Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1564/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89  ust. 4  pkt  1,  art. 89  ust. 14 i 16,  art. 89  ust. 5-15,
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. nr [...] określającą K. O. wysokość zobowiązania podatkowego, a zarazem zaległości podatkowej, w podatku akcyzowym za listopad 2010 r. w kwocie [...] zł.

Decyzja ta została wydana przy następujących ustaleniach faktycznych:

Pismem z dnia [...] r. Referat Dozoru Urzędu Celnego w R. przekazał do Referatu Podatku Akcyzowego UC w R. sprawozdanie ze sprzedaży oleju napędowego grzewczego przesłane przez K. O., informując jednocześnie, że sprawozdanie to Strona doręczyła osobiście dnia [...] r. podczas gdy termin jego złożenia upłynął dnia [...] r.

Po analizie przekazanych materiałów, Naczelnik Urzędu Celnego w R. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku akcyzowego za miesiąc listopad 2011 r.

Zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin, od dnia doręczenia pisma, do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a następnie dnia [...] r. wydał decyzję nr [...] , którą określił K. O. wysokość zobowiązania podatkowego, a zarazem zaległości podatkowej, za miesiąc listopad 2010 r. w kwocie [...] z.

Nie zgadzając się z wydanym przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] r. Strona złożyła odwołanie, w którym zażądała jego uchylenia, zarzucając jednocześnie zaskarżonej decyzji bezzasadność i bezprawność, a także popełnienie szeregu błędów natury faktycznej i prawnej oraz nie dość wnikliwe zapoznanie się z materiałem dowodowym. Ponadto Strona podniosła, iż pozbawienie Jej prawa do stosowania obniżonej stawki akcyzy z powodu złożenia zestawienia oświadczeń po upływie obowiązującego terminu nie jest zgodne z art. 21 ust. 1 Dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L. 03.283.51; Dz. U. UE sp. 09.1.405), która w powiązaniu z przepisami dotyczącymi uiszczania podatków z dyrektywy 91/12/EWG stanowi, że produkty energetyczne podlegają opodatkowaniu zgodnie z ich wykorzystaniem.

W uzasadnieniu odwołania Strona zwróciła uwagę, że dnia [...] r. przekazała kompletne zestawienie oświadczeń zawierające wymagane ustawą dane dotyczące odbiorców oleju napędowego grzewczego, a jednodniowe opóźnienie było wynikiem zdarzenia losowego - awaria komputera. Stwierdziła również, że na podstawie dostarczonej dokumentacji udowodniła, iż olej napędowy grzewczy został w całości przeznaczony do celów grzewczych, a zatem skoro udowodniła, że sprzedany produkt nie został zużyty do celów napędowych to naliczenie podatku akcyzowego w wysokości 1822 zł / 1.0001 za jednodniowe opóźnienie w złożeniu zestawienia oświadczeń jest nielogiczne i mocno krzywdzące.

Organ pierwszej instancji nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia wydanego rozstrzygnięcia przekazał odwołanie Strony organowi odwoławczemu.

Po dokonanej analizie materiału dowodowego oraz argumentacji Strony przedstawionej w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że kwestię sporną w tej sprawie jest interpretacja przepisu art. 89 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 z późn. zm. Zwanej dalej. u.p.a.), który definiuje warunki sprzedaży oleju opałowego pozwalające na stosowanie określonej stawki akcyzy związanej z przeznaczeniem wyrobu.

Zgodnie z brzmieniem art. 89 ust. 5 oraz ust. 14 w powiązaniu z art. 89 ust. 16 u.p.a., uprawnienie do stosowania stawek akcyzy określonych w ust. 1 pkt 9, 10 i 15 ma zastosowanie w przypadku, gdy:

- nabywca złoży oświadczenie, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych lub będą sprzedane z przeznaczeniem do celów opałowych;

- podmioty korzystające z określonej stawki podatku akcyzowego przekażą do właściwego urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięczne zestawienie otrzymanych oświadczeń zawierających informacje, o przeznaczeniu oleju opałowego.

Jak wynika z treści ust. 6 art. 89 oświadczenia, o których mowa w ust. 5 pkt 1, powinny zawierać dane dotyczące nabywcy, określenie ilości i rodzaju oraz przeznaczenia nabywanych wyrobów, wskazanie rodzaju, typu oraz liczby posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się te urządzenia, datę i miejsce złożenia oświadczenia, oraz czytelny podpis składającego oświadczenie.

Natomiast z brzmienia art. 89 ust. 16 wynika, że "W przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15 stosuje się stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1" u.p.a., tj. odpowiednio stawkę 1.822,00 zł/1.000 litrów, a w przypadku gdy ich gęstość w temperaturze 15°C jest równa lub wyższa od 890 kilogramów/metr sześcienny - 2.047,00 zł/1.000 kilogramów.

Dokonując analizy powyższych przepisów należy organ odwoławczy stwierdził, iż to na podatniku sprzedającym wyrób, który korzystał z określonej stawki podatku akcyzowego, ciąży obowiązek uzyskania od nabywcy oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego wyrobu, jak również przekazania do właściwego urzędu celnego, w wyznaczonym terminie, miesięcznych zestawień otrzymanych oświadczeń.

Ponadto zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie ustalono, iż K. O. w miesiącu listopadzie 2010 r. sprzedała [...] litrów oleju napędowego grzewczego. Z materiału dowodowego wynika również, iż nie dopełniła ona wymogu zawartego w art. 89 ust. 14 u.p.a., a dotyczącego warunku jaki musi być spełniony, aby było możliwe zastosowanie określonej stawki akcyzy, tzn. nie przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w R. w wymaganym terminie, tj. do dnia [...] r. - miesięcznego zestawienia otrzymanych oświadczeń, gdyż zrobiła to dzień później, czyli [...] r.

Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, iż skoro prawodawca wprowadził obowiązek sporządzania i przekazywania przedmiotowych zestawień oświadczeń do właściwego naczelnika urzędu celnego przez podmioty korzystające z określonej stawki podatku akcyzowego w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał dokonano sprzedaży (oleju opałowego), to nie przekazanie takiego zestawienia we właściwym terminie, czyli nie wykonanie czynności imperatywnej powoduje - zdaniem organu odwoławczego - utratę statusu wynikającą z możliwości korzystania z obniżonej stawki podatku akcyzowego i to niezależnie od tego, czy uchybienie nastąpiło z jedno czy kilkudniowym opóźnieniem.

W związku z ustaleniami, jak i obowiązującymi w tym zakresie przepisy, zasadnym było, zdaniem organu odwoławczego, potraktowanie przez organ pierwszej instancji faktu nie przekazania oświadczeń o przeznaczeniu towaru do właściwego urzędu celnego we właściwym terminie jako niespełnienie warunku, który uprawniał do stosowania obniżonej stawki podatku, co w konsekwencji stanowiło podstawę do zastosowania stawki określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a., tj. w wysokości 1.822,00 zł za 1.000 litrów oleju opałowego lekkiego, bądź 2.047,00 zł za 1.000 kilogramów oleju opałowego ciężkiego.

Organ stwierdził również, że warto podkreślić, iż sformułowanie zawarte w art. 89 ust. 16 u.p.a. stwierdzające, iż "W przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15 stosuje się stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1".

Takie sformułowanie - zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. - wskazuje jednoznacznie, iż niespełnienie któregokolwiek warunku określonego we wskazanych przepisach skutkuje zastosowaniem stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 cyt. ustawy. Warunkiem, którego Strona w rozpatrywanym przypadku nie dopełniła, jest brak przekazania do właściwego urzędu celnego w wyznaczonym terminie, miesięcznego zestawienia otrzymanych oświadczeń zawierających informacje o przeznaczeniu oleju opałowego. Zatem niezłożenie takiego zestawienia w terminie określonym w ustawie jest przesłanką do zastosowania stawki podatku w wysokości 1822,00 zł/1000 litrów, bądź 2047,00 zł/1000 kilogramów.

Ponadto, Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż w miesiącu listopadzie 2010 r. powstał obowiązek podatkowy dla sprzedaży olejów napędowych grzewczych w ilości [...] litrów, a K. O., ze względu na obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne, stała się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży tych wyrobów akcyzowych bez zachowania warunku uprawniającego do zastosowania określonej stawki akcyzy.

Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślil jeszcze że podmioty, które zajmują się sprzedażą wyrobów energetycznych i chcą zastosować do tych wyrobów preferencyjne stawki akcyzy, muszą spełniać szereg istotnych warunków określonych w art. 89 ust. 5-15. W przypadku ich niespełnienia podatnik powinien zastosować stawkę akcyzy określoną w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. i art. 89 ust. 16.

Jednym z takich warunków jest określony w art. 89 ust. 14 u.p.a. obowiązek sporządzania i przekazywania do właściwego naczelnika urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięcznych zestawień oświadczeń, o których mowa w ust. 5.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest, iż Strona uchybiła obowiązkowi terminowego przekazania zestawienia oświadczeń, co w konsekwencji spowodowało utratę prawa do stosowania stawki preferencyjnej.

Ponadto zauważył, że ustawodawca nie przewidział w u.p.a. instytucji przywrócenia terminu do złożenia zestawienia oświadczeń, zatem terminu tego nie można przywrócić. Oznacza to, że jest to termin prawa materialnego, natomiast przywrócić można jedynie terminy istniejące w prawie procesowym.

W świetle powyższego, podnoszona w odwołaniu przez Stronę argumentacja, iż zaskarżona decyzja jest bezzasadna i bezprawna i według organu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż obowiązujące w tym zakresie przepisy jasno i precyzyjnie określają termin przekazywania miesięcznych zestawień otrzymywanych oświadczeń, tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy oraz skutki nie przekazania ich w wymaganym terminie.

Bezzasadny jest również podnoszony przez Stronę zarzut naruszenia przepisów wspólnotowych, bowiem w zakresie podatku akcyzowego przepisy prawa wspólnotowego regulują kwestie odnoszące się do samej konstrukcji systemu akcyzowego oraz kwestie mające zastosowanie dla wyrobów akcyzowych, natomiast pozostawiają państwom członkowskim swobodę w zakresie opodatkowania akcyzą innych wyrobów, ustalania stawek podatku akcyzowego w oparciu o wspólnotowe stawki minimalne, a także określenia szczegółowych warunków obowiązywania części zasad wspólnotowego systemu akcyzowego.

Jednocześnie, co podkreślił organ, istnieje szereg kwestii, które są regulowane przepisami krajowymi - państwa członkowskie mogą dowolnie kształtować wysokość obowiązujących stawek w zależności od swojej polityki fiskalnej przy spełnieniu warunku zachowania wyższych stawek od stawki minimalnej. Ustawa o podatku akcyzowym określa stawki akcyzy na wyroby energetyczne (olejów napędowych przeznaczonych do celów opałowych i olejów opałowych), jak również stawki "sankcyjne" w przypadku nie spełnienia warunków ustawowych - co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia [...] r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] , wnosząc, w pierwszej kolejności o jej uwzględnienie przez Dyrektora Izby Celnej w K. w całości. Zaś w przypadku nieuwzględniania skargi przez Dyrektora Izby Celnej w K. i przekazaniu jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o:

- wstrzymanie wykonania decyzji w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła:

naruszenie prawa materialnego:

- art. 2 ust. 3 i art. 21 ust. 4 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27.10.2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej poprzez niewłaściwe zastosowanie w drodze obciążenia podatnika stawkami sankcyjnymi pomimo wykazania przez podatnika sposobu wykorzystania sprzedanego oleju;

- art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 1, art. 89 ust. 14 ustawy o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię w drodze obciążenia podatnika stawkami sankcyjnymi pomimo wykazania przez podatnika sposobu wykorzystania sprzedanego oleju;

art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego i zasady proporcjonalności;

naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od przepisów prawa wspólnotowego.

Uzasadniając wniesioną skargę Skarżąca podniosła, iż rygorystyczna interpretacja przepisów ustawy o podatku akcyzowym prezentowana przez organy podatkowe jest nieuzasadniona, bowiem wywodzą one z treści przepisów więcej uprawnień niż przyznał im ustawodawca. Powołany przepis art. 21 Dyrektywy stanowi o "warunkach dla końcowego zużycia" natomiast żadną miarą wskazany przepis nie odnosi się do "warunków spełnienia wymagań formalnych", czyli posiadania kompletnych oświadczeń i ich terminowego złożenia.

Podniosła również, iż w tym przypadku organy podatkowe odrzuciły oświadczenia złożone przez skarżącą z jednodniowym opóźnieniem, a tym samym nie dopuściły z nich dowodu nie argumentując tego faktu i naruszyły przez to art. 2 Konstytucji RP.

Ponadto wskazała, iż nie budzi wątpliwości zaliczenie konstrukcji prawnej wynikającej z art. 89 ust. 16 u.p.a. do katalogu sankcji podatkowych, jednakże dopiero brak oświadczeń nabywcy lub posiadanie przez sprzedawcę oświadczeń nieprawidłowych, nierzetelnych lub niepełnych, które uniemożliwiają zarówno ich weryfikację, jak też weryfikację obrotu olejem opałowym i jego faktycznego przeznaczenia, powinno powodować konieczność zastosowania podwyższonej stawki podatkowej, przewidzianej dla wyrobów wykorzystywanych do napędu silników.

Skarżąca, odnosząc się do rozwiązań zawartych w art. 89 ust. 5 i ust. 16 u.p.a. stwierdziła, że nie może ulegać wątpliwości, iż przepisy te, dotyczące stawki podatkowej w podatku akcyzowym, powinny respektować zasadę proporcjonalności. Rozważając o zasadzie proporcjonalności w opodatkowaniu podatkiem akcyzowym wyrobów energetycznych należy uwzględnić zarówno uprawnienia ustawodawcy do różnicowania stawek podatkowych, jak również zakres tego uprawnienia. Analiza treści art. 89 u.p.a. daje wszelkie podstawy do stwierdzenia, iż ustawodawca różnicuje wysokość stawek podatkowych w zależności od przeznaczenia wyrobu energetycznego. Zgodnie zaś z art. 5 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej pod warunkiem przestrzegania minimalnych poziomów opodatkowania przewidzianych tą dyrektywą i pod warunkiem, że są one zgodne z prawem wspólnotowym, Państwa Członkowskie mogą stosować, pod kontrolą fiskalną, zróżnicowane stawki opodatkowania, między innymi, wówczas gdy zróżnicowane stawki zależą od ilościowych poziomów zużycia energii elektrycznej i produktów energetycznych wykorzystywanych do ogrzewania.

Z drugiej strony, zgodnie z postanowieniami art. 21 ust. 4 ww. Dyrektywy Państwa Członkowskie mogą także przewidzieć, że podatki na produkty energetyczne i energię elektryczną stają się wymagalne, gdy zostanie ustalone, że warunek dla końcowego zużycia, ustanowiony w przepisach krajowych do celów obniżonego poziomu opodatkowania lub zwolnienia, nie jest lub przestaje być spełniany. W opinii Skarżącej ustawodawca określając zróżnicowane stawki podatkowe oraz wprowadzając mechanizmy ochronne przed wykorzystywanie wyrobów energetycznych przeznaczonych na cele opałowe niezgodnie z tym celem, czego konsekwencją może być w szczególności uszczuplenie należności podatkowych, naruszył zasadę proporcjonalności. Tylko ze względu na uchybienia de facto natury instrumentalnej, sprzedawca jest narażony na zapłacenie podatku przy zastosowaniu stawki niemal ośmiokrotnie wyższej niż zarezerwowana dla wyrobów wykorzystywanych do celów grzewczych.

Stwierdziła również, iż instrument prawny w postaci ujętej w art. 89 ust. 16 u.p.a. sankcji podatkowej nie jest adekwatny do zamierzonego celu w przypadku, gdy uchybienie odnosi się wyłącznie do obowiązku o charakterze instrumentalnym i nie ma wątpliwości co do tego, że sprzedawca wyrobu energetycznego dysponuje rzetelnymi oświadczeniami, z których ponad wszelką wątpliwość wynika, że paliwo opałowe zostało użyte do celów opałowych, zgodnie z celem uprawniającym do stosowania obniżonej stawki akcyzy, zaś na podstawie treści takiego dokumentu można zidentyfikować nabywcę jak też dokument taki zawiera oświadczenie tego nabywcy o przeznaczeniu oleju opałowego.

Na koniec Skarżąca stwierdziła, że w sytuacji wykazania faktycznego przeznaczenia oleju opałowego, stosowanie sankcyjnej stawki podatkowej jest, w świetle unormowań konstytucyjnych oraz wspólnotowych, nieuzasadnione.

Dyrektor Izby Celnej w K., po zapoznaniu się z wniesioną przez Skarżącą skargą i argumentacją przez Nią podniesioną, skargi nie uwzględnia i wyjaśnia, co następuje:

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w którym szczegółowo odniósł się do twierdzeń skarżącej. Uznał również, że zarzuty podniesione w skardze należy uznać za nietrafne, bowiem organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły, jako dowód, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zarzuty strony skarżącej nie są zasadne.

Stan faktyczny, jaki legł u podstaw zaskarżonej decyzji ma charakter bezsporny i został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, a wcześniej decyzji organu pierwszej instancji.

Na wstępie Sąd chciał zwrócić uwagę, że podmioty, które zajmują się sprzedażą wyrobów energetycznych i chcą zastosować do tych wyrobów preferencyjne stawki akcyzy, muszą spełniać szereg istotnych warunków określonych w art. 89 ust. 5-15. W przypadku ich niespełnienia podatnik powinien zastosować stawkę akcyzy określoną w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym (art. 89 ust. 16).

Jednym z takich warunków jest określony w art. 89 ust. 14 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym obowiązek sporządzania i przekazywania do właściwego naczelnika urzędu celnego, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży, miesięcznych zestawień oświadczeń, o których mowa w ust. 5. Zgodnie bowiem z art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 5 – 15 stosuje się stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1.

Oczywistym jest, że w analizowanej sprawie skarżąca uchybiła obowiązkowi terminowego przekazania zestawu oświadczeń, co w konsekwencji spowodowało utratę uprawnienia do stosowania stawki preferencyjnej.

Treść powołanych przepisów jest jasna i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych dla odtworzenia normy prawnej poza regułami wykładni językowej. Trudno też uznać, że sporządzenie i przedłożenie zestawienia oświadczeń w terminie jest obowiązkiem ciężkim do zrealizowania, obłożonym nadmiernym sformalizowaniem, skoro w tym samym czasie podatnik zobowiązany jest do złożenia deklaracji podatkowej. Zresztą sam skarżący nie wskazuje problemów związanych z odczytaniem wymogu ustawowego i jego zrealizowania, wręcz przeciwnie, stwierdza podczas całego postępowania, iż termin został, choć nieznacznie, ale przekroczony.

Należy zwrócić uwagę, że wszelkie przepisy konstruujące ulgi, zwolnienia i preferencje podatkowe należy wykładać ściśle. Interpretacja rozszerzająca jest w takim wypadku bezpodstawna. Tym samym nie można – jak chce skarżący – określać hierarchii warunków niezbędnych dla skorzystania z preferencji podatkowych i jedne warunki uznawać za istotne, a inne za mogące być pominięte przez podatnika.

Ustawodawca w art. 89 ustawy o podatku akcyzowym jednoznacznie określił warunki równorzędnie istotne, które należy spełnić aby uzyskać prawo do preferencyjnej stawki akcyzy.

W orzecznictwie sądowym funkcjonuje pogląd, że w związku z tym, że preferencje podatkowe mają charakter warunkowy, to odpowiedzialność za ich spełnienie ponosi podatnik, który z tych preferencji korzysta (por. wyrok NSA z 19 marca 2008 r. sygn. akt I FSK 498/07, LEX nr 465799; wyrok WSA w Rzeszowie z 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 884/09, LEX nr 554050).

Przepisy nakładające na sprzedawców, importerów i na podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego olejów przeznaczonych do celów opałowych wprowadzono w celu zapewnienia właściwej kontroli w zakresie obrotu wyrobami, które korzystają z preferencyjnych stawek akcyzy ze względu na przeznaczenie do celów opałowych. Taka regulacja (nowelizacja przepisów od 1 stycznia 2010 r. wprowadziła dodatkowe warunki) miała zapobiegać powszechnie znanej fali oszustw polegających na używaniu olejów opałowych do celów napędowych.

Na koniec tutejszy Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca nie przewidział w ustawie o podatku akcyzowym instytucji przywrócenia terminu do złożenia zestawienia oświadczeń, zatem terminu tego nie można przywrócić. Oznacza to, że jest to termin prawa materialnego, natomiast przywrócić można jedynie terminy istniejące w prawie procesowym.

Biorąc zatem pod uwagę wskazane powyżej przepisy, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego w postaci decyzji, określone w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.