Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 902/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner WSA Halina Jakubiec NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2005 r sprawy ze skargi M. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 18 marca 2003 r Nr : [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ustalił, że M. W. od września 1961 r. pracował w zakładach cukierniczych, z dwuletnią przerwą w latach 1968-1970 na odbycie służby wojskowej. W okresie przeprowadzania badań lekarskich i załatwiania wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej prowadził własny zakład cukierniczy w [...] .

Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w październiku 2001 r. przeprowadziła pomiary czynników szkodliwych na stanowisku cukiernika w zakładzie cukierniczym, prowadzonym przez M. W.. Stwierdzono, że poziom ekspozycji na hałas dla 8-godzinnego dnia pracy nie przekraczał dopuszczalnych wartości parametrów hałasu. Wskaźniki ekspozycji pyłów przemysłowych nie przekraczały wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń.

Lekarze [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w dniu [...] kwietnia 2002 r. wydali orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Odnotowano, że osoba pracująca na stanowisku cukiernika narażona jest na pył mąki, hałas, czynniki alergizujące, drożdże, kakao, cukier i esencje. Badanie przeprowadzone zostało w okresie od [...] września 2001 r. do [...] kwietnia 2002 r. W wyniku przeprowadzonych obserwacji pomiarów i badań stwierdzono u M. W. liczne dolegliwości zdrowotne, które oceniono jako nie pozostające w związku przyczynowym z pracą cukiernika. Ocena taka dotyczyła przewlekłego zapalenia oskrzeli, prostego przewlekłego stanu zapalnego błony śluzowej krtani i przewlekłego prostego z komponentą zanikową stanu zapalnego gardła, jak i stanu słuchu. Nie stwierdzono również alergii zawodowej.

Analogiczne były wyniki obserwacji, jakim M. W. poddany został w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] . Karta wypisowa z dnia [...] listopada 2002 r. zawiera opis wyników przeprowadzonych badań oraz konkluzje sformułowane przez lekarzy Instytutu.

Stwierdzono przewlekłe zapalenie oskrzeli, ale przy zachowanej pełnej wydolności układu oddechowego, podczas gdy chorobą zawodową jest niewydolność narządu oddechowego (poz. 4 wykazu chorób).

Pozycja 3 wykazu uwzględnia przewlekłe choroby oskrzeli wywołane działaniem substancji powodujących napadowe stany spastyczne oskrzeli i choroby płuc przebiegające z odczynami zapalno-wytwórczymi w płucach np. dychawica oskrzelowa, byssinoza, beryloza. U zainteresowanego stwierdzono całkowity brak astmy oskrzelowej czy innych chorób oskrzeli, jak też — brak astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego.

Pozycja 6 wykazu [Przewlekłe zanikowe, przerostowe i alergiczne nieżyty błon śluzowych nosa, gardła, krtani i tchawicy, wywołane działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym] również nie znajduje zastosowania do M. W., albowiem nie stwierdzono u niego dolegliwości tego rodzaju. Stwierdzony przewlekły prosty stan zapalny nie jest objęty wykazem. Wykluczono również alergiczną etiologię (np. od przesiewanej mąki).

Według lekarzy słuch zainteresowanego mieści się w normie wiekowej.

W oparciu o powyżej opisany materiał dowodowy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w I instancji decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r., [...] . Jako podstawę prawną wskazano art.4 pkt 5 i art.12 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 1998, nr 90, poz.575 ze zm.), § 10 ust.1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364) oraz art.104 K.p.a. Biorąc pod uwagę przebieg pracy zawodowej, odwołując się do wyników badań przeprowadzonych w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w [...]oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] — organ administracyjny ocenił, że sposób przeprowadzenia badań i wyprowadzone stąd wnioski na temat braku chorób zawodowych były poprawne z lekarskiego punktu widzenia, a stwierdzone u M. W. schorzenia nie są objęte wykazem chorób zawodowych.

W odwołaniu M. W. zarzucił lekarzom w szczególności niewystarczający zakres przeprowadzonych badań. W szczególności uznał za naganny brak poddania go badaniom urologicznym, neurologicznym, gastrologicznym oraz brak analizy wpływu zdrowotnego pracy z nieświeżymi jajami. Dodatkowym wątkiem są zarzuty o stronniczość motywowana politycznie.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] orzekając w II instancji na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a., art.5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 1998, nr 90, poz.575 ze zm.) i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364) podtrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ocenił, że przeprowadzone badania lekarskie oraz postępowanie administracyjne nie nasuwają zastrzeżeń i dlatego uznał wcześniejszą decyzję w sprawie za w pełni prawidłową.

W skardze do sądu administracyjnego i odpowiedzi na nią podtrzymane zostały wcześniejsze stanowiska i argumenty strony i organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

W ocenie Sądu badającego dokumentację postępowania jurysdykcyjnego pod względem legalności, organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie działały prawidłowo i nie można im zarzucić naruszenia prawa.

M. W. poddany został dwukrotnej obserwacji lekarskiej w dwóch uprawnionych jednostkach orzeczniczych, stosownie do §§ 8 i 9 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] , będące jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych (w rozumieniu § 7 ust.1 cyt.rozporządzenia) w zgodny sposób oceniły stan zdrowia strony i pozazawodową etiologię jego obecnych schorzeń; zwiększa to wiarygodność konkluzji na jakich oparły się organy administracyjne. Lekarze opisali swe badania, zastosowane metody co dało możliwość organom administracyjnym oceny rzetelności, fachowości i wiarygodności końcowych wniosków. Również strona nie wykazała również błędów w sztuce.

Strona domagała się przeprowadzenia dodatkowych jeszcze badań lekarskich nie wskazując jednak zasadności tego żądania. Tymczasem zasady ekonomii procesowej (art.12 § 1 K.p.a.) nakazują przeprowadzanie tylko takich czynności dowodowych, które są niezbędne dla wydania decyzji kończącej postępowanie. Strona może tez w każdym czasie wystąpić o stwierdzenie innej jeszcze choroby zawodowej, która nie był przedmiotem zakończonego postępowania, jeżeli ujawniłyby się objawy chorobowe uzasadniające takie podejrzenia. Dlatego Sąd uznał, że ograniczenie postępowania nie naruszało art.7 i art.77 K.p.a. Przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowa diagnoza zdrowia strony w wyznaczonym zakresie, a nie — poszukiwanie wszelkich możliwych chorób zawodowych.

Kilkakrotnie strona wspomniała o swoich kontaktach z nieświeżymi jajami. Jak wynika z karty wypisowej Instytutu w [...] ten aspekt był również przedmiotem oceny lekarzy. Nie można więc uczynić zarzutu pomijania wniosków i uwag strony.

W ocenie sądu gromadzenie i wykorzystanie materiału dowodowego w sprawie było poprawne. Organy administracyjne odwołały się do wiarygodnych opinii lekarskich i na tej podstawie odmówiły uznania, że u M. W. można stwierdzić chorobę zawodową. Organy administracyjne kierowały się więc środkami dowodowymi określonymi przez rozporządzenie z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Stosując reguły swobodnej, a zarazem racjonalnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego organy administracyjne miały uzasadnione podstawy aby ocenić, że opinie lekarzy [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] były wiarygodne (art.107 § 3 K.p.a.). Organy nie kwestionują chorób i dolegliwości zdrowotnych strony, a jedynie oceniają, że problemy te nie mieszczą się w katalogu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Sposób dojścia do tych wniosków, z odwołaniem się do zgromadzonego materiału dowodowego został przedstawiony w adekwatny sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co pozwala uznać że spełnione zostały wymogi art.11 w zw. z art.107 § 3 K.p.a.

Sąd dostrzega uchybienie proceduralne w postaci niewyznaczenia stronie terminu i miejsca zapoznania się z dowodami (art.10 § 1 w zw. z art.81 K.p.a.). Należy jednak dojść do wniosku, że nie miało to wpływu na końcowy wynik postępowania, tym bardziej że od wydania decyzji poprzez złożenie skargi do dnia rozprawy strona nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego rzetelność i wiarygodność otrzymanych decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji prawidłowo zastosowały regulację materialnoprawną, zapisaną w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364). Słuch strony jest osłabiony, ale w ocenie lekarzy przyczyną nie jest hałas lecz wiek strony. Brak podstawy do stwierdzenia przewlekłego stanu zapalnego błony śluzowej górnych dróg zawodowej (pkt 6 załącznika rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych). Stwierdzony u strony przewlekły prosty stan zapalny nie jest objęty tym wykazem. Nie stwierdzono ani astmy oskrzelowej (pkt 3), ani niewydolności narządu oddechowego).

Skoro w ocenie lekarzy nie stwierdzono u strony żadnej z chorób objętych załącznikiem do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, to bezprzedmiotowe było analizowanie oddziaływania warunków pracy na stan zdrowia M. W..

Strona nie przedstawiła żadnych dowodów poddających w wątpliwość rozpoznania lekarskie powołane w zaskarżonej decyzji. Dlatego Sąd uznał, że nie zostało wykazane naruszenie prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692).