Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 799/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3, art. 240 § 1 pkt 5 i 7, art. 243 § 2, art. 245 § 1 pkt 3 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 6c
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 lutego 2022 r. sprawy ze skargi H.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2017 r. Burmistrz [...] ustalił H. R. (dalej: "skarżący") i H. R. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2017 r. w kwocie [...]zł.

W dniu [...] lutego 2020 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęła informacja o gruntach na 2015 r., w której H. R. oraz H. R. wykazali grunty położone na działce [...] jako Ws o pow. [...] ha, B-RV o pow. [...], ŁIV o pow.[...] ha, PsIV o pow. [...] ha oraz PsIV o pow. [...] ha. Tereny wykazane w informacji o gruntach jako PsIV o pow. [...] ha oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków jako Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe o pow. [...] ha.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz [...] odmówił wszczęcia postępowania, ponieważ decyzja ustalająca zobowiązanie za 2017 r. oparta była na danych wynikających z ewidencji gruntów.

W zażaleniu [...] maja 2020 r. podatnik podniósł, że jego intencją było żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzjami wymiarowymi za lata 2015 – 2019 oraz wniesienie odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. Tymczasem organ wydał postanowienie, którym odmówił wszczęcia postępowania. Wniosek oparł na zarzucie braku wiedzy organu o faktycznych okolicznościach i dowodach istniejących już w dniu wydania pierwszej decyzji tj. [...] lutego 2015r. Okolicznością tą było, że przedmiotem opodatkowania od dnia zakupu [...] lipca 2002 r. w rzeczywistości jest pastwisko (PsIV) o pow. [...] m2, a nie teren rekreacyjno-wypoczynkowy (Bz), a dowodem jest operat szacunkowy z dnia [...] sierpnia 2015 r. dla działki nr [...] obręb T. gmina [...] wykonany na wniosek ANR Oddział Terenowy w [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, które zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 października 2021r . w sprawie I SA/Po [...] uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ powinien z należytą starannością zbadać jaka była rzeczywista intencja wnioskodawcy. W niniejszej sprawie było to o tyle istotne, że pismo z dnia [...] lutego 2020 r (które wpłynęło do organu [...] lutego 2020 r.) mogło być potraktowane zarówno jako odwołanie od decyzji organu I instancji jak i wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, na co mógł wskazywać fakt dołączenia do wniosku korekty informacji o gruntach za okres od stycznia 2015 r.

Na wezwanie organu ponownie rozpatrującego sprawę strona wskazała, że jej intencja została wyrażona w zażaleniu z dnia [...] maja 2020 r. Jako podstawę żądania wznowienia postępowania wskazała art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: "O.p."), a za nową istotną okoliczność uznała operat szacunkowy z dnia [...] sierpnia 2015 r. dla działki nr [...] obręb T. gm. [...] wykonany na wniosek ANR Oddział Terenowy w [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2021r. na podst. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Burmistrz [...] wznowił postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2017.

Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Burmistrz [...] odmówił H. R. uchylenia w całości decyzji dotychczasowej.

Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji wskazał, że nie znaleziono podstaw do uchylenia w całości lub części decyzji dotychczasowej, gdyż w jego wyniku mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. W ocenie organu strona nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów, z których wynikałaby konieczność określenia zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2017 rok w innej wysokości niż to, co określono w decyzji ostatecznej. Podstawą wydania decyzji wymiarowej jest treść wpisów w ewidencji gruntów, potwierdzona dokumentami urzędowymi w postaci wypisów z rejestru gruntów. Organ podatkowy podkreślił, że oparł swoją decyzję ostateczną wyłącznie na obowiązującej w dniu wydania decyzji ewidencji gruntów. Ewidencja ta prowadzona jest zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i stanowi nie tylko kryterium rozróżnienia gruntów, ale dane w niej zawarte, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne są podstawą wymiaru podatku od nieruchomości. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych organ podatkowy stwierdził, że dokonując wymiaru podatku od nieruchomości jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków i nie może przyjąć innych danych niż wynikające z ewidencji. Strona nie przedstawiła ani nie powołała się na dokumenty urzędowe, których treść stanowiłaby dowód przeciwko treści danych z ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 194 § 3 O.p, gdyż dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Może to nastąpić wyłącznie, poprzez wprowadzenie zmian dotyczących np. przeznaczenia gruntu do ewidencji przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie Prawa geodezyjnego i kartograficznego i wówczas zmiany te wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Powołując się na przepis art. 6 ust.1 u.p.o.l. stwierdził, że obowiązek podatkowy powstanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpi zmiana klasyfikacji działki w ewidencji gruntów i budynków z użytku rolnego na inny, podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy nie ma możliwości zmiany klasyfikacji gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe o pow. [...] ha, część działki [...] obręb ewidencyjny T. na użytki gruntowe, bowiem stosownie do treści art. 7 d pkt. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest to zadanie Starosty, do którego należy prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawcza klasyfikacja gruntów. Organ podatkowy związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, a nie operatem szacunkowym. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest Starosta [...], o czym organ podatkowy wielokrotnie informował H. R.. Dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych w ewidencji, może wnosić o zmianę decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego.

Nie zgadzając się z tą decyzją H. R., złożył od niej odwołanie. Zarzucając jej naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 7 O.p. wniósł o jej uchylenie przez Burmistrza [...] i wydanie nowej decyzji uwzględniającej jego żądanie ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Powołując się na decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r. stwierdził, że decyzja ustalająca zobowiązanie za 2017 r oparta była na danych wynikających z ewidencji gruntów, które to dane zostały następnie zmienione w zakresie terenów rekreacyjno- wypoczynkowych. Do odwołania dołączył decyzję Starosty.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzono, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie zmian klas bonitacyjnych obszarów zlokalizowanych na działce [...] T. nie ma żadnego oddziaływania na ustalenia co do klas gruntu jakie były przedmiotem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za rok 2017. Co do operatu szacunkowego z [...] sierpnia 2015 jego analiza w ocenie SKO potwierdza ustalenia organu podatkowego wskazane w decyzji ostatecznej. Biegły wprost potwierdził w nim, że w 2015 r. część działki [...] o pow. [...] ha zgodnie z wpisem do ewidencji gruntów i budynków oznaczone było klasą Bz. W części opisowej stwierdził, że stan zagospodarowania wskazuje, że poza zabudowaną częścią nieruchomości – działki [...] pozostały obszar służy obsłudze budynków, bądź jest nieużytkowany, bądź podlega rolniczemu zagospodarowaniu jako łąki i pastwiska i dotyczy także części oznaczonej w ewidencji jako Bz, która na mapach rastrowych opisana jest jako plac sportowy. Biegły przyznał więc, że obszar o pow. [...] ha nie jest placem sportowym, a ma funkcję łąki lub pastwiska. Jednakże z uwagi na to, że organ podatkowy jest związany danymi z ewidencji gruntów i budynków, a podatnik nie podjął wcześniej działań w celu uaktualnienia danych co do klas bonitacyjnych, a uczynił to dopiero w 2020 r., wcześniej nie było i nadal nie ma podstaw do zmiany decyzji wymiarowej za 2017 r.

W skardze na tę decyzję H. R. wniósł o uwzględnienie skargi w trybie samokontroli przez SKO w [...], poprzez uchylenie zakażonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z [...] lipca 2021 r. i wydanie nowego orzeczenia. W przypadku nieuwzględnienia skargi w trybie samokontroli przez SKO w [...] o uchylenie zakażonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...] z [...] lipca 2021r oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych podniósł, że twierdzenie organów podatkowych, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są bezwzględnie wiążące dla organów podatkowych nie jest uzasadnione.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej: "p.p.s.a."), zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Na wstępie należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o wskazywaną przez stronę przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w ramach postępowania odwoławczego w zakresie dotyczącym wymiaru podatku, co w konsekwencji oznacza niedopuszczalność wykorzystania postępowania wznowieniowego do kontroli merytorycznej decyzji wydanej w postępowaniu wymiarowym. Wyłącznym celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p.

Zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W związku z tym, że skarżący, działający przez pełnomocnika, w odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 7 O.p. należy również zacytować ten przepis mimo, że nie miał on w sprawie zastosowania. Przepis art. 240 § 1 pkt 7 O.p stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p., w oparciu o który odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

Jako podstawę żądania wznowienia postępowania skarżący wskazał art. 240 §1 pkt. 5 O.p., a za nową istotną okoliczność uznał operat szacunkowy z dnia [...] sierpnia 2015 r. dla działki nr [...] obręb T. gm. [...] wykonany na wniosek ANR Oddział Terenowy w [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. na podst. art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Burmistrz [...] wznowił postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2017 r. Z uwagi na podstawę wznowienia wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organy we wznowionym postępowaniu badały nową okoliczność wynikającą z operatu szacunkowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. dla działki nr [...] obręb T. gm. [...], z którego wynikało że sporny obszar o pow. [...] ha nie jest placem sportowym a ma funkcję łąki lub pastwiska. Nie badały zaś przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Decyzja ostateczna nie została bowiem wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Sąd więc też nie będzie badał tej podstawy wznowienia.

Na wstępie trzeba wskazać, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na nową, istotną okoliczność jaką w jego ocenie był operat szacunkowy z dnia [...] sierpnia 2015 r. dla działki nr [...] obręb T. gm. [...] wykonany na wniosek ANR Oddział Terenowy w [...]. Faktycznie był to nowy dowód, który istniał w dniu wydania ostatecznej decyzji i nie był znany organowi, który wydał decyzję. Nową okolicznością był zaś fakt, że zgodnie z tym operatem przedmiotem opodatkowania w 2017 r. w rzeczywistości powinno być pastwisko (PsIV) o pow. [...] m2, a nie teren rekreacyjno-wypoczynkowy (Bz).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej tego, czy przy ustaleniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za wskazany rok podatkowy w stosunku do działki gruntu o pow. [...] m2 skarżący był podatnikiem podatku od nieruchomości, czy też podatku rolnego, w sytuacji, w której dane wynikające z ewidencji dotyczące nieruchomości skarżącego przyjęte do wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego były niezgodne ze stanem faktycznym oraz czy nowy dowód w postaci operatu szacunkowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. jest na tyle istotny, że może mieć wpływ na zmianę decyzji ostatecznej. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w operacie szacunkowym z dnia [...] sierpnia 2015 r. dla działki nr [...], obszar o pow. [...] ha nie jest placem sportowym, a ma funkcję łąki lub pastwiska. Co innego zaś wynika z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wobec tego istotą sporu jest rozstrzygniecie czy organy podatkowe mają kompetencję do dokonywania samodzielnych ustaleń dotyczących opodatkowanych gruntów.

W tym względzie Sąd podziela poglądy organów zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach i wyrażane w tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych., tj. m.in. z dnia 25 sierpnia 2021 r. III FSK 4002/21, z 18 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1781/18 (orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżący wraz z żoną jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której opodatkowanie jest uregulowane w różnych ustawach – ustawie o podatku rolnym i ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617 ze zm. - dalej: "u.p.r.") dotyczącym łącznego zobowiązania pieniężnego osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2.

Skarżący jest użytkownikiem wieczystym gruntów stanowiących działkę [...], o łącznej powierzchni [...] ha. Z danych ewidencyjnych w 2017 r. wynikało, że w skład tej nieruchomości wchodzą grunty rolne zabudowane o pow. [...] ha, łąki trwałe o pow. [...] ha, pastwiska trwałe o pow. [...] ha, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi o pow. [...] ha i tereny rekreacyjno- wypoczynkowe (Bz) o pow. [...] ha. Na podstawie tych danych Burmistrz [...] ustalił podatnikom łączne zobowiązane pieniężne w kwocie [...]zł, w tym podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł i podatek rolny w kwocie [...]zł. Na wniosek H. R. i jego małżonki H. R. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r. wprowadził w operacie gleboznawczej klasyfikacji gruntów oraz w operacie ewidencji gruntów i budynków zmiany dotychczasowych danych na: grunty rolne zabudowane o pow. [...] ha, łąki trwałe o pow. [...] ha, pastwiska trwałe o pow. [...] ha, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi o pow. [...], [...] ha.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm. - dalej: "p.g.k.")., organ podatkowy jest związany przy wymiarze podatku zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd w świetle którego, stosownie do przywołanych regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki w ewidencji wpisany jest określony sposób klasyfikacji gruntu, dopóty organ jest zobligowany do jego przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu. Odstępstwa od bezwzględnego związania zapisami ewidencji gruntów i budynków mogą dotyczyć wyłącznie informacji o względnej mocy wiążącej, tj. takich, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.), dotyczących przykładowo własności nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym. Drugą grupę stanowią dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, którymi organ podatkowy jest bezwzględnie związany. Tych danych organ nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Wobec tego, w ocenie Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie zasadnie odmówiły zmiany decyzji ostatecznej na podstawie wskazanych przez skarżącego nowych okoliczności i nowego dowodu w postaci operatu szacunkowego z 2015 r. i odwołały się do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Dokument ten wiąże organ podatkowy. Natomiast jeżeli podatnik nie zgadzał się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, to miał możliwość wszczęcia stosownej procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, co zresztą uczynił ale dopiero w 2020 r. Mógł to zrobić wcześniej, gdyż będąc użytkownikiem m.in. spornego gruntu wiedział, jak twierdzi od 2002 r. tj. od momentu nabycia nieruchomości, że nie jest on wykorzystywany na cele sportowo-rekreacyjne. Co prawda w aktach administracyjnych brak jest informacji o gruntach złożonej przez podatnika w latach 2002, 2015, czy 2017, jest natomiast korekta informacji, złożona przez podatnika [...] lutego 2020 r. w celu ustalenia podatku rolnego za okres od 1 stycznia 2015 r., w której zmieniono dane odnośnie łąk i pastwisk, dopisując w niej sporną pow. gruntu [...] ha. Można więc przypuszczać, że wcześniejsza informacja o gruntach przez niego złożona zawierała dane o terenach rekreacyjno - wypoczynkowych. Należy pamiętać, że informacja o nieruchomościach, jaką podatnik - będący osobą fizyczną, jest zobowiązany złożyć winna odzwierciedlać rzeczywisty stan nieruchomości. To na podatniku spoczywa obowiązek powiadamiania organu podatkowego o zmianach mających wpływ na wysokość opodatkowania i w to w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian. Złożenie korekty po wielu latach od zaistnienia zmian, w sytuacji kiedy dane w ewidencji gruntów wskazują na prawidłowość pierwotnie złożonej informacji nie może skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania. Podatnik miał możliwość podnosić okoliczność niezgodności danych w ewidencji ze stanem faktycznym w postępowaniu zwykłym i zainicjować wcześniej wszczęcie procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że powołane w skardze wyroki sądów administracyjnych dotyczą innego stanu faktycznego, gdzie m.in. WSA w Warszawie w sprawie III SA/Wa 1636/19 odwołał się do wyroku WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2018 r., I SA/Sz 18/18, w którym ten Sąd stwierdził, "że należy sprzeciwić się takiemu rozumieniu art. 21 ust. 1 u.p.g.k., które prowadziłoby do wydania przez organ podatkowy rozstrzygnięć na podstawie ewidencji gruntów niezgodnej ze stanem rzeczywistym a równocześnie z oczywistym pokrzywdzeniem podatnika. Skutki finansowe (podatkowe) błędów i zaniedbań podmiotów publicznych (w tym organów ewidencyjnych i państwowego właściciela nieruchomości) nie mogą obciążać osób (dzierżawców) nieświadomych dokonywanych (nieuzasadnionych) zmian w ewidencji, którym z tego powodu nie można zarzucić żadnego zaniedbania. Z podanych względów niedopuszczalne byłoby też obciążanie tych podatników podatkiem od nieruchomości także za okres trwania zainicjowanego przez nich postępowania ewidencyjnego, zakończonego przywróceniem prawidłowego oznaczenia gruntu". W ocenie Sądu może zdarzyć się wyjątkowa sytuacja kiedy dane z ewidencji gruntów i budynków nie będą wystarczającym dowodem na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego ale w niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Organy podatkowe, ani ewidencyjne nie dopuściły się błędów ani zaniedbań, gdyż to do podatnika należała inicjatywa usunięcia niezgodności danych w ewidencji ze stanem faktycznym. Wiedząc od momentu nabycia nieruchomości o tym, że jej obszar o pow. 0, 6200 ha nie jest terenem rekreacyjno-wypoczynkowym, winien, jak już wcześniej wskazano, dać temu wyraz w informacji o gruntach składanej na potrzeby wymiaru podatku, jeśli nie w 2002 r. to w roku 2015 i jednocześnie zainicjować procedurę zmiany w organie prowadzącym ewidencję.

Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik spraw, które zostały wskazane w skardze i oddalił ją na podst. art. 151 p.p.s.a.