Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2178/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200 w zw. z art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 76 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz S. K. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] (zwanego dalej skarżącym lub stroną) jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwanego dalej Dyrektorem Oddziału ARiMR lub organem odwoławczym) z [...] sierpnia 2013r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (zwanego dalej Kierownikiem Biura ARiMR) z [...] maja 2013r., nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

S. K. złożył w dniu 22 kwietnia 2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2010 r. zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 35 poz. 217 ze zm., dalej ustawa o płatnościach). We wniosku wnioskodawca zadeklarował do przyznania płatności działki rolne o łącznej powierzchni 3,75 ha w ramach JPO oraz 2,80 ha ramach UPO.

W dniu 29 września 2010 r. w gospodarstwie rolnym przeprowadzone zostały czynności kontrolne metodą FOTO w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Stwierdzono następujące nieprawidłowości:

- działka rolna A (JPO): powierzchnia deklarowana 0,68 ha, powierzchnia stwierdzona 0,64 ha,

- działka rolna A1 (UPO): powierzchnia deklarowana 0,61 ha, powierzchnia stwierdzona 0,61 ha, (JPO-ugór); stwierdzona uprawa należy do innej grupy upraw niż deklarowana (kod błędu DR7),

- działka rolna B (JPO): powierzchnia deklarowana 1,00 ha, powierzchnia stwierdzona 0,92 ha,

- działka rolna B1 (UPO), powierzchnia deklarowana 1,00 ha, powierzchnia stwierdzona 0,92 ha, (JPO-ugór), stwierdzona uprawa należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana (kod błędu DR7),

- działka rolna C1 (UPO): powierzchnia deklarowana 1,19 ha, powierzchnia stwierdzona 0,53 ha.

Decyzją z [...] marca 2011 r., nr [...] Kierownik Biura ARiMR przyznał stronie jednolitą płatność obszarową (JPO) w wysokości 1.905,49 zł wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 134,90 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) i nałożył sankcję w wysokości 742,93 zł.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Oddziału ARiMR decyzją z [...] czerwca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach wskazano m.in., że w wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym kontroli, w związku z wykrytymi nieprawidłowościami, różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną działki rolnej A do płatności JPO a stwierdzoną wyniosła 3,31%, natomiast różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną działki rolnej A1 w zakresie UPO a stwierdzoną wyniosła 428,30%. Organ II instancji przytoczył również treść przepisów prawa dotyczących pomniejszania kwoty przyznawanej płatności oraz nakładania sankcji w przypadku wykrycia różnicy pomiędzy objętą wnioskiem powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi, wyrokiem z 14 grudnia 2011r., sygn. akt V SA/Wa 1743/11 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] czerwca 2011r. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura ARiMR z [...] marca 2011r.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w sprawie kluczowym dokumentem jest raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Sąd podkreślił, że raport ten nie został w szczególności wykonany w przepisanej formie, a mianowicie "wyniki kontroli działek rolnych" w zakresie działek:

A – zmodyfikowano (poprzez niedozwolone skreślenia) powierzchnię zmierzoną, obwód, efektem czego są dwie powierzchnie stwierdzone 0,68 i 0,64 ha,

B – nie do stwierdzenia jest grupa upraw bowiem skreślono "UPO" i nadpisano nieczytelną informację; skreślono dane dotyczące powierzchni zmierzonej i obwodu działki, a także tolerancję pomiaru i nadpisano nowe wartości;

C – skreślono "UPO" i nadpisano nieczytelną informację, skreślono dane dotyczące powierzchni zmierzonej i obwodu i nadpisano nowe wartości.

Nadto Sąd wskazał, że w raporcie dodano pismem ręcznym kody dotyczące następujących działek rolnych: [...] – [...] i [...] +, [...] – [...] oraz [...] – [...],

Mając powyższe na względzie Sąd uznał ten raport za pewien projekt roboczy, który nabierze niebawem ostatecznego kształtu i jest to efektem uwag osoby zatwierdzającej, które zostały poczynione na k. 29 akt administracyjnych. Ich treść wskazywała na liczne uchybienia popełnione w trakcie kontroli czego dowodem są wyjaśnienia wykonawcy (k. 29). Jedne i drugie są, zdaniem Sądu, na tyle skrótowe, iż trudno ustalić czy są one powodem "ręcznych" zmian w protokole.

Ponadto w wyroku wskazano, że powyższe fakty świadczą o całkowitym braku profesjonalizmu w dokumentowaniu poczynionych ustaleń. Z tego dokumentu trudno też się zorientować, kto dokonał tych modyfikacji i jakie przyczyny legły u podstaw tych działań. Zdaniem Sądu, istniejące wątpliwości nie pozwalają na uznanie, iż w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, co spowodowało uwzględnienie skargi.

WSA wskazał, na potrzebę sporządzenia prawidłowego (i to jednoznacznego co do treści) raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Wyjaśnił, że tak sporządzony dokument należy doręczyć rolnikowi, który – stosownie do pouczenia – będzie mógł wnieść zastrzeżenia. Za niedopuszczalną praktykę Sąd uznała przesyłany skarżącemu protokół z [...] września 2010 r. z informacją: "przedmiotowa kopia raportu z czynności kontrolowanych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nie została jeszcze zatwierdzona przez ARiMR i może ulec zmianie. Jeżeli wprowadzone korekty będą miały wpływ na wysokość płatności, wówczas kopia raportu wraz z korektami zostanie przekazana przesłana ponownie". Taka praktyka dezorientuje rolnika co do terminu wniesienia zastrzeżeń, a mianowicie czy ma je wnosić od niezatwierdzonego projektu, czy czekać na jego ostateczną wersję, która może różnić się treścią, od przekazanej (a być może nigdy nie zostanie doręczona, bo jest on prawidłowy).

W dniu [...] maja 2012r. Biuro Kontroli na Miejscu [...] Oddziału regionalnego ARiMR przeprowadziło czynności kontrolne w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Od ustaleń tej kontroli skarżący złożył zastrzeżenia, na które to pismem z [...] sierpnia 2012r. skarżący otrzymał odpowiedź od wykonawców kontroli.

Decyzją z [...] września 2012r. Kierownik Biura ARiMR przyznał skarżącemu jednolitą płatność obszarową oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Oddziału ARiMR decyzją z [...] listopada 2012r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę Kierownik Biura ARiMR decyzją z [...] stycznia 2013r. przyznał skarżącemu jednolitą płatność obszarową oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję. Decyzja ta została uchylona decyzją organu II instancji z [...] kwietnia 2013r. i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] maja 2013r. Kierownik Biura ARiMR przyznał skarżącemu jednolitą płatność obszarową w wysokości 2062,87 zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 451,65 zł.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Oddziału ARiMR zaskarżoną decyzja z [...] sierpnia 2013r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura ARiMR z [...] maja 2013r. W uzasadnieniu podał, że strona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 zadeklarowała następujące powierzchnie działek rolnych: A (JPO – działka ewidencyjna nr [...]) - 0,68 ha; [...] - 0,61 ha; B [...]- 1,00 ha; [...] - 1,00 ha; [...] – działka ewidencyjna nr [...]) - 1,66 ha; C1 (UPO) - 1,19 ha; E (JPO JPO – działka ewidencyjna nr [...]) - 0,41 ha.

Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 3,75 ha.

Z kolei z raportu z czynności kontrolnych z [...] maja 2012r. wynika, iż stwierdzono następujące powierzchnie działek rolnych: A (JPO) - 0,68 ha; B (JPO) - 0,72 ha; C - 1,66 ha; E (JPO) - 0,41 ha.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z tym, iż skarżący wyzbył się posiadania działki rolnej B w dniu [...] września 2011r. brak było możliwości uwzględnienia wyników kontroli z [...] maja 2012r. czy też przedstawionych przez stronę pomiarów firmy [...] z [...] września 2012r. w tym zakresie. Dlatego też w zakresie tej działki ustaleń dokonano w oparciu o posiadany materiał dowodowy, w tym raport z czynności kontrolnych z [...] września 2010r., z którego wynika, że powierzchnia działki rolnej B (JPO) wynosi 0,92 ha, a więc zgodnie z późniejszą argumentacją strony.

Wobec powyższego powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do JPO stwierdzona w kontroli na miejscu wynosi 3,67 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie na miejscu wynosi: (3,75 ha - 3,67 ha)/3,67 ha x 100% = 2,1798%.

Organ II instancji stwierdził, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej wynosiła 2,80 ha. Na podstawie raportu z [...] maja 2012r. ustalono następujące powierzchnie działek: A1 – 0,61 ha, B1 – 0,72ha, C1 – 0,81 ha.

Podobnie jak w JPO organ wyjaśnił w odniesieniu do działki B1, że w związku ze sprzedażą tej działki jej powierzchnię przyjął z raportu kontroli z [...] września 2010r., z którego to wynikało, że powierzchnia tej działki wynosiła 0,92 ha, jednakże na przedmiotowej działce nie stwierdzono deklarowanej uprawy UPO, stwierdzono JPO. Dlatego też powierzchnia działki B1 w ramach UPO wynosi 0,00 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wynosi: (2,80 ha – 1,42 ha)/1,42 ha x 100% = 97,1831%. Różnica ta stanowiła podstawę do nałożenia sankcji w wysokości 451,65 złotych.

Dyrektor Oddziału ARiMR wyjaśnił, że uchybienia wskazane w wyroku Sądu z 14 grudnia 2011r. odnośnie działki rolnej B nie znajdują potwierdzenia w raporcie z czynności kontrolnych z [...] września 2010r. Otóż brak jest skreśleń danych dotyczących powierzchni zmierzonej i obwodu działki, a także tolerancji pomiaru, nie nadpisano także nowych danych. Co się tyczy skreślenia grupy upraw UPO i nadpisania JPO, to wobec stwierdzenia na danej działce ugoru (nie kwalifikuje się do UPO) oraz kodu błędu DR7 (stwierdzona uprawa/uprawy należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana), to taki zapis uznać należy za błąd oczywisty. Organ odwoławczy stwierdził, że wobec wyzbycia się przez stronę posiadania spornej działki w dniu [...] września 2011r. pomiary przeprowadzone w roku 2012 zarówno przez "[...]" s.c. jak i ARiMR w odniesieniu do działki, do której rolnik utracił faktyczne władztwo i przestał ją użytkować nie mogą mieć wpływu na przyznanie płatności w odniesieniu do roku 2010. Dlatego też organ I instancji nie stwierdzając wad raportu we wskazanym wyżej zakresie dokonał ustaleń w zakresie działki rolnej B/B1 w oparciu o raport z [...] września 2010r.

Organ zauważył, że wyjaśnienia rolnika w zakresie działki B/B1 są wewnętrznie niespójnie. Wyjaśnił, że w pierwszym odwołaniu z [...] kwietnia 2011r. na działce rolnej B1 była uprawa leszczyny na powierzchni 0,25 ha, na pozostałej części 0,67 ha (a nie jak podał rolnik omyłkowo 0,75 ha) posiana była gorczyca, która została stależowana a w październiku zaorana. Z tego odwołania wynikałoby, że powierzchnia użytkowana rolniczo w ramach grupy JPO to 0,92 ha, a nie jak wskazano we wniosku 1,00 ha (co potwierdziła kontrola z [...] września 2010r.), zauważył także, że uprawa gorczycy nie kwalifikuje się do objęcia płatnością uzupełniającą UPO. Natomiast w złożonej skardze strona wskazała, że na działce rolnej B znajduje się uprawa leszczyny o powierzchni 0,25 ha natomiast na powierzchni 0,67 ha nie było uprawy głównej.

W związku z powyższym organ wskazał odnosząc się do instrukcji wypełniania wniosku, z której wynika, że płatność uzupełniająca przysługuje do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin. Dodał, że powyższe dotyczy sytuacji, gdy na tych gruntach rolnik dokonał zasiewu w celu podniesienia żyzności gleby przez wprowadzenie do niej świeżej masy roślinnej (zielony nawóz), roślinność została przyorana lub wprowadzona do gleby na skutek zastosowania innego zabiegu mechanicznego w terminie do 31 sierpnia roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, uprawa nie jest prowadzona nie dłużej niż rok.

Natomiast inspektorzy terenowi nie stwierdzili, aby na działce B1 znajdowała się uprawa kwalifikująca się do przyznania płatności uzupełniającej, stwierdzono ugór, co potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna.

Pismem z [...] czerwca 2013r. skarżący złożył skargę na decyzję organu odwoławczego w zakresie odmawiającym mu prawa do dotacji w wysokości stanowiącej różnicę między przyznaną kwotą a kwotą żądaną. Wniósł o jej uchylenie i przyznanie mu przez Dyrektora Oddziału ARiMR żądanego we wniosku świadczenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Kierownikowi Biura celem ponownego rozpoznania sprawy. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i rozpoznanie sprawy co do istoty sprawy zgodnie z jego wnioskiem. Dodatkowo wniósł o: zasądzenie odsetek od kwoty nie przyznanej płatności od dnia wypłaty płatności za 2010 r. oraz o stwierdzenie przewlekłości postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów, w wyniku czego doszło do obniżenia kwoty wskazanej we wniosku, jak również zarzucił błędne ustalenie faktów oraz błędną ich ocenę. Wskazał, że organ odwoławczy w decyzji z [...] maja 2013 r. nie uznał 0,38 ha uprawy orzecha włoskiego, który wymarzł (ta kwestia była szczegółowo wyjaśniana) oraz 1,00 ha (0,92) kwalifikujących do dopłaty UPO. Jego zdaniem jest to zupełnie niezrozumiałe, gdyż w kontroli z [...] maja 2012 r. inspektorzy ARiMR stwierdzili przecież uprawę leszczyny (0,25) oraz na pozostałej części 0,60 ha uprawę użyźniającą przez wprowadzenie masy zielonej. Później nastąpiła tu korekta rozmiaru działki przez firmę [...], co było wyjaśniane w odwołaniu z [...] września 2012 r. Instrukcja wypełnienia wniosku o płatności wyraźnie określa te rodzaje upraw jako kwalifikujące do dopłat UPO, a jednak w zaskarżonej decyzji zostały pominięte.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa, v. art.145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że decyzja narusza prawo w stopniu, który uzasadnia jej uchylenie.

Należy przypomnieć, że sprawa przyznania [...]. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, dalej również jako "płatności bezpośrednie" była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 14 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1743/11 uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z [...] czerwca 2011r. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. z [...] marca 2011r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Dlatego Sąd rozpoznający sprawę obecnie, w pierwszej kolejności zobowiązany był sprawdzić, czy organy orzekające w sprawie wykonały wskazania zawarte w ww. wyroku WSA.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał przede wszystkim, że w sprawie organ oparł się na raporcie z kontroli, który nie został w szczególności wykonany w przepisanej formie, a mianowicie "wyniki kontroli działek rolnych" w zakresie działek:

A – zmodyfikowano (poprzez niedozwolone skreślenia) powierzchnię zmierzoną, obwód, efektem czego są dwie powierzchnie stwierdzone 0,68 i 0,64 ha,

B – nie do stwierdzenia jest grupa upraw bowiem skreślono "UPO" i nadpisano nieczytelną informację; skreślono dane dotyczące powierzchni zmierzonej i obwodu działki, a także tolerancję pomiaru i nadpisano nowe wartości;

C – skreślono "UPO" i nadpisano nieczytelną informację, skreślono dane dotyczące powierzchni zmierzonej i obwodu i nadpisano nowe wartości.

Nadto dodano pismem ręcznym kody dotyczące następujących działek rolnych: [...] i [...] +, [...] – [...] oraz [...].

Sąd stanął na stanowisku, że raport ten można uznać za pewien projekt roboczy, który nabierze niebawem ostatecznego kształtu i jest to efektem uwag osoby zatwierdzającej, które zostały poczynione na k. 29 akt administracyjnych. Ich treść wskazuje na liczne uchybienia popełnione w trakcie kontroli czego dowodem są wyjaśnienia wykonawcy (k. 29). Jedne i drugie są na tyle skrótowe, iż trudno ustalić czy są one powodem "ręcznych" zmian w protokole. Fakty te świadczą o całkowitym braku profesjonalizmu w dokumentowaniu poczynionych ustaleń. Wątpliwość Sądu budził również fakt, iż podpisy inspektorów terenowych złożone na tym dokumencie są podobne co do kształtu pisma i wskazują na to, iż złożyła je ta sama osoba; gdyby ta wątpliwość została potwierdzona, to również – w świetle treści art. 76 § 1 k.p.a. – należałoby przyjąć, iż ów dokument nie został sporządzony przez powołane do tego osoby. Ponadto Sąd wyjaśnił, że po prawidłowym, ostatecznym sporządzeniu raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni winien on zostać doręczony rolnikowi, który – stosownie do pouczenia – będzie mógł wnieść zastrzeżenia.

Sąd w składzie orzekającym obecnie stwierdził, że organy ARiMR nie wykonały zaleceń Sądu wskazanych w prawomocnym wyroku z 14 grudnia 2011r. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że Sąd w ww. wyroku zakwestionował ustalenia zawarte w raporcie z [...] września 2010r. Ustalenia te zostały potraktowane jako "projekt roboczy", który po dodatkowych wyjaśnieniach miał stać się wersją ostateczną i jednoznaczną co do swojej treści. Jednakże oprócz powyższych wadliwości raportu, Sąd wskazał także na konieczność wyjaśnienia wątpliwości, co do podpisów osób sporządzających ten raport. Ponadto po ich wyjaśnieniu Sąd stwierdził, że raport ten winien zostać doręczony stronie. Wszystkie powyższe wady raportu do dnia dzisiejszego nie zostały przez organ naprawione. Nie sporządzono zatem raportu w przepisanej formie i jednoznacznego w swojej treści. Co więcej nie poczyniono żadnych ustaleń co do podpisów osób ten raport sporządzających i ostatecznie brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających doręczenie tego raportu.

Powyższe uchybienia powodują, że nadal aktualne jest naruszenie przez orany ARiMR art. 75 § 1 k.p.a. i w szczególności art. 76 § 1 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że ustalenia tego raportu były w znacznej części podstawą do wydania zaskarżonej decyzji w szczególności w zakresie działki rolnej B (JPO) oraz B1 (UPO).

Oprócz powyższych wadliwości zaskarżona decyzja również nie odpowiada treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż w zakresie działki rolnej C1 zgłoszonej do uzupełniającej płatności obszarowej organ II instancji w ogóle nie odnosi się do zarzutów konsekwentnie przez skarżącego podnoszonych i wskazujących, iż na części tej działki w 2009r. zasadzone zostały sadzonki [...] (pisma skarżącego z [...] kwietnia 2011r., [...] lipca 2011r., [...] luty 2012r., [...] sierpnia 2012r., [...] września 2012r., [...] marca 2013r.), które wymarzły na skutek mrozów w zimie 2010/2011 i 2011/2012r. Co więcej organ I instancji pismem z [...] kwietnia 2012r. zwrócił się z prośbą o weryfikację do Dyrektora Oddziału ARiMR zakwestionowanego przez Sąd raportu, załączając komplet dokumentów i wskazując na potrzebę dokonania ustaleń w zakresie negacji przez skarżącego dokonanych ustaleń faktycznych. Mimo powyższych zleceń kontrolujący podczas kontroli w gospodarstwie w dniu [...] maja 2012r. w odniesieniu do działki rolnej C1 wskazali ugór oraz "zaorane". Natomiast mimo podnoszonych przez skarżącego wadliwości nie ustalili, czy w obszarze oznaczonym jako ugór znajdują się pozostałości zasadzeń orzecha włoskiego, czy też jest ich brak. Wpisanie w raporcie ugór bez konkretnego odniesienia się do zarzutów na obecnym etapie nie pozwala na jednoznaczne ustalenie rodzaju upraw w 2010r. na działce C1. Na konieczność szczegółowego odniesienia się do twierdzeń skarżącego zwracał także uwagę Sąd w wyroku z 14 grudnia 2011r., co nie zostało także wykonane przez organy ARiMR. W związku z powyższym w zakresie ustaleń w stosunku do działki rolnej C1 Dyrektor Oddziału ARiMR naruszył powołany wyżej art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie WSA wskazuje, że przekładając do Sądu akta administracyjne organ winien przedłożyć całą dokumentacje zgromadzoną w sprawie. Organ nie może przekładać niepełnych akt sprawy, co w niniejszej sprawie miało miejsce, gdyż w aktach brak jest m.in. decyzji Kierownika Biura ARiMR z [...] stycznia 2013r., odwołania z [...] lutego 2013r. od tej decyzji (skarżący złożył je dopiero jako załącznik do skargi), decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] kwietnia 2013r. Pomimo braku wskazanych przez Sąd dokumentów, ustalono jednak stan faktyczny sprawy na podstawie akt administracyjnych oraz sądowych.

Ponadto Sąd podkreśla, że niedopuszczalna jest polemika z oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku z 14 grudnia 2011r., którą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zastosował Dyrektor Oddziału ARiMR. Organ ten miał stosowne środki prawne w kwestionowaniu ustaleń dokonanych przez Sąd. Z uprawnień swoich nie skorzystał, zatem winien zastosować się do oceny zawartej w tym wyroku i wykonać wszelkie wytyczne w nim wskazane.

Mając powyższe na względzie aktualne są wytyczne Sądu zawarte w wyroku z 14 grudnia 2011r. w zakresie dotyczącym raportu z kontroli z [...] września 2010r., czym naruszył art. 76 § 1 k.p.a. Sąd stwierdza, że przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz uzasadnienie decyzji w zakresie działki C1 zostały dokonane z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o płatnościach bezpośrednich, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Sąd ponownie wskazuje na przepis art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i wyjaśnia, że decyzja obok innych wymienionych w tym przepisie elementów powinna zawierać uzasadnienie faktyczne. Bez prawidłowego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy, Sąd nie miał możliwości dokonania oceny czy organ orzekający prawidłowo rozstrzygnął sprawę.

Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor Oddziału ARiMR chcąc oprzeć swoje ustalenia na zakwestionowanym przez Sąd raportem z kontroli z [...] września 2010r. uwzględni powyższą ocenę w zakresie dotyczącym protokołu poprzez przede wszystkim ustalenie kto podpisał się pod zakwestionowanym protokołem, następnie sporządzi prawidłowy i jednoznaczny protokół z kontroli, który doręczy skarżącemu. Powyższe pozwoli dopiero na możliwość przyjęcia ustaleń zawartych w tym protokole w wydanym rozstrzygnięciu. Ponadto w zakresie działki C1 dokona ponownie ustaleń i w sposób wyczerpujący rozpatrzy cały materiał dowodowy, odnosząc się w decyzji do konsekwentnie podnoszonych przez skarżącego twierdzeń w zakresie zasadzeń orzecha, który następnie wymarzł. Powyższe pozwoli dopiero na wydanie decyzji, która winna być sporządzona zgodnie m.in. z art. 107 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do wniosków skarżącego w zakresie stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz zasądzenia odsetek od kwoty nie przyznanej płatności od dnia wypłaty płatności za 2010r., to wnioski te są bezzasadne. Stwierdzenie przewlekłości postępowania może nastąpić bowiem tylko w odrębnym postępowaniu, wszczynanym na wniosek skarżącego i to po spełnieniu przez niego wymogów określonych przepisami art. 37 k.p.a. W obecnie toczącym się postępowaniu sąd nie jest władny do badania sprawy pod tym kątem. Natomiast w zakresie wniosku o zasądzenie odsetek, to również ten wniosek jest nie zasadny, z tej przyczyny, że po pierwsze Sąd nie ma uprawnień do ich zasądzenia tych odsetek, gdyż tylko kontroluje legalność zaskarżonej decyzji (zgodność z prawem). Po wtóre, nie powtarzając argumentacji organu odwoławczego w tym zakresie, która jest prawidłowa, wskazać należy, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uwzględnienia tego żądania w postępowaniu administracyjnym. Z roszczeniem takim natomiast skarżący może zwrócić się do sądu powszechnego.

Mając powyższe okoliczności na uwadze i podnosząc, że naruszenie treści art. 153 p.p.s.a wskazuje na ponowne na naruszenie w sprawie art. 76 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sad orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.