Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 627/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. W., E. W. i P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wydaną w dniu [...] r. z upoważnienia Wójta Gminy P. po ponownym rozpoznaniu sprawy (wcześniejsza decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. została bowiem uchylona, a sprawa przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia decyzją SKO w K. z dnia [...] r.) decyzją nr [...] zobowiązano do zapłaty E. W., kwoty 12.414,75 zł, A. W. kwoty 6.207,37 oraz P. W. kwoty 6.207,37 tytułem opłaty planistycznej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości nr ew. [...] o pow. 0,2725 ha położonej w S., na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem przez nich tej działki w dniu [...] r. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ, co do wzrostu wartości objętej postępowaniem nieruchomości powołał się na treść operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego inż. R. W.-H. z dnia [...] r., który zdaniem organu spełnia wszystkie wymogi formalne oraz posiada pełną wartość dowodową.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik zobowiązanych do uiszczenia opłaty planistycznej wniósł o jej uchylenie jako wydanej jego zdaniem z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego. Zarzucił, że w decyzji bezpodstawnie określono termin płatności opłaty planistycznej, oparto się na operacie szacunkowym, który w świetle treści art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przestał być aktualny. W operacie tym wartość nieruchomości ustalono na datę jego sporządzenia, a nie na datę wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, błędnie przyjęto rolnicze przeznaczenie i wykorzystywanie nieruchomości przed uchwaleniem planu, w sytuacji gdy istniała możliwość uzyskania dla jej zabudowy decyzji o warunkach zabudowy, nie uwzględniono obciążenia nieruchomości służebnością.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., zwanej dalej też ustawą lub u.p.z.p.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z uchwałą [...] Rady Gminy P. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w sołectwie S. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r. nr [...], poz. [...], zwanej też dalej m.p.z.p.), decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że E.W., P. W. i A. W. umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia [...] r. sprzedali nieruchomość składającą się z działki nr ewis. [...] o pow. 0,2725 ha, położoną w S., którą nabyli na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] r.

W związku ze sprzedażą tej nieruchomości oraz treścią art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostało z urzędu wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia tzw. opłaty planistycznej związanej ze wzrostem wartości przedmiotowej nieruchomości w następstwie wejścia w życie w dniu [...] r. obejmującego ją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dalej SKO powołując się na treść art. 37 ust. 11 u.p.z.p. oraz art. 150, art. 152 ust. 1 i 2, art. 154 ust. 1 i art. 156 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm., zwanej dalej u.g.n.) stwierdziło, że wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania dokonywany jest w oparciu o operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego, który dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Rzeczoznawca majątkowy związany jest też przy wyborze podejścia, metody i techniki szacowania prawnymi wymogami, jakie wynikają z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.).

Co do pozycji rzeczoznawcy majątkowego w ustalaniu wartości nieruchomości i możliwości oceny sporządzonego przez rzeczoznawcę operatu Kolegium powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 1894/12, zgodnie z którym "pozycja rzeczoznawcy majątkowego w oparciu o przepisy u.g.n. jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego. Zarówno przepisy u.g.n., jak również standardy zawodowe oraz kodeks etyki nakładają na rzeczoznawcę majątkowego przy dokonywaniu wyceny nieruchomości obowiązek wykorzystania zarówno swojej wiedzy specjalistycznej, jak również dokładania należytej staranności. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości w obecnym stanie prawnym decyduje rzeczoznawca. Również tylko rzeczoznawca decyduje o doborze nieruchomości, które przyjmuje do porównania".

Dokonując oceny sporządzonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przez rzeczoznawcę R. W.-H. operatu szacunkowego SKO stwierdziło, że operat ten odpowiada przepisom prawa, jest spójny i logiczny. Prawidłowo ustalono daty istotne dla wyceny. Przyjęto bowiem stan nieruchomości z dnia wejścia w życie nowego planu, a poziom cen z daty zbycia nieruchomości. W realiach rozpoznawanej sprawy nie nasuwa zastrzeżeń także ani wybór podejścia i metody wyceny dokonane przez rzeczoznawcę na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego, ani też dobór nieruchomości. Kolegium nie stwierdziło również błędów, omyłek pisarskich, omyłek rachunkowych lub powoływania się przez rzeczoznawcę majątkowego na nieobowiązujące przepisy prawa. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wskazało, że bezspornym jest, iż dla zbytej działki nie uzyskano dotychczas decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie rzeczoznawca majątkowy przyjął zatem dla określenia wartości zbytej nieruchomości w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego (obowiązującego do dnia [...] r.) jej planistyczne przeznaczenie na tereny upraw polowych. Natomiast w okresie bezplanowym uwzględnił faktyczny sposób jej wykorzystania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 ust. 3 u.g.n. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z przywołanym przepisem operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. W rozpatrywanej sprawie brak jest okoliczności wyłączających możliwość wykorzystania operatu szacunkowego, który został sporządzony w dniu [...] r.

Za nietrafny uznało Kolegium zarzut dotyczący wydania decyzji bez podstawy prawnej w zakresie określenia terminu płatności opłaty planistycznej, w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera takiego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów sformułowanych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że dotyczą one stricte ustaleń operatu szacunkowego. Tymczasem ani sąd ani organy administracji nie mają kompetencji do merytorycznego sprawdzenia ustaleń operatu szacunkowego, jeżeli dokument ten spełnia wymogi formalne. Zgodnie z treścią art. 157 u.g.n., oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r. I OSK 721/15, Lex 2230651). Strona kwestionując ustalenia operatu szacunkowego miała zatem możliwość zwrócenia się z wnioskiem do ww. organizacji rzeczoznawców majątkowych, czego jednak nie uczyniła.

W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że w sprawie zostały spełnione wszystkie określone w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 u.p.z.p. przesłanki do obciążenia odwołujących się opłatą planistyczną, której wysokość została ustalona w oparciu o prawidłowo sporządzony operat szacunkowy.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO, reprezentowani przez adwokata E. W., A. W. i P. W. wnieśli o jej uchylenie, dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny wartości nieruchomości oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zarzucili, że decyzja ta została wydana z naruszeniem:

I. przepisu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej termin płatności jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

II. przepisów art. 37 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa w związku z art. 84 Kpa poprzez wydanie decyzji wymierzającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez uwzględnienia możliwości wykorzystania nieruchomości w celach innych niż rolnicze przed wejściem w życie m.p.z.p., co miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do wadliwego przyjęcia kryteriów wyceny nieruchomości przed wejściem w życie m.p.z.p., a w konsekwencji do błędnego określenia wzrostu wartości nieruchomości,

III. art. 7, 8, 80 Kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w postaci operatu szacunkowego,

IV. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedostatecznego zbadania przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności:

a) wadliwego doboru nieruchomości podobnych,

b) braku wskazania kryteriów pozwalających przypisać poszczególne oceny danym cechom nieruchomości, kształtującym jej wartość,

c) nieuwzględnieniu przy dokonywaniu wyceny wpływu na wartość nieruchomości obciążenia jej służebnościami oraz ograniczeń związanych z usytuowaniem linii energetycznej, oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania co miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do błędnego uznania operatu szacunkowego, sporządzonego w sprawie, za wiarygodny i obdarzony mocą dowodową, a w konsekwencji do oparcia na nim rozstrzygnięcia pomimo powinności dostrzeżenia jego wadliwości.

V. art. 36 ust. 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie wartości nieruchomości na datę sporządzenia operatu szacunkowego, a nie na dzień uchwalenia planu miejscowego.

W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że zarówno rzeczoznawca majątkowy sporządzająca operat jak i organy orzekające nie wyjaśniły czy przed uchwaleniem planu zagospodarowania objęta postępowaniem działka mogła być zagospodarowana w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy, co miało istotny wpływ na jej ówczesną wartość. Przy wycenie nie wzięto również pod uwagę, że z uwagi na treść uchwalonego w dniu [...] r. planu zagospodarowania oraz treść rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przedmiotowa działka faktycznie nie nadaje się pod zabudowę z uwagi na jej szerokość (15 m.).

Zdaniem skarżących przy wycenie nieruchomości przed uchwaleniem planu rzeczoznawca przyjęła jako nieruchomości podobne działki położone w znacznej od niej odległości oraz różniące się znacznie powierzchniami. Nie można ich zatem uznać za podobne. W konsekwencji powinien być sporządzony nowy operat.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie uznając jej zarzuty za nietrafne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej ustawa p.p.s.a.).

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że w związku z wejściem w życie w dniu [...]r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Radą Gminy P. z dnia [...] r. doszło do istotnej zmiany możliwości zagospodarowania 945 m2 z liczącej 2725 m2 powierzchni objętej postępowaniem w niniejszej sprawie działki skarżących o nr ewid. [...]. Ta część tej działki położonej przy ul. [...] znalazła się bowiem zgodnie z tym planem na terenie oznaczonym symbolem 48MN z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą. Do czasu wejścia w życie tego planu dla terenu tego nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania. Poprzedni plan dla tego terenu z dnia [...] r., zmieniony uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] r., utracił bowiem ważność z dniem [...] r. Nadto w tym poprzednim planie cała przedmiotowa działka znajdowała się na terenie oznaczonym w nim symbolem 4RP z przeznaczeniem pod uprawy polowe z możliwością adaptacji, modernizacji i nadbudowy istniejących na tym terenie obiektów mieszkalnych i gospodarczych, które jednak na niej nie były zlokalizowane. W konsekwencji wówczas ich realizacja nie była dopuszczalna. Na pewnych warunkach była wówczas możliwa realizacja na tym terenie specjalistycznych gospodarstw rolnych, ogrodniczych oraz produkcji zwierzęcej, której to działalności skarżący nie prowadzili. Brak jest też danych aby taka działalność była prowadzona w sąsiedztwie i aby istniała faktyczna możliwość zagospodarowania tej działki. Przeznaczenie tej działki według poprzedniego planu jest przy tym bardzo zbliżone do przeznaczenia tej części działki (o pow. 1890 m2), która zgodnie z planem z 2010 r. położona jest na terenie oznaczonym w tym planie symbolem 18R z przeznaczeniem pod tereny rolnicze, gdzie dopuszcza się lokalizację obiektów o wysokości nie większej niż 6m, wykorzystywanych bezpośrednio do upraw warzywniczych, ogrodnictwa lub szkółkarstwa.

W sytuacji gdy nie jest kwestionowane, że faktycznie w dniu wejścia w życie przedmiotowa działka była wykorzystywana rolniczo, wzrost jej wartości w związku z uchwaleniem planu z dnia [...] r. jest faktycznie związany z przeznaczeniem w tym planie jej części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami. Przeznaczenie pozostałej części, gdyby go nawet porównać do treści planu obowiązującego do końca 2003 r. nie uległo bowiem istotnej i mającej wpływ na wartość nieruchomości zmianie.

W tym względzie należy jednak podkreślić, że wobec trwającej ponad 7 lat przerwy w obowiązywaniu obu planów zagospodarowania, w świetle treści art. 37 ust. 1 in fine ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wartość objętej postępowaniem nieruchomości przed uchwaleniem planu z [...] r. należało określić według faktycznego sposobu jej wykorzystania. Taka treść tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie narusza bowiem w świetle wyroku Trybunały Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08 przepisów konstytucyjnych. Prawidłowo zatem w sporządzonym na użytek tej sprawy operacie szacunkowym z [...] r. rzeczoznawca majątkowy dokonała wyceny działki przed uchwaleniem planu jako działki rolnej. Faktycznie stanowiła bowiem nieużytek i była uwidoczniona w ewidencji gruntów jako grunt rolny.

W świetle utrwalonego obecnie orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. powołanego w operacie) dla ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości w rozumieniu art. 37 ust. 1 u.p.z.p. nie ma znaczenia czy ewentualnie możliwe było jej inne wykorzystanie, w tym zabudowa w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy do takiego innego zagospodarowania przed uchwaleniem planu nie doszło. W tym względzie w orzecznictwie akcentuje się okoliczność, że w postępowaniu o ustalenie obciążenia opłatą planistyczną organy orzekające nie są uprawnione do przesądzenia, że przed uchwaleniem planu istotnie zostałaby wydana dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie pozytywna decyzja o warunkach zabudowy. Podnosi się również, że odmienna interpretacja prowadziłaby do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podmiotów w związku z treścią art. 63 ust. 1 u.p.z.p. (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 2688/11).

W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi wydania z tego powodu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 37 ust. 1 u.p.z.p.

Wbrew zarzutom skargi również zdaniem Sądu sprawa została należycie wyjaśniona i rozważona przez organy orzekające do jej końcowego załatwienia. W szczególności brak jest podstaw do podważenia prawidłowości sporządzonego w postępowaniu operatu szacunkowego rzeczoznawcy inż. R. W.-H. z dnia [...] r., który prawidłowo i szczegółowo został też przez organ pierwszej instancji oceniony. Brak jest podstaw do zakwestionowania tej oceny.

W szczególności nie można podzielić stanowiska skarżących, że objęta postępowaniem działka nie nadaje się do zabudowy w związku z jej szerokością i treścią uchwalonego planu zagospodarowania. Rację ma SKO gdy w odpowiedzi na skargę zauważa sprzeczność w tym względzie stanowiska skarżących, którzy jednocześnie twierdzili, ze przed uchwaleniem planu była możliwość jej zabudowy w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy. Błędne jest też powoływanie się w tym względzie na dołączone do skargi opracowanie zagospodarowania tej działki oraz ograniczenia o jakich mowa w skardze. Powoływane ograniczenie gdy chodzi o minimalną szerokość frontu działki (18 m) dotyczy nowych podziałów geodezyjnych, z którą to sytuacją nie mamy w sprawie do czynienia. Zapewnienie dojazdu o szerokości 5 m (w liniach rozgraniczających) do dalszej części działki dotyczy zabudowy w dalszych jej liniach, która to zabudowa z uwagi na wynikające z planu wyłączenie pozostałego terenu spod zabudowy (jako terenów rolniczych – symbol 18R), nie może być na działce nr [...] realizowana. Nadto w związku z szerokością tej działki możliwość jej zabudowy w granicach wynika jednoznacznie z treści § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422).

O tym, że działka przy sprzedaży dokonanej przez skarżących była traktowana jako budowlana świadczy też pośrednio uzyskana za nią przez nich cena w kwocie 115.000,00 zł. W konsekwencji niezrozumiałe jest też kwestionowanie jej wyceny na użytek niniejszego postępowania w kwocie 107.862 zł.

Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość odszkodowania ustala się na dzień sprzedaży, a nie na dzień uchwalenia planu miejscowego. Tak też zostało ono ustalone w zaskarżonej decyzji w oparciu o sporządzony operat szacunkowy z którego wynika (co nie zostało i nie było zakwestionowane), że w przyjętym przez biegłą okresie ceny zarówno nieruchomości rolnych, jaki i pod zabudowę mieszkaniową były stabilne. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 36 ust. 4 u.p.z.p.

Nie można podzielić też zarzutu skargi co do niedopuszczalnych różnic powierzchni działek, których ceny były uwzględnione przez biegłą jako podobnych. W odniesieniu do powierzchni części wycenianej działki przeznaczonej pod zabudowę nie były to różnice znaczące. Nadto, skarżący w żaden sposób nie wykazali aby przy takich różnicach w powierzchni przyjętych jako podobne działek, zachodziła jakaś istotna różnica w poziomie cen wolnorynkowych jakie za takie działki można uzyskać. Stwierdzenie to należy odnieść również do działek o przeznaczeniu rolnym, gdzie działki przyjęte do porównań miały zdecydowanie wyższą powierzchnię niż działka objęta postępowaniem w niniejszej sprawie. Na różnice te zwróciła jednak w swoim operacie biegła stwierdzając (strona 24 operatu), że różnice te zostały przez nią uwzględnione "poprzez przyjęcie za jednostkę porównania 1m2 oraz poprzez korekty ceny średniej współczynnikami korygującymi uwzgledniającymi różnice w powierzchni poszczególnych nieruchomości". Współczynniki te nie zostały przy tym przez skarżących zakwestionowane.

Należy mieć też w tym względzie na uwadze, że przyjęta w operacie cena 9,21 zł/m2 części rolnej wycenianej działki niewątpliwie uwzględnia jej położenie w pobliżu zurbanizowanych terenów powiatu będzińskiego gdzie generalnie jest znacznie wyższa od średnich cen działek rolnych o najlepszych nawet glebach na terenach najbardziej rozwiniętych i wykorzystywanych rolniczo (np. w woj. kujawsko-pomorskim lub wielkopolskim).

Z powyższych względów, brak jest podstaw do negatywnej oceny sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego jako podstawy ustalenia wysokości obciążającej skarżących renty planistycznej. Zauważone w operacie pomyłki (na stronie 14 przy przeznaczeniu działki według planu obowiązującego do [...] r. – symbol planu 4 RP przytoczono treść planu z 2010 r.) nie miały bowiem wpływu na prawidłowość ustalenia wysokości opłaty planistycznej.

W konsekwencji nie zachodziły też przesłanki do dopuszczenia dowodu z operatu szacunkowego innego rzeczoznawcy.

Niezasadny i niezrozumiały jest zarzut bezpodstawnego ustalenia terminu płatności ustalonej opłaty w sytuacji gdy orzeczenia w tym względzie decyzje organów obu instancji nie zawierają.

Również działając z urzędu Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa mającym podstawę do jej wzruszenia. Sprawa została bowiem należycie wyjaśniona, a zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo w świetle treści art. 80 Kpa oceniony.

Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.