Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 629/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2,
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 2 pkt 8, art. 24 ust. 2a, art. 20 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 122, art. 187 par 1, art. 194 par 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi G. K. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 4 sierpnia 2022 r. nr SKO.4140.579.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie:

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej, w skrócie: "O.p."),

- art. 1, 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570),

po rozpatrzeniu odwołania M. J. oraz G. K. (dalej: "Strony", "Podatnicy", "Skarżący") od decyzji nr [...] Burmistrza M. z [...] stycznia 2022 r. w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2022, utrzymało w mocy zaskarżoną część decyzji dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości na 2022 rok za pozostały budynek w C.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Organ pierwszej instancji ustalił Podatnikom wymiar podatku od nieruchomości na rok 2022 w kwocie [...]zł ustalając jego płatność w czterech ratach. Przedmiot opodatkowania położony jest w m. C. i stanowi:

- grunty pozostałe o pow. [...] m2 x [...] zł = [...] zł

- budynki pozostałe o pow. [...] m2 x [...] zł = [...] zł

Strony zaskarżyły powyższą decyzję w części dotyczącej - niezgodnej z dokumentami i stanem rzeczywistym klasyfikacji budynku B położonego na ww. nieruchomości, jako budynku niemieszkalnego (błędna klasyfikacja jako pozostałe budynki) i, w konsekwencji, zastosowania nieprawidłowej stawki wymiaru podatku od tego budynku. Strony wniosły o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zastosowanie prawidłowej klasyfikacji budynku B jako budynku mieszkalnego i stawki wymiaru podatku w wysokości określonej w § 1 ust. 2 pkt. 1 uchwały nr XLI11/448/2021 Rady Miejskiej Mielna z 9.11.2021 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, to jest w wysokości 0,83 zł za 1 m˛.

Organ podatkowy pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany swojej decyzji na podstawie art. 226 § 1 O.p. i przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Po przytoczeniu i analizie stosownych przepisów prawa, tj. ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1452, dalej: "u.p.o.l.") oraz ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej: "u.p.g.k.") organ odwoławczy stanął na stanowisku, że organ pierwszej instancji w zgodzie z obowiązującymi przepisami ustalił wysokości wymiaru podatku od nieruchomości na 2022 r. za pozostały budynek niemieszkalny. Podatek został wymierzony na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Z załączonego do akt sprawy materiału dowodowego wynika, że na działce numer [...] w obrębie S. (m. C. posadowiony jest budynek zakwalifikowany przez Starostę K. jako - pozostały budynek niemieszkalny. Wobec powyższego zaskarżona decyzja jest pozbawiona wad i prawidłowo ustala wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r., co do tego budynku.

Analiza zarzutów odwołania w konfrontacji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie nie pozwoliła więc na ich uwzględnienie.

Organ wyjaśnił także, że okoliczność, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wniósł sprzeciwu do przystąpienia użytkowania "budynku mieszkalno - wypoczynkowego" nie ma dla sprawy znaczenia. Dzieje się tak, ponieważ to nie organ nadzoru budowlanego, a starosta, jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków dokonuje klasyfikacji budynków, którą następnie ujawnia poprzez wpis w ww. ewidencji. Żaden przepis prawa nie odsyła w sprawach wymiaru ww. podatku lokalnego do wspomnianych przez podatników w odwołaniu przepisów o statystyce publicznej. Wobec powyższego nie są one brane pod uwagę przy wymiarze podatku od nieruchomości.

Z uwagi, że Strona objęła zaskarżeniem tylko wymiar podatku od nieruchomości co do "pozostałego, budynku", to poza obszarem zainteresowania postępowania II instancyjnego pozostał wymiar podatku od nieruchomości za "grunty pozostałe", który stanowi oddzielne rozstrzygnięcie gminnego organu podatkowego.

W ocenie Kolegium, organ podatkowy I instancji nie naruszył norm prawa materialnego, a także przepisów postępowania podatkowego. Działał legalnie (art. 120 O.p.) i podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, przez co nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). W sposób wyczerpujący został także zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), zaś jego spójna i logiczna ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p.

Podatnicy nie zgodzili się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i we wniesionej skardze zaskarżyli decyzję organu odwoławczego w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości na 2022 rok za pozostały budynek położony w C. zarzucając jej naruszenie:

- art. 122 w zw. z art. 120 O.p. poprzez brak podjęcia niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy; gdyby organ podjął prawem nakazane czynności, to ustaliłby, że w ewidencji gruntów i budynków budynek jest wpisany jako mieszkalny, co powinno spowodować wymiar podatku właściwy dla budynku mieszkalnego;

- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 21 ust 1 u.p.g.k. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; organ bowiem potwierdził wiążącą rolę danych z ewidencji gruntów i budynków, jako źródła informacji do orzekania w sprawie wymiaru podatku ale pomimo przytoczonego trafnego ustalenia w zakresie związania danymi ewidencji, organ nie zweryfikował, że budynek B jest wpisany w ewidencji jako mieszkalny, co uzasadniało uchylenie decyzji organu I instancji;

- art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez brak prawidłowego zastosowania tych przepisów; gdyby bowiem organ zastosował przepisy prawidłowo, to musiałby uznać aktualny wpis dla budynku B w ewidencji gruntów i budynków jako posiadający status dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., a w konsekwencji organ powinien zmienić zaskarżoną decyzję organu I instancji zgodnie z wnioskami Skarżących.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO K. oraz uchylenie decyzji organu I instancji w części, w jakiej organ I instancji, niezgodnie z dokumentami i stanem rzeczywistym, zakwalifikował jako niemieszkalny budynek B (błędna klasyfikacja jako tzw. pozostałe budynki) i w konsekwencji zastosował nieprawidłową stawkę wymiaru podatku od tego budynku.

W uzasadnieniu skargi Strony odniosły się do podniesionych zarzutów podnosząc, że zawiadomieniem z 30 marca 2022 r. Starosta K. wprowadził zmiany w danych ewidencyjnych dotyczących budynku B [...] w C. .

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznana w tych warunkach sprawa pozwoliła Sądowi uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych określa co jest przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości (między innymi grunty, budynki lub ich części - art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.), kto jest podatnikiem tego podatku w zależności od stanu faktycznego (w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. są to między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości) oraz co stanowi podstawę opodatkowania (dla gruntów - powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa - art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (przepis ten wskazuje przy tym, jakich wielkości stawki te nie mogą rocznie przekroczyć).

W ocenie Sądu, przedstawiona w decyzji argumentacja Kolegium, co do wiążącego charakteru ewidencji gruntów i budynków, jest trafna. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyroki NSA z 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 458/16, z 16 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 1711/17, z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2706/19, z 29 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2876/19). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12 – "art. 21 ust. 1 u.p.g.k. należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów".

Stanowisko powyższe Sąd, orzekający w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, w pełni podziela. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom Skarżących, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy podatkowe nie były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia i wykazania okoliczności związanych z faktycznym sposobem użytkowania spornego budynku w 2022 r. Informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące, np. powierzchni, czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne. Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Dopiero bowiem zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego. Podobny pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10, w którym Sąd stwierdził, że jakkolwiek w myśl art. 194 § 3 O.p., można przeprowadzić przeciwdowód przeciwko dokumentom wymienionym art. 194 § 1 i 2, to jednak "skorzystanie z tej możliwości wymagałoby [...] zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej."

Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, w oparciu o które określono wysokość stawki podatkowej wynika, że na działce numer [...] w obrębie S. (m. C. ) posadowiony jest budynek zakwalifikowany przez Starostę K. jako - pozostały budynek niemieszkalny. Wobec powyższego decyzja organu I instancji z [...] stycznia 2022 r. prawidłowo ustalała wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r., co do tego budynku.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że ponownie rozpoznając sprawę, na skutek wniesionego odwołania, Kolegium, jest władne ustalić czy decyzja organu podatkowego I instancji jest zgodna ze stanem faktycznym sprawy i przepisami mającymi w sprawie zastosowanie. Wykazywana przez podatników zmiana sposobu wykorzystywania spornego budynku na budynek mieszkalny w żadnym razie nie została wsparta wykazaniem przez nich na etapie postępowania przez organem I instancji, że w istocie doszło do zmian, które winny zostać ujawnione Burmistrzowi M. .

Ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to – zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 u.p.g.k. – system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami.

Podstawową zasadą dotyczącą prowadzenia ewidencji jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami. Jak stanowi art. 24 ust. 2a. u.p.g.k., informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek. W myśl art. 24 ust. 2a pkt 1 u.p.g.k. aktualizacji z urzędu dokonuje się, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji. Zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 2 u.p.g.k. aktualizacji dokonuje się na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.

Jak stanowi § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390) danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas bonitacyjnych są: 1) numeryczne opisy konturów tych użytków i klas bonitacyjnych; 2) oznaczenia użytków gruntowych i klas bonitacyjnych oraz numery tych konturów. Przebieg konturów klasyfikacyjnych wykazuje się w ewidencji w granicach konturów gruntów rolnych lub leśnych na podstawie mapy klasyfikacji, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy (§ 22 ust. 2 rozporządzenia).

Procedura aktualizacji ma zatem charakter rejestrowy. Przede wszystkim jest to wymiana (uaktualnienie) danych ewidencyjnych polegająca na wprowadzeniu nowych informacji wynikających z dokumentów źródłowych. W pojęciu aktualizacji mieścić się będzie również usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów znajdujących się w bazie danych ewidencyjnych.

Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w zawiadomieniu. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty i budynki zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (zob. wyroki NSA z 28 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 950/12; z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt. II FSK 645/20; z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, por. R. Dowgier w glosie do wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2010 r., nr 5, s. 5-6). Podkreślenia wymaga, że starosta, jako organ pierwszej instancji w sprawach ewidencji gruntów i budynków, rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe, zmieniające się w czasie, w oparciu o kolejno powstające dokumenty prawne. Sama ewidencja gruntów i budynków nie tworzy stanów prawnych, lecz je rejestruje. Prawa osób do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji gruntów na podstawie i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Domniemanie wynikające z ewidencji gruntów i budynków towarzyszyć powinno wszystkim danym dotyczącym oznaczenia nieruchomości jak powierzchnia, położenie, klasa gleboznawcza gruntu czy rodzaj budynku.

Nie może więc budzić wątpliwości, że podmiotem upoważnionym do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznie właściwy starosta. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych 2015 r., nr 2, s.l 1-19), który takich kompetencji nie posiada.

Obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30dni od daty ich powstania, stosownie do art. 22 ust. 2 u.p.g.k., obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.). Uregulowanie powyższe zapewnia z jednej strony aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej natomiast, ustanawiając wskazany powyżej obowiązek właściciela, zawiadamiania o wszelkich zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku (por. wyroki NSA z 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 144/10, z 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2078/13). Również w orzecznictwie podatkowym jako utrwalony należy przyjąć pogląd, że aktualizacja ewidencji gruntów i budynków, nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1306/19).

Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Innymi słowy, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innego przeznaczenia nieruchomości na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości (wyrok NSA z 4 czerwca 2019 r, sygn. akt II FSK 2018/17; wyrok WSA we Wrocławiu z 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 1023/19).

Zatem zmiana funkcji budynku, co na etapie odwołania i skargi podnoszą Skarżący odnosi skutek na przyszłość, tj. od kwietnia 2022 r., a zatem Skarżący powinni złożyć korektę informacji IN-1 wraz z załącznikami i wnosi do Burmistrz M. o zmianę decyzji wymiarowej w trybie art. 254 O.p.

W ocenie Sądu, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a w sprawie nie wystąpiły zmiany okoliczności faktycznych skutkujące zmianą wysokości podatku od nieruchomości. W tym stanie sprawy Kolegium miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów, jakie skarżąca podniosła w odwołaniu. Kolegium wyjaśniło na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości.

Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

Reasumując, Sąd stwierdza, że zgłoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 122, art. 187 § 1 i art. 194 § 1 O.p.), a także naruszenia przepisu prawa materialnego, okazały się nietrafne. W świetle przepisu art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organy nie mogą, wbrew zapisom ewidencji gruntów i budynków - ustalać rzeczywistej funkcji budynku letniskowego.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe nie miały prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko zobowiązane były (co też prawidłowo uczyniły) odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.