Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2413/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego i ustalenie opłaty za jego używanie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza do Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz J. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniesionego przez Panią J. C., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą J. C. [...] "[...]" J. C., z siedzibą w [...] (skarżąca, strona), od decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...], wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazującej rejestrację jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 210,00 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2016 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym pod adresem [...],[...][...], zajmowanym przez Panią J. C.. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani G. M. - pracownika. W jej wyniku w lokalu (na zapleczu) ujawniono jeden odbiornik radiofoniczny marki PHILIPS, który podczas kontroli był uruchomiony i odbierał program Radio ZET. W protokole kontroli wskazano, że okres używania odbiornika w tym lokalu wynosił dwa miesiące i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pani G. M.. W protokole odnotowano ponadto brak możliwości wykonania zdjęcia radia. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz Panią G. M..

W dniu [...] czerwca 2016 r., organ zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego. Jednocześnie zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się w trakcie postępowania co do zebranych dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań.

W dniu [...] sierpnia 2016 r., organ I instancji - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., wydał decyzję Nr [...], nakazującą rejestrację jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz ustalającą opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 210,00 zł (słownie: dwieście dziesięć zł 00/100). Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2016 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., w którym zwróciła się o jej uchylenie. Oświadczyła, że decyzja jest błędna, gdyż lokal, w którym ujawniono odbiornik nie jest jej własnością lecz jest zajmowany na podstawie najmu. Odbiornik radiofoniczny stanowi prywatną własność pracownicy, która przyniosła go na własne potrzeby wbrew obowiązującemu zakazowi. Zdaniem Strony fakt, iż nie jest i nie była posiadaczką przedmiotowego odbiornika, wyłącza jej odpowiedzialność z tytułu niepłacenia opłaty abonamentowej.

Odwołanie zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Wskazaną na wstępie decyzją organ II instancji utrzymał w mocy przedmiotowe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że:

Zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest minister właściwy do spraw łączności. Działem administracji rządowej - łączność, zgodnie z treścią § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Budownictwa zmienionego rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Budownictwa (Dz. U. poz. 2094) kieruje Minister Infrastruktury i Budownictwa.

Następnie organ przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o opłatach abonamentowych. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik. Zgodnie z art. 2 tejże ustawy wyjątek od tej zasady dotyczy m.in. osób fizycznych, które uiszczają tylko jedną opłatę abonamentową niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych w gospodarstwie domowym.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie.

W przedmiotowej sprawie odbiornik radiofoniczny używany był przez dwa miesiące przed przeprowadzeniem kontroli, co oznacza, że Strona używała niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego przez okres przekraczający wyznaczony przepisami prawa termin na jego rejestrację.

Strona odwołując się od decyzji poinformowała, że nie jest właścicielem lokalu zajmowanego na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ani ujawnionego podczas kontroli odbiornika radiofonicznego. Jej zdaniem nie jest zatem zasadne dokonanie przez nią rejestracji odbiornika znajdującego się w tym lokalu. Odnosząc się do powyższych wyjaśnień organ podkreślił, że "posiadanie" w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone jako stan faktyczny, w oderwaniu od prawa własności. Dla ustalenia obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych nie jest zatem istotne, kto jest rzeczywistym ich właścicielem, lecz kto jest ich potencjalnym użytkownikiem. Biorąc pod uwagę, że w/w ustawa wiąże obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z faktem ich używania w określonym miejscu, w żaden sposób nie odnosząc się do kwestii prawa własności nad lokalem czy samochodem służbowym, nie ma także żadnych podstaw, aby forma władztwa nad lokalem, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza (własność, dzierżawa, najem itp.), miała jakikolwiek wpływ na obowiązki Strony wynikające bezpośrednio z ustawy o opłatach abonamentowych. Zatem do nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 ww. ustawy wystarczające jest wskazanie, iż odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowanym przez przedsiębiorcę.

Organ lI instancji wskazał, że to pracodawca będący przedsiębiorcą ponosi odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z miejscem pracy i to na nim spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w nim odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Jeżeli nie zamierza wyposażyć zakładu pracy w odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, powinien w sposób jednoznaczny zakazać pracownikom ich używania, ewentualnie zezwolić na ich używanie, lecz zobowiązać pracownika do rejestracji odbiorników na adres zakładu pracy i przechowywania dowodów rejestracji na wypadek kontroli. Powyższe stanowisko potwierdzone jest orzecznictwem sądów powszechnych. W tym duchu wypowiedział się m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1184/08, LEX 549106).

Mając powyższe na uwadze organ wyjaśnił, że w jego ocenie, Strona, zajmująca lokal, w którym znajduje się odbiornik radiofoniczny, będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zobowiązana jest do jego rejestracji. Oznacza to również, że w przypadku naruszenia przepisów ustawy o opłatach abonamentowych w miejscu pracy zdjęcie odpowiedzialności z przedsiębiorcy jest możliwe, jeżeli dowiedzie on, że z należytą starannością podjął działania w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ustawy, a ewentualne naruszenie spowodowane jest świadomym działaniem jego pracowników. Strona twierdzi, że poinformowała pracowników o zakazie używania niezarejestrowanych odbiorników w miejscu pracy, lecz nie wskazała formy, w jakiej to uczyniła, ani też nie podała żadnych dowodów lub okoliczności potwierdzających wydanie takiego zakazu w sposób, który zapewnia pracodawcy możliwości egzekwowania zakazu i wyciągnięcia konsekwencji w przypadku jego złamania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły zatem przesłanki uzasadniające zdjęcie ze Strony odpowiedzialności za naruszenie ustawy o opłatach abonamentowych.

Na zakończenie organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, iż Strona używa niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tejże opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy. Opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Skargę na powyższą decyzję i decyzje organu I instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca. Domagała się ich uchylenia i umorzenia postępowania.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik w postaci zaniechania dokonania wyczerpujących ustaleń w zakresie stanu faktycznego, leżącego u podstaw wydania w/w decyzji, a w szczególności błędnego przyjęcia, że nie podjęła żadnych środków w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ustawy, w konsekwencji czego poniosła odpowiedzialność za naruszenie przepisów przez swoich pracowników.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że osoby kontrolujące zaniechały dokonania niezbędnych ustaleń z pracownicą korzystającą z odbiornika bez mojego zezwolenia. Nic nie stało na przeszkodzie ku temu, aby ustalić to w bezpośredniej rozmowie i sporządzić na tą okoliczność stosowny protokół.

W załączeniu złożyła kopię informacji dodatkowej do umowy o pracę - z treści tego dokumentu wynika jednoznaczny zakaz korzystania z radioodbiorników oraz dodatkowo oświadczenie swojej pracownicy, potwierdzające, iż korzystanie przez nią z radioodbiornika miało miejsce wbrew jej poleceniom. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że:

Odnosząc się do zarzutów Skarżącej należy podnieść, że Skarżąca istotnie w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazała, że pracownica przyniosła ujawniony radioodbiornik "wbrew obowiązującemu zakazowi" co pozwala domniemywać, że w przedsiębiorstwie Skarżącej taki zakaz obowiązuje. Organ jednocześnie podkreślił, że choć jest to zasadniczy dowód w sprawie, zwalniający z odpowiedzialność, to Skarżąca nie przedstawiała go na etapie postępowania administracyjnego, pomimo że był w posiadaniu Skarżącej wnosząc po dacie jego sporządzenia (tj. 1 luty 2014 r.) oraz że miała do niego łatwy dostęp (akta pracownicze). Dopiero do skargi do WSA Skarżąca załączyła Informację dodatkową do umowy o pracę oraz oświadczenie pracownicy biorącej udział w kontroli. W ocenie organu takie postępowanie Skarżącej rodzi uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości załączonych do skargi dokumentów, w szczególności w kontekście daty sporządzenia Informacji i zbieżności jej treści z uzasadnieniem decyzji organu II instancji nr [...].

Mając na względzie powyższe wątpliwości organ wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów:

- zobowiązanie Skarżącej do przedstawienia listy pracowników z okresu od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia kontroli tj. [...] lutego 2016 r. wraz z informacjami dodatkowymi do umów o pracę tych pracowników na okoliczność ustalenia, czy zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej zakaz wnoszenia na teren zakładu radioodbiorników rzeczywiście obowiązywał i czy obowiązywał wszystkich pracowników, zobowiązanie Skarżącej do przestawienia oryginału Informacji dodatkowej do umowy o pracę oraz oświadczenia pracownicy biorącej udział w kontroli tj. Pani G. M..

Powyższe wnioski dowodowe zmierzają zdaniem organu do wyjaśnienia wątpliwości czy faktycznie zakaz wnoszenia radioodbiorników obowiązywał pracowników kontrolowanej w dacie kontroli i czy obowiązywał jak twierdzi Skarżąca wszystkich pracowników oraz weryfikacje prawdziwości dokumentów dotyczących Pani G. M.. W ocenie organu powyższe wnioski dowodowe nie przyczynia się do nadmiernego przedłużenia postępowania, gdyż ich realizacja może nastąpić poprzez zobowiązanie Skarżącej do przesłania dokumentów za pośrednictwem operatora pocztowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował, zastosował oraz czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

W konsekwencji powyższej kontroli sąd uchyla zaskarżoną decyzję jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie sądowa kontrola sprowadzała się w pierwszej kolejności do przesądzenia podstawowej kwestii, to jest ustalenia, czy w niniejszej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy.

Na wstępie należy podkreślić, że skarżąca już na etapie odwołania wskazała, że ujawniony w toku kontroli odbiornik radiowy nie był jej własnością i należał do pracownicy, która wbrew obowiązującemu zakazowi przyniosła go do pracy. Skarżąca w toku całego postępowania występowała bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie natomiast z art. 8 i 9 k.p.a. organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Ponadto organy obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto organu czuwają nad tym, aby strony i inne osoby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W niniejszej sprawie już na etapie postępowania odwoławczego organ powziął wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, gdyż skarżąca zakwestionowała fakt używania w jej lokalu odbiornika radiowego wskazując, że obyło się to wbrew wyraźnemu zakazowi. Prawdą jest, że w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła na tą okoliczność żadnych dokumentów, a organ nie wezwał jej do nadesłania stosownych dowodów do czego był zobowiązany mając na uwadze treść wyżej przytoczonych przepisów k.p.a.

Również treść odpowiedzi na skargę wskazuje na wątpliwości organu co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, gdyż sam organ w trybie art. 106 § 3 k.p.a. wnosił o przeprowadzenie dowodów na tą okoliczność.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że artykuł 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Zatem gdyby taki dowód był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego nieprzeprowadzenie przez sąd i uchylenie decyzji nie mogłoby być oceniane jako naruszenie prawa procesowego, i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy (wyroki NSA z dnia: 12 stycznia 2005 r., OSK 1595/04, LEX nr 489587; 7 listopada 2014 r., I FSK 1555/13, LEX nr 1590692). Podkreślenia wymaga również fakt, że przeprowadzenie dowodów zgodnie z treścią art. 106 § 3 k.p.a. nie może spowodować nadmiernego przedłużenia postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nadmierne przedłużenie postępowania, występuje w wypadku konieczności odroczenia posiedzenia w danej sprawie.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do sformułowanych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych, należy wskazać na regulację zawartą w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Powyższa regulacja stanowi wyjątek od wynikającej z art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, zgodnie z którą sąd kontrolując legalność zaskarżonego aktu opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem wydającym zaskarżoną decyzję. To organ administracji przed wydaniem rozstrzygnięcia ma obowiązek tak przeprowadzić postępowanie dowodowe, by zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności, które umożliwiają odpowiednie załatwienie sprawy. Zastąpić organu w tym zakresie nie może sąd administracyjny, gdyż naruszałoby to konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić.

Reasumując Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełniania materiału dowodowego.

Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 237/15 z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów np. dowodu z zeznań świadka, przesłuchania stron, opinii biegłego czy też oględzin, jest niedopuszczalne. Sąd administracyjny bowiem orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Zakres postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania norm prawa do określonego stanu faktycznego. Tak więc postępowanie dowodowe i dokonywanie w jego trakcie ustaleń faktycznych przez sąd administracyjny jest dopuszczalne jedynie w powyższym zakresie. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego i dokonywać ustaleń, celem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, skład orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że Sąd administracyjny nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżonym rozstrzygnięciem. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, wnioski strony skarżącej i organu jako mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy należało oddalić. Ponieważ w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając ponownie sprawę organ wyjaśni kwestie związane z własnością przedmiotowego odbiornika radiowego, a także używaniem go wbrew zakazowi skarżącej. W tym celu organ przesłuchał Panią G. M. na okoliczność, kto był właścicielem przedmiotowego odbiornika radiowego oraz na okoliczność informacji dodatkowej do umowy o pracę z uwzględnieniem daty jej sporządzenia.

Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.