Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 876/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 157 § 1, art 184 w zw. z art 197
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 846/16 oddalające wniosek J. N. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 846/16 na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 846/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz pkt 2 poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku z dnia [...] maja 2016 r., nr [...].

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 22 grudnia 2016 r. W dniu 5 stycznia 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie w/w wyroku, uzupełniając wniosek pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. Skarżąca wyjaśniła, że w skardze dodatkowo zarzuciła: 1) niezgodność z art. 32 Konstytucji RP przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.) w zakresie § 2 ust. 2 określającego kwotę stawki dziennej przysługującego świadczenia oraz 2) niezgodność zawarcia w uzasadnieniu decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie należnych odsetek ustawowych od spóźnionych świadczeń publicznoprawnych. Zdaniem skarżącej nie da się z treści w/w wyroku wywieść, że Sąd te okoliczności rozpoznał i wydał w tym przedmiocie rozstrzygnięcie merytoryczne, uwzględniające, czy oddalające skargę w zakresie tych zaskarżeń, co uzasadnia wnioskowanie, iż skarga została rozpoznana wyłącznie w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. – na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 – dalej "p.p.s.a.") – oddalił wniosek.

Sąd wskazał, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia. Podkreślono, że strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Nie jest więc możliwe uzupełnienie w zakresie uzasadnienia. Zdaniem Sądu zakres uzupełnienia wyroku, o jakim mowa we wniosku skarżącej, nie obejmuje jakichkolwiek orzeczeń, które powinny znaleźć się w sentencji wyroku. Sąd wskazał, że orzekanie o niezgodności przepisów prawa z Konstytucją RP nie należy do właściwości sądu administracyjnego, lecz Trybunału Konstytucyjnego, co wynika wprost z art. 188 Konstytucji RP. Sąd podkreślił, że także kwestia zawarcia w uzasadnieniach decyzji przez organy obu instancji stanowiska w przedmiocie wypłaty odsetek za nieterminowe wypłacenie należności pieniężnych nie mogła być objęta orzeczeniem sądu administracyjnego, albowiem funkcjonariusz Policji ma prawo dochodzenia odsetek z tytułu nieterminowego otrzymania świadczeń lub należności pieniężnych wyłącznie przed sądem powszechnym. W konsekwencji zastrzeżenia dla dochodzenia tych roszczeń drogi przed sądem powszechnym, brak jest podstaw do orzekania w tym zakresie przez organy administracji publicznej. Zdaniem Sądu prawidłowo zatem organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie orzekały o odsetkach. Tym samym orzekanie o kwotach ewentualnych należnych skarżącej odsetek, które mogą być dochodzone na drodze cywilnej, pozostawało poza przedmiotem sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w opisanym na wstępie wyroku. Stanowisko Sądu w tym zakresie zostało zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Sąd wskazał, że jeżeli skarżąca nie zgadza się z treścią uzasadnienia wyroku, bądź uważa, że brak jest w nim istotnych elementów, to może to kwestionować w drodze przysługującego jej od tego wyroku środka odwoławczego, tj. skargi kasacyjnej.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie podnosząc, że jeżeli Sąd I instancji nie uwzględnił skargi w części, to w tym zakresie winien był orzec o jej oddaleniu, a uznając się za niewłaściwy – o odrzuceniu. W ocenie skarżącej Sąd powinien zbadać zgodność z wskazanej przez nią przepisów w zakresie zgodności z konstytucją. Zdaniem skarżącej Sąd niewłaściwie także wskazał właściwość sądu powszechnego w kwestii wypłaty odsetek za nieterminowe wypłacenie należności pieniężnych. Skarżąca nie zgodziła się również z sądem, że może kwestionować zapadłe rozstrzygnięcie składając skargę kasacyjną od zapadłego wyroku, wskazała bowiem, że treść uzasadnienia nie ma formy rozstrzygania merytorycznego dla skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Ponadto, złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany, czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. Ewentualne braki uzasadnienia mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania kasacyjnego.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 1 grudnia 2016 r. orzekł o całości skargi. Natomiast z wniosku o uzupełnienie tego wyroku wynika, że dotyczy on w istocie zmian uzasadnienia, poprzez zamieszczenie w nim elementów, które skarżąca uważa za istotne. To zaś – co już wskazano powyżej – możliwe jest wyłącznie w toku postępowania odwoławczego. Zasadnie zatem Sąd I instancji oddalił wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu nadmienić, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż od przedmiotowego wyroku została złożona skarga kasacyjna, która postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2017 r. sygn. akt III sA/Gd 846/16 została odrzucona z powodu jej wniesienia po terminie. Jak również wynika z akt, od w/w postanowienia strona nie składała odwołania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.