Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 379/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 58 § 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Rada Gminy w dniu 6 września 2005 r. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., terenów leśnych i zalesień ([...] ze zm.; dalej także: "plan miejscowy").

Uchwałę tę zaskarżył M. B., kwestionując zgodność z prawem § 39 uchwały, w którym ustalono zerową stawkę wysokości jednorazowej opłaty na rzecz gminy w przypadku sprzedaży nieruchomości objętych planem. Zdaniem skarżącego, zapis ten narusza art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.), albowiem pozostaje w sprzeczności z wynikającym z tych przepisów obowiązkiem pobierania renty planistycznej. Skarżący wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości objętej zapisami uchwały.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B., reprezentujący Gminę, wniósł o odrzucenie skargi – z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego bądź o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.; dalej także: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skargę na uchwałę rady gminy w tym trybie może zatem wnieść wyłącznie ta osoba, której interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 186).

Oceniając dopuszczalność skargi, stwierdzić należy, że skarżący wyczerpał określony w powyższym przepisie tryb wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa i z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") wniósł skargę do Sądu.

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał jednak, że kwestionowany przez niego zapis zaskarżonej uchwały naruszał jego interes prawny, w rozumieniu powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g.

Wskazać trzeba, że wskazany przepis jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 50 P.p.s.a., określającego podmioty, którym przysługuje legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z brzmienia art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że uprawnienie lub interes prawny musi istnieć po stronie skarżącego przed podjęciem przez radę gminy uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaś skarżący ma obowiązek wykazać, że uchwała ta narusza przysługujące mu prawo. Brak wykazania interesu prawnego po stronie skarżącego skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy, nie zostały naruszone, stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Poza sporem jest, że skarżący jest właścicielem działki nr ewid. [...], w miejscowości H., w gminie B., położonej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą.

Podkreślić trzeba, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej skutecznie może zaskarżyć jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Badając niniejszą skargę stwierdzić należy, że skarżący w zasadzie nie podnosił argumentów wskazujących na naruszenie swojego interesu prawnego. Podniósł ogólnie, że kwestionowany przez niego § 39 zaskarżonej uchwały narusza powołane wyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co więcej, trudno uznać, by ustalając zerową stawkę jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w związku z uchwaleniem planu miejscowego, rada gminy mogła w jakikolwiek sposób naruszyć prawnie chroniony interes prawny skarżącego, jako właściciela nieruchomości, objętej zapisami planu.

Należy bowiem mieć na względzie, że przez interes prawny rozumie się bowiem istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżoną uchwałą. Naruszenie zaś interesu prawnego lub uprawnienia ma miejsce, gdy skarżącemu kwestionowanym aktem zostaje odebrane lub ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, względnie zostanie nałożony nowy lub też zmieniony ciążący dotychczas obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że nie wystarczy posiadanie interesu faktycznego, a nawet interesu prawnego (jeśli nie jest naruszony), by skutecznie wnieść skargę na uchwałę. Wykazanie naruszonego interesu prawnego musi się wiązać ze wskazaniem konkretnego naruszonego interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego, przy czym nie może to być interes przyszły i niepewny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., II OSK 1736/09).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.

W związku z tym, że odrzucenie skargi nastąpiło na rozprawie, Sąd nie miał podstaw do orzeczenia zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.