Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 810/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 12 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością III Spółki Komandytowej z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 810/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta P. T. określił A. Spółka Komandytowa z/s w P. T. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 945.621,00 zł.

Organ pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny.

Pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r. Spółka złożyła wniosek o zwolnienie z podatku od nieruchomości w latach 2009-2011 budynku i budowli, na których zrealizowane zostały nowe inwestycje ze środków własnych inwestora, stosownie do postanowień uchwały Rady Miasta w P. T. z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w P. T. z dnia 20 czerwca 2007 r.

Organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 7 stycznia 2009 r. poinformował Spółkę, iż nie spełniła warunków do uzyskania przedmiotowego zwolnienia, ponieważ po uwzględnieniu wnioskowanej pomocy oraz wartości pomocy de minimis udzielonej B. Spółka Komandytowa z/s w P. T. oraz C. Spółka Komandytowa z/s w P. T., przekroczona zostałaby dopuszczalna łączna wartość pomocy publicznej.

Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi Spółka złożyła w dniu 15 stycznia 2009 r. deklarację na podatek od nieruchomości na 2009 r., w której zadeklarowała należny podatek bez wykazywania żadnych zwolnień i do kwietnia 2009 r. regulowała raty podatku w pełnej wysokości. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. po rozpatrzeniu odwołania Spółki od wyżej wymienionego pisma z dnia 7 stycznia 2009 r., postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania, informując jednocześnie, iż konkretyzacja uprawnień do skorzystania ze zwolnienia następuje poprzez złożenie deklaracji na podatek od nieruchomości, w której wykazuje się przedmioty zwolnione od tego podatku.

Z uwagi na powyższe Spółka w dniu 5 maja 2009 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń-kwiecień 2009 r. w wysokości 92.721 zł wraz z korektą deklaracji, w której wykazano zwolnienie budynku magazynowego wraz z infrastrukturą oraz przysługującą kwotę zwolnienia w wysokości 278.160,00 zł.

W toku prowadzonego postępowania, opierając się na zebranym materiale dowodowym, organ podatkowy doszedł do wniosku, iż wysokość zobowiązania podatkowego winna być inna, niż wynikająca z korekty deklaracji, załączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Stąd też postanowieniem z dnia [...]r., zostało wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r.

Organ, po uzupełnieniu materiału dowodowego w toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalił, iż Spółka od dnia 7 sierpnia 2007 r. jest właścicielem gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 69.975 m2, położonych w P. T. przy ul. A. oraz od dnia 30 kwietnia 2008 r. - właścicielem budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 40.621,85 m2 oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 7.897.640,61 zł, od których należny podatek od nieruchomości na 2009 r. wynosi kwotę 945.621,00 zł. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji w dniu 7 stycznia 2010 r. wezwał komplementariusza Spółki do przedłożenia informacji o otrzymanej pomocy publicznej oraz wezwał Spółkę do zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 12 stycznia 2010 r. komplementariusz przedłożył informację o nieotrzymaniu pomocy publicznej w okresie 3 lat budżetowych, a w dniu 14 stycznia 2010 r. Spółka złożyła oświadczenie o zapoznaniu się z aktami sprawy.

Organ pierwszej instancji stwierdził, iż w kwestii zasadności zwolnienia z podatku od nieruchomości nowych inwestycji i możliwości przyznania pomocy de minimis na podstawie wyżej wymienionej uchwały, aktualne pozostaje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 7 stycznia 2009 r. Organ zauważył, iż w latach 2007-2009 wartość pomocy udzielonej B. Spółka Komandytowa z/s w P. T. oraz C. Spółka Komandytowa z/s w P. T., wyniosła kwotę 165.082,18 €, a zatem wnosząc aktualnie o zwolnienie z podatku od nieruchomości od budynku o powierzchni 40.602,95 m2 oraz budowli o wartości 7.897.640,61 zł - planowana wartość pomocy w 2009 r. wyniosłaby kwotę 894.896,35 zł (211,779,71 € wg kursu € na dzień 15 stycznia 2009 r.), co przekracza ustawowy limit pomocy i wyklucza przyznanie Spółce wnioskowanej pomocy. Wskazano również, iż pkt 9 Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na mniejsze części, tak by mieściły się w tym pułapie.

Powyższą decyzję A. zaskarżyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji Spółka zarzuciła naruszenie § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w P. T. z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w P. T. z dnia 20 czerwca 2007 r. Nr X/l 57/07 oraz § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach, poprzez ich błędną interpretację oraz uznanie, iż Spółce nie przysługuje prawo do skorzystania z pomocy de minimis i zwolnienia w podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ podatkowy pierwszej instancji niezasadnie uznał, że pomoc de minimis (zwolnienie od podatku od nieruchomości) przyznane B. Spółka Komandytowa z/s w P. T. oraz C. Spółka Komandytowa z/s w P. T., jest pomocą udzieloną skarżącej Spółce, w związku z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Powiązanie powyższych Spółek komandytowych osobą komplementariusza (D. Sp. z o.o. z/s w P. T.) nie przesądza bowiem o automatycznym sumowaniu pomocy udzielonej tym Spółkom. Opierając się na § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie można bowiem uznać, iż pomoc przyznana wcześniej dwóm Spółkom komandytowym jest pomocą udzieloną D. Sp. z o.o. z/s w P. T., w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez A. Spółka Komandytowa z/s w P. T.. W ocenie skarżącej Spółki w dyspozycji wyżej wskazanego przepisu mieściłaby się np. pomoc de minimis polegająca na zwolnieniu D. Sp. z o.o. z/s w P. T. od podatku dochodowego w zakresie dochodów osiąganych z tytułu udziałów w A. Spółka Komandytowa z/s w P. T.. Dodano również, że opierając się na tym przykładzie zwolnienie D. z/s w P. T. od podatku dochodowego z tytułu dochodów osiąganych przez B. Spółka Komandytowa z/s w P. T. oraz C. Spółka Komandytowa z/s w P. T. nie byłoby pomocą, o której mowa w § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., tj. pomocą udzieloną w związku z prowadzeniem działalności przez skarżącą Spółkę. Ponadto w odwołaniu podniesiono, iż rzekome udzielenie Spółce pomocy poprzez przyznanie zwolnień w podatku od nieruchomości wyżej wskazanym dwóm Spółkom komandytowym nie zostało udokumentowane stosownymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 59, poz. 404 ze zm.). Skoro zatem skarżąca Spółka, D. Sp. z o.o. z/s w P. Tryb. ani A. B. (komandytariusz w skarżącej Spółce) nie otrzymali wspomnianych zaświadczeń to oznacza to, iż podmioty te nie otrzymały dotychczas pomocy publicznej. Zauważono również, iż pośrednio z § 7a ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów wynika, iż pomoc udzielona wyżej wymienionym Spółkom komandytowym nie jest pomocą udzieloną jej wspólnikom. A zatem tym bardziej nie powinna być uznana za pomoc udzieloną innym Spółkom, w których wspólnicy tych Spółek są wspólnikami. Końcowo zauważono, iż we wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. Spółka nie deklarowała kwoty zwolnienia w wysokości 894.896,35 zł, lecz w wyjaśnieniach do korekty deklaracji na 2009 r. z dnia 5 maja 2009 r. oraz w informacji o pomocy de minimis z dnia 15 stycznia 2010 r. wskazała kwotę 834.480 zł, co przy przeliczeniu według kursu € z dnia 15 stycznia 2009 r. w wysokości 4,2256 stanowiłoby kwotę 197.482,01 €.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kwestia przyznania Spółce wnioskowanej pomocy de minimis winna być rozpatrywana nie tylko w oparciu o wykładnię językową uchwały Rady Miasta w P. T. z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, lecz winna również uwzględniać wykładnię funkcjonalną i celowościową obowiązujących przepisów, regulujących przyznawanie przedsiębiorcom pomocy de minimis. Organ podkreślił, iż pkt 9 wskazanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza bezwzględny zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części, w celu sprowadzenia ich do poziomu mieszczącego się w zakresie de minimis. Tak więc, aby funkcja (cel) pomocy publicznej w postaci przyznania wsparcia dla konkretnego przedsiębiorcy (które nie zakłóca konkurencji na rynku wspólnotowym) została osiągnięta - musi być jednocześnie właściwie liczony limit jej udzielenia. Organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału informacyjno-dowodowego wynika, iż D. Sp. z o.o. z/s w P. T.., jako komplementariusz i A. B., jako komandytariusz, utworzyli: B. Spółka Komandytowa, C. Spółka Komandytowa, A. Spółka Komandytowa i E. Spółka Komandytowa, prowadzące działalność gospodarczą w tym samym zakresie. Natomiast pomoc de minimis w łącznej kwocie 165.082,18 € w latach 2007-2009 uzyskały: B. Spółka Komandytowa z/s w P. T. oraz C. Spółka Komandytowa z/s w P. T.. W ocenie organu odwoławczego fakt daleko idącego powiązania wyżej wymienionych Spółek komandytowych przemawia, na gruncie niniejszej sprawy, za połączeniem (m. in. dla celów ustalania, czy nie przekroczony został pułap pomocy w kwocie 200.000 € w okresie 3 kolejnych lat kalendarzowych) pomocy de minimis wnioskowanej przez A. Spółka Komandytowa z pomocą otrzymaną przez komplementariusza Spółki – D. Sp. z o.o. z/s w P. Tryb. w wyżej wskazanych dwóch Spółkach komandytowych.

Dalej organ zauważył, że przepis § 7a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach nakazuje przy ustalaniu wartości pomocy udzielonej spółce komandytowej uwzględniać sumę wartości pomocy udzielonej tej spółce i podmiotom będącym komplementariuszem spółki komandytowej, w zakresie, w jakim pomoc ta została udzielona w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez tę spółkę, w tym wypadku przez wzajemnie powiązane spółki. Organ odwoławczy podkreślił również, iż zakaz dzielenia pomocy de minimis, o którym wspomniano wyżej, oznacza, że jeżeli suma pomocy dotychczas uzyskanej i pomocy wnioskowanej przekroczy ustawowy limit w wysokości 200.000 €, to wówczas przedsiębiorca w ogóle jej nie otrzyma. Z takim też przypadkiem mamy w ocenie organu do czynienia w analizowanej sprawie, bowiem w latach 2007-2009 B. Spółka Komandytowa z/s w P. T. oraz C. Spółka Komandytowa z/s w P. T. otrzymały pomoc de minimis w kwocie 165.082,18 €, a wnioskowane przez Spółkę zwolnienie w podatku od nieruchomości w 2009 r. w kwocie 894.896,35 zł przekracza ustawowy limit pomocy i wyklucza jej przyznanie. Bez wpływu na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy pozostaje przy tym w ocenie organu odwoławczego zarzut odwołania, że Spółka we wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. nie deklarowała kwoty zwolnienia w wysokości 894.896,35 zł, albowiem w wyjaśnieniach do korekty deklaracji na 2009 r. z dnia 5 maja 2009 r. oraz w informacji o pomocy de minimis z dnia 15 stycznia 2010 r. - wnioskowała o ulgę w wysokości 834.480,00 zł (197.482,01 € wg kursu € na dzień 15 stycznia 2009 r.). Organ wskazał, że złożona przez skarżącą Spółkę korekta deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości na 2009 r. przedstawia dane niezgodne ze stanem faktyczno-prawnym i nie może być brana za podstawę przy określaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Zasadnym było zatem określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w wysokości takiej, jak zadeklarowana w pierwotnie złożonej deklaracji z dnia 15 stycznia 2009 r., bowiem skarżąca Spółka nie wpłaciła w całości wynikającego z niej zobowiązania podatkowego za 2009 r.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. A. Spółka Komandytowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. W uzasadnieniu skargi Spółka powieliła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazując w szczególności, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. dokonało błędnej wykładni § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w P. T. z dnia 24 stycznia 2007 r., niezasadnie biorąc pod uwagę przy ustalaniu wysokości zwolnień przysługujących skarżącej Spółce, wysokość zwolnień podatkowych udzielonych B. Spółka komandytowa oraz C. Spółka komandytowa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Punktem wyjścia niniejszych rozważań jest stwierdzenie, że przedmiotem oceny ze strony sądu administracyjnego nie jest ocena spełnienia, przez spółkę skarżącą, przesłanek uchwały nr V/52/07 Rady Miasta w P. T., w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, lecz legalności decyzji organów podatkowych w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2009 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.

Taki przedmiot rozpoznania został zakreślony treścią wniosku spółki skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2009, złożony w dniu 5 maja 2009 r. wraz z korektą deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za ten rok oraz treścią decyzji wydanych w tym przedmiocie przez organy podatkowe.

Sąd I instancji dostrzega, że spółka skarżąca, składając tak sformułowany wniosek zamierzała wykazać, iż spełnia przesłanki zwolnienia w podatku od nieruchomości przewidziane w cytowanej uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. Sąd stoi jednak na stanowisku, że tryb wybrany przez spółkę skarżącą – złożenie korekty deklaracji w podatku od nieruchomości wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty – nie był właściwy dla osiągnięcia tego celu.

Nie ma sporu między stronami co do tego, że zwolnienia podatkowe przewidziane w cytowanej uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. mają charakter pomocy de minimis. Zwolnienia te uchwalane są na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w dacie wydawania decyzji tekst jednolity Dz. U. nr 121 z 2006r., poz. 844) z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.). Zgodnie z art. 5 ust. 3 i 3c ustawy z dnia 31 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. nr 123, poz. 1291) regulującej zasady i tryb udzielania pomocy publicznej podmioty udzielające pomocy wydają z urzędu beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Zatem wydanie zaświadczenia nie jest jedynie potwierdzeniem uzyskania ulgi podatkowej, lecz ma charakter normatywny, uprawniający beneficjenta pomocy do wykazania się tym, że udzielona pomoc ma charakter de minimis. Ma to uzasadnienie w tym, że funkcjonowanie pomocy de minimis w postaci zwolnień od podatku od nieruchomości wiąże się z koniecznością wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, obowiązkiem badania dopuszczalności tego rodzaju pomocy oraz obowiązkami sprawozdawczymi (L. Etel, w Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, Komentarz, Warszawa, 2009. Wydawnictwo C.H. Beck).

Zatem zapis § 1 cytowanej uchwały Rady Miasta z 24 stycznia 2007r., zgodnie z którym zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki, budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą produkcyjną i usługową, na których podatnik zrealizuje nowe inwestycje lub na których tworzy nowe miejsca pracy bynajmniej nie oznacza, że skorzystanie ze zwolnienia jest pozostawione uznaniu podatnika. Wbrew temu poglądowi, któremu zdaje się hołdować strona skarżąca, warunkiem uzyskania pomocy jest nie tylko spełnienie wymaganych przesłanek z § 3 cytowanej uchwały, lecz także pozytywna weryfikacja ziszczenia się tych przesłanek, dokonywana przez organ administracji. Odmienny pogląd, bazujący na stanowisku, że podatnik korzysta ze zwolnienia automatycznie, z mocy uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. WE L 10 z 13 stycznia 2001 r.), zgodnie z którym państwo członkowskie jest zobligowane do informowania zainteresowanego przedsiębiorcę, iż udzielone wsparcie ma charakter pomocy de minimis.

Powołany wyżej przepis art. 5 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 31 kwietnia 2004r. nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 tej ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno-technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (vide B. A.iak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000, s. 733). Zaświadczenie takie jest, stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, podstawą do zakwalifikowania udzielonej pomocy jako pomocy de minimis – wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II GSK 177/08.

Tak więc spółka skarżąca w niniejszej sprawie pominęła wskazaną wyżej drogę polegającą na konieczności uzyskania potwierdzenia (zaświadczenia) tego, że pomoc, której domaga się spółka ma charakter pomocy de minimis.

Dopóki zaś tryb ten nie będzie zrealizowany, z przyczyn wskazanych wyżej, wysokość podatku od nieruchomości zgodna z pierwotną deklaracją musi być uznana za prawidłową, zaś wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie będzie miał uzasadnionych podstaw prawnych.

Zgodnie bowiem z art. 72 §1 punkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nie może zaś być uznany za nadpłacony ani nienależnie zapłacony podatek, który wynika z prawidłowej deklaracji podatkowej. Próba wzruszenia tej deklaracji zainicjowana przez spółkę skarżąca wnioskiem z dnia 5 maja 2009r. okazała się bezskuteczna, z uwagi na niezachowanie trybu postępowania potwierdzającego, że pomoc ma charakter pomocy de minimis.

Dopiero pozytywny wynik weryfikacji stanowiska spółki skarżącej co do zaistnienia przesłanek skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, stwierdzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, o których mowa wyżej, może okazać się skuteczny przy ewentualnym kolejnym wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2009.

Właśnie dlatego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

W tej sytuacji jedynie na marginesie podnieść wypada, że w ramach sprawy zakreślonych żądaniem strony skarżącej zawartym we wniosku z dnia 5 maja 2009r. nie mieści się odnoszenie się sądu do argumentów każdej ze stron w przedmiocie spełnienia przez spółkę skarżącą warunków uprawniających do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.

Sz.Ch.