Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1163/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi G. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na rozbudowę Stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia Wojewody [...].


UZASADNIENIE

VIISA/Wa 1163/06

UZASADNIENIE

Skarżąca G. O. w dniu [...] marca 2006r. złożyła wniosek

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia

[‘...] lipca 2005r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. i J. B. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na piekarnię obwarzanków wg projektu opracowanego indywidualnie oraz przyłącza elektrycznego napowietrznego na działce położonej w miejscowości O.,

P. K. [...] nr ew. dz. [...]. Pozwolenie nie obejmowało przyłącza kanalizacyjnego i wodociągowego, o których realizację należało ubiegać się

w odrębnym postępowaniu, zgodnie z określonymi warunkami przyłączenia.

Skarżąca Gmina popierając swój wniosek podała, iż inwestor przekroczył zakres warunków ustalonych decyzją [...] z dnia [...] lutego 2004r.

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nadto skarżąca dodała, że w/w inwestycja prowadzona jest na Obszarze Chronionego Krajobrazu w zwartej zabudowie mieszkalnej i handlowej, a nie produkcyjnej, w pobliżu rynku, którego układ przestrzenny pochodzi z XVII w.

Starosta P. postanowieniem z dnia [...] marca 2006r.

Nr [...] na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 123 ustawy z dnia

14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – zw. dalej kpa

(Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku Gminy O.. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia

[...] lipca 2005r. Nr [...] w sprawie pozwolenia na rozbudowę

L. i J. B. budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na piekarnię obwarzanków w miejscowości O..

Zażalenie na to postanowienie złożył J. B..

Skarżący podniósł, iż jego zdaniem w/w postanowienie zostało wydane

z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie zostało należycie uzasadnione

a wnioskodawca nie jest stroną tego postępowania.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania, postanowieniem z dnia

[...] maja 2006r. Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie I-szej instancji w przedmiocie wznowienia postępowania.

Organ wskazał, iż Wójt Gminy w O. nie miał w sprawie interesu prawnego, ani też obowiązku i z tych przyczyn nie mógł być uznany za stronę postępowania. Jednocześnie Wojewoda [...] zakwestionował termin powzięcia wiadomości w sprawie dopuszczający złożenie wniosku o wznowienie zgodnie z art. 148 kpa przez Gminę O..

Skargę na powyższe postanowienie z wnioskiem o jego uchylenie złożyła Gmina O..

W uzasadnieniu skarżąca stwierdza, że Gmina O. posiada działki graniczące z nieruchomością J. B., zatem brak jest podstaw

do wykluczenia jej z postępowania prowadzonego w oparciu o prawo budowlane.

Na poparcie swych twierdzeń skarżąca zauważa, że wniosek o wydanie warunków zabudowy złożony przez inwestora zawierał charakter inwestycji inny

niż został przedłożony Staroście a przecież zarówno J. B. jak i Starosta

byli związani decyzją o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który zgodnie z dyspozycją określoną w art. 1 § 2 w/w ustawy dokonuje kontroli aktu zaskarżonego pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia przepisów prawa

(art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zw. dalej ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Nadto Sąd w swych rozważaniach z urzędu musi wziąć pod uwagę czy

w danej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 134 §1 ppsa, tzn. iż Sąd

ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła strona skarżąca. Innymi słowy Sąd administracyjny rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Sąd z urzędu stwierdza, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest wadą nieważności z mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydane bez podstawy prawnej.

Przypomnieć w związku z tym należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie,

w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 kpa.

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia

(art. 149 § 1 kpa). Dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera następną fazę postępowania w sprawie wznowienia postępowania, to jest wszczyna tzw. postępowanie rozpoznawcze (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2005r., sygn. akt II SA/Wa 274/05, Nr LEX 166898).

Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] zostało wydane

przy założeniu, iż na postanowienie Starosty P. wznawiające postępowanie w sprawie wydanego pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego

na piekarnię obwarzanków w miejscowości Odrzywół służy stronie zażalenie,

które może być wydane w terminie 7 dni od doręczenia tego postanowienia. Pouczenie tej treści zostało zamieszczone w postanowieniu organu I instancji.

Organ odwoławczy nie dostrzegł, iż na postanowienie o wznowieniu postępowania nie służy zażalenie. Stosownie do art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Prawo zażalenia jest ukształtowane w kpa odmiennie od prawa do odwołania. Przepis natomiast rozdziału 12 kpa o wznowieniu postępowania nie przewiduje możliwości zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. Ustawodawca dla tego typu spraw przewidział postępowanie jednoinstancyjne (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1998r., sygn. akt. II SA 1391/98,

Nr LEX 41308).

Skoro więc w niniejszej sprawie nie było dopuszczalne wniesienie zażalenia na postanowienie organu I instancji w przedmiocie wznowienia, to rozpoznanie takiego zażalenia przez organ II instancji i wydanie zaskarżonego postanowienia

jest dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (bez podstawy prawnej)

(por. też Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2002r.,

sygn. akt: IV SA 1439/99, Nr LEX 80588).

Organ odwoławczy orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości

i umorzył postępowanie I – szej instancji w przedmiocie wznowienia postępowania, co nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Faktem jest, że organ I instancji wadliwie pouczył strony o prawie do złożenia zażalenia. Błąd ten winien jednak być zauważony przez organ odwoławczy poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia.

W tej sytuacji Wojewoda [...] – mimo, iż Starosta P. błędnie pouczył stronę o możliwości wniesienia zażalenia – zamiast rozpoznania merytorycznego sprawy, powinien na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 144 kpa orzec o niedopuszczalności wniesienia zażalenia z przyczyn przedmiotowych – brak przedmiotu zaskarżenia (zob. też Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2001r., sygn. akt: SA 420/01, Nr LEX 77650).

Kategoryczne określenie zawarte w treści art. 134 kpa "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Zaskarżone postanowienie jako wydane bez podstawy prawnej

podlega stwierdzeniu nieważności wobec zaistnienia przesłanki określonej

w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt. 2 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.