Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2150/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Otylia Wierzbicka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno – technicznej zameldowania postanawia: odmówić W. S. przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący W. S. w toku postępowania w sprawie ze skargi

na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r.

nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno – technicznej zameldowania, w dniu 19 maja 2009 r. zwrócił się do Sądu z kolejnym wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie

od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Od wskazanego wyżej postanowienia, skarżący wniósł w przewidzianym prawem terminie sprzeciw.

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został

on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

We wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 19 maja 2009 r. , skarżący wskazał, iż nie ma żadnego majątku. Uzyskuje dochód miesięczny w wysokości 2 526 zł z tytułu umowy o pracę. Podał następujące wydatki: 750 zł – opłata za wynajem pokoju, 270 zł spłata kredytu konsumpcyjnego, 200 zł – opłaty

za bilet, telefon, lekarstwa.

Do pisma z dnia 24 czerwca 2009 r. wnioskodawca dołączył zaświadczenie

o zarobkach z dnia 22 czerwca 2009 r., z którego wynika, że średnie wynagrodzenie brutto z ostatnich trzech miesięcy wynosi 2 568,53 zł. Natomiast w piśmie z dnia 21 lipca 2009 r., tj. w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 lipca 2009 r. oświadczył, iż w sierpniu wynagrodzenie będzie wypłacone w wysokości 60% w związku z przestojem w zakładzie pracy.

Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące oraz dokumentu potwierdzającego informacje zawarte we wniosku

o przyznanie prawa pomocy, iż w sierpniu 2008 r. pracodawca planuje przestój,

w czasie którego wynagrodzenie będzie wypłacane wysokości 60%.

Przy piśmie z dnia 1 października 2009 r. skarżący nadesłał zaświadczenie

o zarobkach z dnia 30 września 2009 r., w którym podano, że wynagrodzenie

za miesiąc sierpień 2009 r. w związku z przerwą produkcyjną od 1 sierpnia 2009 r.

do 31 sierpnia 2009 r. wynosi 1 520,00 zł (63% średniej płacy brutto). Ponadto przedstawił paragony na łączną sumę 316,66 zł (za bilet okresowy, lekarstwa, pralnię). Podał również, że nie posiada żadnego rachunku bankowego, "jedynie konto do wpłacania poborów przez pracodawcę". Poinformował, że wyciąg z tego konta był przedłożony na wcześniejsze żądanie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpatrując niniejszy wniosek, mieć na uwadze należy, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.)., uwarunkowane jest wykazaniem przez stronę, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Analiza powołanego wyżej przepisu wskazuje, że skarżący powinien wykazać, przedstawiając odpowiednie argumenty i dowody (m.in. z dokumentów źródłowych świadczących o krytycznej sytuacji finansowej), iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania zasadności złożonego wniosku, a także spełnienia ustawowych przesłanek w tym przedmiocie.

W rozpatrywanej sprawie podane przez skarżącego informacje oraz złożone dokumenty i oświadczenia nie uzasadniają, w ocenie Sądu, przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem nie pozwalają uznać, ze skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Przede wszystkim nienadesłanie – pomimo kolejnego wezwania w toku sprawy – aktualnego wyciągu z posiadanego konta bankowego, uniemożliwia Sądowi rzetelną, pełna ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy.

Skarżący podniósł, iż posiada "jedynie konto do wypłacania poborów przez pracodawcę", z którego wyciąg był już przedłożony na wezwanie Sądu w niniejszej sprawie. Istotnie, w aktach sprawy znajduje się wyciąg z rachunku bankowego skarżącego, przysłany przy piśmie z dnia 8 stycznia 2008 r., z okresu od 28 września 2007 r. do 8 stycznia 2008 r., z saldem początkowym: 2 262,63 zł, i saldem końcowym: 3 227,06 zł. Brak jest natomiast wyciągu z rachunku dokumentującego aktualny stan konta wnioskodawcy.

W ocenie Sądu dokument ten jest istotny dla oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego. Oczywiście, skarżący ma prawo odmówić przedstawienia określonych, żądanych przez Sąd dokumentów , tak jak to zrobił w niniejszej sprawie, jednak musi przez to liczyć się z negatywnymi dla siebie konsekwencjami z tego tytułu.

Podsumowując, należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa pomocy, tj. nie wykazał, iż nie jest

w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy z dnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.