Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1227/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 124 ust 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia 24 kwietnia 2019 r. znak: [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w jednostce ewidencyjnej R., obręb ewidencyjny: K., powiat [...] Wojewoda, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka numer [...] o powierzchni 0,81 ha, stanowiącej własność T. P., B. R., E. B. R.-H., B. W., J. R., E. B., S. R., W. R., M. W., poprzez udzielenie T.D. SA, ul. [...], [...], w tym podmiotom działającym na zlecenie wnioskodawcy, zezwolenia na założenie i przeprowadzanie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, posadowienie nowego słupa nr [...], wymianę istniejących wyeksploatowanych przewodów fazowych oraz zawieszenie nad ww. działką przewodów i osprzętu II toru linii elektroenergetycznej 110 kV B.-W., a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 110 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 10,2 m (tj. 5,10 metra od osi linii w obie strony). Obszar zajęcia gruntu pod pas technologiczny na działce wynosi 550 m2 wzdłuż 53,40 mb osi linii elektroenergetycznej - zgodnie z załącznikiem stanowiącym integralną część zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z regulacją art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.; dalej u.g.n.).

Z zebranej przez Starostę B. dokumentacji oraz przedłożonych przez wnioskodawcę – T.D. SA Oddział w K. dokumentów wynika, że wnioskodawca podjął działania mające na celu uzyskanie od właścicieli działki ewidencyjnej nr [...] zgody na planowaną inwestycję, opisaną powyżej. Rokowania przeprowadzone zostały ze spadkobiercami przedmiotowej nieruchomości tj. W. i H. R. oraz S. R., jednak nie doszło do zawarcia porozumienia wnioskodawcy z właścicielami na udostępnienie nieruchomości w sposób dobrowolny. Tym samym w ocenie organu rokowania pomiędzy stronami zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. Ustalono również, że planowane przez wnioskodawcę prace są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy R. zgodnie z Uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z 6 marca 2017 r. Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na ograniczenie sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości.

Odwołanie od ww. decyzji Starosty [...] złożył W. R., wskazując, że nie zgadza się, aby T. D. S.A. z siedzibą w K. mógł wykonać czynności związane z przebudową istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, relacji B. - W.. Odwołujący podniósł, że nie zgadza się również na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 110 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 10,2 metra. Zarzucił, że inwestor narzucił swój projekt i odwołujący nie miał wpływu na projektowaną inwestycję. Ponadto odwołujący podniósł, że został pozbawiony prawa własności bez wskazania, w jakiej wysokości otrzyma odszkodowanie.

Wojewoda decyzją z dnia 20 sierpnia 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji powołano działając art. 9a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, do wniosku z dnia 31 października 2018 r., złożonego przez T.D. SA Oddział w K., załączono pisma kierowane do współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, zawierające informacje o inwestycji planowanej na działce nr [...] o powierzchni 0,81 ha, położonej w jednostce ewidencyjnej R., obręb ewidencyjny: K., oraz proponujące określone warunki finansowe za udzielenie zgody na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, posadowienie nowego słupa nr [...], wymianę istniejących, wyeksploatowanych przewodów fazowych oraz zawieszenie nad ww. działką przewodów osprzętu II toru linii elektroenergetycznej 110 kV B. – W.. Na przedstawione propozycje właściciele przedmiotowej nieruchomości nie wyrazili zgody.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego brak podstaw do tego, by negować skuteczność przeprowadzonych rokowań pomiędzy przedstawicielami inwestora, a współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Organ wskazał w tym miejscu na ugruntowane w orzecznictwie sądowym stanowisko zgodnie z którym przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. W myśl orzecznictwa, spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09).

Z kolei w celu stwierdzenia realizacji drugiej ze wskazanych na wstępie przesłanek, tj. zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym lub - w przypadku jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, organ wskazał, że inwestycja zamierzona na działce nr [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy R., zgodnie z Uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z 6 marca 2017 r. Zgodnie z wypisem i wyrysem z ww. planu miejscowego, część przedmiotowej nieruchomości przeznaczona na przebudowę linii elektroenergetycznej 110 kV, znajduje się w terenach oznaczonym symbolami 7.MN1.22, 7.MN1.23 - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz KDD - teren komunikacji drogowej - droga klasy D (gminna). Zgodnie z § 12 pkt 5 ww. planu miejscowego, na terenie oznaczonym 7.MN1.22, 7.MN1.23 jego ustalenia jako przeznaczenie dopuszczalne przewidują: realizację niezbędnych urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, zaś z § 36 pkt 3a ww. planu miejscowego, na terenie oznaczonym jako m.in. KDD, w obrębie linii rozgraniczających wyznaczających tereny komunikacji drogowej mogą być lokalizowane pod warunkiem spełnia wymogów przepisów odrębnych ciągi infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia o charakterze lokalnym. Ponadto przepis § 10 pkt 6 lit. b ww. planu miejscowego, określający zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej w zakresie systemów elektroenergetycznych, przewiduje: utrzymanie istniejącej sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury elektroenergetycznej, z możliwością ich przebudowy i rozbudowy, m.in. linii elektroenergetycznej jednotorowej wysokiego napięcia 110 kV relacji B. - W., dla której przewidziana jest przebudowa na dwutorową po trasie istniejącej linii, a także linie napowietrzne i kable średniego i niskiego napięcia.

W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 tej regulacji przesądza o tym, że "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym.

W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wynikające z regulacji prawnych zawartych w art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n., uzależniające udzielenie zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie stanowiące cel publiczny, na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych w odwołaniu wątpliwości strony co do przebiegu projektowanej linii wyjaśniono, że organ drugiej instancji nie był władny do rozstrzygania tej kwestii, gdyż zostało to ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy R., zgodnie z Uchwałą Rady Gminy R. nr XXVIII/172/2017 z 6 marca 2017 r. Zapisy ww. aktu prawa miejscowego określają przebieg powyższej linii ustalony już przed złożeniem wniosku przez inwestora dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z powyższej działki. Wojewoda zaznaczył przy tym, że organ wydający decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ma swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Podkreślono również, że organ wydający decyzję w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest związany decyzją lokalizacyjną i nie kwalifikuje w sposób wiążący robót budowlanych wymagających uzyskania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Dodatkowo wskazano, że ww. inwestycja stanowi przebudowę już istniejącej linii napowietrznej elektroenergetycznej, zatem odwołującemu był już znany wcześniej przebieg ww. linii, jak również to, że ograniczenie w korzystaniu z przedmiotowej nieruchomości wynikające z przebiegu przez jej teren przedmiotowej linii istniało już dotychczas.

Jeśli chodzi o argumenty dotyczące nieprzeprowadzenia negocjacji, organ odwoławczy wyjaśnił, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi tej nieruchomości warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. W rozpoznawanej sprawie, Spółka pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. zaproponowała wynagrodzenie za ustanowienie służebności, informując również o możliwości kontaktu z pełnomocnikiem Spółki w razie jakichkolwiek pytań i wątpliwości. Brak porozumienia stron w tym zakresie był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji, zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. W związku z powyższym nie sposób uznać, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony wymóg przeprowadzenia rokowań tylko ze względu na fakt, że inwestor nie przystał na warunki współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości.

Odnośnie kwestii wynagrodzenia z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości wskazano, że właścicielom nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości nieruchomości z tytułu faktycznego jej zajęcia. Jednakże ustalenie wysokości i warunków przyznania rekompensaty z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będzie aktualne dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem - w razie, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu sprzed wykonania inwestycji jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty - i tym samym pozostaje poza zakresem postępowania w niniejszej sprawie. Zaznaczono, że jeśli inwestor po zakończeniu prac nie uzgodni ze współwłaścicielami kwoty odszkodowania za poniesione przez nich straty, to zasadnym stanie się wystąpienie z wnioskiem do właściwego organu o ustalenie wysokości takiego odszkodowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody wniósł W. R.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 1 u.g.n., polegającą na ustaleniu, że planowana inwestycja pociągająca za sobą ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej należącej do skarżącego, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w wypadku gdy zdaniem skarżącego planowana inwestycja nie może być wykonana na przedmiotowej działce; b) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 3 u.g.n. polegającą na ustaleniu, iż pomiędzy skarżącym oraz inwestorem doszło do wymaganych rokowań, podczas gdy rokowania były fikcyjne i miał charakter jednostronny; c) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w szczególności poprzez zaniechanie oceny zgodności z przepisami prawa projektu budowlanego zezwalającego na założenie i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, posadowienie nowego słupa nr [...], wymianę istniejących wyeksploatowanych przewodów fazowych oraz zawieszenie nad działką nr [...] w K. przewodów i osprzętu II toru linii elektroenergetycznej 110 kV B. - W.. Zdaniem skarżącego analiza ww. projektu powinna doprowadzić do wniosków, że jest on niezgodny z przepisami prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z tego względu, że były one niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność miała charakter trwały.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości określają przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Zauważyć należy na marginesie, że dopuszczalne jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ze względu na przebudowę linii energetycznej. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1102/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że mając na uwadze również cel uregulowania zawartego w art. 124 ust. 1 u.g.n. i jego usytuowanie w ustawie o gospodarce nieruchomościami, nie powinno budzić wątpliwości, że bez znaczenia pozostaje czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy też przebudowę infrastruktury już istniejącej. Art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zauważa się przy tym, że inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii.

Jak wynika z powyższego, ograniczenie we wskazanym trybie sposobu korzystania z nieruchomości jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek: 1) przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości jako konsekwencja braku jego zgody, 2) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania (jak w niniejszej sprawie) lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obie te przesłanki zostały w przedmiotowej sprawie spełnione.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały przeprowadzone rokowania poprzedzające wystąpienie przez T.D. SA o wydanie zezwolenia z współwłaścicielami działki nr [...]. W szczególności rokowania te przeprowadzone zostały ze skarżącym, co potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych (k. 103-125). Wynika z nich, że strony nie doszły do porozumienia, tak co do samej zgody na przebudowę linii, jak i co do kwoty spodziewanego odszkodowania oraz innych warunków korzystania z nieruchomości. Jednakże osiągnięcie porozumienia nie jest wymogiem uznania, w świetle art. 124 u.g.n., że rokowania przeprowadzono prawidłowo. Wskazują na to liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. I OSK 970/17 (LEX nr 2464460) NSA zauważył, że "rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. (...) W sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n." Brak uzgodnienia stanowisk stron nie stanowi zatem o braku prawidłowości rokowań, a tylko o ich niepowodzeniu.

Spełniona została również przesłanka zgodności ograniczenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość, której współwłaścicielem jest skarżący, objęta jest ustaleniami uchwały nr XXVIII/172/2017 z 6 marca 2017 r. Rady Gminy R. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. (Dz.Urz.[...]). Część nieruchomości skarżącego przeznaczona na przebudowę linii elektroenergetycznej 110 kV, znajduje się w terenach oznaczonym symbolami 7.MN1.22, 7.MN1.23 - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz KDD - teren komunikacji drogowej - droga klasy D (gminna). Zgodnie z § 12 pkt 5 ww. planu miejscowego, na terenie oznaczonym 7.MN1.22, 7.MN1.23 przewiduje się realizację niezbędnych urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, zaś z § 36 pkt 3a ww. planu miejscowego, na terenie oznaczonym jako m.in. KDD, w obrębie linii rozgraniczających wyznaczających tereny komunikacji drogowej mogą być lokalizowane pod warunkiem spełnienia wymogów przepisów odrębnych ciągi infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia o charakterze lokalnym. Ponadto przepis § 10 pkt 6 lit. b ww. planu miejscowego, określający zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej w zakresie systemów elektroenergetycznych, przewiduje: utrzymanie istniejącej sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury elektroenergetycznej, z możliwością ich przebudowy i rozbudowy, m.in. linii elektroenergetycznej jednotorowej wysokiego napięcia 110 kV relacji B. - W., dla której przewidziana jest przebudowa na dwutorową po trasie istniejącej linii, a także linie napowietrzne i kable średniego i niskiego napięcia. Linia ta ze strefą ochronną uwidoczniona jest na rysunku planu. Z rysunkiem tym zgodny jest załącznik graficzny do decyzji Starosty [...] z dnia 24 kwietnia 2019 r.

W tej sytuacji, wobec przeprowadzonych rokowań i zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem należało uznać decyzje organów obu instancji za prawidłowe. Zakres ograniczenia nie budzi wątpliwości także w kontekście wykonalności zaskarżonej decyzji. Tymczasem skarżący upatruje niewykonalności w braku ustalenia prawa dojazdu celem wykonania planowanej infrastruktury. Z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika jednak, że decyzja ograniczająca powinna określać wyłącznie przedmiot czasowego zajęcia i jego terytorialny zakres, podmiot, na rzecz którego udziela się zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości i rodzaj zamierzonej do zrealizowania inwestycji. Skoro określenie dostępu do inwestycji, ze względu na którą ustanowiono ograniczenie korzystania z nieruchomości, nie mogło być przedmiotem rozstrzygnięcia tej decyzji, brak tego elementu w sposób oczywisty nie może przesądzać o jej wykonalności. Nie czyni również niewykonalną decyzji objęcie nią tylko jednej nieruchomości, nie zaś wszystkich wymaganych dla realizacji przedsięwzięcia. Inwestor nie ma bowiem obowiązku objęcia wnioskiem wszystkich koniecznych nieruchomości i może dostęp do nich pozyskiwać sukcesywnie, także środkami konsensualnymi.

Nie doszło w sprawie również do naruszenia art. 7, 77 §1 oraz 80 k.p.a. przez zaniechanie oceny zgodności z przepisami projektu budowlanego dotyczącego przedmiotowej linii energetycznej. Jak wskazano wyżej przedmiot decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest ograniczony do ściśle określonych elementów, a zatem i postępowanie zmierzające do wydania tej decyzji nie może obejmować oceny innych elementów, w szczególności projektu budowlanego.

W tych okolicznościach Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.