Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 305/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2-3, art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmawiającą umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazano, że w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. A. S. wystąpił o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podnosząc, iż z powodu tymczasowego aresztowania i utraty pracy nie był w stanie regulować zobowiązań alimentacyjnych. Wskazał, że obecnie nie jest w stanie spłacić powstałego zadłużenia. Podniósł, że spłaca kredyt w wysokości 20.000 zł, zaciągnięty wraz z żoną na rozbudowę domu, przy czym miesięczna rata kredytu wynosi 612,77 zł. Ponadto opłaca składki na ubezpieczenie w [...] w wysokości 46,20 zł, ubezpieczenie samochodu, którego współwłaścicielem jest żona, w wysokości 500 zł, ponosi koszty wynajmu pokoju u brata w kwocie 300 zł miesięcznie oraz opłaty. Od 1998 r. choruje na serce, przebył pięć stanów przedzawałowych. Ponosi koszty zakupu leków w wysokości 150 zł miesięcznie. Uzyskuje wynagrodzenie za pracę w kwocie 1.820,10 zł netto miesięcznie, z czego 60%, tj. kwota 1.092,06 zł podlega zajęciu przez komornika na poczet alimentów. Do wypłaty pozostaje kwota 728,04 zł na pozostałe spłaty długów, opłaty, leczenie i życie.

Po rozpatrzeniu wniosku i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówił umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych, uznając, że sytuacja dochodowa i rodzinna A. S. nie uzasadnia umorzenia objętych wnioskiem należności. Organ podniósł, że wnioskodawca z zawodu jest kierowcą kat. A, B, T, ma też dodatkowe kwalifikacje do wykonywania prac w innych zawodach: ślusarza, mechanika, technika samochodowego, spawacza, palacza kotłów wysokoprężnych. Wnioskodawca pracuje, a ponadto może liczyć na pomoc rodziny. W ocenie organu osiągany przez wnioskodawcę dochód zapewnia minimum egzystencji i pozwala na spłatę istniejącego zadłużenia.

Rozpatrując sprawę na skutek odwołania wniesionego przez A. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawę prawną decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. stanowił przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.) określający przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zgodnie z tym przepisem organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.

Organ podkreślił, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy i jest uzależnione od stwierdzenia przesłanki występowania szczególnych okoliczności opartych na sytuacji dochodowej i rodzinnej. Uznaniowy charakter decyzji nie oznacza jednak, że organ może ją podjąć w sposób dowolny, przed wydaniem decyzji organ zobowiązany jest do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

W ocenie Kolegium zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazują, że wniosek A. S. został rozpatrzony z uwzględnieniem jego sytuacji dochodowej, zdrowotnej i rodzinnej, a wyciągniętych na tej podstawie wniosków nie można uznać za dowolne.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że A. S. jest osobą czynną zawodowo, pracuje i uzyskuje wynagrodzenie, z którego po odjęciu części zajętej przez komornika uzyskuje kwotę 724,48 zł. Mieszka w domu rodzinnym, wynajmując pokój od brata za opłatą w wysokości 300 zł miesięcznie. Może liczyć na pomoc rodziców i brata. Ma szerokie kwalifikacje zawodowe. Wywiązuje się z zaciągniętych wraz z żoną zobowiązań w postaci spłaty kredytu zaciągniętego na rozbudowę domu, ubezpieczenia samochodu stanowiącego własność małżonków. Organ podkreślił również, że ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu potwierdzenia zamknięcia pożyczki, wystawionego w dniu 11 stycznia 2011 r. przez [...] Bank S.A. oraz wyjaśnień wnioskodawcy zwartych w piśmie z dnia 5 listopada 2011 r. dotyczących ponoszonych wydatków wynika, iż sytuacja dochodowa dłużnika pozwala na spłatę zaciągniętych zobowiązań.

Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz wskazując na priorytetowy charakter zobowiązań alimentacyjnych rodziców względem dzieci Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji o braku przesłanek do uwzględnienia wniosku dłużnika. Zarazem Kolegium podniosło, że wszelkie rodzaje zwolnienia z obowiązku alimentacyjnego mają charakter wyjątkowy i z tego względu powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz o umorzenie zadłużenia alimentacyjnego w kwocie 5113,41 zł.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ poddał ocenie jedynie jego sytuację dochodową i rodzinną, pomijając problemy zdrowotne skarżącego, który od 1998 r. choruje na serce, przeszedł pięć stanów przedzawałowych i stale zagraża mu zawał serca. Podniósł, że po opłaceniu wszystkich rachunków nie ma środków pieniężnych na godne życie i leki. Pomagają mu rodzice i brat, ale ich pomoc nie jest wystarczająca.

Skarżący wskazał, że zadłużenie alimentacyjne w kwocie 5.113,41 zł nie powstało z jego winy, gdyż z powodu tymczasowego aresztowania nie mógł podjąć pracy. Powołał się także na okoliczność zmiany jego sytuacji dochodowej. Wskazał, że został zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony, a jego zarobki zmniejszyły się do kwoty 1.500 zł brutto. Natomiast orzeczeniem Sądu Rejonowego alimenty zostały podwyższone do kwoty 400 zł na jedno dziecko i łącznie wynoszą 1200 zł. Kwota zadłużenia alimentacyjnego wzrasta i na dzień wniesienia skargi wynosi 9.966,87 zł. Obecna sytuacja finansowa skarżącego nie pozwala mu na regulowanie bieżących rat, a tym bardziej powstałego zadłużenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi wymienione w § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. naruszenia prawa. O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają jednak organy administracji, co w niniejszym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy do kompetencji właściwego organu administracji. Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej, tj. zmiany zaskarżonej decyzji i dokonania umorzenia należności, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze.

Mając powyższe na względzie, Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.) ani przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.

Posłużenie się przez ustawodawcę w przywołanym przepisie, podobnie jak w ustępie 1 art. 30 ustawy, sformułowaniem "organ (...) może (...) umorzyć" oznacza, iż regulacja umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy do sfery uznania administracyjnego. Na taki charakter decyzji podejmowanej na gruncie art. 30 ust. 2 w związku z ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazał też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2011 r., I OSK 1794/10 (LEX nr 1082675).

Uznanie oznacza przyznanie organowi administracji przy podejmowaniu decyzji pewnego stopnia swobody, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. Od oceny organu zależy więc czy wydana zostanie decyzja umarzająca należność w całości lub w części. Cechą specyficzną instytucji uznania jest to, że decyzja wydana w tym trybie nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości. Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądu. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami postępowania zawartymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. czy organ w sposób prawidłowy ustalił i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności. Wybór treści rozstrzygnięcia przez organ nie może być bowiem dowolny, ale musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996/6/32).

W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego.

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności.

Przepis art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę całokształtu materiału dowodowego, wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego.

Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 k.p.a. - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Braki w tym zakresie uzasadnienia decyzji o charakterze uznaniowym uniemożliwiają - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Swobodne uznanie nie może być bowiem tożsame z dowolnością (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, LEX nr 166546). Przy tym przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie analiza zaskarżonej decyzji w zestawieniu z treścią zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym dowodów prowadzi do wniosku, że organ administracji przy wydaniu decyzji nie naruszył wskazanych wyżej reguł postępowania i nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Jak wynika ze szczegółowego uzasadnienia decyzji, odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a., oraz treści dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, organ zebrał wyczerpująco materiał dowodowy i poddał go ocenie zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść przepisu art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który przewiduje możliwość umorzenia należności dłużnika z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przy uwzględnieniu jego sytuacji dochodowej i rodzinnej.

W szczególności organ rozważył wszystkie istotne okoliczności dotyczące sytuacji materialnej i życiowej, w tym rodzinnej skarżącego, które - zgodnie z powołanym ostatnio przepisem - powinny być brane pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o umorzenie należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.

Wbrew podniesionemu w skardze zarzutowi, przy rozstrzyganiu sprawy administracyjnej nie została pominięta sytuacja zdrowotna skarżącego. W uzasadnieniach decyzji organy obu instancji wskazały szczegółowo na podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego stanu zdrowia oraz wysokości wydatków ponoszonych na leczenie. Organ odwoławczy podzielił też wnioski wysnute przez organ pierwszej instancji po rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem między innymi sytuacji zdrowotnej dłużnika. Odmowa umorzenia należności mimo problemów zdrowotnych skarżącego nie może być natomiast uznana za dowolną, jeśli się zważy, że skarżący mimo opisanego w decyzjach stanu zdrowia osiąga dochody z wynagrodzenia za pracę, a na mocy art. 30 ust. 2 ustawy to właśnie między innymi sytuacja dochodowa powinna zostać uwzględniona przy rozważaniu zasadności umorzenia należności dłużnika.

Należy podkreślić, że przewidziana w art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów możliwość umorzenia należności dłużnika stanowi wyjątek od określonego w art. 27 ust. 1 tej ustawy obowiązku zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Mając nadto na względzie przesłanki umorzenia należności określone w art. 30 ust. 2 ustawy trzeba uznać, że celem umorzenia w tym przypadku jest udzielenie pomocy dłużnikom znajdującym się w szczególnie trudnym położeniu. Natomiast w takiej sytuacji nie znajduje się skarżący, który co prawda cierpi na schorzenia kardiologiczne, lecz mimo to pracuje zawodowo, a z osiąganego z tytułu pracy dochodu, przy wsparciu rodziny, ponosi koszty utrzymania, leczenia, jak również faktycznie spłaca długi względem innych wierzycieli, przeznaczając na ten cel kilkaset złotych miesięcznie, a także opłaca inne zobowiązania.

Zasadnie zatem podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sytuacja dochodowa skarżącego pozwala mu na spłatę zaciągniętych zobowiązań. Takie okoliczności bezspornie wynikają z dowodów przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym (dowodów wpłat na rzecz [...] Bank Polska S.A., informacji z [...] Banku S.A., postanowienia Komornika w związku z zakończeniem, wskutek spłaty zadłużenia, postępowania egzekucyjnego w sprawie z wniosku wierzyciela [...] Banku S.A.) oraz samych twierdzeń A. S. zawartych we wniosku z dnia 5 listopada 2011 r. Brak natomiast podstaw do przyjęcia, by zobowiązania ze wskazanych wyżej, innych tytułów (zaciągniętych kredytów, a także np. ubezpieczenia samochodu), którym skarżący czyni zadość, miały być traktowane jako mające pierwszeństwo przed ustawowym obowiązkiem zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.

Mając na względzie okoliczności, które w świetle art. 30 ust. 2 ustawy organ dłużnika winien wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku o umorzenie należności oraz zważywszy na bezsporny fakt aktualnego uzyskiwania dochodów z wynagrodzenia za pracę i regulowania przez A. S. zobowiązań z innych tytułów, wskazywany jako przyczyna powstania zaległości alimentacyjnych fakt tymczasowego aresztowania skarżącego i w związku z tym nieuzyskiwania zarobków w okresie od 15 kwietnia 2010 r. do 22 grudnia 2010 r. (wniosek k. 1 akt administracyjnych) nie miał w sprawie znaczenia, jakie przypisuje mu skarżący. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miała natomiast sytuacja dochodowa i rodzinna skarżącego rozpatrywana z punktu widzenia możliwości spłaty zadłużenia i wiążących się z tym dla dłużnika obciążeń.

Należy równocześnie podkreślić, że w świetle art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów umorzenie, a zatem całkowita rezygnacja z egzekucji należności, stanowi najdalej idącą formę pomocy dla dłużników. Winna być zatem stosowana w wypadkach najbardziej trudnych, który w stanie faktycznym sprawy nie występuje, zwłaszcza mając na uwadze przewidzianą także w art. 30 ust. 2 ustawy możliwość rozłożenia należności dłużnika na raty, a zatem dogodnej dla dłużnika formy spłaty długu w dłuższym czasie.

Prawidłowości zaskarżonej decyzji nie podważają podniesione w skardze twierdzenia o zmianie sytuacji dochodowej skarżącego. Trzeba zauważyć, że A. S. nie powoływał się na tego rodzaju okoliczności w toku postępowania administracyjnego. Jednocześnie, wbrew intencjom skarżącego, dołączony do skargi dokument prywatny obejmujący umowę o pracę zawartą z [...] Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, na rzecz której to Spółki skarżący świadczy pracę od marca 2011 r. (k. 5 akt sądowych oraz k. 1 i 6 akt administracyjnych), nie wykazuje rzeczywistego pogorszenia się sytuacji dochodowej skarżącego. Wskazana w skardze kwota 1.500 zł stanowi zgodnie z umową tylko jeden ze składników wynagrodzenia uzyskiwanego przez skarżącego za pracę świadczoną w pełnym wymiarze czasu pracy. Oprócz wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 1.500 zł kolejnym składnikiem wynagrodzenia A. S. jest bowiem premia uznaniowa (umowa k. 5 akt sądowych).

Rozpatrując wniosek o umorzenie należności organy administracji uwzględniły również wydatki ponoszone przez skarżącego w związku z uiszczaniem alimentów, których wysokość nie uległa zmianie (k. 4 kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego znajdującego się na k. 2 akt administracyjnych). Organ odwoławczy zasadnie zwrócił także uwagę na priorytetowy charakter zobowiązań alimentacyjnych. Wobec zaś ustalonej w postępowaniu okoliczności spłaty przez skarżącego zobowiązań z innych tytułów, argumentacja skarżącego o zwiększającym się zadłużeniu alimentacyjnym jest nieskuteczna.

Wszystkie omówione wyżej okoliczności w ocenie Sądu wskazują, że dokonana przez organ analiza sytuacji skarżącego, tak majątkowej, rodzinnej, jak i zdrowotnej nie pozwala na postawienie zarzutu wadliwości wysnutego z tej analizy wniosku, iż nie zachodziły szczególne okoliczności w zakresie sytuacji dochodowej czy rodzinnej, które przemawiałyby za umorzeniem należności na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie narusza przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, a zatem nie zachodziły podstawy do jej uchylenia.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.