Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 383/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110 ust. 1 i 8
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 28 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 lutego 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania P.T. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 września 2017 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz ML 350, poj. silnika 2987 cm3, rok prod. 2012 i nr VIN: [...] w wysokości 20.461,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 24 maja 2016 r. P.T. wniósł o zwolnienie z podatku akcyzowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz ML 350, poj. silnika 2987 cm3, rok prod. 2012 i nr VIN: [...] w związku z przybyciem na terytorium kraju na pobyt stały z terytorium Niemiec.

Kwestią sporną w sprawie pozostawało to, czy skarżący mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku akcyzowego na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 752 ze zm.), zwanej dalej u.p.a. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od akcyzy samochód osobowy przywożony przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione wymienione w przepisie warunki. Bezspornie skarżący przebywał w Niemczech w różnych okresach czasu, zaś w okresie 2015/2016 przez nieprzerwany okres dłuższy niż wymagany przez ustawodawcę czas 185 dni. Bezspornie też skarżący posiadał i użytkował wskazany samochód w państwie członkowskim przez wymagany okres 6 miesięcy, bowiem nabył go w dniu 29 kwietnia 2015 r., zaś za datę powstania obowiązku podatkowego wskazał dzień 24 maja 2016 r. Niemniej jednak zdaniem organu skarżący nie spełnił jednego z warunków zwolnienia, związanego z przeniesieniem się na pobyt stały do Niemiec. Jego pobyt w tym kraju miał charakter wyjazdu związanego z rozbudową działalności gospodarczej, a nie z przesiedleniem się. Działalność prowadzona przez skarżącego dotyczyła międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Jak sam skarżący wyjaśniał, przebywał na terenie Niemiec w celu prowadzenia obsługi zagranicznych kontrahentów przedsiębiorstwa oraz zarządzania kierowcami i taborem wykonującym zlecenia na terenie tego kraju. Siedziba działalności prowadzonej przez skarżącego pozostała na terenie Polski, pozostał również polskim rezydentem podatkowym. Skarżący nie zgłosił też swojego wyjazdu w organie gminy, podczas gdy zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 722 ze zm.) obywatel polski, który wyjeżdża z kraju z zamiarem stałego pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany zgłosić swój wyjazd oraz obywatel, który wyjeżdża poza granice Rzeczypospolitej Polskiej bez zamiaru stałego pobytu, na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jest obowiązany zgłosić swój wyjazd oraz powrót.

W rezultacie organ uznał, że skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Przemieszczenie pojazdu nastąpiło w dniu 24 maja 2016 r. Za podstawę opodatkowania przyjęto wartość pojazdu zadeklarowaną w deklaracji uproszczonej AKCU złożonej w dniu 31 maja 2016 r., tj. 110.007 zł. Zgodnie z art. 105 pkt 1 u.p.a., podatek akcyzowy według stawki 18,6% wyniósł 20.461,00 zł.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

1. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", poprzez brak podjęcia przez organ podatkowy czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, polegające na nieprzeprowadzeniu kolejno wymienionych dowodów: z mapy satelitarnej, obrazującej miejsce zameldowania Skarżącego w RFN, które nie jest "jednoosobowym apartamentem", jak chciałby organ podatkowy, ale jest posiadłością zabudowaną dużym domem z dwoma mieszkaniami; z polisy OC za okres od dnia 15 czerwca 2016 roku do dnia 14 czerwca 2017 roku, potwierdzającej, że od dnia sprowadzenia mienia przesiedleńczego w postaci pojazdu, pojazd był użytkowany wyłącznie na cele prywatne; z polisy OC za okres od dnia 15 czerwca 2017 roku do dnia 14 czerwca 2018 roku, potwierdzającej, że od dnia sprowadzenia mienia przesiedleńczego w postaci pojazdu, po dziś dzień, pojazd jest użytkowany na cele prywatne; zaświadczenia o wymeldowaniu z wyłącznego miejsca zamieszkania na terenie Niemiec wraz z przysięgłym tłumaczeniem z języka niemieckiego na język polski, potwierdzającego, że miejsce zamieszkania skarżącego na terenie Niemiec oznaczało "jedyne mieszkanie", a nie jak w złej wierze i wbrew tłumaczeniu przysięgłemu przyjął organ podatkowy tj. rzekomo "jednoosobowy apartament"; z fotografii skarżącego wykonanych w czasie jego zamieszkiwania na terenie RFN w latach 2015/2016; z dokumentów związanych z zamieszkiwaniem skarżącego na terenie RFN w różnych okresach czasu, w tym ostatnio w latach 2015/2016 w postaci: dokumentów dotyczących ubezpieczenia samochodu, wohnungsgeberbestatigung - potwierdzenia zgody na korzystanie z mieszkania, zaświadczenia z dnia 18 września 2012 roku o nadaniu Skarżącemu numeru identyfikacji dla celów podatkowych ([...]) – co skutkowało brakiem możliwości wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, spowodowanego brakiem takiego materiału, z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co w ocenie Skarżącego nie pozostawia wątpliwości, iż Organy I i II instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe, a konsekwencji postępowanie podatkowe w sposób wadliwy;

2. art. 188 § 1 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów w postaci zeznań: I.D-T., J. G.T., W.S., M.B., H.B., R.D. - pomimo faktu, iż przedmiotem dowodu były okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

3. art. 181 w zw. art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie obowiązku ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego skutkującego błędnymi ustaleniami:

jakoby skarżący nie przebywał na terenie Niemiec z zamiarem stałego pobytu,

jakoby sformułowanie "Alleinige Wohnung" użyte w dokumencie potwierdzającym wymeldowanie z mieszkania na terenie Niemiec oznaczało "jednoosobowy apartament", podczas gdy oznacza "jedyne mieszkanie" zgodnie przekładem z języka niemieckiego na język polski, wynikającym z tłumaczenia przysięgłego załączanego do przedmiotowego zaświadczenia,

jakoby brak wymeldowania się skarżącego z miejsca stałego pobytu na terenie RP zaprzeczał stałemu pobytowi skarżącego na terenie Niemiec,

jakoby fakty: zarejestrowania działalności gospodarczej Skarżącego w RP i składania deklaracji podatkowych oraz wpłacania podatków, miały świadczyć o umiejscowieniu ośrodka interesów życiowych skarżącego w RP - w okresie gdy przebywał w RFN z zamiarem stałego pobytu,

jakoby materiał dowodowy przekazany przez organ I instancji był wystarczający do wydania decyzji,

jakoby miejsce stałego pobytu skarżący miał w Polsce,

jakoby skarżący nie zmienił miejsca stałego pobytu na okres przekraczający 185 dni w danym roku kalendarzowym ze względu na więzi osobiste i zawodowe,

jakoby ustalenia organu podatkowego, że Państwo T. przebywali na terytorium kraju na początku 2016 roku w celu podpisania i złożenia rozliczenia z podatkami pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami zawartymi w odwołaniu z dnia 12 października 2017 roku, w którym Skarżący przyznał, że "(...) w związku z faktem, iż Skarżący miał miejsce działalności na terenie RP, wszelkich rozliczeń podatkowych dokonywał na terenie RP. Za prowadzenie ksiąg i składanie deklaracji podatkowych odpowiadał W.S.",

jakoby brak zgłoszenia przez stronę swojego wyjazdu w organie gminy w okresie posiadania przedmiotowego pojazdu, a tym samym wymeldowania skarżącego oznaczało, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych przepisem art. 110 ustawy o podatku akcyzowym,

4. art. 180 w zw. z 187 w zw. z art. 199 O.p., poprzez zaniechanie przesłuchania skarżącego w charakterze strony, podczas gdy zgodnie z obowiązującą procedurą jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

5. art. 121 § 1 O.p. poprzez dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego z pokrzywdzeniem skarżącego i z pominięciem jego interesów, co bez wątpienia nie stanowi działania mającego na celu wzbudzenie w podatniku zaufania do organu podatkowego, podczas gdy ustawodawca wprost nakazuje, aby postępowanie podatkowe było prowadzone przede wszystkim w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

6. art. 191 O.p., poprzez niedokonanie przez organ prawidłowej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, skoro organ skarbowy zaniechał w niniejszej sprawie zebrania materiału dowodowego, dopiero którego zgromadzenie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, umożliwiłoby wydanie prawidłowej decyzji,

7. art. 191 i art. 187 § 1 w zw. z art. 207 § 1 i 2 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez przedwczesne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w oparciu o wybiórczy, niespójny i niepełny materiał dowodowy, co doprowadziło do błędnego uznania, jakoby skarżący nie spełniał warunków do uzyskania zwolnienia od podatku akcyzowego,

8. art. 200a § 1 pkt 1 O.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy z urzędu, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków oraz przesłuchaniu skarżącego,

9. art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej) poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, co miało wpływ na wynik postępowania,

10. art. 121 O.p. (zasada zaufania obywateli do organów państwa).

Powyższe uchybienia skutkowały nierozpoznaniem istoty sprawy znajdującym swój wyraz w zaniechaniu odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w dotychczasowym postępowaniu oraz skutkujące nieprawidłowym ustaleniem występowania przesłanek do wydania wyłącznie decyzji tożsamej, co do treści, do decyzji z 28 września 2017 roku.

Zaskarżonej decyzji zarzucono nadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci przepisu art. 36 ustawy o ewidencji ludności, poprzez nieprawidłowe przyjęcie jakoby niezgłoszenie do właściwego organu gminy, zmiany miejsca pobytu przez skarżącego, a tym samym brak wymeldowania skarżącego oznaczało, jakoby skarżący nie spełniał przesłanek określonych w art. 110 ustawy o podatku akcyzowym, podczas gdy brak wymeldowania się z uprzedniego miejsca pobytu nie jest sankcjonowany grzywną czy inną sankcją, która wprowadza nakaz przyjęcia jakichś domniemań w związku z faktem niedopełnienia obowiązku meldunkowego, zatem nie prowadzi on także do uprawnionego domniemywania, jakoby miejsce zameldowania miało być dla skarżącego miejscem stałego pobytu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 110 ust. 1 u.p.a. zwalnia się od akcyzy samochód osobowy przywożony przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

1) samochód osobowy jest przeznaczony do użytku osobistego tej osoby;

2) samochód osobowy służył do użytku osobistego tej osoby w miejscu poprzedniego jej pobytu w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu;

3) osoba ta przedstawi właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego dowód potwierdzający spełnienie warunku, o którym mowa w pkt 2;

4) samochód osobowy nie zostanie sprzedany, wynajęty lub w jakikolwiek inny sposób oddany do użytku osobie trzeciej przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia jego przywozu na terytorium kraju;

5) samochód osobowy został nabyty lub wprowadzony do obrotu zgodnie z przepisami dotyczącymi opodatkowania obowiązującymi w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania, a przy wywozie nie zastosowano zwolnienia od akcyzy lub zwrotu podatku.

W sprawie sporna pozostaje wyłącznie kwestia spełnienia przez skarżącego warunku dotyczącego miejsca stałego pobytu. Skarżący twierdzi bowiem, że w latach 2015-2016 (do 24 maja 2016r.), miejsce jego stałego pobytu znajdowało się w Niemczech, na dowód czego przedstawia zdjęcia z miejsca zamieszkania, zeznania świadków a także dokumenty sporządzone w języku niemieckim. Organ z kolei uznaje, że jakkolwiek skarżący niewątpliwie w przedmiotowym okresie przebywał na terenie Niemiec przez okres dłuższy niż 185 dni w ciągu roku, niemniej jednak pobyt ten miał związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Takie fakty jak prowadzenie działalności przewozowej na terenie Polski, składanie deklaracji i płacenie podatków na terenie Polski, jak również brak wymeldowania się z miejsca stałego pobytu w Polsce świadczą, że skarżący nie przesiedlił się do innego państwa członkowskiego, a jedynie wyjechał do Niemiec po raz kolejny w ramach prowadzonej działalności na terytorium kraju.

W zaistniałym sporze rację przyznać należy organom podatkowym.

Zgodnie z art. 110 ust. 8 u.p.a. za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa przez co najmniej 185 dni w roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe. W przypadku osoby niezwiązanej z tym miejscem zawodowo na osobiste powiązania wskazuje istnienie ścisłych więzi pomiędzy tą osobą a miejscem, w którym mieszka. Jednakże za miejsce stałego pobytu osoby związanej zawodowo z miejscem innym niż miejsce powiązań osobistych, i z tego względu przebywającej na zmianę w różnych miejscach na terytoriach dwóch lub więcej państw członkowskich Unii Europejskiej, uznaje się miejsce, z którym jest związana osobiście, pod warunkiem że regularnie tam powraca. Ten ostatni warunek nie musi być spełniony, jeśli osoba mieszka na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wypełnienia zadania w określonym czasie. Studia wyższe bądź nauka w szkole poza miejscem stałego pobytu nie stanowią zmiany miejsca stałego pobytu.

W wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r., w sprawie C-392/05 Alevizos v. Ypourgos Oikonomikon, Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że dla uznania miejsca stałego pobytu za stałe centrum interesów danej osoby, pod uwagę powinny być wzięte wszystkie mające znaczenie okoliczności faktyczne, to jest w szczególności fizyczne przebywanie tej osoby i członków jej rodziny, posiadanie miejsca zamieszkania, miejsce, gdzie dzieci faktycznie chodzą do szkoły, miejsce działalności zawodowej, lokalizacja interesów majątkowych, więzów administracyjnych z władzami publicznymi i organizacjami społecznymi, ponieważ elementy te oznaczają wolę tej osoby ustabilizowania miejsca pobytu, z racji trwałości wynikającej z normalnych nawyków życiowych i rozwoju zwykłych relacji społecznych i zawodowych. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie jest zatem wystarczające samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, ani też sam zamiar stałego pobytu.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko organów, że jakkolwiek skarżący niewątpliwie przebywał na terenie Niemiec wraz z żoną i wynajmował tam mieszkanie, niemniej jednak zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby jego wolą było przeniesienie tam swojego ośrodka życiowego. Przeczą temu obiektywne okoliczności, takie jak zachowanie miejsca zamieszkania w Polsce, prowadzenie w Polsce działalności gospodarczej, składanie w Polsce deklaracji podatkowych i płacenie podatków. Zgodzić należy się z organem, że pobyt skarżącego na terenie Niemiec związany był głównie z prowadzoną działalnością mającą za przedmiot międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Sam skarżący wyjaśnił, że przebywał na terenie Niemiec w celu prowadzenia obsługi zagranicznych kontrahentów przedsiębiorstwa oraz zarządzania kierowcami i taborem wykonującym zlecenia na terenie Niemiec. Samo jednak nawet długotrwałe przebywanie w Niemczech i zamieszkiwanie tam, przy jednoczesnym zachowaniu więzi zawodowych a także społecznych i podatkowych z Polską, nie oznacza zlokalizowania tam stałego centrum swoich interesów.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym m.in. zeznanie PIT-36L i PIT-37 za 2015 rok wskazując zarówno adres zamieszkania [...] jak i adres prowadzenia działalności: [...]. Słusznie stwierdził organ, że nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż stałym miejscem pobytu skarżącego - w myśl art. 110 ust. 8 u.p.a. - były Niemcy, skoro złożył on zeznania podatkowe w Polsce.

W rozpatrywanej sprawie nie jest wystarczające oświadczenie skarżącego, że jego zamiarem było osiedlenie się na terenie Niemiec, skoro obiektywne okoliczności wskazujące na zachowanie przez niego więzi zawodowych i podatkowych z Polską temu przeczą.

Słusznie też organ zauważył, że skarżący wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 36 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 722 ze zm.) nie zgłosił swojego wyjazdu właściwemu organowi gminy. Zgodnie ze wskazanym przepisem obywatel polski, który wyjeżdża z kraju z zamiarem stałego pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany zgłosić swój wyjazd oraz obywatel, który wyjeżdża poza granice Rzeczypospolitej Polskiej bez zamiaru stałego pobytu, na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jest obowiązany zgłosić swój wyjazd oraz powrót. Niedopełnienie tego obowiązku nie jest wprawdzie sankcjonowane, jak to słusznie zauważył pełnomocnik strony, niemniej jednak fakt ten w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami sprawy wspiera wniosek organów podatkowych co do charakteru wyjazdu skarżącego do Niemiec. Nie ma przeszkód prawnych, aby okoliczność ta była brana pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanek z art. 110 ust. 1 u.p.a.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Akcentowany przez skarżącego błąd w tłumaczeniu popełniony przez organ pierwszej instancji, który zwrot "alleinige wohnung" przetłumaczył jako "jednoosobowy apartament", podczas gdy zgodnie z tłumaczeniem z języka niemieckiego przez tłumacza przysięgłego oznacza "jedyne mieszkanie", nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Był to tylko jeden z argumentów podniesionych przez organ pierwszej instancji, a jego pominięcie przez organ odwoławczy nie zmieniło ogólnej oceny materiału dowodowego.

Fakt użytkowania przedmiotowego pojazdu na cele prywatne nie był kwestionowany, stąd też dowody w postaci polis OC pozostają bez znaczenia dla wyniku sprawy.

Przedstawione przez skarżącego zdjęcia potwierdzają fakt pobytu skarżącego w Niemczech, który to jednak fakt nie był sporny. Sporny był charakter tego pobytu, a tego zdjęcia potwierdzić nie mogą. Podobnie, zdjęcia z mapy satelitarnej mogą potwierdzać wygląd zewnętrzny miejsca zamieszkania skarżącego na terenie Niemiec, nie ma to jednak znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, stąd też zasadnie wniosek dowodowy skarżącego w tym zakresie został oddalony.

Dokumenty przedłożone przez skarżącego, sporządzone w języku niemieckim, co do których nie zostały przez skarżącego przedłożone tłumaczenia na język polski, nie zostały wzięte pod uwagę. W świetle art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. W myśl natomiast art. 4 ust. 4 i 5 ustawy z 7 października 1999r. o języku polskim (Dz.U. Nr 90, poz. 999, ze zm.), język polski jest językiem urzędowym instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych oraz organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne. Niewątpliwie zatem konstytucyjna zasada, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, stanowiąca, że językiem urzędowym jest język polski, warunkuje, aby dokumenty będące dowodem mogącym wpływać na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zostały przetłumaczone na język polski, umożliwiając tym samym prawidłową ocenę wyniku badania treści takiego dokumentu. Natomiast brak przedstawienia stosownych tłumaczeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie pozwala na ich uwzględnienie w sprawie.

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 188 O.p. Zgodnie z tym przepisem, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zeznania świadków I.D.T., J.G.T., W.S., M.B., H.B., R.D., a także samego skarżącego, które dotyczyć miały następujących okoliczności: prowadzenia spraw przedsiębiorstwa skarżącego na terenie RP przez jego syna, posiadania przez syna pełnomocnictw, prowadzenia księgowości, w tym składania deklaracji przez pełnomocnika, zamieszkiwania przez skarżącego z małżonką na terenie Niemiec w różnych okresach czasu, w tym ostatnio przez ponad 12 miesięcy w latach 2015/2016 – nie dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Fakt pozostawienia przez skarżącego pełnomocników do prowadzenia działalności na terenie RP (syna) i prowadzenia księgowości (W.S.), nie był kwestionowany, podobnie jak i fakt przebywania skarżącego na terenie Niemiec. Wbrew jednak oczekiwaniom skarżącego, rację mają organy stwierdzając, że sama fizyczna nieobecność skarżącego w Polsce nie oznacza przesiedlenia się przez niego na teren Niemiec. Fakt natomiast, że skarżący i jego małżonka osobiście podpisywali deklaracje podatkowe, wynika jasno z treści tych deklaracji, trudno więc, aby zeznania świadków mogły stwierdzić co innego.

W ocenie Sądu postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom strony zostało przeprowadzone przez organ w sposób prawidłowy, z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów O.p., w tym z wynikającej z art. 121 § 1 zasady zaufania. Organy orzekające zgromadziły pełen materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, tj. w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy poddały swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji wykazały bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Również zarzut co do braku przeprowadzenia rozprawy w toku postępowania nie znajduje uzasadnienia. Wskazać należy, że organ odwoławczy na mocy art. 200a § 1 pkt 1 i 2 O.p. jest obowiązany do przeprowadzenia rozprawy z urzędu albo też na wniosek strony. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie formułował wniosku o przeprowadzenie rozprawy. W sprawie nie występuje też przypadek obligatoryjnego prowadzenia rozprawy – brak jest okoliczności faktycznych, których wyjaśnienie wymagałoby udziału świadków lub biegłych albo przeprowadzenia oględzin. Jak wskazano, materiał dowodowy sprawy był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych. Nie zachodziła również konieczność sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania, tym bardziej, że skarżący w toku tego postępowania reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) oddalił skargę.