Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 816/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1b
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej K. S.A. z siedzibą w K. kwotę 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania K. S.A. w K. (dalej zwanych skarżącym, spółkę) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 600 złotych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako k.p.a. art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i Ib pkt 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.)- dalej też u.d.p. oraz Lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do u.d.p. oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.)- dalej też p.r.d.

Podstawę faktyczną stanowią następujące ustalenia organu odwoąłwczego:

Zaskarżoną decyzją organu I instancji nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 600 zł za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy. Ustalono, że w dniu [...] grudnia 2009 r. w G. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki B. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. S., który wykonywał przewóz drogowy kruszywa w imieniu F. Spółka Jawna z siedzibą w N. Załadowcą były K. S.A. z siedzibą w K. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji strona zarzuca naruszenie art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i wnosi o jej uchylenie. Skarżący informuje o konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego z oświadczenia kierownika J. dołączonego do odwołania. Ponadto strona informuje, iż w protokole kontroli nie podano jaka była całkowita masa zatrzymanego do kontroli zespołu pojazdów. W ocenie strony jest to bardzo istotne, gdyż naczepa została po raz pierwszy zarejestrowana przed dniem [...] marca 2003 r., co zgodnie z art. 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dmc pojazdu członowego lub zespołu złożonego pojazdu silnikowego i przyczepy zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 t. Na poparcie własnego stanowiska skarżący przedstawił kopię decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r., gdzie organ ten uznał, iż wystarczy tylko jeden z członów zespołu pojazdów, który byłby zarejestrowany przed dniem 13 marca 2003 r., aby miał zastosowanie art. 57 ust. 3 w/w rozporządzenia. Ponadto strona wskazuje, iż w treści decyzji nie wyjaśniono czy waga, na której przeprowadzono pomiary była wagą odpowiednią do określania masy całkowitej pojazdu czy tylko określania nacisku na poszczególne osie. Skarżący podkreśla, iż żaden z jego pracowników nie brał udziału w czynnościach kontrolnych, a kierowca ma interes w tym, aby za zaistniałą sytuację związaną z przejazdem nienormatywnym obciążyć załadowcę.

W ocenie strony organ I instancji nie podjął żadnych kroków celem uzyskania od strony wyjaśnień jak przebiegał załadunek ograniczając się do pouczenia o treści art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego z dokumentu WZ o nr [...] nie wynika na jakiej podstawie załadowca ustala masę całkowitą pojazdu oraz to, iż zdawał on sobie sprawę z nienormatywności pojazdu. W dalszej części odwołania skarżący przedstawia proces przebiegu załadunku na terenie Kopalni i wskazuje, iż załadowany pojazd opuszcza teren Kopalni po ponownym oświadczeniu kierowcy, iż załadunek odbył się prawidłowo i zgodnie z jego dyspozycją.

Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie, wskazał na postawę prawną rozstrzygnięcia art. 13g ust. 1 u.d.p. wskazując, że zaistniały podstawy do jej zastosowania i nałożenia kary.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, że waga, którą dokonano pomiaru legitymowała się w chwili kontroli ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar Nr 1 w W. z dnia [...] października 2008 r. na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) i weszła w życie wraz z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r., w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 z późn. zm.). Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

W wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że całkowita masa zespołu pojazdów 41,00 t - przekroczenie dmc o 1,00 t; a kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

W niniejszej sprawie karę pieniężną w wysokości 600 zł nałożono w oparciu o następujące zapisy załącznika nr 2 do w/w ustawy: lp. 9 pkt 5 lit. b za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej dla pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika i trzyosiowej naczepy powyżej 40,0 t do 50, 0 t.

Organ odwoławczy wskazał, że kontrola przedmiotowego pojazdu została dokonana na wadze do pomiarów dynamicznych o nr fabrycznym [...], która służy do równoczesnego pomiaru określenia masy całkowitej pojazdu i nacisku osi. Wywodził, że wprowadzając przepis art. 13g ust. Ib pkt 2 ustawy o drogach publicznych, ustawodawca uznał, że krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego może być szerszy. Zatem nie tylko przewoźnicy poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych nacisków osi i DMC. W procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów; co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania transportu drogowego odgrywają zwykle właśnie załadowcy wydający ładunek do przewozu. Z tego względu uznał, że odpowiedzialność ta może być dodatkowo rozciągnięta na podmiot, który przyczynił się do powstania stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej naruszeń, a tym podmiotem jest właśnie skarżący jako załadowca.

Organ odwoławczy podkreślił, że protokół kontroli, jako podstawowy dowód w sprawie, sporządzony przez organ kontrolny, ale przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wizji zdarzeń, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Stwierdził zatem, że protokół kontroli stanowi podstawę do wydania decyzji.

Organ odwoławczy jednoznacznie stwierdził, iż zachodzą przesłanki zawarte w art. 13g ust. 1b ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym karę o której mowa w ust. 1 nakłada się na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Przede wszystkim oparł się na okazanych podczas kontroli dokumentów m.in. dowodu wydania [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. wykazuje jednoznacznie, iż strona dokonała załadunku 26,88 t kruszywa, a waga całego zestawu z pojazdem wyniosła 41,85 t. Z tego względu na etapie załadunku towaru, załadowca dopuścił się naruszenia przyzwalając na wyjazd pojazdu, a następnie poruszanie się po drogach pojazdu przekraczającego dopuszczalną masę całkowitą. Tym samym istnieje konkretny dowód wskazujący, że załadowca miał decydujący wpływ na przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu i nie może się ostać twierdzenie strony, iż z dokumentu WZ nie wynika, że zdawał on sobie sprawę z nienormatywności pojazdu.

Wskazał, że zapisy w dowodzie rejestracyjnym, którego i tak załadowca de facto nie ma prawnej możliwości kontrolować, nie mogą być jedynym czynnikiem branym pod uwagę podczas załadunku. Załadowca powinien zbadać możliwą dopuszczalną masę całkowitą zestawu pojazdów, na który dokonano załadunku wziąwszy pod uwagę datę produkcji poszczególnych członów zespołu pojazdów oraz mając w szczególności na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003 r. Nr 32 poz. 262). Zasada wynikająca z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a ww. rozporządzenia wskazuje, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy - 40 ton. Wyjątek od powyższej reguły wprowadza przepis art. 57 ust. 3 ww. rozporządzenia, który wskazuje, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. W przedmiotowej sprawie pojazd marki S. o nr rej. [...] został zarejestrowany po raz pierwszy w dniu [...] grudnia 2003 r., a naczepa marki B. o nr rej. [...] w dniu [...] czerwca 2002 r., co oznacza, iż w/w wyjątek w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Tym samym załadowca posiadał odpowiednią wiedzę w zakresie możliwości przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów w wielkości 40 t. Wobec tego załadowca był świadom, iż wypuszczając z miejsca załadunku pojazd o takich parametrach zostaną przekroczone dopuszczalne normy w zakresie masy całkowitej zespołu pojazdów. Ostatecznie, po przeprowadzeniu ważenia okazało się, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu została przekroczona o 1,00 t, bowiem łączna zmierzona masa zespołu pojazdów wyniosła 41,00 t - a więc i tak więcej od dopuszczalnej masy całkowitej (40 t). Zdaniem organu II instancji, ta okoliczność jednoznacznie dowodzi, że załadowca miał wpływ, w dodatku znaczący, na powstanie naruszeń przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu wypuszczając na drogę pojazd nienormatywny.

W tym miejscu należy zważyć, iż błędne jest twierdzenie strony, iż wystarczy, aby tylko jeden z członów zespołu pojazdów był zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r., aby art. 57 ust. 3 w/w rozporządzenia miał zastosowanie. Analiza powyższego przepisu jednoznacznie wykazuje, iż to oba człony pojazdu muszą spełniać powyższy wymóg. Odnosząc się do przesłanej wraz z odwołaniem kopii decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. organ odwoławczy, wyjaśnił, iż wynika z jej treści, że czynności ważenia przeprowadzono wagami typu LP600, które w swojej instrukcji nie przewidywały jednoczesnego ważenia dmc. Natomiast w przedmiotowej sprawie pomiaru wykonano na stacjonarnej wadze do pomiarów dynamicznych o nr [...] z ważnym świadectwem legalizacji.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnia, iż specyfika kontroli drogowej wyklucza w istocie udział w czynnościach kontrolnych osób innych niż kierowca - art. 68 i art. 70 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli drogowej zbierane są dowody, które następnie podlegają analizie, w wyniku czego następuje ustalenie właściwej strony postępowania. Organ I instancji pismem [...] maja 2010 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, wezwał do przedstawienia wyjaśnień dotyczących stwierdzonych naruszeń i poinformował, iż zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. strona ma prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, lecz z przysługującego uprawnienia nie skorzystała. Tym samy za chybione uznał twierdzenie skarżącego, iż organ I instancji nie podjął czynności zmierzających do uzyskania od załadowcy wyjaśnień. Natomiast odnośnie kwestii przebiegu procesu załadunku należy podkreślić, iż nie stanowi ona podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż to nie kierowca, jakkolwiek jest przedstawicielem przewoźnika, strony danej umowy (transakcji) winien wskazywać ilość ładunku jaką załadowca winien załadować na pojazd, przekraczając tym samym dopuszczalne normy określone w przepisach powszechnie obowiązujących. To właśnie załadowca powinien zbadać czy może dokonać załadunku takiej ilości towaru o jaką wnosi podmiot wykonujący przewóz (kierowca) na dany pojazd, aby nie przekraczał on dopuszczalnych nacisków na osie i dopuszczalnej masy całkowitej.

Strona skarżąca złożyła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zarzuca w niej naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ustalenie przez organ na podstawie art. 13 ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych odpowiedzialności skarżącego bez zważenia na okoliczność, że na podstawie załącznika do protokołu kontroli, w którym opisano przebieg kontroli, nie można stwierdzić, czy przewoźnik posiadał stosowne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz czy inspektor rzeczywiście sprawdził, czy zatrzymany do kontroli takie zezwolenie posiadał. Podniósł ponadto obrazę art. 13 g ust. Ib pkt 2 ustawy o drogach publicznych polegającą na jego błędnej wykładni i zastosowania go wobec skarżącego w sytuacji, w której brak było ku temu przesłanek.

W konsekwencji wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. i decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uznał, że bezsporne jest, iż dnia [...] grudnia 2009 r. podczas kontroli drogowej pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki B. o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez A. S., stwierdzono przekroczenie o 1,0 t dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego, składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy. Kierowca w imieniu F. Sp. jawna, zaś czynności załadunkowe dokonane były przez K. S.A., co potwierdza to protokół kontroli nr [...], podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu. Wskazanych wyżej faktów nie kwestionuje też skarżąca, stąd uzasadnione było na podstawie art. 13 g ust, 1b u.d.p. na stronę, będącą załadowcą, karę pieniężną w wysokości 600 zł. Podniósł, że

w protokole kontroli wyraźnie wskazano, że kierowca nie legitymował się zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach krajowych. Ustawa o drogach publicznych w art. 40 c wyraźnie wskazuje, że "w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji maja prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13 g ust. 2."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 40c ustawy o drogach publicznych w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza m.in. dopuszczalną masę całkowitą, lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej. Stosownie do zapisów załącznika nr 2 do ustawy dopuszczalna masa całkowita (DMC) pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy nie może przekroczyć 40t.

Natomiast , w ocenie Sądu nie ma racji skarżący, że w przedmiotowej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 57 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, zgodnie z którym dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r., może wynosić 42 t, gdyż z protokołu kontroli wynika, iż jeden z pojazdów wchodzących w skład zespołu pojazdów zatrzymanych do kontroli, zarejestrowany był po raz pierwszy przed w/w datą. Skarżący powołuje się przy tym na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], wskazując, że z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż do zastosowania art. 57 ust. 3 w/w rozporządzenia wystarczy, żeby jeden z członu zespołu pojazdów został zarejestrowany przed dniem 13 marca 2003 r. Skarżący nie ma racji. Poza sporem było, że jedynie naczepa zarejestrowana została przed dniem 13 marca 2003 roku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.09.2009 r. II GSK 791/09 wskazał, iż "z wykładni językowej § 57 ust. 3 ww. rozporządzenia wynika, że zarówno pojazd silnikowy, jak i przyczepa muszą być zarejestrowane przed dniem 13 marca 2003 r., co wynika ze słowa "zarejestrowanych" odnoszącego się zarówno do pojazdu silnikowego i naczepy. Argumentacja i wykładnia § 57 ust. 3 rozporządzenia przedstawiona w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nie ma wpływu jednakże na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Wprowadzając przepis art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych, ustawodawca uznał, że krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego może być szerszy.

Zgodnie z art. 13g ust. 1b karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: podmiot wykonujący przejazd jak i na: nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

W celu wyjaśnienia, czy zachodzą przesłanki materialno-prawne o jakich mowa w art. 13 g ust. 1b pkt 2 u.d.p., organ odwoławczy w wezwaniu z [...] grudnia 2010 r. wezwał [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego do przesłania dokumentów niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy, m.in. protokołu pochylenia terenu na stanowisku do kontroli pojazdów, instrukcji wagi o nr fabrycznym [...].

Organ I instancji nie wykonał powyższego.

W protokole kontroli waga, którą inspektor dokonał ważenia określona została jako stacjonarna waga do pomiarów dynamicznych, natomiast w załączniku do protokołu jako waga stacjonarna do "ważenia statycznego".

Ze świadectwa zgodności przedmiotowej wagi o nr fabrycznym [...] wynika, że jest to waga elektroniczna nieautomatyczna- wskazana do zastosowania rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. Nr 4 z 2004 r. poz. 23).

Z kolei w świetle § 2 pkt 2 w zw. z § 3 pkt 3 cyt. Rozporządzenia waga elektroniczna nieautomatyczna służy m.in. do określenia masy będącej podstawą obliczenia kar.

Jednakże powyższe źródło nie wyjaśnia czy wskazany typ wagi stacjonarnej służy do pomiarów dynamicznych czy stacjonarnych. Nie wykonanie wezwania organu odwoławczego z [...] grudnia 2010 r. przez organ I instancji poprzez złożenia instrukcji – nie usuwa wątpliwości zarówno co do tego jaki rodzaj pomiaru został zastosowany dynamiczny czy statyczny. Nie złożenie protokołu pomiaru terenu obejmującego miejsce ważenia uniemożliwia kontrolę w zakresie prawidłowego postępowania w tym zakresie. Ma to istotne znaczenie w sprawie z uwagi na to, że przekroczenie dmc nie jest znaczne, a odpowiedzialność za nie ma ponieść załadowca, który nie był obecny w trakcie sporządzenia "koronnego dowodu" w sprawie – protokołu kontroli.

W świetle powyższego, zasadny także jest zarzut, że w protokole tym brak jest adnotacji, czy przewoźnik dokonał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, także świadek nie był zapytany na tą okoliczność.

Należy także zwrócić uwagę na rozbieżność w zeznaniach świadka A. S., który twierdzi, że chciał, by załadowano 25 ton kruszywa, a dokumentem WZ, z którego wynika, że waga netto (ilość kruszywa) jaka została wydana to 26,88. Potwierdził natomiast fakt, że załadowca dokonał ważenia po załadowaniu towaru.

Niedokładności te i wątpliwości podważają dokonane przez organ ustalenia faktyczne w zakresie przyjęcia, że zaistniały przesłanki z art. 13 g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych.

Na jego podstawie załadowcy można przypisać odpowiedzialność za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu i nałożyć karę "jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego".

Z tych względów należy przyznać rację skarżącemu, że obraza przepisów postępowania: art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Innymi słowy, organ odwoławczy wzywając organ I instancji do złożenia dokumentów niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy, o ile ich nie otrzymał, nie miał podstaw do oceny, że została spełniona przesłanka materialno-prawna z art. 13 g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych, bowiem okoliczności sprawy i dowody nie wskazują jednoznacznie, że podmiot miał wpływ, a tym bardziej godził się na zarzucony mu czyn. Ocenę tę potwierdzają uchybienia w protokole kontroli, który jest dokumentem wydanym i nie podlega sprostowaniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o uchyleniu decyzji organu odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a.