Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 314/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 56
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. 1. oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa (Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 292,80 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz adwokata T. S..


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku M. T., w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie zdrowotne, ubezpieczenie społeczne oraz fundusz pracy i gwarantowanych świadczeń pracowniczych w kwocie 4.432,48 zł należności głównej.

Zastosowany środek egzekucyjny okazał się jednak bezskuteczny,

a z protokołów o stanie majątkowym sporządzanych w latach 2000 - 2002 wynikało, że zobowiązany nie posiada majątku ruchomego, z którego można by prowadzić egzekucję.

Skutecznym środkiem egzekucyjnym okazała się dopiero egzekucja ze świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.

W związku z czym zawiadomieniem z dnia [...] dokonano zajęcia tego prawa majątkowego celem wyegzekwowania należności podatkowych objętych tytułami wykonawczymi w łącznej kwocie 5.596 zł należności głównej.

Kolejne zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego skierowano do organu rentowego w dniu [...] Obejmowało ono tytuły wykonawcze wystawione przez ZUS Oddział Wojewódzki w B. Inspektorat w N. w łącznej kwocie należności głównej 11.078,80 zł.

W dniu [...] zobowiązany wniósł zażalenie na postępowanie egzekucyjne wraz wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

Podkreślił, że świadczenie emerytalne to jego jedyne źródło utrzymania

i po potrąceniu ciążących na nim długów, (zaległych składek ubezpieczeniowych oraz banku) pozostaje mu kwota 590,00 zł, która pozwala jedynie na zaspokojenie elementarnych potrzeb. Podniósł, iż kwota, która pozostaje mu po potrąceniach jest niższa niż aktualny limit socjalny tj. 800,00 zł. Dlatego nie może zatem uregulować dochodzonej egzekucyjnie kwoty 22.493 zł.

Jednocześnie zwrócił uwagę, iż ZUS nie uświadomił go o grożącym niebezpieczeństwie i karach, które mogą go spotkać za nie opłacanie składek. Stwierdził, iż z jego działalności gospodarczej osiągany przychód nie pozwalał na regulowanie składek na rzecz ZUS. działalność jego opinii wykonywana działalność winna być zatem zakwalifikowana jako ryczałt.

W związku tym wniósł o wnikliwe rozpatrzenie zażalenia i o spowodowanie wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny wezwał stronę do sprecyzowania żądania zawartego

w podaniu. W odpowiedzi skarżący oświadczył do protokołu, iż wnosi o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz o umorzenie tego postępowania z uwagi na brak majątku.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego

w N. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazując, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawieszenia, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. ( Dz. U. z 2000 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. ) o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie stanowi takowej trudna sytuacja finansowa zobowiązanego.

W dniu [...] postanowieniem odmówiono także umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w N. z uwagi na niewystąpienie przesłanek z art. 59 § 1 i § 2 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Pismem z dnia [...] zobowiązany złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Ponownie wskazał na trudną sytuację życiową i na fakt spłacania pożyczek bankowych, które zaciągnął aby spłacić należności wobec ZUS-u.

Dodatkowo wskazał, że dochód z działalności kształtował się na poziomie 300,00 zł. miesięcznie, co nie pozwalało na opłacanie składek ZUS. Podniósł, że obecnie nadal nie ma możliwości uregulowania zaległości, których wysokość wraz z odsetkami to kwota 25.000 zł. Wskazał, że w związku z tym zwrócił się do ZUS Inspektorat w N. o anulowanie zadłużenia, jak również do organu egzekucyjnego o wstrzymanie pobierania kwot pieniężnych na rzecz ZUS. Po raz kolejny podniósł, że minimum socjalne gwarantowane ustawą wynosi 840 zł.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej

w B. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w znacznej części.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie egzekucyjnej, jednym

z zasadniczych jej elementów jest prawidłowość wszczęcia egzekucji. Zauważył, że w aktach niniejszej sprawy przedłożono tytuły wykonawcze, ale nie ma w nich adnotacji o sposobie doręczenia odpisów tych tytułów, ani podpisu zobowiązanego. Stwierdził, że stosownych zapisów nie ma także na zawiadomieniach o zajęciu zakładając, że tytuły wykonawcze doręczone zostały wraz z zawiadomieniem o zajęciu, chociaż i wówczas w tytule winna się znaleźć adnotacja na ten temat. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ egzekucyjny winien tę kwestię szczegółowo wyjaśnić.

Dodatkowo wskazał, iż w zaskarżonym postanowieniu nie wymieniono tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzone było postępowanie egzekucyjne, którego zawieszenia odmówiono, jakich zaległości dotyczy, kiedy powstały i jaka jest ich wysokość. Zauważył, że część z tych danych można wprawdzie znaleźć

w tytułach wykonawczych, ale to z orzeczenia winno jasno wynikać jakich zaległości dotyczy, tym bardziej, że tytuły wystawiane przez wierzyciela wpływały do organu egzekucyjnego w dwóch odległych od siebie terminach. Ogólne określenie, że orzeczenie dotyczy tytułów wykonawczych wystawionych przez ZUS i wskazanie zbiorczej kwoty zobowiązań, zdaniem organu odwoławczego, nie spełnia wymagań stawianych prawidłowemu orzeczeniu organu administracji publicznej. Organ podkreślił, że strona ma bowiem prawo do tego, by w orzeczeniu wskazano wszelkie okoliczności wpływające na jej obowiązki, tak by mogła się do ustaleń tego orzeczenia ustosunkować i ewentualnie skorzystać z przysługujących jej środków prawnych.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że również w żaden sposób nie odniesiono się do podniesionej przez zobowiązanego kwestii "limitu socjalnego". W jego ocenie, należało wyjaśnić, czy i w jaki sposób ta kwestia ma znaczenie dla sprawy egzekucyjnej, a nadto wskazać w jaki sposób prawo chroni interes strony przed działaniami administracyjnych organów egzekucyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony emerytury.

Ponadto, według Dyrektora Izby Skarbowej, organ egzekucyjny winien zawrzeć w uzasadnieniu swego orzeczenia podstawową informację o instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organ zauważył, że wniosek tej treści znalazł się w pierwotnym podaniu zobowiązanego i mimo, że skarżący nie powtórzył go precyzując treść żądania to należało wyjaśnić także tę kwestię. Pominięcie jej spowodowało, że strona ponownie zgłosiła żądanie o wstrzymanie "pobierania kwot pieniężnych" w zażaleniu skierowanym do organu odwoławczego.

Reasumując, Dyrektor izby Skarbowej stwierdził, że organ egzekucyjny naruszył obowiązek należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych tak, by strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, tym bardziej, że w tej sprawie strona miała trudności z formułowaniem swych żądań i nadaniem im właściwej formuły prawnej. Nie uwzględniono także zasady przekonywania obowiązującej przy wydawaniu orzeczeń. Zdaniem organu odwoławczego, należało między innymi wyjaśnić, które z podnoszonych przez stronę kwestii wykraczają poza zakres przedmiotowy działań organu egzekucyjnego, albowiem rozstrzygnięcia w takim zakresie może wydawać jedynie wierzyciel.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że na etapie zażalenia zobowiązany podniósł, iż wystąpił z wnioskiem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie zadłużenia. Organ wyjaśnił, że sposób rozstrzygnięcia sprawy przez wierzyciela może mieć wpływ na rozpatrzenie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i tę okoliczność należy również uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. T.. Uzasadniając wyrok wskazano, że Dyrektor Izby Skarbowej, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, prawidłowo zastosował art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie, a więc zarzuty skarżącego nie pozostają w związku z podjętym przez organ odwoławczym rozstrzygnięciem. Wyrok uprawomocnił się z dniem [...]

Niezależnie od postępowania sądowo-administracyjnego, w związku z uchyleniem postanowienia z dnia [...] [...], którym odmówiono zawieszenia postępowania egzekucyjnego i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. ponownie rozpatrzył sprawę z wniosku skarżącego i postanowieniem z dnia [...]nr [...] - odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał na przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, że

w przedmiotowej sprawie żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Powołując się na wypowiedź wierzyciela wskazał, iż dwukrotnie odmówiono stronie umorzenia zaległości z tytułu składek. Organ zauważył, że decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydane w tym przedmiocie były zaskarżane, ale utrzymano je w mocy, a skarga wniesiona do WSA została oddalona. Wobec tego, w jego ocenie, nie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, wierzyciel nie wnioskował też o jego zawieszenie.

Ponadto organ egzekucyjny ponownie wyjaśnił, że okoliczności podnoszone

w sprawie mogły być przedmiotem oceny, ale wyłącznie w postępowaniu w zakresie umorzenia należności z tytułu składek, które prowadził Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Nie mają natomiast znaczenia dla kwestii zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Uwzględniwszy uwagi zawarte w postanowieniu przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. wyjaśnił zobowiązanemu takie zagadnienia jak ochrona emerytury przed egzekucją, a także to, że nie może rozstrzygać w sprawach, dla których właściwy jest wierzyciel.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi doręczenia tytułów wykonawczych wskazano, że M.T. oświadczył, iż nie pamięta, czy wraz z zawiadomieniem o zajęciu z [...] Nr [...] doręczone zostały mu odpisy tytułów wykonawczych., a aktualnie nie posiada, ani zawiadomienia o zajęciu, ani odpisów tytułów. W tej sytuacji doręczono mu urzędowo poświadczone odpisy tytułów wykonawczych.

W dniu [...]. skarżący złożył skargę na postanowienie odmowy wstrzymania egzekucji i umorzenia należności z tytułu składek na rzecz ZUS powstałych w latach 1999-2002 oraz naliczonych odsetek oraz wniósł

o zawieszenie i umorzenie kwoty 35.000 zł. W uzasadnieniu powtórzył argumenty podnoszone w zażaleniu z dnia [...] dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej, przyczyn jej zakończenia i trudnej sytuacji życiowej.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nakle n/Notecią wydane zostało po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, a na orzeczenie Dyrektora Izby Skarbowej

w tym przedmiocie, M. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dyrektor zauważył, że gdyby Sąd uznał skargę za zasadną

i uchylił postanowienie organu odwoławczego doszłoby do sytuacji, w której otwarta zostałaby sprawa zawieszenia postępowania egzekucyjnego podczas, gdy organ egzekucyjny, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł już w tym przedmiocie,

a zobowiązany zaskarżył jego orzeczenie. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy wszczętej zażaleniem i przystąpił do jej rozpatrzeniu po uprawomocnieniu się wyroku oddalającego skargę.

Dyrektor wskazał, że w kwestii doręczenia odpisów tytułów wykonawczych organ egzekucyjny zwrócił się do skarżącego, o wypowiedź w tym zakresie. Zobowiązany oświadczył, że nie pamięta, czy w dniu [...] - wraz

z zawiadomieniem o zajęciu - doręczono odpisy tytułów wykonawczych. Jednocześnie stwierdził, że obecnie nie posiada, ani zawiadomienia o zajęciu, ani odpisów tytułów wykonawczych, wobec czego doręczone zostały mu urzędowo poświadczone odpisy tytułów wykonawczych. Wobec oświadczenia, że zobowiązany nie posiada istotnych dla niego dokumentów w tym odpisów tytułów wykonawczych, czynność ta miała umożliwić ponowne zapoznanie z ich treścią. Nie bez znaczenia jest bowiem to, że odpisy tytułów doręczone zostały w 2001 roku.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto organ zauważył, że podnoszone przez stronę okoliczności mogły być przedmiotem oceny, ale wyłącznie w postępowaniu o ulgę w spłacie należności prowadzonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a nie w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego.

W skardze do Sądu M.T. wyjaśnił, że nie otrzymał satysfakcjonującej odpowiedzi ze strony Urzędu na prowadzoną egzekucję. Podkreślił, że egzekwowane należności pochodzą z 1999r., a zatem zastosowanie w sprawie winna znaleźć instytucja przedawnienia. Skarżący wskazał na swoją graniczącą z ubóstwem sytuację majątkową i wiek (67 lat) i podkreślił, że dochodząc roszczeń należałoby stosować wobec niego łagodniejsze kryteria. Ponownie zarzucił, że zignorowana została zasada ochrony emerytury. Zdaniem skarżącego "ustawa" Ministra Gospodarki i Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 1997r., określająca "limity socjalne", winna zostać uchylona, ponieważ ceny usług i towarów wielokrotnie wzrosły i nastąpił spadek wartości pieniężnej.

Dalej strona wskazała, że działalność gospodarczą zakończyła w dniu [...] W styczniu 2003r. nastąpiła nowelizacja "ustawy ZUS", a więc zgodnie z zasadą, że prawo nie działa wstecz, Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie powinien dochodzić roszczeń za minione lata.

Z uwagi na powyższe skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rozpatrzenie jego skargi i o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że emerytura stanowi jedyne źródło jego utrzymania

i "potrącania" na rzecz ZUS-u stanowią zagrożenie dla realizacji niezbędnych potrzeb. Nadmienił, że spłaca pożyczki bankowe.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracyjnych w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani procedury, co oznacza, że skarga winna zostać oddalona.

Jak wynika z akt sprawy skarżący domaga się zawieszenia postępowania egzekucyjnego uznając, iż jest to droga do wstrzymania windykacji należności wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] którym odmówiono skarżącemu zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Pozostałe zarzuty strony nie mieszczą się w granicach przedmiotowej sprawy. Podnoszone argumenty dotyczą ewentualnego umorzenia należności przez wierzyciela, jakim jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Na marginesie należy zaznaczyć, iż odmowa organu w tej sprawie nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) , co oznacza, że dopóki zaległość istnieje można składać nadal wnioski o umorzenie, gdy zajdą okoliczności, które będą pozwalały na takie rozstrzygnięcie (tj. ważny interes podatnika czy interes publiczny).

Sąd mając na uwadze sytuację materialną strony zwolnił skarżącego

z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz aby ułatwić zrozumienie problemów prawnych ustanowił adwokata z urzędu, gwarantując skarżącemu prawo do sądu.

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż należy skarżącemu odmówić prawa do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Ta kwestia została uregulowana w przepisie art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2000 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. ). Zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych

i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Interpretacja powyższego przepisu pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż wylicza on w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego

i wyczerpująco reguluje omawianą instytucję prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 08 listopada 2004r., sygn. akt III SA 2376/03, wyrok NSA z 05 marca 1999r., sygn. akt III SA 4497/97). Organ egzekucyjny jest przy tym związany treścią tej normy prawnej, co oznacza, że nie pozostawia ona organowi prawa do swobody wyboru, zarówno co do zawieszenia, czy odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Jeżeli zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania (wyrok NSA z 14 lipca 1998r., sygn. akt IV SA 1502/96). Z drugiej zaś strony w razie niewystąpienia żadnej z powyższych wskazanych w art. 56 ustawy przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może zawiesić postępowania.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący nie wskazał na istnienie żadnej ze wskazanych powyżej przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w przepisie art. 56 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Należy stwierdzić, że egzekucja została wszczęta i jest prowadzona przeciwko skarżącemu na podstawie konkretnych tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...]( od nr [...] do [...] oraz w dniu [...] ( od nr [...]).

Należy podkreślić, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane po ponownym przeprowadzeniu sprawy przez organ I instancji. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż organ egzekucyjny wywiązał się z obowiązku należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Stronie wskazano, jakie są przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz dlaczego organ egzekucyjny uznał, że w tej sprawie takie nie wystąpiły. Wyjaśniono także, jakie są kompetencje wierzyciela, a jakie organu egzekucyjnego akcentując potrzebę ich rozdzielenia, albowiem zobowiązany niezmiennie podnosił okoliczności, co do których organ egzekucyjny nie może orzekać. W związku z tym, że zobowiązany nawiązywał do takich pojęć jak "limit socjalny", poinformowany został o tym, jakiej ochronie prawnej w postępowaniu egzekucyjnym podlega emerytura, wypowiedziano się także na temat instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Reasumując Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie odmówił skarżącemu zawieszenia postępowania egzekucyjnego gdyż żadna z przesłanek z art. 56 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił. W związku z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa (z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ) na rzecz adwokata koszty nieopłaconej pomocy prawnej, w oparciu o art. 250 cyt. powyżej ustawy.

| |