Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 186/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, a, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez spółkę A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 97 § 1 ust. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.) oraz § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 28 lutego 2011r. (Dz.U. z 2018r., poz. 1016), utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 10h i 10 j ustawy Prawo o ruchu drogowym, po wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór pojazdu - przyczepy do przewozu łodzi o numerze rejestracyjnym [...] usuniętej z drogi w dniu 9 sierpnia 2005 r. i umieszczeniu jej na parkingu A sp. z o.o. z siedzibą w Z., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie zapłaty kosztów za usunięcie wskazanego pojazdu. Organ wskazał, że w sprawie konieczne jest ustalenie, kto jest właścicielem pojazdu oraz czy Powiat [...] obciążają koszty dozoru i przechowywania pojazdu. W związku z powyższym 19 listopada 2018 r. Starosta [...] w imieniu Powiatu [...] wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu . W ocenie organu bez orzeczenia przepadku pojazdu organ nie posiada wystarczających informacji niezbędnych do wydania decyzji o zwrocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór pojazdu.

W zażaleniu na postanowienie Starosty [...] skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i zawieszenie postępowania w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi zagadnienie prejudycjalne bez którego rozstrzygnięcia organ nie może rozpoznać wniosku Spółki, zaś podejmowane przez organ czynności procesowe oceniać należy w kategoriach swoistej manipulacji procesowej celem wywołania mylnego wrażenia, iż organ realizuje wytyczne zawarte w wyroku WSA w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie III SAB/Łd 29/18, którym WSA w Łodzi stwierdził że Starosta [...] dopuścił się przewlekłości postępowania, w sytuacji kiedy Spółka w dniu 12 grudnia 2018 r. złożyła za pośrednictwem organu skargę na niewykonanie wyroku WSA w Łodzi wydanego w sprawie sygn. akt III SAB/Łd 29/18, uprzednio w dniu 6 grudnia 2018 r. wzywając do wykonania przedmiotowego wyroku;

2. art. 7 i art. 12 § 1 k.p.a. poprzez wydanie w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia dotyczącego innego przedmiotowo postępowania niż przedmiot postępowania określony przez organ w skarżonym postanowieniu, w sytuacji gdy postępowanie toczy się w sprawie "zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór", zaś skarżonym postanowieniem organ I instancji zawiesza postępowanie "w sprawie zapłaty kosztów za usunięcie pojazdu",

3. art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wskazanie przez organ w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia przepisów art. 130a ust.10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy przepisy te dotyczą wydawania przez starostę decyzji w stosunku do pierwotnego właściciela pojazdu usuniętego z drogi publicznej w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym zaś podstawą żądania Spółki w tej sprawie stanowi przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. i spółkę nie wiąże żaden stosunek prawny z poprzednim właścicielem pojazdu;

4. art. 130a ust. 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 10, 11, i 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez ich błędną wykładnię uzależniającą wydanie rozstrzygnięcia w toku postępowania prowadzonego w sprawie zapłaty należności na rzecz podmiotu wykonującego zlecone zadanie stanowiące zadanie własne powiatu od wydania przez sąd rejonowy orzeczenia o przepadku pojazdu (a zatem zapadającego w toku postępowania administracyjnego w relacjach między organem a poprzednim właścicielem/kierującym pojazdem), co skutkowało niewłaściwym ich niezastosowaniem w niniejszym postępowaniu w relacji do strony w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 97 §1 ust. 4 k.p.a., art. 102 ust. 2 u.p.e.a. oraz § 3 pkt 1 lit a) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 28 lutego 2011 r. ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1016), utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne.

SKO podkreśliło, że zgodnie z zakreślonym przez stronę zakresem żądania - zawieszone przez Starostę [...] postępowanie dotyczy wszczętego na wniosek spółki postępowania w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór pojazdu - przyczepy do przewozu łodzi o numerze rejestracyjnym [...] usuniętej z drogi w dniu 9 sierpnia 2005 r. i umieszczeniu jej na parkingu strony. Kolegium wyjaśniło, że na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ l instancji zawiesił wszczęte postępowanie uznając, że rozpatrzenie sprawy jest zależne od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, którym w rozpoznawanej sprawie ma być orzeczenie Sądu Rejonowego w Z. o przepadku pojazdu (przyczepy), do którego Starosta[...] wystąpił w dniu 19 listopada 2018r.

Zdaniem SKO, wystąpienie przez Starostę z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu - w myśl art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi zagadnienie wstępne w sprawach kosztów, o których mowa w ust. 10h ww. normy, tj. związanych z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Tymczasem przedmiotem prowadzonego przez organ I instancji o postępowania nie jest kwestia regulowana ww. normą, lecz dyspozycja art. 102 § 2 u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1.

Organ odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2018r. sygn. akt: III SA/Gd 109/18, w którym stwierdzono, że artykuł 102 § 2 u.p.e.a. nie uzależnia możliwości przyznania wynagrodzenia za dozór nie tylko od uprzedniego orzeczenia o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (w stanie prawnym obowiązującym do nowelizacji ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) z 2010 r.) ani od przepadku pojazdu na rzecz powiatu (w aktualnym stanie prawnym), ale też nie wskazuje żadnej daty, od której dozorca z żądaniem przyznania kosztów może wystąpić. Oznacza to, że dozorujący może wystąpić z tego rodzaju żądaniem w każdym czasie, także w trakcie trwającego dozoru, pod warunkiem ścisłego określenia okresu za jaki chce takie wynagrodzenie i zwrot kosztów uzyskać.

Kolegium wskazało także na rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 28 lutego 2011 r. (Dz.U. z 2018r., poz. 1016), które w § 3 pkt 1 stanowi, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości [a więc również wyżej przywołanego art. 102 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji] stosuje się do ruchomości:

1) które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie:

a) prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia,

b) przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów,

c) darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej,

d) prawomocnego orzeczenia kary konfiskaty mienia,

e) przepisów o majątkach opuszczonych i poniemieckich.

W tym zakresie Kolegium odwołało się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2017r. sygn. I OSK 1665/15, w którym Sąd stwierdził, że "Postępowanie w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru może być wszczęte dopiero po zakończeniu postępowania w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Zgodnie z art. 130a ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu zobowiązany jest starosta, a jego wykonanie następuje w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z §3 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 46, poz. 237 ze zm.) przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j: Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, stosuje się w stosunku do ruchomości, które stały się własnością powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu o przepadku. Dopóki więc takiego orzeczenia nie ma, dopóty nie ma również możliwości wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia z tytułu dozoru nad usuniętym z drogi pojazdem.".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło powyższy pogląd wskazując, że jest on nie tylko logiczny ale i mający swoje umocowanie w przywołanym rozporządzeniu, bowiem skoro art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ma zastosowanie wyłącznie co do spraw, w których sąd wydał prawomocne orzeczenie (w tym przypadku o przepadku pojazdu na rzecz powiatu - patrz art. 130a ust. 2 ww. ustawy), to konsekwentnie przed wydaniem takiego orzeczenia brak jest podstawy prawnej do dochodzenia zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór.

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło stanowiska wyrażonego zarówno w wyżej przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2018r. sygn. III SA/Gd 109/18, jak i przywołanego przez pełnomocnika Strony wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017r. sygn. I OSK 1011/17.

Zdaniem SKO uwzględniając, iż Starosta [...] postępowanie w przedmiotowym zakresie wszczął, stwierdzić należy, że organ I instancji zasadnie podniósł, że w rozpoznawanej sprawie, kwestia orzeczonego przez Sąd przepadku na rzecz powiatu pojazdu (przyczepy do przewozu łodzi) stanowi zagadnienie wstępne warunkujące wydanie decyzji merytorycznej w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu, co stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu.

Kolegium podkreśliło, że z punktu widzenia prowadzonego postępowania istotnym jest, że dopiero podjęcie przez Sąd orzeczenia w przedmiotowej materii – stosownie do § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 28 lutego 2011 r. umożliwi dochodzenie przez skarżącego zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w myśl art. 102 § 2 u.p.e.a.

W skardze A sp. z o.o. z siedzibą w Z. zarzuciło obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niesłuszne zastosowanie i utrzymanie w mocy skarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi zagadnienie prejudycjalne, bez którego rozstrzygnięcia organ nie może rozpoznać wniosku spółki, zaś podejmowane przez organ I instancji czynności procesowe oceniać należy w kategoriach swoistej manipulacji procesowej celem wywołania mylnego wrażenia, iż organ realizuje wytyczne zawarte w wyroku WSA w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie III SAB/Łd 29/18, którym WSA stwierdził, że Starosta [...] dopuścił się przewlekłości postępowania, w sytuacji kiedy Spółka w dniu 12 grudnia 2018 r. złożyła za pośrednictwem organu I instancji skargę na niewykonanie wyroku WSA w Łodzi wydanego w sprawie sygn. akt III SAB/Łd 29/18, uprzednio w dniu 6 grudnia 2018 r. wzywając do wykonania przedmiotowego wyroku,

2. art. 102 § 2 u.p.e. w zw. z art. 64b § 1 u.p.e.a. poprzez ich błędna wykładnię i uzależnienie od czynności niezależnych od Strony (i na które strona nie ma żadnego wpływu) ustalenia wynagrodzenia i wypłaty należności za wykonane zlecone Stronie zadanie z zakresu administracji publicznej, w sytuacji gdy w szczególności Strona nie ma żadnego wpływu ani na termin wystąpienia przez organ do Sądu o orzeczenie przepadku pojazdu ani od poprawności sformułowania wniosku w tym zakresie przez organ, zaś orzeczenie sadowe zapada w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, gdzie Spółka jako wykonawca zadania własnego powiatu nie ma przymiotu strony, bowiem postępowanie to dotyczy poprzedniego właściciela pojazdu i służy odjęciu w drodze orzeczenia sadu prawa własności rzeczy przysługującego poprzedniemu właścicielowi.

Spółka wniosła o

1. uwzględnienie skargi i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz

poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do merytorycznego rozstrzygnięcia,

2. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.

Na zasadzie art. 111 § 2 p.p.s.a. strona wniosła o połączenie niniejszej sprawy do wspólnego rozpoznania ze sprawą prowadzoną za sygn. akt III SA/Łd 72/19 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wobec pozostawania obu spraw ze sobą w związku przedmiotowo-podmiotowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga w niniejszej sprawie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej: ustawa p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zakres kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W rozpatrywanej sprawie istotne jest także to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie III SAB/Łd 29/18 stwierdził, że Starosta [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru i wynagrodzenia za dozór przedmiotowej przyczepki do przewozu łodzi i zobowiązał Starostę [...] do wydania aktu w sprawie wniosku z dnia 15 grudnia 2014 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem oraz stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten jest prawomocny od 12 października 2018 r.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organów administracji, jak i sądów. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie może więc formułować nowych ocen prawnych, lecz jest zobowiązany podporządkować się stanowisku wyrażonemu we wskazanym wyżej wyroku.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność i dopuszczalność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia kosztów dozoru i wynagrodzenia za dozór, toczącego się z wniosku strony skarżącej – jednostki wyznaczonej do prowadzenia parkingu , na którym przechowywana była odholowana przyczepa podłodziowa.

Jak wynika z akt sprawy, po kolizji drogowej jaka miała miejsce 9 sierpnia 2005 r. wydana została dyspozycja usunięcia pojazdu na parking A w Z. Następnie spółka przynajmniej od grudnia 2007 r. podejmowała w różnym trybie kroki w celu uzyskania zapłaty za przechowanie pojazdu. W dniu 16 grudnia 2014 r. spółka skierowała do Naczelnika US w Z. pismo wzywające do odbioru przyczepki z parkingu i zapłaty kosztów usunięcia jej z drogi oraz jej przechowywania od dnia 8 sierpnia 2005 r. do chwili odbioru przyczepki. Pismo to zostało przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. do Starosty [...] [...] (wpłynęło 19 stycznia 2015 r.). 3 września 2018 r. do organu wpłynęło pismo spółki precyzujące żądanie zapłaty z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru jak i wynagrodzenia za sprawowany dozór za okres od dnia 9 sierpnia 2005 r. do 18 października 2015 r. W załącznikach przedstawiono kalkulację kosztów dozoru za 1 dobę postoju na parkingu w poszczególnych okresach.

Pojazd został odebrany z parkingu strzeżonego przez osobę upoważnioną do odbioru przez Starostę [...] w dniu 23 maja 2018 r. ( odpis wyroku Sądu Rejonowego w Z. sygn. [...] nakazującego odebranie przez Powiat [...] spornej przyczepki z parkingu spółki, upoważnienie i pokwitowanie odbioru k – 23-25 akt sądowych).

Spółka po wcześniejszym wniesieniu ponaglenia, skierowała do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru i wynagrodzenia za dozór przyczepki. Uwzględniając skargę wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie III SAB/Łd 29/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podkreślił, że w okresie, kiedy strona skarżąca dokonała usunięcia z drogi pojazdu i kiedy zaczęły powstawać koszt objęte żądaniem ich ustalenia, spółka wykonywała zadania w ramach stosunku administracyjnego. Stosunek ten powstał na skutek władczych działań organów administracji wykonywanych przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi były jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jakkolwiek, co do zasady , należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji , gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Sąd uznał, że podmiot, który pełnił zadania jednostki wyznaczonej do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu może dochodzić w trybie administracyjnym należności z tytułu usunięcia pojazdu i jego przechowywania . Stwierdził, że obecnie to starosta jest organem właściwym do załatwienia wniosku. Właściwość starosty należy przyjąć także wówczas, gdy taki wniosek został złożony do naczelnika urzędu skargowego, który był wówczas właściwy do załatwiania spraw kosztów dozoru pojazdu, a nie wydał decyzji o przejęciu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i gdy wniosek ten nie został przez ten organ załatwiony, a następnie sprawa została przekazana staroście według właściwości, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd podkreślił, że Starosta [...] od 13 lipca 2017 r, kiedy wystąpił do Wójta Gminy B o udzielenie informacji dotyczącej przedmiotowej przyczepki do 8 sierpnia 2018 r. nie podjął żadnych dalszych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o zobowiązaniu Starosty [...] do załatwienia wniosku skarżącej spółki w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem .

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie III SAB/Łd 29/18 z uzasadnieniem i stwierdzeniem prawomocności wpłynął do Starostwa Powiatowego w Z. w dniu 5 listopada 2018 r., a więc 30 dniowy termin do załatwienia wniosku upływał 5 grudnia 2018 r. W dniu 19 listopada 2018 r. do Sądu Rejonowego w Z. wpłynął wniosek Starosty [...] o orzeczenie przepadku przyczepy do przewozu łodzi nr rej. [...] na rzecz Powiatu [...] .

W dniu 7 grudnia 2018 r. do organu wpłynęło wezwanie pełnomocnika skarżącej spółki do wykonania w/wym wyroku w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a.

W dniu 22 grudnia 2018 r. do pełnomocnika skarżącej spółki przesłane zostało postanowienie Starosty [...] z dnia [...] o zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 130a ust 10h i 10j ustawy Prawo o ruchu drogowym. postępowania w sprawie, które zostało następnie utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.

Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi w pierwszej kolejności należy jeszcze raz podkreślić, że sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie jest na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku w sprawie III SAB/Łd 29/18. Zobowiązanie Starosty [...] do wydania aktu w sprawie wniosku strony w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem, biorąc także pod uwagę treść uzasadnienia wyroku, jednoznacznie wskazuje, że organ powinien w terminie wskazanym przez sąd tj. do 5 grudnia 2018 r. rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, a nie zawieszać postępowanie w oczekiwaniu na orzeczenie przepadku pojazdu w innym postępowaniu, na które nie ma żadnego wpływu skarżąca spółka. Nie ma przy tym znaczenia dla prezentowanej oceny, że zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie .

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organów administracji, jak i sądów. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie może więc formułować nowych ocen prawnych, lecz jest zobowiązany podporządkować się stanowisku wyrażonemu we wskazanym wyżej wyroku.

Należy jednak rozwinąć argumentację, dlaczego Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie podziela poglądu prezentowanego przez organ, że warunkiem prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu na rzecz jednostki wyznaczonej do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu kosztów dozoru i wynagrodzenia za dozór, jest zakończenie postępowania przed sądem powszechnym w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, art. 102 § 2 u.p.e.a., który na mocy § 3 pkt 1 c i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2018 r poz. 1016 ) stosuje się do przechowywania ruchomości, które stały się własnością powiatu na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej, nie uzależnia możliwości przyznania przez organ wynagrodzenia jednostce wyznaczonej od uprzedniego uzyskania orzeczenia o przepadku pojazdu .

W myśl tego przepisu, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór /../ . Z treści powyższej normy nie wynika aby przyznanie wynagrodzenia dozorcy było uzależnione od jakichkolwiek innych warunków poza wykonywaniem dozoru i zgłoszeniem żądania przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrotu zwrot koniecznych wydatków.

Istota problemu w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny charakteru prawnego czynności wykonywania dozoru nad pojazdami przez podmiot, któremu dozór ten powierzył organ administracji publicznej.

Problematykę usuwania pojazdów z drogi i ich przechowywania reguluje wielokrotnie nowelizowany art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

W dacie usunięcia przedmiotowej przyczepki z drogi i umieszczeniu jej na parkingu prowadzonym przez skarżącą spółkę tj. 9.08.2005 r. art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym ( j.t. Dz. U. 2005, Nr 108, poz. 908, dalej u.p.r.d. ) stanowił, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu ( ust. 1 pkt 1). W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustala rada powiatu. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 6. ( art. 130a ust. 5,6,7 u.p.r.d.)

Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznawało się za porzucony z zamiarem wyzbycia się . Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy ( art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

4 września 2010 r. weszły w życie zmiany wprowadzone ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. 2010, Nr 152, poz. 1018 ) , w tym m.in. zmianie uległ art. 130a ust 10 ustawy u.p.r.d., zgodnie z którym Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach określonych w ust. 1 lub drugim występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia.

Zgodnie z dodanym do art. 130a ust. 10h ustawy, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i . Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest już stanowisko, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym to starosta działający w imieniu powiatu zobowiązany jest do zwrotu jednostkom prowadzącym parkingi strzeżone kosztów przechowywania wszystkich pojazdów, co do których przed dniem 4 września 2010 r. , tak jak w niniejszej sprawie, nie wszczęto lub nie zakończono postępowań w sprawie przejęcia pojazdu na własność Skarbu Państwa , a których przepadek zgodnie z art. 11 ustawy nowelizującej orzeka się obecnie na rzecz powiatu .

W orzecznictwie sądów nie budzi także aktualnie wątpliwości charakter prawny czynności wykonywania dozoru nad pojazdem w sytuacji powierzenia tego dozoru przez organ administracji publicznej. W Uchwale z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. I OPS 1/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że " Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjno-prawnym ; jest ono wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym, oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków".

Na pogląd ten powołał się także NSA w wyrokach z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. I OSK 1011/17 i sygn. I OSK 1014/17, oraz w wyroku z 5 grudnia 2017 sygn. I OSK 1145/ 17 ( opubl. www.nsa.gov.pl )

NSA wskazał, że do tego samego wniosku prowadzi analiza przepisu art. 130a u.p.r.d. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018 ze zm.). Zmiana powyższa stanowiła wyraz realizacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, w którym stwierdzono niezgodność art. 130a ust. 10 u.p.r.d. z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Trybunał zajmował się zatem relacjami pomiędzy właścicielem pojazdu a jednostką, na rzecz której następuje przepadek, nie wnikając w relację pomiędzy taką jednostką (organem) a podmiotem dozorującym na jej zlecenie pojazd.

Znowelizowany przepis w ust. 10, 10a, 10d wskazuje tryb postępowania mającego na celu orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, w ust. 10f wskazuje, że do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta, a wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w u.p.e.a., natomiast w ust. 10h stwierdza, że "Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta". Prawidłowa wykładnia tego ostatniego przepisu, jak stwierdził NSA nie może ograniczać się tylko do jego literalnego brzmienia, a pomocna w tym względzie musi być wykładnia systemowa, uwzględniająca zasadę, że żadnego z przepisów ustawy nie można interpretować w oderwaniu od jej pozostałych przepisów. Podobnie ustalając znaczenie poszczególnych elementów (ustępów) określonej jednostki redakcyjnej (w rozpatrywanej sprawie artykułu 130a u.p.r.d.) nie można tracić z pola widzenia tego, że istnieje pewna wewnętrzna systematyka interpretowanego unormowania, która powoduje, że element ten jest składnikiem określonej zharmonizowanej całości. Skoro zatem omawiany przepis w całości reguluje zasady usuwania pojazdu z drogi przez organ administracyjny oraz zasady postępowania związane z orzekaniem przepadku takiego pojazdu, w czym nie uczestniczy podmiot następczo przechowujący i dozorujący taki pojazd, to również przepis art. 130a ust. 10h u.p.r.d. nie może mieć w stosunku do takiego podmiotu bezpośredniego przełożenia, stanowiąc regulację dotyczącą ogólnie obowiązku ponoszenia tych kosztów przez byłego właściciela.

Podkreślono, że najistotniejszą konstatacją jaka z omawianego unormowania wynika jest to, że podmiotu usuwającego pojazd z drogi i wykonującego dozór usuniętego z drogi pojazdu, które to działania wykonywane są na zlecenie i w imieniu organu administracji publicznej, nie łączy z właścicielem tego pojazdu żaden stosunek prawny, tj. ani administracyjno-prawny ani cywilnoprawny (obligacyjny), gdyż nie istnieje żadna norma prawa administracyjnego statuująca powstanie takiego stosunku administracyjno-prawnego czy umowa dotycząca powstania pomiędzy tymi podmiotami (osobami) zobowiązania cywilnoprawnego. Błędny jest zatem pogląd, że dopóki nie ma orzeczenia sądu o przepadku pojazdu, dopóty nie ma możliwości wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia z tytułu dozoru.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił jednocześnie, w powyżej wskazanych wyrokach, przeciwnego poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1665/15 ( opubl. www.nsa.gov.pl ), zgodnie z którym brak orzeczenia o przepadku pojazdu wyklucza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia z tytułu dozoru nad usuniętym pojazdem, gdyż pogląd ten opierał się na założeniu, że przepis art. 130a ust. 10h u.p.r.d. kreuje określone obowiązki właściciela pojazdu względem przechowawcy.

Z tych względów za błędne należy uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i Starosty[...] , że do czasu zakończenia postępowania w sprawie przepadku pojazdu organ winien zawiesić postępowanie.

We wskazanej wyżej uchwale z dnia 29 listopada 2010 r. I OPS 1/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jakkolwiek, co do zasady , należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, to jednak w sytuacji gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów.

Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, ze jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 u.p.r.d. oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit c rozporządzenia RM z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji .

Natomiast wywodzenie, z uzasadnienia tej uchwały, że dopiero po uzyskaniu orzeczenia, że pojazd stał się własnością Skarbu Państwa ( obecnie Powiatu) organ może przyznać na żądanie dozorcy wynagrodzenie za dozór i zwrot kosztów dozoru , jest zbyt daleko idące i prowadzi do niemożliwej do zaakceptowania w państwie prawnym sytuacji, że jednostka wyznaczona prowadząca parking przez wiele lat nie uzyskuje należności za dozór, gdyż właściwy organ nie orzekł o przepadku pojazdu, a po zmianie ustawy nie występuje do sądu powszechnego o wydanie takiego orzeczenia. Jednostki wyznaczonej , w tym wypadku skarżącej spółki, nie łączy z dotychczasowym właścicielem pojazdu żaden stosunek prawny, wykonuje ona zadanie publiczne zlecone jej przez organ. Z organem – aktualnie Starostą [...] łączył skarżącą stosunek prawny o charakterze administracyjnym i od organu winna uzyskać należne wynagrodzenie i zwrot kosztów dozoru. Kompletną i wystarczającą podstawę do prowadzenia postępowania stanowi, jak wskazano wyżej, art. 102 § 2 u.p.e.a., który nie uzależnia możliwości przyznania wynagrodzenia od przepadku pojazdu i także nie wskazuje żadnej daty, od której dozorca z żądaniem przyznania kosztów może wystąpić. Oznacza to, że dozorujący może występować z takim żądaniem w każdym czasie, także w trakcie trwającego dozoru. Warunkiem jest jedynie określenie okresu za jaki domaga przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrotu kosztów dozoru. Taka wykładnia przepisów jest tym bardziej uzasadniona, że dotyczy podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, które w miarę na bieżąco powinny uzyskiwać wynagrodzenie za zlecone im zadania z zakresu administracji publicznej podejmowane w interesie społecznym.

Zupełnie odrębną kwestią jest odpowiedzialność finansowa właściciela pojazdu, którą odrębnie reguluje art. 130a ust. 10h .

Podobne stanowisko wyrażone zostało we wskazanych wyżej wyrokach NSA m.in. wyroku w sprawie I OSK 1145/17 oraz wyroku WSA w Lublinie z dnia 11 stycznia 2018 r. III SA/Lu 408/17 , wyroku WSA w Lublinie z dnia 13 lutego 2018 r. III SA/Lu 421/17 , wyroku WSA we Wrocławiu z 7 listopada 2018 r. III SA/Wr 288/18, wyroku WSA w Gdańsku z 26 kwietnia 2018 r. III SA/Gd 109/18 (nieprawomocny).

Dodatkowo w realiach niniejszej sprawy nadal nie ma pewności, że Starosta [...] wniosek taki złożył skutecznie i także z tego powodu zawieszenia postępowania nie można uznać za

zgodne z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym zakresie organ nie wskazał w sposób dostateczny istotnych okoliczności sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a.

Można mieć bowiem wątpliwości, czy sprawa przepadku pojazdu istotnie zawisła w Sądzie Rejonowym w Z. Samo złożenie wniosku w sądzie w dniu 19.11.2018 r., a tylko tę okoliczność potwierdza prezentata na wniosku, nie oznacza, że wniosek spełnił wymogi formalne i zostanie rozpoznany. Organy nie ustaliły sygnatury sprawy i nie ma nawet pewności, czy nie nastąpił zwrot wniosku. Strona skarżąca nie jest stroną tego postępowania i nie posiada na ten temat żadnych informacji. Nie można zaś zaakceptować sytuacji, że realizacja obowiązków organu względem jednostki wyznaczonej do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu jest uzależniona od wyniku sprawy na którą ta jednostka nie ma żadnego wpływu.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W ocenie Sądu, z podanych wyżej przyczyn, wydanie orzeczenia w przedmiocie należnego skarżącej spółce wynagrodzenia za dozór i zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, czy także usunięciem pojazdu, nie zależy od rozstrzygnięcia sprawy przepadku pojazdu przed sądem powszechnym. Z tego względu uznając, że doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej spółki Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

d.j.