Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1971/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 4,13 par. 1, 15 par. 1 pkt 4, 194 par. 1 pkt 1, 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2017 r., sygn. akt IV SO/Wr 35/17 o stwierdzeniu niewłaściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (pkt I) i przekazaniu sprawy do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu (pkt II) w sprawie z wniosku D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między D. Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym we W. a Radą Powiatu L. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia skargi M. R. z dnia 16 stycznia 2017 r. na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 3 listopada 2017 r., IV SA/Wr 35/17, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sprawę z wniosku D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między D. Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym we W. a Radą Powiatu L. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia skargi M. R. z 16 stycznia 2017 r. na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z kolei, w myśl art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4. Kierując się treścią art. 59 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, stwierdzając swą niewłaściwość rzeczową z powodów przytoczonych powyżej, przekazał sprawę sądowi właściwemu rzeczowo, tj. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 166 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 13 § 1 w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga M. R. z 16 stycznia 2017 r. podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego był oparty nie na art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., lecz na art. 166 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 4 i art. 13 § 1 p.p.s.a. Wskazano, że wyłączenie sporów kompetencyjnych dotyczących zagadnień niezałatwianych w drodze decyzji administracyjnej od kognicji sądów administracyjnych powodowałoby, że takie spory ostatecznie nie były by w ogóle rozstrzygnięte. Kognicja sądów administracyjnych do załatwiania sporów kompetencyjnych w zakresie ustalenia organu właściwego do załatwienia skargi na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego została uznana m.in. w postanowieniach NSA: z 12 kwietnia 2016 r., II OW 16/16 oraz z 3 kwietnia 2013 r., II OW 2/13. Niemniej jednak postanowieniem z 5 września 2017 r., I OW 104/17, NSA odrzucił wniosek o rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu tegoż postanowienia wyraźnie wskazano, że oceniana była wyłącznie kwestia kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikająca z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś z art. 166 ust. 3 Konstytucji RP. W niniejszej sprawie rozstrzygnięte zostało zatem, że przedmiotowy spór kompetencyjny nie podlega kognicji NSA, nie zaś to czy sprawa nie podlega w ogóle kognicji sądów administracyjnych. Taka ocena wynika z podstawy prawnej odrzucenia wniosku wskazanej w uzasadnieniu postanowienia z 5 września 2017 r., I OW 104/17, z której wynika, że wniosek został odrzucony na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (inne przyczyny), a nie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (niedopuszczalność drogi sądowo-administracyjnej). Zgodnie natomiast z art. 13 § 1 p.p.s.a.: "Wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego". Oznacza to, że spory kompetencyjne niepodlegające kognicji NSA rozstrzygane są przez wojewódzkie sądy administracyjne. A norma z art. 166 ust. 3 Konstytucji RP nie zakłada, aby jakikolwiek spór kompetencyjny pozostał bez rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Na marginesie wskazano również, że postanowienie NSA z 5 września 2017 r., I OW 104/17, nie posiada waloru powagi rzeczy osądzonej, bowiem zgodnie z art. 177 p.p.s.a. walor taki posiadają wyłącznie wyroki, a nie postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje stronie jedynie w przypadku o jakim stanowi art. 59 § 1 p.p.s.a., to jest jedynie wówczas, gdy sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość przekaże sprawę właściwemu sądowi.

Stosownie zaś do art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z kolei na mocy art. 13 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaś w myśl art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. spory o właściwość, o których mowa w art. 4 p.p.s.a. należą do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Tym samym, w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 3 listopada 2017 r. prawidłowo stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, a zatem zażalenie na powyższe postanowienie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.