Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 790/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 136
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 48 ust. 2-5
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. T. i W. T. na postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądzą od Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na rzecz skarżących M. T. i W. T. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm.- dalej "k.p.a."), art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. i W. T. (dalej "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] wydane w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku dostarczenia określonych dokumentów.

Z uzasadnienia rozstrzygnięcia jak i akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

W dniu [...] listopada 2019 r. W. T., wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o pozwolenie na budowę, obejmujące m.in. podniesienie poziomu terenu na działce nr [...] z obrębu [...] w Ł. i związaną z tym budowę muru oporowego przy granicy nieruchomości. Postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone, na wniosek inwestora, do czasu uzupełnienia braków projektu budowlanego, postanowieniem Starosty z dnia [...] lutego 2020 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. przeprowadził w dniu [...] marca 2020 r. kontrolę na ww. działce w wyniku której ustalono, że skarżący wykonali stopy fundamentowe wraz z murem oporowym. Wobec tego organ nakazał wstrzymanie prowadzenia robót.

W dniu [...] marca 2020 r. organ ten ponownie skontrolował przedmiotową nieruchomość i ustalił, że mur oporowy został wybudowany w marcu 2020 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W protokole wskazano, że "mur jest nieskończony, z zabetonowanych części wystają pręty zbrojeniowe. W dniu dzisiejszym inwestor z uwagi, iż działka jest nieogrodzona odcina wystające pręty elementów żelbetowych zagrażających zdrowiu i życiu ludzi. Roboty mają charakter zabezpieczający. Organ wstrzymał wykonywanie robót".

Na podstawie powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wszczął postępowanie w sprawie samowolnej budowy muru oporowego i postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., wstrzymał skarżącym prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie muru oporowego na terenie działki nr [...], na granicy z działkami nr [...], nr [...], i nr [...] z obrębu [...] w Ł., nakazał zabezpieczyć i oznakować teren budowy w sposób uniemożliwiający wstęp osobom nieupoważnionym oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia następujących dokumentów:

1) zaświadczenia Burmistrza Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego dotyczącego budowy muru oporowego na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] na granicy z działkami o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...] położonych w obrębie nr [...] miasto L., wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę legitymującą się uprawnieniami budowlanymi, która posiada zaświadczenie o wpisie na listę członków właściwego samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu oraz spełniającego wymogi art. 34 ustawy Prawo budowlane,

3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w terminie pięciu miesięcy od dnia zakończenia obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.

Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wskazali, że na przedmiotowej działce nie są prowadzone żadne roboty budowlane i nie były one prowadzone również w czasie wydania zaskarżonego postanowienia. Nadto oświadczyli, że na przedmiotowej działce znajdował się częściowo wzniesiony mur oporowy, jednak inwestorzy podjęli decyzję o rezygnacji z jego budowy i wniesione dotychczas elementy zostały zdemontowane oraz usunięte z działki. Zamiast tego na działce znajduje się cokół pod ogrodzenie, które nie zostało dotychczas wzniesione, a działka wykorzystywana jest obecnie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, jako plac składowy. Zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych wnieśli o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, w zakresie oględzin działki w celu ustalenia, czy na działce tej prowadzone są roboty budowlane, a w konsekwencji, czy możliwe i zasadne jest wstrzymanie robót budowlanych oraz zabezpieczenie i oznakowanie terenu budowy. Wniosek ten ponowili w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. załączając do niego dokumentację zdjęciową aktualnego stanu działki i znajdujących się na niej urządzeń.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego osobnymi postanowieniami z dnia [...] lipca 2020 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu oraz utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy uznał, że PINB prawidłowo wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a następnie podjął działania zmierzające do zalegalizowania budowanej konstrukcji oporowej, wydając zaskarżone postanowienie, nakładające na inwestorów obowiązek wynikający z art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a polegający na wykonaniu i dostarczeniu określonych dokumentów, w podanym terminie.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego nieuzasadnionego wstrzymania robót, w czasie gdy nie są one prowadzone, organ wyjaśnił, że obecnie na przedmiotowej nieruchomości nie są prowadzone roboty budowlane, ale wynika to wyłącznie z respektowania nakazu wstrzymania robót budowlanych, wydanego ustnie przez PINB w L. już w dniu [...] marca 2020 r. i zapisanego w protokole z pierwszej kontroli przeprowadzonej na działce nr [...] w tym właśnie dniu. Ogłoszony ustnie i do protokołu zakaz dalszego prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, mający na celu usunięcie zagrożenia wywoływanego prowadzeniem robót zbrojarskich, betoniarskich i murowych na terenie niezabezpieczonym przed dostępem osób postronnych oraz bez nadzoru osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, musiał następnie zostać powtórzony w formie zaskarżonego postanowienia, wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, oraz doręczony stronom na piśmie, w celu zapewnienia im możliwości złożenia przysługującego zażalenia, z którego to uprawnienia skarżący skorzystali.

W ustosunkowaniu się do twierdzeń dotyczących nieprawidłowego zakwalifikowania budowanego obiektu jako muru oporowego, organ stwierdził, że przedmiotowa, samodzielna konstrukcja, której głównym zadaniem jest powstrzymanie poziomego parcia gruntu, pochodzącego od położonego wyżej terenu, obciążonego dodatkowo fundamentami wiaty czy składowanymi materiałami oraz ochrona terenu położonego niżej, z całą pewnością stanowi "konstrukcję oporową" wymienioną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jako przykład "budowli". Ewentualne zamontowanie w przyszłości elementów ogrodzenia na szczycie wybudowanej konstrukcji, nie zmieni jej kwalifikacji jako muru oporowego, powstrzymującego masy gruntu przed osunięciem się na teren sąsiednich, niżej położonych działek.

Dalej podkreślił, że obecnie tylko od decyzji inwestorów zależy, czy będą oni chcieli kontynuacji postępowania legalizacyjnego, które po przedłożeniu do PINB kompletu wymaganych dokumentów i uiszczeniu stosownej opłaty legalizacyjnej, zakończy się zatwierdzeniem projektu budowlanego muru oporowego oraz uzyskaniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z jego wznoszeniem, czy też w ogóle zrezygnują oni z inwestycji, rozbiorą już wykonane elementy i przywrócą poprzednie ukształtowanie terenu działki. W przypadku rezygnacji przez inwestorów z możliwości skorzystania z postępowania legalizacyjnego, mogą oni złożyć stosowne oświadczenie, co będzie skutkowało nakazem rozbiórki wybudowanych już części obiektu.

Podsumowując, organ odwoławczy wywiódł, że zaskarżone postanowienie zastało wydane w oparciu o właściwą podstawę prawną, zgodnie ze stwierdzonym stanem faktycznym oraz prawidłowo skierowane do inwestorów, będących jednocześnie właścicielami nieruchomości i dlatego brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia.

Skarżący (reprezentowani przez adwokata) pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. złożyli skargę na opisane wyżej postanowienie organu odwoławczego zarzucając mu naruszenie :

- art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że postanowienie organu nadzoru budowlanego o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych może być wydane w sytuacji, w której roboty budowlane nie są prowadzone, co miało wpływ na treść postanowienia, ponieważ skutkowało uznaniem zasadności postanowienia organu I instancji o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu przez organy I i II instancji stanu faktycznego istniejącego w czasie wydania postanowienia kończącego postępowanie przed organem I instancji i postanowienia, którego dotyczy niniejsza skarga, dotyczącego okoliczności braku prowadzenia robót budowlanych i związanej z tym bezprzedmiotowości zabezpieczenia i oznakowania terenu budowy w sposób uniemożliwiający wstęp osobom nieupoważnionym, co miało wpływ na treść postanowienia, ponieważ skutkowało uznaniem zasadności postanowienia organu I instancji o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych,

- art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie realizacji obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zasady prawdy obiektywnej, przejawiającego się w zaniechaniu przeprowadzenia oględzin działki w celu ustalenia, czy na działce tej prowadzone są roboty budowlane, a w konsekwencji, czy możliwe i zasadne jest wstrzymanie robót budowlanych oraz zabezpieczenie i oznakowanie terenu budowy w sposób uniemożliwiający wstęp osobom nieupoważnionym, co miało wpływ na treść postanowienia, ponieważ skutkowało uznaniem zasadności postanowienia organu I instancji o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych,

- art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie przy orzekaniu zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w zakresie zabezpieczenia i oznakowania terenu budowy w sposób uniemożliwiający wstęp osobom nieupoważnionym, pomimo że na działce nie są prowadzone roboty budowlane i nie występują żadne zagrożenia dla osób postronnych, które występowałyby w przypadku prowadzenia robót budowlanych, a wyłączenie wstępu na działkę będzie skutkowało poniesieniem przez skarżących istotnych strat finansowych, wynikających z braku możliwości korzystania z działki w sposób zgodny z jej przeznaczeniem, czyli jako miejsca składowania towarów dla potrzeb sklepu [...] w L., co miało wpływ na treść postanowienia, ponieważ skutkowało uznaniem zasadności postanowienia organu I instancji o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa według norm przepisanych.

W motywach skargi wyjaśnili, że w czasie postępowania II-instancyjnego i obecnie, nie były i nie są powadzone żadne roboty budowlane. Poza tym skarżący w ciągu 2 dni od kontroli terenu budowy przez organ I instancji w dniu [...] marca 2020 r. zrealizowali wszystkie wydane im zalecenia. Usunęli elementy drewniane ciennika i dokonali rozbiórki murku oporowego. W związku z powyższym, dokumentacja fotograficzna, wykonana w czasie kontroli terenu budowy przez organ I instancji i przekazana organowi II instancji wraz z aktami sprawy, utraciła aktualność i nie mogła stanowić podstawy dla ustaleń faktycznych w zakresie aktualnego stanu działki. Skarżący przekazali organowi II instancji aktualną dokumentacją fotograficzną, a także, mając na uwadze zasadność przeprowadzenia aktualnych ustaleń faktycznych, zgłosili wniosek o dokonanie oględzin.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. ) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, którym wstrzymano skarżącym prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie muru oporowego, nakazano zabezpieczanie i oznakowanie terenu budowy oraz nałożono obowiązek dostarczenia określonych dokumentów.

Na tle uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art.15 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli postanowienia, od którego strona wniosła zażalenia czy zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem w pełni merytorycznym z tym zastrzeżeniem, że rozpoznanie sprawy powinno nastąpić w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Co istotne omawiana zasada nie oznacza, że organ może rozpatrzeć sprawę administracyjną wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, skoro art. 136 k.p.a. przyznaje wprost organowi odwoławczemu kompetencje do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Na organie tym ciążą więc te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego prawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i 77 k.p.a.). Stąd organ odwoławczy jest uprawiony do przeprowadzenia własnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie oceny z zastosowaniem odpowiednich przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji w kontekście akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy uchybił wyżej opisanym obowiązkom wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wyjaśnił kluczowej dla sprawy okoliczności, która została podniesiona w zażaleniu.

Zakres ustaleń faktycznych determinują przepisy prawa materialnego, w tym przypadku art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Stosownie do tego przepisu organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2)bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt la, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (ust.1). Na mocy ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W myśl ust.3 w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Według ust. 4 w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Z kolei przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust.5).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy uznał, że wystąpiły podstawy do nałożenia obowiązków wskazanych w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlanego, gdyż skarżący dopuścili się samowoli budowlanej polegającej na budowie muru oporowego na swojej działce bez wymaganego prawem pozwolenia. Sam fakt, że obiekt ten został wzniesiony nie jest w sprawie kwestionowany. Jednakże zwrócić należy uwagę, że skarżący w zażaleniu oświadczyli, że zrezygnowali z kontynuowania budowy muru oporowego, a dotychczas wzniesione jego elementy zostały zdemontowane i usunięte z działki. Również w skardze podnieśli, że kilka dni po przeprowadzonej kontroli dokonali rozbiórki murku oporowego.

Niewątpliwie istnienie obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej warunkuje prowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przy czym oczywistym jest, że niemożliwe jest prowadzenie postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej w odniesieniu do nieistniejącego, w momencie wydawania decyzji, obiektu budowlanego. Jego rozebranie czyni zatem bezprzedmiotowym dalsze prowadzenie takiego postępowania, gdyż nie można legalizować czy nakazywać rozbiórki obiektu, którego już nie ma.

W świetle powyższych ogólnych uwag wskazać należy, że aczkolwiek powołane przez skarżących fakty mogą stanowić o nowych okolicznościach i świadczyć o zmianie stanu faktycznego, to organ odwoławczy w ogóle nie zbadał tej kwestii. W tym miejscu przypomnieć należy, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek w pełni i na nowo ustalenia stanu faktycznego. Tymczasem organ w celu wyjaśnienia podnoszonych przez skarżących okoliczności nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego ani nie zlecił jego przeprowadzenia organowi I instancji. Zamiast tego, rozpoznając merytorycznie sprawę ograniczył się wyłącznie do analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ niższej instancji, choć skarżący w zażaleniu jak i jego uzupełnieniu wnioskowali o przeprowadzenie dodatkowego dowodu w postaci oględzin ich działki. Z kolei w skardze dodatkowo wyrazili przekonanie, że dokumentacja fotograficzna, wykonana w czasie kontroli terenu budowy przez organ I instancji i przekazana organowi II instancji wraz z aktami sprawy, utraciła aktualność i nie mogła stanowić podstawy dla ustaleń faktycznych w zakresie aktualnego stanu działki.

Dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Natomiast w realiach niniejszej sprawy organ odwoławczy zaniechał wyjaśnienia podniesionej przez skarżących okoliczności, mogącej mieć istotne wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co świadczy o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i 15 k.p.a. Dostrzeżone nieprawidłowości obligują Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych rozważań i niepowielania stwierdzonych uchybień proceduralnych. Przede wszystkim dążąc do ustalenia prawdy obiektywnej powinien należycie wyjaśnić kwestię, czy doszło do rozebrania muru oporowego. Okoliczność powyższa musi zostać stwierdzona z zachowaniem wymogów procedury administracyjnej określonej w przepisach k.p.a., co wymagać będzie rozważenia możliwości uzupełnienia materiału dowodowego i stosownie do wyników przeprowadzonego postępowania wydania odpowiedniego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i 205 § 2 ww. ustawy zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kwoty [...]zł, na którą to składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie adwokata ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) wynoszące 480 zł oraz opłata skarbowa w kwocie 17 zł.