Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 364/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: Art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1 , art. 200, art. 208, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Hanna Knysiak-Molczyk Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia 14 września 2011r. nr [ ] w przedmiocie zmiany uchwały nr [....] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić skarżącemu kwotę 300 zł ( słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

postanowienia WSA w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2014 r.

Pismem z dnia 7 marca 2012 r. M. K. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 14 września 2011 r. Nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat. Zakwestionował przepisy uchwały uzależniające uprawnienie do otrzymania karty abonamentowej dla mieszkańców od posiadania określonego w uchwale tytułu własności, w tym zwłaszcza wprowadzonych ograniczeń w stosunku do umowy leasingu.

Postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zawieszone postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2012r., sygn. akt III SA/Kr 446/12, albowiem jej rozstrzygnięcie było uzależnione od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a mianowicie toczącego się pod sygn. III SA/Kr 1187/11 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowania w sprawie ze skarg na uchwałę Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat. Postępowanie to zakończyło się prawomocnie w dniu 10 października 2013r. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt I OSK 1418/13. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął niniejsze postępowanie sądowe.

Na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wskazując jako podstawę prawną do rozstrzygnięcia o tych kosztach art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z posiłkowym zastosowaniem zasad procedury cywilnej, względnie art. 208 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne może nastąpić wyłącznie w sytuacji, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Po analizie akt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że nie zachodzą przesłanki, które powodowałyby uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Wobec faktu, że cofnięcie skargi nastąpiło skutecznie, postępowanie należało umorzyć. Jak wynika bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Mając powyższe na względzie – orzeczono jak w pkt I sentencji.

Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 200 p.p.s.a. z posiłkowym zastosowaniem zasad procedury cywilnej, względnie o zasądzenie kosztów na podstawie art. 208 p.p.s.a., uznając, że brak podstaw prawnych do zasądzenia takich kosztów w przypadku orzeczenia o umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi.

Art. 200 p.p.s.a. przewiduje, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ten miałby więc zastosowanie w niniejszej sprawie tylko wtedy, gdyby sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę skarżącego, tj. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały lub stwierdził, że została wydana z naruszeniem prawa. Natomiast w niniejszej sprawie Sąd nie rozpatrzył skargi, gdyż pełnomocnik skarżącego ja cofnął. Brak zatem podstaw do zastosowania art. 200 p.p.s.a.

Nie można również zastosować posiłkowo zasad z procedury cywilnej, gdyż sądy administracyjne nie stosują przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeśli ustawa wyraźnie do tych przepisów nie odsyła. Zasady zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zostały uregulowane w Dziale V ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i brak stosownego ustawowego odesłania w przypadku kosztów w postępowaniu umorzonym z powodu cofnięcia skargi do zasad stosowanych w procedurze cywilnej dotyczących cofnięcia pozwu.

W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania także wskazywany przez pełnomocnika skarżącego art. 208 p.p.s.a. Przepis ten daje sądowi możliwość nałożenia na stronę obowiązku zwrotu kosztów – w całości lub w części – wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Przepis ten mógłby wprawdzie być zastosowany nie tylko w wyroku, ale również w innym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, np. o umorzeniu postępowania (por. M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat., M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz , Warszawa 2013, komentarz do art. 208), jednak w ocenie Sądu, organ w niniejszym postępowaniu nie dopuścił się niesumiennego lub oczywiście niewłaściwego postępowania, które uzasadniałoby nałożenie na niego obowiązku zwrotu kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie znajduje natomiast zastosowanie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z przepisu tego wynika, że w przypadku cofnięcia skargi skarżącemu zwraca się jedynie uiszczony przez niego wpis od skargi. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zwrotu innych kosztów sądowych w przypadku cofnięcia skargi.

W związku z powyższym na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt II sentencji.