Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 484/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 368 poz 74 art. 16 ust. 4
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)  nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów  wiejskich.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 25 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 marca 2013 r. nr [....] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego J. G., Kancelaria Radców Prawnych, ul. [....], kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

W dniu 13 maja 2008 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek E. P. o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (oznaczonych dalej ONW) za 2008 r. Wniosek dotyczył przyznania płatności do obszaru 3 działek rolnych (A o pow. 1,72 ha, B - 2,76 ha, C - 0,22 ha), położonych na działkach ewidencyjnych, położonych w powiecie k., gmina J.-P., obr. S. E. P. łącznie zadeklarował do płatności ONW za 2008 r. 4,70 ha. W dniu 21 sierpnia 2008 r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu. W jej wyniku stwierdzono poważne uchybienia dotyczące stanu części działek rolnych, w szczególności zachwaszczenia, brak wykoszenia, obecność zakrzaczeń i zadrzewień na działkach A i B oraz zaniżenie powierzchni uprawnionej do wsparcia dla działki C.

Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił E. P. przyznania płatności ONW za 2008 r. i nałożył sankcje w wysokości 454,08 zł.

Przyczyną w/w rozstrzygnięcia było ustalenie, że powierzchnia, do której płatności ONW mogły zostać przyznane, była wyraźnie mniejsza niż powierzchnia, którą zadeklarowano do wspomnianych płatności (2,98 ha). Ponieważ uchybienia dotyczące stanu gruntu stwierdzono w przypadku działek strony także w roku 2007 i 2008, uznano, że strona dopuściła się niezgodności celowych. Efektem takiej oceny było nałożenie na stronę dodatkowych sankcji finansowych w postaci potrącenia z wsparcia przyznanego ewentualnie za lata 2009, 2010 i 2011.

W odwołaniu E. P. domagał się zmiany decyzji z uwagi na jej nierzetelność i bezzasadność oraz uchylenia nałożonej na niego sankcji. Skarżący podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca i nie odzwierciedla faktycznego stanu działek zadeklarowanych do płatności. Nadto skarżący podniósł, że z uwagi na problemy ze wzrokiem wniosek o płatności wypełniał pracownik ARiMR w oparciu o zdjęcia lotnicze i dane z rejestru gruntów, zaś kontrola wykonana w jej gospodarstwie była niewiarygodna z uwagi na fakt, że skarżący w niej nie uczestniczył. Skarżący przyznał, że na jego działkach rosła tylko trawa, która koszona była tylko raz w roku.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 26 marca 2013 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r, Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 98 poz. 634 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie wyjaśniające organów ARiMR jest skoncentrowane na ustaleniu, jaka część powierzchni zadeklarowanej przez skarżącego w jego wniosku o przyznanie w/w wsparcia jest uprawniona do jego przyznania. Szczegółowo odnosząc się do charakteru i znaczenia dla decyzji kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego organ wyjaśnił, że art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. (Dz. U. WE L 141 z 30.04.2004r str. 18 ze zm.) wskazuje, że celem kontroli tego rodzaju jest skuteczne zweryfikowanie zgodności danych przedstawionych w danym wniosku, ze stanem faktycznym. Z uwagi na swoją specyfikę, kontrola taka ma w praktyce rozstrzygające znaczenie dla ustalenia, jak w rzeczywistości przedstawia się wypełnianie przez producenta wymogów wsparcia, o jakie się w danej sprawie ubiega. Wynika to w szczególności z wymienionych m.in. w art. 29 i 30 w/w rozporządzenia wymagań, dotyczących dokładności i wiarygodności pomiarów wykonywanych podczas takich kontroli.

Organ odwoławczy podkreślił, że gospodarstwo skarżącego zostało skontrolowane w dniu 21 sierpnia 2008 r. metodą inspekcji terenowej. Kontrola ta polegała na ustaleniu granic i powierzchni zadeklarowanych przez stronę działek rolnych, zweryfikowaniu grup upraw wskazanych przez stronę na tych działkach i stwierdzeniu stanu tych działek, co dot. m.in. tego, czy ich powierzchnie były w dobrej kulturze rolnej (były użytkowane rolniczo) na dzień 30 czerwca 2003 r. Lokalizacja w terenie obszarów zadeklarowanych do płatności odbyła się na podstawie danych dot. działek ewidencyjnych (położenie geograficzne, granice i wielkość), na których strona umiejscowiła w swym wniosku poszczególne działki rolne. Pomiary powierzchni uprawnionych do płatności zostały dokonane przy pomocy odbiorników nawigacji satelitarnej (GPS), umożliwiających odpowiednio dokładne obliczenia dot. obwodu i powierzchni kontrolowanego terenu. Ostateczne wyniki tych pomiarów zostały podane z uwzględnieniem tolerancji, której zakres jest uzależniony od wielkości i kształtu mierzonego obszaru oraz charakterystyk urządzeń którymi wykonano te pomiary. O tej kontroli producent nie został powiadomiony. Czynności sprawdzające w jej ramach przeprowadzili dysponujący odpowiednimi upoważnieniami pracownicy Biura Kontroli na Miejscu OR ARiMR. Rezultaty kontroli utrwalono w protokole nr [....], materiale fotograficznym i zapisach urządzeń pomiarowych (obejmujących/m.in. informacje dot. wytyczania granic działek rolnych w terenie). W/w protokół wskazuje m.in., że kontrolowany producent nie był obecny podczas przeprowadzanej u niego kontroli. Protokół pokontrolny został wysłany producentowi listem poleconym. Wyniki kontroli nie pozwalały na uznanie, że na całej powierzchni zadeklarowanej odnośnie zakwestionowanych obszarów, zgodnie z normami i wymogami prowadzona jest przez stronę działalność rolnicza uprawniająca do otrzymania żądanych płatności. Na działce rolnej A nie przeprowadzono koszenia i zabiegów zapobiegających występowaniu i rozprzestrzenianiu chwastów, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca, w skutek czego na tej działce znajdowało się dużo zadrzewień i zakrzaczeń. Uchybienia podobne stwierdzono również na całej powierzchni działki B. W ocenie organu zarówno stan działki A jaki stan działki B zostały wystarczająco udokumentowane. Na wykonanych zdjęciach znajdujących się w aktach widoczne są wysokie częściowo wysuszone trawy i liczne zakrzaczenia na działce A. Nieco mniej zakrzaczeń jest na działce B. Dokumentacja fotograficzna potwierdza, że przedmiotowe działki nie zostały wykoszone w terminie do 31 lipca 2008 r., gdyż kontrolę wykonano tydzień po upływie tego terminu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego o niezgodności pomiarów z ewidencją gruntów – organ wyjaśnił, że Ewidencja Gruntów i Budynków czy Rejestr Gruntów zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, póz. 1086, z późn. zm.), nie są zbiorami informacji o działkach rolnych w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, póz. 76 ze zm.). Stąd też wypis z EGiB czy z RG, jak również pomiary związane z siatką działek ewidencyjnych lub podatkiem rolnym, czy też dokumenty, które oparto wyłącznie na nich, nie są i nie mogą być traktowane przez ARIMR jako wyłączne, czy też mające pierwszeństwo przed innymi źródłami informacji, co do charakterystyk użytkowanych działek rolnych. Na poparcie swojego stanowiska, organ powołał się na wyrok NSA z dnia 20.12.2007r. sygn. akt II GSK 259/07 oraz wyrok WSA sygn. akt II SA/Bk 779/05.

Odnosząc się do drugiego zarzutu dotyczącego niesamodzielnego wypełnienia wniosku o dotacje przez skarżącego, organ podkreślił, ze pracownicy ARiMR nie zajmują się i nie mogą zajmować się wypełnianiem wniosków o dopłaty, gdyż potem Ci sami pracownicy uczestniczyliby w rozpoznawaniu przedmiotowych wniosków, co byłoby niezgodne z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu, że kontrola w gospodarstwie została wykonana bez powiadomienia skarżącego i bez jego obecności, organ wskazał, że żaden z zapisów regulacji dotyczących płatności o jakie wnioskowano w przedmiotowej sprawie nie wymaga, by kontrola była dokonana podczas obecności producenta rolnego.

Organ podsumował, że efekty czynności wyjaśniających przeprowadzonych w niniejszej sprawie i sposób ich udokumentowania, nie pozwalały na uznanie, że w przypadku zakwestionowanych działek rolnych były to obszary faktycznie użytkowane zgodnie z normami przez cały rok, za który starano się do tych obszarów o w/w płatności. Stwierdzone w sprawie strony nieprawidłowości miały również charakter ewidentnych naruszeń zapisów § 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2007 r. Nr 46, póz. 306 z późn. zm.). Zgodnie z §1 w/w rozporządzenia za grunt utrzymywany zgodnie z normami uznaje się grunty orne na których jest prowadzona uprawa roślin lub ugorowanie albo łąki i pastwiska, których okrywa roślinna jest koszona i usuwana co najmniej raz w roku, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Z kolei zgodnie z § 4 w/w rozporządzenia tereny użytkowane rolniczo, o których mowa w § 1 nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami. Nieprawidłowy z punktu widzenia wszystkich w/w przepisów stan większości gruntów zadeklarowanych był powodem wydania przedmiotowej decyzji.

Nadto organ odwoławczy podkreślił, że konsekwencje stwierdzonego w niniejszej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności ONW reguluje art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004: r. (Dz. U. WE L 345 z 20.11.2004, str. 1 ze.zm.) w związku z art. 16 ust 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006: r. (Dz. U. WE L 368 z 23.12.2006, str. 74 z późn. zm.). Zgodnie z jego brzmieniem, jeśli różnica między obszarem zadeklarowanym a obszarem faktycznie uprawnionym do płatności przekracza 30% obszaru stwierdzonego, lecz nie więcej niż 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Rolnika dodatkowo wyklucza się wówczas z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym do w/w płatności. Taka kwota podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach wszystkich środków wsparcia ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub rozporządzeń (WE) 1782/2003 bądź 73/2009, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżność. Jeśli ta kwota nie może zostać w pełni odliczona od tych płatności pomocowych, pozostające saldo zostaje anulowane.

W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności ONW wynosi w przedmiotowej sprawie 2,98 ha. Pierwotnie zadeklarowano do tych dopłat 4,70 ha. Łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do w/w płatności 57,72%. Ponieważ zawyżenie przekroczyło 50%, to zgodnie z zapisem art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. w związku z art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, konsekwencją tego była odmowa płatności ONW za rok, na który wnioskowano o wsparcie tego rodzaju. Na rolnika została także nałożona kara finansowa w wysokości 454,08 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organom brak informacji o przeprowadzonych kontrolach, niedokładność samych kontroli. Nadto skarżący powtórzył zarzut z odwołania, że wnioski o dopłaty wypełnili pracownicy Agencji odpłatnie w oparciu o mapy ewidencyjne i wyrysy z rejestru gruntów, a z uwagi na problemy zdrowotne skarżący nie był w stanie sprawdzić przedmiotowego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutów naruszenia prawa, procesowego i materialnego, w rozpoznawanej sprawie.

Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie stanowi prawidłowość ustaleń organów odnośnie różnicy pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowaną przez skarżącego do dopłat ONW, a powierzchnią dziełek faktycznie uprawnionych do przedmiotowych dopłat.

Podkreślić należy, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym toczyło się postepowanie ze skargi E. P. na decyzję Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie odmowy przyznania płatności skarżącemu płatności ONW za 2009 r., która to skarga została wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 353/11 prawomocnie oddalona. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Sądu przedstawione w powyższym wyroku.

Na wstępie rozważań należy wskazać, iż postępowanie w sprawach przyznania uzupełniających płatności obszarowych toczy się zasadniczo w oparciu o przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013 r. poz. 173 j.t.) zwanej dalej ustawą, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 21 ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 kpa nie stosuje się. Natomiast w myśl art. 21 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powołany art. 21 ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w kpa, osłabiając pozycję procesową stron postępowania.

W przedmiotowej sprawie swoje ustalenia organ oparł na kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2008 r. metodą inspekcji terenowej. Kontrola polegała na ustaleniu granic i powierzchni zadeklarowanych przez stronę działek rolnych, zweryfikowaniu grup upraw wskazanych przez skarżącego na tych działkach i stwierdzeniu stanu tych działek w 2008 r. W czasie tej kontroli stwierdzono, ze powierzchnia uprawniona za 2008 r. do płatności ONW była wyraźnie mniejsza niż powierzchnia, którą skarżący zadeklarował we wniosku. To zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności ONW dotyczyło działki rolnej A (tj. 1,72 ha - położonej na działce ewidencyjnej nr 275/5) oraz działki rolnej B na całej jej powierzchni (2,76 ha). Przy czym, jak ustaliły organy na działce rolnej A nie przeprowadzano koszenia lub zabiegów uprawowych zapobiegających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca, na skutek czego na działce tej znajdowało się zbyt wiele zakrzaczeń i zadrzewień. Uchybienia dotyczące koszenia stwierdzono także w stosunku do całej powierzchni działki B.

Ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności ONW w 2008 r. dokonane zostały w oparciu nie tylko o pomiary dokonane w gospodarstwie rolnym skarżącego przy pomocy odbiorników nawigacji satelitarnej (GPS), które znalazły odzwierciedlenie w protokole nr [...], w materiale fotograficznym wykonanym w czasie kontroli, zapisach urządzeń pomiarowych, ale również w oparciu o dostępne w systemie elektronicznym ARiMR zdjęcia satelitarne i lotnicze.

Sąd uznał za niezasadny zarzutu podnoszonego przez skarżącego, że nie został zawiadomiony o przeprowadzonej kontroli, bowiem obowiązujący stan prawny pozwala na przeprowadzanie kontroli w gospodarstwie bez obecności wnioskodawcy. Możliwość ta wynika wprost z przepisów europejskich. Mianowicie zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004r. z dnia 21 kwietnia 2004 r., "Kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli jednak zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin z wyjątkiem uzasadnionych przypadków". Przepis ten wskazuje, że zasadą jest nie zawiadamianie o kontroli, a wyjątkiem zawiadomienie. Nadto wskazując na przepisy porządku krajowego należy przypomnieć powołany wcześniej art. 21 ust.1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zgodnie z którym do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ przed którym toczy się postępowanie: zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 kpa nie stosuje się. Te szczególne rozwiązania prawne dotyczące postępowania w sprawach przyznania płatności wskazują, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skarżącego, że winę za błędne wypełnienie wniosku ponosi pracownik ARiMR, ponieważ, złożony przez skarżącego wniosek w niniejszej sprawie został przygotowany odpłatnie przez pracownika w ARiMR, w oparciu o przedłożone przez niego wypisy z rejestru gruntów w których wymieniono rodzaje użytkowania działek. Zarzut ten jest bezzasadny, albowiem nie można utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej. Sprawy ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r, nr 100, poz. 1086 z późn.zm.) i przepisy wykonawcze. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. "działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położny w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych". Działka ewidencyjna stanowi jednostkę powierzchni podziału kraju dla celów ewidencji. Ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości w skład której wchodzą, a także informacje dotyczące osoby właściciela. Użytki gruntowe wykazywane w ewidencji gruntów dzielą się na następujące grupy: 1) użytki rolne: grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwale i grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami, rowy, 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, 3) grunty zabudowane i zurbanizowane, 4) użytki ekologiczne, 5) nieużytki, 6) grunty pod wodami, 7) tereny różne. Przepisy ustawy regulują zasady i tryb wprowadzania zmian w ewidencji gruntów. Natomiast dla potrzeb problematyki, dopłat bezpośrednich czy też pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich, istotnym pojęciem jest pojęcie działki rolnej, które zostało zdefiniowane w przepisie art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z powołanym przepisem działka rolna to – zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Tym samym między pojęciem działki ewidencyjnej, a pojęciem działki rolnej mogą zachodzić różne relacje. Działka rolna może obejmować kilka działek ewidencyjnych lub ich części, czy też działka rolna może stanowić część jednej działki ewidencyjnej, możliwa jest również sytuacja, iż na jednej działce ewidencyjnej będzie znajdować się kilka działek rolnych. Stąd też powierzchnia działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, a powierzchnia działek rolnych znajdujących się na tych działkach ewidencyjnych nie jest zagadnieniem tożsamym. Nadto te relacje pomiędzy działką rolną a działką ewidencyjną mogą się zmieniać, to strona między innymi decyduje o tym jak w danym roku będzie korzystać z posiadanych gruntów, czy i jaka uprawa i na jakiej powierzchni będzie uprawiana, a także czy będzie utrzymywała grunt w dobrej kulturze. Dlatego też ilość działek rolnych, sposób ich wykorzystania, a także powierzchnia działek rolnych może się zmieniać na przestrzeni lat, przy niezmienionych danych zawartych w ewidencji gruntów, a dotyczących działek ewidencyjnych ich powierzchni, rodzaju użytków rolnych. Dane wynikające z ewidencji gruntów są niezbędne dla ustalenia położenia działek rolnych, natomiast dane dotyczące powierzchni działek rolnych nie są danymi, które wprowadza się do ewidencji gruntów. Dlatego też zarzut skargi, że złożony wniosek został oparty o dane zawarte z wypisów ewidencji gruntów, tym samym powinien być poprawny, w świetle wskazanych wyżej uwag nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Stan ten potwierdzają jednoznacznie zdjęcia lotnicze oraz dołączony do akt materiał fotograficzny. Zresztą nawet sam skarżący potwierdził w skardze, że "na działkach rolnych rosła wieloletnia trawa, która tylko raz w roku była koszona", W konsekwencji dokonanych w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych uprawnionym stała się odmowa przez organy administracji przyznanie płatności ONW do zadeklarowanych obszarów na 2008 r. oraz wymierzenie sankcji.

Jak prawidłowo wskazały organy, w myśl art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji Rady (WE) 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. (Dz. Urz. WE L 368 z 23.12.2006, str.74 ze zm.), jeśli różnica między obszarem zadeklarowanym a obszarem faktycznie uprawnionym do płatności przekracza 50%, to za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Rolnika dodatkowo wyklucza się wówczas z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem i obszarem zatwierdzonym do w/w płatności. Taka kwota podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach wszystkich środków wsparcia ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub rozporządzeń (WE) 1782/2003 bądź 73/2009, do których dany beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono rozbieżność. Jeśli ta kwota nie może zostać w pełni odliczona od tych płatności pomocowych, pozostające saldo zostaje anulowane. W przypadku skarżącego stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności ONW wynosi w przedmiotowej sprawie 2,98 h, podczas, gdy pierwotnie zadeklarowano łącznie 4,70 ha. Zatem łączne zawyżenie zadeklarowanej powierzchni do płatności wyniosło 57,72%, co skutkowało nałożeniem sankcji na skarżącego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a..