Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 491/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 par. 1 i 2 w zw. z art. 246 par. 1 pkt 1, art. 249
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. K. i A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości finansowych p o s t a n a w i a przyznać M. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. M. i A. małżonkowie K. wystąpili do tutejszego Sądu ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]

w przedmiocie umorzenia należności podatkowych

Zarządzeniami z dnia 10 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał, każdego ze skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

W odpowiedzi na powyższe M. K. (dalej skarżąca) złożyła wniosek

o przyznanie prawa pomocy, w którym zakreśliła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Z treści wniosku oraz dołączonych dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i dwójką dzieci w wieku 2

i 6 lat. Nie posiada żadnych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Posiada natomiast mieszkanie o pow. 48,5 m2 oraz samochód marki Mazda z 2002 r. Rodzina skarżącej utrzymuje się z uzyskiwanego przez nią wynagrodzenia w kwocie [...] zł brutto miesięcznie oraz wynagrodzenia męża w wysokości [...] zł miesięcznie z tym, że wynagrodzenie skarżącej zajęte jest do wysokości minimalnego wynagrodzenia na podstawie prowadzonej egzekucji zaległości podatkowych. Z tego samego tytułu potrącana jest z wynagrodzenie męża kwota 920 zł miesięcznie. Wskazała, iż z pozostałego im po potrąceniach dochodu spłacają pożyczkę w kwocie [...] zł zaciągniętą w dniu 23 stycznia 2013 r. oraz kredyt zaciągnięty na kwotę [...] w dniu 6 sierpnia 2012 r. Pozostałe koszty to opłaty za: czynsz - 120 zł, gaz - 86 zł, energia elektryczna - 180 zł, internet 75 zł, telefon komórkowy 79,90 zł, przedszkole 242 zł.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Możliwość przyznania stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawa pomocy jest uzależniona od tego, czy wykaże ona w przekonujący sposób, iż rzeczywiście jej sytuacja materialna jest na tyle ciężka, aby uzasadnione było uczynienie wyjątku od przyjętej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) zasady odpłatności postępowania.

Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (w omawianym przypadku polegające na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz ustanowieniu adwokata) może nastąpić wówczas, gdy osoba występująca z takim wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Po dokonaniu oceny sytuacji materialnej, życiowej, ekonomicznej skarżącej w oparciu o jej wyjaśnienia zawarte we wniosku oraz powszechnie znane fakty dotyczące średnich kosztów utrzymania miesięcznego osoby, należy stwierdzić, że skarżąca zasługuje na wsparcie ze strony Skarbu Państwa poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Celem instytucji prawa pomocy jest bowiem zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. W istocie rzeczy jest to więc forma dofinansowania strony postępowania sądowego ze środków publicznych i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się wyłącznie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście niemożliwe (por. postanowienie NSA z 6 października 2004r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz. 8). Zasadność wniosku strony oceniana jest w dwóch aspektach - z jednej strony uwzględnienia się wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś pod uwagę brane są jej możliwości finansowe (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05).

W rozpoznawanej sprawie, ze względu na jej przedmiot, wysokości wpisu wynosi 500 zł. Okoliczności wskazywane natomiast przez skarżącą, tj. niskie dochody, obowiązek spłaty zaciągniętych kredytów, egzekucja niespłaconej zaległości podatkowej znacznej wielkości, brak oszczędności oraz wartościowych składników majątku, które mogłyby być spieniężone na pokrycie kosztów sądowych, pozwalają na stwierdzenie, że nie jest ona w stanie z posiadanych środków ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zważyć bowiem należy, iż zarówno skarżącą jak i jej mąż z uwagi na prowadzoną egzekucję zaległości podatkowej otrzymują tytułem wynagrodzenia jedynie kwotę odpowiadającą wysokości najniższego wynagrodzenia, tj. 1.181,38 zł miesięcznie.

Zapadłe orzeczenie oznacza, że skarżąca została w niniejszym postępowaniu sądowym zwolniona od kosztów sądowych, jak również przyznano jej adwokata, bez obowiązku ponoszenia przez nią kosztów zastępstwa procesowego. Adwokat ten zostanie wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacka.

Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.

Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 245 § 1 i 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.