Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1001/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Tatrzański decyzją z dnia 15 kwietnia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. B. oraz A. K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej – siedem budynków mieszkalnych jednorodzinnych z lokalami realizującymi usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów, dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, jeden budynek mieszkalny jednorodzinny z lokalem usługowym i dwiema kotłowniami gazowymi, wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodociągowa z wewnętrznymi zbiornikiem na wodę, kanalizacji sanitarnej, gazowa z kotłowniami gazowymi, wentylacji mechanicznej i grawitacyjnej, elektryczną, oraz zagospodarowaniem terenu obejmującym: komunikację pieszą, drogę wewnętrzną, parkingi, miejsce do gromadzenia odpadów stałych, wraz z zewnętrznymi instalacjami: elektryczną z oświetleniem terenu, kanalizacji deszczowej z drenażem, kanalizacji sanitarnej, przebudowę sieci gazowej, przebudowę sieci elektroenergetycznej; na działce ewid. nr [...] obręb [...] w Zakopanem.

Od powyższej decyzji odwołała się G. P.; B. W.; K. W. (działki nr [...]); [...] (działki nr [...] i [...]). Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 lipca 2021 r., znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że na terenie projektowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Szymony- Ustup, zatwierdzony uchwałą nr XLV/592/2013 z dnia 26 września 2013 r. Działka nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym w planie symbolem 1.MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przeznaczenie podstawowe terenu: a) budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne realizowane na już wydzielonych geodezyjnie działkach i na nowo wydzielonych działkach, o szerokości nie mniejszej niż 16 m (...). b) usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. Przeznaczenie dopuszczalne, realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego: a) wbudowane i dobudowane do budynków mieszkalnych usługi komercyjne, b) drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze, c) obiekty budowlane infrastruktury technicznej oraz drogi wewnętrzne i miejsca postojowe. Przedmiotem inwestycji jest dziesięć budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. W budynkach oznaczonych symbolami: S2, S3, S4, S5, S7, S8, S9 zaprojektowano po jednym lokalu mieszkalnym oraz jednym lokalu użytkowym do celu usług komercyjnych, polegających na wynajmie pokoi dla turystów. Powierzchnia całkowita lokali użytkowych wynosi odpowiednio: 28,29%; 28,42%; 28,42%; 25,94%; 28,29%; 28,42%; 28,29% i nie przekracza 30% powierzchni całkowitej poszczególnych budynków, co jest zgodne z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, według której przez budynek mieszkalny jednorodzinny, należy rozumieć: budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W budynkach oznaczonych symbolami: S1 i S10 wydzielono jeden lokal mieszkalny. W budynku oznaczonym S6 zaprojektowano jeden lokal mieszkalny oraz lokal usługowy, którego powierzchnia całkowita wynosi 25,94% powierzchni całkowitej budynku. Wobec powyższego stwierdzono, że przeznaczenie wszystkich budynków wchodzących w skład inwestycji jest zgodne z przeznaczeniem podstawowym (S2, S3, S4, S5, S7, S8, S9 oraz S1 i S10), bądź przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym (S6). Szeregowa forma zabudowy została ujęta w § 8 ust. 2 pkt 6a mpzp, który ustala realizację: budynków w zabudowie wolnostojącej lub zwartej, w tym bliźniaczej. Powierzchnia zabudowy wynosi 675,52 m2, co stanowi 36,66% terenu inwestycji i jest zgodne z § 8 ust. 2 pkt 3 mpzp, który stanowi, że: łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 50% powierzchni terenu inwestycji. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 598,17 m2, co stanowi 32,46%, co nie narusza wymagań zawartych w § 8 ust. 2 pkt 4 mpzp: zachowanie terenów biologicznie czynnych na nie mniej niż 30% powierzchni terenu inwestycji. Projektowana inwestycja spełnia również zasady ustalone w § 8 ust. 2 pkt 6 mpzp. Kubatura poszczególnych budynków wynosi: 379,5 m3; 817 m3; 794 m3; 794 m3; 794 m3; 807,17 m3; 794 m3; 794 m3; 817 m3; 379,5 m3 i mieści się w przedziale przyjętym w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. b, przewidzianym dla: budynku mieszkalnego jednorodzinnego do 1500 m3, a budynku realizującego usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych do 2500 m3. Wysokość usytuowania okapów dachów budynków wynosi do 4,98 m; a ich szerokości wynoszą od 1,18 m do 1,70 m i są większe niż wskazane 0,80 m, czym spełniono warunki zawarte w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. c i lit. d mpzp. Całkowita wysokość budynków S1 i S10 - równa: 9,695 m; budynków: S2, S3, S4, S5, S7, S8, S9 - wynosząca 12,745 m oraz budynku S6 - równa 10,755 m jest zgodna z określoną w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. e: całkowita wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków usług komercyjnych i drobnej wytwórczości nie może przekroczyć 11 m, a budynków realizujących usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych 13 metrów. Dachy, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 6 lit.: g, i, k mpzp, zaprojektowano, jako dwuspadowe o kącie nachylenia głównych połaci i lukarn wynoszącym 51°, kolorystyka pokrycia połaci dachowych jest grafitowa; przewidziano załamanie połaci i zmianę kąta jej nachylenia w strefie okapu na długości nie większej niż 1/3 długości połaci, zastosowano otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym jej miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany lukarny bez okapów), nie przekracza 1/2 długości całej połaci dachowej, natomiast łączna szerokość lukarn nie przekracza 2/3 długości całej połaci dachowej. Na elewacjach w kolorach pastelowych zastosowano miejscowe materiały typu: tynk, drewno, kamień (§ 8 ust. 2 pkt 6 lit.: j, l). Budynki: S1, S6 i S10 posiadają dwie kondygnacje nadziemne, w tym jedną w dachu, a budynki: S2, S3, S4, S5, S7, S8, S9 mają trzy kondygnacje nadziemne, w tym dwie w dachu, spełniając tym samym wymóg zawarty w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. f. Dla inwestycji przewidziano 36 miejsc postojowych: 32 w garażach i 4 na zewnątrz budynków, co jest zgodne z zapisem § 8 ust. 2 pkt 10 mpzp, który ustala realizację: nie mniej niż 2 miejsca postojowe na jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Na każdej działce, na której realizowane będą usługi - wynajem pokoi realizacja nie mniej niż 4 miejsca postojowe. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Starosta Tatrzański błędnie podał ilość miejsc postojowych w decyzji własnej: 24, zamiast 36. Spośród wskazanych w garażach 32 miejsc postojowych, część z nich to stanowiska zależne, z uwagi na dostęp do nich za pośrednictwem innych miejsc postojowych.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast przepisy art. 5 ww. ustawy nakazują, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania - projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ analizuje projekt budowlany w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu/ o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), wymaganiami ochrony środowiska, kompletności oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero, gdy Inwestor i projektowana inwestycja spełni przewidziane prawem wymogi, organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 pb. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 pb pozwoliła na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego m.in.: wszystkie strony i arkusze projektu zostały ponumerowane, zgodnie ze jego spisem zawartości; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (tom l, str. 58-62 projektu). Wojewoda Małopolski badając prawidłowość zastosowania w tej sprawie przytoczonych przepisów nie stwierdził błędów w zakresie działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołań organ stwierdził, że dostęp terenu do drogi publicznej jest jednym z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można mówić o uprawnieniach do wykonywania robót budowlanych na działce, która nie ma prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej. W § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sformułowano obowiązek zapewnienia dojścia i dojazdu do działki budowlanej i budynku do drogi publicznej. Oceniając zgodność projektu budowlanego z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, zdaniem organu, należy mieć na uwadze również art. 5 ust. 1 pkt 9 pb, zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem: dostępu do drogi publicznej, rozumieć należy: bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zatem dostęp przez drogę wewnętrzną też należy uznać za wystarczający. W omawianym przypadku układ komunikacji wewnętrznej został określony w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, którą stanowi droga publiczna - ul. [...] - oznaczona dodatkowo w planie miejscowym, symbolem 4.KDD - droga publiczna klasy dojazdowej. Jak wynika z dokumentów dostęp do drogi publicznej odbywa się pośrednio, przez drogę wewnętrzną złożoną z działek o użytku dr, nr: [...] (której właścicielem jest: Gmina Miasto Zakopane, co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]), [...] (na której ustanowiono służebność przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...], co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego w Zakopanem sygn. akt I Ns [...]) oraz [...] i [...] (której Inwestorzy są współwłaścicielami, co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...] Wojewoda Małopolski podkreślił, że w terenie istnieje już droga wewnętrzna mająca charakter powszechnie dostępnej dla wszystkich ulicy (jezdnia betonowa, która biegnie od jezdni betonowej ul. [...] do wielu działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi, w tym do działki inwestycyjnej). Szerokość jezdni stanowiącej dojazd wynosi 3 m, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia. W odniesieniu do powyższej analizy należy stwierdzić, że teren inwestycji ma zapewniony prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzną, przy której inwestycja jest zlokalizowana.

Ponadto organ stwierdził, że § 8 ust. 2 pkt 6 lit. e mpzp ustala zasad, zgodnie z którą całkowita wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków usług komercyjnych i drobnej wytwórczości nie może przekroczyć 11 m, a budynków realizujących usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych 13 metrów. W § 3 pkt 15 tego planu zawarta została definicja pojęcia całkowitej wysokości budynków, przez którą należy rozumieć: ustaloną w metrach odległość od średniej wysokości terenu do głównej kalenicy dachu budynku lub najwyższego elementu konstrukcji dachowej bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę masztów, dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Poprzez średni poziom terenu należy rozumieć średnią arytmetyczną pomiędzy najniższą i najwyższą rzędną istniejącego terenu, przylegającą bezpośrednio do budynku. Opierając się na powyższej definicji, projektant określił całkowite wysokości wszystkich budynków od S1 do S10 w części opisowej i rysunkowej projektu (tom IIA, str. 175-177 i 189-191) oraz w aktach sprawy organu l instancji (str. 165,194 - pisma pełnomocnika Inwestorów z 23 marca 2020 r. i 20.03.2020 r.). Z powyższych wyliczeń jednoznacznie wynika, że całkowita wysokość nie przekracza maksymalnych 13 m dla budynków realizujących usługi komercyjne, jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych (budynki: S2, S3, S4, S5, S7, S8, S9) i wynosi 12,745 m. Zachowano również całkowitą wysokość określoną w mpzp na poziomie 11 m dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych (budynki: S1 i S10), która wynosi 9,695 m. Natomiast dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym, oznaczonego, jako S6 wynosi 10,755 m. Powyższe parametry projektowanych budynków dowodzą, że warunki dotyczące wysokości całkowitych zawarte w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. e mpzp - zostały zachowane. Poddając analizie materiał dowodowy, Wojewoda Małopolski stwierdził, że Inwestorzy dołączyli do wniosku o pozwolenie na budowę m.in. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na działkę inwestycyjną nr [...], wypełniając tym samym obowiązek zawarty w art. 35 ust. 2 pkt 2 pb. Oświadczenia te zostały następnie uzupełnione o wskazanie tytułu, z którego wynika prawo - stosunku zobowiązaniowego. Organ II instancji dostrzegł, że w toku postępowania, Inwestorzy dołączyli do akt sprawy akt notarialny przedwstępnej umowy sprzedaży działki inwestycyjnej nr [...] i udziałów w działkach drogowych nr: [...]. Właściciele ww. działek byli od początku zawiadamiani o każdym etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji oraz umożliwiono im składanie uwag i zastrzeżeń. Jednakże nigdy takich nie złożyli, w tym nie zakwestionowali tytułu w postaci stosunku zobowiązaniowego, wskazanego przez inwestorów w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem, wobec oświadczenia inwestorów, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, że posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez powołanie się na stosunek zobowiązaniowy z podmiotem, który jest właścicielem działki i który tego stosunku nie zakwestionował - Wojewoda stwierdził, że brak było podstaw do podważania takiego oświadczenia. Podkreślono, że rezultatem przedwstępnej umowy sprzedaży, właścicielami działki, na której ma miejsce planowana inwestycja, stali się inwestorzy - H. B. i A. K. (ujawnia to księga wieczysta [...] Zatem tym bardziej, zarzut odwołującego się - że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane - jest bezzasadny.

W projekcie budowlanym (tom l str. 132-172), zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanych obiektów. Dołączona analiza oddziaływania, sporządzona w oparciu o m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednym z kryteriów pod kątem, którego wykonano analizę jest spełnienie § 13 i § 60 wt. Po zapoznaniu się z opracowaniem, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut nierzetelnego i nieprawidłowego zbadania wymogów wynikających z § 13 i § 60 wt, nie znajduje potwierdzenia. Dołączona analiza nasłonecznienia i przesłaniania została przeprowadzona dla budynków mieszkalnych na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz nr: [...] i [...] ponadto dla projektowanego budynku na działce nr [...] i jednoznacznie wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 wt. Należy podkreślić, że temat ten został bardzo szeroko wyjaśniony w materiale dowodowym przez autora projektu - mgr inż. arch. M. S., który posiada uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej i który złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli w jakiś zakresie, opracowanie jest niezrozumiałe i wymaga dodatkowych wyjaśnień, strona winna się zwrócić do organu administracji z konkretnie sformułowanym zapytaniem. Natomiast w przypadku kwestionowania prawidłowości jego sporządzenia, należy przedstawić inne opracowanie sporządzone przez osobę uprawnioną, z którego wynikać będzie odmienna ocena tego zagadnienia - odwołujący nie przedłożyli takiej analizy. Organ odwoławczy podkreślił, że brak jest podstaw do kwestionowania poprawności przedmiotowej analizy; w szczególności z uwagi na to, że została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość projektu spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 ust 4 pb wymaga, aby projektant, do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co w niniejszym przypadku zostało spełnione (tom l str. 6). Analiza w zakresie naturalnego oświetlenia pokoi w budynkach mieszkalnych na działkach sąsiednich oraz w budynku projektowanego potwierdza, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanymi w wewnętrznych licach ścian budynków istniejących, na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tych samych budynków, ani inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (tom l str. 134, 138-150). Powyższe dowodzi, że spełniony jest § 13 wt, tj. w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w przedmiotowych budynkach możliwe jest naturalne oświetlenie. Jak wynika z opracowania w zakresie nasłonecznienia pokoi w budynkach istniejących na działkach sąsiednich oraz w budynku projektowanym (tom l str. 134-135, 151-172) minimalny czas nasłonecznienia - co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00, określony w przepisie § 60 wt - został zachowany. Analizując opracowanie dotyczące zacieniania, Wojewoda Małopolski doszedł do wniosku, że akta sprawy wymagają dodatkowych wyjaśnień w celu ustalenia, czy (pomimo spełnienia warunku zawartego przez w § 60 wt), okna niektórych lokali mieszkalnych są zacieniane przez przedmiotową inwestycję, co jest okolicznością przesądzającą o konieczności uznania ich właścicieli za strony przedmiotowego postępowania. Wobec tego, pismem z 31 marca 2021 r. organ wezwał inwestora do wskazania na elewacjach budynków mieszkalnych wielorodzinnych ul. [...] DEFG (usytuowanych na działkach nr: [...], [...] oraz [...] i [...]) wędrówki cienia rzucanego przez projektowane dziesięć budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, poprzez wskazanie okien lokali mieszkalnych - z podaniem numerów tych lokali - które są zacieniane (także w niewielkim stopniu). Do uznania, że zostały naruszone warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich nie wystarcza subiektywne poczucie właściciela nieruchomości, o ile nie znajduje ono oparcia w obowiązującym przepisie prawa materialnego. Według organu II instancji, ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy decydować będą o wybudowaniu obiektów budowlanych, miejscu zlokalizowania i ich rodzaju, czy funkcji. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela sąsiedniej nieruchomości całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Nieuniknione jest to, że realizacja inwestycji stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania. Ocena decyzji w aspekcie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wymaga uwzględnienia, czy inwestor realizujący inwestycję nie narusza interesu prawnego stron postępowania w sposób niezgodny z prawem. Wskazać należy, że Starosta Tatrzański; podjął szereg działań zmierzających do prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę; niemniej jednak; uzupełniona analiza zacieniania dowiodła, że niektórzy właścicieli lokali mieszkalnych budynków położonych na działkach sąsiednich nr [...] i [...], (których właściciele tworzą Wspólnotę Mieszkaniową [...] w Z.) - posiadają indywidualny interes prawny, który umożliwia uczestnictwo w postępowaniu w charakterze strony, oprócz reprezentującego wszystkich jej członków - Zarządu Wspólnoty. W tych okolicznościach zarzut nieprawidłowego ustalenia kręgu stron ww. postępowania, tym samym naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 20 pb, poprzez nieuznanie za strony postępowania podmiotów, które taki przymiot winny posiadać: a to właścicieli lokali zlokalizowanych w budynkach przy ulicy [...] w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, na które to lokale oddziaływanie planowanej inwestycji jest największe - należy uznać za niezasadny.

Odpowiadając na zarzuty dotyczące powierzchni biologicznie czynnej, organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Na etapie postępowania odwoławczego, autor projektu, doprowadził do spójności część opisową projektu zagospodarowania terenu (tom l, str. 65) z pismem inwestora z 4 lutego 2020 r. (str. 165 akt sprawy organu l instancji) odnoszącym się do uzupełnienia projektu w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Odpowiadając na pkt l.7 postanowienia z 15 maja 2019 r., projektant uszczegółowił sposób obliczania powierzchni biologicznie czynnej przewidzianej dla inwestycji w wyniku czego otrzymał 598,17 m2 powierzchni biologicznie czynnej co stanowi 32,46% powierzchni działki inwestycyjnej. Wykonano wówczas dodatkowe rysunki: ZT7-ZT11 (tom l, str. 79-82), na których przedstawiono graficznie wyliczenie powierzchni biologicznie czynnej z pokazaniem podziału terenu na figury geometryczne. Jako teren biologicznie czynny przyjęto oprócz trawników liczony w 100%, również teren utwardzony eko kratą, na którym zlokalizowane zostały miejsca parkingowe (tom l, str. 83). Teren utwardzony eko kratą liczony został w 50%. Przyjęte rozwiązanie jest prawidłowe i spełnia wymogi dla terenu biologicznie czynnego, o których mowa a § 3 pkt 22 wt, bowiem teren utwardzony eko kratą umożliwia zarówno naturalną wegetację roślin, jak i retencję wód opadowych. Przyjęto, że 50 % terenu utwardzonego eko kratą jest terenem biologicznie czynnym, choć, jak wynika to z dodatkowo dołączonej karty materiałowej eko kraty oraz deklaracji właściwości użytkowych eko kraty (tom l, str. 87-88); można byłoby przyjąć 85 % terenu, tj. w procencie wskazanym przez producenta.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w Z. zarzucając naruszenie:

1/ art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) w związku z art. 75, art. 77 k.p.a. (zbieranie i ocena dowodów) i art. 80 k.p.a. (swobodna ocena dowodów) - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz pominięcie słusznego interesu odwołującej oraz sprzeczną z zebranym materiałem dowodowym ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez ustalenie, że planowana inwestycja posiada wymagany dostęp do drogi publicznej, jak również, że jej parametry są zgodne z obowiązującym MPZP Szymony Ustup;

2/ art. 35 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wszechstronnej i całościowej oceny okoliczności sprawy w zakresie analizy zgodności wnioskowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, MPZP Szymony Ustup oraz poprzez pominięcie istotnych dowodów w sprawie,

3/ art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. (wyjaśnienie zasadności przesłanek) - poprzez brak wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, oraz poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia na jakiej podstawie organ uznał, iż wysokość budynków spełnia wymogi określone w MPZP Szymony Ustup, podczas gdy z analizy projektu jednoznacznie wynika, iż projektowane budynki są za wysokie i przekraczają normy przewidziane w MPZP,

4/ art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji elementów wymaganych tym przepisem, w szczególności przyczyn, z powodu których uznano, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przedłożona dokumentacja, spełniają warunki dla zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z precyzyjnym wskazaniem podstaw tego rozstrzygnięcia,

5/ art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego - poprzez jego błędne zastosowanie, prowadzące do ustalenia w sposób nieprawidłowy kręgu stron postępowania, a tym samym zarzut nieważności postępowania,

6/ art. 15 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. - poprzez pominięcie właścicieli lokali znajdujących się w budynkach przy ul. [...] w zakresie udziału w postępowaniu przed organem l instancji, które to naruszenie zaakceptował organ II instancji,

7/ art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w zaniechaniu wydania decyzji uchylającej pozwolenie na budowę i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, pomimo zaistnienia ku temu przesłanek,

8/ art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o twierdzenia i opinie Inwestora, bez merytorycznej oceny tej materii, w szczególności w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami MPZP Szymony Ustup, podczas gdy projektowana inwestycja narusza ustalenia zawarte w MPZP Szymony Ustup, co najmniej w zakresie projektowanej wysokości budynków.

9/ art. 33 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że złożony przez inwestorów wniosek zasługuje na uwzględnienie, w sytuacji, gdy nie spełnia on wymogów przewidzianych normami prawa budowlanego,

10/ art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit. b) Prawa budowlanego w związku z art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz §14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż spełniony został warunek zapewnienia dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, w sytuacji, gdy inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej,

11/ art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, jako ze pomimo braku spełnienia przez Inwestora wszelkich wymagań art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy powinien wydać decyzję odmowną, m.in. z uwagi na niezgodność projektu z MPZP Szymony Ustup,

12/ art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego - poprzez zatwierdzenie dokumentacji projektowej w pierwotnym brzmieniu, pomimo dokonania w niej istotnych zmian w postępowaniu przed organem II instancji, co do których to zmian nie zostały ponowione żadne wymagane art. 35 ust. 1 pkt. 3) Prawa budowlanego uzgodnienia;

13/ art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzez zaniechanie przez organy weryfikacji dokumentacji projektowej w zakresie jej zgodności z MPZP Szymony Ustup, co w konsekwencji doprowadziło do wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy winna zostać wydana decyzja odmawiającą zatwierdzenia ww. projektu.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu II instancji do ponownego rozpatrzenia i wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem twierdzeń i zarzutów przedłożonych w skardze.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 9 grudnia 2021 r. uczestniczka H. B. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiot sądowej kontroli stanowi decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtuje art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: p.b.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić należy również treść art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Wskazać należy ponadto, że zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tylko w taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 p.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) Organ zobowiązany jest przy tym ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Zdaniem Sądu przywołane wyżej wymagania materialnoprawne zostały spełnione w odniesieniu do wniosku inwestorów oraz przedłożonego przez nich projektu budowlanego, co też prawidłowo zostało zweryfikowane przez organy architektoniczno-budowlane i znalazło wyraz w wydanej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Sąd nie znalazł podstaw, by stanowisko organów podważyć.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie zachodziła podstawa do zakwestionowania ustaleń organów administracji w przedmiocie spełnienia warunku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szymony-Ustup, przyjętego uchwałą Rady Miasta Zakopane nr XLV/592/2013 z dnia 26 września 2013 r. Teren inwestycji znajduje się w tym planie na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1 MN). Szczegółowa analiza istotnych ze względu na treść miejscowego planu znalazła się w zaskarżonej decyzji i nie jest konieczne jest przytaczanie w tym miejscu. Wątpliwości skarżącej Wspólnoty wzbudzała kwestia zachowania zgodnej z miejscowym planem wysokości projektowanych obiektów. Zgodnie z § 3 pkt 15 miejscowego planu przez całkowitą wysokość budynku należy rozumieć ustaloną w metrach odległość od średniej wysokości terenu do głównej kalenicy dachu budynku lub najwyższego elementu konstrukcji dachowej bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę masztów, dźwigów i innych pomieszczeń technicznych. Przy czym § 3 pkt 15 zd. 2 planu określa definicję legalną średniego poziomu terenu, przyjmując, że należy przez nią rozumieć średnią arytmetyczną pomiędzy najniższą i najwyższą rzędną istniejącego terenu, przylegającą bezpośrednio do budynku. Takie właśnie parametry przyjęto w projekcie budowlanym, a ślad za tym Wojewoda Małopolski słusznie uznał, że wysokość projektowanych budynków mieści się w parametrach dopuszczonych w § 8 ust. 2 pkt 6 lit. e miejscowego planu, tj. do 11 m dla budynków jednorodzinnych oraz budynków usług komercyjnych i drobnej wytwórczości (budynki S1, S6, S10) oraz do 13 m dla budynków realizujących usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych (budynki S2, S3, S4, S5, S7, S8, S9). Sąd nie znalazł również powodu, by zakwestionować podane w projekcie rzędne terenu, ani też ustalone na tej podstawie parametry podane w części opisowej i rysunkowej projektu (vide: tom IIA projektu, k. 175-177, 189-191, pisma inwestorów – k. 161-165 akt organu I inst.).

Sąd nie dopatrzył się również podstaw do zakwestionowania ustaleń co do zgodności projektu z miejscowym planem w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem organu wynosi ona 598,17 m2, co stanowi 32,46 % powierzchni terenu inwestycji i spełnia wymóg § 8 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu. Stanowi on, że łączna powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 50% powierzchni terenu inwestycji. Dopuszczalne było w świetle § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065, dalej: r.w.t.) zaliczenie do tej powierzchni 50% powierzchni parkingu z eko kraty, jako terenu umożliwiającego zarówno naturalną wegetację roślin, jak i retencję wód opadowych. Parametry eko kraty wykazane zostały kartą materiałową dołączoną do projektu (tom I projektu, k. 87-88).

Dalej, z akt administracyjnych oraz z zaskarżonej decyzji wynika, że poddano właściwej analizie zgodność projektu budowlanego z przepisami szczególnymi. W zakresie wykazania spełnienia wymogów § 13 i 60 r.w.t. inwestorzy przedłożyli analizę nasłoneczniania i przesłaniania sporządzoną przez autora projektu arch. M. S., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń (tom I projektu, k. 132 – 172). Na żądanie organu, analiza ta została uszczegółowiona i uzupełniona (k. 243-329 akt organu I inst.). W ocenie Sądu na podstawie tej analizy Wojewoda mógł przyjąć zarówno, że spełnione zostały wymogi przywołanych przepisów § 13 i 60 r.w.t., jak i ustalić krąg stron postępowania, o czym dalej.

Należało również stwierdzić, że spełniony został wymóg dostępu inwestycji do drogi publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Stosownie zaś do § 14 ust. 1 r.w.t., do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych.

Z powyższych regulacji wynika, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że przywoływany w skardze art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. 2021 r. poz. 741, dalej: u.p.z.p.) stanowi definicję dostępu do drogi publicznej na potrzeby regulacji tej ustawy, w szczególności w związku z przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy, o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Definicja ta może być posiłkowo odnoszona do regulacji dotyczącej pozwolenia na budowę, chociażby z tej przyczyny, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, jeśli nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest etapem procesu inwestycyjnego poprzedzającym uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z przywołanym art. 2 pkt 14 u.p.z.p., przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Jak wynika z projektu budowlanego, inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ul. [...]. Dostęp ten ma charakter pośredni, przez działki drogowe o numerach: [...], [...]. Właścicielem działki nr [...] jest Gmina Miasto Zakopane (vide: kw [...]). Działka nr [...] jest obciążona służebnością przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...], tj. działki inwestycyjnej (vide: postanowienie Sądu Rejonowego w Zakopanem, I Ns 928/16). Zaś działki nr [...] pozostają we współwłasności inwestorów (vide: kw nr [...]).

Uznając opisany powyżej sposób dostępu do drogi publicznej za spełniający warunek, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., Sąd miał na względzie, że współwłaściciel, w przypadku braku podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej, może korzystać z rzeczy wspólnej, co oznacza, że może również korzystać z przejazdu przez działkę wspólną, tak zresztą jak pozostali współwłaściciele. Nie jest do tego potrzebna zgoda pozostałych współwłaścicieli. Przejazd współwłaściciela przez działkę nie stanowi, co oczywiste, czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością wspólną. Z charakteru współwłasności wynika uprawnienie do współposiadania w zakresie nie wyłączającym pozostałych współwłaścicieli, o czym stanowi art. 206 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2021 r. poz. 2459, dalej: k.c.). Uprawnienie to wynika z prawa współwłasności, jako prawa własności przysługującego niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.). Prawo to cechuje jedność przedmiotu własności, wielość podmiotów i niepodzielność samego prawa. Niepodzielność prawa wyraża się w tym, że każdy ze współwłaścicieli ma prawo do całej rzeczy. Posiadanie rzeczy przez współwłaściciela jest zatem posiadaniem właścicielskim i samoistnym; stanowi realizację jego niepodzielnego prawa do rzeczy (zob. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2267/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd miał również na względzie, że - jak wynika z ustaleń Wojewody - w terenie istnieje już droga wewnętrzna mająca charakter ulicy powszechnie dostępnej, stanowiąca dojazd do innych działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Szerokość jezdni tej drogi spełnia wymogi § 14 ust. 1 r.w.t.

Sąd nie stwierdził naruszenia pozostałych wymogów zatwierdzenia projektu budowlanego i przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym co do kompletności projektu i złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, nie uwzględnionych w powyższych wywodach Sąd wskazuje, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., a także naruszenia art. 15 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 28 k.p.a. nie mogły doprowadzić ani do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ani do jej uchylenia. Z akt sprawy oraz z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda Małopolski poddał krytycznej analizie podany przez projektanta obszar oddziaływania inwestycji oraz ustalony przez organ pierwszej instancji krąg stron postępowania. Wyniki tej analizy znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśniono w szczególności, że zakresem obszaru oddziaływania objęto działki sąsiednie w stosunku do terenu inwestycji, o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W odniesieniu do działek nr [...] i [...] stroną w postępowaniu była Wspólnota Mieszkaniowa [...], którą w toku postępowania reprezentował zarządca. Wojewoda uwzględnił ponadto interesy właścicieli lokali mieszkalnych zacienionych w wyniku realizacji projektowanej inwestycji. Zauważyć należało przy tym, że właściciele poszczególnych lokali, do których skierowano zaskarżoną decyzję, jak i właściciele pozostałych lokali, których za strony nie uznano, nie zakwestionowali kontrolowanej decyzji. Tymczasem w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wada decyzji stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (dotycząca pozbawienia strony, bez jej winy, możliwości udziału w postępowaniu), stanowi podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2018 r., II OSK 1837/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podsumowując, Sąd stwierdza, że postępowanie administracyjne, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, przeprowadzono zgodnie z wymogami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, a nadto z art. 8, art. 9, art. 11, art. 15. Uzasadnienie decyzji realizuje właściwie wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., wykazując, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa i właściwie zastosowały normy prawa, konfrontując je z kompletnym materiałem dowodowym. Wystarczająco odniesiono się zarzutów zgłoszonych w odwołaniach.

Wobec przedstawionych okoliczności sprawy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.