Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 214/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 162
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 251 ust. 2 lit. b, art. 796e ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. spraw ze skarg "A." Sp. z o.o. s.k. w L. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r.: - nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego, - nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 214/19

UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...].12.2018r. nr [....] Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...].05.2018r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszeń celnych wywozowych.

Jak wynika z akt sprawy, w dniach 16.01.2014r. i 21.02.2014r. w Oddziale Celnym w [...], firma A. S.A. z siedzibą w [...], działająca na podstawie upoważnienia bezpośredniego, udzielonego przez Spółkę Jawną A. w [...] (poprzednik prawny C. Sp. z o.o. Sp. komandytowa, zwana dalej: Eksporter/Spółka/Skarżąca), przedstawiła celem wyprowadzenia poza obszar celny Unii Europejskiej (UE) towar w postaci rajstop syntetycznych oraz zakolanówek.

W zgłoszeniach celnych zgłaszający wskazał jako odbiorcę towaru - O. T., ul. [...], Ukraina; deklarowany urząd wywozu - PL401010 (tj. OC [...]); deklarowany urząd wyprowadzenia - PL401060 (tj. OC [...]); środek transportu - "Samochód".

Zgłoszenia celne zostały zarejestrowane w systemie ECS (System Kontroli Eksportu) pod pozycjami o nr MRN: [...] i [...] a towary zwolniono do wyprowadzenia.

W dniach 03.02.2014r. i 28.03.2014r. w systemie ECS wygenerowano komunikaty IE524, informujące o zmianie trasy - urząd wyprowadzenia OC [...] został zmieniony na LTVR5000 ([...]).

Również w tych dniach urząd wyprowadzenia (LTVR5000 (UWA) przesłał komunikaty IE518 zawierające wyniki przeprowadzonej kontroli (A2 - bez rewizji towaru). Na tej podstawie w dniach 03.02.2014r. i 28.03.2014r. wygenerowano komunikaty IE599 - potwierdzające wywóz towarów poza obszar UE.

W dniu 15.02.2017r. do Urzędu Celnego w [...] wpłynęło pismo litewskiej administracji celnej z dnia 23.01.2017r. informujące o uzasadnionych wątpliwościach dotyczących tego, czy towary objęte procedurą wywozu według ww. zgłoszeń celnych faktycznie opuściły Unię Europejską. Litewska administracja celna przeprowadziła postępowanie kontrolne w zakresie końcowych procedur eksportowych, podczas którego ustalono, że procedury eksportowe, w tym według ww. zgłoszeń celnych nie zostały zakończone. Towary z ww. zgłoszeń zostały objęte ponownie procedurą wywozu. Następnie w dniu 22.12.2016r. organy celne Litwy anulowały ww. zgłoszenia. Końcowo stwierdzono, że towary nie opuściły obszaru celnego UE przez urząd celny wyjścia LTVR5000.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] poinformował eksportera o zamiarze wydania decyzji unieważniającej ww. zgłoszenia celne oraz wyznaczył 30 - dniowy termin do przestawienia swojego stanowiska przed wydaniem decyzji w sprawie.

W odpowiedzi na powyższe Eksporter poinformował organ I instancji, że w dniach 16.01.2014r. i 21.02.2014r. dokonał sprzedaży towarów handlowych według faktur eksportowych o nr 87/FE i 1/FE. Sprzedaż nastąpiła na podstawie zamówienia otrzymanego drogą mailową lub telefoniczną. Odbiór towaru przez przewoźnika ukraińskiego nastąpił w punkcie sprzedaży hurtowej firmy, mieszczącym się w [...] przy ulicy [...]. Przewoźnik ukraiński w momencie odbioru towaru dokonał płatności za towar w gotówce w kwotach odpowiednio 33.940,86zł i 47.336,00zł oraz otrzymał potwierdzenia wpłat KP nr 87/FE i 1/FE z dnia 16.012014r. i 21.02.2014r., a także komplet dokumentów do Agencji Celnej, tj. faktury eksportowe i protokół ważenia. Agencja Celna sporządziła dokumenty IE 529 dla przewoźnika i towar został dostarczony do kontrahenta. Wspólnicy Spółki dodali, iż kontrahent telefonicznie potwierdził odbiór towaru i złożył kolejne zamówienie. Dla eksportera potwierdzeniem wyprowadzenia towarów poza obszar celny Unii Europejskiej były komunikaty IE599 - Potwierdzenie wywozu a organy celne nie żądały dodatkowych dokumentów. Końcowo Eksporter podkreślił, że otrzymane dokumenty potwierdzają, że towary ze zgłoszeń celnych z dnia 16.01.2014r. i 21.02.2014r. opuściły obszar celny UE w dniach 03.02.2014r. i 28.03.2014r oraz że jakiekolwiek nieprawidłowości w pracy litewskiej administracji celnej nie mogą skutkować karaniem finansowym Eksportera, który nie ma żadnego wpływu na działalność w/w służb.

W toku postępowania Administracja Celna Ukrainy poinformowała, że w trakcie kontroli nie udało się ustalić danych obywatelki Ukrainy - O. T.. Ujawniono, że pod wskazanym adresem nie figuruje ta osoba a na ul. [...] w mieście [...] nie ma domu nr [...]. Nie odnotowano także odpraw celnych towarów eksportowanych przez Spółkę.

Konsekwencją ustaleń podjętych w niniejszej sprawie przez organ I instancji było wydanie decyzji z dnia [...].05.2018r. nr [...] w których Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] unieważnił zgłoszenia celne wywozowe zarejestrowane w dniach 16.01.2014r. i 21.02.2014r. w systemie ECS pod pozycjami o nr MRN: [...], [...].

W uzasadnieniu do decyzji organ podkreślił, że wobec informacji pozyskanych od litewskich władz celnych oraz władz ukraińskich, dokumenty przedstawione przez Eksportera nie stanowią wystarczających dowodów potwierdzających wyprowadzenie towarów poza obszar celny UE. Tym samym uznać należy, że procedury wywozu nie zostały zakończone.

Od decyzji organu I instancji odwołania złożyła Spółka, reprezentowana przez adwokata J. A., w których zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:

- art. 121 § 1 oraz art. 122 w zw. z art. 180 § i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 800 ze zm., dalej: O.p.), poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w zaniechaniu realizacji obowiązku zebrania wszystkich dowodów mogących stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, a w szczególności akt postępowania, którego dotyczyło pismo z dnia 23.01.2017r.; brak podania w zapytaniu do właściwych organów celnych Ukrainy numeru identyfikacji podatkowej kontrahenta; pominięcie wynikającej z dokumentów KP informacji dotyczącej osoby przewoźnika.

Spółka zarzuciła również obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 5 pkt 39, art. 22 ust. 4, 5 i 7, art. 26 oraz art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 oraz art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446, poprzez ich zastosowanie, pomimo, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika ponad wszelką wątpliwość, że towar nie opuścił obszaru celnego UE, zaś agencja celna działająca na zlecenie strony otrzymała komunikat IE599 stanowiący wystarczający dowód zamknięcia procedury wywozu towaru poza obszar celny UE, co w konsekwencji doprowadziło do unieważnienia zgłoszeń celnych z dnia 21.02.2014r., pomimo braku wystarczających podstaw faktycznych.

Mając na względzie powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie spraw, ewentualnie o przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

DIAS w opisanych na wstępie decyzjach z dnia [...].12.2018r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone decyzje.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art.162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r,. s. 1 ze zm., dalej: WKC) warunkiem koniecznym zwolnienia towaru do wywozu było opuszczenie przez towar obszaru Unii Europejskiej w tym samym stanie, w jakim znajdował się w chwili przyjęcia do wywozu. Tym samym zgłoszenie wywozu, nawet potwierdzone w formie elektronicznej odpowiednimi elektronicznymi komunikatami wymaganymi w systemie ECS, nie stanowi o zwolnieniu towaru zgodnie z wymogami art.162 WKC, jeśli nie został spełniony materialnie podstawowy wymóg zwolnienia, czyli wywóz tego towaru poza teren Unii Europejskiej.

Organ II instancji wyjaśnił, że choć urząd celny wyprowadzenia przesłał komunikaty IE518, to jednak pismem z dnia 23.01.2017r. Departament Celny Ministerstwa Finansów Litwy poinformował, że w wyniku przeprowadzonego dochodzenia ustalono, że formalności wywozowe w urzędzie celnym wyprowadzenia zostały błędnie dopełnione, a towary nie zostały wysłane poza terytorium celne UE. Zatem fizyczne wyprowadzenie towarów poza obszar UE nie zostało potwierdzone. Organ II instancji uznał za istotne, że administracja celna Ukrainy nie odnotowała faktu wwozu na jej obszar celny towarów przeznaczonych dla obywatelki Ukrainy - O. T.. Ujawniono, że pod wskazanym adresem nie figuruje ta osoba, a na ul. [...] w mieście [...] nie ma domu o nr [...]. Nie odnotowano odpraw celnych towarów eksportowanych przez Spółkę.

Organ II instancji przyjął więc, w oparciu o informacje urzędowo potwierdzone przez litewską oraz ukraińską administrację celną, że towary objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały wyprowadzone poza obszar celny UE.

Odnosząc się do przedstawionych przez Eksportera dowodów alternatywnych, organ II instancji wskazał, że faktury eksportowe z dnia 16.01.2014r. poświadczają fakt zawarcia transakcji sprzedaży pomiędzy Spółką a wskazanym nabywcą z kraju trzeciego, tj. obywatelką Ukrainy O. T.. Transakcje te dotyczą towarów, które zostały w okresie późniejszym zadeklarowane w ww. zgłoszeniach celnych wywozowych. Faktury te potwierdzają więc, że towary nimi objęte były przeznaczone na eksport. Nie poświadczają natomiast wyprowadzenia towarów z obszaru celnego UE. Z kolei z przedstawionych przez eksportera dowodów wpłaty KP wynika, że dokonano płatności w kwotach 33 940,86 zł i 47.336 zł za towary, co jednakże w kontekście całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego również nie stanowi o wywozie towarów poza obszar UE. Z kolei argumentacja odnośnie znaczenia otrzymanych z systemu ECS komunikatów IE599, w których eksporter upatruje potwierdzenia wywozu, nie zasługuje zdaniem DIAS na uwzględnienie, ponieważ towary faktycznie nie opuściły obszaru celnego UE przez urząd wyprowadzenia LTVR5000, o czym poinformował Departament Ceł Ministerstwa Finansów Litwy. Towary nie zostały również wwiezione na obszar celny Ukrainy, o czym poinformowała ukraińska administracja celna. Organ II instancji wskazał na urzędowy charakter ww. dokumentów w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., co powoduje, ze stanowią one dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Organ II instancji zwrócił również uwagę, że komunikaty IE599 zostały wygenerowane w okolicznościach, w których nie przeprowadzano rewizji celnej środka przewozowego, na którym miał znajdować się towar (wynik kontroli A2 - uznano za zgodne). Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji słusznie odmówiono wiarygodności dowodom w postaci komunikatów IE599 i dano wiarę dowodom uzyskanym od litewskiej oraz ukraińskiej administracji celnej. Skoro zatem Spółka nie wykazała, że towary opuściły UE, co jest materialnym warunkiem zwolnienia do wywozu, to – zdaniem organu II instancji - wystąpiły podstawy do unieważnienia ww. zgłoszeń.

Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargi na decyzje DIAS z dnia [...].12.2018r., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającymi decyzjami organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i wpisów od skarg.

Zaskarżonym decyzjom Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7.10.1999r. o języku polskim (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 931 ze zm.), poprzez uznanie za dokument urzędowy i w związku z tym kluczowy dowód w sprawie obcojęzycznego dokumentu bez jednoczesnego załączenia jego całościowego tłumaczenia na język polski - język urzędowy polskich organów administracji publicznej, w tym administracji skarbowej, co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o materiał dowodowy niepozwalający stronie na pełne zapoznanie się ze stanem faktycznym i ograniczyło czynny udział w postępowaniu,

- art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 229 i w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez niepodjęcie inicjatywy dowodowej niezbędnej do całościowego wyjaśnienia sprawy w oparciu o prawdę materialną i zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie:

- zbadania szczegółowych okoliczności, których dotyczyć miało pismo Litewskiej Służby Celnej z dnia 23.01.2017 r., a możliwych do ustaleniach jedynie na podstawie pełnych akt postępowania Litewskiej Służby Celnej;

- ustalenia kręgu osób mogących uczestniczyć w wywozie towaru, jego odprawie, a co za tym idzie mających informacje o ewentualnym opuszczeniu towaru obszaru celnego UE, co możliwe było do ustalenia jedynie na podstawie pełnych akt postępowania Litewskiej Służby Celnej, co doprowadziło do ustalenia stanu sprawy w oparciu o prawdę formalną, tj. sprzecznie z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nieuzasadnionego utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo istnienia podstaw do jej uchylenia;

- art. 201 § 1 pkt 2 O.p., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zawieszenia postępowania pomimo istnienia w sprawie kwestii prejudycjalnej, wynikającej z oczekującego na rozstrzygnięcie przez TSUE pytania prawnego zawartego w postanowieniu NSA z 19.06.2018 r. sygn. akt I FSK 126/18.

Skarżąca zarzuciła również obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 pkt 39, art. 22 ust. 4, 5 i 7, art. 26 oraz art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 oraz art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446, poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, iż w sprawie niniejszej zachodzą przesłanki do unieważnienia zgłoszeń celnych, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika ponad wszelką wątpliwość, że towar nie opuścił obszaru celnego UE, zaś agencja celna działająca na zlecenie strony otrzymała komunikat IE599 stanowiący wystarczający dowód zamknięcia procedury wywozu towaru poza obszar celny UE. W konsekwencji utrzymano w mocy decyzję organu I instancji i unieważniono zgłoszenia celne wywozowe, pomimo braku pewności co do faktu, iż towary objęte zgłoszeniami celnymi nie opuściły obszaru celnego UE.

W odpowiedzi na skargi DIAS wniósł o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonych decyzji na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.), doszedł do wniosku, że organy celne nie dopuściły się uchybień w zastosowaniu przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania celnego. Organy prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego, podlegające zastosowaniu w niniejszych sprawach. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że w odniesieniu do analizowanych zgłoszeń celnych zaistniały przesłanki ich unieważnienia.

Z uwagi na daty dokonania obu zgłoszeń celnych (16.01.2014r. i 21.02.2014r.) zasady ich unieważniania należało oceniać wedle regulacji wynikających z WKC. Takie stanowisko prawidłowo zostało przyjęte w zaskarżonych decyzjach.

Zgodnie z art. 162 WKC zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu. Sama definicja zwolnienia zawarta została w art. 4 pkt 20 WKC, w myśl którego zwolnienie towarów oznacza czynność podjętą przez organy celne umożliwiającą użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte.

Przepisy WKC przewidują dwa tryby unieważniania zgłoszeń celnych, tj. na wniosek i z urzędu. Co do zasady, zgłoszenie po zwolnieniu towarów nie może zostać unieważnione, poza wyjątkami określonymi zgodnie z procedurą Komitetu.

W niniejszych sprawach mamy do czynienia z unieważnieniem zgłoszeń celnych z urzędu z uwagi na wystąpienie przesłanek określonych w art. 251 ust. 2 lit. b RWKC. Z przepisu tego wynika, że w odniesieniu do towarów zgłoszonych do wywozu zgłoszenie zostaje unieważnione w przypadku gdy urząd celny wywozu został poinformowany, zgodnie z art. 792a ust. 1, lub uznaje on, zgodnie z art. 796e ust. 2, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty.

Organy rozpatrujące przedmiotowe sprawy uznały, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego UE w oparciu o art. 796e ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. wprowadzającego niektóre przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11.10.1993r. ze zm., dalej: RWKC), który stanowi, że jeżeli w ciągu 150 dni od daty zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzymał komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia ani dostatecznych dowodów zgodnie z art. 796da ust. 4, urząd celny wywozu może uznać to za informację, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty.

W niniejszych sprawach, w oparciu o informacje uzyskane od litewskiej administracji celnej ustalono, że komunikaty IE599 zostały wygenerowane w następstwie wprowadzenia do systemu błędnych komunikatów IE518, które nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu rzeczy. Zatem w rzeczywistości procedura wywozu towarów nie została prawidłowo zamknięta. Sam fakt wygenerowania komunikatu, potwierdzającego dokonanie wywozu towarów, nie pozbawia organów prawa do weryfikacji jego prawidłowości.

W przypadku powzięcia informacji dotyczących nieprawidłowości zaistniałych w ramach danej procedury, organ jest uprawniony do podjęcia działań w celu wyjaśnienia i uregulowania sytuacji towarów objętych zgłoszeniami wywozowymi a w rezultacie do przyjęcia, na podstawie zebranych dowodów, że w rzeczywistości procedura nie została prawidłowo zamknięta.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszych sprawach. Na podstawie pisma administracji celnej Litwy z dnia 23.01.2017r. organy powzięły informację, że formalności wywozowe zostały błędnie dopełnione w litewskim urzędzie celnym a towary w rzeczywistości nie opuściły obszaru celnego UE. Organy przeprowadziły postępowania wyjaśniające, w ramach których, na podstawie informacji z administracji celnej Ukrainy ustalono, że nie wprowadzono na obszar celny Ukrainy towarów przeznaczonych dla deklarowanego odbiorcy towaru (O. T.). Nie odnotowano również odpraw celnych towarów eksportowanych przez Skarżącą. Ponadto nie ustalono danych osoby o nazwisku O. T., która miała być odbiorcą towaru, zaś podany w zgłoszeniach celnych adres nie istnieje.

Mając na względzie powyższe ustalenia organy zasadnie uznały, że same komunikaty IE518 i wydane w ich następstwie komunikaty IE599 nie mogą stanowić potwierdzenia wyprowadzenia towarów poza obszar celny UE.

Podejmując prawem przewidziane czynności organy umożliwiły skarżącej wykazanie w oparciu o dowody alternatywne, wskazane w art. 796da ust. 4 RWKC, że towary faktycznie opuściły unijny obszar celny. Skarżąca, oprócz wydruków zakwestionowanych zgłoszeń celnych i komunikatów IE599, do których sąd odniósł się we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, przedstawiła faktury eksportowe i dowody wpłat. Wymienione dokumenty zostały wymienione wprost w art. 796da ust. 4 lit. b RWKC jako przykładowe dowody opuszczenia przez towary obszaru celnego UE. Jednakże wymienienie tego rodzaju dokumentów w art. 796da ust. 4 lit. b RWKC nie przesądza jeszcze, że mogą być one wystarczającym dowodem dokonania wywozu na gruncie konkretnej sprawy. Kluczowe jest bowiem, czy w oparciu o informacje zawarte w tego rodzaju dokumentacji możliwe jest stwierdzenie, że w analizowanym przypadku rzeczywiście doszło do wywozu towarów.

W niniejszych sprawach przedstawione przez Spółkę dokumenty nie stanowiły potwierdzenia wyprowadzenia towarów poza obszar UE. Sąd podziela zawartą w zaskarżonych decyzjach ocenę dokumentów przedstawionych przez Spółkę. Zarówno faktury eksportowe, jak i przedstawione dowody wpłaty potwierdzają fakt zawarcia umów sprzedaży towarów i dokonanych płatności z tego tytułu. Nie mogą one zaś z całą pewnością być uznane za dowód eksportu towarów. Dokumenty te w żadnym zakresie nie potwierdzają, że towary opuściły obszar celny UE, zatem nie mogą być uznane za dostateczne dowody wywozu towarów w myśl art. 796e ust. 1 lit. b RWKC.

Skarżąca kwestionując legalność zaskarżonych rozstrzygnięć podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zawartych w Ordynacji podatkowej. Ustosunkowując się do powyższego należy podkreślić, że postępowanie celne cechuje się odrębnością od postępowania podatkowego i przepisy tego ostatniego znajdują w nim zastosowanie jedynie odpowiednio i to w ograniczonym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 73 ustawy z dnia 19.03.2004 r. Prawo celne (tekst jedn. z 2018r., poz. 167 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.

Wśród tych przepisów, stosowanych, co należy podkreślić odpowiednio, nie został wymieniony art. 122, którego naruszenie zarzuca Skarżąca. W art. 73 Prawa celnego nie został również wymieniony art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Trudno więc zarzucać organom uchybienie tymże regulacjom. Niezależnie od tego brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania za kwestię prejudycjalną w niniejszej sprawie orzeczenia TSUE w sprawie pytania prawnego w sprawie I FSK 126/18, dotyczącej podatku od towarów i usług.

Bezzasadnie Skarżąca podnosi, że organy nie zebrały pełnego materiału dowodowego, w szczególności z pominięciem całych akt postępowania Litewskiej Służby Celnej i w konsekwencji nie ustaliły okoliczności wywozu towaru z litewskiego oddziału celnego z uwzględnieniem osób biorących udział w wywozie towaru. Organy podejmując decyzje o unieważnieniu zgłoszeń celnych oparły się na urzędowych informacjach otrzymanych od litewskiej administracji celnej, odnośnie niezasadnego/błędnego wygenerowania komunikatów IE 518, których wiarygodność nie została podważona. Skarżąca nie podważyła również wiarygodności informacji otrzymanych od ukraińskiej administracji podatkowej.

Dla unieważnienia zgłoszeń celnych w rozpoznawanych sprawach nie miało znaczenia zbadanie szczegółowych okoliczności, o których mowa w piśmie Litewskiej Służby Celnej z dnia 23 stycznia 2017r., bowiem wystarczające było stwierdzenie, że procedury eksportowe objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie zostały dopełnione, a Eksporter, pomimo wezwania, nie przedstawił dostatecznych dowodów alternatywnych.

W sytuacji objętej stanami faktycznymi przedmiotowych spraw, wobec niestwierdzenia wywozu i nieudokumentowania dokonania tego wywozu przez Skarżącą, tylko z tego względu organy zobligowane były do unieważnienia zgłoszeń celnych. Należy zauważyć, że organy nie ograniczyły się jedynie do informacji przekazanych przez litewską administrację celną. Organy podjęły się również sprawdzenia tego, czy towary zostały rzeczywiście dostarczone na Ukrainę. Jak jednak wskazano powyżej, tamtejsze organy nie potwierdziły ani wwozu towarów przeznaczonych dla osoby wskazanej w zakwestionowanych zgłoszeniach celnych jako odbiorca towaru, ani też odpraw celnych towarów eksportowanych przez Skarżącą. Natomiast Skarżąca, mimo że powołuje się na kontakt mailowy lub telefoniczny z kontrahentem ukraińskim, nie podjęła żadnych działań w kierunku potwierdzenia przez niego faktu wwozu towaru na Ukrainę.

Odnośnie do zarzutu uznania za dowód obcojęzycznego dokumentu bez jednoczesnego załączenia jego całościowego tłumaczenia na język polski należy wskazać, że jest on niezasadny, gdyż w aktach spraw celnych znajduje się uwierzytelnione tłumaczenie z języka angielskiego na język polski pisma Departamentu Celnego Podlegającego Ministerstwu Finansów Republiki Litwy z dnia 23.01.2017r. Należy zauważyć, że Skarżącej zostały doręczone powiadomienia organu I instancji z dnia 8.05.2017r. o zamiarze wydania decyzji w sprawie unieważnienia zgłoszeń celnych i możliwości przedstawienia stanowiska w sprawach, jak również wezwania organu II instancji z dnia 10.10.2018r. do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wbrew więc zarzutowi Skarżącej, miała ona zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu.

Podnoszone przez Skarżącą zarzuty naruszenia prawa materialnego również nie zasługują na uwzględnienie. Organy poprzez wskazane wyżej dowody wykazały, że towary nie opuściły obszaru celnego UE i nie zostały wwiezione na Ukrainę a zatem zachodziły podstawy do unieważnienia zakwestionowanych zgłoszeń celnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargi.