Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 530/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca – C. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r.

Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż wykonanie zaskarżonej decyzji oraz pozostałych decyzji wydanych za kolejne okresy 2013 r., które są przedmiotem odrębnych skarg i wniosków o wstrzymanie decyzji, spowoduje niemożliwe do odwrócenia, negatywne skutki, doprowadzające do niewypłacalności Skarżącej.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż wartość bilansowa posiadanego przez nią majątku trwałego na dzień 22 grudnia 2016 r. wynosi 1.037,843,03 zł, w tym papiery wartościowe o wartości bilansowej 904.040 zł oraz środki trwałe o wartości bilansowej 133.803,03 zł. Pokreśliła, iż nie posiada nieruchomości.

Wyjaśniła, iż posiadane papiery wartościowe to obligacje korporacyjne wymagalne w grudniu 2017 r., nie notowane na rynku publicznym, o ograniczonej zbywalności oraz akcje T. S.A., nie notowane na rynku publicznym, które będzie można zbyć w połowie 2017 r.

Skarżąca wskazała, iż w jej magazynach Spółki na dzień 22 grudnia 2016 r. znajdowała się odzież o wartości 156.816,20 zł, która jest sukcesywnie zbywana.

Ponadto wyjaśniła, iż wartość sprzedaży w 2016 r., wynosiła 298.011,30 zł i jest niewielka w stosunku do wartości przedmiotu sporu. Także wynik finansowy z działalności w roku bieżącym jest ujemny (strata: 274.023,34 zł na dzień 22 grudnia 2016 r.). W roku 2015 wartość sprzedaży Strony wyniosła 4.054.035,11 zł, tj. ponad trzynastokrotnie więcej niż w roku bieżącym. Spadek sprzedaży wynika ze spadku wartości kapitału obrotowego Strony, która nie może finansować zakupu towaru w celu jego odsprzedaży kontrahentom.

Podkreśliła, iż działalność gospodarcza prowadzona jest w ograniczonym zakresie i obejmuje sprzedaż odzieży importowanej na rzecz C. sp. z o.o. (kwota 255.517,16 zł na dzień 22 grudnia 2016 r.). Sprzedaż ta jest finansowana ze środków własnych, z 60-dniowym z terminem płatności przez C. Umowa ta będzie obowiązywała także w 2017 r. Posiadanie środków obrotowych uznała za kluczowe dla finansowania zwiększenia wartości sprzedaży do C., a w konsekwencji odzyskania rentowności.

Strona posiada należności - łącznie 3.534.384,82 zł, w tym jednak należności publicznoprawne obejmujące m. in. zwrot podatku VAT (1.353.006,71 zł.). Równocześnie, zobowiązania krótkoterminowe Skarżącej wynoszą na dzień 22 grudnia 2016 r. 2.954.897,88 zł.

Ponadto, na dzień 22 grudnia 2016 r. dysponowała środkami pieniężnymi w kasie i na rachunkach bankowych w wysokości łącznej: 18.725,84 zł. Zaznaczyła, iż może sfinansować spłatę zaległości wynikającej z zaskarżonych decyzji wyłącznie w następstwie ściągnięcia posiadanych należności.

Podsumowując, wykonanie zaskarżonych decyzji doprowadzi do utraty środków obrotowych - zarówno aktualnie zaangażowanych w transakcje z C., jak i tych, które sukcesywnie windykuje.

W ocenie Skarżącej brak środków obrotowych uniemożliwi z kolei zakup towaru, który jest sprzedawany do C. i doprowadzi do zakończenia współpracy z C. Ponieważ C. jest obecnie najważniejszym odbiorcą towaru sprzedawanego i zakończenie współpracy uniemożliwi dalsze jej funkcjonowanie. Wierzyciele będą mieli podstawy do podjęcia zdecydowanych wysiłków w celu odzyskania ich należności, co może skutkować postawieniem spółki w stan upadłości, w konsekwencji zakończy działalność i zwolni pracowników.

Do wniosku dołączyła sprawozdania finansowe za 2016 r. i remanent.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05).

Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym.

Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się do argumentacji o znacznej wielkości zobowiązania podatkowego oraz trudnej sytuacji finansowej.

Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por.: postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Ponadto w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez Skarżąca nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Na marginesie należy wskazać, iż Skarżąca posiada, poza towarami handlowymi o szacowanej wartości 156.816,20 zł, majątek trwały w wysokości 1.037,843,03 zł, w tym papiery wartościowe o wartości bilansowej 904.040 zł oraz środki trwałe o wartości bilansowej 133.803,03 zł.

Ponadto, jak sama wskazała we wniosku i jak wynika z nadesłanych dokumentów dysponuje aktywami obrotowymi w wysokości 3.710.260,06 zł, w tym należnościami krótkoterminowymi w wysokości 3.534.384, 82 zł. Już samo zestawienie tej kwoty w wielkością zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji nie stanowi okoliczności wskazującej, iż zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei z rachunku zysków i strat za 2016 r. wynika, iż Skarżąca miała na koniec 2015 r. miała znaczne przychody w wysokości 4.054.035,11 zł. Nie uszły uwadze Sądu również przychody Spółki, wynoszące za 2016 r. 8298.011, 30 zł, którą są miarodajne dla oceny sytuacji finansowej podmiotów prowadzących działalności gospodarczą i przeczą tezie o trudnej sytuacji finansowej spółki.

W związku z powyższym skoro Skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.