Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 412/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 58 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. D. na stanowisko D. Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 marca 2009r. M. D. zwrócił się do B. P. D. Kuratora Oświaty we W., o udostępnienie informacji publicznej. Jako podstawę prawną swojego wniosku wskazał art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198).

Stwierdził w nim, że w ramach kompetencji, określonych w art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w sprawie sprawowania nadzoru pedagogicznego nad zgodnością zatrudnienia nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami w szkołach i placówkach oświatowo - wychowawczych w województwie dolnośląskim i na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia MENiS z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (...) wnosi do D. Kuratora Oświaty B. P., aby w ramach dostępu do informacji publicznej udzieliła wnioskującemu, na piśmie, kompetentnych, jednoznacznych, krótkich, merytorycznych odpowiedzi w sprawach:

" 1. Czy Pani S. Cz. z N. R., która ukończyła studia stacjonarne w Akademii Wychowania Fizycznego we W. na Wydziale Wychowania Fizycznego w zakresie kierunku wychowania fizycznego - specjalności rekreacji ruchowej i uzyskała tytuł zawodowy magistra wychowania fizycznego w 1987 r. jest z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, czy też z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach nie jest w świetle wykładni pisma Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z dnia 23 września 1983 r. nr [...], wykładni pisma GKKFiS z dnia 1 grudnia 1983r. nr [...], wykładni art. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej, (kopia Dyplomu AWF we W. z dnia [...] Pani S. Cz. i kopie w/w dokumentów w załączeniu).

2. Czy Pan T. W. z K., który ukończył studia stacjonarne w Akademii Wychowania Fizycznego we W. na Wydziale Wychowania Fizycznego, w zakresie kierunku wychowania fizycznego - specjalności trenerskiej i uzyskał tytuł zawodowy magistra wychowania fizycznego w 1989 r. jest z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, czy też z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach nie jest w świetle wykładni pisma Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z dnia 23 września 1983 r. nr [...], wykładni pisma GKKFiS z dnia 1 grudnia 1983 r. nr [...], wykładni art. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej, (dowód - kopia Dyplomu AWF we W. z dnia [...] Pana T.W.)

3. Czy Pani A. P. z K., która ukończyła studia stacjonarne w Akademii Wychowania Fizycznego we W. na Wydziale Wychowania Fizycznego w zakresie kierunku wychowania fizycznego - specjalności rekreacji ruchowej i uzyskała tytuł zawodowy magistra wychowania fizycznego w 1990 r. jest z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, czy też z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach nie jest w świetle wykładni pisma Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Nauki z dnia 23 września 1983 r. nr [...], wykładni pisma GKKFiS z dnia 1 grudnia 1983 r. nr [...], wykładni art. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej, (dowód - kopia Dyplomu AWF we W. z dnia [...] Pani A. P.)

4. Czy S. D. i ze S., który ukończył studia stacjonarne w Akademii Wychowania Fizycznego we W. na niepedagogicznym kierunku rekreacji w zakresie rekreacji (oferta AWF w Warszawie studiów podyplomowych na Rocznym Studium Pedagogizacji dla absolwentów niepedagogicznych kierunków studiów turystyki, rekreacji i rehabilitacji ruchowej z 2000 r., aktualna oferta AWF w K. studiów podyplomowych wychowania fizycznego dla absolwentów turystyki i rekreacji ruchowej, aktualna oferta AWF w K. studiów podyplomowych wychowania fizycznego dla absolwentów Turystyki i Rekreacji - specjalność rekreacja - dowody w załączeniu) i uzyskał tytuł zawodowy magistra rekreacji ruchowej w 1985 r., który nie ukończył studiów wyższych na Wydziale Wychowania Fizycznego, na kierunku wychowania fizycznego - specjalności rekreacji ruchowej, który jako absolwent niepedagogicznego kierunku studiów rekreacji w zakresie rekreacji nie posiada tytułu zawodowego magistra wychowania fizycznego, który nie dopełnił ustawowego obowiązku uzupełnienia kwalifikacji zawodowych w zakresie wychowania fizycznego w szkołach do dnia 31 sierpnia 2006 r., który nie posiada urzędowego ustalenia właściwego organu, że ukończony kierunek studiów rekreacji w zakresie rekreacji jest kierunkiem zbliżonym do nauczanego przedmiotu wychowanie fizyczne, jest z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, czy też z wykształcenia nie jest nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, czy też z wykształcenia jest jedynie animatorem (instruktorem) w dziedzinie kultury fizycznej rekreacji ruchowej (książka "Absolwenci Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu 1949-2005", wstęp Rektora prof. dr hab. Tadeusza Koszczyca "Drodzy Absolwenci" str. 5 - dowody w załączeniu) w świetle wykładni pisma Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z dnia 23 września 1983 r. nr [...], wykładni pisma GKKFiS z dnia 1 grudnia 1983 r. nr [...], wykładni art. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r., wykładni opinii prawnej AWF we W. z dnia 21 lipca 2006r. w sprawie uprawnień zawodowych absolwenta uczelni S.D., wykładni opinii Rektora AWF w W. z dnia 8 kwietnia 2002 r. w sprawie uprawnień zawodowych absolwentów turystyki i rekreacji (dowód - kopia odpisu Dyplomu AWF we W. z dnia [...] S. D. oraz kopie opinii AWF i fragmentu w/w książki w załączeniu).

5. Czy D. Kurator Oświaty potwierdza lab zaprzecza twierdzeniu absolwenta stadiów stacjonarnych na kierunku turystyki i rekreacji w Akademii Wychowania Fizycznego we W. z 1985 r. Pana M. W., z tego samego rocznika studiów co absolwent S. D. (książka "Absolwenci Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu 1949-2005" str. 191 - kopia w załączeniu),

- "Z całą pewnością mogę odpowiedzieć na drugie pytanie!

UKOŃCZENIE KIERUNKU REKREACJI W ŻADNYM WYPADKU NIE DAWAŁO UPRAWNIEŃ NAUCZYCIELSKICH! DO TEGO TRZEBA BYŁO UKOŃCZYĆ DODATKOWE KURSY!" (kopia dowodu w załączeniu),

w świetle wykładni pisma Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z dnia 23 września 1983r. nr [...], wykładni pisma GKKFiS z dnia 1 grudnia 1983 r. nr [...], wykładni art. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej, wykładni opinii prawnej AWF we W. z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie uprawnień zawodowych absolwenta uczelni S. D., wykładni opinii Rektora AWF w W. z dnia 8 kwietnia 2002 r. w sprawie uprawnień zawodowych absolwentów kierunków turystyka i rekreacja.

6. Czy absolwent niepedagogicznego kierunku rekreacji w zakresie rekreacji w AWF z 1985 r. S. D., który nie jest z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, który z wykształcenia nie jest w ogóle nauczycielem, podlega w jakikolwiek sposób przepisom prawa oświatowego dotyczącego wyłącznie nauczycieli z wykształcenia np. przepisom ustawy - Karta Nauczyciela, czy np. rozporządzeniom Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 24 sierpnia 1982 r. i późniejszych rozporządzeń w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli (...), (bezprawne opinie prawne D. Kuratora Oświaty B. P. z dni 29 maja i 31 sierpnia 2006 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych nie nauczyciela z wykształcenia S. D.)

7. Czy D. Kurator Oświaty B. P. potwierdza prawdziwość następujących stwierdzeń zawartych w treści "Protokołu posiedzenia Zespołu Kontrolnego Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu w Ś." z dnia 14 marca 2007 r.:

- "W świetle opinii Organu Sprawującego Nadzór Pedagogiczny Pan S. D. posiada kwalifikacje do nauczania wychowania fizycznego", (str. 1)

-"Zaznaczyć należy, że jedynym organem, któremu podlega nadzór pedagogiczny jest Kurator Oświaty, a w jego opinii Pan S. D. posiada odpowiednie kwalifikacje do wykonywania zawodu nauczyciela wychowania fizycznego", (str. 2).

W związku z powyższymi stwierdzeniami wnoszę o przesłanie mi na adres domowy, w trybie dostępu do informacji publicznej, kopii pism urzędowych D. Kuratora Oświaty B. P., z wyłączeniem "opinii" z dni 29 maja i 31 sierpnia 2006 r. (w "opiniach" tych nie ma przywołanych stwierdzeń D. Kuratora Oświaty B. P.), w których zawarte zostały urzędowe wyżej powołane stwierdzenia D. Kuratora Oświaty zawarte w "Protokole Zespołu Kontrolnego Komisji Rewizyjne Rady Powiatu w Ś. z dnia 14 marca 2007 r., że Sławomir D. "posiada odpowiednie kwalifikacje do wykonywania zawodu nauczyciela wychowania fizycznego", (dowód "Protokół" z dnia 14 marca 2007 r.).

8. Czy ze S. D., absolwentem niepedagogicznego kierunku studiów rekreacji w zakresie rekreacji w AWF z 1985 r., który nie ukończył studiów na Wydziale Wychowania Fizycznego, są kierunku wychowania fizycznego specjalności - rekreacji ruchowej, który nie jest magistrem wychowania fizycznego, który z wykształcenia nie jest nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, który z wykształcenia nie jest w ogóle nauczycielem, który z wykształcenia jest wyłącznie animatorem (instruktorem) rekreacji ruchowej w dziedzinie kultury fizycznej rekreacja ruchowa i posiada tytuł zawodowy magistra rekreacji ruchowej, który nie posiada urzędowego ustalenia, że ukończony kierunek studiów rekreacja jest kierunkiem zbliżonym do nauczanego przedmiotu wychowanie fizyczne, który jako absolwent niepedagogicznej rekreacji nie dopełnił ustawowego obowiązku uzupełnienia kwalifikacji w zakresie wychowania fizycznego w szkołach do dnia 31 sierpnia 2006 r., wygasł stosunek pracy z mocy prawa w Zespole Szkół w S. z dniem 31 sierpnia 2006 r. na podstawie art. 7 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz art. 27 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw."

Jednocześnie zainteresowany wniósł wskazując na art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie powyższych informacji przez przesłanie informacji pocztą na podany wyżej adres domowy.

Dodał, że zgodnie z przepisem art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oczekuje od D. Kuratora Oświaty udostępnienia żądanej informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Stwierdził, że zgodnie z art. 16 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia wnioskującemu żądanej informacji publicznej następuje w drodze decyzji z uzasadnieniem D. Kuratora Oświaty.

W odpowiedzi na pismo z dnia 26 marca 2009 r. Kuratorium Oświaty we W., pismem z dnia 14 kwietnia 2009 r. poinformowało, że informacja dotycząca kwalifikacji Pana S. D. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Szczegółowa informacja na temat kwalifikacji Pana S. D. zajmującego stanowisko dyrektora ZSzZ w S., w tym również przygotowania pedagogicznego, wraz z wszelkimi danymi posiadanymi przez Kuratorium Oświaty, a podlegającymi udostępnieniu, została już zainteresowanemu przedstawiona w dotychczasowej korespondencji.

Ponadto, odpowiadając na pytania wnioskodawcy zawarte w punkcie 1, 2 oraz 3, dotyczące informacji na temat wykształcenia trzech wskazanych osób w świetle cyt.: "...wykładni pisma Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki z dnia 23 września 1983 r. nr [...], wykładni pisma GKKFiS z dnia 1 grudnia 1983 r. nr [...], wykładni art. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej" poinformowało, że również nie stanowi ona informacji publicznej w świetle powołanej powyżej ustawy.

Stwierdzono, że zainteresowany był już informowany, iż organy administracji zespolonej nie posiadają kompetencji opiniodawczych, a zatem nie jest możliwe wydawanie wiążących opinii i interpretacji norm prawa wobec osób, których kopiami dokumentów się posługuje. Natomiast jeśli chodzi o wykładnię przepisów prawa dokonywaną w piśmie Ministerstwa, czy też Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Sportu, na które wnioskodawca się powołuje, to przypomniano, że nie mieszczą się one w systematyce źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Wszelkie pisma dotyczące stosowania norm prawa i ich interpretacji oraz formułujące na ich podstawie jakiekolwiek opinie, nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego, a zatem nie mogą stanowić podstawy do ustalania kwalifikacji nauczycieli. Stanowiska tychże organów nie są dla organu sprawującego nadzór pedagogiczny wiążące, gdyż żaden przepis prawa nie nadaje im kompetencji do potwierdzania czy też zaprzeczania czyimś kwalifikacjom pedagogicznym.

Wskazało również na przepisy, które regulują aktualnie kwestie dotyczące kwalifikacji nauczyciela.

Odnosząc się zaś do punktu 5 pisma wnioskodawcy stwierdzono, że żądana przez niego informacja, która miałaby polegać na potwierdzeniu lub zaprzeczeniu przez D. Kuratora Oświaty twierdzeniu absolwenta studiów stacjonarnych na kierunku turystyki i rekreacji w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu z 1985 r. Pana M. W., wyrażonemu w kierowanej do skarżącego za pośrednictwem portalu "nasza-klasa.pl" prywatnej korespondencji, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 w związku z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W związku z używanym przez skarżącego sformułowaniem "...bezprawne opinie prawne D. Kuratora Oświaty" Kuratorium zauważyło, iż organy administracji zespolonej nie posiadają kompetencji opiniodawczych i nie jest możliwe wydawanie przez nie wiążących opinii i interpretacji norm prawa. Ewentualne użycie w pismach urzędowych sformułowania winno być rozumiane jedynie jako wyraz przekonania organu (w tym przypadku D. Kuratora Oświaty), co do prawidłowości wyrażonego zdania, opartego na faktach oraz przepisach obowiązującego prawa, o czym również wnioskodawca był już informowany. Rzekoma opinia organu w tej sprawie, w pełnym tego słowa znaczeniu w formie pisemnego dokumentu, nigdy nie została w Kuratorium Oświaty wygenerowana.

Nawiązując do powyższego, w odpowiedzi na kwestie związane z treścią zapisów zawartych w protokole posiedzenia Zespołu Kontrolnego Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu w Ś. z dnia 14 marca 2007 r. poinformowano, że D. Kurator Oświaty nie był ani autorem ani też adresatem wskazanego tu dokumentu. Brak jest zatem podstaw do komentowania przez D. Kuratora Oświaty, jako organu administracji zespolonej, stwierdzeń cytowanych za przedmiotowym dokumentem, gdyż nie miał on ani wpływu na sposób formułowania treści, które znajdują się w protokołach, ani też możliwości wyrażenia swojego stanowiska odnośnie kontekstu, w jakim przywoływane są informacje, pochodzące z pism urzędowych Kuratorium Oświaty we W.

Odnośnie natomiast zapytania dotyczącego ewentualnego wygaśnięcia stosunku pracy z Panem S. D. z mocy prawa poinformowało, że Kuratorium Oświaty nie posiada na ten temat informacji, które pozwoliłyby na potwierdzenie tego faktu. Z posiadanej wiedzy wynika, iż w chwili obecnej Pan S. D. pełni funkcję dyrektora Zespołu Szkół w S.

Dodało, że akta osobowe dyrektora szkoły są w posiadaniu pracodawcy czyli organu prowadzącego szkołę, oraz że nie wszystkie dokumenty dotyczące Pana S. D. dotyczyły spraw lub postępowań związanych z jego osobą, w związku z czym nie były gromadzone w dokumentacji Kuratorium Oświaty jako niezbędne.

Po otrzymaniu pisma D. Kuratora Oświaty z dnia 14 kwietnia 2009 r. M. D. ponownie, pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r., zażądał udostępnienia informacji, określonych w piśmie z dnia 26 marca 2009 r. Stwierdził, że po raz kolejny Kuratorium odmówiło mu udzielenia informacji. "Przypominał", że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji.

Pismem z dnia 21 kwietnia 2009 r. Kuratorium Oświaty we W. poinformowało, iż odpowiedź na zawarte we wniosku pytania została wystosowana w piśmie z dnia 14 kwietnia 2009 r.

Dodało również, że pozostałe kwestie poruszone w piśmie przedstawione jako własne, indywidualne spostrzeżenia i poglądy na temat działań podejmowanych w sprawie przez Kuratora Oświaty we W. pozostawia bez komentarza. Dodano, że pismo nie wnosi do sprawy żadnych nowych, nie podnoszonych uprzednio okoliczności faktycznych, dlatego stwierdzono, że zapoznano się z jego treścią.

Pismem z dnia 5 maja 2009 r. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność D. Kuratora Oświaty we W. i nie wydanie decyzji administracyjnej w sprawie odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w zakresie przedstawionym we wniosku skarżącego z dnia 26 marca 2009 r.

Skarga ta zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 40/09, prawomocnym wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r. została oddalona.

Dnia 21 stycznia 2009 r. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na odmowę udostępnienia informacji publicznej przez D. Kuratora Oświaty. W petitum skargi zainteresowany stwierdza: "na podstawie art. 3 par. 1, par. 2 pkt. 4 i 8 i art. 50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w interesie publicznym skarżący wnosi skargę na sprzeczną z art. 1 i 2 w powiązaniu z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odmowę udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej przez D. Kuratora Oświaty we W., zawartą w piśmie Kuratorium Oświaty we W. z dnia 14 kwietnia 2009 r. nr [...] , szczególnie w zakresie określonym w punkcie 4 i pozostałych siedmiu punktów wniosku do D. Kuratora Oświaty B. P. z dnia 26 marca 2006 r. o dostęp do informacji publicznej dotyczące sprawy, czy funkcjonariusz publiczny, kierownik jednostki organizacyjnej Powiatu w Ś., dyrektor Zespołu Szkół w S. S. D. jest z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach, czy z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego nie jest i tym samym czy spełnia wymogi prawne określone w art. 9 ust. 1 pkt 1) ustawy - Karta Nauczyciela i par. 1 pkt 3) Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli, niezbędne do zajmowania stanowiska nauczyciela wychowania fizycznego w Zespole Szkół w S.".

W uzasadnieniu skargi podał, że od 2000 r. D. Kurator Oświaty we W., jako ustawowy organ nadzoru pedagogicznego nad zgodnością zatrudniania nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami w szkołach w woj. D. (art. 33 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty) celowo, prawdopodobnie z powodów korupcyjnych, uchyla się od urzędowego potwierdzenia, czy dyrektor Zespołu Szkół w S. S.D. jest z wykształcenia nauczycielem wychowania fizycznego. Wskazał, że we wniosku z dnia 26 marca 2009 r. do D. Kuratora Oświaty o dostęp do informacji publicznej skarżący w pkt 4 wnosił o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie wskazanym wyżej - ale Kuratorium Oświaty we W. w piśmie z dnia 14 kwietnia 2009 r. nr [...] odmówiło skarżącemu dostępu do informacji publicznej tak w zakresie opisanym w pkt 4 jak i pozostałych punktach tego pisma. Odmowę zaś uzasadniło przepisami art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej ale jak zarzucił skarżący świadomie pominięto przepis art. 5 powołanej ustawy. Przepis ten stwierdza jednoznacznie, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji."

Skarżący podał, że w świetle tego przepisu, a także wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie sygn. akt I OSK 683/09 odmowa udzielenia informacji publicznej przez Kuratorium Oświaty we W. w piśmie z dnia 14 kwietnia 2009 r. nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu niniejsza skarga jest zasadna.

W związku z przedstawionym zarzutem zainteresowany wniósł o: wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowienia nakazującego D. Kuratorowi Oświaty B. P. udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie określonym szczegółowo, szczególnie w pkt 4 i pozostałych siedmiu punktach wniosku skarżącego o dostęp do informacji publicznej z dnia 26 marca 2009 r., adresowanego do D. Kuratora Oświaty oraz wydanie postanowienia o obciążeniu kosztami postępowania sądowego strony skarżonej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie jako bezzasadnej.

Uzasadniając swoje stanowisko podał, że strona skarżona wniosek o odrzucenie skargi wywodzi z treści art. 3 § 2 pkt 4, a także z treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Twierdził, że przedmiot skargi nie mieści się w zakreślonych tym przepisem ramach kognicji sądu administracyjnego. Wskazał też, że pomimo faktu naniesienia kilku zmian w pierwotnej treści skargi, dotyczy ona tożsamego przedmiotu, jak jego skarga z dnia 5 maja 2009 r., zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV SAB/Wr 40/09.

Odnosząc się merytorycznie do treści skargi przywołał motywy zawarte w odpowiedzi na skargę z dnia 2 czerwca 2009 r. w sprawie sygn. akt IV SAB/Wr 40/09 i podtrzymał stanowisko tam zawarte, jako dotyczące sprawy już zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Dodatkowo z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie podzielił tego stanowiska, zarzucił niedopełnienie wymogu art. 52 § 3 przywołanej na wstępie ustawy. W ocenie organu skarżący nie dopełnił wymogu wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, do jakiego jego zdaniem doszło, w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd albowiem jak trafnie zarzuca organ jej przedmiot nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

W związku z tym stwierdzeniem Sąd już tylko na marginesie sprawy podnosi, że w jego ocenie skarżący spełnił wymóg z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. Pismem z dnia 22 kwietnia 2009 r. wezwał ponownie organ do odpowiedzi na pismo z dnia 26 marca 2009 r.

Ponadto, odpowiadając na dalszy zarzut organu Sąd zauważa, że niniejsza sprawa i sprawa oznaczona sygn. akt IV SAB 40/09 nie są tożsame, albowiem ta ostatnia dotyczyła bezczynności organu. Niniejsza zaś, odpowiedzi organu na pismo z dnia 26 marca 2009 r.

Badając właściwość Sądu do rozpoznania skargi M. D. Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi między tymi organami, a organami administracji rządowej. Po myśli zaś § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest spowodowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, polega na tym, że są nią objęte jedynie działania administracji wskazane w ustawie, po dopełnieniu przez skarżącego określonych warunków. Wynika to z przepisów wyznaczających zakres właściwości sądów administracyjnych, a także postanowień procesowych określających przesłanki dopuszczalności skargi oraz granice postępowania sądowo-administracyjnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis- Nexis, Warszawa 2006 str. 18 i 19). Zakres działania sądów administracyjnych określa art. 3 p.p.s.a. Stanowi on, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na :

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym , na które służy zażalenie;

4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Pierwszą zatem czynnością sądu jest badanie czy skarga podlega kognicji sądu to znaczy, czy została wniesiona w sprawach, o których mówi powołany wyżej art. 3 p.p.s.a.. Negatywna odpowiedź wyklucza merytoryczne rozpoznawanie sprawy.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem rozpoznania Sądu, w związku ze złożoną przez wnioskodawcę skargę, jest pismo D. Kuratora Oświaty we W. z dnia 14 kwietnia 2009 r., w którym udzielno odpowiedzi na pismo zainteresowanego z dnia 26 marca 2009 r. o treści przedstawionej w części wstępnej uzasadnienia.

Nawet pobieżna analiza art. 3 p.p.s.a. oraz pisma z dnia 14 kwietnia 2009 r. daje podstawę do uznania, że wniesiona skarga nie dotyczy spraw o których mowa w pkt 1-3 i 5-8 powołanego przepisu. W ocenie Sądu nie jest również skierowana na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Orzecznictwo wskazuje, że uprawnienie oznacza prawo do żądania od kogoś oznaczonego zachowania. Obowiązek zaś należy postrzegać jako powinność obowiązującą podmiot prawa (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 1998r., sygn. akt I SAB/Ka 16/98, ONSA 1999, Nr 2, poz. 74 s. 297). Czynności te i akty muszą mieć charakter prawnie wiążący. To z kolei oznacza, że wpływają one na sytuację tego podmiotu w taki sposób, że same te sytuacje wyznaczają bądź wywołują określony skutek prawny, jakie obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością.

Takiego charakteru nie ma pismo informacyjne. Organ nie wywiązuje się z obowiązku udzielenia informacji publicznej, gdyż takiego obowiązku udzielenia informacji na tle ustawy z dnia 6 września 2001 r. nie ma.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 i art. 6 ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności w sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy wykładni tych przepisów należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawach.

Jedną z nich jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych uznaje, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które te władze realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji.

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zachowań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II Sa/ Wa 21/08, Lex nr 423325; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2199/06, Lex nr 383749; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, Lex 78063).

Doktryna i judykatura wyprowadziły również ostatecznie pogląd co do rozumienia, interpretacji art. 16 ustawy o informacji publicznej. Art.16 stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnieniu informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 12 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji.

Powołany wyżej pogląd sprowadza się do tezy, że odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Decyzja wydawana jest, gdy istnieje możliwość zastosowania ustawy w zakresie podmiotowym i przedmiotowym, w przeciwnym razie, jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej organ powiadamia skarżącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa /wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 2867/02, Wokanda 2003/6/33; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II Sa/ Wa 162/07, Lex nr 322803; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II SAB/BK 69/06, ONSA/WSA 2008/6/102; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt 4059/02, M. Prawn. 2003/10/436; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, Lex 78064/ (Tomasz R. Aleksandrowicz. Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis - Nexis", Warszawa 2006 r., str. 249-250) i wówczas po myśli art. 16 § 2 ustawy nie mają zastosowania przepisy K.p.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący wnioskiem z dnia 26 marca 2009 r. nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a organ, do którego wniosek został skierowany nie jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Jak wskazano, informacja publiczna musi dotyczyć faktów. Tymczasem, pismo wnioskodawcy z dnia 26 marca 2009 r. w czterech pierwszych punktach wymienia z imienia i nazwiska osoby, wskazuje jakie studia wyższe jak również podyplomowe ukończyły, jakich tytułów czy kwalifikacji nie posiadają i ostatecznie zawiera pytanie, czy są z wykształcenia nauczycielami wychowania fizycznego, czy też z wykształcenia takimi nauczycielami nie są. Te pytania nie dotyczą istniejących faktów ale, tu należy się zgodzić z organem, oceny czy też opinii we wskazanym zakresie D. Kuratora Oświaty

Podobny charakter ma żądanie zawarte w pkt 5 pisma; zobowiązuje organ do ustosunkowania się do wypowiedzi innej osoby. Także żądanie nie odnosi się do faktów, nie jest zatem informacją publiczną, o której stanowi art. 1 i art. 6 omawianej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest również informacją publiczną pytanie określone w pkt 6 i 7 pisma skarżącego z dnia 26 marca 2009 r.; w pierwszym z nich skarżący żąda faktycznie oceny prawnej sprowadzającej się do zapowiedzi, czy osoba posiadająca wskazane przez zainteresowanego wykształcenie podlega określonym przepisem – dokładnie prawu oświatowemu, w drugim piszący oczekuje złożenia przez Kuratora oświadczenia, co do prawdziwości twierdzeń zawartych w treści w wymienionych przez niego protokołów.

Również w ocenie Sądu pytanie umieszczone w pkt 8 nie dotyczy informacji publicznej. Nie posiada bowiem takiego charakteru informacja, czy i w jakim trybie wygasł stosunek pracy osoby wskazanej przez skarżącego. Na marginesie należy zaznaczyć, że organ w zakresie dwóch ostatnich pytań, odpowiedział skarżącemu. W pierwszym przypadku (pkt 7) - druga cześć żądania - oświadczył, że nie ma żądanych dokumentów, zresztą tylko ogólnie wpisanych nie określonych przez skarżącego, w drugim częściowo udzielił wypowiedzi merytorycznej wskazując, że nie jest właściwym organem, to znaczy nie jest organem prowadzącym szkołę, zatem nie posiada wszystkich dokumentów, które dawałyby możliwości udzielania pełnej informacji.

W tym miejscu należy przywołać również rozważania przez Tomasza Kucharskiego w artykule "Podmioty żądające udostępnienia informacji publicznej" – Przegląd Prawa Publicznego Nr 11/2009, w którym na stronie 31, stwierdził "w doktrynie judykaturze panuje na ogół zgoda co do tego, że informacja publiczna musi się odnieść do danych obiektywnych, istniejących faktów, nie może zatem dotyczyć kwestii ocennych czy postulatywnych".

Skoro zatem, jak wskazano wyżej, żądane przez skarżącego informacje, nie mają charakteru informacji publicznej - organ - co zresztą uczynił, nie miał, po myśli art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podstaw do wydania decyzji. Odpowiedź na pismo skarżącego nastąpiła pismem i mimo w tym względzie zarzutu wnioskodawcy miało właściwą formę.

Ponadto nie ma w takiej sytuacji znaczenia zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednakże wskazana odpowiedź, pismo organu z dnia 14 kwietnia 2009 r. rodzi taki skutek, że nie mają do niego zastosowania przypisy K.p.a., a także co stwierdzono na początku rozważań, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd orzekający podziela zatem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. akt I OSK 928/05 (LEX nr 167166), że "pismo informacyjne o tym, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieście się bowiem w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.".

Powyższy zaś pogląd musi skutkować odrzuceniem skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd nie obciążył skarżącego kosztami sądowym z uwagi na treści art. 222 p.p.s.a.