Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 27/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Starosta [...] decyzją z [...]2011 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 , art. 34 ust. 4, art. 36 i art.82 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, obejmującą rozbudowę stacji LPG o stację paliw z podziemnym zbiornikiem i zadaszonym stanowiskiem tankowania na terenie działki nr [...] w miejscowości [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący, zarzucając pogwałcenie prawa miejscowego poprzez rażące naruszenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...], wyjaśniając, że zgodnie z jego treścią, działka Nr [...], - teren, na którym inwestor zamierza zrealizować stację paliw, został przeznaczony na usługi handlu, gastronomii i inne usługi nieuciążliwe z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej. W ocenie skarżącego stacja paliw płynnych nie zalicza się do usług nieuciążliwych, która zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które w § 3 ust. 1 pkt 35 wymienia instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych. inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, oraz instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego.

Skarżący wywodził, że projektowana instalacja stacji paliw, ściśle koresponduje z instalacjami wymienionymi w wlw punkcie rozporządzenia, a zatem jest instalacją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie strony projektowana inwestycja jest obiektem uciążliwym dla otoczenia, zaś usługi nieuciążliwe - które wymienia plan - to takie które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie powodujące żadnej uciążliwości w emisji substancji i energii, które nie są przedsięwzięciami dla których raport oddziaływania na środowisko może być lub jest wymagany.

Zdaniem odwołującej się strony, sporna inwestycja, nie będzie realizowana dla potrzeb działalności handlowej.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, że organ nie wypełnił obowiązku z art. 56 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska.

Wojewoda [...], decyzją z [...]2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu, organ odwoławczy stwierdził, że analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa wart. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie ma zastosowanie przepis art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, z których to regulacji wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w/w ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na fakt, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Starosta [...] prawidłowo wydał decyzję pierwszoinstancyjną.

W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z § 10 pkt. 1 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście [...] zezwala się na działce nr [...] prowadzenia usług handlu. Jak wyjaśnił organ, przez usługi handlowe należy rozumieć proces gospodarczy polegający na sprzedaży, czyli na wymianie dóbr i usług na pieniądze. Stacja paliw mieści się w zakresie tej definicji. Organ zauważył, że w orzecznictwie pod pojęciem usługi nieuciążliwe, rozumie się inwestycje i działalność o charakterze usługowym nie powodujące oddziaływania szczególnie szkodliwego dla środowiska i zdrowia ludzi, mogącego pogorszyć stan środowiska.

Wojewoda wyjaśnił, że w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...]2011 r., po uzgodnieniach z: - Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] (postanowienie znak: [...] z dnia [...]2009 r.), - Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] (postanowienie znak: [...] z dnia [...]2010 r.), wydano zgodę na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji LPG o stację paliw. Dnia [...]2011 r. na wniosek inwestora, Burmistrz [...] wydał decyzję o zmianie w załączniku graficznym nr 2 przebiegu granic obszaru realizacji i oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda wyjaśnił też, że organ administracji architektoniczno – budowlanej I instancji w toku postępowania, jak również w swojej decyzji, oparł się na decyzji, Burmistrza [...] z dnia [...]2011 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji LPG o dystrybutor paliw płynnych, zbiornik magazynowy na paliwa płynne o pojemności do [...] m3, wiatę nad dystrybutorem paliwowym i rozbudowę pawilonu obsługi z istniejących [...]m2 do powierzchni ok. [...] m2 na terenie działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...].

W związku z powyższym organ uważa, że mająca powstać stacja paliw na działce nr [...] zalicza się do nieuciążliwych usług handlu.

Odnośnie wskazanego przez skarżącego przepisu art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska na który skarżący się powołuje, organ odwoławczy wyjaśnił, że został on uchylony przez art. 144 pkt. 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r., Nr 199, poz.1227).

W skardze złożonej do sądu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, czyniąc zarzut naruszenia:

- art. 7 kpa, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i pominięcie słusznego interesu społecznego,

- art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów z odwołania z dnia 24 października 2011 r.,

- § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego niezastosowanie,

- art. 63 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlanego, poprzez jego nie zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi, skarżący wywodził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka nr [...] w miejscowości [...] objęta jest symbolem [...], co oznacza, że może ta nieruchomość być przedmiotem inwestycji dla: usług handlu, gastronomii i innych usług nieuciążliwych z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej, co oznacza, że wykluczono usługi uciążliwe.

Strona wywodziła też, że organ pominął zarzut z odwołania naruszenia § 3 ust. 1 pkt 35, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w efekcie czego nie ustosunkował się do powyższego zarzutu, a z przepisu tego wynika, że planowana instalacja może znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o decyzję środowiskową, która nie zawiera wyjaśnienia bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na: środowisko przyrodnicze, środowisko społeczne, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi, na dobra materialne, oraz na zabytki kultury, wzajemne powiązania między powyższymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i łagodzenia negatywnego oddziaływania na środowisko, wymaganego zakresu monitoringu. który w przypadku uciążliwych inwestycji pozwoli na określenie rzeczywistych oddziaływań na środowisko przyrodnicze i społeczne w trakcie eksploatacji i ewentualnie na korektę zastosowanych środków łagodzących oddziaływania negatywne.

Skarżący zarzucił również, że nie został sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko w oparciu o art. 66 ustawy o oddziaływaniu na środowisko.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodał również, że skarżący jest konkurencją dla inwestora, gdyż sam jest właścicielem stacji paliw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że organ prawidłowo w przedmiotowej sprawie zastosował przepisy prawa materialnego, dokonując prawidłowej ich wykładni, uznając że zaistniały przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Organ prawidłowo sprawdził, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cytowanym wyżej przepisie, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył zagadnienia, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności, czy mieści się w ramach przewidzianych w planie dla terenu inwestycji (działki nr [...]) w usługach handlu i innych usługach nieuciążliwych.

W ocenie sądu należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie sposób zakwestionować stanowiska, że przez usługi handlowe należy rozumieć proces gospodarczy polegający na sprzedaży, czyli na wymianie dóbr i usług na pieniądze. Stacja paliw mieści się w zakresie tej definicji. Prawidłowo też organ zakwalifikował planowaną inwestycję do usług nieuciążliwych.

Pojęcie usług nieuciążliwych, nie zostało zdefiniowane w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zostało też wyjaśnione w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niewątpliwie ma ono związek z ochroną środowiska, której wymogi, zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winny być uwzględnione przy stanowieniu planów zagospodarowania przestrzennego. Jednakże również przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska jak i wydane na jej podstawie rozporządzenia nie odnoszą się do pojęcia usług uciążliwych, a jedynie określają przedsięwzięcia, których działalność może znacznie oddziaływać na środowisko, używając jak widać innej terminologii. Dlatego też w przedmiotowej sprawie istotnym było, że została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji. Burmistrz [...] w dniu [...]2011 r., wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji LPG o dystrybutor paliw płynnych, zbiornik magazynowy na paliwa płynne o pojemności do [...] m3, wiatę nad dystrybutorem paliwowym i rozbudowę pawilonu obsługi z istniejących [...] m2 do powierzchni ok. [...]m2 na terenie działki nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Fakt ten upoważniał organ do zakwalifikowania planowanej inwestycji do usług nieuciążliwych. Przede wszystkim decyzja ta jest pozytywna dla inwestora, a ponadto wynika z niej ograniczony jedynie zakres uciążliwości, wynikający z funkcjonowania stacji paliw. W decyzji tej stwierdzono, że będzie występowała jedynie okresowa uciążliwość wynikająca z pracy maszyn, urządzeń i sprzętu budowlanego z uwagi na krótkotrwały charakter prowadzonych prac związanych z modernizacją terenu i analizowanych obiektów a także będzie występował ograniczony wpływ na stan powietrza atmosferycznego, co ustalono na podstawie informacji zawartych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji tej stwierdzono, że planowana inwestycja nie powinna stanowić ponadnormatywnej uciążliwości dla środowiska (dowód: s. 7 decyzji Burmistrza [...] w dniu [...]2011 r., wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia).

Należy zauważyć, że w orzecznictwie przesądzono, iż przy braku występowania definicji pojęcia "usług nieuciążliwych", decydujące znaczenie ma wiążąca ocena danej inwestycji w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które poprzedza wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Warto tu przytoczyć pogląd WSA w Warszawie VII SA/Wa 1754/08, który stwierdził, że: ":W świetle przytoczonego wyżej przepisu planu nie można było podzielić argumentacji skargi o uciążliwym charakterze stacji paliw ze względu na emisję spalin, gazu i benzyny skoro inwestycja została pozytywnie zaopiniowana w tym zakresie w raporcie oddziaływania na środowisko". Pogląd ten został zaakceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 28 stycznia 2011 r., sygn.. akt II OSK 221/10, stwierdził, że : "Słusznie zatem Sąd I instancji wywiódł, że argumentacja skarżących o uciążliwym charakterze stacji paliw ze względu na emisję spalin, gazu i benzyny jest niezasadna skoro inwestycja zgodna z planem, została pozytywnie zaopiniowana w tym zakresie w raporcie oddziaływania na środowisko".

W przedmiotowej sprawie skarżący zarzuca brak sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Jak wynika jednak z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jej konkluzje o ograniczonym wpływie inwestycji na stan powietrza atmosferycznego, powzięto na podstawie informacji zawartych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Trzeba tu podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest ostateczna i póki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, obowiązuje i brak jest podstaw do kwestionowania jej treści, czy tez treści raportu oddziaływania na środowisko w przedmiotowym postępowaniu.

Co się tyczy zarzutu skarżącego o nie wzięciu przez organ pod uwagę treści przepisu § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego niezastosowanie, to zarzut ten jest niezasadny. Jak wynika z treści tego przepisu , do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zalicza się: instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, oraz instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego. Nie oznacza to jednak, że przepis ten przesądza o tym, iż planowaną inwestycje należy zakwalifikować do usług uciążliwych. Pomijając już okoliczność, że powyższy przepis stanowi jedynie o potencjalnym oddziaływaniu, to przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w istocie m.in. przepis ten stal się podstawą do wydania decyzji środowiskowej, korzystnej jednak dla inwestora.

Uwzględniając powyższe, brak jest jakichkolwiek przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.