Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 240/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-05-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 245 par. 3, art. 249
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2010r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty wypłaconych zasiłków okresowych i stałych postanawia ustanowić dla S. K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. /-/ K. Witkowicz-Grochowska


UZASADNIENIE

Skarżący S. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w części poprzez ustanowienie adwokata.

Wnioskodawca we wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczył, że jest osobą niedowidzącą w znacznym stopniu. Jest najemcą mieszkania na ul. R. w P., prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Podał, że opłaca czynsz za mieszkanie w wysokości 500 zł miesięcznie, należność za prąd – 220 zł, gaz – 90 zł, wodę i śmieci – 40 zł. Wskazał, że na chwilę obecną jego mieszkanie jest zadłużone na kwotę 2.450 zł, ma zadłużenie w Enei na kwotę 250 zł.

Nadto podał, że jest ojcem 3-letniej N., której w ramach alimentów opłaca przedszkole w wysokości 266 zł miesięcznie. Oświadczył, że jest rencistą, osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu, jego schorzenia pogłębiają się. Przestał brać leki gdyż nie stać go na ich wykupienie. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnego własnego majątku nieruchomego oraz oszczędności, czy wartościowych przedmiotów. Wnioskodawca podał, że otrzymuje rentę w wysokości 706 zł brutto miesięcznie oraz wynagrodzenie za pracę w zakładzie pracy chronionej w wysokości 1.276 brutto miesięcznie, co łącznie daje kwotę 1.982 zł brutto miesięcznie.

Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 w zw. z art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych bieżących wydatkach. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Z przedłożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącego pozwala na przyznanie prawa pomocy i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawca utrzymuje się z renty i wynagrodzenia za pracę, a wysokość aktualnych dochodów znajduje się na poziomie, który nie pozwala na poczynienie oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawca cierpi na schorzenia wymagające stałej kontroli lekarskiej i przyjmowania leków, co zwiększa wysokość koniecznych kosztów bieżącego utrzymania. Nadto łoży na utrzymanie małoletniej córki. Wysokość dochodów nie wystarcza na pokrycie wszystkich koniecznych wydatków, skoro ma zaległości w opłacie za mieszkanie i za prąd. Wnioskodawca nie dysponuje także wartościowym majątkiem ruchomym, czy nieruchomościami, by móc uzyskać dodatkowe dochody celem wsparcia domowego budżetu.

W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy w części i ustanowić pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.

Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.

Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 146 §1 pkt 2 i art. 245 §3 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.

/-/ K. Witkowicz-Grochowska