Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3980/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3, art. 75 par. 1, art. 76 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c).
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, art. 4 pkt 1.
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 1221/15 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1221/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [A.] Spółki z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] maja 2015 r. Kierownik Oddziału Administrowania Infrastrukturą Drogową w Dolnośląskiej Służbie Dróg i Kolei we Wrocławiu, działający z upoważnienia Zarządu Województwa Dolnośląskiego, nałożył na [A.] Sp. z o.o. w J. (dalej: spółka, strona, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 25297,92 zł, za zajęcie pasa drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości J., przez umieszczenie trzech reklam bez zezwolenia zarządcy drogi.

Rozstrzygnięcie organu I instancji obejmowało trzy reklamy o łącznej powierzchni [...] m.2 i treści: "[...]".

Organ przyjął, że:

1) strona (będąca właścicielem reklam) nie dysponowała zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości J., w celu umieszczenia reklam;

2) z treści map zasadniczych - włączonych do akt sprawy - wynika jednoznacznie, że reklamy w całości znajdowały się w pasie drogowym.

Datę początkową naliczenia kary stwierdzono protokołem z [...] marca 2013 r., sporządzonym przez inspektora zarządcy drogi. Data końcowa zajęcia została ustalona na dzień [...] stycznia 2014 r., zgodnie z oświadczeniem strony, złożonym w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. o usunięciu tablic reklamowych (okoliczność ta została potwierdzona przez zarządcę drogi dokumentacją fotograficzną).

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO) utrzymało w mocy powyższą decyzję.

SKO stwierdziło, że organ I instancji, wbrew twierdzeniom strony, prawidłowo ustalił granice pasa drogowego, na podstawie kopii mapy zasadniczej, pozyskanej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej w O., z której wynikają granica i przebieg pasa drogowego oraz fakt umieszczenia tablic reklamowych w pasie drogowym. Podało, że mapa zasadnicza zawiera skalę, która pozwala obliczyć odległość od krawędzi jezdni do granicy pasa drogowego. Oceniło, że – łącząc powyższe ustalenia z ustaleniem, w jakiej odległości od krawędzi jezdni znajdują się tablice reklamowe – organ I instancji prawidłowo określił, że wszystkie trzy tablice reklamowe znajdowały się w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] ul. [...] w J. (działka drogowa nr [...], objęta księgą wieczysta nr [...]). Podniesiono, że co do zasady, granice pasa drogowego wyznacza granica działki drogowej – oznaczona geodezyjnie działka gruntu.

Zdaniem SKO - w świetle zebranych w sprawie dowodów - nie budzi wątpliwości fakt, że - od [...] marca 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. - strona zajmowała pas drogowy, bez zezwolenia zarządcy drogi, w celu umieszczenia w pasie drogowym reklam.

SKO stwierdziło, że w sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość kary pieniężnej.

SKO nie stwierdziło żadnych uchybień procesowych w toku postępowania przed organem I instancji. Uznało, że postępowanie organu znajduje oparcie w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.). Organ wskazał, że strona umieszczając reklamy poza ogrodzeniem nieruchomości położonej przy ul. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie drogi, powinna mieć świadomość "działania na terenie obcym", a zatem wymagającym, co do zasady, zgody właściciela.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na powyższą decyzję.

Sąd stwierdził, że spór między stronami – zasadniczo – sprowadza się do wykładni art. 4 pkt 1 u.d.p., jakiej dokonał organ poprzez przyjęcie, że reklamy zostały umieszczone w pasie ruchu drogowego, gdy tymczasem na organie - w ocenie strony skarżącej - ciążył obowiązek ustalenia przebiegu pasa drogowego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego bądź w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego. Tym samym, według strony, ustalenia poczynione przez organ na podstawie mapy zasadniczej naruszają regulacje zawarte w art. 34 i 35 u.d.p.

Sąd nie podzielił takich twierdzeń strony.

WSA podniósł, iż podzielając stanowisko strony skarżącej, że tylko istnienie planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji celu publicznego może stanowić podstawę ustalenia przebiegu pasa ruchu drogowego, trzeba byłoby przyjąć, że - w razie braku takich planów lub decyzji - zajęcie pasa ruchu drogowego bez zezwolenia nie jest zabronione i nie podlega karze. Takie twierdzenie jest niedopuszczalne. W art. 39 ust. 1 u.d.p. ustawodawca wskazał przykładowo szereg czynności, które nie są dozwolone w pasie ruchu drogowego. Regulacja ta ma na celu zapewnienie zarządcy drogi jak najskuteczniejszego wykonywania zadania dbałości o drogę i pas drogowy oraz użytkowania ich w sposób bezpieczny dla korzystających z drogi. Regulacja ta zawiera zakaz podejmowania jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Ustawodawca posłużył się katalogiem otwartym działań, które są zakazane poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Oznacza to, że zakazane są nie tylko czynności określone ustawowo i wymienione w art. 39 ust. 1 pkt 1-12 u.r.d., ale również wszelkie inne działania, które mogą prowadzić do niszczenia lub uszkodzenia drogi lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W ocenie Sądu, z definicji pasa drogowego wynika, że jest on rozumiany z punktu widzenia funkcji, celu i roli, jaką pełni, tj. zapewnienia prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego, a nadto zarządzania drogą będącą jego częścią. Uwzględniając funkcjonalną rolę pasa drogowego, należy przyjmować, że jego granice określają obiekty i urządzenia służące realizacji ww. celów.

Sąd stwierdził, że lokalizacja reklam została przedstawiona na kopii mapy zasadniczej z naniesioną ewidencją gruntów. Ten dowód w powiązaniu z ustaleniami zarządcy drogi (opisanymi i sfotografowanymi), poczynionymi w ramach oględzin miejsca lokalizacji spornych reklam, zdaniem WSA, potwierdza niewątpliwie jednoznaczne umiejscowienie spornych reklam w granicach pasa drogowego, w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p.

WSA podkreślił, że w sprawie bezspornym był fakt umieszczenia reklam w obrazowanym w aktach sprawy miejscu, fakt, że zostały one umieszczone bez zgody zarządcy drogi, także wielkość reklamy i właściciel reklamy. Okoliczności te zostały jednoznacznie ustalone przez orzekające w sprawie organy i nie zostały zakwestionowane przez stronę skarżącą.

Powyższe ustalenia, w ocenie WSA, obligowały zarządcę drogi publicznej do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., która została prawidłowo określona przez organ.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [A.] Spółka z o.o. w J., żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, a także o zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 145 § 1 pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na nieuchyleniu Decyzji SKO we Wrocławiu z [...] czerwca 2015 r., podczas gdy nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności poprzez przyjęcie, że granice pasa drogowego określone zostały przez organ wydający decyzję pierwotną w sposób odpowiadający prawu,

- art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji SKO we Wrocławiu z [...] czerwca 2015 r. w sytuacji niewyjaśnienia przebiegu pasa drogowego.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2016.718 j.t.) rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

Podkreślić należy, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując ewentualne braki. Nie może się domyślać argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Niemniej jednak, w myśl poglądów zawartych w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt: I OPS 10/09) wszelkie kwestie dające się wyinterpretować z petitum skargi kasacyjnej zasługują na stosowne rozważenie oraz odniesienie się do nich, nawet pomimo ich niedostatecznego sprecyzowania przez pełnomocnika. W szczególności, mając na uwadze wydźwięk Uchwały oraz jej cel, jakim jest umożliwienie skarżącym skorzystania z drugiej instancji sądownictwa administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę niniejszą, odstąpił od nadmiernego formalizmu, z zastrzeżeniem jednak wyżej opisanego ograniczenia kognicji tego Sądu do ram zakreślonych stawianymi zarzutami.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie w skargę kasacyjną oparto jedynie na naruszeniu przepisów postępowania wskazując na naruszenie przez Sąd I instancji art. - art. 145 §1 pkt c) p.p.s.a w powiązaniu z art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz w powiązaniu z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Strona skarżąca kasacyjnie stawiając te zarzuty nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w toku postępowania administracyjnego prawidłowo ustalono przebieg pasa drogowego i fakt posadowienia w nim spornych reklam.

Zgodnie z art. 40 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 - dalej: u.d.p.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art.40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art.40 ust. 6 u.d.p.). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.).

W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, że wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego wymagało ustalenia czy reklamy - bezspornie umieszczone bez zezwolenia zarządcy drogi, istotnie znajdowały się w pasie drogowym.

Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. pozwala Sądowi I instancji na uchylenie zaskarżonej decyzji wobec stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, innych niż prowadzące do wznowienia postępowania administracyjnego wyłącznie wtedy, gdy mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten określa jedynie formułę procesową orzeczenia sądu i jako tzw. przepis wynikowy nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zarzut naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji mógłby okazać się skuteczny tylko w przypadku zaistnienia naruszeń powołanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. oraz wykazania przez skarżącego, że wskazane naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a ponadto, że wpływ ten był istotny. W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. został powiązany z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Po pierwsze zauważenia wymaga, że art. 77 k.p.a. składa się z czterech jednostek redakcyjnych (paragrafów) określających zasady prawdy obiektywnej, oficjalności postępowania dowodowego oraz fakty niewymagające dowodu w postępowaniu administracyjnym. Kastor nie sprecyzował, której z tych norm dotyczy zarzut. Z wyżej wspomnianej zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika obowiązek właściwego precyzowania zarzutów skargi. W wypadku jeśli przepis stanowiący podstawę kasacyjną składa się z kilku jednostek redakcyjnych autor skargi kasacyjnej – dla skutecznego postawienia zarzutu - jest obowiązany wskazać właściwą jednostkę (paragraf, ustęp). Niedopełnienie tego obowiązku – uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę zarzutu opartego na tym przepisie.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przytoczonych przepisów nie znajduje usprawiedliwienia w przedmiotowej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenie przez organy okoliczności posadowienia reklam w pasie drogowym w oparciu o kopię mapy zasadniczej pozyskanej z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej w O. z naniesioną ewidencją gruntów. Ten dowód w powiązaniu z ustaleniami zarządcy drogi (opisanymi i sfotografowanymi), poczynionymi w ramach oględzin miejsca lokalizacji spornych reklam, zdaniem WSA, potwierdzał umiejscowienie spornych reklam w granicach pasa drogowego, w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p. Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organów, że mapa zasadnicza zawiera skalę, która pozwala obliczyć odległość od krawędzi jezdni do granicy pasa drogowego. Zaś łącząc te ustalenia z ustaleniem, w jakiej odległości od krawędzi jezdni znajdowały się tablice reklamowe ustalono, że znajdowały się one w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] ul. [...] w J. (działka drogowa nr [...], objęta księgą wieczysta nr [...]). Podniesiono, że co do zasady, granice pasa drogowego wyznacza granica działki drogowej – oznaczona geodezyjnie działka gruntu.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy oznacza wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z kolei zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że mapa zasadnicza pozyskana z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej z naniesioną ewidencją gruntów stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zatem, akceptując dokonane w oparciu o ten dowód ustalenia organów, co do przebiegu pasa drogowego Sąd I instancji słusznie uznał, iż orzekające w sprawie organy nie naruszyły art. 7 i 80 k.p.a. Znajdująca się w aktach administracyjnych mapa sporządzona została w skali 1:1000, co z kolei umożliwiło organom obliczenie odległości od krawędzi jezdni do granicy pasa drogowego. Zaś połączenie tych ustaleń z ustaleniem, w jakiej odległości od krawędzi jezdni znajdowały się tablice reklamowe pozwoliło na ustalenie, że znajdowały się one w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] ul. [...] w J.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż czyniąc powyższe ustalenia organy nie dopuściły się naruszenia art. 7 i 80 k.p.a. Zasadnie też, Sąd I instancji uznał, iż materiał został zebrany w sposób należyty i wystarczający dla ustalenia okoliczności istotnych w sprawie, w tym przebiegu i granic pasa drogowego, zaś jego ocena jest logiczna i wewnętrznie spójna.

Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji wskazujące, że nie tylko plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o lokalizacji celu publicznego może stanowić podstawę ustalenia przebiegu pasa drogowego, bowiem w razie braku takich dokumentów zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nie podlegałoby karze. W szczególności, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, wymóg taki nie wynika z treści przepisów art. 34 i art. 35 u.d.p. (na co wskazywał kasator w uzasadnieniu skargi kasacyjnej). Koniecznym dowodem nie jest również dowód z opinii biegłego, w sytuacji gdy organ dysponuje dokumentem w postaci mapy z naniesioną ewidencją gruntów, w oparciu o który może określić granice pasa drogowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać też należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Uzasadniając ten zarzut strona wskazuje jedynie na "brak wyjaśnienia przebiegu pasa drogowego" .

W świetle przedstawionych wyżej wywodów dotyczących oceny zgromadzonego materiału dowodowego i poczynionych w oparciu o niego ustaleń, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że kwestionowana w postępowaniu sądowym decyzja, nie zawierała wad, powodujących naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie w toku kontroli sądowej. Organ wskazał opisane wyżej dowody – na których oparł się czyniąc ustalenia faktyczne, co do przebiegu pasa drogowego i posadowienia w jego granicach reklam. Zarówno w decyzji organu I instancji, jak i SKO wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia - z przytoczeniem przepisów prawa.

Uznając wobec powyższego skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.