Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 610/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku N. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi N. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

N. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na czas oznaczony. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na tę decyzję skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

We wniosku PPF z dnia 10 kwietnia 2013 r. skarżąca oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, nie otrzymuje żadnej pomocy finansowej, nie posiada ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Wyjaśniła, że wobec uzyskania odmownej decyzji o udzieleniu jej zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na czas oznaczony, nie ma możliwości zarobkowania, nie uzyskuje również wpływów z innych tytułów, nie posiada także majątku oraz oszczędności. Następnie, w piśmie z dnia 17 kwietnia 2013 r. podała, że utrzymuje się dzięki pomocy życzliwych jej osób, u których mieszka. Stwierdziła, że osoby te rozumieją w jak ciężkiej sytuacji się znalazła, dlatego zapewniają jej bezpłatne zamieszkanie i wyżywienie. W związku z tym nie ponosi ona żadnych wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła, że nie posiada rachunku bankowego oraz oszczędności.

Stwierdzono, co następuje:

Skarżąca ubiega się o zwolnienie od całości kosztów sądowych (opłat i wydatków) a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), powinna zatem wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej znajduje się skarżąca, koszty sądowe obejmują wpis sądowy w wysokości 300 zł. Nie sposób pominąć, że oprócz tej kwoty strona może na kolejnych etapach rozpoznawania skargi zostać zobowiązana do uiszczenia wpisów należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej czy opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w tej sprawie.

Zdaniem referendarza sądowego skarżąca wykazała, że spełnia przesłanki uprawniające do uzyskania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie sposób wątpić, że sytuacja dochodowa skarżącej jest obiektywnie bardzo trudna. Skarżąca nie pracuje, nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się dzięki pomocy znajomych, u których czasowo mieszka. Pomimo, że nie prowadzą oni wspólnego gospodarstwa domowego, znajomi skarżącej udzielają jej doraźnej pomocy i zaspokajają jej podstawowe potrzeb życiowe, takie jak wyżywienie, czy ubranie. Nie pobierają oni również od skarżącej opłaty związanych z utrzymaniem mieszkania. Wskazane okoliczności potwierdzają, że skarżąca nie posiadając żadnych dochodów nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie. W sytuacji bowiem, gdy skarżąca nie dysponuje jakimikolwiek zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które mogłaby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, a jedyne źródło jej utrzymania stanowi doraźna pomoc osób bliskich, nie ulega wątpliwości, że nie jest ona w stanie wygospodarować środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.