Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 91/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 32 ust. 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2015 poz 990
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej - tekst jedn.
article: art. 121 par. 1 art. 180 par. 1 art. 191
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2 ust. 2 ust. 3 ust. 6 art. 6 art. 7 art. 14 ust. 1 art. 23a art. 89 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 2 art. 90 art. 91
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37   art. 1 pkt 11 art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Marek Sachajko Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi Q. M. G. i A. G. spółka jawna z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 listopada 2018 r. w sprawie [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej: ,,o.p.", w zw. z art. 2 ust. 3-5, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, dalej: ,,u.g.h.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika W. Urzędu Celno – Skarbowego z dnia 31 sierpnia 2018 r. o wymierzeniu ,,Q." M. G. i A. G. sp. j. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie do gry poza kasynem gry.

W dniu 1 grudnia 2015 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w P. przeprowadzili działania w hotelu ,,Q." przy ul. [...], [...], należącym do ,,Q." M. G. i A. G. sp. j. W hotelu ujawniono wówczas dwa automaty do gier – SUPERBANK De Luxe nr ewidencyjny [...] oraz BONUS JACKPOT nr ewidencyjny [...]. Automat BONUS JACKPOT znajdował się jednak w trybie serwisowym, który uniemożliwiał zasilenie go środkami pieniężnymi. W związku z tym funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment procesowy tylko na automacie SUPERBANK De Luxe. W toku eksperymentu procesowego ustalono, iż dany automat oferuje gry na automatach w rozumieniu u.g.h. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadków pracownika hotelu K. K. oraz M. G.. Podczas kontroli w dniu 1 grudnia 2015 r. zatrzymano także umowę najmu powierzchni użytkowej zawartą w dniu 1 listopada 2014 r. między ,,Q." M. G. A. G. sp. j. a W. sp. z o.o. reprezentowanym przez prezesa zarządu G. W..

Naczelnik W. Urzędu Celno – Skarbowego w decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. po analizie zebranego materiału dowodowego wymierzył skarżącej karę pieniężną w kwocie 12.00 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości. W odwołaniu strona zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie: (1) art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie u.g.h. poprzez jego niezastosowanie; (2) art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez pominięcie tego przepisu (3) art. 2 ust. 3-5, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; (4) art. 121 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; (5) art. 181 o.p. poprzez załączenie do materiału dowodowego wyników eksperymentu procesowego; (6-7) art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez ich zastosowanie mimo braku notyfikacji projektu ustawy; (8) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich błędne zastosowanie; (9) art. 180 § 1 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego celem wyjaśnienia wysokości kary pieniężnej; (10) art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez niewykazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na których oparto zaskarżoną decyzję; (11) art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez przyjęcie, że odwołująca mogła być zobowiązana do poniesienia kary pieniężnej. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji I instancji w całości i umorzenie postępowania, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W toku postępowania administracyjnego przed II instancją strona ustosunkowała się na piśmie do materiału dowodowego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania albo ewentualnie o zawieszenie postępowania ze względu na konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.

Dyrektor Izby Skarbowej jako organ II instancji rozpoznał odwołanie i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podniósł, że kara pieniężna za urządzanie gier na automacie nie wymaga postępowania dowodowego, gdyż jest ściśle oznaczona w u.g.h. Ponadto organ II instancji stwierdził, że ustalenia poczynione przez organ I instancji są wystarczającego do tego, aby uznać, że doszło do naruszenia u.g.h. poprzez urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie u.g.h. organ stwierdził, iż przepisy przejściowe dotyczą jedynie podmiotów, które w dniu wejścia w życie tej ustawy prowadziły legalnie działalność z zakresu gier hazardowych na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia, tj. zgodnie z prawem. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał też, że wystarczy, by jeden z elementów gry miał charakter losowy, aby uznać, że gra ma charakter losowy. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie było konieczne uzyskanie rozstrzygnięcia Ministra Finansów co do charakteru gry na przedmiotowym urządzeniu, gdyż o taką decyzję powinna wystąpić strona przed rozpoczęciem prowadzenia działalności, aby uniknąć negatywnych skutków urządzania gier na automatach. Organ podniósł także, iż zasada zaufania do organów podatkowych była respektowana w całym postępowaniu. Cały materiał dowodowy był gromadzony z uwzględnieniem wniosków i stanowiska strony, a argumenty strony zostały przez organ I instancji rozważone. Zasadne w sprawie było także przeprowadzenie eksperymentu procesowego przez funkcjonariuszy celnych. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał też, iż podważone przez odwołującą przepisy zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014 r., co dotyczy ustawy nowelizującej u.g.h. Zdaniem organu strona aktywnie uczestniczyła w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a zatem słusznie została jej wymierzona sankcja administracyjna. Według organu odwoławczego również uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu I instancji było prawidłowe, jako że pozwalało odczytać kierunek rozważań i tok rozumowania organu. Bezzasadne zdaniem organu było z kolei twierdzenie odwołującej, że ta nie może ponosić odpowiedzialności administracyjnej z racji statusu osobowego, bowiem przepisy u.g.h. odnoszą się do każdego, kto urządza gry na automatach poza kasynem gry – również do spółek handlowych.

Na powyższą decyzję do tutejszego sądu skargę wniosła ,,Q." M. G. i A. G. sp. j., wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu rażącego naruszenia prawa albo ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: (1) art. 2 ust. 6 u.g.h. poprzez wydanie decyzji z pominięciem tego przepisu; (2) art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. poprzez przyjęcie, że skarżący może być uznany w sprawie za podmiot urządzający grę w rozumieniu ustawy; (3) naruszenie art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; (4) art. 2 ust. 3-5, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; (5) art. 120 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 235 o.p. w zw. z art. 91 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. przez rażącą obrazę tych przepisów poprzez zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego; (6) art. 121 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; (7) art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez ich zastosowanie mimo braku notyfikacji projektu ustawy; (8) art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p. w zw. z art 91 u.g.h. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów i ich wybiórczą ocenę (9) art. 216 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 181 o.p. w zw. z art. 2, art. 14 i art. 89 u.g.h. poprzez przyjęcie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, iż gra na opisanych urządzeniach jest grą, która może być prowadzona wyłącznie w kasynie gry; (10) art. 120 o.p. w zw. z art. 2 ust. 6 w zw. z art. 91 u.g.h. poprzez uznanie, że gra na spornym automacie jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. mimo braku ustawowych kompetencji do rozstrzygania w tym zakresie (11) art. 216 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 284a § 2-3 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. oraz w zw. z art. 36 ust. 5 w zw. z art. 54 i 55 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej oraz art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez dokonanie ustaleń w postępowaniu na podstawie materiałów pochodzących z niedopuszczalnych czynności (12) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez ich błędne zastosowanie; (13) art. 180 § 1 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego celem wyjaśnienia wysokości kary pieniężnej; (14) art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie u.g.h. poprzez jego niezastosowanie; (15) art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez przyjęcie, że skarżąca mogła być zobowiązana do poniesienia kary pieniężnej.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, została wydana w toku postępowania przeprowadzonego w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej w związku z art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku –O grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2015r,poz.612 ze zm.). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonano w sprawie, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 o.p. Ustalenia faktyczne zostały przyjęte z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz poparte przekonującą argumentacją. Sąd nie dopatrzył się także w sprawie naruszenia zasady z art. 121 § 1 o.p., tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, gdyż w ocenie Sądu organy działały w sposób transparentny i umożliwiły stronie czynny udział w postępowaniu, odnosząc się zarazem do wszystkich twierdzeń strony.

W szczególności wskazać należy, iż brak decyzji Ministra Finansów nie stanowi przeszkody w rozstrzygnięciu sprawy o wymierzenie kary pieniężnej, na podstawie w art. 89 ust. 1 u.g.h. W toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej organ, aby zastosować sankcję, nie jest zobligowany do uzyskania decyzji Ministra Finansów wydanej na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h., a brak takiej decyzji nie stanowi o naruszeniu powołanego przepisu. W rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała, aby przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia w zakresie urządzania gier na automacie albo w toku jego realizacji, wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. Organy celne prawidłowo natomiast uznały, że załatwienie sprawy w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia Ministra Finansów. Nie może być mowy w tej sytuacji o obligatoryjnym zawieszeniu przez organ postępowania w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 180 § 1 o.p. organ celny był zobowiązany jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej stanowi natomiast, że funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. W sytuacji stwierdzenia organizowania gry na automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, gdy organizujący taką grę nie legitymuje się stosowną koncesją lub zezwoleniem, stanowi to uzasadnienie, by zbadać rodzaj urządzenia, jego funkcjonowanie, a także ewentualne wykorzystanie do organizowania takich gier (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 375/15). Bezzasadne jest zatem twierdzenie skarżącej, iż uchybiono w tym zakresie przepisom regulującym postępowanie dowodowe. Dla uznania gier na automacie za grę hazardową w świetle postanowień art. 2 ust. 3 u.g.h., wystarczające jest aby odbywała się ona na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe i zawierała jedynie element losowości, który został wykazany w postępowaniu dowodowym w niniejszej sprawie. Nie można także uznać, aby dowody przeprowadzone w toku kontroli nie mogły stanowić dowodu w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż ewentualne nieokazanie upoważnienia w świetle zebranego materiału dowodowego nie mogło mieć istotnego wpływu na wyniki kontroli. Co do sposobu przeprowadzenia kontroli nie wniosły zastrzeżeń także osoby obecne przy czynnościach, tj. M. G. i K. K.. W kontrolowanej sprawie bezsporne jest też, że skarżąca nie legitymuje się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania (art. 6 i 7 u.g.h.).Ponadto kontrola skarbowa dokonywana jest poprzez szereg różnych technik działania oraz środków procesowych i poza procesowych. Do tych środków zalicza się postępowanie kontrolne, wywiad skarbowy, jak również postępowanie przygotowawcze na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999r –kodeks karny skarbowy. Wbrew więc zarzutom skargi postępowanie takie nie jest kontrolą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dopóki nie osiągnie ono etapu kontroli podatkowej w ogóle nie można mówić o obowiązku stosowania przez organ kontroli skarbowej norm zawartych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej (patrz D.Zalewski, A. Melezini- Kontrola podatkowa przedsiębiorców, s.35).

Skarżący nie wykazał, że przed udostępnieniem automatów grającym zadośćuczynił obowiązkowi ich rejestracji stosownie do art. 23a ustawy o grach hazardowych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skontrolowane automaty były automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, lecz także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy i utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także ze stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z organizowaniem gier hazardowych. Uznanie danego podmiotu za urządzającego gry w rozumieniu analizowanego przepisu każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka lub podmiot podejmował czynności, polegające m.in. na opisanych wyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Jeżeli znamiona deliktu administracyjnego wyczerpują działania kilku podmiotów, to każdy z nich jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry i wobec każdego z takich podmiotów aktualizuje się kompetencja nałożenia kary administracyjnej określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Odpowiedzialność za wskazany delikt ponosi także podmiot współurządzający gry na automatach poza kasynem gry. O tym, czy dany podmiot jest urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, rozstrzyga jego udział i stopień przyczynienia się do realizacji znamion deliktu administracyjnego. W świetle powyższego organ w niniejszej sprawie słusznie uznał skarżącą za urządzającą gry na automatach poza kasynem gry, opierając się na okolicznościach funkcjonowania automatu do gry, jednoznacznych postanowieniach umowy najmu z dnia 1 listopada 2014 r. oraz zeznaniach świadków – M. G. i K. K.. Podkreślić należy zwłaszcza zapis art.2 pkt 3 umowy, w którym wynajmujący zobowiązał się do nie udostępniania powierzchni lokalu innym poza spółką przedsiębiorcom świadczącym usługi w zakresie instalacji i eksploatacji urządzeń rozrywkowych zręcznościowych, chyba, że spółka na udostępnienie tej powierzchni wyrazi zgodę na piśmie. Zdecydowanie więc wynajęcie części powierzchni hotelu umożliwiło instalację i funkcjonowanie automatów do gier i to całą dobę. Podkreślić należy, że spółka będąc dysponentem automatów nie uzyskała prawa władania jakąkolwiek częścią lokalu, co więcej - w umowie nie zastrzeżono – jaka część lokalu zostanie wynajęta. Zapis art. 3 pkt 1 zawiera puste miejsce co do wielkości metrażu, to zatem skarżąca decydowała tak o powierzchni, jak i miejscu instalacji automatów.

Szczegółowe okoliczności funkcjonowania automatów ujawniła pracownica hotelu K. K. zeznając m.in., że telefony do osób serwisujących automaty posiada wyłącznie właścicielka lokalu. Ona też każdorazowo zostaje wezwana przez pracownika w sytuacji, gdy grający żąda wygranej z automatów.

Niezasadny był ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie ich mimo braku ich notyfikacji. Sąd niniejszy podziela stanowisko uchwały wydanej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, w której stwierdzono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy. Jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny przepis ten może zatem stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w danym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Wskazać należy również, że powoływany w skardze art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie u.g.h. nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dotyczy on bowiem jedynie tych podmiotów, które prowadziły legalną działalność związaną z urządzaniem gier na automatach.

Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji, zezwolenia, zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu, podlegać będzie karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Przepis z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach. Skarżący mógł być zatem zobowiązany do poniesienia kary pieniężnej.

Skarżący błędnie zakwestionował przyjęcie przez organ, iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Tymczasem w opisanej sytuacji prawną podstawę nałożenia kary pieniężnej stanowił właśnie art. 89 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy, nie zaś art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Przepis z art. 89 ust. 1 u.g.h. stanowi, że karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Ustawodawca w celu zindywidualizowania tych deliktów w zakresie odnoszącym się do penalizowania naruszeń odrębnych od siebie sankcjonowanych przepisów u.g.h. opisał ich znamiona podmiotowe oraz przedmiotowe w sposób wyraźnie różny i odbiegający od siebie. Zatem za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą należy uznać fakt urządzania gier na automatach do gry oraz fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. Należy więc stwierdzić, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji, zezwolenia. zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry – będzie podlegać karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16). Stąd bezzasadny jest także zarzut nieprzeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wysokości nałożonej kary pieniężnej, która została ściśle określona kwotowo.

Sąd przyjmuje zatem, że kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło po ustaleniu istotnych okoliczności faktycznych, a ustalenia przyjęte przez organ za podstawę rozstrzygnięcia są zgodne z prawdą materialną. W świetle powyższych rozważań należy także stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego regulującymi przypadki urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.