Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1914/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do obrotu oraz wycofania z obrotu i rynku środków spożywczych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

K. R. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu oraz wycofania z obrotu i rynku środków spożywczych.

W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając, że wykonanie nakazu wycofania z obrotu i zakaz wprowadzania do obrotu wiążą się z nieodwracalnymi skutkami wizerunkowymi, które mogą spowodować utratę zaufania kontrahentów oraz konsumentów. To z kolei może według skarżącej w sposób bezpośredni przełożyć się na jej płynność finansową. Ponadto skarżąca wskazała, że wykonanie nakazu wycofania z obrotu i zakazu wprowadzania do obrotu kwestionowanych czekolad, będzie się wiązało z poważnym uszczerbkiem majątkowym, ponieważ wartość wyprodukowanych czekolad wynosi 100 043,34 zł, bez uwzględnienia utraconego zysku oraz poniesionych innych kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://cbois.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

W ocenie Sądu wniosek złożony przez skarżącą nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem nie został dostatecznie uzasadniony. Nie przedstawiła ona argumentacji ani konkretnych danych pozwalających na przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca wskazała co prawda wartość wyprodukowanych czekolad, jednakże nie przedstawiła na potwierdzenie powyższego żadnych stosownych dokumentów. Strona skarżąca sformułowała jedynie ogólnikowe sądy co do spodziewanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zaprezentowała natomiast żadnych zestawień czy też szacunku zysków i strat wskazujących na to, że wstrzymanie wprowadzania do obrotu oraz wycofanie z obrotu i rynku środków spożywczych wywoła nadzwyczajne, negatywne skutki. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonym orzeczeniu obowiązku wiąże się z utratą płynności finansowej, która będzie dla skarżącej znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Same twierdzenia strony skarżącej wskazujące na uszczerbek majątkowy poprzez zakaz sprzedaży czekolady nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione.

Zauważyć również należy, że Sądowi nie jest znana z urzędu sytuacja finansowa skarżącej, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o tak sformułowany wniosek Sąd nie może dokonać oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych skarżącej, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwe, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Niezrozumiałe jest w ocenie Sądu powoływanie się na możliwe wystąpienie nieodwracalnych skutków wizerunkowych pociągających za sobą utratę zaufania kontrahentów oraz konsumentów, biorąc pod uwagę, że przedmiotowa sprawa dotyczy środków spożywczych. Utraty zaufania oraz strat wizerunkowych nie należy przedkładać ponad zdrowie i życie ludzkie.

W tym miejscu należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Zgodnie zaś z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Znaczy to, że rozstrzygnięcie w kwestii ochrony tymczasowej na etapie postępowania sądowo-administracyjnego nie wiąże Sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.