Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 66/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2007r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: przywrócić W. S. termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2007r., znak: [...]


UZASADNIENIE

W dniu 20 lutego 2008r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2007r., znak: [...]. We wniosku podniesiono, iż skarżąca złożyła skargę zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji. W pouczeniu nie wskazano, iż skargę należy wnieść do Sądu za pośrednictwem organu administracji. W ocenie skarżącej uchybiła ona terminowi bez swojej winy, co czyni wniosek o przywrócenie terminu za zasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.

Uchybienie terminowi w postępowaniu sądowoadmnistracyjnym zachodzi wówczas, gdy czynność w tym postępowaniu nie została dokonana przez stronę lub uczestnika postępowania w czasie oznaczonego dla tej czynności terminu ustawowego lub sądowego. Instytucja przywrócenia terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w uchybieniu. Przywrócenie terminu uchybionego prowadzi do stworzenia sytuacji, w której uchybiony termin dla dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym rozpoczyna swój bieg na nowo.

W rozpoznawanej sprawie przyczyną uchybienia terminu było przesłanie przez skarżącą skargi bezpośrednio do Sądu, nie zaś za pośrednictwem organu, co skutkowało uchybieniem terminu do wniesienia skargi.

Stwierdzić należy, iż brak pouczenia lub błędne pouczenie o środkach odwołania lub zaskarżenia rozstrzygnięcia nie wywiera skutków prawnych dla adresata, przeciwne stanowisko naruszałoby zasadę zaufania obywatela do państwa. Zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Jeżeli w wyniku tego strona uchybiła terminowi do wniesienia środka odwoławczego, to jest to podstawa do przywrócenia tego terminu, przyjmuje się bowiem, że wadliwe pouczenie strony nie powinno jej szkodzić.

W związku z tym, iż skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu w oparciu o art. 86 § 1 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.