Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 669/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 253, art. 194
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]. nr [...].

W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. wydał decyzję nr [...], w której uznał zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD nr E13 [...] z dnia [...]. za nieprawidłowe w części dotyczącej kwoty długu celnego. Powyższa decyzja została doręczona Stronie w trybie art.150 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na brak możliwości doręczenia pisma w miejscu zamieszkania adresata (doręczyciel dwukrotnie awizował przesyłkę, umieszczając w skrzynce pocztowej zawiadomienie o pozostawieniu jej w urzędzie pocztowym - awizo z dnia [...]. oraz z dnia [...]. Pełnomocnik Strony, pismem z dnia [...] złożył wniosek o uchylenie w całości decyzji organu I instancji w trybie art.2651 Kodeksu celnego oraz o umorzenie postępowania w sprawie.

Naczelnik Urzędu Celnego w T., decyzją nr [..] z dnia [...]. odmówił uchylenia decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...].

W odwołaniu zarzucono organowi celnemu uchybienie przepisom regulującym sposoby doręczeń pism, a w szczególności art.148, art.149 oraz 150 ustawy Ordynacja podatkowa. W dniu [...]. Dyrektor Izby Celnej w T. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

W wyniku skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...]., sygn. akt [...] Sąd stwierdził, że w omawianej sprawie nie zostały dochowane wymogi, wynikające z art.150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na brak potwierdzenia faktu pozostawienia przez pracownika poczty w oddawczej skrzynce pocztowej lub w innym miejscu wskazanym w art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zawiadomienia o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym. Od powyższego wyroku złożona została skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu stwierdził, że zasadnicze znaczenie w sprawie miała ocena, czy G. P. prawidłowo doręczono decyzję z dnia [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, a której to decyzji dotyczył wniosek o uchylenie w trybie art.2651 Kodeksu celnego. W tym celu Dyrektor Izby Celnej w T. powinien, zdaniem Sądu, uzupełnić w uzasadnieniu swojej decyzji ocenę dowodów, względnie zebrać dodatkowe dowody, które skutecznie potwierdzą fakt dochowania wymogów z art.150 § 2 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji w dniu [...]. wystosował pismo do Urzędu Pocztowego G. [...], zawierające prośbę o wyjaśnienie w jaki sposób doręczono przesyłkę adresatowi oraz w jaki sposób został on powiadomiony o nadejściu pisma i miejscu, gdzie można je odebrać (czy awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej, czy na drzwiach mieszkania adresata). W odpowiedzi na powyższe pismo, PPUP Poczta Polska w piśmie z dnia [...] poinformowała, że zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej (przesyłka była podwójnie awizowana) zostały umieszczone w skrzynce lokatorskiej adresata.

W dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w T. wydał decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Powyższa decyzja zastałą zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia [...]. sygn. akt [...] Sąd oddalił skargę G. P.

W dniu [...]. do organu II instancji wpłynął wniosek G. P. o uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 253 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ pocztowy przekazując informację zawartą w piśmie z dnia [...]. co do miejsca pozostawienia zawiadomień o przesyłce poleconej , nie mógł opierać się na dokumencie "druk potwierdzenia odbioru" i pełnej procedurze doręczeń przesyłek poleconych w postępowaniach administracyjnych wskutek tego, że organ celny dołączył do listu poleconego niewłaściwy formularz potwierdzenia odbioru (druk w kolorze żółtym , zamiast druku w kolorze białym) na którym brak jest rubryk pozwalających doręczycielowi na zaznaczenie miejsca pozostawienia zawiadomienia (awiza). Jednocześnie organ pocztowy nie wskazał na podstawie jakich dokumentów pocztowych uzyskał informację o złożeniu awiz w skrzynce lokatorskiej. Strona ustaliła, iż dokumentami pocztowymi w których mogą być zawarte informacje o miejscu pozostawienia przez doręczyciela awiz są : książka awiz i karta doręczeń- lecz na te dokumenty organ pocztowy się nie powołuje. W związku z tym strona zarzuca , brak wiarygodności dowodu w postaci pisma z dnia [...] i wnosi o przeprowadzenie dowodów dodatkowych wskazanych w treści wniosku.

W dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w T. wydał decyzję nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona zarzuca organowi celnemu naruszenie art. 262 Kodeksu celnego, art.120, art.122, art.187, art.180, art.194 § 3, art.210 § 1 pkt 6, § 4 Ordynacji podatkowej oraz art.2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu odwołania strona wskazuje na okoliczności podniesione we wniosku z dnia [...] podkreślając na brak wiarygodności pisma poczty z dnia [...] . Dodatkowo podnosi, iż uzyskała informację , ze książka awiz i karty doręczeń przechowywane są przez organy pocztowe jedynie przez okres 13 miesięcy po zakończeniu procedury doręczenia . W świetle tego zdaniem strony zasadne jest domaganie się weryfikacji dowodu z dokumentu urzędowego z dnia [...] , gdyż jest prawdopodobne , że ów dowód stwierdza nieprawdę.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji nr [...] z dnia [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w T. nr [...] z dnia [...].

Organ podkreślił, iż przewidziana w art. 253 Ordynacji podatkowej możliwość uchylenia ostatecznych rozstrzygnięć organów administracji stanowi szczególny tryb, obok stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania, wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. Podniósł, iż rozpatrując merytorycznie sprawę należy ocenić, czy zostały spełnione kryteria, o których mowa we wspomnianym wyżej przepisie Ordynacji podatkowej. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, postępowanie prowadzone w tym trybie jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie powinno być merytoryczne rozpoznanie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już w sprawie decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, tj. czy za zmianą, bądź jej uchyleniem przemawia interes społeczny i słuszny interes strony, a uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne.

Jednocześnie wskazano, iż w trybie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej mogą być zmieniane lub uchylane zarówno decyzje wadliwe, jak i decyzje nie dotknięte żadnymi wadami, wyłącznie jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony. W omawianej sprawie organy orzekające nie dopatrzyły się, aby za uchyleniem decyzji ostatecznej przemawiał interes społeczny lub słuszny interes strony, który był wystarczająco chroniony na wcześniejszym etapie postępowania.

Ponadto organ wyjaśnił, że wzruszenie decyzji niewadliwych dotyczyć może tylko takich, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem (niepublikowany wyrok NSA z dnia 1 marca 1996 r., III SA 362/95, Mon.Pod. 1997, nr 3, s. 78). Decyzja, której uchylenia żądała Strona nie ma charakteru uznaniowego oraz brak było podstaw do uznania jej za wadliwą i z tych powodów nie było możliwym jej uchylenie.

Dyrektor Izby Celnej w T. ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 253 Ordynacji podatkowej. Oceny tej dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie tylko w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, ale również wziął pod uwagę wcześniejsze rozstrzygnięcia organu celnego. Odnosząc się do wniosku dowodowego złożonego w dniu [...] . stwierdzono, że organ celny nie był zobligowany do analizy przepisów, regulujących sposób doręczania przesyłek pocztowych. Istotnym natomiast z punktu widzenia ochrony interesu prawnego Strony, było należyte udowodnienie faktu pozostawienia przez listonosza awizo w skrzynce adresata i tym samym dokonanie prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii skutecznego doręczenia przesyłki poleconej, co zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w B. z dnia [...]. sygn. akt [...], oddalającym skargę Strony.

Dyrektor Izby Celnej w T. nie dopatrzył się naruszenia w trakcie prowadzonego postępowania art. 2 Konstytucji RP, jak również przepisów Ordynacji podatkowej, o których mowa w złożonym odwołaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji , zasądzenie kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi na okoliczności tam powołane.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 262 ustawy Kodeks celny wskutek wadliwego zastosowania przepisów ustawy Ordynacja podatkowa

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa,

- art. 253 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie ważnego interesu skarżącego ,

- art. 120 w związku z naruszeniem zasady proporcjonalności przy wyznaczaniu granic swobody organu przyznanych przepisami prawa celnego,

- art. 122, art. 187 wskutek uchybienia zasady prawdy obiektywnej wynikające z niepodjęcia wszystkich działań, które prowadza do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy,

- art. 180, i art. 194 § 3 wskutek nie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z "książki a vis" oraz "karty doręczeń" przeciwko dowodowi z pisma poczty polskiej z dnia 21 września 2005r.,

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 wskutek braku uzasadnienia faktycznego pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przeprowadzenie dowodu,

- naruszenie zasady pewności prawa i sprawiedliwości społecznej wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Dyrektor Izby Celnej w wykonaniu orzeczenia NSA z dnia [...] uzyskał od Poczty Polskiej dowód w postaci dokumentu urzędowego – pisma z dnia [...] zaświadczającego o miejscu pozostawienia zawiadomienia o przesyłce poleconej w skrzynce lokatorskiej skarżącego. Strona zaś utrzymuje że w związku okolicznościami faktycznymi sprawy:

1) dołączenia przez Urząd Celny w T. do listu poleconego zawierającego decyzję z dnia [...], druku potwierdzenia odbioru wg wzoru PUP PP nr 24 w kolorze żółtym – zamiast druku wg wzoru MS-13 w kolorze białym , na którym brak jest odpowiedniej rubryki do zaznaczenia przez doręczyciela informacji o miejscu pozostawienia awiza,

2) druku potwierdzenia odbioru wg wzoru PUP PP nr 24 nie mógł zawierać informacji o miejscu pozostawienia zawiadomienia o przesyłce poleconej ; nie mógł tym samym stanowić źródła informacji dla ustalenia miejsca pozostawienia zawiadomienia o przesyłce poleconej ,

3) zgodnie z wytycznymi Instrukcji Technologicznej dla Służb Doręczeń oznaczonej numerem II.P. 17 Centralnego Zarządu Poczty Polskiej z 2002r. źródłem informacji o pozostawieniu przez doręczyciela zawiadomienia o miejscu pozostawieniu awiza są "książka awiz" i "karta doręczeń",

4) pismo poczty z dnia [...] nie wymienia tych dokumentów jako źródła informacji ,

5) ustalenia przez skarżącego u Kierownika Urzędu Pocztowego Nr [...] w G., iż wymienione "książki avis" i "karty doręczeń" są fizycznie niszczone po upływie 13 miesięcy od doręczenia przesyłki poleconej,

6) od momentu wydania przez Urząd Celny w T. decyzji z dnia [...] i jej rzekomego doręczenia stronie do dnia [...] , upłynęło ponad 13 miesięcy , co przemawia za tym, że "książka avis" i "karta doręczeń" nie istniały fizycznie w dniu [...] i tym samym nie mogły stanowić dla poczty źródła informacji , które stwierdzone są w powołanym piśmie,

7) pismo poczty z dnia [...] nie wymienia żadnych innych wewnętrznych dokumentów , które mogły stanowić źródło informacji o miejscu pozostawienia przez doręczyciela zawiadomienia o awizo,

Zarzut wobec mocy dowodowej dokumentu poczty z dnia [...]. dla stwierdzenia tego co zostało w nim stwierdzone znajduje uzasadnienie jak również wnioski dowodowe skarżącego zmierzające do podważenia mocy materialnej dowodu.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem skarżącego, domniemanie zgodności z prawdą pisma poczty z dnia [...] może budzić uzasadnione wątpliwości. W konsekwencji uzasadniony jest wniosek o przeprowadzenie dowodu z "książki avis" i "kart doręczeń".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia [...]sygn. akt [...].

Postanowieniem z dnia [...] Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności , tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 ,poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mieć ono mogło wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Negatywne stanowisko Dyrektora Izby Celnej w T. wyrażone w decyzji z dnia [...] jest w ocenie Sądu zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Przepis art. 253 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005r.Nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ , który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony.

Przedmiotem prowadzonego postępowania w trybie określonym w art. 253 jest weryfikacja przesłanek rzutujących na możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej.

Ustawodawca wyposażył organ w uprawnienia polegające na przesądzeniu czy ostateczny akt administracyjny może być uchylony lub zmieniony, ale w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego organ nie rozstrzyga ponownie sprawy co do istoty. Nie oznacza to ,iż organ w dowolny sposób dokonuje oceny, bowiem związany jest zobiektywizowanymi kryteriami w swojej ocenności.

W przedmiotowej sprawie organ podjął negatywne rozstrzygnięcie. Sądowa kontrola takiej decyzji o charakterze uznaniowym jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy w sprawie orzekał organ właściwy i zastosowano odpowiednie przepisy prawa oraz czy nie miały miejsca tego rodzaju naruszenia przepisów o postępowaniu ,które mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji skarżący domaga się uchylenia decyzji z dnia [...] Nr [...] powołując się na okoliczność nie posiadania przez pocztę dokumentów "książka vis" oraz "karty doręczeń" na podstawie których można byłoby ustalić gdzie pozostawiono informację o złożeniu avisa. W konsekwencji kwestionuje prawdziwość informacji podanej w piśmie poczty z dnia [...].

Odnosząc się do tej kwestii Sąd pragnie podkreślić, iż podważane przez skarżącego pismo z dnia [...] zostało wydane wskutek zapytania skierowanego przez Dyrektora Izby Celnej w T. do Naczelnika Urzędu Pocztowego G. [...] . Jest to zatem dokument urzędowy, który zgodnie z art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jeżeli strona nie zgadzała się z twierdzeniami zawartymi w przedmiotowym piśmie to powinna przeprowadzić postępowanie reklamacyjne zgodnie z procedurą pocztową. Organy celne nie mają żadnych uprawnień aby kontrolować czy postępowanie przeprowadzone przez jednostkę pocztową mające na celu ustalenie prawidłowości doręczenia przełyki było poprawne ani w oparciu o jakie dokumenty stwierdzono okoliczności w piśmie potwierdzone.

W skardze złożono wniosek o przeprowadzenie dowodu z "książki avis" i "karty doręczeń". Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów , jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia się postępowania w sprawie.W niniejszej sprawie mając na uwadze charakter zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził aby zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu. Na marginesie Sąd zauważa, że zachodzi niewątpliwa sprzeczność w postawie skarżącego, który zmierza do powołania się na określone dokumenty – "książkę avis" i "kartę doręczeń" a jednoczenie wskazuje na likwidowanie tego rodzaju dokumentów już po upływie "13 miesięcy od zakończenia procedury doręczenia".

Wobec dokonanej powyżej oceny zaskarżonej decyzji Sąd tym samym uznaje za nieuzasadnione zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez organ zasad prowadzenia postępowania.

Z tych przyczyn na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono .

T. Liwacz I. Najda – Ossowska U. Wiśniewska