Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 452/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2015 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi F. Sp. z o.o. we Wrocławiu (dalej: spółka, skarżąca lub strona) jest postanowienie Ministra Finansów (dalej także: organ) z [...] lipca 2014r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie własne z [...] kwietnia 2013r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Ministra Finansów z [...] maja 2010r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku spółki o udzielenie koncesji na kasyno gry w S..

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z [...] września 2009 r. spółka zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie jej na okres sześciu lat zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w S.. Jako podstawę żądania wskazano art. 24 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (DZ. U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm., dalej u.g.i.z.). Następnie pismem z [...] stycznia 2010 r. zmodyfikowała swój wniosek w ten sposób, że wniosła o wydanie - w trybie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 35 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 612, ze zm., dalej: u.g.h.), koncesji na prowadzenie kasyna gry ww. lokalizacji.

Wobec nieuzupełnienia przez spółkę braków formalnych wniosku o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry, do których została zobowiązana w terminie 7 dni, Minister Finansów postanowieniem z [...] maja 2010r. pozostawił wniosek bez rozpoznania, wskazując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 169 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 35 u.g.h.

Pismem z [...] października 2012 r. strona wniosła o wznowienie postępowania w sprawie wydania jej zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonie gry we Wrocławiu. Jako podstawę żądania wskazała m. in. art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i fakt wydania 19 lipca 2012 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wyroku w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2013r. organ odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. Minister Finansów wskazał, że przywołany przez skarżącą wyrok TSUE dotyczy zakazu udzielania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier, nie dotyczy zaś prowadzenia kasyna gry, o wydanie koncesji na prowadzenie którego domagała się skarżąca. Wobec tego organ uznał, że orzeczenie TSUE nie ma żadnego wpływu na pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry, a w konsekwencji nie może stanowić podstawy wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

Pismem z [...] kwietnia 203r. strona wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i wznowienia postępowania. Zarzuciła "nieprawidłową odmowę wznowienia postępowania, uwzględniając znaczenie wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. oraz jego wpływ na treść ostatecznego postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, który to wniosek w swym pierwotnym kształcie dotyczył wydania nowego zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonie gier S., a został następnie zmodyfikowany wskutek wprowadzenia przez ustawę o grach hazardowych art. 129 ust. 2 (uniemożliwiającego wydanie takiego zezwolenia), charakter którego to przepisu jako "regulacji technicznej" przesądził właśnie TSUE powołanym wyrokiem, w całości uzasadniając wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania".

Postanowieniem z [...] lipca 2013r., nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] kwietnia 2013r.

Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2014r., VI SA/Wa 2546/13 uchylił zaskarżone postanowienie z przyczyn formalnych. Sąd wskazał bowiem, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające podpisał Podsekretarz Stanu J.K., czyli nie sam piastun organu monokratycznego tzn. Minister Finansów. W ocenie sądu, podlegał on wyłączeniu na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 O.p., tym samym organ naruszył jedną z podstawowych gwarancji procesowych.

Uwzględniając zalecenia zawarte w ww. wyroku, Minister Finansów rozpoznając sprawę ponownie zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2014r. utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] kwietnia 2013r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołując m.in. art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Minister wskazał, powołując się na orzecznictwo, że wyrok TSUE musi mieć wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji. O tym czy dany wyrok TSUE może być podstawą do wznowienia postępowania nie przesądza sam fakt wydania go po wydaniu decyzji ostatecznej, wyrok ten musi dotyczyć również wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę wydania danej decyzji i mieć wpływ na dokonywaną po wydaniu decyzji ostatecznej ocenę jej zgodności z prawem unijnym w ten sposób, że: "w świetle orzeczenia Trybunału powinna zapaść decyzja o innej treści".

Organ stwierdził, że przedmiotem postępowania przed TSUE w sprawach połączonych C-213/11, C-214/13 i C-217/11 (Fortuna i inni) było rozstrzygnięcie skierowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytań prejudycjalnych, czy trzy przepisy ustawy o grach hazardowych, tj. art. 129 ust 2, art. 138 ust. 1 oraz art. 135 ust. 2, stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 ust 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L. 1998 r., nr 204, poz. 37 ze zm., dalej dyrektywa 98/34/WE). Przepisy te - art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 oraz art. 135 ust. 2 u.g.h., dotyczą odpowiednio: umarzania postępowań w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy (art. 129 ust. 2); zakazu zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach (art. 135 ust. 2) oraz zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 138 ust. 1). Mając to na uwadze Minister stwierdził, że kwestie będące przedmiotem ww. orzeczenia TSUE dotyczyły zakazu udzielania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wyrok ten nie odnosił się zaś w ogóle do prowadzenia kasyn gry.

Wobec powyższego Minister uznał, że skoro podstawą prawną wydanego postanowienia w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry nie był żaden z przepisów będących przedmiotem rozważań TSUE, to ww. wyrok TSUE nie może stanowić tu przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Skoro ww. wyrok TSUE nie dotyczy przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowiących podstawę wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia z [...] maja 2010r., pozostawiającego bez rozpatrzenia, z powodu braków formalnych, wniosek strony o wydanie koncesji na kasyno gry w S., jak również przepisów Ordynacji podatkowej regulujących tryb postępowania w sprawach z zakresu gier hazardowych, nie można było mówić o wpływie wyroku na treść ostatecznego ww. postanowienia Ministra Finansów. Przywołany wyrok nie mógł zatem stanowić podstawy do wznowienia postępowania.

Organ zauważył, że w sprawie wydane postanowienie dotyczyło pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry w S.. Mimo, że pierwotnie strona wnosiła o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonie gier, to jednak wniosek swój zmodyfikowała i wniosła o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry w S.. To treść wniosku, następnie zmodyfikowanego, zakreśla zakres przedmiotowy tego postępowania. Decyzja o zmianie żądania była autonomiczną decyzją strony i za nieuprawnione i nieuzasadnione, organ uznał, próby żądania wznowienia postępowania na tej podstawie, iż pierwotnie wniosek ten dotyczył innego rodzaju działalności. Przesłanki, jakie przyświecały stronie w momencie składania wniosku i jego zmiany są z punktu widzenia niniejszej sprawy bez znaczenia. W związku Minister Finansów stwierdził, że wskazany w zażaleniu art. 129 ust. 2 u.g.h. nie stanowił podstawy prawnej wydanego postanowienia.

Pismem z [...] sierpnia 2014r. spółka złożyła skargę na ww. postanowienie Ministra Finansów z [...] lipca 2014r. wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia.

Zaskarżonemu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez nieprawidłową odmowę wznowienia ww. postępowania, w sytuacji gdy jej pierwotny wniosek dotyczył wydania zezwolenia na urządzanie gier na automatach, a dopiero w następstwie został on zmodyfikowany na wydanie koncesji na prowadzenia kasyn gry, przy czym podkreśliła, że modyfikacja ta była następstwem wprowadzenia art. 129 ust. 2 u.g.h., o charakterze którego z kolei przesądził TSUE w ww. wyroku.

Spółka wyjaśniła, że wprowadzenie art. 129 ust. 2 u.g.h. było bezpośrednim powodem modyfikacji pierwotnego wniosku strony o udzielenie zezwolenia. Natomiast w świetle zasady ochrony zaufania obywateli niedopuszczalną jest sytuacja, w której to podmiot starający się działać w kierunku modelowanym przez nową ustawę w celu umniejszenia szkody, byłby postawiony w gorszej sytuacji procesowej niż podmiot, który kontynuował postępowanie o uzyskanie zezwolenia na salon gier.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie nadzwyczajnym, wznowienia postępowania. Kontrola działalności administracji sprawowana przez sąd administracyjny ogranicza się w tym wypadku do oceny trafności analizy przesłanek wznowienia zaprezentowanej w zaskarżonym postanowieniu. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa w postanowieniu wydanym w trybie nadzwyczajnym, nie obejmie badaniem zgodności z prawem aktu podjętego w trybie zwykłym. Wyeliminowanie zaś z obrotu prawnego pierwotnego aktu wymagałoby zaistnienia takiej wady postępowania zwyczajnego, która warunkowałaby uruchomienie trybu nadzwyczajnego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt FSK 577/04, Lex nr 282639).

Możliwość wzruszenia ostatecznego postanowienia stanowi odstępstwo od zasady trwałości takiego aktu, wyrażonej w art. 128 O.p. Przepis ten wprawdzie odnosi się literalnie wyłącznie do decyzji administracyjnych, jednak na podstawie art. 219 O.p. do postanowień, na które przysługuje zażalenie dotyczące m.in. pozostawienia podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 4 O.p.) stosuje się w pełni instytucje nadzwyczajnych trybów postępowania. Wobec tego przyjąć należy, że także postanowieniom tym przysługuje analogiczna ochrona, jak decyzjom ostatecznym. Postanowienia te nie mogą być swobodnie uchylane lub zmieniane przez organ administracji.

Z tego powodu przepisy regulujące postępowanie nadzwyczajne winny być wykładane ściśle. Zatem już samo wszczęcie postępowania wznowieniowego jest reglamentowane przepisami prawa. Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 O.p. w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. W przeciwnym wypadku, gdy uznał, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania, organ obligowany jest, odmówić wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.).

Postanowienie o wznowieniu nie przesądza przy tym, że ostateczne postanowienie ulegnie uchyleniu. Jest to dopiero wstępny etap postępowania, zmierzający do ustalenia, czy dostrzeżone na wstępie przesłanki w istocie miały miejsce, a jeżeli tak, to czy nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość eliminacji aktu z obrotu prawnego.

W postępowaniu wznowieniowym zasadniczym przedmiotem sprawy jest więc badanie, czy zachodzą podstawy wznowienia postępowania i czy nie występują przesłanki negatywne wydania nowego postanowienia w sprawie (art. 245 § 1 pkt 3 lit. a i b O.p.). Nie jest dopuszczalne powtórne prowadzenie czynności postępowania jurysdykcyjnego, zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, jeżeli uprzednio, w postępowaniu wstępnym, organ nie stwierdzi konieczności wyeliminowania ostatecznego aktu z obrotu prawnego. Ustalenie, że podstawy do wznowienia postępowania nie istnieją, wyklucza możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej. A zatem, wnikliwe zbadanie przesłanek wznowienia jest wstępnym i podstawowym elementem postępowania.

W niniejszej sprawie strona zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Ministra Finansów z [...] maja 2010r. pozostawiającym wniosek spółki bez rozpatrzenia w sprawie wydania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Jako podstawę żądania wskazała m. in. art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i fakt wydania 19 lipca 2012 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wyroku w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.

W myśl art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Spółka niewątpliwie dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Sporny jest natomiast wpływ treści wyroku TSUE z 19 lipca 2012r. na treść wydanego ostatecznego rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu aby organ mógł wznowić postępowanie w sprawie, to musi istnieć związek między wyrokiem TSUE, a wydanym rozstrzygnięcie. Badanie natomiast tego związku i wpływu orzeczenia TSUE na treść ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego dokonuje się już w kolejnym etapie postępowania, tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Brak natomiast związku z treścią orzeczenia prowadzić będzie do odmowy wszczęcia postępowania. Przy czym brak takiego związku musi mieć charakter ewidentny, a więc taki, że już na tzw. "pierwszy rzut oka" wydane orzeczenie nie dotyczy kwestii rozstrzygniętej ostatecznym aktem prawnym.

Zdaniem Sądu w sprawie mamy właśnie do czynienia z tą ostatnią przeszkodą do wznowienia postępowania. Słusznie bowiem organ zauważył, że powołany wyrok TSUE dotyczy zakazu udzielania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier, nie dotyczy zaś prowadzenia kasyna gry, o wydanie koncesji na prowadzenie którego domagała się skarżąca.

Wobec tego zasadnie Minister Finansów uznał, że orzeczenie TSUE nie ma żadnego związku z postanowieniem z [...] maja 2010r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Konsekwencją czego było uznanie, że strona nie wskazała żadnej przesłanki wznowieniowej, gdyż już "na pierwszy rzut oka" wynikało, że wskazany wyrok nie mógł stanowić podstawy wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na podstawy prawne ostatecznego rozstrzygnięcia Ministra Finansów z [...] maja 2010r., tj. art. 169 § 1 i § 4 O.p. i art. 35 u.g.h. i wyjaśnić, że przepisy te nawet w sposób pośredni nie były przedmiotem zainteresowania TSUE. Zatem wyrok ten nie mógł stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej, aby można było wznowić postępowania i następnie wydać w jego wyniku określony akt, to musi istnieć jakikolwiek związek między powołanym wyrokiem stanowiącym przesłankę do wznowienia, a samym postępowaniem (zakończonym ostatecznym rozstrzygnięciem), którego wznowienia żąda strona. Do wznowienia postępowania nie jest wystarczające powołanie jakiegokolwiek wyroku TSUE, gdyż aby wznowić postępowanie trzeba ustalić wskazany wyżej związek. Takiego "jakiegokolwiek" związku w sprawie nie stwierdzono.

Reasumując tę część uzasadnienia Minister Finansów słusznie uznał, że formalne porównanie treści orzeczenia TSUE, na które powołuje się strona we wniosku o wznowienie postępowania, z przesłanką określoną w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. nie wskazuje, że ma on zastosowanie w przedmiotowej sprawie

Zupełnie niezrozumiałe jest wskazywanie przez spółkę, że pierwotnie żądała ona udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach we Wrocławiu i dopiero na skutek wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, a w szczególności art. 129 ust. 2 u.g.h. dokonała modyfikacji swojego wniosku wnosząc o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry.

Instytucja wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 O.p. dotyczy postępowania zakończonego ostatecznym aktem administracyjnym - decyzją lub postanowieniem, nie zaś wniosku strony inicjującego to postępowanie. Strona modyfikując swój wniosek zakreśliła zakres żądania (wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry we Wrocławiu) i organ w żaden sposób nie mógł wykroczyć poza wskazany zakres, tj. wbrew sugestiom strony nie mógł prowadzić, po modyfikacji wniosku, jakiegokolwiek postępowania dotyczącego salonów gier na automatach. Trzeba podkreślić, że nawet w wypadku wznowienia postępowania, to organ w żaden sposób nie mógłby prowadzić postępowania w zakresie pierwotnego żądania strony. Przesłanka określona w cyt. wyżej art. 240 § 1 pkt 11 O.p. odnosi się tylko i wyłącznie do orzeczenia TSUE które ma wpływ na treść wydanej decyzji (postanowienia). Treścią wydanego postanowienia było pozostawienie wniosku strony o udzielenie koncesji na kasyno gry bez rozpatrzenia i w takim zakresie organ mógł prowadzić nadzwyczajne postępowanie administracyjne.

Nieuzasadnione było zatem, jak zasadnie podkreślił organ, doszukiwanie się przez stronę związku pomiędzy ww. sprawą a wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. To strona podjęła określoną, suwerenną decyzję w przedmiocie modyfikacji swojego pierwotnego wniosku i za nieuzasadnione uznać trzeba próby żądania wznowienia postępowania na tej podstawie, iż pierwotnie wniosek ten dotyczył innego rodzaju działalności. Przesłanki, jakie przyświecały stronie w momencie składania wniosku i jego zmiany są z punktu widzenia niniejszej sprawy bez znaczenia. Dlatego też bezzasadny jest zarzut spółki wskazujący, że w świetle zasady zaufania obywateli do organów państwa, niedopuszczalną jest sytuacja, w której to podmiot starający się działać w kierunku modelowanym przez nową ustawę w celu umniejszenia szkody, byłby postawiony w gorszej sytuacji procesowej niż podmiot, który kontynuował postępowanie o uzyskanie zezwolenia na salon gier.

Ponownie podkreślić należy, że to skarżąca samodzielnie podjęła określoną decyzję, kierując się tylko sobie znanymi przesłankami. Skarżąca, będąc profesjonalnym podmiotem gospodarczym, działającym przez profesjonalnego pełnomocnika i znająca przepisy ustawy o grach hazardowych wiedziała jakie ewentualnie rozstrzygnięcie organu w jej sprawie może zapaść. Zatem trudno jest dostrzec jakikolwiek związek z gorszą sytuacją procesową, niż podmiot, który kontynuował postępowanie o uzyskanie zezwolenia na salon gier.

Na zakończenie należy wskazać, że powołany przez stronę w skardze art. 129 ust. 2 u.g.h. nie stanowił podstawy prawnej wydania ostatecznego postanowienia, zatem brak jest jakiegokolwiek powodu do jego analizy w kontekście jego techniczności w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. z 1998r. nr 204, s. 37 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.