Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1780/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 166 pkt 1 art. 167 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na orzeczenie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W. orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie art. 437 § 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 187 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. 2013. 1404) utrzymał w całości w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. o uznaniu [...] J. M. – [...] Służby Celnej winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 166 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej oraz wymierzeniu mu za ten czyn kary dyscyplinarnej – nagany.

Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik Urzędu Celnego [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] J. M. - [...] Służby Celnej o to, że nie dopełnił on obowiązku zawartego w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień przyjętej do wiadomości i stosowania z dniem [...] marca 2013 r., dotyczącego natychmiastowego powiadomienia komórki kadrowej o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnym, tj. o naruszenie obowiązku służbowego funkcjonariusza celnego określonego w art. 166 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej.

W toku tego postępowania ustalono, że w dniu [...] grudnia 2013 r. w Prokuraturze Rejonowej [...] J. M. ogłoszono zarzut popełnienia w dniu [...] listopada 2012 r. czynu polegającego na przekroczeniu uprawnień funkcjonariusza publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez przyjęcie tej korzyści majątkowej, tj. czynu określonego w art. 231 § 2 K.k. w zw. z art. 228 § 1 K.k. oraz w zw. z art. 11 § 2 K.k. J. M. poinformował natomiast Wydział Kadr i Szkolenia o tym fakcie dopiero pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., które wpłynęło do Izby Celnej w W. w dniu [...] stycznia 2014 r.

W oparciu o listy obecności za m-c grudzień 2013 r. ustalono, że [...] J. M. w okresie od [...].12.2013 r. do [...].12.2013 r. pełnił służbę w dniach [...] grudnia 2013 r.

Obwiniony przesłuchany w postępowaniu dyscyplinarnym wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2013 r. prokurator przedstawił mu słownie zarzut oraz poinformował, że uzasadnienie do przedstawionego zarzutu zostanie przesłane pocztą. Jednocześnie prokurator poinformował go, że nie musi informować o fakcie wszczęcia postępowania karnego Wydziału Kadr i Szkolenia, gdyż stosowny dokument zostanie przekazany do wiadomości izby celnej i że faktycznie w dniu [...] grudnia 2013 r. zarówno on, jak też Izba Celna w W., otrzymali odpis uzasadnienia do postanowienia o przedstawieniu zarzutu. Obwiniony wyjaśnił ponadto, że [...] grudnia to był piątek, [...] grudnia - sobota, [...] grudnia - niedziela i że będąc w pracy w dniu [...] grudnia zadzwonił do Wydziału Kadr i Szkolenia z zapytaniem, czy za wystarczający zostanie uznany fakt poinformowania przez prokuratora o wszczętym postępowaniu karnym. Nikt nie potrafił mu jednak na to pytanie odpowiedzieć. Poinformowano go tylko, że lepiej będzie, jak sam dodatkowo poinformuje Izbę Celną w W. o tym fakcie. W związku z tym, w dniu [...] grudnia 2013 r. napisał stosowne pismo załączając do niego otrzymane uzasadnienie do przedstawionego zarzutu.

Obwiniony potwierdził jednocześnie, że znał treść obowiązku wynikającego z § 7 Decyzji Nr [...] Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2002 r. oraz wyjaśnił, że uznał, iż pracodawca jest już i tak o wszystkim poinformowany, skoro w dniu [...] grudnia 2013 r. wręczył mu decyzję o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych. Ponadto był przekonany, że obowiązek natychmiastowego powiadomienia o toczącym się postępowaniu karnym dotyczy spraw nie związanych i pełnieniem służby, a postępowanie karne, które toczy się przeciwko niemu, zostało wszczęte na skutek zawiadomienia skierowanego przez naczelnika urzędu celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w wydanym orzeczeniu dyscyplinarnym Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. uznał [...] J. M. – [...] Służby Celnej winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 166 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej, tj. że w okresie pełnienia obowiązków służbowych w Referacie Przeznaczeń Celnych i Obsługi Przedsiębiorców mimo ciążącego obowiązku służbowego nie powiadomił natychmiast komórki kadrowej Izby Celnej w W. o wszczęciu w dniu [...] grudnia 2013 r. przeciwko niemu postępowania karnego oraz wymierzył mu za ten czyn określoną w art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej karę dyscyplinarną – nagany, uwzględniając okoliczność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przed zatarciem wymierzonej wcześniej kary dyscyplinarnej.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia obrońca obwinionego zarzucił organowi dyscyplinarnemu I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na całkowicie dowolnym przyjęciu, że obwiniony J. M. nie zawiadomił natychmiast komórki kadrowej o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego, w sytuacji, gdy Urząd Celny został niezwłocznie powiadomiony przez prokuratora, a obwiniony miał świadomość tego faktu i rozmawiał na temat tego zdarzenia ze swoimi przełożonymi, niezależnie od faktu, że zarzut przedstawiony obwinionemu jest całkowicie bezpodstawny.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż organ dyscyplinarny I instancji całkowicie pominął wyjaśnienia złożone w toku postępowania przez J. M., które są wiarygodne. Podkreślił, że obwiniony pozostawał w błędnym przekonaniu, iż jest zwolniony z obowiązku zawiadomienia o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego, w sytuacji, gdy Urząd Celny [...] ma wiedzę o toczącym się postępowaniu, w czym utwierdził go przesłuchujący prokurator.

Dyrektor Izby Celnej w W. w wyniku rozpoznania powyższego odwołania orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r działając na podstawie art. 437 § 1 K.p.k. w związku z art. 187 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej utrzymał w całości w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego [...].

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, iż stanowisko obrony przedstawione w odwołaniu nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia dyscyplinarnego jest bowiem tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez organ dyscyplinarny nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może natomiast sprowadzać się wyłącznie do polemiki z dokonanymi ustaleniami, przedstawionymi w sposób obszerny w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego. Odwołujący się zobowiązany jest bowiem do wykazania, jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się organ dyscyplinarny przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Tymczasem stanowisko zaprezentowane w odwołaniu sprowadza się wyłącznie do takiej polemiki.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z treścią § 7 obowiązującej do dnia [...] maja 2014 r. Decyzji Nr [...] Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie wdrożenia jednolitych procedur ograniczających możliwości zachowań korupcyjnych w Służbie Celnej, funkcjonariusz celny i osoby zatrudnione w Służbie Celnej zostały zobligowane do natychmiastowego powiadamiania właściwej komórki kadrowej o wszczętym przeciwko nim postępowaniu karnym, co oznacza " w tej chwili", "od razu", "momentalnie". Tymczasem zgodnie z treścią art. 21 § 2 K.p.a. prokurator został zobowiązany do zawiadomienia przełożonych funkcjonariuszy publicznych o wszczęciu przeciwko nim postępowania toczącego się z urzędu, jednak bez wskazania terminu, w jakim ma nastąpić powyższe zawiadomienie. Co prawda, jak wynika z komentarza do cyt. przepisu (Komentarz pod red. Piotra Hofmańskiego wyd. BECK Warszawa 1999 r.), obowiązek zawiadomienia przełożonego powinien być realizowany niezwłocznie; niemniej jednak przysłówek "niezwłocznie" nie określa chwili powstania powyższego obowiązku w sposób tak jednoznaczny, jak przysłówek "natychmiast". W ocenie organu odwoławczego, nie zasługują również na uwzględnienie wyjaśnienie obwinionego, iż obowiązek natychmiastowego powiadomienia o toczącym się postępowaniu karnym obejmuje wyłącznie sprawy nie związane z pełnieniem służby, albowiem polecenie Szefa Służby Celnej dotyczące przedmiotowej kwestii zostało sformułowane w sposób jednoznaczny. Ponadto nie zasługuje na uwzględnienie argument przedstawiony w trakcie wysłuchania, iż obwiniony zamierzał powiadomić Wydział Kadr i Szkolenia o sprawie dopiero po otrzymaniu uzasadnienia do postanowienia o przedstawieniu zarzutów, ponieważ nie zrozumiał treści postanowienia ogłoszonego w dniu [...] grudnia 2013 r. Jak wynika bowiem z treści powyższego postanowienia prokurator w sposób jednoznaczny opisał o popełnienie jakiego czynu podejrzewa [...] J. M. oraz jaką kwalifikację prawną dla powyższego czynu przyjął. Ponadto, sporządzone przez prokuratora na piśmie uzasadnienie przedstawionego zarzutu, celem wskazania faktów i dowodów przyjętych za jego podstawę oraz celem wyjaśnienia przyjętej kwalifikacji prawnej czynu, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla pracodawcy. Powyższe informacje mają istotne znaczenie wyłącznie dla podejrzanego, w celu umożliwienia mu przyjęcia określonej linii obrony. Jak wynika natomiast z ww. Decyzji Szefa Służby Celnej, funkcjonariusz został zobligowany wyłącznie do przekazania pracodawcy informacji o fakcie wszczęcia wobec niego postępowania karnego, a kwestię przekazania jakichkolwiek szczegółów dotyczących tej sprawy, pozostawiono do uznania osoby zainteresowanej.

W skardze na powyższe orzeczenie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. M., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu błędy w ustaleniach faktycznych polegających na:

a) błędnym przyjęciu, że J. M. nie zawiadomił natychmiast komórki kadrowej o wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego, w sytuacji gdy właściwy organ został powiadomiony przez prokuratora oraz skarżącego, który ww. informację podał swoim przełożonym w formie ustnej;

b) całkowitym pominięciu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy faktu, że Urząd Celny posiadał informację o toczącym się wobec J. M. postępowaniu z urzędu, jako organ zawiadamiający o możliwości popełnienia przestępstwa.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż komórka kadrowa, którą zobowiązany był powiadomić J. M., uzyskała niezwłoczną informację o prowadzonym wobec niego postępowaniu karnym zarówno od prokuratora prowadzącego śledztwo, jak i również od samego skarżącego, który przekazał tę wiadomość ustnie, kierując zapytanie o konieczności pisemnego powiadomienia oraz prowadząc rozmowy o toczącym się postępowaniu z przełożonymi. Pomimo jednak, iż zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji potwierdzili te okoliczności w toku postępowania, zostały one całkowicie pominięte w rozstrzygnięciu sprawy. Wobec powyższego, powzięte przez Dyrektora Izby Celnej w W. wnioski są nielogiczne, pozostają w sprzeczności z zasadami oceny dowodów oraz całkowicie zaprzeczają ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu.

Ponadto, odnosząc się do obowiązku zawiadomienia właściwych organów o toczącym się śledztwie oraz mając na względzie wykładnię celowościową, pełnomocnik zauważył, że wspólną intencją przepisów nakładających ww. obowiązek (zarówno wewnętrznych regulaminów, jak i przepisów procedury karnej) jest niewątpliwie jak najszybsze poinformowanie przełożonych organów w celu podjęcia odpowiednich kroków natury dyscyplinarnej. Jednocześnie, przepisy nie przewidują dla ważności zawiadomienia zachowania szczególnej formy.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, przełożony organ posiadał natomiast wiedzę o toczącym się wobec skarżącego postępowaniu karnym natychmiast po jego wszczęciu, gdyż był on podmiotem zgłaszającym możliwość popełnienia przestępstwa. Jednocześnie, wobec brzmienia przepisu art. 21 § 2 K.p.k., do niezwłocznego poinformowania właściwego organu zobowiązany był prokurator prowadzący śledztwo. Zatem, uznać należało, iż cel jakiemu przyświeca brzmienie cytowanych wyżej przepisów, tj. niezwłoczne powzięcie przez przełożony organ wiadomości o toczącym się przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu postępowaniu karnym, został osiągnięty w najszybszym możliwym czasie.

Zwrócił ponadto uwagę, że skarżący, który zdawał sobie sprawę o konieczności poinformowania przełożonego o toczącym się śledztwie, jednak będąc przekonanym, że Urząd Celny [...] ma wiedzę o postępowaniu, stwierdził, iż nie zachodzi konieczność dodatkowego informowania odpowiedniej komórki kadrowej na piśmie, w czym utwierdził go przesłuchujący prokurator. Dodatkowo, po wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, sam prokurator dokonał powiadomienia organu, a skarżący zwrócił się niezwłocznie do komórki kadrowej celem ustalenia, czy musi ponownie zawiadamiać o ww. fakcie. Na zadane pytanie nie udzielono mu jednak jednoznacznej odpowiedzi, zatem podjął decyzję o dodatkowym zawiadomieniu organu na piśmie. Powyższe postępowanie J. M. wskazuje zatem na dochowanie przez niego należytej staranności w przedmiocie poinformowania Wydziału Kadr i Szkolenia o prowadzonym wobec niego śledztwie.

Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób jednoznaczny. Zarzut postawiony przez pełnomocnika skarżącego w skardze, dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, sprowadza się natomiast wyłącznie do samej tylko odmiennej oceny tego stanu faktycznego. Skarżący nie wykazał zaś, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego dopuścił się organ dyscyplinarny w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Powoływanie się na podstawę odwoławczą określoną w art. 438 pkt 3 K.p.k. nie może natomiast sprowadzać się wyłącznie do polemiki z ustaleniami faktycznym.

Organ podkreślił jednocześnie, że obowiązki nałożone na prokuratora na podstawie art. 21 § 1 i § 2 K.p.k. nie zwalniają funkcjonariuszy od wykonania obowiązku ciążącego na nich na podstawie organizacyjnych aktów wewnętrznych. Uzyskana przez organ informacja z pisma Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o wszczęciu śledztwa in rem nie jest natomiast tożsama z informacją o wszczęciu śledztwa in personam.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 166 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1404) funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności za niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego ślubowania oraz przepisów prawa.

J. M., w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 166 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej, polegającego na tym, że w okresie pełnienia obowiązków służbowych w [...] mimo ciążącego obowiązku służbowego nie powiadomił natychmiast komórki kadrowej Izby Celnej w W. o wszczęciu w dniu [...] grudnia 2013 r. przeciwko niemu postępowania karnego, za co wymierzono mu określoną w art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej karę dyscyplinarną – nagany.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, fakt popełnienia przez skarżącego przypisanego mu w orzeczeniu dyscyplinarnym czynu został wykazany w sposób nie budzi wątpliwości.

W sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący zgodnie z podpisaną przez niego Kartą zakresu obowiązków i uprawnień miał obowiązek natychmiastowego powiadomienia Wydziału Kadr i Szkolenia o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnym. W stanie faktycznym niniejszej sprawy jest też niesporne, że prokurator w dniu [...] grudnia 2013 r. ogłosił J. M. ustnie zarzut popełnienia przestępstwa oraz, że dopiero w dniu [...] stycznia 2014 r. ww. nadał za pośrednictwem urzędu pocztowego pismo zawiadamiające komórkę kadrową Izby Celnej w W. o powyższym fakcie.

Obowiązek natychmiastowego powiadamiania właściwej komórki kadrowej o wszczętym postępowaniu karnym został nałożony na funkcjonariuszy celnych i osoby zatrudnione w Służbie Celnej na podstawie obowiązującej do dnia [...] maja 2014 r. Decyzji Nr [...] Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie wdrożenia jednolitych procedur ograniczających możliwości zachowań korupcyjnych w Służbie Celnej, której treść była znana skarżącemu.

Obowiązek ten został sformułowany w sposób bezwzględny i nie przewidziano przypadków, w których funkcjonariusze celni z jakichś względów byliby zwolnieni z obowiązku natychmiastowego powiadamiania właściwej komórki kadrowej o wszczętym przeciwko nim postępowaniu karnym.

Dlatego też argumentacja skarżącego, że czuł się zwolniony z obowiązku powiadamiania właściwej komórki kadrowej o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnym w sytuacji, gdy dotyczyło ono przestępstwa związanego z pełnieniem służby, a prokurator poinformował go, że postanowienie o przedstawieniu mu zarzutów zostanie doręczone z urzędu także Izbie Celnej w [...], nie znajduje uzasadnienia. Skarżący, nie mógł czuć się zwolnionym z powyższego obowiązku także z tego powodu, że zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zostało skierowane do prokuratury przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] oraz, że Prokuratura Rejonowa [...] pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. poinformowała organ o wszczęciu śledztwa in rem, gdyż nie było to tożsame z informacją o wszczęciu śledztwa in personam przeciwko J. M..

Ma rację organ, że obowiązek "natychmiastowego" powiadomienia Wydziału Kadr i Szkolenia o wszczętym postępowaniu karnym oznacza obowiązek uczynienia tego "od razu", "momentalnie", "bezzwłocznie". Skarżący obowiązek ten dopełnił natomiast dopiero po upływie jedenastu dni od dnia ogłoszenia mu zarzutów wysyłając stosowne pismo pocztą pomimo, że w dniu [...] grudnia 2013 r. (po ogłoszeniu zarzutów przez prokuratora) był obecny w pracy, a następnie był w pracy w dniach [...] oraz [...] grudnia 2013 r. oraz mimo, że jak sam twierdzi, nie uzyskał jednoznacznej odpowiedzi z komórki kadrowej w kwestii tego, czy wobec faktu powiadomienia Izby Celnej w W. przez prokuratora o wszczęciu wobec niego postępowania karnego on jest zwolniony z obowiązku poinformowania o tym Wydziału Kadr i Szkolenia.

Należy w tym miejscu ponownie przypomnieć, że J. M. został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niedopełnieniu ciążącego na nim obowiązku służbowego natychmiastowego powiadomienia komórki kadrowej Izby Celnej w W. o wszczęciu przeciwko niemu w dniu [...] grudnia 2013 r. postępowania karnego.

Dla oceny, czy skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego nie ma więc znaczenia to, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Izba Celna w W. została powiadomiona przez prokuratora o przedstawieniu skarżącemu zarzutów w dniu [...] grudnia 2013 r., a w dniu [...] grudnia 2013 r. wydana została decyzja o zawieszeniu skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych.

Istotne w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest to, że skarżącemu w dniu [...] grudnia 2013 r. przedstawiono ustnie zarzut popełnienia przestępstwa, a dopiero w dniu [...] stycznia 2014 r. skierował pismo w tej sprawie za pośrednictwem poczty do Wydziału Kadr i Szkolenia Izby Celnej w W., które dotarło do właściwej komórki kadrowej w dniu [...] stycznia 2014 r..

Należy jednocześnie podkreślić, że wymierzona skarżącemu kara nagany jest drugą w katalogu kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 167 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. W ocenie Sądu, wymierzona kara jest współmierna do charakteru popełnionego czynu i stopnia zawinienia funkcjonariusza, zważywszy na fakt popełnienia tego przewinienia dyscyplinarnego przed zatarciem wymierzonej wcześniej kary dyscyplinarnej.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora izby Celnej w W. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego [...] odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.