Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 182/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1263
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
article: art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania okresowego stypendium sportowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego W. G. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. m. d.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta Z. odmówił przyznania W.G. okresowego stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji zaznaczył, że podstawę prawną dla przyznawania okresowych stypendiów sportowych dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe stanowi uchwała nr [...] Rady Miasta Z. z 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, zmieniona uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z 27 kwietnia 2018 r. w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień. 11 października 2019 r. T.S. – Prezes Międzyszkolnego Uczniowskiego Klubu Sportowego A Z. złożył wniosek o przyznanie W.G. okresowego stypendium sportowego. Wniosek złożono z zachowaniem terminu wskazanego w § 5 ust. 1 uchwały z 19 stycznia 2018 r., tj. do 15 października roku poprzedzającego przyznanie stypendium. Skarżący spełnił wymóg wskazany w § 1 ust. 2 pkt 2 i 3 uchwały z 19 stycznia 2018 r., czyli jest osobą fizyczną biorącą udział we współzawodnictwie sportowym, zamieszkałą w Z. Wniosek spełnił także warunek zawarty w § 3 ust. 1 uchwały z 19 stycznia 2018 r., a mianowicie dotyczył przyznania okresowego stypendium sportowego w dyscyplinie sportu wskazanej w § 1 ust. 2 pkt 5 uchwały z 19 stycznia 2018 r. jako znaczącej dla Miasta Z., tj. w lekkoatletyce. We wniosku, jako osiągnięty wynik sportowy uprawniający do ubiegania się o przyznanie okresowego stypendium sportowego, wskazano zajęcie miejsca od 1 do 8 podczas mistrzostw Polski seniorów, młodzieżowych mistrzostw Polski, mistrzostw Polski juniorów, ogólnopolskiej olimpiady młodzieży, mistrzostw Polski juniorów młodszych, mistrzostw Polski młodzików. Jako dokument potwierdzający osiągnięty wynik sportowy załączono do wniosku oświadczenie P. O. – Wiceprezesa [...] Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki z 10 października 2019 r. potwierdzające, że zawodnik MUKS A Z.– W.G. zajął [...] miejsce na Sztafetowych Mistrzostwach Polski Seniorów w sztafecie 4x200, które obyły się w K. 8-9 czerwca 2019 r.

Organ pierwszej instancji stwierdził następnie, że pełna nazwa zawodów sportowych wskazana we wniosku, tj. "Sztafetowe Mistrzostwa Polski Seniorów w lekkiej atletyce" i nazwa wskazana w oświadczeniu, tj. "Sztafetowe Mistrzostwa Polski Seniorów", różni się od nazwy zawodów umieszczonej w komunikacie końcowym dostępnym na oficjalnej stronie internetowej Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, tj. "PZLA Mistrzostwa Polski w Wielobojach i Sztafetach". Wskazanego we wniosku wyniku sportowego – [...] miejsce w sztafecie 4x200 m podczas zawodów sportowych nie można uznać za zajęcie miejsca od 1 do 8 podczas mistrzostw Polski seniorów. Zgodnie bowiem z pkt 5 Regulaminu 2. PZLA Sztafetowych Mistrzostw Polski rywalizacja odbywała się w poniższych kategoriach wiekowych: U16 (młodzicy – gdzie uprawnieni byli zawodnicy urodzeni w latach 2004-2005; U18 (juniorzy młodsi) – gdzie uprawnieni byli zawodnicy urodzeni w latach 2002-2003, U20 (juniorzy) – gdzie uprawnieni byli zawodnicy urodzeni w latach 2000-2001, Open – gdzie uprawnieni byli zawodnicy urodzeni w latach 2005 i starsi. Regulamin rozgrywek nie przewidywał rywalizacji w kategoriach seniorów, czyli zgodnie z terminologią Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych (IAAF) zawodników powyżej 23 roku życia. Rywalizacji w kategorii Open nie można bowiem uznać za tożsamą z rywalizacją w kategorii "seniorów". W związku z powyższym, w ocenie organu pierwszej instancji PZLA Mistrzostwa Polski w Wielobojach i Sztafetach, które odbyły się 8-9 czerwca 2019 r. w Krakowie nie posiadały rangi mistrzostw Polski seniorów w rozumieniu uchwały. Skarżący nie spełnił warunków niezbędnych do przyznania okresowego stypendium sportowego na 2020 r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący stwierdził, że spełnił wymogi określone w § 4 ust. 3 pkt 2 uchwały z 19 stycznia 2018 r. – zajęcie miejsca od 4 do 8 podczas Mistrzostw Polski Seniorów. Stanowisko organu pierwszej instancji, że rywalizacja w kategorii Open podczas Mistrzostw Polski w Wielobojach i Sztafetach nie jest tożsama z kategorią seniorów jest błędne, co potwierdza zaświadczenie z Polskiego Związku Lekkiej Atletyki z 13 listopada 2019 r., podpisane przez Prezesa PZLA H.O. Skarżący nie składa wniosku o przyznanie stypendium określonego w § 4 ust. 3 pkt 5 uchwały z 19 stycznia 2018 r. za zajecie 7 miejsca w Mistrzostwach Polski Młodzików, mimo spełnienia tych warunków, z uwagi na to, że jej § 4 ust. 1 pkt 5 wyklucza taką możliwość. Zawodnik ma prawa do tylko do jednego okresowego stypendium sportowego określonego w ust. 3. W przypadku osiągnięcia przez zawodnika dwóch lub więcej osiągnięć lub wyników sportowych wskazanych w § 3 zawodnikowi przysługuje prawo do ubiegania się o przyznanie stypendium w wyższej wysokości.

Decyzją z [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że nie można traktować kategorii Open wprowadzonej w regulaminie PZLA Mistrzostw Polski w Wielobojach i Sztafetach jako tożsamej z kategorią "seniorów". Należy tu przyjmować takie rozumienie pojęć jakie zostało ustalone w regulaminie określającym zasady rozgrywania sztafetowych mistrzostw Polski. Według organu drugiej instancji, wskazuje on jasno, że do startu w kategorii wiekowej Open uprawnieni są zawodnicy urodzeni w latach 2005 i starsi. W biegu sztafetowym 4x200 m w kategorii Open mogli zatem startować zawodnicy od czternastego roku życia. Była to zatem rzeczywiście, stosownie do jej pochodzącej z języka angielskiego nazwy, kategoria otwarta, która dopuszczała udział zawodników wszystkich kategorii wiekowych. Same wyniki w biegu 4x200 m potwierdzają, że współzawodniczyli ze sobą zawodnicy w różnym wieku: najmłodszy miał 14 lat, najstarszy – 29. Do rywalizacji zostali dopuszczeni uczestnicy w sposób naturalny znajdujący się na istotnie różnym poziomie rozwoju fizycznego. Tymczasem podziałowi na kategorie wiekowe niewątpliwie przyświeca założenie, że poziom ten ma być wyrównany, dzięki czemu zapewnić można porównywalność osiąganych rezultatów. Słusznie zatem organ pierwszej instancji stwierdził, że rywalizacji na takich warunkach nie można traktować jako współzawodnictwa seniorów. Zdaniem organu drugiej instancji, nie można podzielić stanowiska przedstawionego przez PZLA o zasadności traktowania, w rozważanym przypadku, kategorii Open jako równoznacznej z kategorią seniorów. Przyjęcie takiej interpretacji mogłoby prowadzić do tego, że mistrza Polski seniorów mogłyby wyłonić zawody, w których startowaliby jedynie czternastoletni sportowcy.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. G. wniósł o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka H. O. na okoliczność kwalifikowania kategorii wiekowych przez Polski Związek Lekkiej Atletyki.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez pominięcie oceny całokształtu materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że uchwała z 19 stycznia 2018 r. uzależnia rangę wydarzenia (w tym przypadku zawodów lekkoatletycznych) od ich zasięgu, nie od kategorii wiekowych. Ten argument nie pozwala skutecznie twierdzić, że zawody, w których osiągnął 6 miejsce nie posiadały rangi mistrzostw Polski w rozumieniu uchwały. Całokształt wymaga zestawienia Regulaminu PZLA Sztafetowych Mistrzostw Polski, uchwał z 19 stycznia 2018 r. oraz z 27 kwietnia 2018 r., a także zaświadczenie Prezesa PZLA H.O. Organ drugiej instancji poprzestał na indywidualnej ocenie każdego z dowodów pomijając ich wzajemny wpływ polegający przede wszystkim na fakcie, że uchwały Rady Miasta Z. obejmują swoim zakresem znacznie więcej dyscyplin i wydarzeń sportowych niż Regulamin PZLA Sztafetowe Mistrzostwa Polski. Prezes PZLA wydał zaświadczenie potwierdzające, że kategoria Open była kategorią tożsamą z kategorią "senior". Wszystkie zebrane w sprawie dokumenty potwierdzają, że skarżący zdobył [...] miejsce w "najstarszej" możliwej kategorii podczas Sztafetowych Mistrzostw Polski. Nie sposób racjonalnie twierdzić, że kategoria "Open" nie była tożsama z kategorią "senior", kiedy nie był żadnej kategorii przeznaczonej dla starszych zawodników. Odbieranie rangi mistrzostw Polski wydarzeniu organizowanemu przez Polski Związek Lekkiej Atletyki, których odbywały się pod nazwą Sztafetowe Mistrzostwa Polski i z którego regulaminu wynikało, że uprawnieni do startu są wyłącznie zawodnicy reprezentujący kluby sportowe posiadające ważną licencję oraz prawo startu mają wyłącznie obywatele Rzeczypospolitej Polskiej, wydaje się być co najmniej nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 6 kwietnia 2020 r. skarżący powołał się na przyznanie mu decyzją Zarząd Powiatu [...] z [...] lutego 2020 r. stypendium sportowego za osiągnięcie wysokich wyników sportowych, m. in. z uwagi na wyniki osiągnięte podczas Mistrzostw Polski w Sztafetach i Wielobojach, które odbyły się w Krakowie. Zdaniem skarżącego, organ przyznający stypendium, tj. Zarząd Powiatu [...] jest kolejnym, który nie miał wątpliwości, że odbywające się w K. 8-9 czerwca 2019 r. mistrzostwa miały charakter mistrzostw Polski, a skarżący brał udział w zmaganiach seniorów.

W piśmie z 10 listopada 2020 r. skarżący podtrzymał stanowisko argumentację i stanowisko zajęte w skardze. Skarżący wskazał także, że w oparciu o te same przepisy uchwał Rady Miasta Z. przyznawane były stypendia zawodnikom, którzy startowali w kategoriach seniorskich, które jedynie z powodu przyjętej nomenklatury nazywane były kategoriami Open.

W piśmie tym skarżący stwierdził także, że w związku z zawiadomieniem z 30 października 2020 r. o odwołaniu rozprawy wyznaczonej na 25 listopada 2020 r. i o tym, że sprawa zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o COVID-19", 25 listopada 2020 r., w tym samym trzyosobowym składzie orzekającym nie wyraża zgody na przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. poz. 1758 ze zm.) w § 1 ustaliło, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazanie rodzajów obszarów, na których obowiązują dodatkowe ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii obejmujący powiaty nastąpiło w wykazie będący załącznikiem do rozporządzenia.

Na podstawie zarządzenia nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 21 października 2020 r. odwołano termin rozprawy wyznaczonej w niniejszej sprawie na 25 listopada 2020 r. i na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na ten sam dzień, tj. 25 listopada 2020 r., w tym samym składzie orzekającym.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 29 października 2020 r. zawiadomiono strony i uczestnika postępowania o odwołaniu rozprawy wyznaczonej na 25 listopada 2020 r. oraz o tym, że sprawa zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Jednocześnie poinformowano strony i uczestnika postępowania o możliwości złożenia pisma zawierającego stanowisko i ewentualnego uzupełnienia argumentacji.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego sądu. Zgodnie ze wskazaną regulacją brak jest podstaw do uzależnienia rozpatrzenia sprawy od zgody lub sprzeciwu strony. Wymogi ciągłości działania i bieżącego rozpatrywania spraw przez sąd w tym wyjątkowym okresie, z powodu narzuconego reżimu sanitarnego, powodują niemożność uwzględnienia zawartego w piśmie skarżącego z 10 listopada 2020 r. oświadczenia o braku zgody na przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w niniejszej sprawie, które należało zakwalifikować jako wniosek o skierowanie sprawy na rozprawę. Niemożliwy jest bowiem do przewidzenia termin, w którym mogłoby nastąpić rozpatrzenie sprawy na rozprawie (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2020 r., II FSK 1745/18).

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), przywoływanej dale jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wyjaśnić także należy, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, jednakże tylko w zakresie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może zatem być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań stron, świadków i opinii biegłych. Z tego względu zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka nie mógł zostać uwzględniony.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (przepis art. 57a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej). Jednakże zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje decyzję o odmowie przyznania okresowego stypendium sportowego. Organy administracji obu instancji nie uwzględniły okoliczności zajęcia przez skarżącego [...] miejsca na PZLA Mistrzostwach Polski w Wielobojach i Sztafetach w sztafecie 4x200, które odbyły się w Krakowie 8-9 czerwca 2019 r. Organy administracji stanęły bowiem na stanowisku, że PZLA Sztafetowe Mistrzostwa Polski nie posiadały rangi mistrzostw Polski seniorów w rozumieniu uchwały z 19 stycznia 2019 r. Ich regulamin nie przewidywał rywalizacji w kategorii "seniorzy".

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy odnieść się do przepisów prawa, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie ( tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1468 ze zm.), powoływanej dalej jako jako: "u.o.s.", jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy (art. 31 ust. 3 u.o.s.). Jak wynika z § 3 ust. 1 uchwały z 19 stycznia 2018 r., okresowe stypendia sportowe przyznawane są w dyscyplinach sportu znaczących dla miasta. Z kolei według § 1 ust. 2 pkt 5 tejże uchwały, dyscypliną sportu znaczącą dla miasta jest lekkoatletyka, z tytułu osiągnięć, w uprawianiu której skarżący ubiega się o przyznanie stypendium. Według § 3 ust. 2 pkt 1) lit. b) uchwały z 19 stycznia 2018 r., okresowe stypendium sportowe przyznawane jest zawodnikowi, który w okresie od 1 października roku poprzedzającego złożenie wniosku do 30 września roku, w którym złożono wniosek, uzyskał co najmniej jedno z następujących osiągnięć sportowych, o ile zawody tej rangi lub w danej kategorii wiekowej są rozgrywane: zajął miejsce od 1 do 8 podczas mistrzostw Polski seniorów, młodzieżowych mistrzostw Polski, mistrzostw Polski juniorów, ogólnopolskiej olimpiady młodzieży, mistrzostw Polski juniorów młodszych, mistrzostw Polski młodzików. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 uchwały z 19 stycznia 2018 r., okresowe stypendium sportowe przyznawane jest w formie pieniężnej, a wysokość okresowego stypendium sportowego uzależniona jest od osiągniętych wyników sportowych zawodnika. Okresowe stypendium sportowe przyznaje się w wysokości 700,00 zł brutto miesięcznie – za zajęcie miejsca od 4 do 8 podczas mistrzostw Polski seniorów, a w wysokości 300,00 zł brutto miesięcznie za zajęcie miejsca od 4 do 8 podczas młodzieżowych mistrzostw Polski, mistrzostw Polski juniorów, ogólnopolskiej olimpiady młodzieży, mistrzostw Polski juniorów młodszych lub mistrzostw Polski młodzików (§ 4 ust. 3 pkt 2 i 5 uchwały z 19 stycznia 2018 r.). Wniosek o przyznanie okresowego stypendium sportowego może złożyć klub sportowy, związek sportowy, zawodnik lub jego opiekun prawny oraz inny podmiot mający interes prawny, w terminie do 15 października roku poprzedzającego przyznanie stypendium na podstawie osiągnięć lub wyników sportowych uzyskanych od 1 października roku poprzedzającego złożenie wniosku do 30 września roku, w którym składa się wniosek (§ 5 ust. 1 uchwały z 19 stycznia 2018 r.). Prezydent Miasta przyznaje lub odmawia przyznania okresowego stypendium sportowego w drodze decyzji administracyjnej (§ 7 uchwały z 19 stycznia 2018 r.).

Analizując treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć na tle powołanych powyżej przepisów prawa należało dojść do przekonania, że organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem błędnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w konsekwencji wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że wniosek o przyznanie stypendium sportowego został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w § 5 ust. 1 uchwały z 19 stycznia 2018 r. Poza sporem jest, że skarżący spełnił także wymóg z § 1 ust. 2 pkt 2 i 3 uchwały z 19 stycznia 2018 r., bowiem jest osobą fizyczną, która brała udział we współzawodnictwie sportowym i zamieszkuje w Z. Skarżący spełnił również wymóg § 3 ust. 1 uchwały z 19 stycznia 2018 r. Ubiegał się bowiem o przyznanie stypendium w dyscyplinie sportu wskazanej w § 1 ust. 2 pkt 5 uchwały z 19 stycznia 2018 r., a powołane przez skarżącego i udokumentowane wyniki sportowe zostały osiągnięte w terminie wskazanym w jej § 5 ust. 1.

Sporna w niniejszej sprawie pozostaje natomiast kwestia, czy zajęcie przez skarżącego [...] miejsca w sztafecie 4x200 podczas imprezy sportowej, która odbyła się w K. 8-9 czerwca 2019 r., było zajęciem 6 miejsca podczas rywalizacji sportowej mającej status mistrzostw Polski seniorów, a tym samym, czy uprawniało to skarżącego do uzyskania stypendium sportowego na podstawie przepisów uchwały z 19 stycznia 2018 r.

Zdaniem sądu, udzielając odpowiedzi w powyższej kwestii wypada dostrzec, że regulamin PZLA Sztafetowych Mistrzostw Polski, które odbyły się w K. 8-9 czerwca 2019 r. przewidywał rywalizację w kategorii seniorów. Zgodnie z pkt 5 tegoż regulaminu zawody te odbywały się w następujących kategoriach wiekowych: U16 (młodzicy) – gdzie uprawnieni do udziału byli zawodnicy urodzeni w latach 2004-2005; U18 (juniorzy młodsi) – gdzie uprawnieni do udziału byli zawodnicy urodzeni w latach 2002-2003, U20 (juniorzy) – gdzie uprawnieni do udziału byli zawodnicy urodzeni w latach 2000-2001, Open – gdzie do udziału uprawnieni byli zawodnicy urodzeni w latach 2005 i starsi. Wypada zatem skonstatować, że regulamin powyższych zawodów przewidywał w kategorii Open rywalizację m. in. zawodników powyżej 23 roku życia, a zatem seniorów. Jakkolwiek kategoria Open nie dopuszczała do udziału w tych zawodach wszystkich zawodników, to z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy istotne jest to, że przewidywała ona udział w tych zawodach seniorów, dopuszczając jednocześnie rywalizację z nimi zawodników niższych kategorii wiekowych. Taki charakter kategorii wiekowej Open potwierdził Prezes Polskiego Związku Lekkiej Atletyki w zaświadczeniu z 13 listopada 2019 r. Jakkolwiek nie można zgodzić się z konstatacją tegoż oświadczenia, że w rozumieniu regulaminu PZLA Sztafetowych Mistrzostw Polski w K. kategoria Open była kategorią tożsamą z kategorią senior, bowiem kategoria wiekowa Open jest kategorią szerszą i obejmuje m. in. kategorię senior, gdyż nie ogranicza możliwości startu w takich zawodach wyłącznie do seniorów, ale dopuszcza także udział zawodników niższych kategorii wiekowych, to jednak istotna jest treść tegoż oświadczenia, z której należy wyprowadzić wniosek, że wyniki uzyskane w kategorii Open są wynikami w najwyższej kategorii wiekowej, a zatem w kategorii seniorskiej. W tym zakresie wypada zauważyć, że rywalizacja sportowa w formule open (zarówno wiekowej jak i terytorialnej) jest coraz częściej wykorzystywana we współczesnym sporcie, co przyczynia się nie tylko do uatrakcyjnienia zawodów sportowych, ale także pozwala na uwzględnienie w zawodach seniorskich tych zawodników niższych klas wiekowych, których osiągnięcia sportowe dorównują już seniorom, a nierzadko je przewyższają. Powyższa formuła rozgrywek sportowych w żadnym razie nie dyskredytuje osiągniętych wyników, a wręcz przeciwnie podkreśla ich wagę z uwagi na bardziej otwartą formułę rywalizacji. Tak więc pomimo tego, że w zawodach Open rangi mistrzostw Polski mieli prawo uczestniczyć nie tylko seniorzy, to uzyskiwane wyniki należy traktować jako osiągnięcia najlepszych zawodników w danej dyscyplinie sportu, reprezentujących kluby sportowe posiadające ważną licencję PZLA i mających polskie obywatelstwo. W powyższym kontekście niezrozumiałe są uwagi organu na temat deprecjonowania kategorii Open z uwagi na możliwości wygrania zawodów rangi mistrzostw Polski w tej formule, przez zawodników spoza kategorii seniorskiej. Wyrażone przez organ uwagi rozmijają się także z praktyką istniejąca we współczesnym sporcie. W zaświadczeniu z 13 listopada 2019 r. Prezes PZLA wyjaśnił zresztą, że w przypadku tych zawodów połączenie mistrzostw Polski w wielobojach z rywalizacją sztafet pozwoliło na zwiększenie prestiżu wydarzenia.

Mając na uwadze co zostało już powiedziane nie może ulegać wątpliwości, że wynik skarżącego osiągnięty w zawodach PZLA Sztafetowych Mistrzostw Polski w K. wypełnia przesłankę wskazaną w § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b) uchwały z 19 stycznia 2018 r. Przyjęcie odmiennego stanowiska, wykluczającego seniorów z grupy zawodników uprawnionych do przyznania stypendium, tylko i wyłącznie z uwagi na tekstualny charakter zapisów i brak tożsamości pojęć użytych w uchwale z 19 stycznia 2018 r. i w regulaminie powyższej imprezy sportowej PZLA, byłoby nie tylko nielogiczne, ale również sprzeczne z celem u.o.s. oraz podjętej na jej podstawie uchwały. Celem tym jest sprzyjanie popularyzacji wszelkich form aktywności fizycznej, natomiast świadczenia, o których mowa w art. 31 ust. 1 u.o.s., mając charakter motywacyjny, winny przyczyniać się do popularyzacji sportu, tworzenia systemu zachęt do jego uprawiania i osiągania coraz lepszych wyników sportowych (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 15 grudnia 2016 r., II SA/Sz 1228/16; wyrok WSA w Gdańsku z 23 lutego 2017 r., III SA/Gd 1126/16).

Zrekonstruowana powyżej treść § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b) uchwały z 19 stycznia 2018 r. wskazuje wyraźnie, że nie wszystkie okoliczności badanej sprawy zostały należycie ocenione w toku dotychczasowego postępowania z punktu widzenia możliwości prawidłowego zastosowania powyższej regulacji. Warto zaznaczyć, że organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Ponadto uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne winno wyjaśniać podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Stanowiska organu drugiej instancji dotyczącego zaświadczenia Prezesa Polskiego Związku Lekkiej Atletyki z 13 listopada 2019 r. nie sposób uznać za wypełniające powinność oceny przedstawionego przez stronę dowodu. Odnoszący się do tego dowodu fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowił co najwyżej próbę polemiki z treścią tegoż zaświadczenia.

Zwrócić należy także uwagę na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie przyznania stypendium sportowego. Organ w tego typu sprawach zobowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą decyzji o uznaniowym charakterze. Ma to szczególne znaczenie zwłaszcza wtedy gdy organ ma pozbawić obywatela praw, nałożyć na niego obowiązek, czy odmówić mu możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych przez prawo. W przypadku decyzji uznaniowych szczególne znaczenie ma wyrażona w art. 11 k.p.a. zasada przekonywania, która sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, a to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać stronę o zasadności decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Rozważenie interesów, tj. słusznego interesu strony i interesu publicznego, powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., tak aby umożliwić kontrolę instancyjną, a następnie sądową.

Sumując należy wskazać, że organy w niniejszej sprawie wadliwie zrekonstruowały treść § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b) uchwały z 19 stycznia 2018 r., a nadto naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego, bowiem wyciągnęły błędne wnioski ze zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) uznając, że skarżący nie spełnia przesłanek przyznania okresowego stypendium sportowego za rok 2020 z tytułu zajęcia [...] miejsca podczas Sztafetowych Mistrzostw Polski w sztafecie 4x200, które odbyły się w K. 8-9 czerwca 2019 r. Ponadto, w sposób niedostateczny rozważyły interes strony w relacji z interesem publicznym, dopuszczając się również naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.

Konsekwencją powyższych wadliwości jest konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a.).

Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 20 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 239/20 wydanym w tożsamym stanie faktycznym i prawnym.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona od organu administracji na rzecz skarżącego kwota 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, w wysokości 480 zł oraz zwrot kwoty 17 zł stanowiącej opłatę skarbową od pełnomocnictwa.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organy zastosują się do powyższej oceny prawnej, w szczególności uwzględnią treść zaświadczenia Prezesa Polskiego Związku Lekkiej Atletyki z 13 listopada 2019 r. oraz treść regulaminu PZLA Sztafetowych Mistrzostw Polski w Krakowie, uzasadniając szczegółowo wydane w sprawie rozstrzygnięcie (art. 153 p.p.s.a.).

dc