Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 115/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu znaku świetlnego firmy "[...]" na istniejącej konstrukcji wsporczej ponad attyką budynku przy al. [...] w [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] podał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w [...], reprezentowana przez R. K., w dniu [...] listopada 2013 r. wniosła zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu znaku świetlnego firmy "[...]", na istniejącej konstrukcji wsporczej po reklamie [...] na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy al. [...] w [...]. Z treści projektu budowlanego dołączonego do zgłoszenia wynika, że przewiduje on montaż reklamy świetlnej o wymiarach 18,5 m x 3,22 m "ponad attyką budynku", na istniejącej konstrukcji wsporczej.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja objętego zgłoszeniem obiektu budowlanego jest sprzeczna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu [...] - część północna (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. [...]). Organ I instancji, podając za podstawę swojego rozstrzygnięcia przepis § 6 ust. 6 pkt 2 ww. planu, w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zaproponowana forma reklamy na dachu budynku przy al. [...] w [...] o wymiarach 18,5 m x 3,22 m przekracza ustalone ww. planem gabaryty dla pojedynczej reklamy tj. 3 m2.

Od decyzji Prezydenta [...] w ustawowym terminie odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w [...] zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i niepełne uzasadnienie inkryminowanej decyzji, a także prawa materialnego - art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że realizacja robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] (znak: [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., podzielając stanowisko organu I instancji w odniesieniu do interpretacji planu.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd po rozpoznaniu ww. skargi, wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. (sygn. akt: VII SA/Wa 1120/14), uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana z naruszeniem przepisów: art. art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie odnosi się do zarzutów skarżącego, zawiera w tej kwestii ogólnikowe twierdzenia i opiera się na nieuzasadnionym i błędnym założeniu, że instalacja znaku świetlnego "[...]" narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz § 6 ust. 7. Ponadto Sąd wskazał na konieczność ustalenia, czy przedmiotowy budynek jest w istocie zwieńczony attyką. Sąd zwrócił również uwagę, że rozpoznając ponownie sprawę organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie miał na uwadze argumentację przedstawioną w wyroku, określi prawidłowo rodzaj budynku i zastosuje przepisy odpowiednie do planowanego rodzaju reklamy.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]. Organ odwoławczy mając na uwadze wyrok Sądu, przyjął, że przepisy § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz § 6 ust. 7 planu wyraźnie i jednoznacznie wskazują zakres regulacji, tj. sytuowanie reklam i szyldów na elewacjach budynków oraz działkach budowlanych (na gruncie), nie wskazują ograniczenia wielkości nośników reklamowych umieszczanych na dachach budynków, ponadto przepis § 6 ust. 6 pkt 6 planu miejscowego, który ogranicza umieszczanie nośników reklamowych tylko do budynków, w których znajdują się lokale usługowe, nie reguluje wielkości nośników reklamowych w tym zakresie. Organ odwoławczy zgodził się z zarzutami odwołującego, że organ I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni rozszerzającej powołanych przepisów planu. W związku z nałożonym przez Sąd obowiązkiem, organ odwoławczy ustalił na podstawie rysunku projektowego i dokumentacji fotograficznej, że budynek przy al. [...] jest zwieńczony attyką. Wyjaśnił również, że określenie "ponad attyką budynku" zostało ujęte w załączonym do zgłoszenia projekcie budowlanym. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że w inkryminowanej decyzji organ I instancji powołał się także na przepis § 6 ust. 2 pkt 2 planu, który to dopuszcza na obszarze objętym planem lokalizowanie reklam o powierzchniach nie większych niż 3 m2, w tym reklam dwustronnych o powierzchni każdej ze stron nie większej niż 3 m2, wyłącznie na terenach: dróg publicznych KD-G, KD-Z, KD-L, KD-D, jak również na działkach przylegających do tych terenów. Wskazał, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] przy al. [...] w [...], na której planowana jest inwestycja, przylega do działki, która należy do terenu dróg publicznych i w świetle powyższego przepisu zaproponowana forma reklamy na dachu budynku o wymiarach 18,5 m x 3,22 m, przekracza ustalone planem gabaryty dla pojedynczej reklamy. Nadmienił również, że powyższy przepis nie wskazuje jednoznacznie na działkę budowaną (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 planu - nieruchomość gruntowa lub działka gruntu), jak to zostało ujęte w § 6 ust. 6 pkt 1 planu. W związku z powyższym realizacja nośnika reklamowego o wskazanych wyżej wymiarach naruszałaby ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. została zaskarżona przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd po rozpoznaniu ww. skargi, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r. (sygn. akt: VII SA/Wa 396/15), uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 8 września 2015 r.

Rozpoznając po raz kolejny sprawę i powołując się na ww. wyroki i wytyczne z nich wynikające Wojewoda [...] uznał, że ocena prawna w sprawie winna obejmować § 6 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego. Wskazał, że zgodnie z tym przepisem, wyklucza się umieszczanie reklam na budynkach poza obrysem ścian. W celu zastosowania odpowiedniej jego wykładni, z uwagi na brak zdefiniowania w planie miejscowym pojęcia "obrys ścian", organ odwoławczy posłużył się definicją pojęcia "obrys" zawartą w Słowniku języka polskiego (http://sip.pl/obrys). Wskazał, że zgodnie z tą definicją obrys jest to linia obwodząca przedmiot w określonej płaszczyźnie przekroju. Mając na uwadze ww. definicję oraz treść przepisu § 6 ust. 6 pkt 3 stwierdził, że poprzez obrys ścian należało uznać krawędzie płaszczyzny ściany budynku czy to w rzucie poziomym czy też pionowym. Nasuwa się zatem wniosek, że to co znajduje się poza krawędzią płaszczyzny ściany budynku, znajduje się poza jej obrysem. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego reklamę na budynkach można umieszczać jedynie na płaszczyznach ścian budynków (elewacjach), bowiem tylko w ten sposób reklama nie będzie znajdowała się poza obrysem ścian budynku. Reklama umiejscowiona na dachu budynku będzie więc usytuowana poza obrysem ścian budynku.

Konkludując, organ odwoławczy wskazał, że przepis § 6 ust. 6 pkt 3 planu wprowadza istotne ograniczenie dla lokalizacji reklamy na budynkach, bowiem dopuszcza jej usytuowanie wyłącznie w obrysie ścian budynków. W konsekwencji nie jest możliwe umieszczanie reklam na dachu budynku.

Dokonując całościowej analizy zapisów planu organ odwoławczy ustalił, że przepis § 6 ust. 6 określający zasady sytuowania reklam na działkach budowlanych i budynkach w punkcie 1) wskazuje na zachowanie przy umieszczaniu reklam na elewacjach budynków i

działkach budowlanych odległości określonych w tabeli § 6 ust. 3 pkt. 1 planu; w punkcie 2) ustala minimalne odległości reklam umieszczanych na elewacjach budynków od elementów elewacji budynków, wprowadzając przy tym ograniczenie powierzchni do 3 m2; w punkcie 3) dopuszcza sytuowanie reklam na budynkach wyłącznie w obrysach ścian; punkt 4) dotyczy sytuowania reklam na ogrodzeniach placów budowy, punkt 5) dotyczy sytuowania reklam remontowo-budowlanych - nie dotyczy więc rozpatrywanej sprawy; w punkcie 6) dopuszcza umieszczanie reklam wyłącznie na budynkach z lokalami usługowymi. Z powyższego wynika, że reklamę na budynkach można umieszczać wyłącznie na elewacjach budynków (w obrysie ścian), o powierzchni nie większej niż 3 m2, z zachowaniem odległości wskazanych w tabeli w § 6 ust. 3 pkt 1 oraz odległości reklam od innych elementów na elewacji budynku wskazanych w tabeli w § 6 ust. 6 pkt 2, wyłącznie na budynkach z lokalami usługowymi. Zwrócił przy tym uwagę na przepis § 6 ust. 3, który (jak wskazał) określa zasady sytuowania reklam i słupów ogłoszeniowych w miejscach i przestrzeniach publicznych. W punkcie 1 wskazującym minimalne odległości reklam i słupów ogłoszeniowych od innych obiektów i elementów zagospodarowania wprowadzono ogólne ograniczenie powierzchni reklamy do 3 m2.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy stwierdził, że montaż reklamy - znaku świetlnego firmy "[...]" na dachu budynku przy al. [...] w [...] nie jest dopuszczalny z uwagi na niezgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu [...] - część północna, w szczególności z przepisem § 6 ust. 6 pkt 3.

W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia są spójne i znajdują swoje potwierdzenie w przepisie § 6 ust. 8, który określa ogólne zasady sytuowania reklam. W szczególności punkt 3 stanowi, że na terenie jednej ulicy lub placu, o obszarze podobnie zagospodarowanym, formaty reklam powinny być jednakowe, zawieszone na jednej wysokości, możliwie w jednakowych odległościach.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołującej, że zaskarżona decyzja pomija pełną analizę planu poprzez nieuwzględnienie przepisu § 38 ust. 2 pkt 10, w którym: "dopuszcza się dotychczasowy sposób użytkowania terenu", organ stwierdził, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

W skardze na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie:

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) przez nie uwzględnienie wiążącej oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1120/14 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 396/15;

- art. 6, 7, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. przez naruszenie obowiązku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, niewyjaśnienie zarzutów strony skarżącej, naruszenie obowiązku działania na podstawie przepisów prawa oraz obowiązku uwzględnienia słusznego interesu obywateli.

Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa materialnego:

-przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Placu [ - część północna, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...]kwietnia 2013 r. (dalej: plan miejscowy), w szczególności przez błędne zastosowanie i błędną wykładnię § 6 ust. 6 pkt 3 ww. planu,

-art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego zastosowanie - utrzymanie w mocy sprzeciwu pomimo niespełnienia przesłanek ustawowych,

-art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane) przez naruszenie zasady wolności budowlanej - utrzymanie w mocy sprzeciwu z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podnosząc powyższe Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., jak i zasądzenie na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Na podstawie art. 145a p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu administracyjnego do wydania w terminie 14 dni decyzji, ze wskazaniem rozstrzygnięcia: umorzenie postępowania w pierwszej instancji wywołanego wniesieniem sprzeciwu, decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu znaku świetlnego "[...]" na istniejącej konstrukcji wsporczej na dachu budynku w [...], al. [...].

W uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, iż zaskarżona decyzja błędnie wskazuje, że reklama umieszczona na dachu znajdzie się poza obrysem ścian zarówno w rzucie poziomym czy też pionowym, ponieważ w przypadku rzutu poziomego (poprzecznego) budynku, reklama umieszczona na dachu znajdzie się w obrysie ścian budynku. Miejscowy plan nie definiuje pojęcia "obrys ścian" oraz nie wskazuje, którego z rzutów: poziomego czy pionowego dotyczy § 6 ust. 6 pkt 3 planu. W Słowniku języka polskiego pojęcie "obrys" oznacza "określoną płaszczyznę przekroju" a w planie miejscowym płaszczyzna przekroju nie została określona.

Jednak, w aktach niniejszej sprawy znajdują się pisma z wyjaśnieniem powyższych kwestii, których autorzy profesjonalnie zajmują się planowaniem przestrzennym i architekturą. I tak, w piśmie z dnia 20 września 2013 r. Naczelnik Wydziału Planowania Miejscowego Biura Architektury i Planowania Przestrzennego, M. M. stwierdził m. in., że: "(...) za obrys ścian budynku (dach nie jest ścianą jest dachem lub stropem) należy rozumieć jego rzut poziomy czyli chodzi o dopuszczenie lokalizacji reklam jedynie równoległych do płaszczyzny ścian budynku przepis par. 6 ust. 8)." Dalej, "Ponieważ w przepisach planu brak jest wprost zakazu lokalizacji reklam na dachach budynków oraz brak jest ograniczenia wysokości w zakresie urządzeń montowanych na dachach (definicje wysokości par. 2 pkt 10) nie ma podstawy do zakazu lokalizacji reklamy na dachu (...)".

W piśmie z dnia 17 października 2013 r. Naczelnik Wydziału Estetyki Przestrzeni Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego, G. P. stwierdził m. in., że: "We wskazanym budynku funkcjonują lokale usługowe. W związku z powyższym tutejszy Wydział opiniuje pozytywnie lokalizację reklamy na dachu budynku (...)".

W piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. Zastępca Dyrektora Biura Architektury i Planowania Przestrzennego, J. L. stwierdziła m. in., że: "Zdaniem WPM obrysem ścian budynku jest jako rzut poziomy, czyli plan dopuszcza umieszczanie reklam równolegle do płaszczyzny ściany budynku." Dalej, "W mpzp brak jest jednoznacznego zakazu lokalizowania reklam na dachu budynku (...)". "Reklama może być umieszczona na dachu (...)."

W konsekwencji, strona skarżąca podniosła, że w sytuacji gdy brak jest w planie miejscowym definicji pojęcia "obrys ścian", oraz gdy definicja ze słownika języka polskiego nie jest wystarczająca gdyż "obrys" oznacza: "określoną płaszczyznę przekroju" a w planie płaszczyzna przekroju nie została określona, powyższe wyjaśnienia powinny być uwzględnione (chociaż nie mają mocy wiążącej), ponieważ zostały sporządzone przez ekspertów z dziedzin planowania przestrzennego i architektury oraz dotyczą pojęcia "poza obrysem ścian", którego ustalenie wymaga wiedzy specjalnej z zakresu powyżej wskazanych dziedzin.

I dalej, w uzasadnieniu skargi wywiedziono, że zaskarżona decyzja opiera się na rozszerzającej interpretacji planu miejscowego, powodując większe ograniczenie prawa własności, niż wynika to z literalnego jego brzmienia, co jest niedopuszczalne w świetle ustalonego i jednolitego orzecznictwa (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011 r. II SA/Kr 611/11 LEX nr 821557, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 108/08, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2010 r. II SA/Gl 578/10 LEX nr 737759). Wskazano również, że zaskarżona decyzja narusza art. 153 p.p.s.a., ponieważ nie uwzględnia wiążącej oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1120/14 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 396/15, dotyczących rzetelnego wyjaśnienia zapisów planu, z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, dotyczących dokładnego wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia materiału dowodowego i zastosowania właściwej wykładni przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu znaku świetlnego firmy "[...]" na istniejącej konstrukcji wsporczej ponad attyką budynku przy al. [...] w [...], dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Orzekając w ten sposób Wojewoda przyjął za organem I instancji, że zamierzenie objęte zgłoszeniem jest niezgodne z planu miejscowego. Wskazał -inaczej niż organ I instancji- na przepis § 6 ust. 6 pkt 3 tego planu.

Oceny tej zdaniem Sądu nie sposób podzielić.

Zważyć przy tym należy, iż ww. decyzją Wojewoda [...] po raz trzeci wypowiedział się w sprawie. Dwa poprzednie orzeczenia tego organu (zapadłe po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej od decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. o sprzeciwie do zgłoszenia) zostały zakwestionowane prawomocnymi orzeczeniami tut. Sądu. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 396/15, WSA w Warszawie uchylił poprzednią decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Ta zaś zapadła na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1120/14 uchylającego decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. W obu wskazanych wyrokach Sąd nie zgodził się z oceną organu odwoławczego wskazującą na niezgodność inwestycji z planem miejscowym. Wskazania i wytyczne wynikające z ww. prawomocnych wyroków, na mocy art. 153 p.p.s.a., są w sprawie wiążące, a to oznacza, że organ II instancji ponownie orzekając w sprawie obowiązany był zastosować się do tych zaleceń i dokonać ponownej oceny z ich uwzględnieniem. Powyższe, w ocenie Sądu, nie miało miejsca w pełnym zakresie. W konsekwencji, doprowadziło ww. organ do błędnego przekonania o niezgodności inwestycji z § 6 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego.

Rozwijając tę ocenę, dostrzec trzeba, iż wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1120/14 WSA w Warszawie przesądził, że z uwagi na rodzaj inwestycji nie znajduje zastosowania w sprawie § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 planu miejscowego. Przepisy te odnoszą się do reklam umieszczanych na elewacjach budynków i reklam umieszczanych na gruncie, a sprawa dotyczy reklamy umiejscowionej na dachu budynku. Ww. przepisy prawa miejscowego powołano zaś na tym etapie w sprawie, wnosząc sprzeciw do zgłoszenia. Sąd wykluczając ich zastosowanie, zalecił zastosowanie przepisów odpowiednich do planowanego rodzaju reklamy. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 396/15 WSA w Warszawie uchylając decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] przesądził natomiast, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 6 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego. Ponownie zalecił wyjaśnić czy, a jeśli tak, to który z zapisów planu ma zastosowanie w niniejszej sprawie. W szczególności, jak wskazał, przedmiotem oceny organu winien być § 6 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego.

Z zapadłych w sprawie wyroków wynika w efekcie, iż do zamierzenia polegającego na montażu reklamy świetlnej na dachu budynku, na istniejącej konstrukcji wsporczej, nie znajduje zastosowania § 6 ust. 2 pkt 2 oraz § 6 ust. 6 pkt 1 i 2 planu miejscowego, a wobec tego – w związku z ww. przepisami prawa miejscowego nie można było wnieść sprzeciwu do zgłoszenia obejmującego ww. inwestycję. Jednocześnie z przywołanych wyroków wynika obowiązek dla organu dokonania ponownej oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym, ze szczególnym uwzględnieniem § 6 ust. 6 pkt 3 planu. Dodać przy tym trzeba, iż stwierdzając i zalecając jak wyżej, w żadnym z wyroków nie wskazano na niezgodność inwestycji z ustaleniami planu. Wykluczono jedynie taką niezgodność w kontekście ww. przepisów, nadal zalecając ocenę sprawy w tej materii.

W konsekwencji, stosując się do tych wyroków Wojewoda winien był ponownie rozważyć zgodność inwestycji z planem miejscowym, a tym samym – odnieść się do zasadności wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, organ ten nie wykonał wytycznych wynikających z ww. wyroków, w tym z ostatniego z nich. Błędnie bowiem wywiódł, iż § 6 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego znajduje zastosowanie w sprawie w ten sposób, że wprowadza zakaz umieszczania reklam na dachach budynków, a wobec tego przedmiotowa inwestycja (jako przewidziana w takim miejscu) jest z nim sprzeczna.

Zważyć trzeba, iż ww. zapis planu wyklucza umieszczanie reklam na budynkach poza obrysem ścian. Plan nie definiuje co należy rozumieć przez "obrys ścian", a zgodnie z przyjętą przez organ definicją pojęcie to należy rozumieć jako linię obwodzącą przedmiot w określonej płaszczyźnie przekroju, tj. w rzucie pionowym lub poziomym. Należałoby w efekcie przyjąć, że to co znajduje się poza krawędzią płaszczyzny ściany budynku, znajduje się poza jej obrysem. Organ II instancji przyjął w efekcie, że reklama umieszczona na dachu budynku będzie usytuowana poza obrysem ścian budynku, a wobec tego reklama umiejscowiona w ten sposób będzie sprzeczna z planem.

W ocenie Sądu, interpretacji tej nie można podzielić. Nie można bowiem przyjąć, że reklama umieszczona na dachu znajdzie się poza obrysem ścian zarówno w rzucie poziomym jak i pionowym, plan nie określa tymczasem ani pojęcia obrys ścian ani nie wskazuje, którego z rzutów ww. przepis § 6 ust. 6 pkt 3 dotyczy. Ocena i w konsekwencji wyrażenie sprzeciwu wobec dokonanego przez inwestora zgłoszenia zamiaru montażu reklamy świetlnej wymagałoby zaś jednoznacznego wykazania zachodzącej pomiędzy planowaną inwestycją a ustaleniami planu sprzeczności. Sprzeczność ta wynikać powinna nie z domysłów czy interpretacji lecz z prostego zestawienia odnośnego tekstu planu z charakterem i usytuowaniem planowanej inwestycji, które to zestawienie w sposób jednoznaczny wskazywałoby na niezgodność. W przeciwnym razie ma miejsce taka interpretacja zapisu planu, która prowadzi do większych ograniczeń niż wynika to z literalnego jego brzmienia (odnoszącego się wyłącznie do ścian a nie dachu budynków). Taka zaś wykładnia jest zdaniem Sądu niedopuszczalna.

Dlatego Sąd nie podzielił oceny przedstawionej w zaskarżonej decyzji i z tego też powodu uznał, że Wojewoda nie wykonał wytycznych zawartych w wyrokach zapadłych w sprawie dotyczących prawidłowego ustalenia, które z zapisów planu miejscowego będą miały zastosowanie do przedmiotowej inwestycji.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.