Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 684/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 210/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie z skargi L. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 14 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia : oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 210/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie L. W. na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2016 r. wydane w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej zwana: "ustawa zmieniająca"), która zasadniczo zmieniła zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza. W sprawach wszczętych od tego dnia wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza - orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej zwana: "p.p.s.a."), zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji. WSA w Lublinie podkreślił, że postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie należy do katalogu postanowień objętych wyżej wymienioną regulacją, a tym samym jest ono niezaskarżalne.

Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżąca wywiodła zażalenie w którym wniosła o uchylenie postanowienia i zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że orzeczenie Sądu I instancji oznacza zamknięcie drogi do obrony jej praw. W ocenie Skarżącej nadanie biegu zażalenia wypełniałoby wymogi sprawiedliwości społecznej. Orzeczenie WSA w Lublinie godzi w godność Skarżącej oraz jest sprzeczne z zasadą sprawiedliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja p.p.s.a., mocą której został zmieniony m. in. art. 260 p.p.s.a. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, art. 260 p.p.s.a. otrzymał w § 1 następujące brzmienie: "Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy". W § 2 przyjęto natomiast, że "W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" a w § 3, że "Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym". Postępowanie zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi. W niniejszej sprawie skargę wniesiono w dniu 19 lutego 2016 r., a więc w dacie obowiązywania zmian wynikających z ustawy zmieniającej. W rezultacie zastosowanie miał art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, z którego wynika obecnie, że Sąd I instancji rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc Sąd I instancji, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to od wydanego przez ten Sąd postanowienia, na podstawie art. 260 p.p.s.a., nie służy już środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z przepisu szczególnego.

Wobec powyższego, skoro od postanowienia WSA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2016 r. nie przysługiwał środek odwoławczy, zażalenie z dnia 8 lipca 2016 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, co prawidłowo zostało stwierdzone przez Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2016 r.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.