Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 312/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 24 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 24 lipca 2006 roku sprawy ze skargi E. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. (zwany dalej PPIS w O.), działając na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz § 1 i 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 listopada 1989 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 61, poz. 364), po zapoznaniu się z treścią orzeczenia Nr [...] Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] wydał decyzję nr [...], w której nie uznał u E. K. choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych.

20 lutego 2003 roku do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Oddział Zamiejscowy w Piotrkowie Trybunalskim wpłynęło odwołanie E. K. od powyższej decyzji.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł.(zwany dalej PWIS w Ł.), w dniu [...], wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję PPIS w O..

Na powyższą decyzję E.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2004 roku, sygn. akt 3 II SA/Łd 717/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję PWIS w Ł. z dnia [...] nr [...]. W ocenie Sądu organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego zwłaszcza art. 7, 77 § 1, 80 i 84 k.p.a. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uzupełnić orzeczenie lekarskie o opinię wyjaśniającą przyczyny powstania u E. K. zmian przerostowych w obrębie krtani i prawidłowe odniesienie się do istnienia lub też nie istnienia związku przyczynowego między stwierdzonym u skarżącej schorzeniem a warunkami jej pracy, z uwzględnieniem faktu, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych nie wskazują rodzaju zmian przerostowych w obrębie narządu głosu. Dopiero po wydaniu orzeczeń odpowiadających wymogom opinii w świetle art. 84 § 1 k.p.a., organ administracji powinien ocenić zebrany materiał dowodowy i wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Ponadto Sąd podkreślił, iż w razie stwierdzenia schorzenia określonego w wykazie chorób zawodowych oraz wykonywania pracy w warunkach narażających na jego powstanie istnieje domniemanie, że choroba jest następstwem warunków, w jakich praca była wykonywana. Obalenie tego domniemania może nastąpić tylko w razie wykazania, że chociaż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby, to jednak została spowodowana przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą.

W dniu [...]PWIS w Łodzi, działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U . Nr 65, poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 k.p.a., po zapoznaniu się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 21 lipca 2004r., wydał decyzję nr [...]([...]) utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu u E. K.. Uzasadniając decyzję PWIS w Ł. stwierdził, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2004r. sprawa została rozpoznana ponownie, według zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku. W sposób wyczerpujący i pełny został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. Stronie zgodnie z art. 10 k.p.a. zapewniono stronie prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. Zdaniem organu brak jest podstaw do stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej narządu głosu, bowiem obie właściwe do rozpoznania chorób zawodowych jednostki orzecznicze tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu nr [...] z dnia 26 sierpnia 2002 roku oraz Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia [...] nr [...] wraz z opiniami uzupełniającymi z 30 stycznia 2005 roku, 16 września 2005 roku oraz 1 grudnia 2005 roku nie stwierdziły u niej występowania guzków śpiewaczych, niedowładu strun głosowych i zmian przerostowych, czyli tych postaci przewlekłych chorób narządu głosu, które wymienione są pod poz. 7 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych. A zatem skoro rozpoznany u E. K. przewlekły nieżyt krtani z przerostem błony śluzowej okolicy spoidła tylnego i obrzękiem fałdów głosowych typu Reinckego II/III0 oraz dysfonia dysfunkcjonalna nie są chorobami wymienionymi w tym wykazie chorób zawodowych, to inspektor sanitarny nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu. Organ wskazał, iż dochodzenie epidemiologiczne uwzględniło fakt, że w okresie pracy zawodowej E. K. istniał wymóg zwiększonego operowania głosem, ale nie jest to równoznaczne ze skutkiem zaistnienia choroby zawodowej, co potwierdziły wyniki badań lekarskich przedstawione w orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Dodał, iż zgodnie z aktualną wiedzą medyczną chorobami zawodowymi powstałymi wskutek długotrwałego i stałego wysiłku głosowego są wyłącznie: guzki śpiewacze, niedowład fałd głosowych, zmiany przerostowe. Zgodnie z opiniami lekarskimi, stwierdzone u E. K. obrzęki Reinckiego fałdów głosowych nie mogą być utożsamiane z ze zmianami przerostowymi, ponieważ są to odrębne jednostki chorobowe, powstające z odmiennych przyczyn. Także stwierdzone zmiany przerostowe okolicy spoidła tylnego nie mogą zostać uznane za chorobę zawodową, gdyż jedynie zmiany przerostowe fałdów głosowych mogą być uznane za chorobę narządu głosu, ponieważ wysiłek głosowy oddziałuje właśnie na fałdy głosowe. Z tych względów, w ocenie organu brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u E. K..

W dniu 4 maja 2006 roku E.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję PWIS w Ł. z dnia [...] znak [...]. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego tj. § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 84 § 1, 107 § 3 k.p.a.

- ograniczenie się do lakonicznego przedstawienia stanu faktycznego bez podania prawdziwych przyczyn powstałych zmian przerostowych w obrębie krtani, brak odniesienia do istnienia lub też nie istnienia związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy z uwzględnieniem faktu, iż przepisy rozporządzenia nie wskazują rodzaju zmian przerostowych w obrębie narządu głosu

- sprzeczność w uzasadnieniu prawnym decyzji (powoływanie się w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji na przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 roku (Dz. U Nr 132, poz. 1115) naruszając przez to przepisy § 10 tego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę PWIS w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 24 lipca 2006 roku na rozprawie E.K. poparła skargę oraz oświadczyła, że nigdy nie paliła papierosów, jedynie przebywała w pomieszczeniach zadymionych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, oceniając czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu dającym podstawę do uchylenia decyzji nr [...]z dnia 5 kwietnia 2006r.

W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 z 1983r. poz. 294 z późn. zm.). Należy zaznaczyć, iż wymienione rozporządzenie obowiązywało do dnia 2 września 2002 roku, natomiast od dnia 3 września 2002 roku obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz.1115). Zgodnie z treścią § 10 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 roku postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Ponieważ postępowanie w sprawie stwierdzenia u E. K. choroby zawodowej rozpoczęło się przed dniem 3 września 2002 roku winno być prowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 roku.

Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Powyższe oznacza, iż o tym czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch przesłanek a mianowicie: schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz praca musi być wykonywana w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia. W przypadku stwierdzenia obu przesłanek istnieje domniemanie, iż choroba jest następstwem warunków, w jakich praca była świadczona a więc, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 lipca 1984r. w sprawie II PRN 9/84 (OSNCP nr 4 z 1985r. poz.53) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lutego 1996r. w sprawie I SA 1540/95 (Prawo Pracy nr 3 z 1997r. poz.37).

Zgodnie z treścią pkt 7 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku, chorobą zawodową są przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacza, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe).

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest fakt, iż E.K. pracowała przez 15 lat jako nauczycielka przedszkola a następnie przez okres 17 lat pełniła funkcję dyrektora w Przedszkolu nr 6 w O., prowadząc jednocześnie zajęcia dydaktyczne. Przez cały okres zatrudnienia była zatem narażona na nadmierny wysiłek głosowy.

Wykonywanie zatrudnienia w warunkach narażonych na powstanie choroby zawodowej nie jest jednak jedynym elementem podlegającym badaniu przez organy sanitarne w trakcie prowadzonego postępowania dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej. Potwierdzenie świadczenia pracy w środowisku narażającym na powstanie choroby zawodowej nie jest wystarczające. Choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych musi bowiem zostać stwierdzona orzeczeniem lekarskim medycznej jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznania chorób zawodowych. Orzeczenie takie ma walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Orzeczenie to, musi być sporządzone w sposób logiczny i zrozumiały zarówno dla stron jak i organu. W opinii lekarskiej powinno znaleźć się uzasadnienie wskazujące na przyczynę powstania u skarżącej choroby, określenie czy jest to choroba zawodowa, a w przypadku gdy stwierdzone schorzenie nie jest chorobą zawodową wyjaśnienie dlaczego nie można wskazanej choroby uznać za chorobę zawodową.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji oparły swoje decyzje na podstawie orzeczeń lekarskich właściwych jednostek służby zdrowia tj. orzeczeniu nr [...]z dnia 26 sierpnia 2002 roku Przychodni Konsultacyjno - Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz orzeczeniu nr [...] z dnia [...] Samodzielnej Pracowni Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera w Ł. będącego jednostką odwoławczą w lekarskim postępowaniu rozpoznawczym.

W tym miejscu należy podnieść, że PWIS w Ł. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2004 roku sygn. akt 3II SA/Łd 717/03 czterokrotnie w pismach z dnia 6 grudnia 2004r., 31 marca 2005r., 7 czerwca 2005r. i 22 listopada 2005r. zwracał się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego zgodnie z wytycznymi zawartymi we wskazanym wyroku. Uzupełnienie orzeczenia lekarskiego przez Instytut Medycyny pracy w Ł. nastąpiło w pismach z dnia 30 stycznia 2005 r., 16 września 2005 r. oraz 1 grudnia 2005 r.

Orzeczenia lekarskie wydane w sprawie przez dwie właściwe jednostki służby zdrowia, które przeprowadzały specjalistyczne badania skarżącej, w sposób jednoznaczny stwierdzały brak podstaw do rozpoznania u E. K. choroby zawodowej.

W Orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia 26 sierpnia 2002 roku rozpoznano u skarżącej przewlekły nieżyt nosa, zmiany obrzękowe fałdów głosowych, dysfonię hypofunkcjonalną. Rozpoznanie tych schorzeń poprzedzone zostało przeprowadzeniem specjalistycznych badań oraz konsultacją specjalistów z dziedziny foniatrii i laryngologii.

Z treści orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...]oraz jego uzupełnień wynika, iż w wyniku przeprowadzonych specjalistycznych badań lekarskich uzupełnionych badaniem laryngovideostroboskopowym u E. K. rozpoznano przewlekły nieżyt krtani z przerostem błony śluzowej okolicy spoidła tylnego i obrzękiem fałdów głosowych typu Reinckego II/III0 oraz dysfonię dysfunkcjonalną. Te jednostki chorobowe nie są jednak objęte obowiązującym wykazem chorób zawodowych zawartym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych.

W opinii lekarzy specjalistów stwierdzone u skarżącej obrzęki Reinckego fałdów głosowych nie mogą być utożsamiane ze zmianami przerostowymi, ponieważ są to odrębne jednostki chorobowe powstające z innych przyczyn. Obrzęk Reinckego jest obrzękiem a nie przerostem. Obrzęk fałdów głosowych typu Reinckego jest schorzeniem samoistnym, pozostającym bez związku z pracą zawodową w narażeniu na wysiłek głosowy.

W ocenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. obrzęk Reinckego może powstać z różnych przyczyn, np. palenie papierosów, tło zapalne, alergiczne, endokrynologiczne, zmiany hormonalne. Z analizy dokumentacji medycznej przedstawionej w sprawie wynika, iż E.K. często chorowała na ostre nieżyty górnych dróg oddechowych, zapalenia gardła, krtani i leczona była antybiotykami. W 1983 roku przebyła zapalenie zatok szczękowych. Ponadto w wywiadzie lekarskim przeprowadzonym w dniu 31 października 2002 roku przeprowadzonym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. skarżąca przyznała się do palenia papierosów w ilości 4-5 sztuk dziennie. W ocenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stwierdzone u E. K. zmiany morfologiczne w zakresie krtani w postaci obrzęku Reinckego fałdów głosowych oraz przerostu błony śluzowej okolicy spoidła tylnego powstały z przyczyn pozazawodowych tj. nawracających, powtarzających się stanów zapalnych krtani, zmian hormonalnych w okresie okołomenopauzalnym oraz drażniącym działaniem dymu tytoniowego.

W ocenie Sądu opinie jednostek orzeczniczych zostały wyczerpująco uzasadnione i poparte wynikami specjalistycznych badań. W tej sytuacji organy inspekcji sanitarnej, związane wyżej wskazanymi orzeczeniami lekarskimi, w sposób prawidłowy wydały decyzję nie stwierdzającą choroby zawodowej u E. K.. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego "W postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie § 7 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (...)." (wyrok NSA z dnia 24.02.1998r. sygn. akt I SA 1520/97 Prawo Pracy 1998/12/37). Z kolei w wyroku z dnia 2 czerwca 1998 roku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Rozpoznawanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego rozporządzeniem Rady Ministrów z 18.XI.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294) jednostek organizacyjnych służby zdrowia, przy czym orzeczenia te w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej.( wyrok NSA sygn. akt I SA 225/98 LEX nr 45827).

W tej sytuacji nawet stwierdzenie przez organy sanitarne pracy w warunkach szkodliwych nie upoważniało do podjęcia decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie została bowiem spełniona druga niezbędna przesłanka dla stwierdzenia choroby zawodowej, mianowicie zaistniałe schorzenia narządu głosu nie są charakterystyczne dla nadmiernego wysiłku głosowego i mają swoje źródło pozazawodowe, a ponadto nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych.

Nie można zgodzić się z zarzutem E. K. zawartym w skardze, iż organy naruszyły § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. Przepisy cyt. rozporządzenia nie określają zmian przerostowych, wskazują jednak, iż chodzi o zmiany przerostowe związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym, a nie każde zmiany przerostowe w obrębie narządu głosu. Orzeczenia lekarskie przedstawione w sprawie w sposób jednoznaczny dowodzą, iż występująca u skarżącej dolegliwość nie była związana z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Z opinii lekarskich wynika wprost, iż tylko fałdy głosowe są podatne na wpływ wysiłków głosowych i dlatego tylko zmiany na fałdach głosowych są brane pod uwagę, gdyż inne struktury krtani nie są generatorem drgań i w związku z powyższym wysiłek głosowy nie ma na nie wpływu. Wobec tego, iż stwierdzone u skarżącej zmiany przerostowe okolicy spoidła tylnego nie mogą być, zgodnie z opiniami lekarskimi, utożsamiane ze zmianami przerostowymi powstałymi na skutek nadmiernego wysiłku głosowego, słusznie organ uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, wymienionej w pkt 7 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

PWIS w Ł. podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Należy podkreślić, iż PWIS w Ł. w sposób aktywny dążył do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w sprawie. Wobec składanych przez skarżącą wniosków i zapytań czterokrotnie tj. w pismach z dnia 6 grudnia 2004r., 31 marca 2005r., 7 czerwca 2005r. i 22 listopada 2005r. zwracał się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o zajęcie stanowiska. W pismach z dnia 4 marca 2005 r., 17 października 2005 r., 23 stycznia 2006 r., 23 lutego 2006 r. informował Elżbietę K. o zebranym w sprawie materiale dowodowym i możliwości wypowiedzenia się na jego temat.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy sprawy zebrany został w sposób wyczerpujący i dotyczył wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Orzeczenia i opinie lekarskie przedstawione w sprawie mają walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.. Z orzeczeń tych jednoznacznie wynika, iż dolegliwości wykryte u skarżącej nie dają podstaw do stwierdzenia u niej choroby zawodowej. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. PWIS w Ł. wydając decyzję nie mógł kwestionować ustaleń jednostek medycznych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych. Uzasadniając decyzję PWIS w Ł. w sposób wyczerpujący przedstawił motywy, przesłanki oraz okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierował się rozpoznając sprawę.

Sąd nie dopatrzył się również sprzeczności w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji, która polegać miała zdaniem skarżącej, na powołaniu się w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji na przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. przywołał § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz.1115) jedynie dla uzasadnienia zastosowania w sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych. Z treści decyzji, jak również z treści wydawanych w sprawie opinii lekarskich, wynika, iż podstawą ich wydania było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. dla uwypuklenia różnic występujących w dawnym i obecnym stanie prawnym oraz w celu wzmocnienia zawartej w uzasadnieniu argumentacji. W takim przypadku, brak jest podstaw do twierdzenia, iż zaskarżona decyzja zawiera sprzeczności.

Wobec powyższego, Sąd, uznając iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.