Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2144/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca) sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

N. S.A. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") wnioskiem z dnia 15 marca 2013 r. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. We wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny:

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi telekomunikacyjne (telefonii stacjonarnej oraz usługi dostępu do sieci Internet). Dodatkowo Spółka świadczy usługi płatnej telewizji cyfrowej (kablowej) na rzecz abonentów w zakresie rozprowadzania programów telewizyjnych. Usługa telewizji jest świadczona z wykorzystaniem sieci teleinformatycznych w różnych technologiach, w tym za pomocą transmisji strumieniowej. Usługi telewizji cyfrowej świadczone są przez Spółkę na podstawie stosownej umowy zawartej pomiędzy Spółką i danym abonentem. Przedmiotowe usługi są świadczone przez Spółkę w sposób ciągły.

W celu umożliwienia abonentowi odbioru cyfrowego sygnału telewizyjnego, Spółka dostarcza abonentowi odpowiedni sprzęt, tj. dekoder (set box). Dostarczone urządzenie ma podwójne zastosowanie - umożliwia podłączenie abonenta do sieci Internet, jak również dokonuje dodatkowej konwersji sygnału cyfrowego przesyłanego przez Spółkę do formatu obsługiwanego przez odbiornik telewizyjny. Dodatkowo w ramach ww. usługi Spółka świadczy usługę wideo na życzenie (ang. Video on Demand, dalej: "usługa VOD").

Usługa wideo na życzenie świadczona jest jako część kompleksowej usługi telewizyjnej, świadczonej na rzecz abonentów przy wykorzystaniu tej samej infrastruktury telekomunikacyjnej. Polega ona na płatnym dostępie do cyklicznie aktualizowanych pozycji (np. filmów czy audycji). Abonent ponosi odrębną jednorazową opłatę przewidzianą w określonej wysokości za daną pozycję, którą chce obejrzeć. Możliwe jest także ponoszenie miesięcznej opłaty za dostęp do określonej grupy pozycji.

Spółka posiada opinię klasyfikacyjną dotyczącą świadczonych usług z dnia 28 października 2011 r. W opinii tej Urząd Statystyczny w L. uznał, iż świadczone przez Spółkę usługi rozprowadzania cyfrowych programów telewizyjnych z wykorzystaniem sieci teleinformatycznych za pomocą transmisji strumieniowej, jak również usługi VOD mieszczą się w grupowaniu PKWiU 61.10.5 "Usługi radia i telewizji kablowej".

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy świadczone przez. Spółkę usługi (a tym samym pobierane przez nią opłaty) płatnej telewizji cyfrowej (kablowej), w tym usługi VOD, na rzecz abonentów w zakresie rozprowadzania programów telewizyjnych przedstawione w opisie stanu faktycznego podlegają opodatkowaniu stawką, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, która obecnie w związku z art. 146a pkt 2 wynosi 8%?

Zdaniem Spółki, usługi płatnej telewizji cyfrowej (kablowej) świadczone na rzecz klientów (abonentów) w zakresie rozprowadzania programów telewizyjnych podlegają opodatkowaniu stawką, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwanej dalej "ustawą o VAT"), która obecnie wynosi 8%. Stawka ta powinna więc być stosowana również do usługi VOD.

Uzasadniając swoje stanowisko Spółka powołała się na treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2, art. 5a ustawy o VAT. Podniosła, że od dnia 1 kwietnia 2013 r. zgodnie z ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2013 r., poz. 35, dalej zwana "ustawą nowelizacyjną") modyfikacji ulega, w stosunku do brzmienia sprzed 1 kwietnia 2013 r., m.in. pozycja 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. W pozycji tej wymienione były usługi PKWiU 61.10.5 "Usługi radia i telewizji kablowej". Natomiast po zmianach, dla których ustawodawca przewidział vacatio legis do dnia 1 kwietnia 2013 r., w poz. 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT wymienione zostały usługi PKWiU bez względu na symbol "Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usług czasie" Powyższa pozycja objęła swoim zakresem również usługi wymienione w poz. 170-172 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, przez co zostały one uchylone w swojej dotychczasowej formie.

Ustawodawca uchylił od 1 kwietnia 2013 r., w załączniku nr 3 do ustawy o VAT poz. 164-168, co oznacza objęcie stawką podstawową VAT: usług w zakresie produkcji programów telewizyjnych (PKWiU ex 59.11.1), usług związanych z projekcją filmów (PKWiU ex 59.14.10.0), usług w zakresie nagrywania dźwięku i wydarzeń na żywo (PKWiU ex 59.20.1), usług związanych z produkcją programów radiofonicznych (PKWiU ex 59.20.2), usług związanych z nadawaniem programów ogólnodostępnych i abonamentowych, innych niż określone w art. 43 ust. 1 pkt 34 ustawy (PKWiU ex 60). Wprowadzona zmiana ma zatem ujednolicić stosowanie stawki podstawowej do wszelkich produkcji.

Zatem, skoro po wejściu od dnia 1 kwietnia 2013 r., znowelizowanego załącznika nr 3 do ustawy o VAT, na podstawie którego m.in. usługi radia i telewizji kablowej sklasyfikowane pod PKWiU ex 61.10.5 w poz. 169 załącznika nr 3 ustawy o VAT nie zostały uchylone i objęte przez ustawodawcę stawką podstawową, to a contrario można stwierdzić, że do usług mieszczących się w klasyfikacji PKWiU ex 61.10.5 można w dalszym ciągu stosować stawkę 8%, czyli taką jaka była stosowana przed nowelizacją. Poza tym, ponieważ usługi Spółki świadczone na rzecz abonentów są sklasyfikowane przez Urząd Statystyczny pod kodem PKWiU ex 61.10.5., to pomimo zmian do ustawy, Spółce nadal przysługuje możliwość stosowania obniżonej stawki 8% do świadczonych przez nią usług, w tym m.in. usług VOD, jako jednego z szeregu elementów kompleksowej usługi świadczonej przez Spółkę. Zgodnie z ogólną regułą klasyfikowania usług wyrażoną w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług 2008 i jej Zasadach metodycznych, usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie z powyższą zasadą interpretacyjną, powinna być zaklasyfikowana tak, jak gdyby składała się z usługi, która nadaje całości zasadniczy charakter.

Usługa VOD świadczona w ramach usługi telewizji cyfrowej (kablowej), która umożliwia odbiór programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, będzie właśnie częścią składową szerszej oferty skierowanej do potencjalnego abonenta, przy czym usługą główną będzie usługa telewizji cyfrowej.

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, znowelizowana poz. 169 załącznika 3 do ustawy o VAT i zamieszczony w niej zwrot ,.z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usług czasie", nie ma odniesienia do Spółki, gdyż przedmiotem świadczonych przez nią usług nie są samodzielne usługi wypożyczania filmów w wybranym przez korzystającego czasie, lecz usługi telewizji cyfrowej, której jednym z wielu elementów będzie usługa VOD.

Spółka powołała się na art. 4 pkt 1 i pkt 6a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.) i zaznaczyła, że nie będzie świadczyła niczego innego niż złożony pakiet usług medialnych umożliwiający odbiór programów telewizyjnych i radiowych i udostępniający filmy na żądanie w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] maja 2013 r. Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki. W uzasadnieniu organ przytoczył te same przepisy ustawy o VAT co Spółka. Wskazał, że ustawą nowelizacyjną uchylono poz. 164-168 oraz poz. 170-172 załącznika nr 3 oraz nadano nowe brzmienie poz. 169. Nowe brzmienie poz. 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, co do zasady obejmuje swoim zakresem dotychczasowe poz. 169-172 załącznika nr 3. Zgodnie z poz. 169, z preferencyjnej stawki podatku VAT korzystają usługi inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie. Przy czym obniżona stawka podatku VAT nie ma zastosowania do usług reklamowych i promocyjnych.

Dalej Minister Finansów stwierdził, że z opodatkowania podatkiem VAT stawką preferencyjną mogą korzystać jedynie usługi w zakresie telewizji cyfrowej, w ramach której na podstawie zawartej z klientem umowy umożliwia ona abonentowi odbiór cyfrowego sygnału telewizyjnego. Zatem usługi te jako usługi rozprowadzania cyfrowych programów telewizyjnych z wykorzystaniem sieci teleinformatycznych za pomocą transmisji strumieniowej, korzystają z opodatkowania podatkiem VAT według preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 8%. Zastosowanie obniżonej stawki podatku nie jest natomiast możliwe w stosunki! do świadczonej przez Spółkę usługi "wideo na życzenie", tzw. usługi VOD. Jak wynika z opisu do poz. 169 załącznika, wyłączeniu z preferencji w zakresie opodatkowania podatkiem VAT podlegają usługi polegające na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie.

Minister Finansów odwołał się do art. 4 pkt 1, 6a i 8a ustawy o radiofonii i telewizji, z których wywiódł, że świadczenie usług "telewizji na życzenie" polega na udostępnieniu klientowi odbioru wybranej przez niego audycji w wybranym momencie i na jego życzenie. Zgodnie zaś z literalną wykładnią poz. 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, świadczone przez Spółkę usługi "wideo na życzenie" podlegać będą opodatkowaniu według stawki podatku VAT w wysokości 23%. Usługi te jako usługi polegające na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego czasie zostały bowiem wyłączone z preferencji w zakresie opodatkowania podatkiem VAT i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT na zasadach ogólnych.

Ponieważ Spółka podnosiła, że przedmiotem sprzedaży jest złożony pakiet usług medialnych umożliwiający odbiór programów telewizyjnych i radiowych i udostępniający filmy na żądanie w rozumieniu ustawy o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, Minister Finansów wskazał, że aby stwierdzić, iż dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), winna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.

Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.

W ocenie Ministra Finansów w sytuacji opisanej we wniosku nie mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze kompleksowym. Usługa polegająca na umożliwieniu abonentowi dostępu do "wideo na życzenie" stanowi świadczenie dodatkowe, które nie jest niezbędne do rzetelnego i właściwego świadczenia usługi polegającej na rozprowadzaniu programów telewizyjnych w ramach usługi telewizji cyfrowej (kablowej). Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie możliwości zakupu przez abonenta dodatkowej usługi, czyni świadczenie złożonym. Umożliwienie skorzystania za dodatkową odpłatnością z oferowanej przez siebie usługi nie powoduje automatycznie, iż świadczenia te wykazują ścisłe powiązanie i są konieczne do dostarczenia programów telewizyjnych, w taki sposób, iż w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, których rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Nie można również uznać, iż ww. świadczenie jest zdeterminowane przez usługę główną oraz że nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez tej dodatkowej usługi.

Reasumując Minister Finansów stwierdził, że Spółka powinna odrębnie opodatkować świadczoną usługę polegającą na rozprowadzaniu programów telewizyjnych według stawki podatku VAT w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 169 załącznika nr 3 do ustawy. Natomiast w odniesieniu do usługi polegającej na umożliwieniu skorzystania za dodatkową odpłatnością z usługi "wideo na życzenie", tzw. usługi VOD, Spółka powinna zastosować podstawową stawkę podatku VAT w wysokości 23%. Usługi w tym zakresie zostały bowiem wyłączone z preferencyjnego opodatkowania, jako usługi dodatkowe do usług świadczonych przez operatorów sieci kablowych polegających na umożliwieniu wypożyczania materiałów za odpłatnością.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie

- art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT poprzez ich nie zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem skargi, w sytuacji gdy usługa wideo na życzenie dostarczana w ramach usługi płatnej telewizji cyfrowej (kablowej) na rzecz klientów (abonentów) w zakresie rozprowadzania programów telewizyjnych winna podlegać od dnia 1 kwietnia 2013 r. obniżonej stawce VAT, tak jak to miało miejsce przed nowelizacją przepisów VAT,

- art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") wskutek nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, które nie spełnia wymagań określonych w przepisach prawa, poprzez brak wyjaśnienia do jakiego kodu PKWiU winna być klasyfikowana usługa VOD oraz nie odniesienia się do korzystnej interpretacji wydanej przez Urząd Statystyczny w L. z dnia 9 grudnia 2011 r., w której organ ten przyjął, iż usługi VOD jako usługi świadczone kompleksowo z usługami telewizji cyfrowej winny być klasyfikowane do PKWiU 61.10.5.

W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła argumenty podniesione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Podniosła, że w przypadku gdyby przedmiotem sprzedaży nie był złożony pakiet usług medialnych umożliwiających odbiór programów telewizyjnych i radiowych i dodatkowo udostępniający filmy na żądanie, to do samych usług VOD należałoby stosować podstawową stawkę VAT. Natomiast jest inaczej, gdyż usługa Skarżącej polega na dostarczeniu do abonenta złożonego/kompleksowego pakietu usług, którego częścią jest udostępnienie filmów na żądanie, która w przypadku oferty skonstruowanej przez Skarżącą na rzecz abonentów sama w sobie nie może być świadczona, gdyż brak jest możliwości odbioru usług VOD bez pakietu usług medialnych umożliwiających odbiór programów telewizyjnych i radiowych. Skarżąca utrzymywała, że nie da się świadczyć usługi VOD bez dostarczania usługi głównej, jaką jest świadczenie usługi telewizji cyfrowej tym bardziej, że będzie ona świadczona przy wykorzystaniu tej samej infrastruktury telekomunikacyjnej co usługa telewizji, Sam fakt, tak szerokiego skonstruowania oferty dla indywidualnego abonenta nie może, zdaniem Skarżącej, powodować by w sposób sztuczny dzielić te usługi i traktować je dla celów podatkowych osobno skoro usługa VOD bez usługi telewizji nie może w tym przypadku funkcjonować.

Skarżąca podniosła, że organ nie wspomniał o dezaktualizacji wcześniejszego swojego stanowiska, jak również stanowiska prezentowanego przez Urząd Statystyczny w L., a w konsekwencji o braku możliwości stosowania w ramach tego grupowania stawki preferencyjnej do usługi VOD świadczonej w ramach usługi kompleksowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że wniosek o wydanie interpretacji dotyczył stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2013 r., co Spółka podkreśliła formułując przedmiot interpretacji. Wydana interpretacja zawiera informację o zmianie stanu prawnego, która miała istotny wpływ na zajęte w wydanej interpretacji indywidualnej stanowisko. Zmiana stanu prawnego spowodowała, że wydane w dniu 14 maja 2013 r. rozstrzygniecie jest odmienne od interpretacji wydanej na gruncie obowiązujących do dnia 31 marca 2013 r. przepisów ustawy o VAT. W związku z tym nie można mówić o zmianie stanowiska zajętego przez organ podatkowy.

Minister Finansów wskazał, że klasyfikacja statystyczna w sytuacji opisanej we wniosku była bez znaczenia dla sposobu opodatkowania świadczonych usług, a poza tym organ podatkowy nie jest organem uprawnionym do klasyfikowania usług lub towarów do odpowiednich symboli PKWiU. W świetle zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zaliczenie danego towaru lub usługi do odpowiedniego grupowania tej klasyfikacji należy do obowiązków zainteresowanego podmiotu (producenta, importera, usługodawcy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu, stanowisko Ministra Finansów zawarte w zaskarżonej interpretacji jest prawidłowe. Słusznie bowiem organ ten uznał, że Spółka powinna odrębnie opodatkować usługę polegającą na rozprowadzaniu programów telewizyjnych według stawki podatku VAT w wysokości 8%, natomiast w odniesieniu do usługi polegającej na umożliwieniu skorzystania za dodatkową odpłatnością z usługi "wideo na życzenie", Spółka powinna zastosować podstawową stawkę podatku VAT w wysokości 23%.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca podała, że świadczy usługi telekomunikacyjne (telefonii stacjonarnej oraz usługi dostępu do sieci Internet), dodatkowo świadczy usługi płatnej telewizji cyfrowej oraz usługę wideo na życzenie Usługa wideo na życzenie polega na płatnym dostępie do cyklicznie aktualizowanych pozycji (np. filmów czy audycji), a abonent ponosi odrębną jednorazową opłatę przewidzianą w określonej wysokości za daną pozycję, którą chce obejrzeć. Możliwe jest także ponoszenie miesięcznej opłaty za dostęp do określonej grupy pozycji. Wszystkie ww. usługi są świadczone przy wykorzystaniu tej samej infrastruktury telekomunikacyjnej.

Spółka utrzymywała, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r. wszystkie świadczone przez nią usługi, włącznie z usługą wideo na życzenie są opodatkowane 8% stawką podatku VAT.

W ocenie Sądu stanowisko Skarżącej nie ma umocowania w obowiązujących przepisach prawa.

Zgodnie z art.41 ust. 2 ustawy o VAT dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7% , z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1, z tym że stosownie do postanowień art. 146a pkt 2 w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

W pozycji 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT wskazano, że opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8% podlegają usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie bez względu na symbol PKWiU. Z zapisu tego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że opodatkowaniu 8% stawką nie podlegają usługi polegające na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie, czyli świadczona przez Skarżącą usługa wideo na życzenie.

Usługa wideo na życzenie została zdefiniowana w art. 4 pkt 6a ustawy o radiofonii i telewizji, zgodnie z którym audiowizualną usługą medialną na żądanie jest usługa medialna świadczona w ramach prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej, polegająca na publicznym udostępnianiu audycji audiowizualnych na podstawie katalogu ustalonego przez podmiot dostarczający usługę. Z kolei pkt 8a ww. artykułu stanowi, iż publicznym udostępnianiem audiowizualnej usługi medialnej na żądanie jest jej świadczenie w sposób umożliwiający ogółowi użytkowników, w wybranym przez nich momencie i na ich życzenie, odbiór wybranej przez nich audycji z katalogu udostępnionego w ramach takiej usługi. Wskazać jeszcze można stosownie, że do postanowień ust. 1 ww. art. 4 usługą medialną jest usługa w postaci programu albo audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi jej dostawca i której podstawowym celem jest dostarczanie poprzez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji, w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także przekaz handlowy.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, że usługa wideo na życzenie jest usługą, o której mowa w przepisach ustawy o radiofonii i telewizji oraz w pozycji 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Z zapisu zawartego w pozycji 169 załącznika wprost wynika, iż symbol PKWiU nie ma w tym wypadku żadnego znaczenia.

Przypomnieć trzeba, że stosownie do postanowień art. 5a ustawy o VAT towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Z przytoczonego przepisu wynika, iż klasyfikacja statystyczna ma znaczenie tylko wówczas, gdy przepisy dotyczące podatku od towarów i usług powołują symbole statystyczne. W omawianej pozycji 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT ustawodawca nie dość, że nie powołał symbolu PKWiU, to wręcz zastrzegł, iż symbol ten nie ma znaczenia. Dlatego twierdzenie Skarżącej, jakoby posiadana przez nią opinia klasyfikacyjna dotycząca świadczonych przez nią usług z dnia 28 października 2011 r. miała istotne znaczenie w sprawie jest niezasadne. Nawiązując do zarzutu skargi stwierdzić wystarczy, iż Minister Finansów nie tylko nie jest właściwy do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do odpowiednich symboli PKWiU, jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, ale słusznie uznał tę kwestię za nieistotną w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze argumenty Skarżącej dotyczące kompleksowości świadczonych przez nią usług, stwierdzić trzeba, iż zasadnie Minister Finansów odniósł się do problematyki usługi kwalifikowanej na gruncie przepisów podatku od towarów i usług jako usługa złożona (kompleksowa). Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, kiedy usługi mogą być uznane za świadczenie o charakterze kompleksowym, więc nie ma potrzeby czynić tego ponownie, tym bardziej, że w zasadzie należałoby powtórzyć wyjaśnienia zawarte w interpretacji. Sąd w całości podziela stanowisko Ministra Finansów, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze kompleksowym. Zgodnie z twierdzeniem organu, usługa polegająca na umożliwieniu abonentowi dostępu do wideo na życzenie stanowi świadczenie dodatkowe, które nie jest niezbędne do rzetelnego i właściwego świadczenia usługi polegającej na rozprowadzaniu programów telewizyjnych w ramach usługi telewizji cyfrowej (kablowej). Sam fakt, że abonent może skorzystać z dodatkowej usługi, nie czyni świadczenia złożonym. Z pewnością świadczenie tej usługi nie pozostaje w takiej korelacji z pozostałymi świadczonymi przez Skarżącą usługami, że ich świadczenie nie byłoby możliwe bez usługi wideo na życzenie. Również fakt, iż do świadczenia wszystkich usług Skarżąca wykorzystuje tę samą infrastrukturę telekomunikacyjną nie przesądza, o tym że świadczy ona usługę kompleksową. Przy wykorzystaniu tej infrastruktury Skarżąca może bez uszczerbku dla pozostałych usług nie świadczyć usługi wideo na życzenie i to kryterium decyduje, iż zgodnie z twierdzeniem Ministra Finansów nie mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze kompleksowym. Skarżąca błędnie utożsamia kompleksowość pakietu usług, z usługą złożoną (kompleksową), występująca w systemie podatku VAT.

Sąd nie zna interpretacji, na którą powołała się Skarżąca w skardze, a która to interpretacja ma potwierdzać stanowisko Skarżącej, iż świadczone przez nią usługi mogą być opodatkowane stawką preferencyjną, więc nie może odnieść się do tej kwestii. Jednak zważywszy, że wniosek o wydanie niniejszej interpretacji jest datowany 15 marca 2013 r., zaś mający zasadnicze znaczenie zapis w poz. 169 załącznika nr 3 do ustawy o VAT obowiązuje od 1 kwietnia 2013 r., słuszne wydaje się wyjaśnienie zawarte w odpowiedzi na skargę, iż wcześniejsza interpretacja dotyczyła stanu prawnego obowiązującego do 31 marca 2013 r.

Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty skargi są niezasadne.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowił jak w sentencji.