Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1342/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 6,8,39
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8  art. 18
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za lata 2014-2016 - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. decyzją nr [...] z dnia 22 sierpnia 2018 r. ustalił T. G. kwotę nienależnie pobranych płatności, uzyskanych na mocy decyzji tego organu nr [...] i [...] w łącznej wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu wskazano, że T. G. w kolejnych latach od 2013 r. do 2017 składał wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych – pakiet 7 – zachowanie zagrożonych zasobów zwierząt w rolnictwie w wariancie 7.2.2. – Konie huculskie do 7 sztuk zwierząt (w roku 2016 – do 8 sztuk). We wniosku za rok 2017 nie zadeklarował klaczy [...]. W piśmie z dnia 15 maja 2018 r. wyjaśnił, że klacz po urodzeniu martwego źrebięcia (21 grudnia 2016 r.) została przeniesiona do wykazu klaczy proponowanych; klacz urodziła w dniu 20 listopada 2017 r. zdrowego źrebaka. T. G. oświadczył, że o tych faktach informował [...] Związek Hodowców Koni i otrzymał zapewnienie, że nie musi zastępować wymienionej klaczy. Organ wskazał, że zgodnie z § 39 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2023 płatność podlega zwrotowi m. in. gdy rolnik zmniejszył liczbę zwierząt danej rasy lokalnej, objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 do poziomu niższego niż liczba zwierząt danej rasy, do którego została przyznana pierwsza płatność. Organ stwierdził, że T. G. nie dotrzymał zobowiązania w opisanym pakiecie i wariancie.

T. G. we wniesionym odwołaniu wskazał, że wypełnił wszystkie wymogi, wynikające z rozporządzenia. Wskazał, że w roku 2016 r. zwiększył liczbę zwierząt. Klacz [...] była utrzymywana przez cały 2016 r., dopiero w roku 2017 zmniejszył liczbę zwierząt, przedstawiając oświadczenie na 7 klaczy. Skarżący zaznaczył, że mógł zarówno zmniejszyć, jak i zwiększyć liczbę zwierząt. Zwrócił się o odstąpienie od ustalenia nienależnie pobranych płatności.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 19 października 2018 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że klacz [...] – jedna z siedmiu zadeklarowanych do pierwszej płatności – została następnie zastąpiona klaczą [...]. Kiedy jednak klacz [...] została ze stada wyłączona, skarżący nie zastąpił ją innym zwierzęciem. Mimo że w roku 2016 nastąpiło zwiększenie ilości koni, to zobowiązania nie zostało dotrzymane – strona powinna bowiem przez pięć lat utrzymywać te same zwierzęta, które zgłosiła do pierwszej płatności, względnie zaś – zastąpić je innymi. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego wskazał też, że nie zaistniały żadne okoliczności, uniemożliwiające ustalenie kwot, które nie powinny być pobierane.

T. G. wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zwracając się o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 6, art. 7a § 1i art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej oraz dokonywanie interpretacji przepisów prawa wbrew ich literalnemu brzmieniu, w sposób rozszerzający i odbiegający od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, działając przy tym na niekorzyść skarżącego, co narusza jednocześnie zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nienależyte rozważenie całokształtu okoliczności sprawy i nie rozpatrzenie wyczerpująco całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyjaśnień złożonych skarżącego dotyczących faktu, że klacz [...] nie wyszła ze stada w okresie, na którym przyznano wobec niej płatności, a także nie wzięcie pod uwagę zajętego stanowiska przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi;

Dalej skarżący zarzucił dalej błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że:

- brak zadeklarowania klaczy [...] w 2017 roku spowodował, iż ilość zwierząt objętych zobowiązaniem środowiskowym w wariancie 7.2.2. uległa zmniejszeniu względem ilości sztuk, co do których skarżący podjął się realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2013 roku na okres pięciu lat, podczas gdy sytuacja taka nie miała miejsca, a skarżący w zobowiązaniu środowiskowym w 2017 roku wskazała taką samą ilość sztuk koni rasy huculskiej, jak w pierwszym roku złożenia wniosku i podjęcia się realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego;

- skarżący zaniechał w 2017 roku kontynuowania zobowiązania poprzez zmniejszenie liczby zwierząt objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym do poziomu niższego niż liczba zwierząt, do których została przyznana pierwsza płatność rolnośrodowiskowa, podczas gdy w 2017 roku kontynuował zobowiązanie i zadeklarował taką samą liczbę zwierząt, jak w roku . otrzymania pierwszej płatności;

- klacz [...] wyszła ze stada wcześniej niż 40 dni przed 15 marca 2017 roku i w związku z tym konieczne było jej formalne zastąpienie, podczas gdy klacz [...] nie wyszła ze stada wcześniej niż 40 dni przed 15 marca 2017 roku, była utrzymywana przez skarżącego przez cały okres na który przyznano wobec niej płatności rolnośrodowiskowe, a nadto pozostaje w stadzie skarżącego do dnia dzisiejszego.

Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, a to:

- § 39 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 poprzez jego błędną wykładnię w zakresie uznania, że płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi, w przypadku gdy beneficjent płatności najpierw zwiększył liczbę zwierząt rasy lokalnej objętych zobowiązaniem, a następnie zmniejszył tę liczbę, poprzez wyprowadzenie w kolejnym roku z zobowiązania konkretnego zwierzęcia, wobec którego została przyznana pierwsza płatność środowiskowa, pomimo zachowania poziomu liczby zwierząt, do których została przyznana pierwsza płatność rolnośrodowiskowa;

- § 6 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zmniejszenie zwierząt liczby dane rasy lokalnej może nastąpić jedynie wobec konkretnych zwierząt wprowadzonych do zobowiązania w ramach jego zwiększenia i nie jest możliwe wyłączenie z zobowiązania (poprzez procedurę zmniejszenia) zwierzęcia objętego pierwszą płatnością rolnośrodowiskowa, podczas gdy literalne brzmienie przepisu § 6 ust. 1 pkt 6 nie wskazuje, że zmniejszenie liczby zwierząt może dotyczyć jedynie zwierząt uprzednio wprowadzonych do zobowiązania poprzez jego zwiększenie a istotne w myśl wskazanego przepisu jest utrzymanie poziomu liczby zwierząt, co do których została przyznana pierwsza płatność rolnośrodowiskowa;

- § 6 ust. 1 pkt 6 oraz § 8 ust. 1 tego rozporządzenia poprzez dokonanie błędnej interpretacji wskazanych przepisów i uznanie, że przepis § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia należy interpretować łącznie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, podczas gdy wskazane przepisy przewidują trzy różne i samoistne możliwość zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego tj. albo poprzez zwiększenie lub zmniejszenie zobowiązania — gdy dochodzi do modyfikacji liczby zwierząt objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym oraz zastąpienie zwierzęcia objętego zobowiązaniem na inne zwierzę tego samego gatunku — tj. sytuację, w której nie dochodzi do modyfikacji zmiany liczby zwierząt objętych zobowiązaniem;

- § 8 ust. 4 tego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący w 2017 roku dokonał wymiany zwierząt w okresie składania wniosków o płatność, w związku z czym nie musiał składać dokumentów o zastąpieniu, a jedynie wykaz zwierząt zakwalifikowanych do programu;

- § 39 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji Europejskiej (EU) nr 65/2011 poprzez jego błędne zastosowanie w następstwie błędnego uznania, że skarżący nie zrealizował swojego zobowiązania rolnośrodowiskowego i otrzymana przez niego płatność powinna zostać zwrócona.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W skardze podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, błędów w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia przepisów prawa materialnego. Z zasady gdy w środku zaskarżenia zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (w niniejszej sprawie – wraz z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych), ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organy jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie zarzucanych naruszeń przepisów postępowania, nadto – nie będąc związany granicami środka zaskarżenia i jego podstawami – nie stwierdził żadnych innych uchybień przepisom k.p.a. Podstawową kwestią, którą należało w sprawie wyjaśnić było to, czy nastąpiło zmniejszenie liczby stada zwierząt zakwalifikowanych do programu ochrony zasobów genetycznych oraz czy skarżący utrzymał przez cały okres pobierania płatności te same zwierzęta, które zgłosił w pierwotnym wniosku, względnie – czy dokonał ich właściwego zastąpienia.

Organy ustaliły, że do pierwszej płatności w 2013 r. zgłoszone zostały klacze: [...] i [...]. W roku 2014 klacze [...] zostały zastąpione przez [...]. W roku 2015 klacz [...] została zastąpiona przez klacz o imieniu [...]. W roku 2016 [...] zastąpiła [...] – klacz [...], natomiast [...] – klacz nosząca imię [...]. Dodatkowo stado powiększone zostało o klacz [...]. W roku 2017 [...] zastąpiła [...], natomiast klacz [...] (zastępująca [...] z pierwszego składu stada) nie została zgłoszona do płatności; w pozostałym zakresie zmian składu stada nie było.

Nie można się zgodzić z zarzutami strony, jakoby doszło do naruszenia przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie tego, że klacz [...] wyszła ze stada zwierząt zakwalifikowanych do płatności. Ustalenia w tym zakresie organy poczyniły bowiem na podstawie oświadczenia samego skarżącego, który na piśmie poinformował organ, że klacz [...] urodziła końcem 2016 r. martwe źrebię, wskutek czego została przeniesiona do wykazu klaczy proponowanych do programu ochrony zasobów genetycznych koni rasy huculskiej. Wobec tego fakt dalszego utrzymywania klaczy, brak zmiany własności i fizycznej obecności konia w stadzie nie może być uznany za równoznaczny z utrzymaniem jej w składzie stada zwierząt kwalifikowanych do płatności. Klacz opuściła to stado, dodatkowo sam skarżący wskazał, że nie dokonał jej zastąpienia innym zwierzęciem.

Organy poczyniły powyższe ustalenia na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego. Wobec jednoznacznej treści oświadczenia skarżącego dalsze gromadzenie dowodów na okoliczność formalnego przyporządkowania klaczy [...] do stada koni zakwalifikowanych do płatności nie było konieczne. Stan faktyczny sprawy w niezbędnym zakresie został zatem wyjaśniony (art. 7 k.p.a.), cały materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i rozpatrzony (art. 77 § 1 k.p.a.), a na jego podstawie organy oceniły, jakie okoliczności zostały udowodnione (art. 80 k.p.a.). Wyczerpujące uzasadnienia obu decyzji (art. 107 k.p.a.) pozwalają odtworzyć tok rozumowania organów i dokonać kontroli tych aktów administracyjnych. Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie przepisów postępowania, wobec czego ustalenia, poczynione przez organy, a dotyczące wyjścia klaczy [...] ze stada koni zakwalifikowanych do płatności podziela i uznaje za własne.

Kolejne zarzuty, podniesione jako błędne ustalenia faktyczne, a związane z kwestią zmniejszenia ilości zwierząt objętych zobowiązaniem oraz zaniechania kontynuacji zobowiązania mogą być rozpoznane jedynie łącznie z zagadnieniami o charakterze materialnoprawnym. Zarzuty te w istocie zmierzają bowiem nie do zakwestionowania faktów, ale oceny prawnej stwierdzonych przez organy okoliczności.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie mają przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. poz. 361 ze zm., dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe).

Stosownie do § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zasadą jest, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji. Wyjątkami są sytuacje, gdy przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego dopuszczają dokonanie takiej zmiany; wyjątki te są wyliczone m. in. we wskazanym § 6. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zmiana może polegać na zwiększeniu liczby zwierząt danej rasy lokalnej objętych tym zobowiązaniem w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 lub zmniejszeniu liczby tych zwierząt, jeżeli mimo tego zmniejszenia liczba tych zwierząt nie będzie niższa niż liczba zwierząt danej rasy, do których została przyznana:

a) pierwsza płatność rolnośrodowiskowa lub

b) płatność rolnośrodowiskowa za 2011 r. - w przypadku gdy zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach tego pakietu zostało podjęte przed dniem 15 marca 2011 r.

Z treści powołanego przepisu wynika wymóg, aby ilość zwierząt danej rasy, do których przyznano płatność, w ciągu całego okresu pobierania płatności nie była mniejsza niż liczba zwierząt, do której przyznano pierwszą płatność. Jednak nie można tego warunku niezbędnego traktować jako jedynego, a normy § 6 ust. 1 pkt 6 nie można odczytywać z pominięciem pozostałych przepisów rozporządzenia, w szczególności z § 8. W myśl § 8 ust. 1, w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 zwierzęta rasy lokalnej objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym mogą być w trakcie jego realizacji zastąpione zwierzętami tej samej rasy, jeżeli zwierzęta te spełniają warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Zgodnie z § 8 ust. 2 zastąpienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 40 dni od dnia powzięcia informacji o konieczności zastąpienia zwierzęcia. Jak wynika z § 8 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego o zastąpieniu, o którym mowa w ust. 1, rolnik informuje kierownika biura powiatowego Agencji w terminie 30 dni od dnia jego dokonania, składając kopię dokumentu sporządzonego na formularzu udostępnionym przez Agencję, obejmującego oświadczenia:

1) rolnika,

2) podmiotu prowadzącego księgi hodowlane - w przypadku klaczy, loch i owiec matek,

3) podmiotu upoważnionego do realizacji lub koordynacji działań w zakresie ochrony zasobów genetycznych - w przypadku krów, klaczy i owiec matek

- zawierające wskazanie zwierząt, jakie zostały zastąpione i jakimi je zastąpiono.

Nadto w przypadku gdy zastąpienie, o którym mowa w ust. 1, zostało dokonane w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, lecz przed dniem złożenia wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, o zastąpieniu, o którym mowa w ust. 1, rolnik może poinformować kierownika biura powiatowego Agencji, dołączając do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej kopię dokumentu, o którym mowa w § 24 ust. 2 pkt 2 (§ 8 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego).

Z powyższego unormowania wynika, że zastąpienie jest czynnością w pewnym stopniu sformalizowaną, wymagającą dopełnienia określonych wymogów informacyjnych. Zastąpieniem w rozumieniu § 8 rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie będzie zatem każda sytuacja, kiedy stan stada nie zmienił się, ponieważ liczba zwierząt do stada dołączonych odpowiada liczbie zwierząt, które stado opuściły, ale tylko taka sytuacja, gdy liczebność stada została utrzymana, a jednocześnie dopełniono formalności, przewidzianych w § 8 ust. 2 i 3 lub 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Słusznie zatem organy administracji wyprowadziły z powyższych przepisów wniosek, że zachowanie minimalnego stanu liczebnego stada, nie mniejszego niż liczba, do której przyznano pierwszą płatność, oznacza sytuację, gdy:

- w stadzie pozostają wszystkie te zwierzęta, które znajdowały się w jego składzie w momencie przyznawania pierwszej płatności, albo

- zwierzęta z pierwotnego składu stada, do którego przyznano płatność, zostały zastąpione w sposób, opisany w § 8 ust. 2, 3 lub 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Należy też podzielić wniosek, że zwykłe dołączenie kolejnego osobnika do stada, bez dopełnienia formalności, nie może być uznane za równoznaczne z zastąpieniem zwierzęcia, które znajdowało się w pierwotnym składzie stada, do którego przyznano płatność.

Mając na względzie prawidłowe ustalenia faktyczne organów, należy stwierdzić, że spośród siedmiu klaczy z pierwotnego składu stada, klacze:

- [...] – pozostawała w latach 2013 – 2017 cały czas w składzie stada;

- [...] zostały zastąpione prawidłowo, w sposób czyniący zadość wymogom § 8 rozporządzenia;

- klacz [...] została co prawda zastąpiona przez klacz [...], ale po wyjściu tej ostatniej ze stada zastąpienie nie zostało dokonane;

- do stada dołączyła klacz [...], jednak jej dołączenie nie może zostać uznane za zastąpienie klaczy [...].

Zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. b rozporządzenia Komisji UE nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L. 2011/25 s. 8) pomoc objęta wnioskiem ulega zmniejszeniu lub nie jest przyznawana, jeżeli nie spełniono kryteriów kwalifikowalności innych niż kryteria związane z wielkością obszaru lub liczbą zwierząt zadeklarowanych. W przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych.

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi m. in. pod warunkiem, że realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej. Dokonanie w zobowiązaniu zmian, nie mieszczących się w katalogu modyfikacji dopuszczalnych (m. in. wymienionych w § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego) oznacza brak realizacji tego zobowiązania.

W myśl § 39 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi również w przypadku, gdy rolnik zmniejszył liczbę zwierząt danej rasy lokalnej objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 do poziomu niższego niż liczba zwierząt danej rasy, do których została przyznana:

a) pierwsza płatność rolnośrodowiskowa lub

b) płatność rolnośrodowiskowa za 2011 r. - w przypadku gdy zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach tego pakietu zostało podjęte przed dniem 15 marca 2011 r.

Na tle stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że zaistniały podstawy do zwrotu płatności, albowiem liczba zwierząt, objętych zobowiązaniem została przez skarżącego zmniejszona, a zatem zaniechał on kontynuowania tego zobowiązania. Organy prawidłowo zastosowały zatem przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.