Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 59/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Rischka Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./ Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant – Marzena Cybulska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "A" spółka z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Izby Skarbowej . z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 59/03

U z a s a d n i e n i e

Urząd Skarbowy w dniu [...] decyzją nr (...) określił Ltd Przedsiębiorstwu Usługowo-Handlowemu "A." Sp. z o.o. z siedzibą w G. nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w wysokości 98.758,00 zł tj. w kwocie niższej od wykazanej przez podatnika w CIT-8 o 14.025,00 zł.

W wyniku odwołania spółki Izba Skarbowa decyzją z dnia [...]postanowiła utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podała, iż Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "A." działa w formie spółki handlowej z o.o., która została zawiązana dnia 28.11.1989 r., a w dniu 04.12.1989 r. postanowieniem Sądu Rejonowego – została wpisana do rejestru handlowego RHB – (...). Udziałowcami Spółki od momentu jej zarejestrowania są M. G. i A. C. – obaj posiadający po 50% udziałów w Spółce.

Z treści umowy Spółki wynikało, że zarząd ustanawia się uchwałą wspólników, przy czym pierwszy zarząd (jak zaznaczono w umowie) sprawowany jest przez M. G. i A. C. jako dyrektorów. Każdy z członków zarządu upoważniony był do oświadczeń i podpisywania w imieniu Spółki jednoosobowo.

Dalej ze zgłoszenia identyfikacyjnego NIP-2 wynikało, że Spółka rozpoczęła działalność 19.02.1990 r. i z tym też dniem zostały zatrudnione na stanowiskach dyrektorów w/w osoby, z uposażeniem miesięcznym – co do wysokości którego umowa o pracę odsyła do zakładowego regulaminu wynagrodzeń.

W przedmiotowych umowach pracodawca, tj. Sp. "A." reprezentowana była następująco:

- przy zatrudnieniu M. G. Spółkę reprezentował A. C.

- przy zatrudnieniu A. C. Spółkę reprezentował M. G.

Umowy te były podpisane jedynie przez jedną stronę umowy a mianowicie pracodawcę, nie było natomiast podpisów samych zatrudnionych pracowników. W związku z wymienionymi umowami Spółka poniosła na rzecz udziałowców i jednocześnie członków zarządu – dyrektorów w badanym roku podatkowym 2001 następujące wydatki:

- wynagrodzenia za pracę 41.600,00 zł

- składki na ubezpieczenia społeczne 8.490,56 zł.

Powyższe wydatki Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2001 roku. Urząd Skarbowy zakwestionował przedmiotowe wydatki jako koszty dla celów podatkowych stwierdzając brak podstaw do zakwalifikowania ich do wynagrodzeń za pracę.

Organ pierwszej instancji natomiast nie uznając za koszt uzyskania przychodu przedmiotowych wydatków wskazał, iż zawarte umowy o pracę są nieważne, a więc dokonanych wypłat nie można wiązać z wynagrodzeniem za pracę.

Izba Skarbowa podzielając to stanowisko dalej podała, że do rozstrzygnięcia spornej kwestii mają zastosowanie przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis art. 15 ust. 1 wymienionej ustawy stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 38 w/w ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów "wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) lub członków spółdzielni nie będących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego".

Z powyżej cytowanych przepisów Izba Skarbowa wyprowadziła następujące wnioski:

1. wydatki na rzecz udziałowców, którzy są pracownikami spółki (spółdzielni) są kosztem uzyskania przychodów,

2. wydatki związane z dokonywaniem niejednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców są kosztem uzyskania przychodów.

Zatem w sytuacji, gdy osoba będąca udziałowcem spółki wykonuje prace na rzecz tej spółki, to:

- jeżeli pomiędzy udziałowcem a spółką został ważnie nawiązany stosunek pracy (udziałowiec stał się pracownikiem spółki), to poniesione przez spółkę wydatki z tego tytułu są kosztem uzyskania przychodu,

- jeżeli udziałowiec został jednocześnie powołany na członka zarządu spółki i wykonuje prace na rzecz spółki – czy to w ramach zawartej umowy o pracę, czy też umowy cywilnoprawnej (zlecenia) albo podjętej uchwały zgromadzenia wspólników – to wypłacone w związku z tym przez spółkę wynagrodzenia, są kosztem uzyskania przychodu jeżeli te umowy (uchwały) zostały ważnie zawarte.

Zdaniem Izby w przypadku, gdy podatnik działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością to oceny czy umowa (albo uchwała) została ważnie zawarta należy dokonać – w stosunku do zdarzeń powstałych przed 01 stycznia 2001 r. – w oparciu o przepisy kodeksu handlowego (rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy – Dz. U. nr 57 poz. 502 z późn. zm.), stosownie do treści art. 620 kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r., Nr 94, poz. 1037). Wymieniony akt prawny (kodeks handlowy) reguluje byt prawny tych podmiotów, w tym również kwestię prawidłowej reprezentacji spółki w zakresie dotyczącym oświadczania woli o nawiązaniu wszelkich umów, w tym także umowy o pracę. W kodeksie handlowym ustawodawca kwestie reprezentacji spółki z o.o. unormował w art. 198 i art. 203. Z dyspozycji art. 198 wynika, że prawo do reprezentacji spółki przysługuje przede wszystkim jej zarządowi.

Jednak w treści art. 203 kh ustawodawca jednoznacznie oznajmił, iż "w umowach pomiędzy spółką a członkami zarządu tudzież w sporach z nimi reprezentuje spółkę rada nadzorcza lub pełnomocnicy powołani uchwałą wspólników".

Z konstrukcji przywołanego art. 203 kh wynika, że we wszystkich umowach (nie tylko w umowach o pracę) zawieranych pomiędzy spółką a członkami zarządu, spółka musi być reprezentowana w sposób określony w tym przepisie. Tak więc spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością mogą reprezentować jedynie podmioty expressis verbis wymienione w tym przepisie (rada nadzorcza, pełnomocnik powołany uchwałą wspólników) i lista tych podmiotów jest listą zamkniętą wobec zastosowania przez ustawodawcę trybu oznajmującego "reprezentuje". Naruszenie przepisu art. 203 kh powoduje nieważność czynności prawnej, jest to bowiem norma o charakterze iuris cogentis i umowa spółki względnie jakiekolwiek inne akty spółki nie mogą w tym zakresie zawierać innego rozstrzygnięcia.

W ocenie Izby Skarbowej niespornym jest, że M. G. i A. C. od momentu zarejestrowania Spółki "A." (04.12.1989 r.) są jej jedynymi udziałowcami i członkami dwuosobowego zarządu spółki. Z chwilą rozpoczęcia działalności Spółki, tj. z dniem 19.02.1990 r. zostali oni zatrudnieni w spółce: na stanowisku dyrektora M. G. a na stanowisku dyrektora technicznego A. C. Przedmiotowe umowy o pracę zawierają jednak istotne uchybienia formalne, a mianowicie:

- nie zostały podpisane przez zatrudnionych pracowników a jedynie przez pracodawcę w imieniu którego działał członek zarządu (art. 11 kodeksu pracy mówi, że nawiązanie stosunku pracy wymaga zgodnego oświadczenia woli pracownika i pracodawcy),

- nie precyzują wysokości wynagrodzeń (takie wymagania stawia art. 29 kodeksu pracy). Umowa w kwestii wynagrodzeń odsyła do zakładowego regulaminu wynagradzania a ten przedłożony w postępowaniu odwoławczym określa w punkcie 3, iż "wynagrodzenie składa się z wynagrodzenia zasadniczego oraz premii miesięcznej uznaniowej". Ponadto dokument ten, jako integralna część zawartych 19.02.1990 r. umów o pracę nie posiada waloru wiarygodności, bowiem sporządzony został na papierze firmowym z nazwą Spółki obowiązującą od 1995 roku.

Nadto w kontrolowanym roku 2001 wysokość otrzymywanych wynagrodzeń przez członków zarządu M. G. i A. C. (po ubruttowieniu - 1500,- zł) została ustalona uchwałą zarządu nr 1/1998 r. w wysokości 1000,- zł, którą to uchwałę podpisali obaj udziałowcy, przyznając w istocie "sami sobie" wynagrodzenia.

Najistotniejszą jednak wadą przedmiotowych umów, rzutującą na rozstrzygnięcie spornej kwestii, jest naruszenie – przy zawieraniu tych umów – przepisów regulujących kwestie prawidłowej reprezentacji Spółki. W przedmiotowych umowach Spółka "A." była reprezentowana przez samych udziałowców i członków zarządu, a więc w sposób naruszający przepisy prawa.

Przywołany art. 203 kh wyraźnie stanowi o kwestii reprezentowania spółki w umowach z członkami zarządu wskazując, iż spółkę z o.o. reprezentować mogą jedynie: rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą wspólników. Z akt sprawy bezspornie wynika, że umowy zatrudniające panów M. G. i A. C. wymogów tych nie spełniły.

Mając na uwadze powyższe Izba Skarbowa stwierdziła, że skoro wymienione powyżej umowy o pracę z dnia 19.02.1990 r. są w świetle prawa dotknięte bezwzględną nieważnością, przez co są również prawnie bezskuteczne, to wydatki Spółki dokonane na podstawie tych umów (zarówno wynagrodzenia jak i ich pochodne – składki na ubezpieczenia społeczne) nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Realizacja bowiem postanowień wynikających z nieważnych czynności prawnych nie może być uznana za czynność wywołującą określone skutki prawne również na gruncie przepisów prawa podatkowego.

Z uwagi na fakt, że dla celów podatkowych zakwalifikowania wydatków dokonuje się na podstawie prawidłowo sporządzonych dowodów, dokumentujących dane zdarzenie (operację gospodarczą) to w sytuacji, gdy umowy o pracę z dyrektorami były prawnie bezskuteczne nie istnieją dowody, na podstawie których, organy podatkowe mogłyby uznać, iż sporne wynagrodzenia kwalifikują się do uznania za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 38 wymienionej ustawy podatkowej, jako wydatek Spółki na rzecz udziałowca w związku z dokonywaniem niejednostronnych świadczeń.

Z tych powodów nie ma znaczenia podnoszony przez podatnika argument, że dyrektorzy faktycznie wykonywali pracę na rzecz Spółki, za którą otrzymywali wynagrodzenia a więc że były to świadczenia niejednostronne.

W skardze na ostateczną decyzję Izby Skarbowej Spółka wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem tej decyzji i uchylenie jej w całości.

Skarżąca podniosła, iż w decyzji swej Izba Skarbowa, pomimo że zdarzenie dotyczy roku 2001 przywołuje artykuły 198 i 203 Kodeksu handlowego obowiązującego od lipca 1934 roku do 31 grudnia 2000 roku, a także na art. 620 Kodeksu Spółek Handlowych (obowiązujący od 1.01.2001 r.).

Dalej skarżąca podała, że w swoich dywagacjach na temat art. 203 kh Izba Skarbowa również nie ustrzegła się nadinterpretacji, używając wyrazu wszystkich (umowach), który to wyraz w art. 203 nie występuje, czasownika musi (być reprezentowana) oraz wyrazu jedynie (podmioty), które również w tym artykule nie występują. Spółka "A." nie była i nie jest zobowiązana do ustanowienia rady nadzorczej ani też komisji rewizyjnej, o czym mówi art. 206 k.h. i art. 213 k.s.h. Zapis tych artykułów jest bowiem w formie fakultatywnej.

Nie stanowiło również naruszenia art. 210 k.s.h. ani nie powołanie pełnomocnika (pełnomocników), co zostało wyjaśnione Urzędowi Skarbowemu i Izbie Skarbowej w pisemnych zastrzeżeniach z dnia 10.06.2002 r. Ponadto kodeks handlowy przewidywał sytuacje braku uchwały wspólników o ustanowieniu osobnego pełnomocnika (na przykład art. 242) i pozostawiał tę kwestię do rozstrzygnięcia sądowi (na przykład przez powołanie kuratora).

Spółka podniosła, że skoro Sąd Rejestrowy nie odmówił rejestracji Spółki, ani nie wezwał do uzupełnienia dokumentów złożonych do rejestracji spółki, to nie uznał tym samym, iż nastąpiło naruszenie jakiegokolwiek artykułu Kodeksu handlowego, w tym również art. 203.

Ponadto umowy o pracę faktycznie nie zostały podpisane przez zatrudnionych pracowników, co jednak nie świadczy o tym, że treść ich nie była zainteresowanym pracownikom znana i miało miejsce zgodne oświadczenie woli pracodawcy i pracownika (art. 11 Kodeksu pracy) potwierdzone wcześniej w umowie Spółki. W dniu sporządzania umów o pracę - 19 lutego 1990 r. Spółka zatrudniała jedynie dwóch pełnoetatowych pracowników, właśnie M. G. i A. C. będącymi jednocześnie współwłaścicielami, członkami zarządu, ale także telefonistami, sekretarzami, kierowcami, magazynierami, zaopatrzeniowcami itd. Fakt, że w umowie o pracę z A. C. jako pracodawca podpisywał M. G. i odwrotnie, jest wyraźnym dowodem na to, że umowy nie zostały zawarte wbrew woli któregoś z wyżej wymienionych. Brak formy pisemnej nie czyni natomiast umowy o pracę nieważną.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W ustalonym bezspornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew wywodom zawartym w skardze, nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Na wstępie należy stwierdzić, iż chybiony jest zarzut błędnego zastosowania w niniejszej sprawie przez organy podatkowe przepisu art. 203 Kodeksu handlowego (rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. – Dz. U. Nr 57, poz. 502 z późn. zm.). Organy podatkowe prawidłowo powołały się w swoich rozstrzygnięciach na przepis tej regulacji prawnej a to z uwagi na przepis art. 620 aktualnie obowiązującego Kodeksu handlowego spółek (ustawa z dnia 15 września 2000 r.), wedle którego do oceny skutków zdarzeń prawnych stosuje się przepisy obowiązujące w dniu, w którym zdarzenia te nastąpiły. W sprawie zakwestionowane umowy o pracę zawarto w roku 1990, a zatem oceniając ich skutki należało stosować przepisy kodeksu handlowego.

W świetle utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych (np. uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2000 r. – FPS 3/00 – ONSA 2001/1/8) zawarcie umów, w tym również umów o pracę, z członkami zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z naruszeniem wymogów art. 203 Kodeksu handlowego powoduje nieważność tych umów z mocy art. 58 Kodeksu cywilnego. Przy takim naruszeniu zawsze dochodzi do zawarcia umowy sprzecznej z prawem, powodującej jej nieważność, chociaż strony zgodnie dążyły do jej zawarcia.

Przepis art. 203 Kodeksu handlowego stanowił, że w ramach pomiędzy Spółką a członkami zarządu tudzież w sporach z nimi reprezentuje Spółkę rada nadzorcza lub pełnomocnicy powołani uchwałą wspólników. Ustawodawca w przepisie tym wyraźnie stanowił, jakie podmioty mogą reprezentować spółkę przy zawieraniu umów (wszelkich umów) z członkami zarządu.

Kodeks handlowy oczywiście nie przewiduje obligatoryjności powołania do życia w Spółce z o.o. rady nadzorczej. Zatem przy braku tego organu, Spółkę w umowach z członkami zarządu winien reprezentować pełnomocnik (pełnomocnicy).

W rozważanej sprawie bezsporne było, iż pan M. G. i pan A. C. w dniu 28 listopada 1989 r. zawiązali Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "A." z siedzibą w G. (a od 1995 r. – S. Ltd Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe "A.") obejmując w niej po 50% udziałów tj. po 10 udziałów każdy. Z umowy Spółki wynikało nadto, że pierwszy zarząd stanowią wymienieni wspólnicy jako dyrektorzy. Ci sami też udziałowcy byli członkami zarządu Spółki w badanym roku podatkowym.

Z dalszych ustaleń wynikało, że w dniu 19 lutego 1990 r. obaj wspólnicy zawarli między sobą nawzajem umowy o pracę. I tak pan A. C. jako reprezentant Spółki zatrudnił na stanowisku dyrektora pana M. G., a ten zatrudnił pana A. C. na stanowisku dyrektora technicznego.

Odnosząc do tego stanu faktycznego sprawy treść art. 203 Kodeksu handlowego, nie może budzić wątpliwości, iż przedmiotowe umowy są bezwzględnie nieważne, albowiem przy ich zawieraniu nie dochowano ustawowego wymogu odnośnie reprezentacji Spółki (rada nadzorcza lub pełnomocnicy powołani uchwałą wspólników).

Zasadnie zatem uznały organy podatkowe, iż umowy te jako sprzeczne z ustawą i w konsekwencji bezwzględnie nieważne nie mogły wywołać żadnych skutków prawnych, w tym nawiązania stosunku pracy ze wskazanymi w nich osobami. Oznacza to, że pan A. C. i pan M. G. nie byli pracownikami Spółki, a wypłacone im tym tytułem wynagrodzenia i poniesione na nie narzuty (składki ZUS i inne) nie mogły obciążać kosztów uzyskania przychodów badanego roku podatkowego. O niemożności ujęcia wydatków tych w rachunku kosztowym stanowi przepis art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Z pierwszego przywołanego przepisu stanowiącego ustawową definicję kosztów uzyskania przychodów wynika, iż takimi kosztami są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Jeżeli więc koszty zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu, ale zostały wymienione w art. 16 ust. 1 nie są kosztami uzyskania przychodów.

W art. 16 ust. 1 pkt 38 cyt. ustawy podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od 1999 r.) ustawodawca wymienił, jako nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) lub członków spółdzielni nie będących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów (...).

Jak wcześniej wykazano panowie A. C. i M. G. nie byli pracownikami Spółki w rozumieniu odrębnych przepisów, gdyż zawarte z nimi umowy o pracę były bezwzględnie nieważne a więc nie spowodowały powstania stosunku pracy.

Skoro więc przedmiotowe umowy o pracę były nieważne to nie można mówić, aby na wymienionych w nich osobach ciążył obowiązek świadczenia pracy na rzecz Spółki.

Trzeba też zauważyć, - jak słusznie podniosła to Izba Skarbowa – iż umowy te nie mogły stanowić dowodu, na podstawie którego organy podatkowe mogły uznać, iż sporne wynagrodzenia i ich koszty uboczne kwalifikują się do objęcia ich – zgodnie z art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 38 cyt. ustawy podatkowej rachunkiem kosztowym jako wydatek na rzecz udziałowca w związku z dokonaniem niejednostronnych świadczeń. Należy też stwierdzić, iż podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność faktycznego świadczenia pracy na rzecz Spółki przez wymienionych udziałowców, będących jednocześnie jedynymi członkami zarządu spółki, nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Skoro bowiem umowy o pracę były nieważne, to uznać należało, że wymienieni wykonywali na rzecz Spółki czynności jako członkowie jej zarządu, do czego byli uprawnieni i obowiązani zgodnie z art. 201 § 2 Kodeksu handlowego.

Tak więc Sąd uznał, iż sporne wynagrodzenia wypłacane na podstawie zakwestionowanych umów o pracę były jednostronnymi świadczeniami ze strony Spółki.

Wbrew wywodom zawartym w skardze w sprawie nie mógł być zastosowany przepis art. 16 ust. 1 pkt 38a cyt. ustawy podatkowej. Przepis ten bowiem odnosi się do osób wchodzących w skład organów stanowiących osób prawnych. Z kręgu tych osób należy jednak wyłączyć udziałowców lub akcjonariuszy, gdyż wydatki na ich rzecz zostały - poza wypłatami ze stosunku pracy - wyjęte z kategorii kosztów w poprzedzającym punkcie tj. 38 tegoż przepisu.

Tak więc regulacja z pkt 38a odbiera kosztowy charakter wydatkom na rzecz innych niż udziałowcy lub akcjonariusze członków organów stanowiących osób prawnych, poza wynagrodzeniem z tytułu pełnionej funkcji członkowskiej, ale funkcji pełnionej w organie stanowiącym a nie w organie wykonawczym, jakim jest zarząd spółki.

Bez wpływu na wynik sprawy musiał pozostać również podniesiony przez stronę zarzut niekwestionowania przedmiotowych umów o pracę przez kontrole skarbowe i podatkowe przeprowadzone w Spółce w latach wcześniejszych. Sądy administracyjne wielokrotnie podkreślały w swoich orzeczeniach, iż ta okoliczność nie upoważnia organów podatkowych do wydania decyzji uchybiającej prawu i powielającej wcześniejsze błędy organów.

Z tych też przyczyn Sąd, nie znajdując podstaw prawnych do wzruszenia zaskarżonej decyzji na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.

MK