Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 786/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 786/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk (spr), Sędziowie: WSA Urszula Zięba, Asesor WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006r, sprawy ze skargi W. I., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 kwietnia 2004r nr [...], , w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 1.645,00 zł ( jeden tysiąc sześćset czterdzieści pięć złotych).


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Kr 786/04

UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej kontroli u skarżącego W. I. ustalono szereg nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok, z których na etapie postępowania sądowego sporne są :

1.zawyżenie przychodu ze sprzedaży autobusu M. udokumentowanego fakturą VAT NR. [...] z dnia [...]12. 2001 r. w kwocie 308.000 zł.

2.ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwot wynikających z faktur sprzedaży samochodów , a nie kwot faktycznie otrzymanych ze sprzedaży , co spowodowało zaniżenie przychodu ze sprzedaży samochodów o kwotę netto 11.349.18 zł,

3. nie ujęcie przychodu z tytułu świadczonych usług składu celnego KEBI w kwocie 76.538,18 zł

4.zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów usług na podstawie faktur VAT wystawionych przez Wielobranżowe Przedsiębiorstwo Usługowo- Handlowe "R." w łącznej kwocie 38.533,40 zł.

Tym samym wedle organu I instancji nastąpiło naruszenie przepisów prawa podatkowego – art. 14 ust.1 ustawy z dnia 26 .07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / DZ. U. NR.14 , poz. 176 z 2000 r. ze zm. / , art. 22 ust. 1 , art. 23 ust 1. pkt. 20 tejże ustawy a także par. 28 ust. 3 , par.29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów / DZ.U. Nr. 116, poz.1222/.

Nieprawidłowości powyższe między innymi stanowiły podstawę do wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu [...] listopada 2003 r decyzji określającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 137.098,20 zł.

Podatnik odwołał się od tej decyzji a Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] kwietnia 2004 r. utrzymał ją w mocy podzielając ustalenia organu I instancji.

W szczególności Dyrektor Izby Skarbowej ustalił :

W kwestii transakcji sprzedaży samochodu M. :

Postępowanie podatkowe wykazało , że mimo wystawienia przez podatnika w miesiącu grudniu 2001 r. faktury VAT Nr. [...] dokumentującej sprzedaż tego autobusu firmie T. z R. , do transakcji tej nie doszło.

w firmie E.Spółka Jawna / poprzednio T./ , która wykazała iż faktura ta nie została zaewidencjonowana w księgach podatkowych kupującego.

Autobus ten nie został wydany kupującemu zaś firma E. posiadała tylko fakturę pro – forma dla celów uzyskania kredytu bankowego na jego zakup.

Także kwota zaliczki pomimo odnotowania w tej fakturze nie została zapłacona ,co zostało potwierdzone przez skarżącego.

Stwierdzono , że przychodami z działalności gospodarczej są kwoty należne chociażby faktycznie nie zostały otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów , udzielonych bonifikat i skont. Zgodnie z ogólnie wyrażoną zasadą wyrażoną w art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód z działalności gospodarczej powstaje w momencie wydania towaru.

Skoro nie doszło do wydania towaru , nie dokonano zapłaty ceny czy też zaliczki , konieczne było uznanie , że kwota 308.000 zł nie stanowi przychodu firmy skarżącego "M.".

Odnośnie zakwestionowania kwot wynikających ze sprzedaży samochodów i określenia wysokości przychodu z tego tytułu w oparciu do dowody KP , organy stwierdziły , że faktura VAT jest dokumentem potwierdzającym przebieg transakcji gospodarczej – jednakże pod warunkiem , że odzwierciedla faktyczny przebieg opisanej operacji gospodarczej.

Faktura nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego , . któremu nie można przeciwstawić innych dowodów. Korzysta z domniemania prawdziwości jeżeli , nie jest sprzeczna z innymi dowodami lub okolicznościami.

W niniejszej sprawie przedstawiona przez podatnika i zakwestionowana przez organy faktura VAT nie może być dowodem w sprawie , gdyż jest sprzeczna z innymi dowodami, a podatnik nie wystawił przeciwstawnych dowodów kasowych KW / kasa wypłaci/ , tytułem zwrotu całości lub części /różnicy/ przyjętej wcześniej kwoty wynikającej z KP.

W fakturze nie zaznaczono faktu istnienia uprzedniej zaliczki.

Za nieuzasadniony uznano zarzut podatnika , dotyczący różnicy pomiędzy kwotą wykazaną na dowodzie KP oraz na fakturze, co miało wynikać z potrzeby zabezpieczenia się przed ewentualnymi stratami spowodowanymi niewłaściwym korzystaniem z oddanych w posiadanie samochodów - bowiem funkcję taką wystarczająco spełniło by wpłacenie ceny żądanej za sprzedany samochód.

Nie jest przyjęte w obrocie gospodarczym , aby tytułem zabezpieczenia przyjmować kwotę wyższą niż 100 % wartości przedmiotu oddanego do korzystania.

W przedmiocie nie ujęcia przychodu z tytułu świadczonych usług składu celnego organy ustaliły , iż wbrew zarzutom podatnika usługa ta była świadczona na rzecz kontrahenta tureckiego na podstawie umowy składu celnego z dnia 8 czerwca 1999 roku Nr.[...] aneksowanej w dniu [...]września 1999 r.

Zgodnie z treścią tej umowy, kontrahent turecki firma [...] winna płacić określone w niej należności za składowanie , a warunkiem wydania towaru ze składu celnego jest zapłacenie wszelkich należności za tą usługę.

Skarżący przy wydaniu towaru miał prawo żądać należności za składowanie , nie dokonanie zapłaty skutkowało by nie wydanie autobusów.

Dodatkowo z umowy wynika , że jej ustalenia wiążą strony do dnia odebrania przez składającego towarów będących w składzie / par.5 pkt 5.3/.

W świetle powyższego argumenty podatnika , że mając ogromne trudności w nawiązaniu kontaktu z kontrahentem rozwiązał umowę telefonicznie , a tym samym nie świadczył usługi , uznano za bezzasadne.

W toku postępowania podatnik powoływał się na pisma kierowane do kontrahenta tureckiego zawierające między innymi wezwanie go do odbioru autobusów , zerwanie umowy i powiadomienie o tym fakcie Urzędu Celnego, jednakowoż pism tych nie przedłożył.

Tym samym organy za zasadne uznały przypisanie skarżącemu przychodu w kwocie 74.538,18 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług składu celnego na podstawie art..14 ust. 1 ustawy z dni 26 o7.1991 r p.d.o.f.

Nie uznając za koszty uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe "R." w Warszawie – łącznie 38.533, 40 zł , organy powołały się na zasadę ogólną wynikającą z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiącą , iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Strony mogą dowolnie i swobodnie kształtować stosunki zobowiązaniowe je łączące , jednak ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organu podatkowego, który jest uprawniony do oceny celowości poniesionych kosztów.

Postępowanie kontrolne przeprowadzone w firmie skarżącego "M." wykazało natomiast , iż faktury dotyczące zakupu usług i towaru od Przedsiębiorstwa Usługowo- Handlowego R. w W. , dokumentują czynności które nie zostały faktycznie wykonane.

Faktury te wystawione zostały nadto przez podmiot fikcyjny, Kontrola krzyżowa wykazała , że właściciel "R." R. P. zarejestrował działalność gospodarczą od dnia [...]maja 2000 roku , lecz od momentu zarejestrowania nie składał żadnych deklaracji ani zeznań podatkowych.

Faktury te dotyczyły między innymi naprawy samochodów, należności za usługi transportowe , za części i zespoły do samochodów.

Urząd Skarbowy stwierdził , że nie ma możliwości przeprowadzenia kontroli tym przedsiębiorstwie , gdyż właściciel przebywa za granicą.

Podatnik poza fakturami nie ma żadnych innych dokumentów potwierdzających wykonanie napraw.

Odnośnie faktur dotyczących usług transportowych , podatnik nie pamiętał trasy przewozu osób od których były odbierane samochody. Nie posiadał dowodów potwierdzających zakupione części. Zapłata następowała prawdopodobnie gotówką a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zapłatę ani też nie wskazał żadnych świadków zawieranych umów z firmą R. i dokonania zapłaty.

Faktury VAT nie zawierały żadnych adnotacji pozwalających na stwierdzenie , że należności z nich wynikające zostały uiszczone.

W toku postępowania podatnik nie przedłożył żadnych innych dowodów pozwalających na uprawdopodobnienie lub potwierdzenie , że takie operacje gospodarcze mogły mieć w ogóle miejsce.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]kwietnia 2004 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie .

W. I. podnosi te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji a w szczególności zarzuca :

naruszenie przepisów prawa materialnego : to jest art. 14 , 22,24 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych/ DZ. U. z 2000 r.Nr. 14 , poz. 176 ze zm./,

par.28 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów/DZ.U. Nr. 116 , poz. 1222 ze zm./,

Art. 56 i 65 par. 2 kodeksu cywilnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 121 par. 1 , 122, 123, 125, 187, 188, 191 , 210 par. 4 283 par. 2 pkt 6 284b ustawy Ordynacja podatkowa.

W kwestii dotyczącej nie uznania przez organy za rzeczywiste kwot wynikających z faktur sprzedaży samochodów i oparciu się na dowodach KP , podniesiono brak podstaw do wysuwania tak daleko idących wniosków.

Zarzucono , iż wystawiane dowody KP służyły jedynie wewnętrznym potrzebom firmy i nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży. Wypisywane były dla klientów, którzy aby móc ocenić wartość naprawy uszkodzonych elementów musieli dokonywać demontażu do czego niezbędne było fizyczne wydanie samochodu – stąd konieczność wystawiania dowodu na podstawie którego klienci oceniali uszkodzone samochody.

Ich wyższa od ostatecznej wartość wynikała zarówno z nie ostatecznego charakteru dokonywanych w momencie wydania samochodu ustaleń , jak również z zabezpieczenia się przed ewentualnymi stratami spowodowanymi niewłaściwym korzystaniem z oddanych w posiadanie samochodów.

Dowody te były jedynie podstawą do późniejszych negocjacji przy ustalaniu finalnej ceny sprzedaży dokonywanej już po weryfikacji uszkodzeń przez klienta.

Zarzuca się ,że organy podatkowe nie wyjaśniły dlaczego oparły swe twierdzenia jedynie na dowodach KP a odrzuciły w całości podstawowy dowód czyli faktury oraz wyjaśnienia podatnika.

Nie wyjaśniono również dlaczego nie przesłuchano świadków tych transakcji, który to dowód jest jednym z podstawowych dowodów w sprawie.

Odnosząc się do nie zaewidencjonowania przychodu z usługi składu celnego KEBI , podkreślono że umowa składu od 2001 r. istniała jedynie formalnie , gdyż skarżący nie mogąc uzyskać od kontrahenta tureckiego pisemnego potwierdzenia jej rozwiązania , dokonał wypowiedzenia w rozmowie telefonicznej.

Przedmiot tej umowy pozostawał na terenie firmy KEBI tylko dlatego , że z mimo zerwania umowy , firma [...] nie odebrała towaru.

Skarżący powoływał się na motywy ostatecznego wydania składowanych pojazdów bez pobrania należności.

Ponadto zarzucono brak cywilnej analizy spornej umowy pod kątem zasad współżycia społecznego , zgodnego zamiaru stron i celu umowy.

Odnośnie zakwestionowania zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów usług świadczonych przez Przedsiębiorstwo "R.’ , podniesiono iż usługi te rzeczywiście były wykonane a skarżący za ich wykonanie zapłacił.

Prowadząc rozległą działalność , nie mógł pamiętać dokładnie przeprowadzanych transakcji i dokonywanych w jej toku ustaleń z kontrahentem.

Prawo nie nakłada na podatnika obowiązku wystawiania innych dokumentów niż faktura VAT , nie można oczekiwać od niego podejmowania działania , które nie należą do jego obowiązku , na wypadek ewentualnych wątpliwości organów podatkowych.

Skarżący nie zgadza się także z zakwestionowaniem transakcji sprzedaży autobusu firmie T. z R. za kwotę 308.000 zł.

Faktury dokumentowały bowiem rzeczywiste transakcje gospodarcze a wystawienie faktur korygujących było wynikiem nie zapłacenia przez firmę

T. stosownej należności i ostatecznego braku sfinalizowania zawartej umowy.

Wystarczającym dowodem na to , iż transakcja miała miejsce jest podpisanie przez pracownika formy T. faktury korygującej.

Na koniec podniesiono zarzut naruszenia zasad postępowania podatkowego , w szczególności zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Odmowne załatwienie wniosku pełnomocnika skarżącego o dostarczenie kopii akt oznaczało pozbawienie skarżącego dostępu do akt.

Znajomość akt jest podstawowym warunkiem prowadzenia sprawy umożliwiającym obronę , zaś prawo do obrony jest chronione przez Ordynację podatkową.

Sprawa niniejsza jest skomplikowana i złożona , akta stanowią sporej wielkości tom pism , bez ich znajomości obrona jest utrudniona , wręcz niemożliwa.

Dodatkowo w piśmie z dnia[...] października 2006 r. podniesiono zarzut naruszenia art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie zapisów w księgach podatkowych bez uprzedniego uznania tych ksiąg za nierzetelne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / DZ. U. Nr. 153 , poz.1269/ stwierdzić należy , iż skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Otóż w zaskarżonej decyzji - zdaniem sądu dopuszczono się naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy , w części odnoszącej się od zakwestionowania faktur VAT dokumentujących sprzedaż samochodów i ustalenia przychodu w oparciu o dowody KP.

Oceniając decyzję stwierdzić należy, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe jest niewystarczające jest niewystarczające a zaprezentowane wnioski co najmniej przedwczesne.

Celem każdego postępowania dowodowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby ich załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne.

Realizacja prawdy obiektywnej wymaga , by dopuścić jako dowód w sprawie podatkowej wszystko , co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego a nie jest sprzeczne z prawem / art. 180 Ordynacji podatkowej/.

Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej nie uczynił zadość obowiązkom ciążącym na nim z mocy art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej , nie podejmując niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy , w szczególności nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości kluczowej kwestii sprowadzającej się do odpowiedzi na pytanie , czy dowody KP dokumentowały rzeczywistą wysokość sprzedaży.

Organy podatkowe rozstrzygnięcie swe oparły na dowodach w postaci dowodów wpłaty KP i nadały tym dokumentom szczególne znaczenie pomimo tego , że skarżący w trakcie całego postępowania utrzymywał , że nie odzwierciedlają rzeczywistej wartości przeprowadzonych transakcji.

Analiza dowodów KP i zakwestionowanych faktur VAT wskazuje , że dowody KP były wystawiane kilka dni wcześniej , co potwierdzało by fakt uprzedniego, przed sprzedażą- wydania samochodów. Mimo podnoszenia przez skarżącego powyższego argumentu organy podatkowe całkowicie go pominęły , nie wyjaśniając tej kwestii.

Okoliczność ,że skarżący nie sporządził przeciwstawnych dowodów kasowych –KW, rodzi podejrzenie ukrycia prawdziwej wartości sprzedanych samochodów , jednak nie dowodzi, w sposób nie budzący wątpliwości, iż rzeczywiście tak było.

Nie wyklucza bowiem sytuacji , iż skarżący wydawał wcześniej samochody za pokwitowaniem KP w celu sprawdzenia ich stanu technicznego, ich wartości, a następnie dochodziło do właściwych negocjacji cenowych.

Tym bardziej , że faktura jest dowodem sprzedaży za określoną cenę, natomiast dowód KP jedynie dowodem wpłaty gotówki.

W przypadku braku tożsamości czasowej obu dokumentów, zasadnym było więc wyjaśnienie wersji przedstawionej przez skarżącego

W tym celu organy podatkowe powinny przesłuchać w charakterze świadków osoby biorące udział w zrealizowanych transakcjach.

Pominięcie tego dowodu powoduje naruszenie zasad postępowania dowodowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W pozostałym zakresie Sąd uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne.

I tak w kwestii nie świadczenia w 2001 roku usług składu celnego na rzecz kontrahenta Tureckiego – firmy [...] Turcja, bezsporne było , iż podatnik w ramach zawartej umowy konsygnacyjnej nr [...] zmienionej aneksem z dnia[...] o9. 1999 r., zobowiązywał się przechowywać towary w/w firmy w składzie celnym za odpłatnością.

Bezsporne jest , że w okresie przez organ wskazanym, towary te znajdowały się na składzie celnym skarżącego.

Spór sprowadza się do oceny stanu faktycznego i zawartych umów.

Skarżący uważa ,że skutecznie zerwał umowę, w związku z powyższym niezasadne było przypisanie mu przychodu w kwocie przez organy wyliczonej.

Argumentacja taka nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z w/w umową wypowiedzenie jej wymagało formy pisemnej po uprzednim 14 dniowym powiadomieniu urzędu celnego.

Ponadto strony zastrzegły , że ustalenia umowy są wiążące dla stron pomimo wypowiedzenia umowy, aż do czasu odebrania przez składającego firmę [...]towarów w będących w składzie.

Oznacza to , że nawet w sytuacji prawidłowego skutecznego wypowiedzenia umowy, jej podstawowe elementy , chociażby ustalenia dotyczące należności za składowanie , nie wygasają.

Obowiązujący pomiędzy stronami stosunek prawny został określony przez same strony, łącznie z klauzulą przytoczoną jako ostatnią.

Celem i zamiarem stron było takie związanie aby stosunek prawny między nimi trwał nawet pomimo wypowiedzenia umowy.

W związku z powyższy, jeżeli towary w okresie objętym decyzją znajdowały się na składzie celnym- zostały odebrane przez firm® turecką w czasie późniejszy- zgodnie z postanowieniami umowy usługa była świadczona , powodując konsekwencje w podatku dochodowym w postaci przypisania przychodu na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26.07. 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych/DZ.U. Nr 14 z 2000 r. poz. 176 ze zm./

Natomiast straty powstałe na skutek działania nierzetelnego kontrahenta podatnik winien dochodzić na drodze sądowej, a nie prze nieuprawnioną minimalizację obciążeń publiczno prawnych.

Organy podatkowe prawidłowo oceniły skutki podatkowe związane z wystawieniem faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. dotyczące sprzedaży firmie T.autobusu M. oraz brak podstaw do wystawienia faktury korygującej w kwietniu następnego roku.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 14 ustawy o p.d.o.f przychód z działalności gospodarczej powstaje w momencie wydania towaru/ wyrobu lub wykonania usługi/.

Zgodzić się należy z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organy, iż nie doszło do wydania towaru jak również zapłaty za towar a nawet zaliczki.

Analiza zaskarżonych decyzji i akt sprawy prowadzi do wniosku, iż brak było przedmiotu udokumentowanego sporną fakturą, czyli ważnej umowy sprzedaży.

Strony umówiły się bowiem , że faktura zostanie wystawiona w celu i pod warunkiem uzyskania kredytu.

Zatem faktury dokumentujące cywilnoprawne nieważne czynności prawne nie odzwierciedlały rzeczywistej sprzedaży.

Organy podatkowe zaś słusznie uznały , że kwota 308.000 zł nie stanowi przychodu firmy "M."

W kolejnej spornej kwestii nie uznania za koszty uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo "R." w W.w wysokości 38.533,40 zł – zarzuty podatnika sformułowane w skardze nie mogą się ostać.

Podzielić należy stanowisko organów podatkowych, iż są one uprawnione do zbadania czy wykazane koszty , o których mowa w art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poniesione zostały rzeczywiście przez podatnika i czy były celowe z punktu widzenia przyczynienia się do osiągnięcia przychodów.

Prawo organów podatkowych rozciąga się nie tylko na kontrolę sposobu sporządzenia przedstawianych dowodów mających potwierdzać poniesienie kosztów , lecz także do badania zgodności zapisów w nich ze stanem faktycznym.

Zatem uprawnione organy były do zbadania prawidłowości sporządzenia faktury , tego czy sporządził ją podmiot uprawniony jak i zaistnienia zdarzeń gospodarczych w niej podanych.

W niniejszej sprawie organy ustaliły , że wystawca faktur , właściciel firmy R.mimo zarejestrowania działalności gospodarczej w dniu[...] kwietnia 2000 roku ,nie składał żadnych deklaracji ani zeznań podatkowych .

Skarżący nie potrafił określić organowi szczegółów transakcji z tą firmą i nie przedstawił organom żadnych dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty, żadnych świadków zawieranych transakcji.

Faktury te bowiem nie posiadały żądnych adnotacji pozwalających na stwierdzenie, że należności z niej zostały uiszczone.

Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy , poczynione w tym zakresie ustalenia są logiczne , spójne, dostatecznie udokumentowane, a wyprowadzone z nich wnioski prawidłowe- co oznacza , że nie naruszono obowiązującego prawa.

Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez odmowne załatwienie wniosków podatnika o przesłanie kopii akt sprawy.

Zgodnie z art. 178 par. 1 Ordynacji podatkowej w każdym stadium postępowania organ podatkowy obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów.

Czynności określone w par. 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu.

Wykładnia gramatyczna prowadzi do jednoznacznego wniosku , iż na organie podatkowym ciąży obowiązek jedynie umożliwienia , warunków podatnikowi do sporządzenia notatek , kopii lub odpisów.

Powyższe czynności wykonuje sam podatnik i to w lokalu organu podatkowego.

Natomiast na organ podatkowy został nałożony obowiązek wydania z akt sprawy na żądanie strony uwierzytelnionych odpisów , podatnik takimi odpisami nie był zainteresowany.

W tym więc zakresie nie dopuszczono się naruszenia prawa, podatnikowi zaś w trakcie postępowania zagwarantowano czynny udział umożliwiający zapoznanie się z aktami sprawy.

Nie zasługuje w niniejszej sprawie na uwzględnienie ostatni z podniesionych zarzutów naruszenia art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie zapisów w księgach podatkowych bez uprzedniego uznania tych ksiąg za nierzetelne.

Wbrew tym zarzutom w aktach postępowania podatkowego tyczących podatku dochodowego znajduje się protokół z kontroli przeprowadzonej przez organy podatkowe zawierający badanie ksiąg podatkowych na podstawie art. 193 art.par.6-8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa / DZ. U. Nr. 137, poz. 926 ze zm./ , w którym organy uznały podatkową księgę przychodów i rozchodów za nierzetelną określając zarazem szczegółowo w czym owa nierzetelność się przejawia.

Tyczyła ona braku zaewidencjonowania przychodów z usługi składu celnego , ze sprzedaży samochodów w oparciu o dowody KP i innych nieprawidłowości będących przedmiotem sporu między stronami w niniejszej sprawie. Tym samym podważono księgi podatkowe w sposób przewidziany prawem , co wyraźnie i jednoznacznie stwierdzono/ strona 13/

Podatnik miał możliwość zapoznania się z tym dokumentem i wniesienia zastrzeżeń skoro protokół mu doręczono co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na Mocy art. 145 par 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 2006 tej ustawy, przyjmując iż zarzuty skarżącego zostały uwzględnione jedynie w niewielkiej części, stąd zasadne było zasądzenie 1/3 kosztów sądowych.