Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1842/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 101  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta postanowieniem z dnia [...] 2016 r. znak: [...] na podstawie art. 97 § 2 oraz art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23) – dalej k.p.a., art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541), podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy B. K. – dalej skarżący.

W postanowieniu zawarto pouczenie o możliwości złożenia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ciągu 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

W terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł nie tylko o uchylenie postanowienia, ale także zgłosił liczne środki dowodowe dotyczące podjętej sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14 października 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 3 w zw. z art. 134 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność ww. zażalenia.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść stosownych w tym przedmiocie przepisów ustawy kodeks postepowania administracyjnego i podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości zażalenia na podjęcie zawieszonego postępowania. Kolegium wskazało na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2372/14 zgodnie z którym, "Brzmienie art. 101 § 3 k.p.a. oznacza, że zażalenie służy nie na wszystkie możliwe postanowienia dotyczące zawieszenia postępowania (o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania i o podjęciu zawieszonego postępowania), ale tylko na postanowienia o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania".

Jak podkreślił organ w dalszej części uzasadnienia, błędne pouczenie strony o takiej, niegwarantowanej w przepisach prawa, możliwości, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wykluczenie możliwości wniesienia zażalenia w przypadku podjęcia postępowania uzasadnione jest tym, że strona może podnieść stosowne zarzuty w procedurze odwoławczej od rozstrzygnięcia wydanego w podjętym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego twierdząc, iż brak możliwości zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania sprawia, że strona traci możliwość wpływu na losy toczącego się postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd ten nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że nie zwiera ono wad powodujących konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia wydane w toku wstępnego postępowania, kiedy to organ odwoławczy ustalał możliwość zaskarżenia oraz zachowanie warunków formalnych przez składającego zażalenie, nie wnikając na tym etapie postępowania w meritum sprawy. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi m.in. art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z kolei stosownie do art. 144 k.p.a. przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio do zażaleń. Stosownie zaś do zasady wyrażonej w art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z powyższych przepisów wynika, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wymienione w k.p.a. Jeżeli zatem przepis będący podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji nie przewiduje zażalenia w odniesieniu do danego postanowienia, to środek ten nie przysługuje.

Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Redakcja tego przepisu jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Przedmiotem zażalenia może być jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego oraz odmowie jego podjęcia. Wolą ustawodawcy, postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, tak jak w niniejszej sprawie, są niezaskarżalne - nie przysługuje od nich zażalenie. Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji tego artykułu dokonaną ww. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., było pozostawienie środka zaskarżenia jedynie na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie - wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowień o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą szybkości postępowania – wynikającą z art. 12 k.p.a. – organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady więc postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego.

Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona jednak możliwości ich kontroli, gdyż – na podstawie art. 142 k.p.a. – może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2148/11; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2921/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 543/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2410/10).

Dodatkowo wskazać należy, że postanowienie organu I instancji o podjęciu zawieszonego postępowania zawiera błędne pouczenie, że na postanowienie to służy stronie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Niemniej jednak stwierdzić należy, że błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nie przewidzianych w obowiązujących przepisach, a co za tym idzie nie stwarza dla skarżącego prawa do złożenia zażalenia. Tym samym pozostaje ono bez wpływu na podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcie, które należy uznać za prawidłowe. Postanowienie na które zażalenie złożył skarżący ma bowiem niezaskarżalny charakter.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. – skargę, jako bezzasadną, oddalił.