Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1118/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi A. J., T. J. i M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A. J., T. J. i M. J. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] stycznia 2010 r. nr [...].

Wskazanym orzeczeniem z [...] stycznia 2010 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U Nr 156 z 2006 r., Nr 1118 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy budowy garażu wolnostojącego z pomieszczeniem gospodarczym typ "G1-04", na terenie działki nr ew. [...] z obrębu Z., gm. L., nakazał skarżącym (jako inwestorom) całkowitą rozbiórkę ww. obiektu.

Postępowanie -w zakresie dotyczącym robót budowlanych prowadzonych na działce o nr ew. [...] (należącej do skarżących)- organ nadzoru budowlanego wszczął i prowadził w związku z pismem A. M. (obecnie K.), będącej właścicielką działki (nr ew. [...]), bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną. Z uwagi na informację o toczącym się równolegle postępowaniu wznowieniowym w sprawie zakończonej decyzją Starosty P. z [...] czerwca 2007 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażu wolnostojącego (powyżej opisanego) na ww. działce nr ew. [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. zawiesił z urzędu własne postępowanie, które to podjął po wydaniu rozstrzygnięcia w trybie wznowieniowym przez organ odwoławczy.

Do akt sprawy organu nadzoru budowlanego w dniu [...] czerwca 2009 r. wpłynęła decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. nr [...], uchylająca decyzję Starosty P. z [...] grudnia 2007 r. w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji własnej z [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę garażu wolnostojącego z pomieszczeniem gospodarczym typ "G1-04" i w tym zakresie uchylająca decyzję z [...] czerwca 2007 r., i odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę ww. garażu, zaś w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z [...] grudnia 2007 r. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było przyjęcie przez Wojewodę [...], iż garaż został zaprojektowany bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...], co nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa, tj. w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Dysponując tym orzeczeniem z [...] czerwca 2009 r., po podjęciu zawieszonego postępowania, w dniu [...] sierpnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał dwie decyzje, a mianowicie decyzją o nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...], z obrębu Z., gm. L.. Natomiast, decyzją nr [...] w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał całkowitą rozbiórkę budynku garażowego znajdującego się na ww. działce przyjmując, że z uwagi na usytuowanie względem granicy sąsiedniej działki, niezgodne z obowiązującymi przepisami, nie ma możliwości doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. To ostatnie rozstrzygnięcie, w wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją [...]WINB z [...] października 2009 r. zostało uchylone, a sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji, wydanej w dniu [...] stycznia 2010 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. podał, że jeszcze raz dokonał oględzin budynku, w wyniku czego ustalił, że sprawa dotyczy inwestycji już zakończonej i nie ma podstaw do zastosowania art. 50 Prawa budowlanego (a na potrzebę wydania rozstrzygnięcia w oparciu o ten przepis zwrócił uwagę w ww. decyzji z [...] października 2009 r. [...]WINB). Następnie powołał się na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r., w wyniku której odmówiono pozwolenia na budowę przedmiotowego w sprawie garażu. Przywołał także część uzasadnienie tej decyzji, tj. wskazał, że zaprojektowanie budynku garażu w granicy z działką nr ew. [...] nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Takie usytuowanie nie wynika bowiem ani z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani nie jest usprawiedliwione niemożnością zachowania odpowiednich odległości ze względu na rozmiary działki. W związku z powyższym przy projektowaniu garażu winny mieć zastosowanie przepisy § 12 ust. 1, a nie ust. 3 tego paragrafu rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W konsekwencji PINB przyjął, że jedynym sposobem na osiągnięcie założonego celu, czyli usunięcie niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, jest orzeczenie w postępowaniu naprawczym rozbiórki ww. budynku.

W odwołaniu od tej decyzji A. J., T. J. i M. J. zarzucili naruszenie przepisów procesowych wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie w środku zaskarżenia zawarli wniosek o zawieszenie postępowania wskazując na to, że wyrokiem z 25 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r., a wyrok ten nie jest prawomocny, przy czym ma istotne znaczenie sprawie, bo rozstrzyga kwestię legalności wzniesionych na działce nr ew. [...] obiektów.

Po rozpatrzeniu tego odwołania, [...]WINB decyzją z [...] kwietnia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji dokonał w sprawie prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Podał, że z uwagi na naruszenie przepisów dotyczących usytuowania obiektu na działce, przepisy Prawa budowlanego nie dają organom nadzoru budowlanego możliwości wydania innego rozstrzygnięcia administracyjnego niż decyzja rozbiórkowa.

W skardze na decyzję [...]WINB z [...] kwietnia 2010 r. skarżący – A. J., T. J. i M. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Wskazali na naruszenie art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. W treści skargi wskazali przede wszystkim na to, że organ odwoławczy pominął przy rozpatrywaniu sprawy okoliczności podniesione przez nich w odwołaniu, w tym fakt wydania przez Sąd w dniu [...] stycznia 2010 r. wyroku uchylającego decyzję Wojewody [...] nr [...].

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, także z przyczyn, które nie zostały w niej podniesione, a zostały uwzględnione przez Sąd z urzędu.

Uwzględniając skargę Sąd za konieczne uznał uchylenie obu wydanych w kontrolowanym postępowaniu decyzji, tj. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

I. Przed wyjaśnieniem przyczyn uchylenia ww. decyzji przypomnienia wymaga, iż sprawa prowadzona przez organy nadzoru budowlanego, zakończona zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] kwietnia 2010 r., dotyczyła budowy garażu wolnostojącego z pomieszczeniem gospodarczym na terenie działki nr ew. [...] z obrębu Z., gm. L., usytuowanego w granicy działki sąsiedniej nr ew. [...]. Budowa tego budynku garażowego prowadzona była na podstawie ostatecznej decyzji Starosty P. z [...] czerwca 2007 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego oraz garażu. W wyniku prowadzonego postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją z [...] czerwca 2007 r., w dniu [...] czerwca 2009 r. zapadło rozstrzygnięcie mające niewątpliwie znaczenie w kontrolowanej sprawie. Wojewoda [...] decyzją nr [...], orzekając w trybie wznowieniowym w II instancji, uchylił bowiem decyzję Starosty P. z [...] czerwca 2007 r. w części dotyczącej pozwolenia na budowę garażu i orzekając co do istoty w tym zakresie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę tego obiektu. Orzeczenie Wojewody [...] spowodowało więc delegalizację budowy budynku garażowego na działce nr ew. [...]. Orzeczenie to stało się przedmiotem skargi złożonej przez inwestorów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uwzględnionej wyrokiem z 25 stycznia 2010 r. Natomiast, bezspornie w dacie orzekania w sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] stycznia 2010 r., ww. decyzja Wojewody [...] jako pozostająca w obrocie prawnym wywoływała określone w niej skutki prawne.

II. Dostrzegając powyższe stwierdzić więc należy, iż zasadnie orzekając w dniu [...] stycznia 2010 r. organ I instancji uznał, że w wyniku orzeczenia Wojewody [...] zapadłego w postępowaniu wznowieniowym, zaszła konieczność oceny robót budowlanych wykonanych przy budowie garażu na działce nr ew. [...] w trybie przewidzianym w art. 51 Prawa budowlanego, a następnie wydania decyzji na podstawie przywołanego przepisu.

Wskazany przepis, który należy interpretować uwzględniając art. 50 Prawa budowlanego, ma bowiem zastosowanie m.in. do takich obiektów, których budowa została rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, następnie wyeliminowanej w jednym z trybów nadzwyczajnych -przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego- z obrotu prawnego. W orzecznictwie przyjmuje się, iż jest to przypadek prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Nadto, trzeba w tym miejscu zwrócić uwagę, iż omawiany przepis ma zastosowanie również do robót budowlanych zakończonych (co miało miejsce w niniejszej sprawie), i w takiej sytuacji organ nie ma obowiązku wydawania postanowienia wstrzymującego roboty (a przewidzianego w art. 50 omawianej ustawy).

III. Prowadząc postępowanie we właściwym -w okolicznościach faktycznych wówczas istniejących- trybie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nie ustrzegł się jednak błędów, co w konsekwencji skutkowało wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia, naruszającego tak ww. normę prawa materialnego, jak i przepisy procesowe. Dokonując takiej oceny decyzji organu I instancji z [...] stycznia 2010 r. Sąd miał na względzie nie tylko powierzchowność uzasadnienia tej decyzji, ale także -i przede wszystkim- stan prawny przyjęty do jej załatwienia.

Zauważyć należy, iż postępowanie prowadzone w oparciu o przepisy art. 51 Prawa budowlanego ma na celu zalegalizowanie robót budowlanych. Postępowanie to, nie ma więc charakteru kontroli i nie może w związku z tym odnosić się do nieaktualnego stanu prawnego (np. obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, następnie wyeliminowanego z obrotu prawnego). Jako postępowanie naprawcze, a więc zmierzające do przywrócenia porządku prawnego, winno opierać się na aktualnie obowiązujących przepisach prawa. Tymczasem orzekając w dniu [...] stycznia 2010 r. organ nadzoru budowlanego ocenił zgodność budynku garażowego ze stanem prawnym już w tej dacie nie obowiązującym. Wskazał na § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który to -jak podał- stanowi, że sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

W dacie wydania przez organ nadzoru budowlanego tego rozstrzygnięcia, § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w takim brzmieniu już nie obowiązywał. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56, poz. 461), § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. otrzymał nowe brzmienie, którego organ orzekając w sprawie nie uwzględnił, pomimo iż powinien był to uczynić.

Tym samym w pełni uzasadnione jest stwierdzenie, że organ nadzoru budowlanego nie przeprowadził postępowania w sposób zgodny z treścią art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazując na nieobowiązujący stan prawny w istocie nie ustalił bowiem, czy przedmiotowy w sprawie budynek gospodarczy narusza obowiązujące przepisy prawa (w tym w związku z jego usytuowaniem na działce) oraz, czy jest możliwość jego zalegalizowania. W konsekwencji, bez dostatecznej analizy sprawy -co najmniej przedwcześnie- przyjął, iż postępowanie naprawcze może zakończyć się jedynie orzeczeniem o rozbiórce na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Uzasadniając zaś swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie za słuszne uznał nawiązanie do treści uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. nr [...] zapadłej w postępowaniu wznowieniowym, zupełnie nie dostrzegając, iż organ ten opierał się na innym stanie prawnym (tj. obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez inwestorów o pozwolenie na budowę). Wskazane powyżej rozporządzenie zmieniające w dacie orzekania przez Wojewodę [...] jeszcze nie obowiązywało. Nadto, po jego wejściu w życie, zastosowanie przez Wojewodę [...] (orzekającego w trybie wznowieniowym w sprawie pozwolenia na budowę) nowego brzmienia ww. § 12, było niemożliwe z uwagi na treść przepisu przejściowego, tj. § 2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego.

IV. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wadliwości w działaniu organu I instancji nie stwierdził. Uchybień popełnionych na tym etapie nie tylko nie usunął, ale dopuścił się także nowych błędów. Uznał, iż w I instancji dokonano prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Uznał też, że w sprawie można było wydać jedynie decyzję rozbiórkową.

Z taką oceną, w świetle poczynionych już powyżej uwag pod adresem decyzji organu I instancji, nie sposób się zgodzić i już tylko z tego powodu należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego orzeczenia, a w efekcie - z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wadliwie w sprawie zastosowanego.

Niezależnie od wskazanych powyżej zarzutów podnieść także trzeba, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w sprawie jako organ odwoławczy naruszył w stopniu istotnym art. 15 k.p.a.

Obowiązany był rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a odwołanie przenosi na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. To zaś oznacza, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł ograniczyć swojego działania w sprawie jedynie do kontroli decyzji I instancji i do podzielenia w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia ustaleń przez ten organ poczynionych. Takie działanie stanowi naruszenie ww. art. 15 i wynikającej z niego zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Na podstawie wskazanego przepisu organ ten obowiązany był przeprowadzić ponownie kompleksową analizę sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje zaś na to, iż z obowiązku tego organ się nie wywiązał. Nie tylko nie dokonał pełnej analizy sprawy, ale także nie uwzględnił i nie odniósł się do argumentów podniesionych w odwołaniu.

Orzekając na skutek odwołania inwestorów organ ten pominął przede wszystkim wskazany przez nich fakt, iż w dniu 25 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok uchylający decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1337/09), na podstawie której doszło do zdelegalizowanie budowy przedmiotowego w sprawie garażu. Pominął również zawarty w odwołaniu wniosek o zawieszenie postępowania w związku z wydanym ww. wyrokiem Sądu. Nie ocenił tym samym nie tylko tego wniosku (którego to nie rozpatrzył), ale także jakie znaczenie dla sprawy ma fakt, iż decyzja Wojewody uchylająca pozwolenie na budowę garażu została wyrokiem Sądu uchylona. Takim działaniem [...]WINB naruszył w stopniu istotnym art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

V. Z powyżej przedstawionych powodów, Sąd za konieczne uznał uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie.

Oba te rozstrzygnięcia opierają się bowiem na błędnie ustalonym stanie prawnym i niewyczerpująco ustalonym stanie faktycznym (wynikającym jedynie z decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r.). W konsekwencji błędnie -bo w oparciu o nieaktualny stan prawny- decyzje te przyjmują, że inwestycja narusza przepisy w sposób uniemożliwiający doprowadzenie jej do stanu zgodnego z prawem. To zaś uzasadnia stwierdzenie, iż zostały one wydane z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a także z naruszeniem przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak właściwego postępowania dowodowego w sprawie, co zaś mogło mieć istotny wpływ na końcowy wynik tej sprawy. Nadto, decyzji organu odwoławczego nie sposób nie zarzucić istotnego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 97 § 1 pkt 4 tej ustawy z przedstawionych już powyżej powodów.

VI. Orzekając ponownie i prowadząc postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. -uwzględniając powyżej poczynione przez Sąd uwagi- winien mieć na względzie, że legalizacja obiektu budowlanego prowadzona na podstawie art. 51 Prawa budowlanego polega na doprowadzeniu obiektu do stanu zgodnego z prawem, a więc stanu prawnego obowiązującego w dacie legalizacji, a nie w przeszłości. Winien przy tym pamiętać, iż w prowadzonym w ww. trybie postępowaniu należy zmierzać do ustalenia, czy sporny budynek garażowy narusza prawo oraz, czy możliwym jest doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Postępowanie dowodowe winno w sposób bezsporny wykazać jakie są możliwości zalegalizowania tego obiektu. Przy czym, oceniając ponownie sprawę, organ winien kierować się m.in. przepisami rozporządzenia wykonawczego z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu aktualnym i w kontekście tych przepisów ocenić inwestycję, w tym lokalizację obiektu, pod względem zgodności z prawem i (w przypadku stwierdzonego naruszenia prawa) możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Prowadząc postępowanie organ winien pamiętać o uprawnieniach jakie daje mu art. 81c Prawa budowlanego. Winien także mieć na względzie, że nakaz rozbiórki może być orzeczony tylko wówczas, gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa.

Nadto, należy podkreślić, iż PINB w P. przed przystąpieniem do ponownej analizy sprawy winien ustalić i uwzględnić wynik postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty P. z [...] czerwca 2007 r. nr [...] dotyczącą pozwolenia na budowę spornego garażu. Wyrokiem Sądu z 25 stycznia 2010 r. decyzja Wojewody z [...] czerwca 2009 r. -zapadła w ww. sprawie wznowieniowej- została uchylona. Wprawdzie obecnie wyrok ten jest nieprawomocny, natomiast w przypadku uprawomocnienia się tego orzeczenia, w obrocie prawnym nadal będzie decyzja o pozwoleniu na budowę ww. budynku garażowego.

Z wymienionych powodów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.