Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 341/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji w części dotyczącej wysokości dodatku do zasiłku rodzinnego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] znak: [...]. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. Z., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zamiany decyzji z dnia [...] roku.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Prezydent Miasta Ł. ostateczną decyzją z dnia [...] roku, nr [...] przyznał K. Z. prawo do zasiłku rodzinnego na dziecko Z. Z. na okres od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 31 października 2014 roku w wysokości 77 zł miesięcznie, prawo do zasiłku rodzinnego na dziecko S. Z. na okres od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 31 października 2014 roku w wysokości 77 zł miesięcznie oraz prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na dzieci Z. Z. i S. Z. na okres od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 31 października 2014 roku w kwocie 400 zł miesięcznie.

W dniu 1 września 2014 roku wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek K. Z. z dnia 29 sierpnia 2014 roku o zmianę w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w części dotyczącej wysokości dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na dzieci Z. Z. i S. Z. w związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 roku, sygn. akt: I OPS 15/13.

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] roku argumentując, że zmiana decyzji w trybie art. 155 K.p.a. może mieć zastosowanie wyłącznie w stosunku do decyzji opartych na uznaniu administracyjnym, a nie do decyzji związanych.

Kwestionując powyższą decyzję K. Z. wniosła odwołanie, po rozpoznaniu, którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2015 roku, sygn. akt: II SA/Łd 1253/14, po rozpoznaniu skargi K. Z., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku.

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku, umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem strony.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. Z. wniosła o jej zmianę oraz przyznanie dodatku rodzinnego z tytułu opieki nad dziećmi – Z. Z. i S. Z. na każde dziecko, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną podzielając pogląd o bezprzedmiotowości postępowania, jednakże wskazując, iż jej podstawą jest okoliczność ostatecznego rozpoznania wniosku strony z dnia 1 września 2014 roku. Organ odwoławczy bowiem decyzją z dnia [...] roku zakończył postępowanie w sprawie wniosku strony.

Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stała się przedmiotem skargi K. Z. do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W szczególności sąd stwierdza nieważność decyzji w przypadku gdy decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.).

W stanie faktycznym sprawy, organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącej o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Ł. w części dotyczącej przyznania dodatki do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Odwołanie od powyższej decyzji, a następnie skargę do sądu administracyjnego złożyła wnioskodawczyni – K. Z.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po merytorycznym rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Rozpoznając niniejszą sprawę sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę uchybienia, które uwzględnił z urzędu, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej o zmianę decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku w części dotyczącej przyznania dodatki do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, czyli wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2014 roku, który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 8 sierpnia 2014 roku. Strona składając pismo z dnia 29 sierpnia 2014 roku, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 1 września 2014 roku ponowiła swój wniosła o zmianę ostatecznej decyzji. Zdaniem składu orzekającego, wniosek z dnia 29 sierpnia 2014 roku nie zainicjował nowego postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji, bowiem w obu przypadkach występuje tożsamość sprawy. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. np. wyroki WSA: w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2013 roku, II SA/Bd 43/13 i z dnia 16 stycznia 2013 roku, II SA/Bd 1081/12; w Szczecinie z dnia 29 listopada 2012 roku, II SA/Sz 872/12 i inne; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe dostrzec należy, iż oba wnioski – zarówno ten datowany na dzień 7 sierpnia, jak i 29 sierpnia 2014 roku – zostały wniesione przez tą samą osobę, odnoszą się do tej samej decyzji administracyjnej i tego samego stanu prawnego, a stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Podkreślić wypada, iż oba wnioski załatwiane są w tym samym trybie zmiany decyzji – art. 155 K.p.a., zatem z tych powodów skład orzekający uznał, iż pismo z dnia 29 sierpnia 2014 roku nawiązując treścią do wcześniejszego wniosku stanowi jego konkretyzację, uzupełnienie.

W tej sytuacji w sprawie dostrzec wypada, iż decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta Ł. – na podstawie art. 155 K.p.a. – odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni, decyzją z dnia [...] roku uchyliło decyzję pierwszej instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Po czym organ pierwszej instancji wydał kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego.

Zdaniem składu orzekającego, fakt wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ostatecznej decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. i umarzającej postępowanie w pierwszej instancji w całości, zamykał organowi pierwszej instancji możliwość wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec tego kwestionowane niniejszą skargą decyzja wydane przez Prezydenta Miasta Ł. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotknięte są wadą nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., jako rozstrzygające sprawę poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, którą w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku.

Z tego powodu – w ocenie składu orzekającego – w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., gdyż organ rozstrzygnął sprawę poprzednio rozstrzygniętą już inną decyzją ostateczną. Takie działanie organu godzi w przewidzianą w art. 16 § 1 K.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i pozwala na stwierdzenie, że decyzje obu instancji kontestowane w sprawie niniejszej dotknięte są wadą nieważności.

Wykazana przyczyna nieważności zaskarżonej decyzji stanowi okoliczność przesądzającą treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Konkludując, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., orzekł jak w wyroku.

A. P.