Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1581/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Scalanie gruntów
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1977r. nr [...], zatwierdzającej projekt scalenia gruntów położonych na terenie miasta [...], w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działka nr ew. [...].

Przedmiotowa decyzja zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] marca 1977 r., nr [...], wszczął postępowanie scaleniowe gruntów płożonych na terenie miasta [...]. Projekt scalenia tych gruntów, opracowano na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. nr 3, poz. 13).

Decyzją z dnia [...] sierpnia 1977 r., nr [...] Wojewoda [...], zatwierdził wyżej wymieniony projekt scalenia gruntów.

Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r., W. L. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r., nr [...], zatwierdzającej projekt scalenia gruntów położonych na terenie miasta [...], w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działka nr [...]. Wniosek przez Kolegium został przekazany zgodnie z właściwością do rozpoznania Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji uznając, iż przedmiotowa decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. przy spełnieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem powierzchnia działek stanowiących własność skarżącego w wyniku scalenia i podziału nie jest mniejsza niż ta, którą posiadał on przed scaleniem, co jednoznacznie wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie. Z tego względu Minister uznał za bezpodstawne zarzuty dotyczące odebrania bez odszkodowania działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działki nr [...] o powierzchni [...] ha. Organ podkreślił, że wg wykazu zmian gruntowych z 1970 r., działki nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, powstały w wyniku podziału działki nr [...] o powierzchni [...] ha, zatem odpowiadały pod względem powierzchni, jak również użytków rolnych działce nr [...], która to została włączona do procesu scalenia, według stanu pierwotnej ewidencji gruntów z 1967 r.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. W.L. zwrócił się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że w wyniku przeprowadzonego postępowania scaleniowego pozbawiony został przedscaleniowej działki oznaczonej nr [...].

Organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2014r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w znajdującym się w aktach sprawy wypisie z rejestru ewidencji gruntów z 1967 r. W. L. widniał jako właściciel nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działka nr [...] o powierzchni [...] ha, co w sumie wynosiło [...] ha. W decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1970 r., nr [...], o wykonaniu aktu nadania z dnia [...] grudnia 1967 r., nr [...], także wykazano, że powierzchnia gospodarstwa należącego do W.L. wynosi [...] ha.

Postępowaniem scaleniowym na terenie miasta [...] zostały objęte między innymi grunty W.L., oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] oraz działka nr [...]. Do procesu scalenia przyjęto zatem numerację działek według ewidencji gruntów, zaś jak wynika z rejestru szacunku porównawczego przed scaleniem błędnie przyjęto powierzchnię działki nr [...] jako [...] ha tj. o [...] ha mniejszą, niż ta wykazana w rejestrze pierwotnej ewidencji gruntów i budynków co spowodowało, że wartość szacunkowa gruntów została określona na 87,80 jednostek szacunkowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, każdy uczestnik scalenia lub wymiany (właściciel lub samoistny posiadacz gruntów) otrzymywał w zamian za grunty posiadane przed scaleniem lub wymianą, grunty w zasadzie o równej wartości szacunkowej. Dlatego też w wyniku przeprowadzonego postępowania scaleniowego W.L., wydzielono grunty wykazane pod pozycją rejestrową nr [...] i oznaczone jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha i wartości [...] jednostek szacunkowych.

Organ wyjaśnił również, że już po zakończeniu postępowania scaleniowego tj. w 1978 r. W.L. podnosił zarzut błędnego wydzielenia ekwiwalentu gruntowego wskazując różnicę powierzchni własnej nieruchomości przed i po scaleniu gruntów. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów, dla zrównoważenia braku trybu odwoławczego w procedurze scaleniowej, istniała możliwość zmiany decyzji zatwierdzającej projekt scalenia na podstawie art. 14. Artykuł ten stanowił, że w wyjątkowych przypadkach organ wyższego stopnia, mógł z urzędu uchylić lub zmienić decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany, jeżeli wymagały tego szczególnie ważne względy gospodarcze lub jeżeli decyzja wydana została z naruszeniem istotnych przepisów prawa. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 1978 r., Nr [...] zaadresowanego do W.L. oraz skierowanego do wiadomości Wojewódzkiego Biura Geodezji i UR w [...] zarzut skarżącego został wówczas uznany za zasadny w następstwie czego W.L. otrzymał dodatkową działkę oznaczoną jako nr [...] o powierzchni [...] ha. Fakt ten jest bezsporny czego potwierdzeniem jest chociażby znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów sporządzony na dzień [...] lipca 1987 r., gdzie jako właściciel działek nr [...] i [...] został wykazany właśnie W. L . W wyniku odnowienia w 1990 r. operatu ewidencji gruntów i budynków nadano nowe numery oraz obliczono powierzchnię wyżej wymienionych działek z dokładnością do 1 m2. Dotychczasowa działka nr [...] o powierzchni [...] ha otrzymała nr [...], a jej powierzchnia wyniosła [...] ha, natomiast działka nr [...] o powierzchni [...] ha otrzymała nr [...] , a nowa obliczona powierzchnia stanowiła [...] ha. Łączna powierzchnia nieruchomości wyniosła zatem [...] ha i taki stan jest ujawniony w aktualnej ewidencji gruntów i budynków, co potwierdzają wypisy z rejestru gruntów według stanu z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ponadto w prowadzonej dla wyżej wymienionych nieruchomości przez Sąd Rejonowy w [...], Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] księdze wieczystej nr [...], jako właściciel figuruje W.L. . Podstawą wpisu do księgi wieczystej jest decyzja o wykonaniu aktu nadania z dnia [...] kwietnia 1970 r., nr [...].

Z powyższego, zdaniem organu wynika, że w wyniku przeprowadzonego postępowania scaleniowego oraz w wyniku przyznanej w 1978 r. dodatkowej działki nr [...] (obecnie nr [...]) skarżący W.L. otrzymał pełny należny ekwiwalent za grunty wniesione do scalenia, a zatem nie został on pozbawiony własności. Organ podkreślił, że w wyniku przeprowadzonego scalenia gruntów za działki o numerach: [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha wydzielono W.L. działki obecnie oznaczone numerami [...] i [...] o łącznej powierzchni [...]ha. Ze względu na powyższe Minister uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1977 r., nr [...], zatwierdzającej projekt scalenia gruntów położonych na terenie miasta [...], w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działka nr [...]a zatem zasadnie skarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. odmówiono stwierdzenia nieważności w/w decyzji.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem W.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015r. wskazując, iż skarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i narusza jego prawo własności. Skarżący podkreślił przy tym, że terminowo płaci podatki za działki których jako właściciel nawet nie widział, bowiem nie otrzymał stosownych informacji ani od Geodezji w [...] ani w [...], gdzie położone są działki, które otrzymał po scaleniu.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wskazane w skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1 c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że przedmiotowa decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, tym samym skarga nie mogła być uwzględniona.

Przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie stanowi decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015r. utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] listopada 2014r. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1977r. nr [...], zatwierdzającej projekt scalenia gruntów położonych na terenie miasta [...], w części dot. gruntów oznaczonych po scaleniu jako działka nr ew. [...]

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy mieć na uwadze, że dokonanie oceny zaskarżonej decyzji, co do jej zgodności z prawem, poddane jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znacznie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, Wyrok NSA IV SA 905/2002 z dnia 27.10.2003 r. Wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. Wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r. ) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne -skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

Reasumując, z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ, przeprowadził postępowania zgodnie z wymogami wynikającymi z brzmienia art. 156 k.p.a. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a wymaga od organu innego podejścia do sprawy niż w zwykłym postępowaniu administracyjnym, gdy organ ten orzeka w I instancji lub jako organ odwoławczy. Organ staje tu wobec kwestii czysto prawnych. W doktrynie stwierdza się bowiem, iż art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a zawierający pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności dotyczy dwóch rodzajów wadliwości decyzji, a mianowicie wadliwości polegającej na rażącym naruszeniu prawa oraz wadliwości polegającej na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Z treści zaskarżonych decyzji wynika, iż w niniejsze sprawie organ, uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1977r. nr [...], zatwierdzająca projekt scalenia gruntów położonych na terenie miasta [...], w części dotyczącej gruntów oznaczonych po scaleniu jako działka nr ew. [...], nie narusza w sposób rażący przepisów prawa, brak zatem było podstaw do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu stanowisko to zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja wydana została w oparciu o art. 12 ust. 1 i 16 ustawy z dnia 24 stycznia 1968r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. nr 3 poz. 13 - dalej "ustawa o scalaniu i wymianie gruntów"), które wskazują organ właściwy do wydania decyzji oraz wskazują, że decyzja ta jest ostateczna i stanowi tytuł do ujawnienia nowego stanu własności w księgach wieczystych. Nie przesądza jednak tytułu własności.

Z treści zaskarżonej w sprawie decyzji wynika, że Minister Rolnictwa zbadał stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji i wbrew zarzutowi podniesionemu przez skarżącego zasadnie organ uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego wskazujący na bezprawne pomniejszenie należących do niego działek.

Jak wynika bowiem ze zgromadzonych w sprawie akt, w tym z wypisu z rejestru ewidencji gruntów z 1967 r., W.L. widniał jako właściciel nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha oraz działka nr [...] o powierzchni [...] ha, co w sumie wynosiło [...] ha. Taka też powierzchnia gospodarstwa należącego do W. L. wskazana została w decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1970 r., nr [...].

Zgodnie z art. 10 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, stan własności lub posiadania uczestników scalenia lub wymiany gruntów oraz powierzchnie użytków i klas gruntów określane były według danych uwidocznionych w ewidencji gruntów. Postępowaniem scaleniowym na terenie miasta [...] zostały objęte między innymi grunty W.L. , oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] oraz działka nr [...]. Do procesu scalenia została przyjęta numeracja działek według ewidencji gruntów, zaś jak wynika z rejestru szacunku porównawczego przed scaleniem błędnie przyjęto powierzchnię działki nr [...] jako [...] ha tj. o [...] ha mniejszą, niż ta wykazana w rejestrze pierwotnej ewidencji gruntów i budynków co spowodowało, że wartość szacunkowa gruntów została określona na 87,80 jednostek szacunkowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, każdy uczestnik scalenia lub wymiany (właściciel lub samoistny posiadacz gruntów) otrzymywał w zamian za grunty posiadane przed scaleniem lub wymianą, grunty w zasadzie o równej wartości szacunkowej. Dlatego też W.L. w wyniku przeprowadzonego postępowania scaleniowego, wydzielono grunty wykazane pod pozycją rejestrową nr [...] i oznaczone jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha i wartości [...] jednostek szacunkowych. Powyższy błąd dot. wydzielenia ekwiwalentu gruntowego, jak wynika z akt (pismo z dnia [...] sierpnia 1978r nr [...]Urzędu Miasta i Gminy w [...], wypis z ewidencji gruntów sporządzony na dzień [...] lipca 1987r. oraz księga wieczysta [...]) został jednak naprawiony już po zakończeniu postępowania scaleniowego tj. w 1978 r. w wyniku podnoszonego przez skarżącego zarzutu dot. różnicy powierzchni gruntu przed i po scaleniu.

Sąd w tym miejscu wskazuje, iż organ zasadnie wskazał, powołując się na przepisy w/w ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, że przepisy tej ustawy nie przewidywały wówczas trybu odwoławczego. Jednak dla zrównoważenia braku możliwości odwołania się w procedurze scaleniowej, istniała możliwość zmiany decyzji zatwierdzającej projekt scalenia na podstawie art. 14. Wskazany przepis stanowił, że w wyjątkowych przypadkach organ wyższego stopnia, mógł z urzędu uchylić lub zmienić decyzję o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany, jeżeli wymagały tego szczególnie ważne względy gospodarcze lub jeżeli decyzja wydana została z naruszeniem istotnych przepisów prawa. Z powyższego trybu niewątpliwie musiał skorzystać organ bowiem jak wynika z pisma Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 1978 r., [...] zaadresowanego do W.L. oraz skierowanego do wiadomości Wojewódzkiego Biura Geodezji i UR w [...], zarzut skarżącego został wówczas uznany za zasadny. W następstwie powyższego W.L. otrzymał dodatkową działkę oznaczoną jako nr [...] o powierzchni [...] ha, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów sporządzony na dzień [...] lipca 1987 r., gdzie jako właściciel działek nr [...] i [...] został wykazany właśnie W.L..

W wyniku odnowienia w 1990 r. operatu ewidencji gruntów i budynków nadano nowe numery oraz obliczono powierzchnię wyżej wymienionych działek z dokładnością do 1 m2. Dotychczasowa działka nr [...] o powierzchni [...] ha otrzymała nr [...], a jej powierzchnia wyniosła [...] ha, natomiast działka nr [...] o powierzchni [...]ha otrzymała nr [...], a nowa obliczona powierzchnia stanowiła [...] ha. Łączna powierzchnia nieruchomości wyniosła zatem [...] ha i taki stan jest ujawniony w aktualnej ewidencji gruntów i budynków, co potwierdzają wypisy z rejestru gruntów według stanu z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r. Organ wskazał również, że w prowadzonej dla w/w nieruchomości przez Sąd Rejonowy w [...], Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] księdze wieczystej nr [...], jako właściciel figuruje W.L. (podstawą wpisu jest decyzja o wykonaniu aktu nadania z dnia [...] kwietnia 1970 r., nr [...]). Ujawniona w księdze wieczystej nieruchomość ma pow. [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania scaleniowego oraz w wyniku przyznanej w 1978 r. dodatkowej działki nr [...] (obecnie nr [...]) skarżący W. L. otrzymał zatem pełny należny ekwiwalent za grunty wniesione do scalenia, a zatem nie został on pozbawiony własności. Przed scaleniem powierzchnia działki nr ew. [...] i [...], które stanowiły własność skarżącego, wynosiła bowiem [...] ha, a po scaleniu powierzchnia otrzymanych działek nr [...] i [...] (obecnie nr [...] i [...]) wyniosła [...] ha (obecnie po odnowieniu operatu ewidencji gruntów i budynków w roku 1990 wynosi - [...] ha)

Tak więc w ocenie Sądu organy słusznie uznały, że w niniejszej sprawie mimo iż doszło do błędu a tym samym naruszenia prawa to jednak powyższego nie można uznać za rażące, gdy się uwzględni, iż organ uznając swój błąd dokonały jego naprawienia poprzez przyznanie skarżącemu działki nr ew. [...] (obecnie nr ew. [...]), doprowadzając tym samym do wydzielenia gruntów na rzecz skarżącego zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów, który stanowił, że każdy uczestnik scalenia lub wymiany otrzymuje, w zamian za grunty posiadane przed scaleniem lub wymianą, grunty w zasadzie o równej wartości szacunkowej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego w skardze, z którego wynika, iż prawdopodobnie grunt przyznany skarżącemu w wyniku scalenia został w okresie późniejszym w części zajęty przez "Urząd Geodezji", należy wyjaśnić iż okoliczność wskazana w skardze nie ma wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnia jednak, iż jeżeli na części nieruchomości stanowiącej własność skarżącego doszło do bezprawnego jej zajęcia to skarżącemu przysługuje stosowne powództwo do Sądu powszechnego. Nadto jeżeli skarżący nie wie dokładnie jak przebiegają granice nieruchomości należącej do niego to może wnieść wniosek do organu gminy o dokonanie rozgraniczenia lub też powołać geodetę, który dokona wznowienia granic nieruchomości.

Reasumując w ocenie Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia prawa materialnego ani do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, dlatego też z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku