Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3380/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p.a., oraz art. 18, art. 23 § 5 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.e.a., Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]) wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w związku z nieuiszczeniem przez B. i R.J. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął egzekucję administracyjną do majątku R.J. (Skarżącego w niniejszej sprawie), dokonując w dniu 17 listopada 2004 r. zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] w G., zawiadomieniem nr [...].

W związku ze zgłoszonymi zarzutami w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. wstrzymał postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego do czasu rozpatrzenia zarzutu. Jednocześnie w dniu [...] grudnia 2004 r. organ egzekucyjny uchylił ww. zajęcie rachunku bankowego, o czym zawiadomił bank oraz zobowiązanego.

Następnie na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]) wystawionych również przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w związku z nieterminowym uregulowaniem przez Skarżącego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik i listopad 1998 r., jak również na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]), Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. dokonał w dniu 27 grudnia 2004 r. zajęcia rachunku bankowego w Banku [...]. w G., zawiadomieniem nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. organ egzekucyjny wznowił z dniem 27 grudnia 2004 r. uprzednio wstrzymane do czasu rozpatrzenia wniesionych zarzutów, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]).

Skarżący pismem z dnia 30 grudnia 2004 r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w G. skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie rachunku bankowego z dnia 27 grudnia 2004 r., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że zajęcie rachunku bankowego nastąpiło z naruszeniem art. 35 § 1 u.p.e.a., ponieważ organ egzekucyjny dokonał czynności pomimo wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]). Skarżący jednocześnie poinformował, iż pismami z dnia 22 i 24 listopada 2004 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...] ([...]), a następnie pismem z dnia 30 grudnia 2004 r. wniósł ten sam środek zaskarżenia odnośnie tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]). Zaznaczył przy tym, iż na dzień składnia skargi powyższe zarzuty nie zostały jeszcze rozpatrzone.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. uznał skargę za uzasadnioną w części dotyczącej nieprawidłowego zajęcia rachunku bankowego dokonanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]) i uchylił zaskarżoną czynność w tym zakresie. W pozostałej części uznał skargę za nieuzasadnioną.

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części oddalającej skargę i w tym zakresie wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podniósł, że zaskarżone postanowienie narusza art. 124 § 1 k.p.a. w związku z art. 17 § 1, art. 18 i art. 54 u.p.e.a., na skutek bezzasadnego oddalenia skargi w zakresie dotyczącym zajęcia rachunku bankowego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]).

W ocenie Skarżącego postanowienie wydane zostało ponadto naruszeniem art. 35 § 1 u.p.e.a., gdyż dokonanie zajęcia rachunku bankowego nastąpiło w okresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Skarżący zwrócił również uwagę na naruszenie art. 80 u.p.e.a. oraz art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a.

Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne, przewidzianej w art. 54 u.p.e.a., można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. wstrzymał postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]) do czasu rozpoznania wniesionych przez Skarżącego zarzutów. Zgodnie z ustawową definicją wstrzymania postępowania egzekucyjnego, określoną w art. 1a pkt 16 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, instytucja ta polega na wstrzymaniu wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych, oraz na niepodejmowaniu nowych środków egzekucyjnych. Ponieważ zarzuty dotyczące ww. tytułu wykonawczego na dzień dokonywania czynności zajęcia rachunku bankowego nie były jeszcze merytorycznie rozpoznane, organ egzekucyjny nieprawidłowo postąpił wznawiając wstrzymane postępowanie, bowiem przyczyna wstrzymania nadal istniała. Zdaniem Ministra Finansów dokonanie zajęcia rachunku bankowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]) było nieprawidłowe. Zatem organ nadzoru właściwie uznał skargę w tej części za zasadną.

Minister Finansów nie podzielił twierdzeń Skarżącego, że powinna zostać uchylona cała czynność zajęcia rachunku bankowego, a więc także odnośnie tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]). Wzór zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, który określony został w załączniku nr 16 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137 poz. 1541 ze zm.), jednoznacznie wskazuje, iż na podstawie jednego zawiadomienia o zajęciu można dokonać zajęcia wierzytelności na poczet jednego lub kilku tytułów wykonawczych wystawionych przez jednego wierzyciela lub też kilku wierzycieli. Przyjęcie założenia, iż czynność egzekucyjna winna podlegać uchyleniu w całości w każdym przypadku wstrzymania realizacji lub wycofania z obiegu prawnego jednego z tytułów wykonawczych objętych zajęciem, godziłoby w interesy wierzyciela, a co za tym idzie w samą istotę postępowania egzekucyjnego.

Minister Finansów nie uznał również zarzutu naruszenia art. 80 u.p.e.a. w związku z dokonaniem zajęcia rachunku bankowego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]). Czynność zajęcia rachunku bankowego dokonana została prawidłowo i zgodnie z treścią ww. przepisu. Zawiadomienie o zajęciu zostało prawidłowo doręczone zarówno bankowi jak i zobowiązanemu, ponadto wraz z zawiadomieniem zobowiązanemu przesłane zostały odpisy tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]). Natomiast kwoty należności jakie wykazane zostały w zawiadomieniu o zajęciu miały swoje odzwierciedlenie w treści tytułów wykonawczych, przekazanych organowi egzekucyjnemu, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez wierzyciela. Organ egzekucyjny zbadał także ww. tytuły wykonawcze pod względem formalnym, stwierdzając, iż odpowiadają one wymogom przewidzianym w art. 27 u.p.e.a., a także że należność objęta tymi tytułami podlega egzekucji administracyjnej.

Za nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., poprzez błędne uzasadnienie prawne rozstrzygnięcia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji wyczerpująco wyjaśnił bowiem podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, przy czym nie ograniczył się jedynie do powołania konkretnego przepisu, lecz zawarł także umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa i wykazał związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy art. 138 § l pkt l w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G., mimo że organ nadzoru bezzasadnie oddalił skargę na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. W ocenie Skarżącego Minister Finansów nie uwzględnił, iż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 124 § l i § 2 k.p.a w związku z art. 17 § l, art. 18 i art. 54 u.p.e.a.

Skarżący wskazał, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zostało dokonane na podstawie jednego zawiadomienia z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...]. W treści zawiadomienia organ egzekucyjny wskazał trzy tytuły wykonawcze: [...],[...] i [...]. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie tych tytułów wykonawczych stanowi jedną czynność egzekucyjna. Uznanie skargi za uzasadnioną w części dotyczącej tytułu wykonawczego [...] powinno skutkować uchyleniem tej czynności również w odniesieniu do tytułów wykonawczych [...] ([...]) i [...] ([...]).

W ocenie wnoszącego skargę postanowienie Ministra Finansów narusza również przepisy art. 138 § l pkt l w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 18 i art. 35 § l u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G., mimo że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. nastąpiło w okresie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2004 r. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 35 § l u.p.e.a., oznacza wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych oraz niepodejmowanie nowych środków egzekucyjnych.

W ocenie Skarżącego zaskarżone postanowienie narusza również art. 138 § l pkt l w związku z art. 144 k.p.a. oraz w związku z art. 18 i art. 89 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G., mimo że organ egzekucyjny tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nieprawidłowo zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z mojego rachunku bankowego. Skarżący jest zdania, że zawiadomienie o dokonaniu zajęcia jest błędne. W treści zawiadomienia pod poz. 3 został wskazany tytuł wykonawczy [...] ([...]), który nie mógł być w dacie sporządzenia zawiadomienia podstawą czynności egzekucyjnych, gdyż prowadzenie egzekucji administracyjnej było wstrzymane. Poza tym kwota zajęcia wskazana w zawiadomieniu z dnia 27 grudnia 2004 r. nr [...] jest zawyżona, co wynikało tylko i wyłącznie z błędnego sporządzenia tego dokumentu.

Skarżący dodatkowo podniósł, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3, art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne uzasadnienie. Organ odwoławczy błędnie bowiem przyjął w uzasadnieniu, iż zaistniały podstawy od oddalenia skargi w całości.

Odpowiadając na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego ani prawa postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Rozstrzygnięcia poddane kontroli Sądu w niniejszej sprawie podjęte zostały na skutek złożenia przez Skarżącego skargi na czynności egzekucyjne, a mianowicie zajęcie rachunku. O zasadności tej skargi, a w rezultacie prawidłowości dokonania zakwestionowanych przez Skarżącego czynności egzekucyjnych, orzekał Dyrektor Izby Skarbowej, a następnie Minister Finansów.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Skarga na czynność egzekucyjną jest więc instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy zaś kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (organu podatkowego) egzekwuje należność (zobowiązanie podatkowe) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. Rozpoznając zatem sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego należało ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]), nie naruszył art. 80 u.p.e.a.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że zawiadomienie o zajęciu zostało prawidłowo doręczone zarówno bankowi jak i zobowiązanemu, ponadto wraz z zawiadomieniem zobowiązanemu przesłane zostały odpisy tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]). Kwoty należności jakie wykazane zostały w zawiadomieniach o zajęciu miały swoje odzwierciedlenie w treści tytułów wykonawczych, przekazanych organowi egzekucyjnemu, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez wierzyciela, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.

Należy przy tym zwrócić uwagę, iż w świetle art. 29 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, bada natomiast z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej należności objętej tym tytułem oraz sam tytuł wykonawczy pod względem formalnym, tzn. czy zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Zdaniem Sądu organ egzekucyjny uczynił zadość tym wymaganiom. Prawidłowo zbadał tytuły wykonawcze pod względem formalnym i stwierdził, iż odpowiadają one wymogom art. 27 u.p.e.a., a także że należność objęta tymi tytułami podlega egzekucji administracyjnej. Na dzień dokonania zaskarżonych czynności wierzyciel nie zweryfikował wysokości swojego roszczenia. Mając powyższe na względzie za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 80 u.p.e.a.

Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skargi nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego w kwestii naruszenia art. 35 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w G., a za nim Minister Finansów, prawidłowo uznały skargę R.J. za uzasadnioną w części dotyczącej nieprawidłowego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]). Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. wstrzymał postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego do czasu rozpoznania wniesionych przez Skarżącego zarzutów. Stosownie do treści art. 1a pkt 16 u.p.e.a., przez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego rozumie się wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych, oraz niepodejmowanie nowych środków egzekucyjnych. Z uwagi na to, że zarzuty dotyczące ww. tytułu wykonawczego na dzień dokonywania czynności zajęcia wierzytelności nie były jeszcze merytorycznie rozpoznane, organ egzekucyjny nieprawidłowo postąpił wznawiając wstrzymane postępowanie, bowiem przyczyna wstrzymania nadal istniała. W konsekwencji nieprawidłowe było, w świetle przytoczonej definicji wstrzymania postępowania, dokonanie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela przy tym pogląd Ministra Finansów odnośnie braku możliwości uchylenia całej czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a więc także odnośnie tytułów wykonawczych nr [...] ([...]) i [...] ([...]), o co wnosił Skarżący. Zgodnie z treścią art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 1a pkt 12 lit. a), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, sporządzone według wzoru określonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór taki został określony w załączniku nr 16 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. nr 137 póz. 1541 ze zm.). Jednoznacznie wskazuje on, iż na podstawie jednego zawiadomienia o zajęciu można dokonać zajęcia wierzytelności na poczet jednego lub kilku tytułów wykonawczych wystawionych przez jednego wierzyciela lub też kilku wierzycieli. Przyjęcie założenia, iż czynność egzekucyjna winna podlegać uchyleniu w całości w każdym przypadku wstrzymania realizacji lub wycofania z obiegu prawnego jednego z tytułów wykonawczych objętych zawiadomieniem, godziłoby w interesy wierzyciela, a co za tym idzie w samą istotę postępowania egzekucyjnego. Pogląd taki nie znajduje też uzasadnienia w powołanym wyżej art. 67 § 1 u.p.e.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. wyjaśnić należy, że przepis ten zakreśla granice działania organu II instancji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, do czego uprawnia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja organu I instancji jest decyzją prawidłową z punktu widzenia zgodności z prawem, jeżeli natomiast rozstrzygnięcie jest wadliwe, organ odwoławczy obowiązany jest wadliwość tę usunąć, co wynika z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do treści 144 k.p.a. przepis art. 138 k.p.a. znajduje zastosowanie w przypadku postanowień. Minister Finansów uznając, że postanowienie organu I instancji jest prawidłowe z punktu widzenia zgodności z prawem, obowiązany był zastosować rozstrzygnięcie zawarte w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. W myśl art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Mający w tym przypadku zastosowanie, z racji odesłania zawartego w art. 126 k.p.a., przepis art. 107 § 3 k.p.a. nakazuje, iż uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodem odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu wyjaśniono podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, przy czym nie ograniczono się jedynie do powołania konkretnego przepisu, lecz zawarto także umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa i wykazano związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.