Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 576/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 1a ust. 1 pkt 3, pkt 4, ust. 2, ust. 2a, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art.3
journal: Dz.U. 2019 poz 1292
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 576/20 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r., sprawy ze skarg T. L.-W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata: 2015, 2016, 2017 i 2018 - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. wydał w stosunku do T. L.-W. następujące decyzje:

z dnia 3 stycznia 2015 r. nr [...], którą ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2015 odnośnie nieruchomości położonej w K. kwocie 3.503,00 zł,

z dnia 7 stycznia 2016 r. [...] którą ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2016 odnośnie nieruchomości położonej w K . w kwocie 3.499,00 zł,

z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...], którą ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2017 odnośnie nieruchomości położonej w K, w kwocie 3.476,00 zł,

z dnia 2 stycznia 2018 r. nr [...] którą ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2018 odnośnie nieruchomości położonej w K. w kwocie 3.550,00 zł.

Następnie, po uzyskaniu informacji, że ww. nieruchomość jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej o zróżnicowanym charakterze (handlowej, biurowej i hotelowej), Prezydent Miasta K. postanowieniami z dnia 23 listopada 2018 r. nr [...] wznowił postępowania podatkowe zakończone ostatecznymi decyzjami tego organu z dnia 3 stycznia 2015 r. nr [...] z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [...] z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...] i z dnia 2 stycznia 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2015-2018.

W dniu 18 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzje:

nr [...], którą uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia 3 stycznia 2015 r. nr [...] i ustalił T. L.-W. wysokość zobowiązania z tytułu podatku za 2015 r. w zakresie nieruchomości położonej w K. w kwocie 28.668,00 zł,

nr [...], którą uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia 7 stycznia 2016 r. nr [...] i ustalił T. L-W. wysokość zobowiązania z tytułu podatku za 2016 r. w zakresie nieruchomości położonej w K. w kwocie 28.461,00 zł.

Z kolei w dniu 19 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzje:

nr [...] którą uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...] i ustalił T. L-W. wysokość zobowiązania z tytułu podatku za 2017 r. w zakresie nieruchomości położonej w K w kwocie 29.207,00 zł,

nr [...] którą uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia 2 stycznia 2018 r. nr [...] i ustalił T. L-W. wysokość zobowiązania z tytułu podatku za 2018 r. w zakresie nieruchomości położonej w K. w kwocie 30.325,00 zł.

Uzasadniając swoje decyzje organ I instancji podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż T. L-W. od 2007 r. jest jedynym właścicielem działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K. o pow. 402 m2, na której posadowiony jest budynek mieszkalny w Krakowie. W przedmiotowym budynku nie ma wyodrębnionych lokali, istnieje tylko umowna numeracja poszczególnych pomieszczeń jak również ich umowna funkcja. Organ ustalił, iż powierzchnia użytkowa budynku w latach 2015 – 2016 (według szczegółowego zestawienia przedstawionego przez właścicielkę) wynosiła 1.421,69 m2, a z uwzględnieniem wysokości 1.304,61 m2. Z kolei powierzchnia użytkowa tego budynku w latach 2017 – 2018 (według szczegółowego zestawienia przedstawionego przez właścicielkę) wynosiła 1.415,31 m2, a z uwzględnieniem wysokości 1.298,23 m2. Zgodnie z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej T. L-W. posiada status przedsiębiorcy - od 1 lutego 2008 r. działa pod firmą T. L-W. Organ I instancji stwierdził, że jako główne PKD firmy wskazano 68.20.Z, tj. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi z głównym adresem wykonywania działalności Ł . Prezydent Miasta K. wskazał, że od roku 2002 nieruchomość w Krakowie została zgłoszona do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, niebędących obiektami hotelarskimi oraz pól biwakowych na terenie Gminy Miejskiej K.. Zgłoszenia do ewidencji w roku 2002, zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 238), dokonał przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie tzn. firma H. W dniu 5 grudnia 2011 r. do Wydziału Turystyki UMK została zgłoszona informacja od firmy H. z siedzibą Ł. iż obiekt w K. zostaje zamknięty z powodu remontu do odwołania, a w dniu 2 czerwca 2012 r. informacja o wznowieniu działalności w tym obiekcie. Prezydent Miasta K. dodał, że pismem z dnia 3 października 2019 r. nr, [...]zwrócił się z prośbą do Wydziału Mieszkalnictwa UMK o udzielenie informacji, czy w okresie od 2014 r. w budynku były lokale zajęte na podstawie przydziału kwaterunkowego lub zajęte przez osoby, w stosunku do których został wydany wyrok eksmisyjny z prawem do lokalu socjalnego. W odpowiedzi na powyższe pismo Wydział Mieszkalnictwa UMK w dniu 6 listopada 2019 r. przesłał informację, iż od września 1946 r. lokal nr [...]został objęty przez najemczynię na podstawie przydziału nr [...] stosownie do art. 17 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r. nr 47 poz. 227). Mając powyższe na uwadze organ I instancji uznał, iż nieruchomość w latach 2015 - 2018 roku była zajęta na działalność gospodarczą. Równocześnie organ uznał, iż należy wyłączyć z opodatkowania stawką przewidziana dla działalności gospodarczej lokal nr [...], który był zajęty na podstawie przydziału do 27 kwietnia 2017 r.

W odwołaniach od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 i 19 grudnia 2019 r. T. L-W wniosła o ich uchylenie i przekazanie spraw temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzjom organu I instancji odwołująca zarzuciła naruszenie:

przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

art. 187 § 1 w zw. z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne zgromadzenie i rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności dowodów z dokumentów, pozostawienie zaistniałych wątpliwości bez wyjaśnienia, niezakomunikowanie stronie o fakcie znanym organowi z urzędu, tj. informacji ujętych w protokole kontroli z dnia 4 czerwca 2019 r., niewprowadzenie protokołu z dnia 4 czerwca 2019 r. do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2015-2018;

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie zaskarżonej decyzji na dowodach nieznajdujących się w aktach sprawy, tj. opiniach klientów o niesprecyzowanych lokalach, a znajdujących się na portalu www.tripadvisor.com, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2015- 2018;

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na treści umowy najmu z dnia 29 grudnia 2011 r. i pominięciu pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności umów najmu poszczególnych lokali w celach mieszkalnych, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2015-2018;

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne i błędne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że H. objął w posiadanie całość nieruchomości znajdującej się w K. na podstawie umowy najmu z dniem 29 grudnia 2011 r. w celu wykonania remontu, który to wniosek oparty został na treści decyzji nr [...] z dnia 28 października 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wewnętrznej windy wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną oraz wzmocnieniem fundamentów, decyzji nr [...] z dnia 29 marca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "Przebudowa parteru" w sytuacji, gdy z treści decyzji wynika, że skierowane zostały do odwołującej, a zatem ona była podmiotem przeprowadzającym remont, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2018;

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie metrażowej podstawy opodatkowania zakwalifikowanej do stawki podatku od nieruchomości obowiązującej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie metrażowej podstawy opodatkowania zakwalifikowanej do stawki podatku od nieruchomości obowiązującej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

art. 210 ust. 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji do przedstawionych przez odwołującą umów najmu na poszczególne lokale mieszkalne, wyjaśnień w zakresie treści i znaczenia umowy najmu z dnia 29 grudnia 2011 r., niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, co doprowadziło do naruszenia zasady wyjaśnienia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu jak również wydania decyzji z naruszeniem jej konstruktywnych elementów, tj. treści uzasadnienia;

przepisów prawa materialnego, a to:

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem błędnego ustalenia, że grunt pod budynkiem w K. był w całości w posiadaniu przedsiębiorcy i był gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej;

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem błędnego ustalenia, że budynek w K. był w całości w posiadaniu przedsiębiorcy i był budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W dniu 30 marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało decyzje:

nr[...] którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 18 grudnia 2019 r. nr [...] dotyczącą podatku od nieruchomości za rok 2015,

nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 18 grudnia 2019 r. nr [...] dotyczącą podatku od nieruchomości za rok 2016,

nr [...] którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] dotyczącą podatku od nieruchomości za rok 2017,

nr [...] którą utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 grudnia 2019 r. nr [...] dotyczącą podatku od nieruchomości za rok 2018.

W uzasadnieniu swoich decyzji organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż T. L-W. od 2007 r. jest jedynym właścicielem działki nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna K. o pow. 402 m2, na której posadowiony jest budynek mieszkalny w K..

W przedmiotowym budynku nie ma wyodrębnionych lokali, istnieje tylko umowna numeracja poszczególnych pomieszczeń jak również ich umowna funkcja. Powierzchnia użytkowa w budynku według szczegółowego zestawienia przedstawionego przez właścicielkę wynosiła: w roku 2015 i 2016 - 1.421,69 m2, a z uwzględnieniem wysokości 1.304,61 m2, w roku 2017 - 1.415,31 m2, a z uwzględnieniem wysokości 1.298,23 m2, w 2018 r. - do sierpnia 1.415,31 m2, natomiast od września 1411,14 m2 (zmiana powierzchni została spowodowana aktualizacją pomiarów po zakończeniu prac remontowych), a z uwzględnieniem wysokości 1.298,23 m2 i 1.294,33 m2 od września.

Organ odwoławczy wskazał, że z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że T. L-W. posiada status przedsiębiorcy, od 1 lutego 2008 r. działa pod firmą T. L-W. Jako główne P. firmy wskazano [...], tj. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi z głównym adresem wykonywania działalności Ł.

Następnie Kolegium stwierdziło, że jak wynika z akt sprawy od roku 2002 nieruchomość w K. została zgłoszona do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, niebędących obiektami hotelarskimi oraz pól biwakowych na terenie Gminy Miejskiej K.. Zgłoszenia do ewidencji w roku 2002, zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 238), dokonał przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie tzn. firma H. W dniu 5 grudnia 2011 r. do Wydziału Turystyki UMK. została zgłoszona informacja od firmy H. z siedzibą Ł. u, iż obiekt przy w K. zostaje zamknięty z powodu remontu do odwołania. Z kolei w dniu 2 czerwca 2012 r. do Wydziału Turystyki UMK wpłynęła od ww. przedsiębiorcy informacja o wznowieniu działalności w nowo otwartym, po gruntownym remoncie obiekcie przy . Firma H. w dniu 21 września 2012 r. zmieniła nazwę obiektu z "A. na "L.

Kolegium wskazało również, że organ I instancji pismem [....] z dnia 3 października 2019 r. zwrócił się do Wydziału Mieszkalnictwa UMK o udzielenie informacji czy w okresie od 2014 w budynku przy ul. były lokale zajęte na podstawie przydziału kwaterunkowego lub zajęte przez osoby, w stosunku do których został wydany wyrok eksmisyjny z prawem do lokalu socjalnego. W odpowiedzi na powyższe pismo Wydział Mieszkalnictwa UMK 6 listopada 2019 r. przesłał informację, iż od września 1946 r. lokal nr 14 został objęty przez najemczynię na podstawie przydziału nr [...] Na podstawie ww. przydziału z mieszkania korzystała M.K. zameldowana w nim do dnia 27 kwietnia 2017 r.

Organ II instancji podniósł, że w zestawieniu przeznaczenia lokali, które zostało przedstawione przez odwołującą lokal nr [...] został wykazany jako pustostan. Natomiast jej pełnomocnik w złożonych w piśmie z dnia 2 grudnia 2019 r. wyjaśnieniach wskazał na czasowe zameldowanie w tym lokalu w okresie od 5 stycznia 2018 r. Kolegium zwróciło także uwagę na umowę, którą odwołująca zawarła w dniu 29 grudnia 2011 r. z firmą H. Przedmiotowa umowa wskazuje wprost w pkt 1.1 lit. a i b, które lokale zostały oddane w najem firmie H. Są to lokale o nadanej umownie numeracji [...]wraz z klatką, piwnicą i strychem. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż ta część budynku z dniem umowy została przekazana w posiadanie przedsiębiorcy, którego działalność gospodarcza opiera się na usługach hotelowych. Zdaniem SKO, nie ulega wątpliwości, że umowa opierała się również na współpracy Wynajmującego oraz Najemcy w związku z przeprowadzeniem remontu w budynku mającym w efekcie przystosować lokale do najmu w ramach działalności firmy H.

Organ II instancji podniósł, że pełnomocnik odwołującej w piśmie z dnia 2 grudnia 2019 r. wskazał, iż z uwagi na różne etapy przeprowadzenia remontu w poszczególnych pomieszczeniach budynku nie wszystkie lokale wymienione w umowie zostały udostępniane firmie H. Jednak w treści umowy nie ma stosownych zapisów na potwierdzenie ww. twierdzeń. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, iż odpisy amortyzacyjne budynku dokonywane były w działalności gospodarczej właścicielki nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że od stycznia 2008 r. budynek został zaewidencjonowany jako składnik (środek trwały) majątku firmy podatnika.

Powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości organ odwoławczy wyjaśnił, że środki trwałe muszą być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej albo oddane do użytku na podstawie umowy najmu lub dzierżawy. Amortyzacja środków trwałych polega na dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych, które określają zużycie składników majątku. Odpisy amortyzacyjne dokonywane są przez systematyczne planowanie rozłożenia wartości danej rzeczy na czas amortyzacji. Zatem nieruchomość która jest zaewidencjonowana jako środek trwały w firmie jest przeznaczona przede wszystkim na potrzeby tejże firmy. A dalsze oddanie do użytku innemu przedsiębiorcy na podstawie umowy oznacza, iż ta nieruchomość staje się przedmiotem w generowaniu zysków dla jednej i drugiej strony.

W ocenie Kolegium, rację ma organ I instancji, że umowa zawarta z firmą H. sp. c. dotyczyła wykonania inwestycji poprzez remont nieruchomości położonej w Krakowie, nie mniej jednak głównym jej celem było oddanie nieruchomości najemcy do prowadzenia działalności w zakresie wynajmu. Jak wskazano w preambule do umowy celem remontu było przystosowanie nieruchomości do podjęcia i wykonywania przez najemcę działalności gospodarczej. Zatem zdaniem organu II instancji, powierzchnię wynajętej nieruchomości należy uznać za zajętą na działalność gospodarczą, ponieważ prace remontowe służyły podniesieniu standardu obiektu, gdyż służył on celom wynajmu krótkoterminowego również przed zawarciem tej umowy. Organ dodał, że o ile w preambule umowy wskazano jako cel wspólne wykonanie inwestycji poprzez remont nieruchomości to zgodnie z zapisem zawartym w pkt 7 umowy, gdzie wynajmujący wyraża zgodę na wynajmowanie powierzchni lokali enumeratywnie wymienionych w umowie, należy uznać, iż jest to umowa najmu. Organ II instancji podkreślił przy tym, że zgodnie z przedłożonym kopiami dzienników budowy wszelkie prace w tym wykończeniowe zostały zakończone w 2017 r., natomiast strony 10 lipca 2018 r. podpisały aneks do umowy z dnia 29 grudnia 2011 r. zmieniając zapis tylko odnoszący się do czasu trwania umowy. Podstawowym celem umowy był zatem najem.

W ocenie Kolegium, słusznie organ I instancji podkreślił, że równolegle z prowadzonymi pracami remontowymi obiekt noclegowy był udostępniany turystom/klientom. Świadczy o tym zarówno wpis do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, niebędących obiektami hotelarskimi oraz pól biwakowych na terenie Gminy Miejskiej K. oraz opinie klientów zamieszczone na stronie internetowej.

Mając powyższe na uwadze SKO stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż nieruchomość w latach 2015-2018 była zajęta na działalność gospodarczą, jednocześnie uznając, iż należy wyłączyć z opodatkowania stawką przewidziana dla działalności gospodarczej lokal nr ...] który był zajęty na podstawie przydziału do 27 kwietnia 2017 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3). Kolegium stwierdziło, że co prawda do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami jednak z treści art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że ustawodawca przewidział możliwość opodatkowania budynków mieszkalnych lub ich części stawką podatkową przewidzianą dla działalności gospodarczej w przypadku ich zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Kolegium podkreśliło także, że działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646 ze zm.). Działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Do 30 kwietnia 2018 r. obowiązywała definicja działalności gospodarczej z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm.), zgodnie z którą była to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zdaniem Kolegium, działalność odwołującej, jak i najemcy jest taką działalnością. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że organ I instancji prawidłowo uchylił swoje wcześniejsze decyzje w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2015-2018 oraz ustalił zobowiązanie podatkowe w nowej wysokości.

Nie zgadzając się z powyższymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K, T. L-W. wniosła na nie skargi, domagając się ich uchylenia wraz z poprzedzającymi je decyzjami Prezydenta Miasta K. z dnia 18 i 19 grudnia 2019 r. Zaskarżonym decyzjom skarżąca zarzuciła:

naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

naruszenia art. 233 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z 187 § 3 w zw. z art. 235 w zw. z w zw. z art. 191 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez:

nierzetelne rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i niewyjaśnienie powstałych wątpliwości, a polegających w szczególności na wydaniu decyzji w oparciu o uznanie, że na podstawie umowy z dnia 29 grudnia 2011 r. zawartej przez skarżącą z H. s.c., opisana w umowie część nieruchomości przy w K. oddana w najem na cele prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności z przedłożonych przez skarżącą poszczególnych umów najmu, polisy ubezpieczeniowej, zeznań podatkowych wprost wynika, że strona wynajęła cześć lokali wskazanych w umowie zawartej z H. s.c. samodzielnie, z przeznaczeniem na cele mieszkalne, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez organ stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2015-2018;

nierzetelne rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, a polegających w szczególności na wydaniu decyzji z pominięciem faktów znanych organowi z urzędu oraz ustaleń innego organu, tj. informacji ujętych w protokole kontroli z dnia 4 czerwca 2019 r., przeprowadzonej przez Wydział ds. Turystyki, z których jednoznacznie wynika, że części budynku, również ta objęta umową zawartą przez stronę z H. przeznaczono na cele mieszkalne, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2015-2018;

nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie powstałych wątpliwości, a w konsekwencji oparcie zaskarżonej decyzji na dowodach nieznajdujących się w aktach sprawy, tj. opiniach klientów o niesprecyzowanych lokalach i ich powierzchniach oraz z nieokreślonego okresu czasu, a znajdujących się na portalu www.tripadvisor.com, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2015-2018;

nierzetelne i błędne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że H. s.c. objął w posiadanie całość nieruchomości objętej umową najmu, znajdującej się przy w Krakowie z dniem 29 grudnia 2011 r. w celu wykonania remontu, który to wniosek oparty został na treści decyzji nr [...]z dnia 28 października 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wewnętrznej windy wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną oraz wzmocnieniem fundamentów, decyzji nr[,,,] dnia 29 marca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "Przebudowa parteru" w sytuacji, gdy z treści decyzji wynika, że skierowane zostały do T. L.W. zatem ona była podmiotem przeprowadzającym remont, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2015-2018;

nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie metrażowej podstawy opodatkowania zakwalifikowanej do stawki podatku od nieruchomości obowiązującej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej;

nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie metrażowej podstawy opodatkowania zakwalifikowanej do stawki podatku od nieruchomości obowiązującej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

nierzetelne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie metrażowej podstawy opodatkowania zakwalifikowanej do stawki podatku od nieruchomości obowiązującej dla budynków mieszkalnych;

naruszenia art. 210 ust. 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji do przedstawionych przez skarżącą umów najmu na poszczególne lokale mieszkalne, wyjaśnień w zakresie treści i znaczenia umowy najmu z dnia 29 grudnia 2011 r., brak odniesienia się w uzasadnieniach decyzji do protokołu kontroli z dnia 4 czerwca 2019 r., niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, co doprowadziło do naruszenia zasady wyjaśnienia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu jak również wydania decyzji z naruszeniem jej konstruktywnych elementów tj. treści uzasadnienia;

prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem błędnego ustalenia, że grunt pod budynkiem przy w Kbył w ca. łości w posiadaniu przedsiębiorcy i był gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej;

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem błędnego ustalenia, że budynek przy w K. był w całości w posiadaniu przedsiębiorcy i był budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej;

uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie stawki podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 0,89 zł od 1 m2 powierzchni dla powierzchni 402,00 m2, podczas gdy do części powierzchni gruntu zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych - 0,46 zł od 1 m2 powierzchni;

uchwały Nr XCII/1357/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie dla powierzchni 1226,79 m2 stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości 23,03 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a tylko dla powierzchni 77,82 m2 stawki podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych w wysokości 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej podczas, gdy powierzchnia 1226,79 m2 nie była powierzchnią budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i dla części powierzchni budynku zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych - 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

- co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2015;

uchwały Nr XXX/487/15 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie stawki podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 0,89 zł od 1 m2 powierzchni dla powierzchni 402,00 m2, podczas gdy do części powierzchni gruntu zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych - 0,47 zł od 1 m2 powierzchni;

uchwały Nr XXX/487/15 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie dla powierzchni 1226,79 m2 stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości 22,86 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a tylko dla powierzchni 77,82 m2 stawki podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych w wysokości 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej podczas, gdy powierzchnia 1226,79 m2 nie była powierzchnią budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i dla części powierzchni budynku zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych - 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej

- co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2016;

uchwały Nr LII/978/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie stawki podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 0,89 zł od 1 m2 powierzchni dla powierzchni 402,00 m2, podczas gdy do części powierzchni gruntu zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych - 0,47 zł od 1 m2 powierzchni;

uchwały Nr LII/978/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie dla powierzchni 1220,41 m2 (w okresie styczeń - kwiecień 2017 r.), a kolejno dla powierzchni 1298,23 zł m2 (w okresie maj - grudzień 2017 r.) stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości 22,66 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a tylko dla powierzchni 77,82 m2 (w okresie styczeń - kwiecień 2017 r.) stawki podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych w wysokości 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, podczas gdy powierzchnia 1220,41 m2 (w okresie styczeń – kwiecień 2017 r.), a kolejno 1298,23 zł m2 (w okresie maj - grudzień 2017 r.) nie była powierzchnią budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i dla części powierzchni budynku zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych - 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

- co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2017;

uchwały Nr LXXXV/2090/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie stawki podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 0,91 zł od 1 m2 powierzchni dla powierzchni 402,00 m2, podczas gdy do części powierzchni gruntu zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych - 0,48 zł od 1 m2 powierzchni;

uchwały Nr LXXXV/2090/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie dla powierzchni 1298,23 m2 (w okresie styczeń - sierpień 2018 r.), a kolejno dla powierzchni 1294,33 zł m2 (w okresie wrzesień - grudzień 2018 r.) stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości 23,10 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, podczas gdy powierzchnia 1298,23 m2 (w okresie styczeń - sierpień 2018 r.), a kolejno powierzchnia 1294,33 zł m2 (w okresie wrzesień - grudzień 2018 r.) nie była powierzchnią budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i dla części powierzchni budynku zastosowanie ma stawka podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych - 0,77 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

- co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2018.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o ich oddalenie.

Na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy ze skarg T. L-W. I SA/Kr 576/20 do I SA/Kr 579/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą I SA/Kr 576/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzających je decyzji Prezydenta Miasta K, w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skargi rozpatrywane w niniejszej sprawie są bezzasadne, nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części i 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca zawarł w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tą definicją grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Natomiast art. 1a ust. 2a u.p.o.l. stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Dokonując wykładni ww. przepisów, należy przede wszystkim podkreślić, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Konstrukcja przepisów ustawy wskazuje, że ustawodawca uznał, iż majątek, który związany jest z działalnością gospodarczą, powinien być opodatkowany w sposób bardziej restrykcyjny niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy znajdujący się we władaniu podatnika. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący celom gospodarczym podatnika, a niższą, gdy ma on zaspakajać inne jego potrzeby, np. mieszkaniowe. Istota opodatkowania wyższą stawką podatku tych nieruchomości, które znajdują się we władaniu podatnika będącego przedsiębiorcą, sprowadza się zatem do tego, że stawkę tę stosuje się w odniesieniu do nieruchomości, które przeznaczone są na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a więc do nieruchomości służących uzyskiwaniu zarobku. Dotyczy to również budynków przeznaczonych lub zajmowanych na cele mieszkalne, jeżeli budynek taki jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem jest źródłem przychodu podatnika z tej działalności.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.) z zastrzeżeniem ust. 2, który z tej działalności wyłącza działalność rolniczą, leśną oraz wynajem turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca od 1 lutego 2008 r. działa pod firmą T. L – W. co potwierdzają zapisy zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Jako główne PKD firmy wskazano [...] tj. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi z głównym adresem wykonywania działalności Ł. ul. Skarżąca jest właścicielem działki, na której posadowiony jest budynek mieszkalny w Krakowie. W przedmiotowym budynku nie ma wyodrębnionych lokali, istnieje tylko umowna numeracja poszczególnych pomieszczeń jak również ich umowna funkcja.

Kwestia prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu lokali jest bezsporna. Potwierdzają to zgromadzone w aktach sprawy umowy najmu, których przedmiotem były pomieszczenia mieszczące się w budynku w K. Nie zmienia tego fakt, że w dniu 29 grudnia 2011 r. skarżąca (jako Wynajmujący) zawarła z firmą H. s.c. A. T, T. W. z siedzibą w Ł. (jako Najemcą) umowy najmu lokali położonych w przedmiotowym budynku przy w K. o nr od [...] i od [...] Z Preambuły tej umowy wynika, że celem umowy było wspólne wykonanie na koszt Najemcy remontu (nazywanego w umowie Inwestycją) przedmiotowego budynku w zakresie niezbędnym do podjęcia i wykonywania przez Najemcę działalności gospodarczej. Zgodnie z pkt 5 tej umowy do czasu zakończenia Inwestycji Najemca miał opłacać miesięczny czynsz z tytułu najmu lokali stanowiących przedmiot umowy w wysokości 1045,50 zł brutto. Umowa została zawarta na czas określony do dnia 1 stycznia 2022r. (okres ten przedłużono następnie aneksem z dnia 10 lipca 2018 r. do dnia 1 stycznia 2028 r.). Pomimo, iż treść umowy wskazuje, iż najemcy oddano do dyspozycji wskazane lokale zawarcie tej umowy nie przeszkodziło jednak skarżącej w dalszym wynajmowaniu w swoim imieniu niektórych z przedmiotowych lokali innym osobom trzecim. Powyższa okoliczność wskazuje, iż druga strona umowy pomimo swoich praw do lokali umożliwiła skarżącej taką działalność. Potwierdza to np. zawarta przez skarżącą umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia 4 marca 2013 r., której przedmiotem był lokal nr 9 (umowa została zawarta na okres od 15 marca 2013 r. do 28 października 2015 r., k. 95 akt adm.), czy też umowa najmu lokalu nr 10 z dnia 26 kwietnia 2013 r. (zawarta na okres od 1 maja 2013 r. do 30 listopada 2015 r., k. 94 akt adm.). Również w treści skargi skarżąca przyznała, że część tych lokali wynajęła samodzielnie. W ocenie Sądu powyższe okoliczności potwierdzają zatem, że w analizowanym zakresie budynek przy w K. w latach 2015-2018 pozostawał zajęty na prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i stanowił konkretne zabezpieczenie dla tego źródła przychodu.

Nie ma przy tym racji skarżąca, że z uwagi na to, że pomieszczenia budynku przy w K. były przez nią wynajmowane na cele mieszkaniowe, to nieruchomość ta powinna być opodatkowana niższą stawką podatku od nieruchomości.

Podkreślenia wymaga, że zastosowanie niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku znajdującego się we władaniu podatnika będącego przedsiębiorcą nie następuje wyłącznie z tej przyczyny, że budynek, z uwagi na pełnioną przez niego funkcję użytkową, tj. zaspokajanie potrzeb bytowych jego mieszkańców, może zostać zakwalifikowany do kategorii budynku mieszkalnego. Istotą zastosowania niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku mieszkalnego stanowiącego składnik majątku podatnika przedsiębiorcy jest to, że mając taką cechę budynek nie pozostaje związany z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a zatem służy zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych podatnika i ewentualnie jego rodziny. Natomiast każda nieruchomość stanowiąca składnik majątku podatnika, wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, opodatkowana jest wyższą stawką podatku od nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3360/17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1461/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Po 677/18, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak to już zostało powyżej wskazane lokale w budynku przy ul. w K. były wynajmowane przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ani w toku postępowania podatkowego, ani w treści skargi skarżąca nie wykazała, że lokale te były przeznaczone na zaspokojenie jej własnych potrzeb mieszkaniowych czy też członków jej rodziny. Prawidłowo zatem organy obu instancji zastosowały wyższą stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.

Sąd nie uwzględnił zarzutów skarg dotyczących błędnego ustalenia podstawy opodatkowania w zakresie opodatkowanej powierzchni przedmiotowego budynku .

Z akt sprawy wynika, że powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku została ustalona w oparciu o przedłożone przez skarżącą dane. Organy prawidłowo nie uwzględniły powierzchni lokalu nr [...] jako zajętego dla potrzeb działalności gospodarczej skarżącej, gdyż wskazany lokal w okresie od września 1946r. do dnia 27 kwietnia 2017r. zajęty był na podstawie przydziału kwaterunkowego.

Przy ustalaniu wysokości podatku prawidłowo natomiast objęto również powierzchnię lokalu nr [...] budynku przy w K. Strona deklarowała wskazany lokal jako pustostan, a równocześnie wszedł on w skład lokali będących przedmiotem umowy najmu jaką skarżąca zawarła ze spółką H. Fakt zameldowania w przedmiotowym lokalu najemcy od stycznia 2018r. (jak twierdzi skarżąca) w ocenie Sądu dodatkowo tylko potwierdza, iż lokal ten przez badany okres był zajęty dla potrzeb działalności gospodarczej skarżącej. Podobnie należy zauważyć, iż lokal nr [...] został także objęty ww. umową najmu i oddany do dyspozycji wynajmującego.

Zebrany w sprawie materiał dowody potwierdza, że nieruchomość ta w zakwestionowanym przez organy zakresie pozostawała ściśle związana z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżącej. Skarżąca wykorzystywał ją w ramach swojej działalności gospodarczej dla uzyskania przychodu co przesądza o fakcie jej zajętości pod przedmiotową dzielność. W związku z tym Sąd uznał, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2015-2018. Należy zaznaczyć także, iż dodatkowym argumentem przemawiającym za trafnością zajęcia przedmiotowego budynku dla potrzeb prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej był fakt jego ujęcia przez skarżącą jako środka trwałego, od którego skarżąca dokonywała odpisów amortyzacyjnych.

Sąd nie dopatrzył się również podnoszonych przez skarżącą naruszeń przepisów postępowania. Organy podatkowe zgromadziły bowiem pełny, obszerny, a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zebrany w sprawie materiał dowody potwierdza bowiem, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmowaniu lokali znajdujących się w budynku przy w K. i z tego tytułu osiąga przychód.

Z punktu widzenia opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości bez znaczenia jest czy skarżąca wynajmuje budynek osobie prawnej, a więc w tym przypadku innemu przedsiębiorcy czy też osobom fizycznym. W każdym bowiem z tych przypadków wykorzystuje przedmiotowe lokale do prowadzenia swojej działalności gospodarczej.

Tym samym prawidłowo organy obu instancji uznały, że budynek przy w K. w zakwestionowanym zakresie został przeznaczony na cele prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Natomiast zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania opierają się na błędnym stanowisku, że wynajęcie lokalu w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych osób trzecich oznacza, że budynek ten jest budynkiem mieszkalnym niezwiązanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak to już jednak Sąd wyjaśnił powyżej jest to błędne stanowisko i nie może skutkować uwzględnieniem skargi.

Równocześnie Sąd uznał, że w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny spraw, organy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi przy ustalaniu wysokości należnego podatku organy prawidłowo uwzględniły przepisy prawa miejscowego stosując każdorazowo adekwatną wysokość stawek wynikających ze stosownych uchwał Rady Miasta K. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem decyzji, gdyż nie były one zasadne.

Równocześnie Sąd uznał, że organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna, nieznana wcześniej organowi, jaką jest prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu lokali.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na ich wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.