Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 165/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012, postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 3 lipca 2014 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu 8 sierpnia 2014 r., B. K. wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych.

Podała w uzasadnieniu, że ma trudności z dokonywaniem bieżących opłat (czynsz 720 zł, prąd średnio 500 zł oraz wyżywienie, rehabilitacja i zakup leków). Wnioskodawczyni wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z mężem. Wskazała, że posiadają gospodarstwo rolne o pow. 15,9 ha fizycznych. Innego majątku nieruchomego nie posiada. Z posiadanych ruchomości podała ciągnik o wartości ok. 10000 zł oraz samochód osobowy Mercedes o wartości około 8000 zł. Wnioskodawczyni wskazała, że utrzymuje się z pracy w gospodarstwie rolnym i nie osiąga dochodu, natomiast małżonek prowadzi działalność i uzyskuje dochód w granicach 1200 do 1500 zł. Do wniosku załączone zostały wyciągi z rachunków bankowych posiadanych przez małżonków.

Odnotowania wymaga, że skarżąca po raz drugi złożyła wniosek w przedmiotowej sprawie. Poprzedni został rozstrzygnięty postanowieniem referendarza sądowego z 28 kwietnia 2014 r. Wówczas referendarz odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy z uwagi na brak wywiązania się z wezwania dotyczącego przedstawienia dodatkowych dokumentów oraz złożenia oświadczeń.

W dniu 8 kwietnia 2014 r. skarżąca uiściła wpis sądowy w niniejszej sprawie w wysokości 200 zł oraz w dwóch innych sprawach w takiej samej wysokości.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w chwili obecnej wnioskodawczyni nie ma obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Takie koszty mogą pojawić się po wydaniu wyroku w postaci np. opłaty za sporządzenie uzasadnienia.

Biorąc pod uwagę powyższą okoliczność oraz analizując przedstawione przez skarżącą wyciągi w rachunków bankowych referendarz uznaje, że nie sposób uznać jakoby skarżąca nie była w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Z analizy operacji na rachunku wynika, że w kwietniu 2014 r. skarżąca otrzymała od ARiMR kwotę 6949,20 zł oraz zwrot podatku za 2013 r. w wysokości 1125 zł. W marcu na rachunek z ARiMR wpłynęła kwota 10.636 zł. Na drugi rachunek bankowy dokonywane są wpłaty gotówkowe ( w okresie trzech miesięcy marzec do czerwiec 2014 r. w wysokości 12.170 zł), wpływa także świadczenie z ZUS w wysokości 719 zł. Nie potwierdza się wiec okoliczność o braku środków na prowadzenie niniejszej sprawy, ani też twierdzenie o braku środków na utrzymanie skarżącej. Tym samym wniosek nie jest zasadny.

Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie spełnia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.