Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 130/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...] oraz postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99 poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w sprawie uznania S. S. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku.

Decyzje te poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.

S. S. w dniu 2 grudnia 2005r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna. Organ I instancji, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2005r. wydanym na podstawie art. 65 § 1 Kpa przekazał Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy do rozpatrzenia według właściwości kartę rejestracyjną wraz z dokumentacją S. S. ubiegającego się o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, po zaliczeniu okresu uprawniającego do zasiłku – pracy w kraju Unii Europejskiej, na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W uzasadnieniu postanowienia o przekazaniu podania strony do załatwienia właściwemu organowi – Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wyjaśnił, że S. S. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 2 grudnia 2005r. celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna i złożył wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych po zatrudnieniu w Niemczech. S. S. był zatrudniony do dnia 30 listopada 2005r. w firmie [...], a z uwagi na brak frontu robót został zwolniony i powrócił do kraju. Okoliczności te zdaniem organu wskazują, że strona ubiega się o przyznanie prawa do zasiłku na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w związku z powyższym właściwym do załatwienia wniosku strony jest Marszałek Województwa [...].

Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 65 § 1 Kpa przekazał ponownie Dyrektorowi Powiatowemu Urzędu Pracy w K. kartę rejestracyjną bezrobotnego S. S. do rozpatrzenie według właściwości. W uzasadnieniu postanowienia Marszałek Województwa wskazał, że z dokumentacji S. S. wynika, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. tj. poprzedzających dzień 2 grudnia 2005r. S. S. był zatrudniony w Niemczech od dnia 2 czerwca 2004r. do dnia 8 października 2004r. oraz od dnia 18 kwietnia 2005r. do dnia 30 listopada 2005r., łącznie przez 11 miesięcy i 20 dni (356 dni), tym samym nie spełnia przesłanki art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tzn. nie posiada okresu zatrudnienia łącznie przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Wobec czego, jak wskazał Marszałek Województwa okresy zatrudnienia w Niemczech nie wpływają na możliwość nabycia prawa do zasiłku w Polsce, a tym samym S. S. nie spełnia warunku ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej, gdyż zgodnie z art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971r. z późn, zm.) oraz art. 15 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin, przemieszczających się we wspólnocie – zasada zaliczania okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia spełnione jako pracownik z uwzględnieniem ustawodawstwa innego państwa członkowskiego znajduje zastosowanie wyłącznie wówczas, o ile jest konieczne przywoływanie ich w celu nabycia prawa do świadczeń. W związku z powyższym organ ten uznał, że właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jest dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w K. działający z upoważnienia Starosty [...].

Starosta [...], działając w oparciu o przepis art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ust. 2 i 7 oraz art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w dniu [...] wydał decyzję o odmowie przyznania S. S. zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ strona nie udokumentowała okresów zatrudnienia poprzedzających dzień rejestracji wynoszących, co najmniej 365 dni.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona wniosła o jej uchylenie i przyznania prawa do zasiłku wskazując okresy zatrudnienia w Niemczech od 2002r., ponadto zgłosiła zarzut niewłaściwego poinformowania praz pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. o prawie do zasiłku w Niemczech.

Organ odwoławczy, Wojewoda [...], wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co, najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Wskazał również na art. 71 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, iż do okresu zatrudnienia w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a i b, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. Wojewoda [...] zaakcentował, że S. S. w okresie 18 miesięcy przed dniem rejestracji, to jest w okresie od 1 czerwca 2004r. do 1 grudnia 2005r. pracował w Niemczech przez okres 356 dni, natomiast ustawodawca warunkuje w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" przedmiotowej ustawy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych dwoma przesłankami:

- bezrobotny musi posiadać w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji okres zatrudnienia wynoszący, co najmniej 365 dni

-bezrobotny musi osiągać wynagrodzenie w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, że odwołujący nie posiadał wymaganego okresu 365 dni zatrudnienia i nie nabył prawa do zasiłku, wobec czego decyzję organu pierwszej instancji uznał za zasadną.

W skardze S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych była niesłuszna i dalece krzywdząca. Podniósł także, że przed wyjazdem do pracy w Niemczech, Wojewódzki Urząd Pracy w O. nie udzielił mu szczegółowych informacji o zasadach nabywania zasiłku dla bezrobotnych na terenie Niemiec. Podkreślił, że wskutek działania organów administracji publicznej utracił także prawo do zasiłku w kraju. Wskazał, że przepracował w Polsce ponad 40 lat, a przy przyznawaniu zasiłku okazały się jedynie ważne "365" dni, których przepracowanie nie zawsze jest możliwe z przyczyn leżących wyłącznie po stronie pracodawcy. Zwrócił uwagę, że Konstytucja RP gwarantuje obywatelom godne życie, a tą gwarancją ma być prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem. Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dotyczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 1 powołanej ustawy. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270) bierze pod uwagę z urzędu wady powodujące nieważność zaskarżonego aktu.

Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny wymienione w art. 156 Kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001). Przepisy tego aktu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania i rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, ponadto, gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu.

Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się także okresy zatrudnienia w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a i b ustawy, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej – art. 71 ust. 7 ustawy.

W dziedzinie zabezpieczenia społecznego, skutkiem uzyskania przez Polskę statusu państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest bezpośrednie obowiązywanie w polskim porządku prawnym trzech rozporządzeń Rady WE dotyczących koordynacji krajowych systemów zabezpieczenie społecznego. Są to: rozporządzenia nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób samodzielnie zarobkujących i członków ich rodzin zmieniających miejsce pobytu na obszarze Wspólnoty oraz rozporządzenie wykonawcze nr 574/72 z dnia 21 marca 1972r. w sprawie wykonywania rozporządzenia 14801/71, rozporządzenie Rady WE nr 859/72 z dnia 14 maja 2003r. dotyczące rozciągnięcia postanowień rozporządzeń nr 1408/71 i nr 574/72 na cudzoziemców krajów trzecich, którzy nie są objęci ich postanowieniami wyłącznie z powodu narodowości. Unormowania te wyznaczają na obszarze Unii Europejskiej poziom i zakres stosowania ponadnarodowej koordynacji dla osób objętych krajowym systemem zabezpieczenia społecznego, do różnych systemów ochrony obowiązujących w państwach członkowskich oraz świadczeń zaliczanych tam do zabezpieczenia społecznego. Rozporządzenia te zawierają unormowania o charakterze bezwzględnie obowiązującym, które mają pierwszeństwo przed odmiennymi regulacjami krajowego systemu zabezpieczenia społecznego i są stosowane do wszystkich elementów porządku prawnego każdego państwa członkowskiego bez potrzeby ich implementacji. Przygotowania do udziału polskiego ustawodawstwa w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczeń dla bezrobotnych doprowadziły do tego, że nasze prawo krajowe wprowadziło unormowania wynikające bezpośrednio z treści rozporządzenia nr 1408/71. W tym miejscu należy wyjaśnić, że koordynacja polega na tym, iż systemy krajowe każdego państwa członkowskiego zachowują swoją moc normatywną, określają zróżnicowany zakres ochrony, warunki nabycia prawa do poszczególnych świadczeń pieniężnych, zasady opłacania składek i ich wysokość, określają zasady obejmowania obowiązkowym ubezpieczeniem i inne kwestie. Koordynacja została oparta na czterech ogólnych zasadach: równego traktowania obywateli własnych i obcych, stosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego, zachowania praw w trakcie nabywania i zachowania praw nabytych.

Mechanizmy koordynacji będą stosowane do zasiłków wypłacanych bezrobotnym z Funduszu Pracy na zasadach określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Kluczową przesłanką korzystania z unormowań koordynacyjnych zawartych w rozporządzeniach jest występowanie w sytuacji prawnej zainteresowanego tzw. elementu europejskiego, co oznacza, że w okresie aktywności zawodowej podlegał on ustawodawstwu przynajmniej dwóch państw członkowskich.

Z treści art. 8 ust.1 pkt 8 powołanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw, z którymi Unia Europejska zawarła umowy o swobodzie przepływu osób, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych m.in. wydawanie decyzji w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia należy do zadań samorządu województwa. Zgodnie z cytowanym przepisem art. 8 ust. 3 wynika, że zadania, o których mowa w ust. 1 realizowane są przez wojewódzki urząd pracy będący jednostką organizacyjną samorządu województwa, zaś w postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1pkt 8 lit. b i c (w tym wydawania decyzji w sprawach bezrobocia) organem wyższego stopnia jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie strona domagała się wydania decyzji w sprawie świadczeń z tytułu bezrobocia i zachodziła konieczność zrealizowania zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, z uwagi na zatrudnienie skarżącego w jednym z państw Unii Europejskiej przed dniem rejestracji.

Zatem, jak wynika z powyższych wywodów właściwym organem do wydania decyzji w tym zakresie jest marszałek województwa lub działający z jego upoważnienia pracownik wojewódzkiego urzędu pracy. W tym miejscu należy podnieść, że wydane na podstawie art. 83 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222) konkretyzuje zadania marszałka województwa dotyczące stosowania art. 67 -71a rozporządzenia nr 1408/71/EWG z dnia 14 czerwca w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie. I tak marszałek województwa przyznaje zasiłek dla bezrobotnych, stwierdza zachowanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w Rzeczpospolitej Polskiej w przypadku bezrobotnego udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, stwierdza zachowanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nabytego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej w przypadku bezrobotnego poszukującego pracy w Rzeczpospolitej Polskiej. Należy także zauważyć, że przyznawanie prawa dla bezrobotnych następuje na podstawie zaświadczeń wydanych w państwach członkowskich lub zaświadczeń powiatowego urzędu pracy o rejestracji bezrobotnego przedstawionych przez osobę ubiegającą się o przyznanie prawa – par. 2 rozporządzenia. Godzi się przypomnieć, że przepis ustawowy (art. 8 ust. 1 pkt 8 lit.c) nakłada na marszałka województwa obowiązek wydawania decyzji w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia przy stosowaniu rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71. Nie można w ocenie Sądu, dokonać wykładni tego przepisu w ten sposób, że kompetencje marszałka województwa zostają ograniczone jedynie do wydawania decyzji pozytywnych. Zdaniem Sądu, odmowa przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest także decyzją administracyjną, zaś przepisy określające właściwość organów do załatwienia spraw związanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego nie wyznaczają innego organu jako instytucji właściwej do wydawania decyzji odmownych, a innego do przyznawania zasiłku dla bezrobotnych. Należy przyjąć, że par. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 6.10.2004r. stwierdzając, że "marszałek województwa przyznaje zasiłek dla bezrobotnych" zawiera normę ogólną odnoszącą się do przedmiotu rozpoznawanych spraw – świadczenia w związku z bezrobociem – nie uzależniając zakresu kompetencji tego organu od sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy rozporządzenia wykonawczego określają szczegółowy tryb przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, mając na względzie zapewnienie prawidłowego przyznawania świadczeń oraz racjonalnego wydatkowania, środków Funduszu Pracy, natomiast nie mogą wyznaczyć w odmienny sposób właściwości organów do załatwiania spraw zasiłków dla bezrobotnych niż to określa ustawa przedmiotowa.

Zważywszy na przedstawione wyżej wywody, w ocenie Sądu, doszło do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego uprzednio zatrudnionego w kraju Unii Europejskiej przez niewłaściwy organ.

Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa przesłanką stwierdzenia nieważności jest wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości. W art. 156 par. 1 pkt 1 KPA nie wprowadza się żadnego elementu kwalifikującego naruszenie właściwości, a wobec tego każdy taki przypadek w odniesieniu do wszystkich rodzajów właściwości i niezależnie od jej podstaw będzie przesłanką stwierdzenia nieważności. W tezie wyroku NSA z 7.10.1982r. II S.A. 1119/82 (ONSA 1982, Nr 2, poz.5) stwierdzono, że naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący a organy z urzędu muszą przestrzegać swej właściwości – art. 19 Kpa. W ocenie Sądu, kompetencje marszałka województwa do wydawania decyzji (w tym i odmownych) nie wynikają z norm ogólnie określających zadania organów administracji samorządowej wymieniających rodzaje spraw zaliczonych do zadań jakiegoś rodzaju np. zadania własne lub zlecone, lecz wynikają z konkretnej normy powierzającej wydawanie temu organowi decyzji w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia.

W konsekwencji, należy stwierdzić, że trafne było wydanie przez Starostę [...] postanowienia o przekazaniu Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy, do rozpatrzenia według właściwości karty rejestracyjnej wraz z dokumentacją S. S., ubiegającego się o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, po zaliczeniu okresu uprawniającego do zasiłku, pracy w kraju Unii Europejskiej na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie, bowiem z regulacją zawartą w art. 65 par. 1 Kpa, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. W przypadku, gdy organ, do którego strona zwróciła się o załatwienie sprawy uznał się niewłaściwy i przekazał sprawę w drodze postanowienia na podstawie art. 65 § 1 KPA innemu organowi, to organ, któremu sprawa została przekazana ostatecznym postanowieniem, nie może wydać postanowienia o przekazaniu sprawy organowi, który uznał się już za niewłaściwy w takiej sytuacji, organ, któremu sprawa została przekazana, jeżeli uważa, że nie jest organem właściwym, powinien wystąpić o rozstrzygnięcie sporu. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2005r. w sprawie II OW 59/05 (nie publ.), który w pełni podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Oznacza to, że w tej sprawie, po wydaniu przez Starostę [...] postanowienia z dnia 2 grudnia 2005r., z treści uzasadnienia, którego wynika, iż sprawa dotyczy koordynacji, Marszałek Województwa powinien wystąpić o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, jeżeli w jego ocenie organem właściwym był Starosta, a nie wydawać kolejnego postanowienia o przekazaniu sprawy Dyrektorowi Powiatowemu Urzędowi Pracy. Podkreślić, bowiem należy, że organ, któremu w trybie art. 65 § 1 Kpa, zostało przekazane podanie jest związany treścią postanowienia (art. 110 Kpa), zaś obalenie mocy wiążącej takiego postanowienia może nastąpić w wyniku wniesienia zażalenia bądź w trybach nadzwyczajnych, jak również w drodze rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego na zasadach wynikających z art. 22 Kpa.

W świetle powyższych rozważań, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, postanowienie wydane przez Marszałka Województwa w oparciu o art. 65 § 1 Kpa o ponownym przekazaniu sprawy było niewłaściwe. Natomiast, z uwagi na fakt, że nie zostało poddane kontroli, sądowoadministracyjnej, to Sąd w przedmiotowej sprawie nie był związany treścią tego postanowienie, nie doszło, bowiem do wypowiedzi Sądu w kwestii właściwości organu.

Stanowisko, że Sąd Administracyjny nie może oceniać postanowienia Marszałka Województwa, gdyż jest wydane w innej sprawie, a wobec tego z mocy art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd Administracyjny przekroczyłby granice danej sprawy, nie uwzględniałoby unormowania wynikającego z treści art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Otóż należy podnieść, że ocena przez Sąd Administracyjny zaskarżone decyzji wymaga odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie decyzji, zwłaszcza w sytuacji, gdy istnieje między nimi bezpośredni związek. Jeżeli organ nie zastosuje środków, które są w jego dyspozycji, w celu usunięcia negatywnych skutków wadliwego załatwienia sprawy, to Sąd Administracyjny rozpatrując skargę może na podstawie art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 23 listopada 2004r. sygnatura OSK 807/04 nie publ.). Określenie "sprawa, której dotyczy skarga" użyte w art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjny, oznacza sprawę znaczeniu materialnoprawnym, a nie tylko procesowym.

W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...], wydanego w oparciu o art. 65 § 1 Kpa, orzekając jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.