Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 442/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 227, art. 237 par. 1 i 3, art. 238 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II SA/Po 442/18 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność dyrektora szkoły postanawia odrzucić skargę /-/ Edyta Podrazik


UZASADNIENIE

II SA/Po 442/18

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy z dnia [...] r. uznająca za nieuzasadnioną skargę M. K. na działalność dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w zakresie powołania wicedyrektora szkoły.

Zaskarżona uchwała podjęta została w następujących okolicznościach:

Pismem z dnia [...] r. M. K. złożył do [...] Kuratora Oświaty skargę na działania dyrektora Szkoły Podstawowej [...]. Skarga dotyczyła powołania wicedyrektora szkoły.

Pismem z dnia [...] r. [...] Kurator Oświaty, na podstawie art. 231 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a), przekazał skargę zgodnie z właściwością do Rady Gminy.

Rada Gminy w dniu [...] r. na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a podjęła zaskarżoną uchwałę, w której uznała skargę M. K. za nieuzasadnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niedopuszczalna, i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) podlegała odrzuceniu.

Punktem wyjścia do dalszych rozważań musi być określenie charakteru prawnego pisma skarżącego z dnia [...] r. i podjętej w jego wyniku zaskarżonej uchwały Rady Gminy z dnia [...] r.

Kodeks postępowania administracyjnego w przepisie art. 227 przewiduje możliwość składania szczególnego rodzaju skarg na działania organów administracji publicznej. Stosownie do treści tego przepisu przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Ze sformułowania przepisu wynika, że jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Analiza skargi M. K. z dnia [...] r. musi prowadzić do wniosku, iż jest ona właśnie skargą powszechną z art. 227 k.p.a.

Zaznaczyć trzeba, iż skarga, o której stanowi art. 227 k.p.a, jest wyrazem niezadowolenia o szczególnym charakterze przez to, że wykracza daleko poza ramy regulowane procedurą administracyjną ogólną czy szczególną, a także sądową. Ma ona bowiem za przedmiot wszelkie działanie, bezczynność lub zaniechanie każdego organu państwowego, organu jednostki samorządu terytorialnego, organu organizacji społecznej (art. 221 § 1 i 2 k.p.a) lub też ich pracowników, jest to bowiem "nieograniczony środek kontroli wszelkiej działalności (w tym zaniechań) aparatu państwowego" (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r. s. 838, za: J. Lang Współdziałanie administracji ze społeczeństwem, Warszawa 1985, s. 79).

Zgodnie z art. 237 § 1 i 3 k.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a o sposobie załatwienia skargi zawiadomić osobę wnoszącą skargę. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać nadto uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 238 § 1 k.p.a.).

Zauważyć należy, że rada gminy jest organem kolegialnym, który swoje stanowisko przedstawia przez podjęcie stosownej uchwały. Tylko bowiem w tej formie może być wyrażone stanowisko organu wieloosobowego, stanowiące o załatwieniu sprawy. Rada gminy może dokonać zatem zawiadomienia o sposobie załatwienia sprawy wyłącznie w formie uchwały. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Uchwała z dnia [...] r. nr [...] jest w istocie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi podjętym na podstawie art. 237 § 3 k.p.a. i art. 238 § 1 k.p.a.

Należy zaznaczyć, iż pogląd, że uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 31212/01, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie I SA 2668/00, LEX 54426, postanowienie WSA w Białymstoku z 10 maja 2005 r., II SA/Bk 276/05 ZNSA 2005/2-3/115). Podkreśla się przy tym, iż uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania.

W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest także pogląd, iż na zawiadomienie dokonane w trybie art. 238 k.p.a nie służy skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko powyższe odnieść należy także do sytuacji, gdy zawiadomienie w wymienionym trybie przyjmuje formę uchwały organu gminy. Pogląd przeciwny powodowałby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga na czynność informująca o sposobie załatwienia nie służyłaby. Jak już wskazano wyżej zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem. Ta kategoria czynności organów administracji publicznej nie mieści się w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, a wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności nie jest to akt lub czynność z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., a to z uwagi na potrzebę odróżnienia od siebie załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga, od rozpatrzenia samej skargi (por. J. Borkowski..., op. cit. s. 856).

Niemożliwe jest również kwestionowanie takiego – podjętego w formie uchwały – zawiadomienia, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zawiadomienie z art. 238 k.p.a jako czynność o charakterze wyłącznie informacyjnym nie prowadzi do naruszenia interesu lub uprawnienia.

Należy podkreślić, iż wniesienie skargi do sądu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czy na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje nie wszystkie uchwały organów gminy, lecz uchwały "z zakresu administracji publicznej". Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy "z zakresu administracji publicznej" i jest wyłącznie czynnością faktyczną. Zawiadomienie może być tylko kwestionowane nową skargą wniesioną w trybie art. 227 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 983/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 57).

W związku z powyższym, należało uznać, iż skarga M. K. była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

/-/ Edyta Podrazik