrzygnęły, w jakim znaczeniu przepisów prawa o ruchu drogowym, czy prawa pracy użyto pojęć dotyczących stanu "po spożyciu alkoholu" i "nietrzeźwości", że nie została wyjaśniona wzajemna relacja skutków leków i spożycia alkoholu w dniu poprzednim, że trzecie badanie wykazało zawartość alkoholu we krwi niższą od norm określonych w prawie o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik organu wyjaśnił, że przyjęte terminy dotyczących stanu "po spożyciu alkoholu" i "nietrzeźwości" są zgodne z ich znaczeniem przyjętym w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i zwalczaniu alkoholizmu i podkreślił, że organy administracyjne nie kwestionują trudnej sytuacji rodzinnej skarżącego, jednakże wyjątkowy charakter służby w policji powoduje zwiększoną odpowiedzialność funkcjonariusza, który "dysponował radiowozem i bronią".

Na rozprawie w dniu [...] 2007r. Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z akt personalnych skarżącego oraz z pisma organu z dnia [...] 2007r. wraz z załącznikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz U. Nr 153, poz. 1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p. p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest uzasadniona.

Podstawę prawną przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego stanowi Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), a w szczególności:

"Art. 132. 1 Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej.

2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

(...)

2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy,

3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień

określonych w przepisach prawa, (...)

6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego

środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie

służby albo w obiektach lub na trenach zajmowanych przez Policję.

4. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. "

Podstawę prawną stanowią też przepisy wykonawcze takie jak Zarządzenie nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP Nr 4, poz. 38), które w § 11 pkt 3 b stanowi:

"Zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas spożywania napojów alkoholowych oraz po ich spożyciu".

Z kolei Ustawa z dnia 20 maja 1971r. (Dz. U. Nr 12, poz. 114 z późn. zm.) - Kodeks wykroczeń (kw) w przepisach podanych w stwierdzonych przewinieniach wskazuje:

"Art. 70. § 1. Kto, będąc niezdolny do czynności, której nieumiejętne wykonanie może wywołać osobie do jej wykonania niezdolnej lub wbrew obowiązkowi nadzoru dopuszcza do wykonania takiej czynności przez osobę niezdolną,

podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe.

§ 3.W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2, można orzec podanie orzeczenia do publicznej wiadomości w szczególny sposób."

"Art. 87. § 1. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,

podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych.

(...)

§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów."

Według ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.):

"Art. 45. 1. Zabrania się:

1) kierowania pojazdem (...) osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu".

W tym miejscu – zdaniem Sądu – należy zauważyć, że w przypadku braku definicji legalnych zawartych w przytoczonych wyżej ustawach – ustawie o Policji, Kodeksie wykroczeń i Prawie o ruchu drogowym – brak jest przesłanek, by pojęcia takie jak: "stan nietrzeźwości" i "stan po spożyciu alkoholu" rozumieć inaczej, niż jest to uregulowane w Ustawie z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r., Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.), albowiem pojęcia te pochodzą z dziedziny uregulowanej tą ustawą i w tej dziedzinie się ukształtowały. Ustawa ta definiuje je w sposób następujący:

"Art. 46. (...)

2. Stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:

1) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo

2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.

3. Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:

1) stężenia we krwi powyżej 0,5‰ alkoholu albo

2) obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm3."

Już na marginesie Sąd przytacza treść art. 115 § 16 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) – Kodeks karny (kk) tylko po to, aby wykazać, że i ta ustawa zawierając definicję legalną "stanu nietrzeźwości" nie definiuje tego pojęcia w sposób odmienny od przytoczonego wyżej, a zawartego w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W art. 115 kk:

"§ 16. Stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy:

1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub

2) zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość."

Z treści wyżej przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że wszystkie wyniki badań zawartości alkoholu w organizmie skarżącego stwierdzone w dniu [...] 2004r. tj. "o godz. 9.36 zawartość 0,24 mg/l, o godz. 9.40 zawartość 0,27 mg/l, a o godz. 10.01 zawartości 0,21 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz 0,2 promila alkoholu w pobranej o godz. 12.15 próbie krwi wskazują na, co najmniej - "stan po użyciu alkoholu", albowiem wynik badania o godz. 9.40 stwierdzający zawartość 0,27 mg/l, czyli obecność alkoholu w 1 dm3 (decymetrze) czyli litrze (l) wydychanego powietrza wynosi 0,27 mg, a więc przekracza 0,25 mg i tym samym wskazuje na "stan nietrzeźwości", o którym mowa w art. 46 ust. 3 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (i jednocześnie w art. 115 § 16 kk).

Nie ma racji skarżący próbując twierdzić, że powyższe wyniki badań mogły być skutkiem zażywania leku zawierającego alkohol. Tę tezę wykluczyła jednoznacznie opinia biegłych zalegająca na k. 97 – 101 akt administracyjnych. Tym bardziej brak podstaw do usprawiedliwiania tych wyników spożyciem alkoholu wieczorem, kilka godzin przed rozpoczęciem służby, o czym skarżący przyznał dopiero w odwołaniu, przy czym w toku całego – jak sam stwierdził - bardzo długo trwającego postępowania konsekwentnie temu zaprzeczał.

Nie ma racji skarżący próbując podważyć właściwość organów, które przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne. Z akt personalnych skarżącego wynika, że Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] 2003r. – z dniem [...] 2003r. G. S. został przeniesiony, "na własną prośbę, w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] (k. [...] akt personalnych), a Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] 2003r.został mianowany na stanowisko aplikanta Sekcji Policji Sądowej Komendy Miejskiej Policji w [...] (k. [...] akt personalnych). Z powyższego wynika, że ma rację organ administracyjny stwierdzając, że przełożonym dyscyplinarnym tego policjanta był Komendant Miejski Policji w [...] zgodnie z art. 32 w zw. z art. 133 ustawy o Policji. Wykonując swoje obowiązki w ramach tej Sekcji na terenie Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] – obowiązki polegające na ochronie budynku tej Komendy skarżący nie stał się tym samym jej pracownikiem – brak zresztą na to jakiegokolwiek dokumentu. W toku postępowania sądowego została też przedstawiona przez organ administracyjny Decyzja Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] 2004r. wskazująca na uprawnienie I Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w [...] do podpisania orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] jako organu I instancji.

Ma rację organ administracyjny stwierdzając, że bez znaczenia jest fakt umorzenia postępowania przez Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...] 2006r., sygn. akt [...] skoro podstawą tego umorzenia był art. 5 § 1 pkt 8 kpw w zw. z art. 62 § 2 kpw, a więc toczące się postępowanie o ten sam czyn. Należy też zauważyć, że za czyn ten skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem z dnia [...] 2006r. Sądu Rejonowego w [...] do sygn. akt [...]., co miało niewątpliwy wpływ na stwierdzenie trafności ustaleń dokonanych w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym.

Nie ma racji skarżący bagatelizujący znaczenie Orzeczenia nr [...] z dnia [...] 2004 roku Komendanta Miejskiego Policji w [...], w którym wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Zgodnie z art. 135q ust. 1 pkt 12 ustawy o Policji kara dyscyplinarna ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku podlega zatarciu po upływie 12 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia wymierzającego taką karę, a to oznacza, że ma rację organ administracyjny wskazując treść art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji zobowiązujący do zaostrzenia wymiaru kary w przypadku "popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej".

Sąd podzielił też stanowisko organów administracyjnych, które nie kwestionując trudnej sytuacji rodzinnej skarżącego wskazują na wyjątkowy charakter służby w Policji powodujący z jednej strony większe uprawnienia i przywileje określone ustawą o Policji, a z drugiej strony powodujący zwiększoną odpowiedzialność funkcjonariusza, który – jak w tym wypadku – wprowadził się sam w stan po użyciu alkoholu i w takim stanie pełnił służbę jednocześnie dysponując radiowozem i bronią, jak trafnie podkreślił to organ II instancji.

W oparciu o wyżej wskazane ustalenia i rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że organy administracyjne obu instancji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i w związku z tym miały pełne prawo przyjąć, że skarżący dopuścił się zarzuconych mu czynów. Zdaniem Sądu – mają też rację organy administracyjne uznając, że czyny skarżącego rzutują na negatywne postrzeganie przez obywateli całej Policji i godzą tym samym w dobro służby. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że wymierzenie kary skarżącemu w postaci wydalenia ze służby odbyło się z naruszeniem prawa. Co prawda, postępowanie dyscyplinarne toczyło się stosunkowo długo, nie mniej nie miało to żadnego wpływu na wynik tego postępowania, które – zdaniem Sądu - wymagało podjęcia szeregu decyzji, jak choćby zawieszania postępowania celem wzięcia pod uwagę prawomocnych wyroków Sądu mających w tej sprawie znaczenie, wymagało przeprowadzenia wielu dowodów, - nie tylko z zeznań świadków, ale np. z opinii wydanej przez biegłego sądowego z Instytutu Ekspertyz Sądowych. Z tego powodu Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że organy obu instancji wydając zaskarżone orzeczenia nie naruszyły prawa – skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.