Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 292/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelcach Opolskich określił T. M. wartość niezaewidencjonowanego w 2002 r. przychodu w wysokości 22.142,00 zł. oraz określił od tej wartości 20% zryczałtowany podatek dochodowy w kwocie 4.428,40 zł. W uzasadnieniu podano w szczególności, że w 2002r. T. M. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług stolarskich, uzyskując z powyższego tytułu przychody. Wskazana działalność podlegała opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.)

Działalności tej podatnik nie zarejestrował. Nie dopełnił także obowiązków, o których mowa w przepisach prawa podatkowego, a mianowicie: nie prowadził ewidencji księgowej, nie składał deklaracji, nie płacił podatku. Wobec powyższego w oparciu o art.17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne organ podatkowy pierwszej instancji określił wartość niezaewidencjonowanego przychodu oraz wartość należnego ryczałtu.

Organ podatkowy ustalił przychód na podstawie rachunku nr 2/2002 z dnia 19 października 2002 r. wystawionego na nazwisko N. M., na kwotę 9.648,00 zł, jak również na podstawie zeznań skarżącego złożonych w dniu 05 marca 2004 r. z których wynikało, iż w 2002 r. wykonał usługi stolarskie:

- na przełomie kwietnia i lipca w mieszkaniu Pani M. B. polegające na zamontowaniu boazerii ściennej i sufitowej, cyklinowaniu i malowaniu parkietu, remoncie sufitu w łazience, wymianie drzwi wewnętrznych, zabudowaniu szafy. Wskazano, że wartość prac skarżący wycenił wstępnie na kwotę 12.000, 00 zł,

- na przełomie września i października w mieszkaniu Państwa N. polegające na położeniu parkietu i wykonaniu boazerii ściennej. Wartość prac skarżący wycenił na łączną kwotę 9.648,00 zł.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał również, iż prace powyższe podatnik wykonywał wraz z trzema osobami z którymi nie zawarł umowy o pracę, nie wypłacił im również wynagrodzenia. Wobec czego organ podatkowy ustalił również przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w wysokości 494,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego pierwszej instancji jakoby prowadził działalność gospodarczą, jak również kwestionował sposób wyliczenia przychodu za 2002 r.

Uważał, iż wartość usługi wykonywanej u Pani M. B., wycenionej wstępnie na kwotę 12.000,00 zł, należało obniżyć o wartość materiałów: zakupionych przez usługobiorcę i pochodzących z okresu prowadzonej w 1999 r. działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej oraz o koszty transportu.

Wskazał również, iż nie wykonał szafek kuchennych wycenionych na kwotę 1.000.00 zł, które zostały ujęte do sporządzonego kosztorysu.

Ponadto twierdził, iż wartość usług świadczonych w 2002 r. u Państwa N. - wycenionych wstępnie na kwotę 9.648,00 zł - wyniosła ostatecznie 3.671,00 zł oraz że nie wystawił na tę okoliczność żadnego rachunku, potwierdzającego inną ich wartość. Ponadto przy wykonywaniu tychże prac również wykorzystał materiał pochodzący z okresu prowadzonej w 1999 r. działalności gospodarczej oraz materiał powierzony przez zleceniodawców. Wartość wykonanych prac wycenił na łączną kwotę 2.143,00 zł. Podniósł ponadto, iż nie wykonał sufitu wycenionego wcześniej na kwotę 1333,00 zł. W odwołaniu stwierdził, iż przy świadczeniu w 2002 r. wyżej opisanych usług stolarskich pomagali mu nieodpłatnie koledzy, których to pomoc nie stanowi dla niego źródła przychodu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) - uchylił zaskarżoną decyzję w części i obniżył wartość przychodów niezaewidencjonowanych do kwoty 9.957,00 zł oraz zobowiązanie z powyższego tytułu do kwoty 1.991,40 zł.

W wyniku dodatkowego postępowania wyjaśniającego, przeprowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji na zlecenie organu odwoławczego ustalono, iż Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] oddalił powództwo Pana T. M. przeciwko Panu M. N. o zapłatę kwoty 9.648,00 zł z tytułu wykonania w 2002 r. usługi. W wyroku Sąd orzekł, iż wobec wadliwie wykonanej usługi przysługiwało Panu T. M. niższe wynagrodzenie, niż określone w umowie tj. w kwocie 3.228,65 zł., a nie jak żądał w kwocie 9.648,00 zł. Ponadto Sąd uznał, iż skoro zamawiający na poczet wynagrodzenia uiścił zaliczkę w kwocie 3.500,00 zł, to kwota ta pokrywa kwotę należnego wynagrodzenia. Taką też kwotę organ odwoławczy przyjął jako przychód z tytułu prowadzonej w 2002 r. działalności gospodarczej, podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Obniżono również wartość przychodu uzyskanego z tytułu usługi stolarskiej wykonanej na rzecz Pani M. B.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu - uwzględnił podniesione w odwołaniu argumenty oraz wyliczenia podatnika i obniżył wartość usługi wykonanej u Pani M. B. (wycenionej wstępnie na kwotę 12.000, 00 zł) o wartość wydatków poniesionych przez usługobiorcę w łącznej kwocie 5.070,00 zł, stanowiącej wartość wydatków poniesionych na zakup materiałów oraz koszty transportu.

Wartość przychodu z tytułu tejże usługi określono w kwocie 5.963,00 zł stanowiącej wartość materiału skarżącego w kwocie 3.820,00 zł oraz wartość robocizny w wysokości 2143,00 zł. Wysokość powyższych kwot przyjęto zgodnie z oświadczeniem podatnika zawartym w odwołaniu. Nadto stwierdzono, iż zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b. Uznano, że skoro z akt sprawy wynika, iż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżący zatrudniał pracowników, z którymi nie zawarł umowy o pracę jak również nie wypłacił im wynagrodzenia, a fakt powyższy nie był przez podatnika kwestionowany w odwołaniu, należało stwierdzić, iż wartość nieodpłatnego świadczenia słusznie została doliczona do przychodu 2002 r. Ustalając tę wartość organ I instancji przyjął, iż zatrudnione osoby pracowały w następującym czasie: Pan H. L. 4 dni po 9 godzin dziennie; M. S. 5 dni po 8 godzin dziennie, natomiast Pan P. R. 4 dni po 8 godzin dziennie. Wzięto pod uwagę równocześnie fakt, iż najniższe wynagrodzenie obowiązujące w 2002 r. wynosiło brutto 760,00 zł. Zatem wartość nieodpłatnych świadczeń, przyjmując, iż wyżej wymienieni pracowali łącznie 13 dni po 8 godzin dziennie przy najniższym wynagrodzeniu brutto za 1 godzinę pracy: 4,75 zł (760 zł: 160 godzin miesięcznie), stanowi kwotę 494,00 zł. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż bez znaczenia pozostawał fakt, iż skarżący nie wystawił żadnego rachunku jak i faktury M. B. oraz nie otrzymał wynagrodzenia za wykonaną pracę, ponieważ wartość usługi ustalono na podstawie wskazanych przez skarżącego w odwołaniu kwot stanowiących wartość zużytych materiałów własnych skarżącego oraz robocizny.

Bez znaczenia była również okoliczność, iż skarżący nie wystawił rachunku na rzecz Państwa N., bowiem wartość usługi na rzecz wyżej wymienionego została przyjęta zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w S., a nie na podstawie rachunku (kosztorysu).

Zdaniem organu odwoławczego również argument podnoszony przez podatnika, iż nie otrzymał on stosownej zapłaty nie zasługiwał na uwzględnienie. Przychodem z działalności gospodarczej jest - zgodnie z art. 14 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - kwota należna, choćby nie została faktycznie otrzymana.

Ponadto stwierdzono, iż wskazanie w odwołaniu na fakt, że do wykonania usługi wykorzystany został materiał, który pozostał skarżącemu z prowadzonej w latach 1990 - 1999 działalności gospodarczej jest w sprawie bez znaczenia.

Tylko w sytuacji, gdy usługa wykonywana jest przy użyciu materiałów powierzonych przez usługobiorcę, wynagrodzenie za wykonaną pracę nie obejmuje wartości materiałów, a więc do kwoty należnej w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli przychodu, nie można wliczyć wartości powierzonych materiałów. W każdym innym wypadku, gdy wykonujący usługę używa materiałów zapewnionych we własnym zakresie - chociażby pochodziły z prowadzonej w latach wcześniejszych działalności gospodarczej - wartość zużytych materiałów wlicza się do przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której skarżący zakwestionował wysokość obliczonego przez organy podatkowe zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2002 r. od przychodów niezaewidencjonowanych. Skarżący stwierdził, iż w 2002 r. nie prowadził działalności gospodarczej w sposób ciągły. Wskazał, iż przy wykonaniu prac stolarskich u Pani M. B. wykorzystał materiał własny pochodzący z okresu prowadzonej w 1999 r. działalności gospodarczej oraz materiał powierzony przez zleceniodawcę. Oświadczył, iż za wykonane prace nie otrzymał zapłaty oraz nie wystawił na tę okoliczność rachunku. W związku z powyższym uważał, iż nie uzyskał przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Twierdził również, iż notatka służbowa sporządzona przez pracownika Urzędu Skarbowego w Strzelcach Opolskich - została sfałszowana, co zgłosił w Prokuraturze.

Zaznaczył ponadto, iż wartość prac wykonanych u Państwa N. wyniosła 9.648,00 zł. i prace te także zostały wykonane z materiału pochodzącego z okresu prowadzenia działalności gospodarczej, opodatkowanej w formie karty podatkowej. Oświadczył również, iż za wskazane powyżej usługi nie wystawił rachunku i nie otrzymał zapłaty. Wskazał, iż rachunek dostarczony przez Państwa N. do Urzędu Skarbowego został sfałszowany. Ponadto, wartość prac wykonanych u Państwa B. i N. wycenił na łączną kwotę 5. 814, 00 zł. i od tej kwoty winien być pobrany podatek (5814 x 20%).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu nie narusza prawa.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne wydane w postępowaniu administracyjnym.

Z art. 145 § 1 cytowanej ustawy wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły, iż skarżący w 2002 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług stolarskich. O powyższym fakcie świadczył przede wszystkim szereg usług stolarskich wykonanych u Państwa N., jak też usługi stolarskie wykonane u Pani M. B. Potwierdza to, na co słusznie zwrócił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, iż działalność podatnika cechował zorganizowany i ciągły sposób jej prowadzenia, a prace wykonywane przez skarżącego świadczyły o powtarzalności podejmowanych działań. Także inne okoliczności wskazane w zaskarżonej decyzji jak: wykonywanie prac wraz z innymi osobami, wykorzystywanie przy wykonywaniu usług stolarskich materiału własnego pochodzącego z prowadzonej w latach wcześniejszych działalności gospodarczej, znajdujący się na budynku mieszkalnym skarżącego szyld informujący o prowadzeniu działalności w zakresie usług stolarskich potwierdzają, iż mimo formalnej likwidacji działalności gospodarczej w roku 1999, skarżący taką działalność wykonywał w roku 2002.

W niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, co miało kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Nie można przy tym poczynić organom zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych, w szczególności w zakresie postępowania dowodowego. Organy podatkowe, po myśli art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 187 tej ustawy konkretyzującego i rozwijającego zasadę prawdy obiektywnej, podjęły niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Natomiast dokonana przez organy podatkowe ocena posiadanych i zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności. Organy wszechstronnie rozważyły zebrany w sprawie materiał i wyprowadziły z niego logiczne wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że przychody skarżącego winny być opodatkowane zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, skoro podatnik prowadził w badanym roku podatkowym pozarolniczą działalność gospodarczą, i nie podlegał wyłączeniom ustawowym, jak też nie zrzekł się tej formy opodatkowania.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, z zastrzeżeniem art. 8, podlegają przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych nie jest jednak formą opodatkowania dochodów osób fizycznych bezwzględnie i zawsze obowiązującą w sytuacji wystąpienia ustawowych warunków takiego opodatkowania, ustawa bowiem daje podatnikowi możliwość zrzeczenia się tej formy opodatkowania za dany rok podatkowy na rzecz opodatkowania w formie karty podatkowej lub na zasadach ogólnych (art. 9 powołanej ustawy).

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący nie złożył oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu.

Zatem, jak wskazano wyżej, z uwagi na brak przesłanek do wyłączenia prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie usług stolarskich z opodatkowania w formie ryczałtu, miał on obowiązek opłacania podatku dochodowego w takiej właśnie formie. Podatnik, jak prawidłowo wskazały organy podatkowe, miał obowiązek stosownie do art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy prowadzić ewidencję przychodów. Ewidencji takiej nie prowadził, co nie jest sporne w sprawie. Dlatego też, zgodnie z art. 17 ustawy organ podatkowy określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu, w tym również w drodze oszacowania, i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20%.

Analiza treści zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organ odwoławczy prawidłowo określił zarówno wartość niezaewidencjionowanego przychodu oraz należny podatek. Organ drugiej instancji na skutek wniesionego odwołania, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, obniżył kwotę przychodu, jak też podatku określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Przyjął bowiem, iż przychód z usługi wykonanej u Państwa N. wyniósł nie 9600,00 zł., a 3500,00 zł. - zgodnie z orzeczeniem Sądu Cywilnego oddalającego powództwo skarżącego o zapłatę kwoty 9648,00 zł, z uwagi na to, że usługa ta była wykonana wadliwie. Okoliczności wskazane w skardze, iż skarżący nie wystawił żadnego rachunku, a rachunek znajdujący się w aktach sprawy, jak też kosztorys powykonawczy zostały sfałszowane - nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem nie były podstawą do obliczenia przychodu z tytułu wykonanej usługi. Jak już wspomniano organ oparł się w tej mierze na uzasadnieniu wyroku Sądu Cywilnego. Nie miała też znaczenia okoliczność podniesiona w skardze, że skarżący nie otrzymał żadnego wynagrodzenia za wykonane usługi. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji w myśl art. 14 ust 1 ustawy o podatku dochodowym z dnia 26 lipca 1991 r. od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.) przychodem z działalności gospodarczej jest kwota należna, choćby nie została faktycznie otrzymana.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przychodami należnymi są należności stanowiące efekt prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, których wydania podatnik może żądać od drugiej strony umowy. Sąd Najwyższy wyraził taki pogląd między innymi w wyroku z dnia 26 marca 1993 r. sygn. akt III ARN 6/93 (OSNCP 1994, nr 1, poz. 23) wyjaśniając, że "należne przychody (...) to te, które wynikają ze źródła przychodów (...), np. z działalności gospodarczej, i stały się w jej następstwie należnością (wierzytelnością), tyle tylko, że jeszcze faktycznie nieuzyskaną" (wyrok wyrok NSA W-wa z dnia 30.03.2004 r., FSK 93/04, ONSAiWSA 2004/1/22).

Specyfiką przychodów z działalności gospodarczej jest to, że za przychody - poza pewnymi wyjątkami, które w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania -uważa się kwoty należne, choćby nie zostały one jeszcze faktycznie otrzymane. Fakt niemożności jej faktycznego uzyskania nie ma żadnego znaczenia w kwestii uznawania jej za przychód. Pozostaje ona przychodem niezależnie od tego czy podatnikowi uda się ją uzyskać, czy też nie.

Również przy określeniu wartości usług wykonanych u drugiego klienta powyższe okoliczności tj. brak zapłaty wynagrodzenia, jak też fakt, iż nie był wystawiony rachunek nie mają znaczenia w sprawie. Organ podatkowy drugiej instancji opierając się na oświadczeniu skarżącego zawartego w odwołaniu, określił przychód z tego tytułu w kwocie 5.963 zł., stanowiącą wartość materiału skarżącego w kwocie 3.820,00 zł. oraz wartość wykonanej pracy w wysokości 2143,00 zł. Ta ostatnia kwota nie jest przedmiotem sporu. W skardze skarżący podnosił, iż tylko od tej kwoty (z usługi wykonanej u Pani B.) winien być obliczony 20 % podatek.

Skarżący T. M. wywodził, iż organy podatkowe niezasadnie ujęły w kwocie przychodu wartość materiału skarżącego pochodzącego z prowadzonej w 1999 r., działalności gospodarczej, "opłaconego w formie karty podatkowej". W tym zakresie także zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż tylko w sytuacji, gdy usługa wykonywana jest przy użyciu materiałów powierzonych przez usługobiorcę, wynagrodzenie za wykonaną pracę nie obejmuje wartości powierzonych materiałów. W każdym innym przypadku, gdy wykonujący usługę wykorzystuje materiał własny - wartość tego materiału wlicza się do przychodu (wyrok NSA z dnia 3.07.2000 r., sygn. akt I SA/Ka 82/99, wyrok NSA z dnia 2.03.1999 r., sygn. akt I SA/Łd 395/97).

Bez znaczenia pozostaje również fakt, iż materiał ten pochodził za zlikwidowanej działalności gospodarczej. Podatnik w roku 1999 opodatkowany był w formie karty podatkowej, a więc stan zapasów na dzień likwidacji działalności nie miał wpływu na wysokość opodatkowania, bowiem w przypadku tej formy opodatkowania nie występował podatek od wartości remanentu.

Twierdzenia skargi dotyczące okoliczności, iż skarżący nie wykonał wszystkich umówionych wstępnie z klientami prac, nie miały wpływu na przyjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie sprawy. Jak już wskazano organ określając wartość usługi wykonanej u Pani B., poza wartością materiału podatnika wskazaną w odwołaniu, przyjął również: "wartość prac wykonanych w 2002", tj. kwotę 2143,00 zł., a więc wartość prac, które niewątpliwie, zgodnie z oświadczeniem samego podatnika, zostały wykonane w 2002 r. Organ odwoławczy odstąpił od określania wartości przychodu w kwocie wstępnie ustalonej przez strony umowy na 12000,00 zł., która zawierała wartość wszystkich umówionych prac, a wiec również wynagrodzenie za usługi, które mogły nie być wykonane. Zarzuty poczynione przez skarżącego w tej kwestii należało uznać za bezzasadne. Tym bardziej, iż jak wynika z treści skargi z taką kwotą przyjętą przez organ odwoławczy zgodził się skarżący. W odniesieniu do określenia wartości przychodu z tytułu usługi wykonanej na rzecz Państwa N., również zarzut nie wykonania całości prac nie ma wpływu na prawidłowość przyjętego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia. Także w tym przypadku organ odwoławczy obniżył wartość przychodu z tego tytułu przyjmując za przychód, zgodnie z ustaleniami zawartymi w wyroku Sądu Cywilnego, kwotę 3500,00 zł. stanowiącej wartość pobranej przez skarżącego zaliczki pokrywającej kwotę należnego T. M. wynagrodzenia. Zważyć należy, że kwota przyjęta przez organ podatkowy jest niższa, aniżeli wartość pracy wyceniona przez skarżącego w odwołaniu, jak i w skardze.

W pozostałym zakresie, co nie było przedmiotem skargi - dotyczącym określenia nieodpłatnego świadczenia w wysokości 494,00 zł. z tytułu nieodpłatnego wykonywania pracy przez 3 osoby na rzecz skarżącego, decyzja odpowiada prawu. Na marginesie wskazać należy jednak, iż organ odwoławczy winien cytować w decyzji prawidłowe przepisy prawa materialnego, a więc przepis art. 14 ust. 2 pkt 8 (a nie art. 10 ust. 2 pkt 8) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w roku 2002 a nie w brzmieniu z 2003 r. Jednakże błąd ten nie wpłynął w żaden sposób na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż organy zastosowały przepis prawidłowy, tj. art. 14 ust. 2 pkt 8 w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2003. Powyższa wadliwość uzasadnienia prawnego decyzji, nie może zatem stanowić uchybienia powodującego konieczność uchylenia decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270), skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.