Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1136/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 103, art. 104
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 3617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] marca 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "kpa". po rozpatrzeniu odwołania firmy "[...]" Sp. z o.o., zwanej dalej "Skarżącym", od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], zwanego dalej "organem I instancji", Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., zwanej dalej "decyzją" mocą której - działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", organ I instancji wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 40 000,00 zł, za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety pn. "[...] drażetki", "[...] syrop", "[...]", prowadzonej za pośrednictwem strony internetowej www[...]..com.pl (naruszenie przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przebieg postępowania w niniejszej sprawie przedstawiał się następująco:

W dniu [...] lipca 2012 r. organ I instancji otrzymał wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (zwanego dalej "PPIS w [...]" z dnia [...] lipca 2012 r. o nałożenie kary pieniężnej na Skarżącego, na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z powodu nieprzestrzegania przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety pn. "[...] drażetki", "[...] syrop", "[...]" prowadzonej za pośrednictwem strony internetowej www[...]..com.pl (naruszenie przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy).

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego PPIS w [...] ustalił, iż na stronie internetowej [...] zamieszczono jako wskazanie do stosowania ww. suplementów diety chorobę lokomocyjną która została wymieniona w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych. Powyższa informacja wskazywała, iż produkty te posiadają właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia oraz wprowadza konsumenta w błąd odnośnie rodzaju i właściwości produktów.

W związku z powyższym PPIS w [...] zobowiązał Stronę do poprawy treści prezentacji i reklamy w omawianych suplementów diety, zgodnie z obowiązującym prawem żywnościowym. W piśmie z dnia 12 września 2012 r. skarżący poinformował, iż niezwłocznie dokonał weryfikacji strony internetowej i skorygował informację dotyczące przeznaczenia ww. produktów oraz wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Organ przytoczył treść art. 3 ust.3 pkt 39 ustawy, zawierającą definicję suplementu diety wskazując, że definicja w sposób zasadniczy odróżnia ogólne właściwości i przeznaczenie suplementu diety od produktu leczniczego. W szczególności dotyczy to "innego efektu fizjologicznego", który w przypadku suplementu diety należy rozumieć jako optymalizację prawidłowych fizjologicznych funkcji organizmu (utrzymanie, wspomaganie, optymalizowanie), a nie przywracanie, odbudowa, zapobieganie, czy też modyfikacja funkcji fizjologicznych, właściwych dla produktu leczniczego.

Stosownie do treści art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd oraz przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy przepis ust. 1 stosuje się również do reklamy oraz do prezentacji środków spożywczych, w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane.

Organ wskazał, że powyższe twierdzenie znajduje zastosowanie w przepisie art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str.1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463).

Zdaniem organu I instancji zamieszczenie w prezentacji i reklamie przedmiotowych suplementów diety "wskazania do stosowania-choroba lokomocyjna" może spowodować, iż konsument mający dolegliwości związane z chorobą lokomocyjną nie zastosuje odpowiedniego produktu leczniczego zapobiegającego objawom ww. jednostki chorobowej tj. nudnościom i wymiotom, co z kolei może w ciężkich przypadkach prowadzić do wycieńczenia organizmu. Okoliczności te wskazują, że stopień szkodliwości reklamy należy uznać za znaczny zwłaszcza, że reklama internetowa ma szeroki zasięg dostępności.

W ocenie organu I instancji, biorąc pod uwagę, iż choroba lokomocyjna została wymieniona w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych [...] pod kodem [...] oraz fakt, że w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znajduje się produkt leczniczy "[...]" produkcji [...], który stosuje się w objawach choroby lokomocyjnej, zamieszczenie w prezentacji i reklamie omawianych suplementów diety powyższego wskazania wprowadza konsumentów w błąd odnośnie rodzaju i właściwości tych produktów, gdyż sugeruje, że wykazują one właściwości zapobiegania chorobom bądź też ich leczenia.

Organ I podkreślił, iż prezentacja i reklama suplementu diety, winna podawać konsumentom rzetelną informację zawierającą niezbędne dane wynikające z funkcji i przeznaczenia produktu, mając na uwadze również to, że suplementy diety są przeznaczone dla osób zdrowych i mają na celu utrzymać, bądź zachować podstawowe funkcje fizjologiczne organizmu, a nie zapobiegać chorobom bądź też ich leczyć. Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, iż w celu przywrócenia, bądź odzyskania właściwego stanu zdrowia stosuje się produkty lecznicze.

Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska organ przytoczył fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1902/2008, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1689/10, który dotyczył Skarżącego i podnoszonych przez niego tożsamych zarzutów.

Organ przytoczył treść art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w tym artykule do nałożenia kary w trybie art. 104 ustawy i wymierzył karę pieniężną w kwocie 40 000,00 zł. Wyjaśnił, że stopień zawinienia ocenił w aspekcie dotychczasowej działalności Skarżącego. Strona jest podmiotem z wieloletnią praktyką w branży farmaceutycznej i produkcji suplementów diety, a niewłaściwa prezentacja i reklama suplementu diety pn. "[...]" była już przedmiotem postępowań organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zakończonych wydaniem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ wskazał, że ustalając wysokość kary wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, iż Skarżący świadomie naruszył przepisy art. 46 ustawy w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety pn. "[...] drażetki", "[...] syrop", "[...]", ponieważ ww. zarzut powtarzał się we wcześniejszym okresie, gdzie suplementy diety były prezentowane i reklamowane w sposób przypisujący im właściwości lecznicze. Jako okoliczność łagodzącą organ I instancji wziął pod uwagę fakt, że Skarżący niezwłocznie dokonał weryfikacji strony internetowej www[...]..pl i skorygował informację dotyczące przeznaczenia produktów.

Organ stwierdził, że podniesione zatem przez Skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego w zakresie wymierzenia nieadekwatnej kary są niezasadne, gdyż wymierzona kara w wysokości 40 000, 00 zł jest adekwatna do zakresu naruszenia, stopnia zawinienia i szkodliwości czynu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie nr [...]. Ponadto, w zakresie wniosków dowodowych wnoszę o zobowiązanie Głównego Inspektora Sanitarnego do przedstawienia informacji:

1) ile zostało wydanych przez organy inspekcji sanitarnej w 2012 i 2013 r. decyzji nakładających kary za nieprawidłowe znakowanie lub reklamę suplementów diety,

2) w jakiej wysokości te kary były wymierzane, na okoliczność stosowania wobec skarżącego przez organy inspekcji sanitarnej kar w rażąco wygórowanej wysokości i nierównego traktowania skarżącego w porównaniu z innymi uczestnikami obrotu.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła :

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (dalej ubżż) poprzez zaakceptowanie wymiaru kary w wysokości nieadekwatnej do rozmiarów naruszenia, zawinienia strony i skutków naruszenia, w szczególności zaś:

a) oparcie wymiaru kary w zasadzie wyłącznie na uprzednich decyzjach wydawanych wobec skarżącego, w sytuacji gdy wszystkie nieprawidłowości objęte tymi decyzjami zostały przez skarżącego usunięte, a prowadzone kampanie reklamowe produktu są zgodne z prawem;

b) pominięcie okoliczności istotnych dla wymiaru kary, co przejawia się w braku jakiegokolwiek odniesienia się do argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu - to jest faktów, że:

i) informacja dotycząca produktu zawarta na stronie internetowej www[...].com.pl ma niewielki zakres odbiorców, istotnie mniejszy niż zakres odbiorców prawidłowej i zgodnej z prawem reklamy telewizyjnej, co wpływa na to, że skutki naruszenia są niewielkie,

ii) prowadzone na szeroką skalę kampanie reklamowe suplementu diety [...], w których posłużono się prawidłowymi i zaakceptowanymi przez inspekcję sanitarną sformułowaniami wpłynęły na ukształtowanie świadomości konsumentów, iż [...] suplement diety nie jest lekiem i nie służy usuwaniu objawów tej choroby, co ma wpływ na ocenę skutków naruszenia,

iii) skarżący dostosował wszelkie prowadzone działania reklamowe produktu [...] suplement diety do wymogów postawionych przez inspekcję sanitarną co dowodzi, iż nieusunięcie zapisu ze strony www było jedynie niezamierzonym przeoczeniem, co winno mieć wpływ na ocenę stopnia zawinienia strony;

iv) skarżący niezwłocznie zablokował stronę internetową;

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, to jest:

a) art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a poprzez pełne zaaprobowanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonanej przez PWIS, a także dokonanie własnych ustaleń sprzecznie z przedstawionym przez skarżącego materiałem dowodowym w zakresie:

i) przyjęcia, że reklama internetowa ma szeroki zasięg, w sytuacji gdy skarżący udowodnił, że strony reklamowe suplementów diety budzą niewielkie zainteresowanie u odbiorców, a zasięg innych form reklamy jest znacznie większy;

ii) przyjęcia, że skarżący świadomie naruszył prawo, w sytuacji gdy jak sam GIS zauważył skarżący był już uprzednio karany za nieprawidłowości w reklamie [...] i trudno jest racjonalnie twierdzić, że świadomie i celowo pozostawił na stronie internetowej zapis, który był już wcześniej kwestionowany, narażając się na ponowną karę;

iii) przyjęcia, że działanie skarżącego było celowe i świadomie, w sytuacji gdy wszystkie inne działania marketingowe i reklamowe dotyczące produktu [...] suplement diety, jak również jego prezentacja, zostały dostosowane do wymogów inspekcji sanitarnej i są w pełni zgodne z prawem - a zatem założenie celowej niekonsekwencji działania skarżącego jest niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego;

iv) przyjęcia, że konsument mający dolegliwości związane z chorobą lokomocyjną nie zastosuje odpowiedniego produktu leczniczego zapobiegającego objawom ww. jednostki chorobowej, tj. nudnościom i wymiotom, co z kolei może w ciężkich przypadkach prowadzić do wycieńczenia organizmu - w sytuacji gdy ryzyko takie nie istnieje wobec szeroko prowadzonych kampanii reklamowych produktu [...] suplement diety, w których wyraźnie wskazuje się, że jest to suplement diety przeznaczony dla osób zdrowych, w warunkach zagrożenia chorobą lokomocyjną, a także wobec świadomości konsumentów, że suplementy diety nie leczą schorzeń, a jedynie wspierają naturalne funkcje fizjologiczne organizmu ludzkiego poprzez dostarczanie składników korzystnie wpływających na zachowanie równowagi organizmu.

b) art. 77, 80 i 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie podnoszonej w odwołaniu argumentacji skarżącego i nie odniesienie się do niej w uzasadnieniu decyzji, co świadczy o nierozpoznaniu zarzutów skarżącego w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 8 marca 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "kpa". po rozpatrzeniu odwołania firmy "[...]" Sp. z o.o., zwanej dalej "Skarżącym", od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., mocą której - działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), organ I instancji wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 40 000,00 zł, za nieprzestrzeganie przepisów w zakresie prezentacji i reklamy suplementów diety pn. "[...] drażetki", "[...] syrop", "[...]", prowadzonej za pośrednictwem strony internetowej www[...]..com.pl (naruszenie przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 46 ust. 2 ustawy) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W myśl obowiązującej zasady ustrojowej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy posiada kompetencje zarówno kontrolne, jak i merytoryczne. Oznacza to, że organ ten winien ponownie rozpatrzyć sprawę merytorycznie zgodnie z żądaniem strony i ustosunkować się do zarzutów i argumentacji odwołania. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest dostateczne i wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawny obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. i z zachowaniem zasady zawartej w art. 11 k.p.a.

Przywołane wyżej zasady, na mocy art. 140 k.p.a. znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym.

Wniesienie bowiem odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a., rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego może polegać na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub części i w tym zakresie wydaniu orzeczenia co do istoty sprawy bądź uchyleniu tej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji, bądź też umorzeniu postępowania odwoławczego. Istota, bowiem administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 385/87, podkreślił, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Co więcej organ odwoławczy nie może ograniczać się do rozpoznania sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpoznawania odwołania. W myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

Biorąc pod uwagę powyższe uwagi, decyzję organu II instancji uznać należy za naruszającą przepisy postępowania administracyjnego, bowiem organ odwoławczy nie odniósł się do ustaleń organu I instancji ani też do zarzutów odwołania.

Podkreślić należy, iż odwołanie wniesione przez skarżącą Spółkę dotyczyło wyłącznie wymiaru orzeczonej kary, a w szczególności przyjęcia błędnych przesłanek tego wymiaru. Oczywiście treść odwołania nie zwalniała organu II instancji od skontrolowania decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w całości, jednakże w sposób szczególny należało przeanalizować ustawowe zasady wymiaru kary określone w art. 104 u.b.ż.ż.

Lektura uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wskazuje, iż ograniczył się on jedynie do powtórzenia argumentacji zawartej w rozstrzygnięciu organu I instancji zaś odniesienie się do zarzutów sprowadza się do stwierdzenia, że nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Procedowanie w taki sposób nie spełnia podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w kpa.

W tym miejscu należy wskazać, że artykuł 104 ust. 2 u.b.ż.ż. określa przesłanki wymiaru kary pieniężnej nakładanej przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego z tytułu naruszenia art. 103 ust. 1.

Zgodnie z tym przepisem organ ma obowiązek, w każdej sprawie, stosować wskazane w nim dyrektywy wymiaru kary. Uwzględnienie przesłanek z art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż. musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ powinien wyraźnie odnieść się do każdej przesłanki, konkretyzując ją w okolicznościach danej sprawy oraz wskazując, w jaki konkretnie sposób wpłynęła ona na wymiar kary.

W każdym przypadku ustalania wysokości kary pieniężnej organ jest zatem zobowiązany odnieść się do okoliczności danej sprawy, z którymi wysokość kary powinna być bezpośrednio powiązana.

W kontekście tych uwarunkowań należy wskazać, że poza okolicznościami wskazanymi w decyzji organu I instancji obowiązkiem organu było ustalenie i rozważenie jeszcze innych, istotnych dla rozstrzygnięcia przesłanek.

W szczególności organ ustalając wysokość kary winien uwzględnić okres naruszenia przepisów w/w ustawy oraz rozmiar naruszenia. Należy uwzględnić również faktyczne skutki, które naruszenie wywołało na rynku oraz wśród konsumentów. Badając stopień szkodliwości czynu należy wziąć pod uwagę również reakcję sprawcy na działania wojewódzkiego inspektora (pozytywną lub negatywną), zakres współpracy z organem wreszcie zakres korzyści, które sprawca osiągnął z zachowania niezgodnego z prawem.

Ostatnia z dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż. wskazuje na konieczność powiązania wysokości nakładanej kary pieniężnej z wielkością produkcji zakładu, a zatem ze skalą prowadzonej działalności, a pośrednio także z jego przychodami i możliwościami finansowymi.

Wadliwe uzasadnienie decyzji uznaniowej nie pozwala na stwierdzenie, czy przy jej wydaniu organ nie dopuścił się dowolności oraz zaniechania przy dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Stanowi ono naruszenie przepisów prawa procesowego, które mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przedstawionych wyżej względów uznać należało, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 k.p.a.w zw. z art. 104 u.b.ż.ż. mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na skutki prawne, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 152 cytowanej ustawy stwierdził, że nie może ona być wykonana.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy powinien dokonać ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zasad wymiaru kary określonych w art. 104 u.b.ż.ż. i w oparciu o pełne ustalenia oceni zasadność wymierzonej przez organ I instancji kary odnosząc się również do podnoszonych przez skarżącą Spółkę zarzutów.