Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1320/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 i 107 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 1437 (jeden tysiąc czterysta trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 3, art. 13, art. 15 ust. 3, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz 1p.1 11.9 pkt 3 lit. c, 1p. 1.11.11 pkt 1 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., która weszła w życie 21 października 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 180 poz. 1497), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5500 złotych.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo oraz nieokazanie wykresówek lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Wskazane naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2004 roku i zakończonej sporządzeniem protokołu.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest załącznik do ustawy określający wysokość kary pieniężnej za dane naruszenie:

- Ip. 1.11.9 pkt. 3 lit. c, który nakłada karę pieniężną w wysokości 100 zł za każdą wykresówkę, ograniczona w łącznej wysokości 1000 złotych za nieprawidłowe działalnie przyrządu kontrolnego- przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo;

-Ip. 1.1 i. 1 i pkt. 1 lit. a, który karą 300 zł sankcjonuje nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie za każdy dzień pracy kierowcy.

Organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnorawną podstawę decyzji. Podniósł, iż wymienione naruszenia zostały stwierdzone na podstawie analizy wykresówek okazanych do kontroli oraz przesłuchań kierowców. Nadto przedsiębiorca nie okazał wszystkich wymaganych wykresówek. W toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy prawne a decyzja organu i instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 kpa. Odnosząc się do odwołania organ przypomniał, iż zgodnie z art. 2 Zasad Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie stały się związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed przystąpieniem. Postanowienia te nowe Państwa Członkowskie mają obowiązek stosować zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach Założycielskich oraz w Traktacie Akcesyjnym. Do aktów przyjętych przez dotychczasowe państwa Członkowskie zaliczają się ww. rozporządzenia Rady (EWG). Tym samym organ pierwszej instancji zobowiązany był stosować przepisy wymienionych powyżej aktów tak jak aktów prawa krajowego, albowiem z dniem akcesji przepisy unijne stały się przepisami obowiązującymi na równi z prawem polskim. W konsekwencji, jeżeli w prawie polskim brak jest stosownych regulacji prawnych bądź są one niezgodne z regulacjami unijnymi, stosuje się wprost przepisy unijne.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. Sp. z o.o. zwana dalej skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub też stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 7 w zw. z art. 8 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 6 k.p.a.

- przez ich niezastosowanie i przyjęcie za podstawę orzeczenia przepisów prawa, które nie obowiązywały w dacie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania,

- przez nierozpoznanie sprawy w sposób indywidualny, przejawiające się skopiowaniem w zaskarżonej decyzji treści uchylonej decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2008 r.,

b) art. 88 i art. 27 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 1 i art. 8 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez ich niezastosowanie i przyjęcie za podstawę orzeczenia przepisów prawa, które nie zostały ogłoszone w sposób zagwarantowany Konstytucją RP,

oraz zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.:

- art. 79 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 9 i 10 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowo przeprowadzonych dowodach z zeznań świadków, tj. bez poinformowania strony o fakcie przeprowadzenia tych dowodów i bez udziału strony w przesłuchaniach, które to dowody stanowią dla organu I instancji dowód mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez:

- brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, w tym w szczególności do zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków bez zawiadomienia strony oraz bez jej udziału, jak również do zarzutu naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w sytuacji przedawnienia możliwości powstania zobowiązania w postaci kary pieniężnej,

- brak prawidłowego i logicznego uzasadnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji,

- art. 2 § 2 w zw. z art. 3 pkt 8 w zw. z art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa art. 94 ust. 1 ustaw o transporcie drogowym przez ich niezastosowanie przejawiające się w doręczeniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, będącej zobowiązaniem publicznoprawnym, pomimo upływu trzech lat od chwili zaistnienia zdarzenia będącego podstawą wszczęcia postępowania, co skutkuje przedawnieniem możliwości powstania takiego zobowiązania;

- art. 16 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. przez nie uwzględnienie przy wydaniu zaskarżanej decyzji własnych wskazań organu odwoławczego określonych w decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., iż zastosowane w czasie przeprowadzania kontroli przepisy rozporządzeń EWG nie były opublikowane w wersji polskiej Dziennika Urzędowego UE. Prawo musi być ogłoszone w sposób jasny i zrozumiały dla jego odbiorców. Wymogu ogłoszenia i dostępności prawa nie wypełnia możliwość zapoznania się z tłumaczeniami aktów unijnych w wersji elektronicznej. Podstawą dla związania kogokolwiek prawem jest dostęp do jego wersji wydanej w dokumencie urzędowym. Zdaniem skarżącej organ błędnie zinterpretował zasadę prawa Unii Europejskiej o bezpośrednim stosowaniu prawa w każdym państwie członkowskim. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca przywołała wyrok ETS z dnia 11 grudnia 2007 r. sprawa C-161/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2006 roku w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1807/06. Organ nie mógł zastosować przepisów ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. gdyż zdarzenie do którego odnosi się postępowanie miało miejsce w grudniu 2004 r. natomiast dopiero od dnia 21 października 2005 r. obowiązywał przepis art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, który penalizował naruszenia prawa wspólnotowego. Skarżąca przytoczyła stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 14 lipca 2004 roku w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2107/04 zgodnie z którym fakty mogące być podstawą wymierzenia kary pieniężnej, a które miały miejsce w czasie obowiązywania starych przepisów muszą być oceniane wedle tych starych przepisów, gdyż tylko do nich strona mogła dostosować swe działania w dacie kontroli. W konkluzji skarżąca stwierdziła, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

W ocenie skarżącej wymierzone kary pieniężne spełniają warunki określone w ordynacji podatkowej i tym samym podlegają przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 kpa. Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia.

Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99).

Taki stan rzeczy zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Bezsprzecznie zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy zostały wydane po dniu 1 maja 2004 r. tj. po dniu uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. Zdarzenia skutkujące stwierdzeniem wskazanych naruszeń także miały miejsce po dniu 1 maja 2004 r. Zasadnie zatem organy orzekające odwołały się do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 uznając, iż w zaistniałym stanie faktycznym przepisy tych rozporządzeń (wraz ze wskazanymi przepisami powołanej ustawy) stanowią podstawę materialnoprawną decyzji.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust. 2 stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Stosownie zaś do art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 ze zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz. U. 03.66.613). Prezydent RP został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003 r. przez Prezydenta RP a następnie ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r., Nr 90, poz. 864.

Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Wejście do Unii powoduje bowiem, że jej system prawny staje się systemem własnym przystępującego. W wyniku przystąpienia, na terytorium przystępującego Państwa, powstaje porządek, obejmujący dotychczasowy system prawa narodowego oraz całe acquis communautaire." (Ewa Łętowska glosa do orzeczenia NSA z 21 października 2004 r. FSK 571/04 OSP 2005/5/71). A zatem od daty przystąpienia Polski do Wspólnoty oba porządki prawne funkcjonują na jej terytorium, jako państwa członkowskiego, wspólnie i jednocześnie, przy czym wspólnotowa część porządku prawnego podlega własnym regułom interpretacji i kontroli zastrzeżonej tylko dla organów wspólnotowych. Szczegółowe warunki przystąpienia uregulowane są w Traktacie o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, jako "Akt dotyczący warunków przystąpienia", którego uregulowania należą do prawa pierwotnego.

Zgodnie z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia, od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państwa członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach i w niniejszym Akcie.

Stosownie do art. 58 w/w Aktu teksty aktów instytucji oraz EBC przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę Komisję i EBC m.in. w języku polskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi, na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych 11 językach. Art. 58 zd. 2 stanowi, że teksty te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli teksty w obecnych językach były tam publikowane. Jak wynika z powołanego przepisu, teksty aktów instytucji Wspólnoty, przyjętych przed przystąpieniem Polski do Wspólnoty powinny zostać sporządzone także w języku polskim i opublikowane po polsku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a tak sporządzone i opublikowane mają walor autentyczności.

Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim"). Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z ich systemami prawnymi.

W myśl art. 254 ust.2 TWE, Rozporządzenia Rady i Komisji /.../, które są skierowane do wszystkich Państw Członkowskich, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie z dniem w nich określonym lub w jego braku, dwudziestego dnia po ich publikacji.

Zgodnie z Ogłoszeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. (M.P. nr 20 z 2004 r. poz. 359) Dzienniki Urzędowe Unii Europejskiej w polskiej wersji językowej będą dostępne w sprzedaży i nieodpłatnie do wglądu w Regionalnych Centrach Informacji Europejskiej.

Z powołanych przepisów prawa wspólnotowego wynika wprost, że Rozporządzenie powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej również w języku polskim i posiada wówczas walor autentyczności, a jednocześnie, że wchodzi ono w życie w stosunku do Polski z dniem 1 maja 2004 r.

Nie ulega wątpliwości, iż decyzje administracyjne są wydawane na podstawie norm prawnych zawartych w prawidłowo opublikowanych i powszechnie obowiązujących przepisach prawnych.

Jedną z podstawowych zasad państwa prawa, wchodzącą także w zakres dorobku prawnego Wspólnot Europejskich, jest więc wymóg publikacji w języku urzędowym danego państwa wszystkich praw i obowiązków dotyczących obywateli tego państwa. A zatem, dla zapewnienia obowiązywania prawa wspólnotowego w Polsce konieczne jest opublikowanie dorobku prawnego Unii Europejskiej w języku polskim. Ma to na celu zapewnienie obywatelom możliwości zapoznania się z dotyczącym ich zakresem praw i obowiązków w języku urzędowym państwa. Brak możliwości zapoznania się z tekstem aktu prawnego w języku urzędowym skutkuje pogorszeniem sytuacji faktycznej i prawnej podmiotów z tego kraju. Osoby te nie mają bowiem możliwości zapoznania się we własnym języku z przysługującymi im uprawnieniami czy nałożonymi na nich obowiązkami, które mają być dla nich wiążące co prowadzi do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej tych podmiotów.

W tym zakresie naruszona jest jedna z naczelnych zasad prawa wspólnotowego - zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość, wyrażona m.in. w art. 12 TWE. Poszanowanie praw podstawowych stanowi integralną część ogólnych zasad prawa, chronionych przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. W jego orzecznictwie wielokrotnie przyjmowano zaś, że w: ramach struktury i celów TWE należy zapewnić ochronę tego rodzaju prawom, wynikającym z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim. W demokratycznym systemie prawa należy bowiem stworzyć warunki, w których przepis prawa będzie powszechnie dostępny i zrozumiały.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości, odpowiadając na pytanie wniesione w trybie art. 234 TWE przez Krajsky soud v Ostrave (Republika Czeska) wypowiedział się w kwestii możliwości powoływania się na przepisy wspólnotowe nie przetłumaczone na język państwa członkowskiego, przy czym chodziło o Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 2003 r., które po przystąpieniu Republiki Czeskiej do Wspólnoty, w chwili popełnienia spornych czynów nie zostało jeszcze opublikowane w języku czeskim.

W p.51 orzeczenia z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma Lux przeciwko Celni reditelstvi Olomouc (Dz. Urz. WE C Nr 51, str. 13 z dnia 23 lutego 2008r.). ETS wyjaśnił, że "art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia sprzeciwia się, aby obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii, mogły zostać nałożone na jednostki w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi uregulowaniami przy użyciu innych środków". ETS wyjaśnił także (p.61), że orzekając o niemożności powoływania się na rozporządzenie wspólnotowe nie opublikowane w języku państwa członkowskiego wobec jednostek w tym państwie członkowskim ETS dokonuje wykładni prawa wspólnotowego w rozumieniu art.234 TWE.

Wskazać należy, że jednoznaczna i dokładna odpowiedź ETS w przedmiocie wykładni prawa wspólnotowego w praktyce determinuje treść orzeczenia sądu krajowego w danej sprawie, a także mimo braku wyraźnego uregulowania tej kwestii, faktycznie ma moc powszechnie obowiązującą, zważywszy, że ETS dba o jednolitość orzecznictwa i często odwołuje się do swoich wcześniejszych orzeczeń.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie okolicznością niewyjaśnioną przez organ w trakcie postępowania i mogącą mieć wpływ na wynik sprawy, jest podnoszona przez stronę kwestia w jakiej dacie zostały opublikowane rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 oraz Nr 3821/85 w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Nie jest zatem wyjaśniona okoliczność, czy Rozporządzenia te w okresie objętym kontrolą było opublikowane w taki sposób, aby mogły być dla skarżącej źródłem obowiązków a okoliczność ta ma znaczenie decydujące dla możliwości ich stosowania. Jak już wyżej wskazano, przesłanką możliwości powoływania się wobec jednostek na prawo wspólnotowe jest jego prawidłowa publikacja w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, przy czym elektroniczne wersje tłumaczeń nie gwarantują w dostatecznym stopniu pewności prawa i równości obywateli Unii. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której obywatele jednych krajów Unii są zobowiązani do przestrzegania prawa, z którym mogą zapoznać się w swoim języku ojczystym w powszechnie dostępnych przewidzianych prawem organach publikacji, a obywatele innych (nowych) krajów są zawiązani przepisami prawa, z którymi w taki sposób nie mogą się zapoznać. W ocenie Sądu, wobec treści powołanych przepisów prawa wspólnotowego nie jest uprawniony pogląd, że obywatele polski, aby zapoznać się z obowiązującym ich prawem Unii muszą korzystać z nieoficjalnych tłumaczeń dostępnych w Internecie oraz, że jako profesjonaliści powinni to czynić. Obowiązków się nie domniemywa, obowiązki muszą wynikać przepisów prawa opublikowanego we właściwy sposób (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I GSK 965/07).

Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego tj. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy, jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wadliwie wskazał art. 138 § 2 k.p.a.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia jest przedwczesne.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wskazaną wyżej ocenę prawną, ustali, czy w okresie kontrolowanym będącym przedmiotem sprawy niniejszej, Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 oraz Nr 3821/85 były opublikowane w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej a następnie, stosując wykładnię zaprezentowaną wyżej oceni, czy wymienione Rozporządzenia mogły być podstawą zaskarżonych decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) orzekł jak w sentencji.

Stosownie do art. 152 powyższej ustawy, uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach Sąd postanowił w oparciu o art. 200 p.p.s.a.