Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 463/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.35 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

W dniu [...] maja 2017 r. spółka [...] S.A. (dalej jako Skarżąca lub Spółka) wystąpiła do Urzędu [...] z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Prezydent [...]wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, które uzupełniono przedkładając kwalifikację przedsięwzięcia oraz wyjaśniając, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Prezydent [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (adres inwestycji: ul. [...] dz. ew. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w W.).

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...] Prezydent [...] nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia braków w przedłożonej dokumentacji poprzez:

doprowadzenie projektu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462);

doprowadzenie projektu do zgodności z zapisami uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011 r., nr [...], poz. [...]- dalej jako plan miejscowy);

uzupełnienie projektu o zaświadczenie projektantów i sprawdzającego o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień dokonywania poprawek w projekcie;

uzupełnienie projektu o oświadczenie projektantów i osoby sprawdzającej o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami, aktualne na dzień dokonywania poprawek w projekcie;

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Inwestor przedłożył uzupełniony i poprawiony projekt budowlany, zaznaczając że w jego opinii jest on zgodny z zapisami planu miejscowego obowiązującego na tym terenie.

W tej sytuacji, po zawiadomieniu Stron o zakończeniu postępowania, Prezydent [...], decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 28 i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż Inwestor nie usunął, pomimo upływu terminu, niezgodności projektu m.in. z obowiązującym planem miejscowym.

II.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej jako k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Prezydent [...] nałożył postanowieniem na Spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie organu I instancji obowiązki nałożone na Inwestora nie zostały przez niego wykonane, co stanowiło podstawę odmowy zatwierdzenia projektu i przedłożenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda wskazał, iż działki objęte planowaną inwestycją znajdują się na terenie obowiązywania planu miejscowego i ujęte są w jednostce planistycznej[...] - tereny zabudowy usługowo-biurowej lub usługowej, maksymalna wysokość zabudowy dopuszczonej na tym obszarze wynosi 20m.

Zapis § 18 ust. 6 pkt b planu stanowi o zakazie "realizacji napowietrznych linii i wolnostojących urządzeń telekomunikacyjnych, z dopuszczeniem wbudowanych stacji bazowych telefonii komórkowej oraz sytuowania na dachach budynków masztów anten telewizyjnych i radiowych - bez rezerwacji terenów dla potrzeb telekomunikacji". Plan dopuszcza realizację na dachach budynków masztów dla celów telekomunikacyjnych niezależnie od przeznaczenia terenu. W związku z powyższym nie ma potrzeby uwzględniania zapisów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675).

Na terenie objętym wnioskiem Spółki możliwa jest realizacja inwestycji z zakresu łączności. Inwestycja tego rodzaju jak wnioskowana przez Skarżącą może być przy tym zlokalizowana na dowolnym obszarze planu miejscowego, pod warunkiem spełnienia wymagań zawartych w ustaleniach szczegółowych dla terenów planistycznych.

Zdaniem Wojewody każda inwestycja lokalizowana na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych musi również spełniać wymogi stawiane przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co wynika z brzmienia art. 46 ust. 2.

Plan miejscowy rejonu ulicy [...] dopuszcza lokalizację na dachach budynków urządzeń, w tym masztów i innych konstrukcji, nie przekraczających 10% maksymalnej wysokości zabudowy dopuszczonej dla danego terenu. Bezsprzecznie projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej ma formę masztu i podlega przytoczonym wyżej zapisom planu miejscowego. W odniesieniu do jednostki planistycznej [...], dla której maksymalna wysokość zabudowy wynosi 20m, maksymalna wysokość masztu lub konstrukcji montowanej na dachu budynku wynosi 2 metry.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane jego ustaleniami.

Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał zapisy planu, które były podstawą wydania decyzji odmownej oraz wyjaśnił ich interpretację i zakres niezgodności projektu, z czym organ odwoławczy w pełni się zgodził.

Na marginesie Wojewoda wskazał również, iż w przedłożonym projekcie budowlanym występują także inne braki, które sprawiają, że przedmiotowy projekt budowlany nie może zostać zatwierdzony.

Kopia mapy zasadniczej, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu nie została potwierdzona przez projektanta za zgodność z oryginałem mapy do celów projektowych, brak jest obszaru aktualizacji mapy oraz wzajemnych odległości między projektowaną inwestycją. a zabudową sąsiednią.

Dodatkowo Inwestor nie przedłożył mapy z oznaczeniem obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2, która jest podstawą do prawidłowego określenia kręgu stron postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej. Nadto, ze względu na bliskość istniejącej już stacji bazowej, mapa ta powinna zawierać skumulowany zasięg pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 pochodzących zarówno od stacji istniejącej, jak i projektowanej.

Wystarczająca dla odmowy jest już jednak sama niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

III.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła Spółka, zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Wojewody zarzuciła naruszenie:

przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 4 P.b., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy inwestycja planowana przez Inwestora spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b.;

prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 46 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych i w konsekwencji uznaniu, iż zapisy planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ I instancji, pomimo rzeczywistego zakazu bądź znacznego utrudnienia lokalizowania stacji bazowych telefonii cyfrowej, tj. ich oczywistej sprzeczności z przywołanymi przepisami;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 ust. 1 punkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla ustalenia czy dana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy sumować moce poszczególnych anten podczas, gdy z treści wskazanych przepisów wynika, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się zawsze dla pojedynczej anteny, a więc również w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 139 k.p.a. (zasada reformationis in peius), polegające na wydaniu decyzji na niekorzyść odwołującego;

przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności:

- przyczyn niezastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych wobec zapisów planu zagospodarowania przestrzennego;

- wyjaśnienia, z jakich względów organ uznał złożony w sprawie dokument "Kwalifikacja przedsięwzięcia", w tym zawarte w nim dane dotyczące zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji oraz obszaru pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 za niewystarczający dla określenia stron postępowania;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia polegający na uznaniu, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej a także orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W opinii Spółki organ II instancji naruszył zasadę z art. 139 k.p.a. Prezydent [...] decyzję oparł wyłącznie na rzekomej niezgodności planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego. Decyzja Wojewody została natomiast oparta na ustaleniach dokonanych przez organ II instancji, które w I instancji w ogóle nie były podnoszone. W ten sposób organ II instancji orzekł na niekorzyść Spółki, bowiem na skutek złożonego przez nią odwołania wydał decyzję w rzeczywistości pogarszającą jej sytuację w postępowaniu. Tym samym naruszył również zasadę sformułowaną w art. 15 k.p.a.

Spółka podkreśliła także, iż w hierarchii aktów prawnych przepisy miejscowe, w tym postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zostały wyraźnie uszeregowane za aktami prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności za ustawami. Obowiązkiem organów administracji jest zatem analiza zapisów prawa miejscowego pod kątem ich zgodności z istniejącym stanem prawnym.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 ust. 1 ustawy zapis powyższego art. 46 dotyczy również tych planów, które zostały uchwalone przed wejściem w życie ustawy.

W ocenie Strony plan co najmniej narusza zapisy przywołanej ustawy. Naruszenie to wynika z przyjęcia dopuszczalnej maksymalnej wysokości stacji bazowych posadowionych na obiektach budowlanych, która nie może przekroczyć 10% wysokości takiego obiektu. W omawianym przypadku jest to 20 m. To ograniczenie powoduje, że na przedmiotowym budynku stacja telefonii komórkowej może mieć nie więcej, niż 2 m wysokości. Z uwagi choćby na wielkość anten taka stacja nie może zostać wykonana. To z kolei, w ocenie inwestora znacząco utrudnia lokalizowanie stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym przedmiotowym planem. Nie może zatem stanowić podstawy do uznania planowanej inwestycji celu publicznego za niezgodną z przepisami planistycznymi.

Lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z zapisami art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a przyjęcie prymatu spornego planu zagospodarowania przestrzennego nad obowiązującymi przepisami ustawy byłoby niezgodne z obowiązującym systemem prawnym.

W świetle powyższego, w ocenie inwestora organy administracji budowlanej mają obowiązek uznania, że zapisy przedmiotowego planu w zakresie, w jakim są niezgodne z ustawą (w tym przypadku określające maksymalną wysokość obiektów, w tym masztów na dachach budynków) nie obowiązują. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że przyjęcie niezgodności przedmiotowej stacji bazowej z przepisami planistycznymi, w kontekście ustawy, byłoby jednoznaczne z naruszeniem przepisów ustawy oraz naruszeniem interesu prawnego odwołującej spółki, polegającego na bezzasadnym uniemożliwieniu realizacji jej statutowej działalności.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

Osią sporu w niniejszej sprawie jest w istocie kwestia związania organów architektoniczno-budowlanych postanowieniami planu miejscowego obowiązującego na obszarze objętym zaplanowaną przez Skarżącą inwestycją.

W związku z tym należy w pierwszym rzędzie zauważyć, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.) jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi prawo obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Ustala on m.in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania i warunki jego zabudowy, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 wskazanej ustawy). Z uwagi na to, że plan stanowi źródło prawa, uwzględnianie w sprawie wszystkich jego zapisów jest obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten nie może tym samym kwestionować obowiązujących postanowień, jak i przedmiotem jego oceny nie może być ewentualna niezgodność planu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to może być bowiem badane w innym postępowaniu. To co organ planistyczny może natomiast uczynić, to dokonać ograniczonej wykładni planu miejscowego, w sytuacji gdy jest to wymagane z uwagi na jego niejasność.

Przechodząc dalej należy wskazać, iż decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydent [...], wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

W art. 35 ust. 1 P.b. ustawodawca określił zatem zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania budowlanego. Podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest więc zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jako, że akty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak również kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla, bez względu na spełnienie innych wymagań, możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jest to przy tym wystarczająca podstawa decyzji odmownej.

W niniejszej sprawie organy obu instancji doszły do słusznego zdaniem Sądu przekonania, iż inwestycja nie spełnia wymagań określonych w obowiązującym planie miejscowym, zaś wezwany do korekty zamierzenia Inwestor nie dostosował go do obowiązujących przepisów miejscowych.

Przede wszystkim należy zauważyć, iż plan miejscowy w § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) określa ochronę i kształtowanie ładu przestrzennego poprzez ustanowienie zasady kształtowania wielkomiejskiej sylwety W. polegającej na dopuszczeniu ustawiania na dachach budynków urządzeń (kominów, masztów i innych konstrukcji) nie przekraczających 10% maksymalnej wysokości zabudowy dopuszczonej dla danego terenu. Z kolei w § 18 pkt 6 lit. b), regulującym kwestie dostępu do infrastruktur, w tym dostępu do sieci telefonicznej przewiduje się zakaz realizacji napowietrznych linii i wolnostojących urządzeń telekomunikacyjnych, z dopuszczeniem wbudowanych stacji bazowych telefonii komórkowej oraz sytuowania na dachach budynków masztów anten telewizyjnych i radiowych - bez rezerwacji terenów dla potrzeb telekomunikacji.

Na tle powyższych zapisów nie budzi wątpliwości to, iż plan miejscowy określa zasady lokowania inwestycji celu publicznego jakim są stacje bazowe telefonii komórkowej. Inna sprawa, że zapisy te są przez Skarżącą kontestowane jako ograniczające jej działalność inwestycyjną w tym zakresie.

Skarżąca Spółka w zarzutach nr 1, 2 i 6 wskazuje, że organy po pierwsze błędnie przyjmują, iż przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie ma w sprawie zastosowania, po drugie zaś, że sporny plan miejscowy wprowadza co najmniej ograniczenia, o ile nie wyłącza tych inwestycji, a w związku z tym organy winny odmówić jego zastosowania, jako sprzecznego ze wskazanym art. 46 ust. 1 wspomnianej ustawy, która jest aktem pozycjonowanym wyżej w hierarchicznym systemie źródeł prawa. Spółka podkreśla przy tym, iż wysokość 2 metrów, jaką może mieć zgodnie z planem maszt telefonii komórkowej nie jest dla niej wystarczająca, a przez to wprowadza znaczące ograniczenia, podpadające pod regulacje ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Sąd nie podziela takiej argumentacji.

Przede wszystkim podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest kontrola miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz kontrola legalności odmownej decyzji budowlanej. Przepis art. 46 ust. 1 ww. ustawy nie może mieć więc zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż norma w nim wyrażona skierowana jest co do zasady do organu planistycznego, nie zaś do organu architektoniczno-budowlanego, który w ramach prowadzonego postępowania nie może "odrzucić" postanowień planu. Organ budowlany może się jednak wskazaną normą kierować, jednakże tylko w przypadku dokonywania wykładni zapisów planu, o ile będzie to konieczne. Organy administracji publicznej zobowiązane są zatem uwzględniać art. 46 ustawy przy wykładni miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, również tych, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, bowiem sens taki wynika z przepisu art. 75 ust. 1 wskazanej ustawy. Skoro bowiem postanowienia ustawy stosuje się także do aktów prawa miejscowego uchwalonych przed dniem jej wejścia w życie, to ich zgodność z tymi zapisami należy zapewnić w drodze dopuszczalnej wykładni planu.

Niemniej jednak organy architektniczno-budowlane nie mają uprawnień, w które chce je wyposażyć Skarżąca, do odrzucenia postanowień planu, jeżeli są one sprzeczne - jak w tym przypadku wskazuje Inwestor - z zapisami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Żaden przepis prawa nie wyposaża organów w tego rodzaju uprawnienie.

Jeżeli więc Spółka uważa, że unormowanie planu miejscowego narusza jej interes prawny, powinna wystąpić ze skargą na uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) kwestionując jego ustalenia i dopiero po ich wyeliminowaniu ubiegać się o stosowne pozwolenie.

W ocenie Sądu zapisy planu, wbrew sugestiom Spółki, nie wyłączają (ani wprost ani pośrednio) możliwości lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie objętym inwestycją i nie wprowadzają ograniczeń o równoważnym skutku. Oczywiste jest, że przepisy miejscowe wprowadzają, w granicach władztwa planistycznego gminy, pewne warunki co do wysokości tego rodzaju inwestycji, zakazując umieszczania wież i anten wyższych niż 10% maksymalnej wysokości przewidzianej dla budynków z danego obszaru planu. W tym konkretnym przypadku maksymalna wysokość masztów antenowych nie może więc przekroczyć 2 metrów. Powoływanie się przez Spółkę na okoliczność, iż nie spełnia to wymagań ustawowych bowiem same anteny mają podobne rozmiary nie może zostać uznane za trafne. To, iż Spółka nie może w tym terenie ulokować wieży o wysokości 12 metrów z antenami o odpowiedniej, a więc prze nią zamierzonej mocy nie oznacza, iż jej działalność jest zapisami planu ograniczona w stopniu, który należałoby traktować jako równorzędny z całkowitym zakazem budowy urządzeń telekomunikacyjnych. W granicach dopuszczonej wykładni planu miejscowego nie można dojść do wniosków postulowanych przez Stronę, bowiem wymagałoby to dokonania w istocie kontroli planu miejscowego i zakwestionowania jego zapisów, czego w tym postępowaniu ani organy ani Sąd uczynić nie mogły.

Z tych też względów zarzuty nr 1, 2 i 6 są chybione. Organ nie naruszył wskazanych w nich przepisów prawa. Niezasadny jest również zarzut nr 5 tiret pierwsze, bowiem Wojewoda w sposób wystarczający odniósł się do kwestii zbędność stosowania w niniejszej sprawie art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przyjmując iż skoro plan nie zakazuje i nie ogranicza na całym terenie lokalizowania stacji bazowych, to przepisy te nie mogły zostać naruszone.

VI.

Nieuzasadnione są także zarzuty nr 3, 4 i 5 tiret 2 skargi.

Spółka wskazuje w nich, iż Wojewoda w sposób wadliwy i bez jakiegokolwiek uzasadnienia przyjął, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany ma jeszcze inne wady poza wskazaną przez organ I instancji niezgodnością z planem miejscowym, która stanowiła bezpośrednią i wyłączną podstawę decyzji odmownej Prezydent m.st. Warszawy. W konsekwencji organ II instancji miał naruszyć art. 139 k.p.a. bowiem orzekł na niekorzyść odwołującej się strony, poprzez przywołanie w postępowaniu drugoinstancyjnym okoliczności mających świadczyć o wadliwości projektu budowlanego, które nie były analizowane w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego. Nadto, nie wyjaśnił na jakiej podstawie prawnej uważa, iż moc anten powinna podlegać sumowaniu, jak również dlaczego należy uwzględniać skumulowane oddziaływanie sąsiedniej stacji bazowej.

W związku z powyższym należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie Wojewoda [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji przyjmując jako podstawę rozstrzygnięcia niezgodność projektowanego zamierzenia budowlanego z przepisami planu miejscowego. Jest to okoliczność niekwestionowana, wynikająca wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Sąd dostrzega jednakże, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Wojewoda [...] niepotrzebnie podniósł także inne wadliwości projektu, dotyczące chociażby wadliwości kopii mapy zasadniczej, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu, brak oznaczenia obszarów pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2, w tym oznaczenia skumulowanego zasięgu pól elektromagnetycznych pochodzących zarówno od stacji istniejącej, jak i projektowanej. Niemniej jednak uwagi te, choć zbędne, organ uczynił wyłącznie na marginesie głównych rozważań co do podstawy odmowy wydania decyzji pozytywnej. Sąd ponownie więc podkreśla, iż podstawą rozstrzygnięcia odmownego, tak w I jak i w II instancji, była tylko i wyłącznie niezgodność projektu z zapisami planu miejscowego co do wysokości planowanej konstrukcji.

W tych warunkach nie można przyjąć, aby podniesione przez Wojewodę inne uchybienia w projekcie miały jakikolwiek wpływ na końcowe rozstrzygnięcie organów, skoro wystarczające do wydania decyzji odmownej było już samo stwierdzenie niezgodność inwestycji z planem miejscowym, na co zresztą organy się wprost powołały. Wskazane wyżej zarzuty Spółki są zatem niezasadne, zaś Sąd uznaje za zbędną merytoryczną ocenę słuszności wskazywanych przez Wojewodę innych naruszeń prawa mających tkwić w przedłożonym projekcie budowlanym Spółki.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Sąd oddalił skargę.

..

-----------------------

13