Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1785/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 368
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego. oddala skargę


UZASADNIENIE

J. C. pismem z dnia [...] zwrócił się do Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, z wnioskiem o wyrażenie zgody na zwrot kosztów za wynajem kwatery.

Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...], nr [...] stwierdził, że J. C. świadczenie to nie przysługuje. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] przydzielona została J. C. osobna kwatera stała położona w [...] przy ul. [...], która przyjął on [...]. Jednak w dniu [...] J. C. kwaterę tą przekazał do dyspozycji WAM. Skoro więc organ przydzielił stronie odpowiednią osobną kwaterę stałą, to tym samym wyeliminowana została jedna z niezbędnych przesłanek do uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 66, poz. 433 z późn. zm.), świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje tylko wówczas, gdy Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie może przydzielić żołnierzowi zawodowemu odpowiedniej kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania z rodziną.

W odwołaniu od tej decyzji J. C. podniósł, że zakażona decyzja została wydana z naruszeniem art. 49 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Świadczenie finansowe na pokrycie kosztów najmu lokalu winno mu być przyznane, bowiem stosownie do treści art. 49 ust. 2, przedłożył umowę najmu oraz w dniu [...] zwolnił zajmowaną kwaterę i przekazał ją do dyspozycji WAM , spełniając zatem warunki przyznania świadczenia.

Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej , decyzja z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w całości podzielił argumentację przedstawioną przez Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uznając, że w garnizonie [...] istniała możliwość przydzielenia odwołującemu się kwatery. Jedną z nich zajmował przez [...] dni, a w pozostałych przypadkach odmówił ich przyjęcia. Biorąc pod uwagę fakt, że świadczenie na najem przysługuje w sytuacji, gdy Agencja nie może przydzielić odpowiedniej kwatery, w przypadku J. C. brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia, ze względu na istniejące możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w garnizonie w którym pełni służbę.

J. C. złożył na tą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie podtrzymując zarzuty przedstawione w odwołaniu.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący oświadczył, że w [...] złożył wniosek o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery stałej. Natomiast wniosek o przydzielenie kwatery stałej z dnia [...] złożył ze względu na sugestię organu Agencji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt SA/Sz 379/2001 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy obu instancji rozpatrując wniosek skarżącego z dnia [...] o przydzielenie kwatery oraz o wypłatę świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu, z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., nie wyjaśniły i jednoznacznie nie ustaliły, czy skarżący domagał się wypłaty świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie najmu lokalu do czasu przydziału kolejnej kwatery, czy też do czasu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery.

Rozpatrując ponownie wniosek J. C. Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej , decyzją z dnia [...], nr [...], w oparciu o art. 49 ust. 5 i art. 48 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, odmówił wypłaty świadczenia umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu. Uzasadniając swe stanowisko wskazał m.in., że dnia [...] J. C. złożył wniosek o zwrot kosztów najmu i przestawił umowę na wynajęty lokal mieszkalny w [...] przy ul. [...], zawartą w dniu [....] na czas określony z mocą obowiązującą od dnia [...] do [...]. W dniu [...], na mocy umowy z dnia [...], nr [...], został J. C. wypłacony ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery. Ponadto, kwaterę przy ul. [...] w [...], przydzieloną przez wojskowy organ kwaterunkowy, znajdującą się obecnie w zasobach Gminy [...], J. C. zdał do dyspozycji w dniu [...]. Rozpatrując ponownie wniosek, wystąpiono do J. C. o dostarczenie zgody Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] na dojazdy z miejsca zamieszkania, tj. z [...]do miejsca pełnienia służby w [...] w okresie od [...] do [...]. J. C. zgody takiej nie przedłożył. W tym stanie rzeczy należało odmówić J. C. wypłaty świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] za okres od [...] do [...].

W złożonym od tej decyzji odwołaniu J. C. podniósł, że jako jedyny racjonalny motyw jej podjęcia wskazano nieprzedłożenie zgody Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] na dojazdy z [...] do miejsca pełnienia służy [...], który to obowiązek miał rzekomo wynikać z art. 48 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Uznając ten argument za pozbawiony postawy prawnej stwierdził, że nie domagał się on wypłaty zwrotu kosztów dojazdu, lecz świadczenia finansowego przewidzianego w art. 49 w/w ustawy.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu dokonanego rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące okoliczności.

J. C. – żołnierz zawodowy służby stałej został przeniesiony z miejscowości [...] do pełnienia służby w miejscowości [...]. W miejscowości [...], tj. miejscowości pobliskiej w stosunku do [...] miał zrealizowane swoje prawo do kwatery poprzez przydział kwatery przy ul. [...]. Przydzielona kwatera w [...] nie utraciła statusu kwatery w związku z przekazaniem jej do zasobu mieszkaniowego Gminy [...]. Nadto organ zauważył, że realizacja prawa do kwatery odwołującego się w [...] była realizowania pięciokrotnie. Ostatnią przydzieloną kwaterę położoną w [...] przy ul. [...] J. C. przyjął w dniu [...] a następnie zwolnił do dyspozycji WAM w dniu [...].

Do czasu zaspokojenia prawa do kwatery, które nastąpiło w dniu [...] poprzez wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, J. C. miał prawo otrzymać świadczenie finansowe na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego. Odwołujący się nie wynajął jednak mieszkania w miejscowości pełnienia służby w [...] aby zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe do czasu zrealizowania prawa do kwatery, lecz podnajął lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej w [...], w której miał już zrealizowane prawo do kwatery poprzez przydział kwatery i tą kwaterę zajmował.

Skoro świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego ma na celu zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych do czasu zrealizowania prawa do kwatery, to potrzeby mieszkaniowe J. C. nie były zaspokojone w [...] a w [...]. Jeżeli J. C. zamieszkiwał w wynajętym lokalu mieszkalnym w innej miejscowości niż miejsce pełnienia służby i musiał dojeżdżać do miejscowości w której stale pełnił służbę, tj. do [...], to stosownie do treści art. 48 ust. 1 zobowiązany był otrzymać zgodę dowódcy jednostki wojskowej na zamieszkanie w innej miejscowości.

J. C. wniósł na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie zarzucając jej niezgodność z prawem żądając jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącego, spełnił on oba warunki do uzyskania świadczenia określone w art. 49 ust. 2 ustawy, tj. zawał stosowną umowę najmu, którą przestawił Agencji, a nadto zwolnił dotychczas zajmowaną kwaterę. Co to terminu tej ostatniej czynności brak jest przeciwwskazań, aby określono ją na dzień [...]. Powołanie się w decyzjach na brak zgody dowódcy jednostki wojskowej na zamieszkiwanie w innej miejscowości pomija, iż zgoda ta jest potrzebna jedynie przy rozpatrywaniu kwestii zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości pełnienia służby. Skarżący o zwrot owych kosztów nie wnosił i nie ma to żadnego wpływu na jego uprawnienie do świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego na podstawie art. 49 ustawy. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, jakoby świadczenie na pokrycie kosztów najmu przysługiwałoby mu, gdyby wynajął lokal mieszkalny w [...], a nie w [...]. Teza ta nie znajduje bowiem uzasadnienia w przepisach prawa.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dokonana według kryterium zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego doprowadziła do stwierdzenia, że nie narusza ona prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą".

Po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt SA/Sz 379/2001 J. C., pomimo uzyskania ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery stałej podtrzymał wniosek o przyznanie świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów lokalu mieszkalnego, który obejmować miał okres od [...] do [...]. Zakres żądania skarżącego został zatem ostatecznie sprecyzowany i prawidłowo przez organy ustalony.

Zasadnicze rozbieżności, które legły u podstaw powstałego między stronami sporu, zarysowały się nie tyle na tle odmiennej oceny stanu faktycznego lecz wykładni przepisów ustawy w zakresie umożliwiającym przyznania żołnierzowi zawodowemu świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego.

Postępowanie interpretacyjne w fazie rekonstrukcyjnej prowadzić winno do ustalenia sensu norm w danym akcie (przepisie) wyrażonych.

Jedynie prawidłowo przeprowadzony proces wykładni w fazie percepcyjnej poszczególnych przepisów ustawy umożliwia wyciągnięcie właściwych wniosków w odniesieniu do całej instytucji, którą przepisy te regulują.

Art. 22 ust. 1 ustawy statuuje zasadę, wedle której, prawo do kwatery przysługuje żołnierzowi zawodowemu od dnia powołania go do czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała.

Realizacja prawa do kwatery następuje na wniosek żołnierza zawodowego w rozumieniu w art. 22 ust. 1 i 3, jak również osób wymienionych w art. 23 ust. 1 i 3, przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (art. 24 ust. 1 ustawy). W tym zakresie żołnierz zawodowy, na co zwrócił uwagę Sąd w wyroku z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt SA/Sz 379/2001, może wybrać formę realizacji prawa do kwatery. Przy czym uzyskanie przydziału do kwatery nie pozbawia żołnierza w przyszłości prawa do złożenia wniosku o wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z uzyskanej kwatery. Otrzymanie zaś tego ekwiwalentu powoduje utratę prawa do kwatery.

W myśl art. 24 ust. 2 ustawy, do czasu realizacji prawa do kwatery (tj. do momentu przydziału kwatery albo wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery) żołnierz zawodowy otrzymuje świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy albo zakwaterowanie tymczasowe w budynkach lub kwaterach będących w zasobach Agencji. A contrario, przydział kwatery albo wypłacenie wskazanego ekwiwalentu uniemożliwia przyznanie świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego albo zakwaterowanie tymczasowe.

Skarżący konsekwentnie prezentuje stanowisko, zgodnie z którym, zasadność swego żądania wypłaty świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego wywodzi z treści art. 49 ust. 2 ustawy. Jednocześnie odrzuca pogląd organu, który wskazuje, że obowiązek przyznania tego świadczenia uzależniony jest od zaistnienia sytuacji określonej w art. 49 ust. 1 ustawy.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego w tym zakresie nie zasługuje na aprobatę.

Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy, prawo do świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej posiadającemu członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej mu powierzchni mieszkalnej kwatery, jeżeli Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie może mu przydzielić odpowiedniej kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania z rodziną.

Stosownie do art. 49 ust. 2 ustawy, warunkiem przyznania świadczenia finansowego jest zawarcie umowy najmu lokalu z właścicielem lub umowy podnajmu z najemcą i zwolnienie przez żołnierza zawodowego dotychczas zajmowanej kwatery, jeżeli ją posiada.

Analiza treści zawartych w art. 49 ust. 1 i 2, w zw. z przywołanym wcześniej art. 24 ustawy, prowadzi do wniosku, że prawidłowe odtworzenie ich znaczenia może nastąpić tylko przy łącznym odczytaniu i zrozumieniu ich treści. Przemawiają za tym zasady wykładni i systematyki obowiązujące zarówno w ramach całej ustawy jak i poszczególnych jego przepisów, w tym przypadku art. 49 ustawy.

Art. 49 konkretyzuje warunki realizacji przepisu art. 24 ust. 2, regulując przesłanki uzyskania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego. W pkt 1 ust. 1 art. 49 ustawodawca określił stan faktyczny rodzący prawo do uzyskania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego. Prawo to powstaje w sytuacji, gdy Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie może przydzielić żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej odpowiedniej kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania z rodziną.

Z kolei realizacja tego prawa, polegająca na przyznaniu świadczenia finansowego, jest uzależniona od spełnienia przez zainteresowanego warunków określonych w art. 49 ust. 2, tj.

1) zawarcia umowy najmu lokalu z właścicielem lub umowy podnajmu z najemcą,

2) zwolnienia przez żołnierza zawodowego dotychczas zajmowanej kwatery, jeżeli ją posiada.

Innymi słowy rzecz ujmując, brak możliwości po stronie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przydzielenia żołnierzowi zawodowemu odpowiedniej kwatery (lub tymczasowego zakwaterowania z rodziną) wywołuje ten skutek, że w przypadku gdy zainteresowany przedłoży umowę najmu lokalu mieszkalnego oraz zwolni dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli ją posiadał (np. w innym garnizonie), to Agencja zobowiązana jest przyznać świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarżący wniosek o przydzielenie osobnej kwatery stałej złożył dnia [...]. W efekcie realizacji tego wniosku Wojskowa Agencja Mieszkaniowa przydzielała mu w [...] następujące kwatery:

- decyzją z dnia [...] przy ul. [...],

- decyzją z dnia [...] przy ul. [...],

- decyzją z dnia [...] przy ul. [...],

- decyzją z dnia [...] przy ul. [...]

W między czasie, w dniu [...] skarżącemu zaproponowano również przydział kwatery przy ul. [...] w [...].

W takim stanie rzeczy nie sposób przyjąć, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa nie była w stanie zapewnić skarżącemu odpowiedniej kwatery. Przy czym przez odpowiednią kwaterę należy rozumieć kwaterę odpowiadającą powierzchni mieszkalnej w stosunku do posiadanych uprawnień oraz spełniającą odpowiednie warunki techniczne i sanitarne. Inne, pozaprawne przesłanki - subiektywne odczucia żołnierza w tym zakresie, nie mogą prowadzić do uznania, że przydzielona kwatera jest nieodpowiednia.

Pomimo, iż wskazywane wyżej kwatery były z formalnego punktu widzenia odpowiednie, J. C. odmówił ich przyjęcia. Z proponowanego przydziału kwatery przy ul. [...] zrezygnował, zaś przydzieloną kwaterę przy ul. [...] zdał po [...] dniach od jej przyjęcia.

Skoro zatem Wojskowa Agencja Mieszkaniowa dysponowała odpowiednimi kwaterami i proponowała – przydzielała je skarżącemu, to nie można uznać, że nie była w stanie zapewnić skarżącemu odpowiedniej kwatery. W związku z powyższym po stronie skarżącego nie mogło powstać skuteczne prawo - roszczenie w stosunku do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wypłaty świadczenia na pokrycie kosztów wynajmu lokalu. Prawo do takiego roszczenia mogło powstać jedynie w sytuacji braku po stronie Agencji odpowiedniej kwatery dla zainteresowanego.

Za chybione należało uznać te wywody skargi, które wskazują na powstanie po stronie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej obowiązku wypłaty przedmiotowego świadczenia wyłącznie przy spełnieniu przesłanek wynikających z art. 49 ust. 2 ustawy. Wybiórcze powołanie się na treść ust. 2 art. 49 w oderwaniu go od postanowień ust. 1 tego artykułu, stało w kolizji z podstawowymi regułami wykładni prowadząc do wyciągnięcia niewłaściwych wniosków.

Z przepisów ustawy oraz aktów wykonawczy wynika, że na żołnierzu zawodowym nie ciąży obowiązek przyjęcia proponowanej mu przez Wojskową Agencję Mieszkaniową kwatery stałej, nawet spełniającej wszystkie stawiane jej prawem wymagania. Przyjęcie, odmowa przyjęcia lub rezygnacja z kwatery poprzez jej zdanie, stanowi wyraz swobodnej decyzji żołnierza zawodowego, który według własnego uznania decyduje, czy zaproponowana kwatera jest mu niezbędna, czy odpowiada jego indywidualnym oczekiwaniom itp. Jednakże w sytuacji, gdy żołnierz zawodowy dokona takiego wyboru wyrazem którego jest odmowa przyjęcia kwatery lub rezygnacja połączona ze zdaniem przydzielonej mu kwatery, traci on wówczas uprawnienie do żądania wypłaty świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze, nie do zaakceptowania jest prezentowana przez skarżącego teza, że jego samodzielna decyzja o rezygnacji z przydzielonej kwatery i zamieszkanie w wynajętym lokalu mieszkalnym obliguje Wojskową Agencję Mieszkaniową, a w konsekwencji Skarb Państwa, do ponoszenia kosztów związanych z wypłatą świadczenia na pokrycie kosztów najmu takiego lokalu.

Dla porządku prawnego, odnosząc się do formułowanego przez organy żądania dostarczenia przez skarżącego zgody dowódcy jednostki wojskowej na zamieszkanie w innej miejscowości i powołanie się w tym zakresie na art. 48 ust. 1 ustawy, należy stwierdzić, że żądanie to w postępowaniu którego przedmiotem było uzyskanie świadczenia na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, było nieuzasadnione. Przywołany przepis art. 48 ust. 1 ustawy, a w szczególności zgoda dowódcy jednostki wojskowej na zamieszkanie w innej miejscowości miałaby znaczenie, gdyby skarżący wnioskował o zwrot kosztów przejazdu, a o takowe w niniejszej sprawie nie wnosił.

Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skoro zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania J. C. świadczenia na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego było zgodne z prawem, skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).