Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1464/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 260,  art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok wskutek sprzeciwu od postanowienie referendarza sądowego WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2007 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W sprawie, [...] C. P. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że nie osiąga dochodów oraz nie posiada płynnych aktywów umożliwiających pokrycie kosztów sądowych. Z informacji o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada dom o pow. [...], działkę o pow. [...] oraz [...] udziałów o wartości nominalnej [...] w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Mając na uwadze, iż oświadczenie zawarte we wniosku okazało się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, Sąd pismem z dnia [...] wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 7 dni odpisów zeznań podatkowych za 2006 r. wraz z załącznikami, szczegółowego zestawienia ponoszonych miesięcznie wydatków ze wskazaniem źródeł ich finansowania, szczegółowych informacji o posiadanych środkach transportu, wyciągów z posiadanych rachunków i lokat bankowych (w tym dewizowych) za ostatnie trzy miesiące, informacji o korzystaniu z Pomocy Społecznej i innych form wsparcia państwowego. Skarżący, pomimo doręczonego mu wezwania, nie przedłożył wymaganych przez Sąd informacji i dowodów.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2007 r. referendarz sądowy WSA we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Od ww. postanowienia skarżący złożył sprzeciw. W uzasadnieniu oświadczył, że nie osiąga żadnych dochodów z tytułu dysponowania udziałami w spółce, w której pełni funkcję prezesa. W ocenie skarżącego udziały w spółce nie są dobrem szybko zbywalnym, wobec czego nie można w sposób prosty pozyskać z nich środków. Wskazał również, iż posiadana przez niego nieruchomość wystawiona jest na sprzedaż, a liczne czynności związane z pozyskaniem pożyczki oraz kredytu nie przyniosły rezultatów. Końcowo skarżący stwierdził, że nie ma jakichkolwiek źródeł utrzymania i nie posiada płynnych aktywów (gotówka, lokaty, papiery wartościowe), w związku z czym podtrzymuje wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...], Sąd wezwał skarżącego do dostarczenia dokumentów i informacji, jak w piśmie Sądu z dnia [...]. Do wezwania skarżący nie ustosunkował się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej u.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W świetle powyższego, Sąd stosując przepisy ustawy regulujące instytucję prawa pomocy, a także mając na uwadze zebrany materiał dowodowy ponownie rozpoznał wniosek strony.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że wniosek strony nie jest uzasadniony. Stosownie bowiem do treści art. 246 § 1 pkt 1 u.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast zgodnie z pkt 2 powołanego przepisu prawo pomocy następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej wnioskodawcy w taki sposób , iż nie jest on w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślenia wymaga, że regulacja prawna art. 246 § 1 pkt 2 powoływanej ustawy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 u.p.s.a., stosownie do której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem przytoczone we wniosku okoliczności, jak i przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Oznacza to, iż to na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w ciężkiej sytuacji uprawniającej do skorzystania z tego prawa, przy czym do Sądu należy uznanie tych dowodów za dostateczne do zwolnienia od kosztów.

Oceniając przedstawione przez skarżącego okoliczności, Sąd stwierdza, iż budzą one wątpliwości. Skarżący bowiem ograniczył się do niepopartego stosownymi dowodami twierdzenia, że nie osiąga żadnych dochodów. Pomimo dwukrotnego wezwania w trybie art. 255 upsa o złożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, skarżący takowych oświadczeń i dokumentów nie złożył. Natomiast do ich braku w żaden sposób się nie ustosunkował. W tej sytuacji nie jest zatem możliwa ocena rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącego, co z kolei wyklucza przyznanie skarżącemu pomocy ze strony Skarbu Państwa. Należy bowiem podkreślić, iż strona, co do której istnieją wątpliwości odnośnie faktu, czy posiada ona zasoby majątkowe lub czy przy podjęciu określonych działań mogłaby je uzyskać, nie może skutecznie wnosić o przyznanie prawa pomocy.

Reasumując, Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał dostatecznie, że zachodzą wobec niego przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a odmowa uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie stanowi ograniczenia dostępności do sądu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.