Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2487/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 a ust. 3, art. 37, art. 29 ust. 2, art. 30 e, art. 30 c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 151, art. 184,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 7, art. 9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędziowie NSA Zofia Przegalińska Henryk Wach (spr.) Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 października 2013 r.; sygn. akt I SA/Gd 1070/13 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w P. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2013 r.; nr [...], [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Spółki z o.o. w P. na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1070/13 oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca Spółka) na informację Zarządu Województwa [...] (dalej: organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] (dalej: RPO WP) na lata 2007 – 2013.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

P. z siedzibą P. złożyło wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Rozszerzenie działalności przedsiębiorstwa przedsiębiorstwo produkcyjno usługowo - handlowe [...] Spółka z ograniczona odpowiedzialnością poprzez wprowadzanie nowych produktów", nr projektu [...].

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Agencja Rozwoju [...] S.A. z siedzibą w G. (dalej: organ I instancji) poinformowała, iż wniosek skarżącej Spółki otrzymał negatywną oceną formalną. Wskazano, że jedynym powodem odrzucenia wniosku była okoliczność, iż skarżąca określiła swój status jako małe przedsiębiorstwo, a w rzeczywistości była średnim przedsiębiorcą. Różnicą pomiędzy przyznaną pomocą pomiędzy małych i średnich przedsiębiorców była wysokość dofinansowania.

Spółka wniosła protest od stanowiska Agencji Rozwoju [...] S.A. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. protest został uznany za bezpodstawny. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wskazując przyczyny zaistniałego błędu formalnego, wniosła o rozpoznanie wniosku o dofinansowanie w uznaniu Spółki za średniego przedsiębiorcę i obniżeniu do wysokości 40% kwoty dofinansowania.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Zarząd Województwa [...] nie uwzględnił odwołania skarżącej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Spółka jako wnioskodawca w istocie nie kwestionowała faktu, iż posiada status przedsiębiorstwa średniego. Niemożliwym jednakże było zastosowanie się do prośby Spółki o umożliwienie jej obniżenia poziomu dofinansowania z uwagi na status przedsiębiorstwa inny niż deklarowany w złożonym wniosku o dofinansowanie. Zapisy Przewodnika Beneficjenta dla działań 1.1-1.2 RPO WP stanowiły bowiem, iż na etapie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu, każdemu wnioskodawcy przysługuje możliwość jednokrotnego poprawienia wniosku w terminie wskazanym przez Instytucję Pośredniczącą II stopnia (dalej: IP II), jednak nie dłuższym niż 3 dni robocze (kryterium zgodności sumy kontrolnej wniosku o dofinansowanie projektu) lub 5 dni roboczych (kryteria administracyjne) od dnia wysłania pisma wzywającego do uzupełnienia wniosku. Wnioski, które uzyskały negatywną ocenę dopuszczalności zostają odrzucone bez możliwości poprawy błędów we wniosku o dofinansowanie. Wynika to z charakteru kryteriów dopuszczalności jako podstawowych warunków możliwości wzięcia udziału w procedurze konkursowej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013.

Organ odwoławczy wskazał, iż z dokumentów przedłożonych przez IP II wynikało, iż na dzień składania wniosku o dofinansowanie tj. [...] marca 2013 r. wnioskodawca miał świadomość, że jest przedsiębiorcą średnim z uwagi na złożone przez niego oświadczenie, w którym podał on informację o takim właśnie statusie. Ponadto wnioskodawca zarówno we wniosku o dofinansowanie jak i w biznes planie wszelkie założenia realizacji projektu oparł na 50-procentowym poziomie dofinansowania szczegółowo uzasadniając, dlaczego wsparcie w takiej, a nie w innej wysokości, jest mu niezbędne do efektywnego przeprowadzenia swojego przedsięwzięcia. Zatem okoliczności te w ocenie organu odwoławczego były na tyle istotne, że czyniły niemożliwym przywrócenie wniosku do ponownej oceny formalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę Spółki wskazał na wstępie, że przepisy regulujące zasady dofinansowania określonych projektów z funduszy unijnych mają charakter bardzo sformalizowany co oznacza, że organ rozpoznający wniosek nie może kierować się zasadami słuszności (jak chciałaby w istocie skarżąca Spółka), ale związany jest przestrzegać określone procedury. Instytucja Zarządzająca, której funkcję pełni Zarząd Województwa [...], rozstrzygnęła złożony przez stronę skarżącą środek odwoławczy w oparciu o zasady procedowania zawarte w Przewodniku Beneficjenta. Instytucja zarządzająca miała ustawowe podstawy, by wprowadzić prawne uregulowanie trybu wyboru projektów do dofinansowania oraz procedury odwoławcze z tym związane - art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) upoważniający do określenia systemu realizacji programu operacyjnego, w którego skład wchodzi dokument o nazwie Przewodnik Beneficjenta.

Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu błędnej oceny złożonego środka zaskarżenia wskazał, że zgodnie z punktem 5.4.1 Przewodnika Beneficjenta ocena formalna składała się z oceny: 1) zgodności sumy kontrolnej wniosku o dofinansowanie projektu, 2) dopuszczalności, 3) administracyjnej. Ocena formalna wniosku o dofinansowanie projektu miała charakter "0/1" tzn., że polegała na zweryfikowaniu za pomocą karty oceny formalnej, czy wniosek spełniał poszczególne kryteria wskazane w Załączniku nr 5 do Uszczegółowienia Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] (URPO). Rozpoczynała ją weryfikacja zgodności sumy kontrolnej wniosku, czyli ustalenie czy wersja elektroniczna wniosku jest tożsama z wersją papierową. W dalszej kolejności bada się wniosek pod kątem spełniania kryteriów dopuszczalności, czyli czy jest to projekt podlegający dofinansowaniu w myśl wymagań określonych w URPO i ogłoszeniu o naborze wniosków do dofinansowania, a także innych kryteriów wskazanych w URPO.

Dalej Sąd I instancji wskazał, że na etapie oceny formalnej możliwość poprawienia wniosku po jego złożeniu jest bardzo ograniczona, bowiem dopuszczalne jest tylko skorygowanie sumy kontrolnej wniosku (doprowadzenie sytuacji, by wersja złożonego wniosku w postaci wydruku była zgodna z wersją elektroniczną wniosku) i w tym zakresie dopuszczalna jest jednokrotna korekta wniosku. Jeśli zaś wniosek zawiera błędy w zakresie dopuszczalności, nie ma prawnej możliwości jego poprawy i wadliwość taka skutkuje negatywną oceną formalną. Nie jest to w istocie bowiem błąd, który mógłby podlegać naprawieniu, lecz wadliwość wniosku polegająca na braku możliwości przyznania pomocy.

W Przewodniku Beneficjenta jednoznacznie zastrzeżono, że "w przypadku niespełnienia tego kryterium lub w przypadku naniesienia innych poprawek niż tylko skorygowanie sumy kontrolnej/aktualizacji wersji Generatora Wniosków MŚP, wniosek o dofinansowanie projektu zostaje odrzucony i nie podlega dalszej weryfikacji". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za błędny uznać należało wywód skarżącej Spółki, że służyło jej prawo weryfikacji wniosku. Z uwagi na formalizm przedmiotowych regulacji prawnych, nie mogły zostać również uwzględnione inne argumenty powołane w odwołaniu jak wyrażenie zgody na obniżenie dofinansowania, czy też sytuacja gospodarcza w regionie. Jak bowiem podkreślono w odpowiedzi na skargę wniosek o dofinansowanie składa się z opisu przedsięwzięcia, które ma zostać dofinansowane oraz szczegółowego biznes planu, z którego ma wynikać, że pomoc finansowa jest konieczna i niezbędna na wskazywanym przez wnioskodawcę poziomie oraz że bez udzielenia wsparcia w danej wysokości projekt nie będzie mógł być zrealizowany. Oświadczenie beneficjenta (zawarte w odwołaniu), że zgadza się on na udzielenie dofinansowania w niższej wysokości powoduje w ocenie Sądu, że przedstawione wraz z wnioskiem kalkulacje finansowe tracą aktualność i przydatność merytoryczną. Nadto deklaracja wnioskodawcy, że zrealizuje on projekt nawet przy niższym poziomie dofinansowania pozwala zakładać, że wnioskował on o dofinansowanie w wysokości wyższej, niż dopuszczają to przepisy unijne. Sąd zwrócił także uwagę, że w dalszym etapie oceny wniosków badana jest przez ekspertów kwestia wykonalności projektu i jego przydatności w znaczeniu strategicznym. Na tym etapie weryfikuje się merytoryczną stronę przedsięwzięcia. Zmiana jednej z kwot powodowałaby, że projekt nie mógłby zostać oceniony (brak spójności w wyliczeniach, kalkulacjach).

Podsumowując Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że wniosek został oceniony zgodnie z obowiązującymi procedurami tj. regułami określonymi w Przewodniku Beneficjenta oraz URPO. Nie dopatrzono się również sprzeczności zaskarżonego rozstrzygnięcia z art. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, gdyż przepis ten ma charakter przepisu o charakterze generalnym, definiującego pojęcie, nie jest to zaś przepis, który może stanowić podstawę wywodzenia konkretnych roszczeń. Nie stanowił on też podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia.

P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyło skargę kasacyjną, w której zaskarżyło wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszajmy prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

- art. 2 u.z.p.p.r. poprzez pominięcie a w konsekwencji uniemożliwienie trwałego i zrównoważonego rozwoju lokalnego, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali regionalnej i lokalnej, z powodu omyłki nie mającej wpływu na merytoryczną wartość złożonego wniosku o dofinansowanie projektu pt. "Rozszerzenie działalności przedsiębiorstwa P. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością poprzez wprowadzanie nowych produktów,

- art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do uczestników postępowania przez organ administracji publicznej, czego nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny,

- art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez działanie organu II instancji i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wbrew zasadzie kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym, a polegającym na oparciu rozstrzygnięcia Sądu na zapisach Przewodnika Beneficjenta, który nie jest obowiązującym źródłem prawa,

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli nad przebiegiem postępowania administracyjnego a tym samym brak zapobieżeniu powstania znacznej szkody po stronie odwołującego się,

- art. 2 Konstytucji poprzez pominięcie zasad sprawiedliwości społecznej i słuszności społecznej, polegającą na pozbawieniu strony skarżącej prawa do usunięcia omyłki zawartej we wniosku,

- art. 5 Konstytucji poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej prawa do działania na rzecz zrównoważonego rozwoju lokalnego, podnoszenia konkurencyjności gospodarki i tworzenia nowych miejsc pracy na terenie gdzie bezrobocie jest na wysokim poziomie, w sytuacji gdy skarżąca Spółka jest największym pracodawcą w regionie.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym kasator podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej, która dotknięta jest nieusuwalnymi wadami tj. nie wskazano podstaw kasacyjnych, brak jest uzasadnienia podstaw kasacyjnych, brak wskazania konkretnych przepisów, których naruszenia dopuścił się Sąd I instancji, skarżąca Spółka wskazała na naruszenie przepisów art. 2 u.z.p.p.r., art.. 8 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 2 Konstytucji RP, art. 5 Konstytucji, których nie stosuje Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zatem nie mogły one zostać naruszone w toku postępowania. Skarżąca Spółka nie wykazała tez wpływu ewentualnych naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy. Organ wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej P. Sp. z o.o. w P. zarzucono naruszenie art. 2 u.z.p.p.r.; art. 8 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a.; art. 2 i art. 5 Konstytucji.

Za podstawę wyroku z 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1070/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Zarząd Województwa [...] z których wynika, że Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "Rozszerzenie działalności przedsiębiorstwa (...) poprzez wprowadzanie nowych produktów". Pismem z [...] maja 2013 r. Agencja Rozwoju [...] S.A. z siedzibą w G. poinformowała, że wniosek skarżącego otrzymał negatywną oceną formalną, ponieważ wnioskodawca określił swój status jako małe przedsiębiorstwo, a w rzeczywistości był średnim przedsiębiorcą. Zapisy Przewodnika Beneficjenta dla działań 1.1-1.2 RPO WP stanowią, że na etapie oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu, każdemu wnioskodawcy przysługuje możliwość jednokrotnego poprawienia wniosku w terminie wskazanym przez IP II, jednak nie dłuższym niż 3 dni robocze (kryterium zgodności sumy kontrolnej wniosku o dofinansowanie projektu) lub 5 dni roboczych (kryteria administracyjne) od dnia wysłania pisma wzywającego do uzupełnienia wniosku. Wnioski, które uzyskały negatywną ocenę dopuszczalności zostają odrzucone bez możliwości poprawy błędów we wniosku o dofinansowanie, co wynika z charakteru kryteriów dopuszczalności jako podstawowych warunków możliwości wzięcia udziału w procedurze konkursowej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007 - 2013. Wnioskodawca podając, że jest przedsiębiorcą średnim zarówno we wniosku o dofinansowanie jak i w biznes planie wszelkie założenia realizacji projektu oparł na 50 % poziomie dofinansowania. Zgodnie z punktem 5.4.1 Przewodnika Beneficjenta RPO WP 2007-2013 dla Działań 1.1-1.2, ocena formalna składa się z oceny: 1) zgodności sumy kontrolnej wniosku o dofinansowanie projektu, 2) dopuszczalności, 3) administracyjnej. W Przewodniku Beneficjenta jednoznacznie zastrzeżono, że "w przypadku niespełnienia tego kryterium lub w przypadku naniesienia innych poprawek niż tylko skorygowanie sumy kontrolnej/aktualizacji wersji generatora wniosków MSP, wniosek o dofinansowanie projektu zostaje odrzucony i nie podlega dalszej weryfikacji". Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 181, art. 183 § 1, art. 184 i art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach oddalając ją jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Z tych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje już po raz czwarty, jako organ władzy publicznej sprawy administracyjnej, lecz orzeka jedynie, co do usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej opartej na podstawach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Czym innym jest przytoczenie podstawy kasacyjnej i wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone, a czym innym wszechstronne i przejrzyste uzasadnienie podstawy kasacyjnej, co do każdego wskazanego jako naruszonego przepisu prawa poprzez wyraźne określenie na czym uchybienie polegało i uprawdopodobnieniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powołując podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, kasator powinien wskazać przepisy p.p.s.a. naruszone przez Sąd I instancji. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Wobec nie określenia przez kasatora na czym polegały uchybienia proceduralne oraz wobec braku uzasadnienia powołanej podstawy kasacyjnej stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji nie został skutecznie podważony.

Kasator nie przytoczył również wprost drugiej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie może samodzielnie uściślać bądź konkretyzować zarzutów, ani tym bardziej domyślać się postaci naruszenia prawa materialnego w sytuacji kiedy kasator jej nie przytacza poprzez wyraźne wskazanie, że chodzi o błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści.

W sytuacji, kiedy adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko Sąd I instancji wymienienie przepisów naruszonych przez Sąd jest warunkiem koniecznym wykonania obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest wyrok sądu, a nie rozstrzygnięcie ostateczne. Powołanie podstawy kasacyjnej wymaga jednak czytelnego, jasnego i zrozumiałego uzasadnienia nawiązującego wprost do zarzutów podniesionych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej.

Według obowiązującego od dnia 28 czerwca 2013 r. art. 31a ust. 3 u.z.p.p.r., właściwa instytucja, o której mowa w ust. 2, pisemnie informuje wnioskodawcę o wynikach poszczególnych etapów oceny jego projektu wraz z podaniem otrzymanej punktacji lub informacji o spełnieniu bądź niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Informacja ta zawiera uzasadnienie oceny, a w przypadku gdy ocena jest negatywna - także pouczenie o możliwości wniesienia protestu, w trybie i na zasadach określonych w art. 30b (...).

Z kolei, zgodnie z art. 37 u.z.p.p.r., do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Wprowadzając to wyłączenie, ustawodawca w sprawach objętych u.z.p.p.r. stworzył system procedury odwoławczej oraz szczególną procedurę sądowoadministracyjną, która stosowana jest w procesie sądowej kontroli rozstrzygnięć w sprawach finansowania projektów. Badając legalność przeprowadzonej oceny projektu przez instytucję w szczególnym trybie uregulowanym u.z.p.p.r. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę dokonanej przez organ oceny projektu badając, czy została ona przeprowadzona w sposób nienaruszający prawo. Wojewódzki sąd administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi może zastosować jeden z trzech środków określonych w u.z.p.p.r.: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.

Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo, kiedy naruszono ogłoszone w trybie art. 29 ust. 2 u.z.p.p.r. informacje o konkursie, w tym kryteria wyboru projektów wyłonionych w trybie konkursu. Naruszeniem prawa jest również nie zawarcie w informacji, o jakiej mowa w art. 31a ust. 3 u.z.p.p.r. uzasadnienia oceny, która powinna odnosić się do wyniku poszczególnego etapu oceny projektu oraz otrzymanej punktacji, a także do spełnienia bądź niespełnienia kryteriów wyboru projektów.

Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać bowiem systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany (tak: postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., II GSK 1422/10).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. stwierdzając brak przesłanki z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. – ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, oddalił skargę nie wskazując jednak prawidłowej podstawy rozstrzygnięcia - art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. (W wyniku rozpatrzenia skargi (...) sąd może oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia), ponieważ powołał art. 151 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok mimo błędnego powołania podstawy prawnej odpowiada jednak prawu.

Według art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Mówiąc o braku usprawiedliwionych podstaw, ustawodawca ma na myśli podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Chodzi zatem o sytuację, w której wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa materialnego albo prawa procesowego w istocie nie został naruszony, a w wypadku przepisów prawa procesowego także wówczas, gdy ich naruszenie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. nie naruszył art. 8 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., ponieważ z mocy art. 37 u.z.p.p.r. nie miały one zastosowania w sprawie. Sąd I instancji nie naruszył również art. 2 i art. 5 Konstytucji RP, ponieważ jako organ władzy publicznej działał na podstawie i w granicach prawa uwzględniając konstytucyjną zasadę zrównoważonego rozwoju, która została skonkretyzowana w u.z.p.p.r.

Zgodnie z art. 2 u.z.p.p.r., przez politykę rozwoju rozumie się zespół wzajemnie powiązanych działań podejmowanych i realizowanych w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Wskazany przepis definiujący cel polityki rozwoju nie pozwala na przyjęcie, że wniosek o dofinansowanie nie spełniający kryteriów wyboru projektów do dofinansowania ogłoszonych w trybie art. 29 ust. 1 i 2 pkt 6 u.z.p.p.r. powinien zostać oceniony jako projekt podlegający dofinansowaniu z powodu pozycji wnioskodawcy na lokalnym rynku zatrudnienia (zob.: wyrok NSA z 6 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 433/10, Lex nr 596818).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 204 pkt 1 p.p.s.a