Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 784/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. Z., M. K. i A. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] marca 2009 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]) ,uzupełnioną decyzją organu z dnia [...] października 2007 r. (nr [...]), którą to decyzją punkcie 1 odmówił uwzględnienia wniosku A. Z. w zakresie przetwarzania jej danych osobowych przez:

- Prezesa Sądu Rejonowego [...],

- Z. K.,

- Prezesa Sądu Rejonowego w [...],

- Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w O.,

- Dyrektora Urzędu Stanu Cywilnego [...],

- Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w B..

W punkcie 2 decyzji organ umorzył postępowanie w części dotyczącej przetwarzania danych osobowych przez Starostę [...] i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Jako podstawę materialnoprawną odmowy uwzględnienia wniosku organ podał art. 3a ust. 1 pkt 1, art. 12 pkt 1 i 2, art. 18 ust. 3, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.; dalej uodo) oraz art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688 ze zm.), art. 62610 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 7b ust. 1 pkt 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), oraz art. 44i ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.).

W motywach uzasadnienia organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych A. Z. (dawniej A. K.).

Wskazał, że A. Z. łącznie ze Z. K. stali się współspadkobiercami przedsiębiorstwa "[...]", albowiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r. stwierdził nieważność orzeczenia z dnia [...] grudnia 1958 r. nr [...] o przejęciu na własność Państwa ww. przedsiębiorstwa. Wyjaśnił, że Z. K. jako współwłaściciel praw do tegoż przedsiębiorstwa wystąpił do Sądu Rejonowego [...] z wnioskiem o doręczenie mu odpisu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po J. i L. K. przez A. K. (obecnie Z.), uzasadniając swój wniosek interesem prawnym, tj. potrzebą uregulowania stanu prawnego przedsiębiorstwa p.n. "[...]".

Organ wyjaśnił również, że współwłaściciel Z. K. wniósł do Sądu Rejonowego w [...] do Wydziału Ksiąg Wieczystych wniosek o dokonanie wpisu prawa własności i został wezwany przez tenże Sąd do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez wskazanie m.in. czy A. K. jest tożsama z osobą A. Z. oraz podanie jej numeru PESEL.

GIODO ustalił, że w związku z powyższym zarządzeniem Sądu Z. K. zwrócił się z wnioskiem do Urzędu Stanu Cywilnego [...] o wydanie skróconego odpisu aktu małżeństwa A. Z. i M. Z. Wyjaśnił, że powyższy wniosek został przekazany zgodnie z właściwością do Urzędu Stanu Cywilnego w [...], zaś Urząd Stanu Cywilnego w [...] wniosek ten przekazał do Urzędu Stanu Cywilnego w [...], który to urząd wydał Z. K. żądany dokument.

Organ wskazał też, że w związku z wydanym przez Sąd zarządzeniem (zobowiązującym go do wskazania numeru PESEL), Z. K. zwrócił się równolegle do MSWiA z wnioskiem o udostępnienie danych A. Z. w zakresie jej numeru PESEL i numer ten został mu udostępniony.

Organ ustalił również, że Sąd Rejonowy w [...] dokonał wpisu danych osobowych A. Z. w kw nr [...], założonej w wyniku odłączenia części nieruchomości z kw nr [...]. Podał jednocześnie, że w wyniku zmian w kw Starosta [...] dokonał zmian w operacie ewidencyjnym.

W motywach uzasadnienia GIODO podkreślił, że sądy i organy, którym A. Z. zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, przepisów powyższej ustawy nie naruszyły. Wskazał, że Z. K., jako współwłaściciel przedsiębiorstwa miał prawo, na podstawie art. 525 kpc, żądać udostępnienia mu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po J. i L. K. przez A. K. (obecnie Z.). Wyjaśnił, że przetwarzanie danych osobowych skarżącej przez Prezesa Sądu Rejonowego w [...] polegało na dokonaniu wpisu danych osobowych skarżącej do kw, a zatem było prawnie usprawiedliwione. Zmiany w ewidencji gruntów naniesione przez Starostę [...], dokonane zostały na podstawie zmian poczynionych w kw również bez naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, albowiem Starosta jest powołany do aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia wykonawczego w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, organ stwierdził, że kwestię udostępnienia danych osobowych ze zbioru PESEL w sposób wyczerpujący regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz że stosownie do art. 44 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, ze zbioru PESEL mogą być udostępniane dane osobowe, jeżeli wykazany zostaje interes prawny ich udostępnienia. GIODO stwierdził też, że Z. K., występując o numer PESEL skarżącej, przedłożył zarządzenie Sądu z dnia 14 listopada 2005 r., którym został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o dokonanie wpisu w kw, poprzez podanie numeru PESEL skarżącej. Nadto organ wyjaśnił, że nie może ingerować w sferę uprawnień zastrzeżonych dla działań MSWiA, albowiem organ ten ma zastrzeżone kompetencje, co do udostępniania danych ze zbioru PESEL i wynika to z art. 44i ust. 6 i art. 50 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Z powyższych przyczyn GIODO, na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych A. Z. przez Starostę [...] oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Odnośnie kwestii przetwarzania danych osobowych skarżącej przez Z. K., GIODO stwierdził, że jako współwłaściciel nieruchomości przetwarzał on dane osobowe skarżącej zawarte w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku oraz w skróconym odpisie aktu małżeństwa, w związku ze złożonym w Sądzie wnioskiem o dokonanie zmian w kw. Podkreślił, że stosownie do art. 3a ust. 1 pkt 1 uodo, ustawy nie stosuje się do osób fizycznych, które przetwarzają dane wyłącznie w celach osobistych lub domowych. Tym samym ustawa ta nie znajduje zastosowania wobec Z. K.

Odnośnie zarzutów dotyczących przetwarzania danych przez Urzędy Stanu Cywilnego, organ stwierdził, że badanie zasadności i prawidłowości działań podejmowanych przez Kierowników Urzędu Stanu Cywilnego, w związku z udostępnieniem odpisów aktów stanu cywilnego, może być dokonywane wyłącznie przez wojewodę, jako organ nadzoru w rozumieniu art. 8 ust. 3 – Prawo o aktach stanu cywilnego. Dlatego w tym zakresie skarżąca winna zainicjować postępowanie przed wojewodą, jako organem nadzoru.

W kwestii przetwarzania danych osobowych skarżącej przez [...] Bank S.A., K. S.A. oraz [...] Sp. z o.o. w zakresie nazwiska i adresu zameldowania, w związku z przesyłaniem przez te podmioty korespondencji na adres ul. [...], kierowanej do K. Z., organ uznał, że stosownie do art. 6 uodo pojęcie "dane osobowe" obejmuje wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej o ile możliwe jest zidentyfikowanie danej osoby. Reasumując, organ stwierdził, że przetwarzanie przez ww. podmioty jedynie adresu zameldowania skarżącej przy braku innych jej danych nie pozwalało na jej identyfikację, a zatem nie naruszało przepisów uodo.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. Z. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 2 uodo, art. 51 ust. 4 Konstytucji RP, art. 7, art. 65 § 1, oraz art. 33 § 1 kpa. Uzasadniając skargę podniosła, że GIODO nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Twierdziła, iż chronologicznie pierwszym wpisem był wpis A. Z. do ewidencji gruntów, a dopiero cztery miesiące później Sąd Wieczystoksięgowy dokonał wpisu do kw. Podkreśliła też, że jej dziadkowie – J. i L. K. - pozostawili testament, w którym ściśle została określona masa spadkowa i stanowiło ją mieszkanie w W. Wskazała, że testament dziadków nie zawierał dyspozycji odnośnie spadkobrania [...] części [...] J. K. w B. z tej przyczyny, że w dacie tego testamentu (22.05.1985 r.), jak i w dacie śmierci L. K. (09.09.1987 r.), a także w dacie otwarcia testamentów i wydania postanowienia Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku ([...].11.1987 r.), [...] stanowiła własność Skarbu Państwa i pozostawała nią do dnia 1 czerwca 1999 r.

Zdaniem skarżącej postanowienie Sądu z dnia [...] listopada 1987 r. (które zostało udostępnione Z. K.) nie regulowało spadkobrania części cegielni ani na jej rzecz, ani na rzecz Z. K. Twierdziła też, że w myśl art. 926 § 3 kc spadkobiercą (po reprywatyzacji cegielni) winien być spadkobierca ustawowy (jej ojciec), a nie ona.

Skarżąca podniosła też, że czynność polegająca na udostępnieniu przez Sąd Rejonowy [...] postanowienia z dnia [...] listopada 1987 r., winna zostać zbadana przez organ w świetle ustawy uodo. Twierdziła, że wykorzystanie tego dokumentu przez Starostę [...] oraz przez Sąd Wieczystoksięgowy również winno zostać ocenione przez pryzmat ustawy o ochronie danych osobowych podobnie jak uzyskanie numeru jej PESEL oraz aktu zawarcia małżeństwa.

W konkluzji skarżąca stwierdziła, że pozyskanie przez Z. K. jej danych osobowych posłużyło do bezpodstawnego ich wykorzystania, przez co zmuszona była uiścić podatek od części cegielni, którą użytkuje funkcjonariusz publiczny będący Przewodniczącym Rady Miejskiej w B. – J. K.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że do zadań GIODO nie należy ocena prawidłowości prowadzenia postępowania przez sądy. Nadto wyjaśnił, że do udostępnienia postanowienia z dnia [...] listopada 1987 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po J. i L. K. ([...]) doszło na podstawie art. 525 kpc i § 104 pkt 3 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1987 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 218 ze zm.) w oparciu o zgodę przewodniczącego wydziału, który uznał, że Z. K. miał interes prawny w pozyskaniu tego dokumentu w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącej przez Starostę [...] oraz MSWiA, organ podkreślił, że Starosta Powiatu oraz wojewoda są wyłącznie powołani do rozstrzygania spraw z zakresu aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków na mocy przywołanych w decyzji ustaw podobnie jak MSWiA w zakresie udostępniania danych ze zbioru PESEL.

Odnośnie Z. K. organ ponownie podkreślił, że przetwarzał on dane osobowe skarżącej w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości, której jest współwłaścicielem, a zatem stosownie do art. 3a ust. 1 uodo ustawa o ochronie danych osobowych nie miała w stosunku do niego zastosowania, albowiem dane osobowe skarżącej Z. K. przetwarzał do celów osobistych.

GIODO wyjaśnił też, że badanie zasadności i prawidłowości działań podejmowanych przez Kierowników Urzędów Stanu Cywilnego w związku z udostępnieniem odpisów aktów stanu cywilnego może być dokonywane wyłącznie przez wojewodę, jako organ nadzoru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie odnieść należy się do kwestii legitymacji skargowej rodziców skarżącej A. Z., to jest M. i A. K., którzy występują jednocześnie w przedmiotowej sprawie jako jej pełnomocnicy. Stwierdzić należy, iż nie posiadają oni legitymacji skargowej w rozpoznawanej sprawie. Stosownie bowiem do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.

Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.

Dobrem chronionym w rozpoznawanej sprawie są dane osobowe córki M. i A. K. – A. Z. z domu K.

Należy stwierdzić zatem, że zarówno M., jak i A. K. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, z uwagi na brak interesu prawnego. Niewątpliwie osoby te (jako rodzice i pełnomocnicy córki) są zainteresowane wynikiem postępowania, lecz podkreślenia wymaga, iż jest to zainteresowanie oparte na interesie faktycznym, a nie prawnym. Stwierdzić też należy, iż w postępowaniu przed organem administracji nie posiadali oni przymiotu strony (uczestnika postępowania).

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności decyzji w przedmiocie przetwarzania danych osobowych ich córki A. Z. (z domu K.) przez uczestników niniejszego postępowania. Tym samym ocenie podlegać mogą jedynie prawa jej przysługujące. Organ właśnie w tym zakresie wszczął przedmiotowe postępowanie i w tym zakresie je zakończył.

Reasumując - skarżący M. i A. K. nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym oraz nie posiadają legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu. Powyższa okoliczność skutkowała oddaleniem skargi w stosunku do M. i A. K.

Jednocześnie stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu, dlatego skargę A. Z. również należało oddalić.

Na wstępie podkreślić należy, iż niewątpliwie wszystkie działania uczestników postępowania, polegające na przetwarzaniu danych osobowych skarżącej, związane były z faktem uregulowania stanu prawnego nieruchomości, której współwłaścicielką jest skarżąca A. Z. (z domu K.) i uczestnik niniejszego postępowania – Z. K. Bezsporne jest, że na skutek działań Z. K. doszło do wpisania skarżącej i jego osoby do kw nr [...], założonej w wyniku odłączenia części nieruchomości z kw nr [...]. Efekt postępowania wieczystoksięgowego, polegający na dokonaniu wpisu prawa własności w księdze wieczystej zarówno skarżącej i Z. K., przesądza o tym, że Z. K. miał usprawiedliwiony interes prawny w domaganiu się udostępnienia mu danych osobowych skarżącej. Dokonane wpisy w księgach wieczystych, świadczą również o tym, że organy, które udostępniły Z. K. dane osobowe skarżącej, uczyniły to wobec osoby, która miała interes prawny do ich przetwarzania. Gdyby tak nie było, nie doszłoby przecież do opisanych wyżej zmian w kw.

Podkreślić też należy, iż ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) nie może być postrzegana w oderwaniu od całego obowiązującego systemu prawnego. Osoba fizyczna nie może domagać się ochrony jej danych osobowych, prezentując własnościową koncepcję jej danych osobowych w taki sposób, jak to czyni właściciel rzeczy. Nie może korzystać z tych danych z wyłączeniem osób trzecich. Treść art. 1 ust. 2 ustawy wyraźnie stanowi, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce z uwagi na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. A zatem celem ustawy nie jest bezwzględne zakazanie przetwarzania danych osobowych. Racjonalny ustawodawca w treści ustawy o ochronie danych osobowych określił przesłanki uchylające zakaz przetwarzania danych osobowych - inaczej - przesłanki legalizujące takie przetwarzanie (art. 23 i 27 ustawy). Określił wyłączenia podmiotowe i przedmiotowe ustawy (art. 3 a, art. 4, art. 5). Ograniczył też stosowanie przedmiotowej ustawy stwierdzając w art. 5, że jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych przewidują dalej idącą ich ochronę stosuje się przepisy tych ustaw. A zatem w sytuacji, gdy przepisy innych ustaw regulują sposób udostępnienia dokumentów, zawierających dane osobowe, nie można dokonywać oceny ich udostępniania przez pryzmat przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. W takim przypadku przepisy lex specialis mają pierwszeństwo.

W przedmiotowej sprawie organ, jako przesłankę legalizującą przetwarzania danych osobowych skarżącej, wskazał przepis art. 23 ust 1 pkt 2 powołanej ustawy, który stanowi, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne jeśli jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Z taką oceną organu należy się w pełni zgodzić.

Trafnie też organ twierdzi, że do udostępnienia danych osobowych skarżącej, w zakresie pozyskania przez Z. K. jej numeru PESEL, doszło - na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Stosownie do art. 44 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, ze zbioru PESEL mogą być udostępniane dane osobowe, jeżeli wykazany zostaje interes prawny ich udostępnienia. Zasadnie zatem organ uznał, że MSWiA, udostępniając Z. K. numer PESEL skarżącej nie naruszyło uodo, bowiem do udostępnienia tych danych doszło w oparciu o przepisy lex specialis i zarządzenie Sądu Wieczystoksięgowego, zobowiązujące Z. K. do przedłożenia numeru PESEL skarżącej. Dlatego też za prawidłowe uznać należało umorzenie postępowania w stosunku do MSWiA, bowiem istotnie GIODO nie może ingerować w tryb (określony odrębną ustawą art. 5 uodo), który reguluje procedury udostępniania takich danych, jak PESEL. Nadto brak było kompetencji GIODO do oceny tego zdarzenia przez pryzmat przepisów lex specisalis.

Z tych samych powodów za trafne uznać należało umorzenie postępowania w stosunku do Starosty [...]. Dokonane przez niego zmiany w ewidencji gruntów, na podstawie zmian w kw, poczynione zostały, stosownie do treści art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 7b ust. 1 pkt 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia wykonawczego w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 4).

Starosta Powiatu oraz Wojewoda są powołani do rozstrzygania spraw z zakresu aktualizacji danych, zawartych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie powołanych wyżej przepisów. Orzekanie w tym przedmiocie nie mieści się w kompetencji GIODO. Powyższych zmian dokonano przecież na podstawie orzeczeń Sądu Wieczystoksięgowego i decyzji administracyjnych.

Odnośnie Urzędu Stanu Cywilnego w B., który to Urząd udostępnił Z. K. akt zawarcia związku małżeńskiego przez skarżącą, stwierdzić należy, iż do udostępnienia tego aktu doszło również na podstawie zarządzenia Sądu Wieczystoksięgowego, który zobowiązał Z. K. do wykazania, czy skarżąca jest osobą uprawnioną do wpisania jej do księgi wieczystej – to jest, czy osoba A. K. jest tożsama z A. Z. Udostępniając akt zawarcia małżeństwa skarżącej, Urząd udostępnił Z. K. ten akt na mocy przepisów lex specialis – art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688 ze zm.). Przepis ten stanowi, że wojewodowie sprawują nadzór nad działalnością urzędów stanu cywilnego w zakresie realizacji obowiązków określonych w ustawie.

Zgodzić zatem należy się z oceną organu, że badanie zasadności i prawidłowości działań podejmowanych przez Kierowników Urzędu Stanu Cywilnego, w związku z udostępnieniem odpisów aktów stanu cywilnego może być dokonywane wyłącznie przez Wojewodę, jako organ nadzoru w rozumieniu art. 8 ust. 3 – Prawo o aktach stanu cywilnego. Dlatego w tym zakresie skarżąca winna zainicjować postępowanie przed tym organem.

Odnośnie uczestnika postępowania – Z. K. - uznać należało, że jako współwłaściciel nieruchomości, przetwarzał on dane osobowe skarżącej zawarte w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku oraz w skróconym odpisie aktu małżeństwa, w celu dokonanie zmian w kw.

Stosownie do art. 3a ust. 1 pkt 1 uodo, ustawy nie stosuje się do osób fizycznych, które przetwarzają dane wyłącznie w celach osobistych lub domowych. A zatem ustawa o ochronie danych osobowych nie miała w stosunku do niego zastosowania, albowiem dane osobowe skarżącej Z. K. przetwarzał do celów osobistych, które wynikały z jego interesu prawnego.

W pełni podzielić należało też ocenę organu, że Z. K., jako współwłaściciel przedsiębiorstwa, miał prawo, na podstawie art. 525 kpc, żądać udostępnienia mu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po J. i L. K. przez A. K. (obecnie Z.). Stosownie do tego przepisu, akta sprawy dostępne są dla uczestników postępowania oraz za zezwoleniem przewodniczącego dla każdego, kto potrzebę przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi. Na tych samych zasadach dopuszczalne jest sporządzanie i otrzymywanie odpisów i wyciągów z akt.

Występując do Sądu Rejonowego [...] z wnioskiem o doręczenie mu ww. odpisu postanowienia Z. K., wykazał swój interes prawny, polegający na uregulowaniu stanu prawnego przedsiębiorstwa p.n. "[...]".

Reasumując, do udostępnienia postanowienia z dnia [...] listopada 1987 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po J. i L. K. ([...]) doszło na podstawie art. 525 kpc i § 104 pkt 3 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1987 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. Nr 38, poz. 218 ze zm.), w oparciu o zgodę przewodniczącego wydziału, który po zapoznaniu się z wnioskiem Z. K. uznał, iż miał on interes prawny w pozyskaniu tego dokumentu, w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości. Dokonany w księdze wieczystej wpis prawa własności potwierdza, że udostępnienie tego postanowienia przez Sąd było prawnie usprawiedliwione, w świetle art. 23 ust. 1 pkt 2 uodo. Jak już wskazywano przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, iż Sąd miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wydania Z. K. postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. To, że skarżąca nie była zainteresowana uregulowaniem stanu prawnego nieruchomości, której jest współwłaścicielką nie oznacza automatycznie, że inny współwłaściciel (Z. K.) tej możliwości miał być pozbawiony i to przy pomocy ustawy o ochronie danych osobowych. Jak już podkreślano nie taki jest cel omawianej ustawy.

W kwestii przetwarzania danych osobowych skarżącej przez [...] Bank S.A., K. S.A. oraz [...] Sp. z o.o. w zakresie nazwiska i adresu zameldowania, w związku z przesyłaniem korespondencji na adres ul. [...], kierowanej do K. Z. (nie A. Z. ), Sąd zważył, że stosownie do art. 6 uodo pojęcie "dane osobowe" obejmuje wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, o ile możliwe jest zidentyfikowanie danej osoby. Przetwarzanie jedynie adresu zameldowania skarżącej przy braku innych jej danych (np. imienia), nie pozwalało na uznanie, iż w ten sposób możliwa była jej identyfikacja. Tym samym nie można było stwierdzić, że działania [...] Bank S.A., K. S.A. oraz [...] Sp. z o.o., polegające na przesyłaniu korespondencji na adres ul. [...], kierowanej do K. Z., naruszało przepisy uodo.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, iż koncentrują się one wokół treści, wydanych przez Sąd powszechny, postanowień. Zarzuty te nie dotyczą wprost zaskarżonej decyzji, wydanej przez GIODO, a zatem pozostawić je należy bez odniesienia.

Co do zarzutu dotyczącego błędu, polegającego na ustaleniu kolejności daty wpisu do kw i daty wpisu do ewidencji gruntów, stwierdzić należy, iż daty tych wpisów nie mają znaczenia dla oceny, czy doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych. Istotne w sprawie jest to, że takich wpisów dokonano, albowiem potwierdza to fakt, iż Z. K. miał interes prawny w domaganiu się od uczestników tego postępowania danych osobowych skarżącej, niezbędnych do dokonania tych wpisów. Wyjaśnić należy, iż ocena prawidłowości postanowienia wydanego przez sąd powszechny o wpisaniu prawa własności do kw może być dokonana wyłącznie przez ten sąd a nie sąd administracyjny. Nie mogła być również przedmiotem rozważań organów administracji, w tym GIODO.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.