Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1147/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 16a, ust 1,
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1548
law: Ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , wydaną

z upoważnienia Burmistrza , Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej po rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 maja 2013 r., odmówił K. K. przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na żonę K. K.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na przeprowadzony wywiad środowiskowy a także zgromadzone dokumenty w sprawie wskazał,

że niepełnosprawność żony wnioskodawcy istnieje od dnia 11 września 2002 r., natomiast od dnia 16 grudnia 1999 r. do dnia 31 lipca 2008 r. wnioskodawca był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna.

Od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. strona pobierała świadczenie pielęgnacyjne na żonę, z kolei od dnia 1 lipca 2013 r. nie pracuje. W ocenie organu, wskazane okoliczności przesądzają, że wnioskodawca nie spełnił przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad żoną legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie podnosząc, że decyzja jest niesłuszna i krzywdząca dla rodziny. K. K. podkreślił, że do dnia

30 czerwca 2013 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną, zaś obecnie sytuacja materialna i życiowa rodziny jest bardzo trudna. Żona wymaga pomocy w codziennych najprostszych czynnościach takich jak: mycie, ubieranie czy przygotowanie posiłku, w związku z tym strona swój czas poświęca na zajmowanie się żoną. Poza tym odwołujący się zaznaczył, że razem z żoną mają na utrzymaniu [...] dzieci, zaś od miesiąca lipca 2013 r. dochód na jedną osobę w rodzinie wynosi zaledwie [...] zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 16a ustawy z dnia 28 listopada

2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie przywołał treść art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Następnie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wynosi [...] zł, a zatem jest niższy od kryterium dochodowego. Ponadto wnioskodawca jest osobą zobowiązaną do alimentacji w stosunku do osoby niepełnosprawnej i sprawuje opiekę nad niepełnosprawną żoną. Zdaniem organu, nie można natomiast uznać, że strona zrezygnowała z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, skoro żona wnioskodawcy została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności od dnia 17 października 2002 r., a w tym czasie wnioskodawca nie pracował, gdyż od dnia 16 grudnia 1999 r. do dnia 31 lipca 2008 r. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Na potwierdzenie swojego stanowiska co do sposobu interpretacji art. 16a ust. 1 ustawy organ powołał się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 498/13. Dalej Kolegium zaznaczyło, że skoro z treści przepisu art. 16a ustawy wyraźnie wynika, że specjalny zasiłek opiekuńczy przyznaje się w sytuacji, jeżeli osoba w celu sprawowania opieki zrezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, którą wykonuje, zatem utrata statusu osoby bezrobotnej nie stanowi o rezygnacji z zatrudnienia. Ponadto w przypadku wnioskodawcy utrata tego statusu nastąpiła w związku z uzyskaniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 sierpnia 2008 r. W końcowej części uzasadnienia organ II instancji stwierdził, że specjalny zasiłek opiekuńczy nie może być przyznany, jeżeli po dniu powstaniu niepełnosprawności u K. K., wnioskodawca nie pracował i nie zrezygnował z pracy w celu opiekowania się żoną.

K. K. decyzję Kolegium z dnia [...] r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że nie może podjąć pracy, gdyż żona – jak potwierdza to orzeczenie o niepełnosprawności - wymaga do samodzielnej egzystencji stałej pomocy osoby drugiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola dokonana według kryterium zgodności z prawem i wobec niezwiązania zarzutami skargi, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego uregulowane zostało w art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), który dodano do ustawy z dniem 1 stycznia 2013 r., na mocy art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548). W wyniku powołanej nowelizacji wprowadzono specjalny zasiłek opiekuńczy jako nowe świadczenie występujące obok świadczenia pielęgnacyjnego i jednocześnie dokonano wskazania kryteriów specjalnego zasiłku opiekuńczego i zmiany kryteriów przyznawania dotychczasowego świadczenia pielęgnacyjnego.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia

25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Poza tym, zasiłek ten przysługuje, o ile łączny dochód rodziny sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza [...] zł.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że żona skarżącego na mocy orzeczenia z dnia 22 marca 2011 r. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności (który to stopień datuje się od dnia 17 października 2002 r.) ze wskazaniem, że zachodzi konieczność sprawowania stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, jak również, że skarżący jest osobą obowiązaną do alimentacji, zaś dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kryterium dochodowego warunkującego przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Natomiast spór budzi okoliczność, czy organy obu instancji w sposób prawidłowy uznały, że skarżący nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad żoną.

Lektura uzasadnień zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji dowodzi,

że organy I i II instancji, rozpoznając odmownie wniosek skarżącego z dnia 27 maja

2013 r., upatrywały brak spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia

w okolicznościach, że skarżący po powstaniu niepełnosprawności u żony nie pracował, a jedynie był zarejestrowany jako osoba bezrobotna.

Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organów I i II instancji wynikało

z nieprawidłowej wykładni art. 16a ust. 1 ustawy, polegającej na przyjęciu,

że świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługuje wyłącznie osobom uprawnionym, które podjęły się opieki nad osobą niepełnosprawną z uwagi na rezygnację z wykonywanej uprzednio pracy.

Dokonując wykładni przepisu regulującego od dnia 1 stycznia 2013 r. prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego zauważyć należy, że powołana ustawa

o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją jak i po nowelizacji, uzależniała przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, natomiast warunkiem przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego czyniąc wyłącznie "rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Nie oznacza to jednak, że te przesłanki należy interpretować odmienne zwłaszcza, że istota świadczenia pielęgnacyjnego (zarówno przed jak i po nowelizacji) oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego polega na tym samym, a mianowicie na przyznaniu przez Państwo rekompensaty finansowej osobie rezygnującej z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad członkiem rodziny niezdolnym do samodzielnej egzystencji z uwagi na niepełnosprawność. Tożsamość istoty tych świadczeń przesądza o tym, że "rezygnację z zatrudnienia", o której mowa w art. 16a ust. 1 powołanej ustawy, należy rozumieć szeroko jako obejmującą zarówno sytuację, w której osoba obowiązana do alimentacji w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny zrezygnuje uprzednio z wykonywanej pracy, jak i sytuację, gdy z powodów wskazanych w omawianym przepisie, osoba niepracująca, ale mogąca wykonywać pracę zarobkową i deklarująca gotowość do jej podjęcia, z tej możliwości rezygnuje. Innymi słowy rzecz ujmując rezygnacja z zatrudnienia to także rezygnacja z możliwości takiego zatrudnienia, a więc z możliwości jego podjęcia. Taka wykładnia uwzględnia konstytucyjną zasadę opieki

i ochrony nad osobą niepełnosprawną (art. 68 ust. 3 Konstytucji), która to znajduje odzwierciedlenie w ustawie o świadczeniach rodzinnych, a jednocześnie z uwagi na krąg osób uprawnionych na gruncie art. 16a ust. 1 powołanej ustawy - nie prowadzi do pozbawienia osób niepełnosprawnych opieki pomocy ze strony najbliższych (por. wyrok WSA w Gorzowie z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Go 917/13, wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuprawnionego, albowiem naruszającego zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji, zróżnicowania sytuacji prawnej potencjalnych beneficjentów specjalnego zasiłku opiekuńczego na tych, którzy podejmują się sprawowania opieki w następstwie rezygnacji z pracy oraz na tych, którzy tak samo jak poprzedni podejmują się i sprawują stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jednakże nie pozostając w zatrudnieniu powstrzymują się od podejmowania określonej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania tej opieki (tzn. rezygnują z podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej). W związku z tym stwierdzić należy, że decydujący dla ustalenia prawa do omawianego świadczenia jest zatem sam fakt niepozostawania w zatrudnieniu, spowodowany koniecznością opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, bez względu na przyczynę niepozostawania

w zatrudnieniu (rezygnację z zatrudnienia lub rezygnację z podjęcia zatrudnienia) (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 656/13, wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych też względów tutejszy Sąd nie podziela przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu wyrażonego przez WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 9 lipca 2013 r. II SA/Ol 498/13, w których przedstawiono interpretację dokonaną jedynie w oparciu o literalne jego brzmienie, z pominięciem wykładni funkcjonalnej, której to rezultat, w przypadku interpretacji art. 16a ust. 1 powołanej ustawy, zapewnia spójność aksjologiczną systemu prawa.

Mając powyższe rozważania na uwadze, nie można uznać a priori,

że w przypadku osób bezrobotnych nie jest możliwe spełnienie przesłanki rezygnacji

z zatrudnienia, o jakiej mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674), bezrobotnym jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Tak więc osoba posiadająca status bezrobotnego może w związku z koniecznością sprawowania opieki zrezygnować z gotowości do pracy i z potencjalnej pracy, którą mogłaby wykonywać, co należy utożsamiać z przesłanką rezygnacji z zatrudnienia. Dodatkowo zauważyć należy, że ustawodawca wśród wskazanych w art. 16a ust. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych negatywnych przesłanek uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego nie wymienił jako takiej statusu bezrobotnego osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku. Z tych też względów fakt posiadania przez skarżącego status osoby bezrobotnej od dnia 16 grudnia 1999 r. do dnia 31 lipca 2008 r., w sytuacji gdy znaczny stopień niepełnosprawności u jego żony datowany jest od dnia 17 października 2002 r., sam w sobie nie wykluczał możliwości przyznania wnioskowanego specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Jak trafnie wskazał organ II instancji, nie każda rezygnacja z zatrudnienia jest podstawą do przyznania omawianego świadczenia, ale tylko taka, której celem jest sprawowanie opieki nad osobą w stosunku do której orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności. Poczynienie ustaleń w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym, wymaga jednakże od organu administracji publicznej zbadania, czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (z podjęcia zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Dla powstania tego związku przyczynowego, a tym samym spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, nie bez znaczenia pozostaje ewentualny fakt, czy skarżący miał przyznane w poprzednio obowiązującym stanie prawnym świadczenie pielęgnacyjne i czy ubiega się o przyznanie odpowiedniego świadczenia na nowych zasadach w ramach zachowania ciągłości świadczeń z uwagi na kontynuowanie udzielanej pomocy niepełnosprawnej osobie bliskiej.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie reprezentowane jest stanowisko,

że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przepisy prawa obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2013 r. stanowi o spełnieniu przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 523/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że osoby, które w poprzednio obowiązującym stanie prawnym (tj. przed 1 stycznia 2013 r.) nie podejmowały zatrudnienia lub zrezygnowały z zatrudnienia i przyznano im świadczenie pielęgnacyjne, nabyły prawo do przesłanki rezygnacji z zatrudnienia w rozumieniu art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych. (wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kolejnym wyroku tego Sądu z dnia 26 czerwca 2013 r. o sygn. akt II SA/Bd 458/13 podniesiono, że stwierdzenie przez organ, iż "wnioskodawczyni nie zrezygnowała

z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką" nie może pozostawać w sprzeczności z decyzją przyznającą stronie skarżącej świadczenie pielęgnacyjne.

Sąd co do zasady podziela pogląd, że wydanie w poprzednim stanie prawnym decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - bez względu na to, czy podstawą tego przyznania był fakt niepodejmowania pracy, czy rezygnacji z pracy w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną osobą, świadczy o spełnieniu przesłanki rezygnacji z zatrudnienia warunkującej przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, o ile istnieje związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki. Jak trafnie zasygnalizowano w skardze, niewątpliwie sprawowanie opieki i pobieranie świadczenia w związku z tą opieką uniemożliwia podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia przez opiekuna. W tej sytuacji nie do pogodzenia z założeniem o racjonalności ustawodawcy, z punktu widzenia konstytucyjnej ochrony dobra osoby niepełnosprawnej, byłoby wymaganie do osoby, która podejmuje starania o kontynuowanie pobierania świadczenia związanego ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, aby podjęła pracę, co z kolei związane byłoby z zaniechaniem opieki, żeby następnie z niej rezygnować

w celu spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 września

2013 r. sygn. akt III SA/Gd 408/13 podkreślił, że "fikcją byłoby wymaganie od osób niepracujących - bowiem sprawujących faktycznie opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny - podjęcia przez te osoby pracy, po to, by następnie z niej zrezygnować w celu spełnienia przesłanki otrzymania świadczenia, którego celem jest w istocie nie forma podjęcia bądź rezygnacji z zatrudnienia, lecz rekompensata Państwa za sprawowanie faktycznej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny powodująca w konsekwencji niemożność wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna" (wyrok dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Celem nowelizacji wprowadzającej specjalny zasiłek opiekuńczy było wyeliminowanie spośród świadczeniobiorców osób nadużywających pomocy finansowej ze strony państwa (a więc takich, którzy wyszukiwały w swoich rodzinach niepełnosprawnych jedynie w celu uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, bez faktycznego sprawowania opieki nad taką osobą), a nie pozbawienie beneficjentów świadczeń pielęgnacyjnych funkcji opiekuna i związanego z tą funkcją prawa do świadczenia pieniężnego w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. W świetle zasad wynikających z art. 2 Konstytucji (tj. zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady ochrony praw nabytych jak i zasady sprawiedliwości społecznej) osoby, którym przyznano świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2013 r., mają prawo oczekiwać po zmianie stanu prawnego ciągłości przyznawania świadczeń związanych ze sprawowaniem opieki, tym bardziej, że istota świadczenia pielęgnacyjnego w poprzednim stanie prawnym oraz omawianego specjalnego zasiłku opiekuńczego jest taka sama.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że ustalenia organów co do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących, nie zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione ani ocenione. Przede wszystkim do akt administracyjnych sprawy nie załączono jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, z którego wynikałaby okoliczność przyznania świadczenia skarżącemu z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną, pomimo, że organy wskazywały na fakt, że strona od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia

30 czerwca 2013 r. była uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego. W aktach znajduje się wprawdzie notatka służbowa z dnia 4 lipca 2013 r. sporządzona przez pracownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej informująca,

że ustaleń w sprawie dokonano na podstawie akt sprawy: [...] oraz [...], nie mniej z uwagi na zakres tych ustaleń, właściwe byłoby załączenie do niniejszych akt administracyjnych stosownych dokumentów z ww. akt administracyjnych, a czego nie uczyniono. Tak więc ustalenia w zakresie przysługiwania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jako przyznanego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów prawa, uznać należy - z uwagi na brak odpowiednio zebranego materiału dowodowego - za dowolne.

Powiązanie, na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z uzyskaniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oznaczałoby, że rezygnacja z gotowości do zatrudnienia miała związek z podjęciem opieki nad osobą niepełnosprawną. Z kolei potwierdzenie stosowanymi dowodami, że skarżący w ramach kontynuowania sprawowanej opieki nad żoną, złożył wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego z uwagi na upływ okresu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, stanowiłoby o istnieniu związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z podjęcia zatrudnienia a sprawowaniem opieki. Tak więc niewątpliwe stwierdzenie istnienia

w obrocie prawnym stosownych rozstrzygnięć przyznających skarżącemu świadczenia pielęgnacyjne z uwagi na opiekę nad niepełnosprawną żoną, determinuje ocenę spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia.

Reasumując stwierdzić należy, że niewyjaśnienie okoliczności, czy skarżący przed złożeniem wniosku wszczynającego niniejsze postępowanie miał przyznane świadczenie pielęgnacyjne świadczy o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast błędna interpretacja art. 16a ust. 1 ustawy

o świadczeniach rodzinnych co do przesłanki rezygnacji z zatrudnienia wskazuje na naruszenie przepisu prawa materialnego.

W tej sytuacji należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza, celem uzupełnienia stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i dokonanie ponownej oceny sytuacji prawnej skarżącego z uwzględnieniem wyżej przedstawionych rozważań Sądu.

W tym stanie rzeczy orzeczono w punkcie I sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś w pkt II na podstawie art. 152 powołanej ustawy.