Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 210/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 101 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 lipca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia NSA Bożena Popowska sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 805/12 w sprawie ze skargi J.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz J.F. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 805/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. ([...]) na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 w związku z art. 123 K.p.a., Prezydent Miasta Krakowa odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przebudowie fragmentu drogi oraz budowie brakujących chodników na działkach nr [...],[...] obr. [...] ul. [...] w K., oraz budowie zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obr. [...], nie znajdując podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W motywach tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 5 stycznia 2011 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK wpłynął wniosek J.F. właściciela dz. nr [...] i [...] obr. [...] o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Przyczyną zawieszenia postępowania miałoby być prowadzone z wniosku Gminy Miejskiej K. przez Sądem Rejonowym dla [...] (sygn. akt [...]) postępowanie o wznowienie postępowania w przedmiocie zasiedzenia przez M.O. własności graniczących z terenem inwestycji działek.

Organ pierwszej instancji ustalił, że w księdze wieczystej prowadzonej dla działek nr [...] i [...] jako właściciel w/w nieruchomości figuruje M.O. Wpis nastąpił na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lutego 2009 r., natomiast w dziale III księgi wpisane jest ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem stwierdzającym nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia przez M.O. Z powyższego wynika, że wznowienie postępowania może zakończyć się oddaleniem wniosku M.O. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, co skutkować będzie utratą przez niego przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Okoliczność ta miałaby wpływ na postępowanie, ale jedynie w kwestii ustalenia prawidłowego kręgu stron. Zmiana właściciela nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie będzie miała jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym organ wskazał, że wynik postępowania w sprawie zasiedzenia nie stanowi zagadnienia wstępnego.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył J.F., który zarzucił naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Podał, że wynik prowadzonego przez Sąd postępowania o zasiedzenie nieruchomości graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji będzie rzutował na ustalenie kręgu stron postępowania. Toczyć się ono musi przy udziale wszystkich stron, zaś podstawowym obowiązkiem organu administracji jest dążenie do zapewnienia tym stronom czynnego udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając takie stanowisko podkreślono, iż norma art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. dotyczy zagadnienia wstępnego, a więc takiego które musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji.

Z powyższego wynika, że przymiot zagadnienia wstępnego mogą mieć tylko rozstrzygnięcia, które warunkują wydanie orzeczenia merytorycznego. Zagadnienie wstępne dotyczy więc sytuacji, w której rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia, bez rozstrzygnięcia którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu głównym. Oczekiwanie na rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiedzenia, nie czyni niemożliwym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jeśli postępowanie sądowe o zasiedzenie zakończy się prawomocnym rozstrzygnięciem na skutek którego nastąpi zmiana właściciela przedmiotowych działek, organ administracji będzie musiał dokonać korekty stron postępowania.

Na powyższe postanowienie J.F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia go poprzedzającego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi i wyjaśnił, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. To od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu administracyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania.

Rację ma skarżący twierdząc, że obowiązkiem organu jest ustalenie kręgu osób zainteresowanych i zawiadomienie ich o postępowaniu. Po pierwsze jednak obowiązek ten ma charakter proceduralny, co do zasady ma więc służyć zapewnieniu ochrony uprawnień procesowych osób zainteresowanych. Zagadnienie wstępne zaś, stanowiące niewyjaśniony problem materialnoprawny, jest zupełnie inną kategorię: nie istnieje dopóki ustalenie stanu sprawy, jego subsumcja i określenie sankcji są aktualnie możliwe.

Po wtóre obowiązek ustalenia prawidłowego kręgu uczestników postępowania administracyjnego nie jest realizowany jednorazowo, lecz trwa aż do czasu zakończenia tego postępowania. Każdy, kto ma w tym prawny interes, winien być o postępowaniu zawiadomiony, bez względu na to, na jakim etapie tego postępowania nabył stosowne uprawnienia. Ustalenie stanu tej sprawy, jego subsumcja i określenie sankcji są aktualnie możliwe i w obecnym stanie niezależne od ewentualnej przyszłej zmiany przepisów prawa.

Zasadnie zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. W związku z tym skargę jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J.F. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), a mianowicie:-

1/ art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku całkowitej kontroli postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pod względem jego zgodności z prawem, tj. m.in. art. 28 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a także art. 7 i art. 77 K.p.a.,

2/ naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalenie skargi, podczas gdy skarga powinna być w całości uwzględniona, albowiem kontrolowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] stycznia 2012 r. jest obarczone wadami prawnymi stanowiącymi przesłanki jego uchylenia, albowiem:

a/ organ naruszył art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez błędną interpretację przepisów i niewłaściwe przyjęcie, iż nie zachodzą wskazywane przez skarżącego przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, a to w związku z zakończonym postępowaniem dotyczącym wznowienia postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] obręb [...], objętych księgą wieczystą [...], wskutek czego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Przebudowa fragmentu drogi oraz budowa brakujących chodników na działkach nr [...],[...] obr. [...] ul. [...] w K. oraz budowa zjazdu z działki nr [...] na działki nr [...] obr. [...]" prowadzone jest bez prawidłowego ustalenia kręgu stron tego postępowania, a tym samym bez udziału wszystkich uprawnionych stron postępowania, a wobec tego niewątpliwie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania,

b/ organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, czym naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez całkowite zaniechanie wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a to poprzez nienależyte wykonanie ciążących na organach administracji obowiązków wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności obowiązku ustalenia stanu postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] obręb [...], objętych księgą wieczystą [...]; 3/ naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji rażącego naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów K.p.a., tj. art. 7 oraz 77 K.p.a., art. 28 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji naruszenie "art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a." oraz art. 151 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie przez Sąd skargi, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia SKO w K., a także poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa, gdyż w niniejszej sprawie oba organy, tj. SKO i Prezydent Miasta Krakowa prowadziły postępowanie w sposób wadliwy i błędnie nie zawiesiły postępowania, pomimo że po prawidłowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego niewątpliwie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

Podnosząc powyższe zarzuty, w oparciu o art. 176 P.p.s.a., wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na zasadzie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo wskazano w skardze kasacyjnej jako naruszony w sprawie przepis art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. polegający na wadliwym wykonaniu obowiązku kontroli postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. pod względem zgodności z prawem, w tym art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Usprawiedliwiony jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., a więc błędnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy oddalenia skargi w sytuacji naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Podzielając zarzut naruszenia powołanych wyżej norm prawa procesowego jednocześnie wskazać należy, iż wadliwe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji określające zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jako zgodne z prawem. To zaś nie pozwalało na pozostawienie w obrocie prawnym wadliwego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż przedmiot niniejszej sprawy stanowiło postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez organ pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zgodnie z art. 101 § 3 K.p.a. w brzmieniu nadanym tej normie ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Przed nowelizacją przepis powyższy brzmiał następująco: "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Wprowadzone w treści art. 101 § 3 K.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. zmiany wywołały zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze rozbieżności interpretacyjne dotyczące kwestii dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Z kolei przesądzenie tego zagadnienia jest istotne z uwagi na treść art. 141 § 1 K.p.a., w myśl którego to przepisu na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Przechodząc do analizy powyższego problemu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że wskazana wyżej nowelizacja miała na celu ograniczenie dopuszczalności wnoszenia zażaleń na rozstrzygnięcia niehamujące biegu postępowań administracyjnych. Aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania"). Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Stwierdzić trzeba, iż za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 K.p.a. Zauważyć przy tym trzeba, iż taki był też cel nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a., którą m.in. wprowadzono do porządku prawnego nowy rodzaj środka zaskarżenia, tj. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Cel ten został również niejako wzmocniony nawiązującą do tej skargi ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173).

Z przedstawionych wyżej przyczyn uzasadnione pozostaje wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Trudno bowiem przyjmować, aby racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego przedłużaniu. Podkreślić przy tym należy, iż strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie bowiem z art. 142 K.p.a. strona wskazane wyżej rozstrzygnięcie może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. Na takie też przyczyny uzasadniające wykluczenie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wskazywano w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2987). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania - porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12, LEX nr 1356312, podobnie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1617/12, LEX nr 1370497.

Tym samym przy uwzględnieniu powyższych rozważań niesporne jest, iż w świetle art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, a więc takie jak wydano w przedmiotowej sprawie, zażalenie nie przysługuje. Natomiast w niniejszej sprawie takie zażalenie uznano za dopuszczalne i zostało ono merytorycznie ocenione przez organ drugiej instancji w kontrolowanym postanowieniu, zaś Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił je jako zgodne z prawem. Skarga kasacyjna zawiera prawidłowo oznaczone naruszenie niektórych przepisów procesowych wyżej wskazanych, lecz nie zawiera w uzasadnieniu kasacji właściwych argumentów na ich poparcie. Uznano jednak, że to zarzuty skargi kasacyjnej wiążą w tej sprawie.

Z wyżej wskazanych względów wynika, iż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola rozstrzygnięcia organu odwoławczego, w zakresie w jakim zaakceptowano merytoryczną możliwość orzekania przez ten organ, narusza normy art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a., jak i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Ustalenie to czyniło częściowo zasadne podniesione zarzuty dotyczące naruszenia ww. norm. Odnośnie natomiast przedstawionej we wniesionej skardze kasacyjnej argumentacji co do istnienia podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, stwierdzić trzeba, iż jest ona całkowicie nieusprawiedliwiona wobec wskazanej powyżej niedopuszczalności wniesionego w sprawie zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji.

Dlatego też trafnie wskazano w kasacji, iż wadliwie przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował przepis art. 151 P.p.s.a., albowiem norma ta ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy skarga nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast wskazane wyżej rozważania nie uzasadniają takiego stanowiska.

Tym samym przy ponownym rozpoznawaniu wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych rozważań.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na mocy art. 203 pkt 1 P.p.s.a.