Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 990/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt 16, art. 98, art. 104 ust.4
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia z tytułu zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranego świadczenia z tytułu pobranego zasiłku stałego przez J. J. S. (zwanego dalej: " skarżącym") za okres od 1 kwietnia 2008 r. do 31 sierpnia 2010 r., od dnia 1 października 2010 r. do 30 września 2012 r. oraz od 1 grudnia 2012 r. do 28 lutego 2013 r. Powodem wszczęcia tego postępowania, jak wskazywano, była zmiana decyzji przyznającej zasiłek stały z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...]

w części dotyczącej wysokości i terminu przyznanego świadczenia w ten sposób, że: -od dnia1l kwietnia 2008 r. do 31 maja 2008 r. zasiłek stały przysługuje w kwocie 92,48 zł miesięcznie; - od dnia 1 czerwca 2008 r. do 31 lipca 2010 r. zasiłek stały nie przysługuje;- od dnia 1 sierpnia 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. zasiłek stały przysługuje w kwocie 380,57 zł; -od dnia 1 października 2010 r. do 31 października 2010 r. zasiłek stały nie przysługuje. Ponadto jak wskazał organ I instancji

w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. uchylono w całości decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej

w S. nr [...] dnia [...] listopada 2010 r. przyznającą ww. zasiłek stały i ponownie ustalono uprawnienia do tego świadczenia przyznając zasiłek stały w ten sposób, że: -od dnia 1 marca 2011 r. do 31 marca 2011 r. zasiłek stały przysługuje w kwocie 65,80 zł;- od dnia 1 kwietnia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. zasiłek stały przysługuje w kwocie 529,00 zł miesięcznie; -od dnia 1 maja 2012 r. do 30 listopada 2012 r. zasiłek stały przysługuje w kwocie 529,00zł miesięcznie; -od dnia 1 marca 2013 r. do 30 listopada 2013 r. zasiłek stały przysługuje w kwocie 529,00 zł miesięcznie.

Jak wyjaśniał organ, powodem zmiany decyzji oraz uchylenia decyzji

i ponownego ustalenia uprawnień do zasiłku stałego był fakt pozostawania przez świadczeniobiorcę w zatrudnieniu i otrzymywania w związku z tym wynagrodzenia. Decyzja stała się prawomocna w i związku z tym w ww. okresach powstało świadczenie nienależnie pobrane w wysokości 20.255,67 zł.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] organ pomocy społecznej ustalił kwotę nienależnie pobranego świadczenia w formie zasiłku stałego przez skarżącego w 2008 r. w wysokości 3.811,04 zł, w 2009 r. w kwocie 5.328,00 zł, w 2010 r. w kwocie 4,503,43 zł, w 2011 r. w kwocie 3.675,20 zł, w 2012 r. w wysokości 1.880,00 zł oraz w 2013 r. w kwocie 1.058,00 zł, co łącznie daje kwotą nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 20.255,67 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Głównym powodem uchylenie decyzji było pominięcie przy ustaleniu nienależnie pobranego świadczenia przez stronę skarżącą -artykułu 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej w zakresie, w jakim stanowi on o odstąpieniu od żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń , umorzeniu w całości lub w części, odroczeniu terminu płatności albo rozłożeniu na raty.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o: (1) ustalił kwotę nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 20.255,67 zł z tytułu zasiłku stałego za okresy od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., od 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2012 r. oraz od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia 28 lutego 2013 r., (2) odmówił odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia ustalonego w pkt 1, (3) rozłożeniu należności ustalonej w pkt 1 na 68 rat w ten sposób, że: 67 rat w wysokości 300,00 zł, I rata w wysokości 155,67 zł, (4) wskazał, że należności należy wpłacać na wskazany rachunek bankowy do dnia 25 każdego miesiąca, przy czym o uregulowaniu I raty w terminie 21 dni od daty otrzymania decyzji, tj. 7 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że analiza sytuacji zdrowotnej, materialnej, zawodowe pozwoliła organowi na ocenę, że brak jest przesłanek do odstąpienia od żądania zwrotu, jednakże z uwagi na wysoką kwotą pobranych nienależnie świadczeń, niezbyt wysokie wydatki związane z utrzymaniem organ postanowił rozłożyć tę kwotę na raty po 300 zł. Wskazał przy tym, że odmowa odstąpienia od żądania zwrotu podyktowana jest poczuciem sprawiedliwości społecznej.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, zmianę decyzji i umorzenie postępowania ze względu na stratę pracy

i niemożność spłacania ustalonych rat oraz zmniejszenie miesięcznej raty do kwoty 150 zł. Skarżący podniósł, że nie był świadomy, że nie wolno mu pracować, gdy pobiera zasiłek stały oraz, że organ nie poinformował go, że każda kwota zarobku wpływa na wysokość zasiłku. Ponadto zarzucił organowi, że nie wziął po uwagę jego stanu zdrowia i związanych z tym kosztów leczenia. Nie zgodził się też z oceną organu, że jego dochód ma charakter ciągły, ponieważ w tej chwili ma tylko umowę do [...] czerwca 2014 r. i nie wie, czy zostanie ona przedłużona oraz

z natychmiastową wymagalnością należności, gdy nie dotrzyma terminów. Zobowiązał się do spłacania po 150 zł pod warunkiem, że będzie miał pracę.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał treść art. 98, art. 6 pkt 16 oraz art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcia organu

I instancji nie budzi wątpliwości ani w zakresie ustalenia kwoty w wysokości 20.255,67 zł za nienależnie pobrane świadczenie w okresach wskazanych

w uzasadnieniu decyzji, ani też w zakresie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, jak również w zakresie rozłożenia tejże kwoty na raty.

Organ odwoławczy podniósł, że w sprawie bezsporne jest, iż w decyzjach:

z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] przyznającej skarżącemu zasiłek stały w wysokości 418,00 zł miesięcznie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.; z dnia [...] października 2006 r. nr [...] o zmianie wysokości zasiłku stałego od 1 października 2006 r. na kwotę 444,00 zł miesięcznie; decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]

o zmianie pierwotnej decyzji dotyczącej terminu przysługiwania zasiłku stałego do

31 października 2010 r. w wysokości 444,00 zł miesięcznie; z dnia [...] listopada

2010 r. nr [...] o przyznaniu zasiłku stałego od 1 listopada 2010 r. do 30 listopada 2013 r. w wysokości 444,00 zł miesięcznie znajdują się m.in. pouczenia skierowane do świadczeniobiorcy o obowiązku niezwłocznego poinformowania organu, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń.

Kolegium zaznaczyło również, że wysokość 20.2155,67 zł nienależnie pobranych świadczeń, nie została zakwestionowana przez stronę, ani w odwołaniu od decyzji ani w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2014 r.

Organ odwoławczy wskazał także, że ocena stanu faktycznego sprawy pozwala na stwierdzenie, że sytuacja dochodowa strony skarżącej uzasadnia podjęcie decyzji przez organ I instancji w zakresie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia przy rozłożeniu należności na 68 rat po 300,00 zł, w tym I rata w wysokości 155,67 zł. Kolegium wskazało bowiem, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i otrzymuje wynagrodzenie

w wysokości 1.270,31 zł. Jego podstawowe wydatki to dopłata do czynszu w kwocie 100,00 zł oraz leki w kwocie 150,00 zł, łącznie 250,00 zł, co oznacza, że do dyspozycji strony pozostaje kwota 1.020,31 zł. Ponadto ww. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności

w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] zaliczającym go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do 31 grudnia 2016 r. ze wskazaniem pracy zawodowej w warunkach pracy chronionej, którą podejmuje on z niewielkimi przerwami od 2008 r. Organ podniósł również, że z przedstawionej przez stronę umowy o pracę z dnia [...] lipca 2014 r. wynika, że została ona zawarta na czas określony do [...] grudnia 2014 r. z wynagrodzeniem nie mniejszym niż 1 .680,00 zł brutto.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji "w zakresie sposobu rozłożenia, zmniejszenia miesięcznej raty z kwoty 300 zł do 200 zł oraz wydłużenia terminu z 68 rat na więcej". W uzasadnieniu skargi ww. podniósł, że nie uchyla się od zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, jednakże z uwagi na dochody nie jest w stanie uiścić ich w ilości 68 rat i w wysokości wskazanej w decyzji. Ponadto dodał, że Kolegium przyjęło złe dane dotyczące wyliczenia jego wydatków. Podniósł, że uległy one zwiększeniu, ponieważ od [...] czerwca 2014 r. płaci za czynsz 150,00 zł, a nie 100,00 zł, zaś kwota przeznaczona na zakup leków we wrześniu wyniosła 194,34 zł, a nie 150,00 zł, jak przyjęło Kolegium. Wskazał także na liczne choroby, które powodują zwiększenie kosztów utrzymania. Do skargi dołączono: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zaświadczenia lekarskie, umowę o pracę, wyniki badania, karty informacyjne oraz faktury na zakup leków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Podczas rozprawy w dniu 13 stycznia 2015 r. skarżący wyjaśnił m.in., że od

[...] października 2014 r. komornik zajął jego wynagrodzenie w wysokości 60% na rzecz zaległych alimentów w związku z tym otrzymuje on jedynie 500 złotych na własne utrzymanie (składa kserokopię dwóch dokumentów).Wskazał, że miesięczne wydatki na leki wynoszą ponad 200 złotych, natomiast musi dokładać do utrzymania mieszkania swojej matce 150 złotych, ponieważ korzysta z tego mieszkania. Wyjaśnił, że leczy się u psychiatry, a także prowadzone są badania w kierunku nowotworu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony

w aktach sprawy.

Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych decyzji.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. dotyczącą ustalenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia, odmówienia odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia ustalonego oraz rozłożenia ustalonej należności na raty.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy

z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.). Zgodnie z art. 6 pkt 16 tej ustawy, świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych nieprawdziwych informacji lub niepoinformowania o zmianie sytuacji materialnej lub osobistej. Niezależnie od intencji i świadomego działania osoby zainteresowanej, każda nieprawdziwa informacja może przesądzić o tym, że świadczenie zostało nienależnie przyznane i pobrane.

Świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny, przy czym art. 104 ust. 4 ww. ustawy stosuje się odpowiednio (art. 98). Wysokość należności podlegającej zwrotowi oraz termin zwrotu ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Ustalenie wysokości i terminu zwrotu należności powinno poprzedzać postępowanie wyjaśniające aktualną sytuację osoby i rodziny, którym świadczenie zostało przyznane. Treść sentencji decyzji, określającej zasady zwrotu należności, pozostawiono uznaniu administracyjnemu.

Stosownie do treści art. 104 ust. 4 ww. ustawy w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia w całości lub w części winno być poprzedzone oceną sytuacji zobowiązanego dokonaną na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nienależnie pobranym świadczeniem w wysokości 20.255,57 zł z tytułu zasiłku stałego za okresy od 1 kwietnia 2008 r. do 31 sierpnia 2010 r., od dnia 1 października 2010 r. do 30 września 2012 r. oraz od 1 grudnia 2012 r. do 28 lutego 2013 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że w ww. okresach skarżący pobrał zasiłek stały w łącznej kwocie 25.119,00 zł, podczas gdy kwota zasiłku stałego za ww. okresy wyniosła 4.863,33 zł. W sprawie bezsporne jest również, że w okresie korzystania z pomocy społecznej skarżący nie zgłaszał zmiany sytuacji materialnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 109 ustawy o pomocy społecznej, o którym został pouczony w decyzjach: z dnia z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], z dnia [...] października 2006 r. nr [...], z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] oraz z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o przyznaniu zasiłku stałego od 1 listopada 2010 r. do 30 listopada 2013 r. w wysokości 444,00 zł miesięcznie.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych zaskarżone rozstrzygnięcie ustalające, że pobrany przez skarżącego zasiłek stały we wskazanym okresie

i kwocie jest świadczeniem nienależnie pobranym odpowiada prawu.

Jak już wyżej wskazano, wydanie decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia winno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, w trakcie którego pracownik socjalny powinien dokonać analizy aktualnej sytuacji materialnej, życiowej i rodzinnej osoby zobowiązanej do zwrotu świadczenia oraz rozważyć możliwość wystąpienia ze stosownym wnioskiem, o jakim mowa w art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Warto w tym miejscu podkreślić, że decyzja wydana w trybie powołanego wyżej art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku, lecz ma prawo - w szczególnie uzasadnionych przypadkach - odstąpienia od żądania zwrotu świadczenia, jego umorzenia lub rozłożenia na raty. Kontrola Sądu w przypadku rozstrzygnięć organów administracji publicznej wydanych w ramach uznania administracyjnego, co już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ogranicza się natomiast do badania, czy granice uznania w danym przypadku nie zostały przekroczone. Innymi słowy sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowej obejmuje zbadanie, czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś stanowisko organu ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, jest przekonywująco, jasno i logicznie umotywowane, to nie można mu zarzucić cech dowolności (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1403/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2014 r. pracownik socjalny przeprowadził ze skarżącym wywiad środowiskowy na okoliczność ustalenia jego aktualnej sytuacji rodzinnej i materialnej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji, mając na względzie ww. wywiad środowiskowy oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie słusznie uznały, że sytuacja dochodowa strony skarżącej uzasadnia podjęcie decyzji w zakresie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia przy rozłożeniu należności na 68 rat po 300,00 zł, w tym

I rata w wysokości 155,67 zł. Organy wykazały, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.270,31 zł. Jego podstawowe wydatki to dopłata do czynszu w kwocie 100,00 zł oraz leki w kwocie 150,00 zł, łącznie 250,00 zł, co oznacza, że do dyspozycji strony pozostaje kwota 1.020,31 zł. Ponadto ww. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] grudnia 2013 r.

nr [...] zaliczającym go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na okres do [...] grudnia 2016 r. ze wskazaniem pracy zawodowej w warunkach pracy chronionej, którą podejmuje on z niewielkimi przerwami od 2008 r. Podniesiono również, że z przedstawionej przez stronę umowy o pracę z dnia [...] lipca 2014 r. wynika, że została ona zawarta na czas określony do [...] grudnia 2014 r. z wynagrodzeniem nie mniejszym niż 1 .680,00 zł brutto. Wobec powyższego organy administracji publicznej zasadnie uznały, że skarżący znajduje się w sytuacji uzasadniającej rozłożenie na 68 rat kwoty nienależnie pobranego zasiłku stałego,

w tym 67 rat w wysokości 300 zł i 1 raty w wysokości 155,67 zł.

Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena sytuacji strony oraz możliwości spłaty w ratach zadłużenia jest prawidłowa. Zauważyć trzeba, że organy administracji publicznej orzekając o wysokości miesięcznej raty wzięły więc pod uwagę wysokość uzyskiwanego przez skarżącego dochodu, stan jego zdrowia oraz konieczne wydatki, w tym wydatki związane z leczeniem, co wynika z treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Należy też zaznaczyć, że organy dokonały analizy sytuacji materialnej i rodzinnej na dzień wydania decyzji. Stąd też bezzasadne są zarzuty skarżącego dotyczące przyjęcia przez Kolegium złych danych, tj. nieuwzględnienie faktur na zakup leków za wrzesień 2014 r. czy też faktu, że od [...] października 2014 r. komornik zajął wynagrodzenie skarżącego w wysokości 60% na rzecz zaległych alimentów, a w związku z tym otrzymuje on jedynie 500 złotych miesięcznie.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że organy rozkładając spłatę nienależnie pobranego zasiłku stałego na 68 miesięczne raty, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny

z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził również naruszenia innych przepisów prawa, które mogłoby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji.

W tym stanie sprawy Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego skargę tę oddalił na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.