Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 293/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4,  art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. W. na pismo Starosty Kędzierzyńsko - Kozielskiego z dnia [...], nr [...], dotyczące pojazdu o nr rej. [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia : 1) odrzucić skargę, 2) nakazać Kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrot skarżącemu G. W. kwoty 100 (sto) złotych z sum budżetowych Skarbu Państwa.


UZASADNIENIE

Skarżący G. W. pismem z dnia 29 stycznia 2010 r., zatytułowanym "Wniosek", wystąpił do Starosty Kędzierzyńsko- Kozielskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu dla 17 samochodów zarejestrowanych w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie - Koźlu. W piśmie tym, oznaczając poszczególne pojazdy, wskazał, iż dla każdego samochodu kwota została zawyżona o 425 zł, co łącznie daje kwotę 7225,00 zł do zwrotu. Swoje żądanie wywiódł z niezgodności § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski pismem z dnia [...], nr [...], ustosunkowując się do żądania G. W., odmówił zwrotu żądanej kwoty. Wskazał, że opłata w kwocie 500 zł za kartę pojazdu, dla każdego z wymienionych samochodów, została pobrana na podstawie obowiązującego, w dacie wydania karty, rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w powołanym przez wnioskodawcę wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzeczono, iż przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia stracił moc z dniem 1 maja 2006 r., czyli ze skutkiem na przyszłość.

G. W., nie zgadzając się ze stanowiskiem Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego, pismem z dnia 13 kwietnia 2010 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o uchylenie aktu Starosty z dnia [...] w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 77 ust. 4 pkt 2 i art. 77 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 91 i art. 217 Konstytucji, a także art. 6 K.p.a., w zakresie, w jakim akt Starosty nie uwzględnił wyroku Trybunału Konstytucyjnego i wydania aktu na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją i z ustawą Prawo o ruchu drogowym.

Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, iż mając na uwadze przepis art. 53 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie został wezwany w wyznaczonym terminie do usunięcia naruszenia prawa. Nadto opłaty dla wskazanych w skardze samochodów pobrane zostały na podstawie przepisów obowiązującego prawa, a to rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu i nie ma podstaw do ich zwrotu.

Sprawa ze skargi G. W. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 293/10. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 maja 2010 r. ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 293/10 wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla poszczególnych samochodów. Sprawa ze skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu [...] nr rej. [...], została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 293/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 maja 2010 r. oraz z dnia 1 czerwca 2010 r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpał tryb zaskarżenia tj. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a.), a także do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.

Odpowiadając na wezwania, w zakreślonym terminie, skarżący uiścił wymagany wpis od skargi, a także dołączył do akt sprawy pismo z dnia 22 lutego 2010 r., w którym wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie podkreślił, iż mimo braku jednoznacznego określenia, że przedmiotowe pismo stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z jego treści, jak i celu wynika, że wypełnia ono wszystkie przesłanki do uznania go za takowe wezwanie.

Na wezwanie Sądu Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski w piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2010 r. podał, że na pismo skarżącego z dnia 22 lutego 2010 r. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 12 marca 2010 r., które zostało doręczone G. W. w dniu 15 marca 2010 r. Do pisma dołączono kserokopię pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

Odpis powyższego pisma procesowego i załącznika w postaci dowodu doręczenia pisma Starosty z dnia 12 marca 2010 r. został przesłany skarżącemu, który ponadto w piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2010 r. wyjaśnił, że skargę złożył osobiście w siedzibie Starostwa w dniu 15 kwietnia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w powołanej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu.

Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się, bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego

z przepisu prawa. Stanowi, zatem czynność materialno – techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na czynność Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego z dnia [...], nr [...] było, zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do tegoż organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wbrew twierdzeniom organu skarżący dochował tego wymogu i pismem z dnia 22 lutego 2010 r. wystąpił do Starosty Kędzierzyńsko – Kozielskiego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu zauważyć należy, iż mimo braku jednoznacznego określenia, w omawianym piśmie, iż stanowi ono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to w istocie stanowi ono takie wezwanie. W doktrynie zauważalna jest bowiem tendencja do odformalizowanego traktowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, m.in. uznaje się za takie wezwanie skargę złożoną w trybie skarg i wniosków (tak M. Jaśkowiak, Akty i czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, red. J. Stelmasiak, J. Niczyporuk, S. Fundowicz, Lublin 2003, s. 171; L. Żukowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 marca 1998 r., II SA 1247/97, OSP 1999, z. 2, poz. 25).

Poza powyższym warunkiem wystąpienia przez skarżącego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, ustawodawca określił również termin, w jakim można wnieść skargę oraz tryb jej wnoszenia. W myśl art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa. Natomiast tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego reguluje art. 54 § 1 P.p.s.a., zgodnie, z którym skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Uwzględniając powyższą regulację należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie, pismem z dnia 12 marca 2010 r., które zostało doręczone osobiście G. W. w dniu 15 marca 2010 r., organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Fakt ten nie był negowany przez skarżącego. Stosownie, zatem do treści art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zaznaczyć należy, iż powołany przepis określając termin do wniesienia skargi, formułuje początek jego biegu, którym zgodnie z art. 111 § 1 K.c.

w zw. z art. 83 § 1 P.p.s.a. - będzie dzień następny po dniu, w którym skarżącemu została doręczona odpowiedź organu na wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa. Mając, zatem na uwadze, że pismo organu z dnia 12 marca 2010 r. doręczone zostało skarżącemu osobiście w dniu 15 marca 2010 r., wskazać należy, iż termin trzydziestu dni do złożenia skargi - liczony kalendarzowo - rozpoczął bieg w dniu 16 marca 2010 r., a zakończył się w dniu 14 kwietnia 2010 r. (środa). Tymczasem skarżący złożył skargę osobiście w organie drugiej instancji w dniu 15 kwietnia 2010 r., co wynika z daty prezentaty i zamieszczonej na niej adnotacji, jak również ze złożonego przez niego oświadczeniu w tym zakresie, a więc z jednodniowym uchybieniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi.

Jednym bowiem z podstawowych wymogów formalnych, który winien być dochowany przy zaskarżaniu czynności do sądu administracyjnego, jest złożenie skargi w ustawowo wyznaczonym terminie, którego zachowanie Wojewódzki Sąd Administracyjny bada z urzędu. Podkreślenia wymaga także i to, że wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Termin ten jest również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu. Uchybienie temu terminowi skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Orzeczenie w punkcie 2 postanowienia dotyczące zwrotu uiszczonej przez skarżącego opłaty wynika z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Skarżący uiścił wpis w wysokości 100 zł i stąd też nakazano zwrot tej kwoty w całości z sum budżetowych Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie.