Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 548/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: §12 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego A Spółka z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2003r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu, działając na postawie art. 207 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zmianami) oraz art. 34 ust. 1, art. 6 ust. 4, art. 35 ust. 1 pkt 3 a także art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zmianami) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. nr 27 poz. 269), po rozpoznaniu odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z [...].:

1. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za miesiące październik 2003 r. i listopad 2003 r. i w tym zakresie, z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, umorzył postępowanie w sprawie;

2. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z [...] w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za miesiąc grudzień 2003 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące: październik 2003 r. w wysokości 86658,00 zł, listopad 2003 r. w wysokości 80915,00 zł i grudzień 2003 r. w wysokości 106448,00 zł.

Decyzja została wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, w toku którego stwierdzono, że A Sp. z o. o. nie deklarowała i nie uiszczała podatku akcyzowego od sprzedaży oleju napędowego oraz benzyny uniwersalnej U-95, będących wyrobami akcyzowymi, które to czynności winny być opodatkowane podatkiem akcyzowym.

W toku postępowania ustalono, że przedmiotem działalności Spółki A był handel hurtowy i detaliczny towarami ropopochodnymi tj. olejami napędowymi i olejami opałowymi oraz benzynami. Z analizy dokumentów źródłowych, organ pierwszej instancji ustalił, że odbiorcami paliw od Spółki A były podmioty gospodarcze, u których przeprowadzono czynności sprawdzające, potwierdzające, iż sprzedaż na rzecz tych podmiotów faktycznie miała miejsce.

Ustalono również, iż jednym z większych dostawców paliw do Spółki A w okresie od 13.10.2003 r. do 31.12.2003 r. była firma B P. Ż., ul. P. K. Firma ta wystawiła na rzecz Spółki A faktury na następujące paliwa:

- październik 2003 r. - benzyna uniwersalna 33 600 I, olej napędowy 9 500 I, olej napędowy "miejski" 16 600 l,

- listopad 2003 r. - benzyna uniwersalna 16 200 I, olej napędowy 14 000 I, olej napędowy "miejski" 37 600 I,

- grudzień 2003 r. - olej napędowy 62 130 I, olej napędowy "miejski" 44 000 I.

W toku postępowania kontrolnego ustalono, że firma B P. Ż. w okresie od stycznia 2003 r. do grudnia 2004 r. nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego, nie składała deklaracji w podatku akcyzowym oraz nie dokonywała wpłat na podatek akcyzowy.

Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że firma B P. Ż. wystawiała tzw. "puste faktury". Zgodnie z treścią "wyniku kontroli", wydanego w dniu 16.03.2006 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., w związku z postępowaniem kontrolnym przeprowadzonym w B P. Ż., firma B P. Ż. w 2003 r. dokonywała jedynie "papierowego" obrotu paliwami płynnymi i komponentami oraz była jedynie ogniwem w "papierowym" obrocie paliwami płynnymi i komponentami, tworzącym "puste" faktury, które następnie wprowadzane były do obrotu gospodarczego i wykorzystywane przez nabywców do obniżenia podatku należnego VAT o podatek naliczony wykazany w tych fakturach. Wszystkie działania podjęte przez Pana P. Ż. polegające na dokonaniu zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej, rejestracji dla celów rozliczeń podatku od towarów i usług, sporządzaniu deklaracji VAT-7 na podstawie fikcyjnych faktur zakupu i sprzedaży, prowadzeniu dokumentacji finansowo księgowej miały na celu uwiarygodnić "papierowe" transakcje związane z obrotem paliwami płynnymi, a także stworzyć wizerunek budzącej zaufanie do firmy. P. Ż. w 2003 r. pozorował prowadzenie działalności gospodarczej.

Jedynym efektem tej działalności było wystawianie tzw. "pustych" faktur. Podatnik ten swoim postępowaniem stwarzał warunki do uprawdopodobnienia obrotu paliwami płynnymi i komponentami do produkcji paliw, poprzez wprowadzenie do obrotu gospodarczego faktur VAT nieodzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych.

Podczas przesłuchania w charakterze strony przeprowadzonego w dniu 20.12.2005r. przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w P., Pan P. Ż. przyznał, iż zakupy paliw płynnych i komponentów, a także ich dalsza odsprzedaż w 2003 r. do firm: C M. R. z K., D Sp. z o.o. z O., jak i również A z D. - nie miały fizycznie miejsca. Ponadto zeznał, iż cały obrót paliwami i komponentami do produkcji paliw w 2003 r. był fikcyjny. Wystawione przez niego faktury zakupu i sprzedaży paliw oraz komponentów w powyższym okresie nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu paliwami i komponentami.

Fakt wystawiania fikcyjnych faktur przez Pana P. Ż. potwierdził Pan J. K., dyrektor do spraw zaopatrzenia Z Sp. z o.o., który w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 21.09.2006 r. wyjaśnił, iż Pan Ż. deklarował chęć wystawiania "pustych" faktur, a w przypadku jakichkolwiek kontroli miał potwierdzać fakt rzeczywistego obrotu towarami. Ponadto w dniu 11.10.2006 r. w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego, J.K. wyjaśnił, że osobiście przekazywał panu Ż. wszelkie informacje, co ma się znajdować na fakturach wystawionych przez firmę B P. Ż., w tym również w zakresie tego, co miało być do Spółki A. Według wyjaśnień podejrzanego, Pan P. Ż. fakturował to, co mu zostało polecone.

Wszystkie powyżej opisane dowody świadczyły, zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu, iż firma B P. Ż. nie posiadała paliw, a wystawione przez nią faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W związku z tym, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż Spółka A w okresie od 01.10.2003r. do 31.12.2003 r. dokonywała sprzedaży oleju napędowego oraz benzyny uniwersalnej U-95 pochodzących z niewiadomego źródła. Paliwo, którego nabycie, zgodnie z fakturami, nastąpiło w firmie B P. Ż. z siedzibą w K., faktycznie pochodziło z niewiadomego źródła, a posiadane przez Spółkę A faktury wystawione przez powyższą firmę nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, firma ta nie posiadała paliwa i nie dostarczała paliwa do Spółki A. Wystawione przez firmę B P. Ż., faktury VAT miały jedynie służyć do ukrycia faktycznego miejsca zakupu oleju napędowego i benzyny uniwersalnej U-95 oraz zalegalizowania paliwa pochodzącego z niewiadomego źródła, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy.

W ocenie organu I instancji, zgromadzone w toku postępowania kontrolnego dowody świadczą o tym, iż Spółka A weszła w posiadanie paliw ciekłych niewiadomego pochodzenia, a następnie dokonywała ich sprzedaży, w związku z czym stała się podatnikiem podatku akcyzowego.

Organ pierwszej instancji, wskazując przepisy art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 37 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a także na § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269 ze zm.), stwierdził, że podmiot staje się podatnikiem podatku akcyzowego, po spełnieniu łącznie następujących warunków:

- dokonuje sprzedaży wyrobów akcyzowych,

- wyroby akcyzowe podlegają z mocy prawa opodatkowaniu tym podatkiem,

- podatek akcyzowy nie został przez strony transakcji uiszczony.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania kontrolnego wynika, że podatek akcyzowy nie został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi podczas postępowania kontrolnego paliwo sprzedawane przez Spółkę A nie zostało nabyte w firmie B P. Ż. Podmiot ten w rzeczywistości nie prowadził działalności w zakresie obrotu paliwami, został założony jednie w celu udokumentowania nielegalnego obrotu paliwem, dlatego też powyższa firma nie mogła być i nie była podatnikiem podatku akcyzowego, pomimo faktu, iż na fakturach wystawionych przez tę firmę widnieje adnotacja, że akcyza została uiszczona.

W świetle powyższych ustaleń faktycznych, z których jednoznacznie wynika, że paliwo sprzedawane przez Spółkę A nie zostało opodatkowane podatkiem akcyzowym, Spółka A, jako sprzedawca wyrobów akcyzowych, od których nie uiszczono podatku akcyzowego jest podatnikiem, na którym ciąży obowiązek podatkowy w tym podatku.

Wskazano także, iż określając podatek akcyzowy za poszczególne miesiące 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu przyjął stawki podatku akcyzowego w wysokości wynikającej z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. nr 27, poz. 269 z późn. zmianami) w brzmieniu wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2003 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. nr 137 poz. 1305), obowiązującego od dnia 01.09.2003 r. do dnia 31.12.2003 r., w którym stawka dla benzyny uniwersalnej wynosiła 1800 zł /1000 I (poz. 11 pkt 1), a dla oleju napędowego 1003,00 zł/1000 I (poz. 11 pkt 5 lit. b). Przy wyliczeniu należnego podatku akcyzowego od oleju napędowego przyjęto najniższą stawkę tego podatku obowiązującą w danym okresie.

Od przedmiotowej decyzji wniesiono odwołanie. W odwołaniu Spółka nie zgadzała się, aby zobowiązanie podatkowe oparto na tak mało wiarygodnym dowodzie, jakim jest zeznanie przestępców, gdzie zeznania strony traktowane były jako zeznania gorszego typu. Zarzuciła, że zdaniem organu mało istotnym jest, iż materiał dowodowy wskazuje na brak jej świadomości, co do pochodzenia towaru. Zarzuciła ponadto, że jest podejrzewana o popełnienie przestępstwa, gdy tymczasem zawierała umowy na paliwo zawierające podatek akcyzowy, mało tego, prosiła również o zawarcie takich zapisów na fakturach. Strona wskazywała, że osoby od których kupowała paliwo bronią się, tłumacząc, że nie handlowały żadnym paliwem i ma pretensje, że to ona została obciążona podatkiem, a nie jej odbiorcy, czy w dalszej kolejności tankujący paliwo na stacjach. Spółka wskazała na brak swojej świadomości udziału w nielegalnym procederze obrotu paliwem, od którego nie została zapłacona akcyza, powołując się przy tym na zeznania świadków, którzy zeznawali, iż nie była ona świadoma, jakim paliwem handluje. Uważała przy tym, że należy jej udowodnić świadomość, iż nabywała paliwo z niezapłaconą akcyzą.

Ponadto poinformowała, że proponowała w toku postępowania przed organem pierwszej instancji przesłuchanie świadków, gdyż nie miała możliwości uczestnictwa w tych przesłuchaniach, jednakże organ nie przychylił się do jej wniosku i odmówił przeprowadzenia przesłuchania.

Dyrektor Izby Celnej w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania, uchylił decyzję organu I instancji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za miesiące październik 2003 r. i listopad 2003 r. i umorzył postępowanie w tym zakresie, gdyż zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. W pozostałej części, dotyczącej określenia zobowiązania za grudzień 2003r., utrzymał decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż podatnik dokonywał sprzedaży wyrobów akcyzowych, podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, od których podatek ten nie został uiszczony, a zatem A Sp. z o. o. stała się podatnikiem podatku akcyzowego, zobowiązanym do uiszczenia podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży tych wyrobów.

Równocześnie odniósł się do zarzutów odwodnia stwierdzając m.in., że w przypadku postępowań podatkowych dotyczących podatku akcyzowego, w przeciwieństwie do postępowań karnych, wina podatnika nie ma żadnego znaczenia dla zaistnienia obowiązku podatkowego, wysokości powstałego zobowiązania podatkowego i wynikających z tego obowiązków podatników. Analogicznie nie ma znaczenia świadomość podatnika, co do prawidłowości dokonywanych przez niego transakcji. Powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce z chwilą dokonania czynności podlegających opodatkowaniu niezależnie od świadomości, czy winy podatnika. Wskazano także, iż to, czy firma B P. Ż. była "słupem", czy też brała udział w faktycznym obrocie tym paliwem nie zmienia jednak faktu, że chodziło o obrót nieopodatkowanym paliwem, a w tej sytuacji dowiedzenie tego nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Podkreślono także, powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z 07.05.2009r., sygn. akt I SA/Gd 174/09, iż przepisy przewidują zasadę jednokrotności opodatkowania podatkiem akcyzowym, jednak tylko i wyłącznie w sytuacji zapłaty akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu. Tym samym uznano, że rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu w części dotyczącej zobowiązania podatkowego za miesiąc grudzień 2003 r. odpowiada prawu.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do tutejszego Sądu. Podkreśliła, że stwierdzenie Dyrektora Izby Celnej w Opolu, iż paliwo pochodziło z niewiadomego źródła jest jasnowidzeniem. Wskazano, że ustawa obowiązująca w spornym okresie, wyraźnie stanowiła, iż podatek akcyzowy płaci wyłącznie producent, jak i importer, natomiast nie ma mowy o pośrednikach. Zdaniem skarżącej Spółki na rynku nie powinno być paliwa nieopodatkowanego podatkiem akcyzowym, a Minister Finansów ratując sytuację bezradności służb, próbował zmienić ustawę zarządzeniem, co w opinii podatnika, nie ma żadnej mocy prawnej, a co potwierdza szereg wyroków.

Ponadto Spółka zarzuciła, że powoływanie się na ustawę o VAT, która nie ma nic wspólnego z podatkiem akcyzowym, jest niezrozumiałe.

Skarżąca wskazała również, że płaciła za towar wraz z podatkiem VAT jak i akcyzowym, potwierdzeniem czego są dokumenty zapłaty, adnotacje na fakturach oraz stosowne umowy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), który stanowił postawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciążył m.in. na: 1) producencie wyrobów akcyzowych, 2) importerze wyrobów akcyzowych, 3) sprzedawcy wyrobów akcyzowych, 4) podmiocie świadczącym usługi w zakresie wyrobów akcyzowych, 5) nabywcy wyrobów akcyzowych, od których nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna.

Jednocześnie, zgodnie z §12 ust.1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22.03.2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, Minister Finansów zwolnił z obowiązku uiszczenia akcyzy podatników będących sprzedawcami wyrobów akcyzowych, podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, z wyjątkiem tych od których nie zapłacono podatku akcyzowego tak, by zapobiec podwójnemu opodatkowaniu.

W świetle powyższych przepisów istotne w sprawie było ustalenie, czy skarżąca Spółka: dokonywała sprzedaży wyrobów akcyzowych; czy wyroby te podlegały z mocy prawa opodatkowaniu tym podatkiem, a także, czy na jakimś wcześniejszym etapie został uiszczony od tych towarów podatek akcyzowy.

Nie ma zatem racji skarżąca twierdząc, iż jako sprzedawca wyrobów akcyzowych nie była opodatkowana podatkiem akcyzowym. Oczywiście ciążył na niej obowiązek w podatku akcyzowym, chyba że na wcześniejszym etapie obrotu paliwem podatek akcyzowy został uiszczony.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd w składzie tu orzekającym podziela ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych podgląd, iż art. 35 ustawy o VAT z 1993 r. nie uzależnia odpowiedzialności podmiotów od dobrej czy złej wiary, a zatem nie jest istotne w sprawie, czy skarżąca Spółka miała, czy nie miała świadomości co do nieuiszczenia podatku przez poprzedników (zob. wyrok NSA z 28.04.2009r., I FSK 280/08, także: wyrok z 08.01.2009r., I SA/Wr 566/08). Podstawową przesłanką takiej odpowiedzialności jest fakt dokonywania czynności opodatkowanych akcyzą w rozumieniu art. 34 ust. 1 ustawy oraz stwierdzenie, że podatek akcyzowy nie został uiszczony na żadnym z wcześniejszych etapów obrotu. W konsekwencji to, czy podatnik wiedział, czy nie, że sprzedaje wyroby, od których nie została wcześniej zapłacona akcyza, jest prawnie indyferentne z punktu widzenia podstaw jego odpowiedzialności, jako osoby dokonującej czynności wskazanych w art. 34 ust. 1 ustawy (zob. wyrok WSA z 17.03.2010r., I SA/Łd 868/09).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż nie było sporne, że A Sp. z oo. sprzedawała wyroby akcyzowe. Nie było też wątpliwości co do tego, że skarżąca nie deklarowała, ani nie uiściła podatku akcyzowego.

Z uwagi na jednofazowy charakter tego podatku, ustalenia w postępowaniu podatkowym wymagała zatem kwestia, czy podatek został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu paliwem.

Organy w toku postępowania w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, iż skarżąca nabywała paliwo od firmy B P. Ż., która nie zajmowała się produkcją, czy też handlem paliwami, a była jedynie firmą, która została utworzona dla stworzenia pozorów tego handlu. Firma nie była podatnikiem podatku akcyzowego, nie składała deklaracji w podatku akcyzowym oraz nie dokonywała wpłat podatku akcyzowego. Jej rola polegała wyłącznie na wystawianiu "pustych faktur", które były wprowadzane do obrotu gospodarczego. Wszystkie działania tej firmy miały uwiarygodnić fikcyjne (papierowe) transakcje związane z obrotem paliwami płynnymi.

Świadczą o tym przede wszystkim zeznania P. Ż., który przyznał, iż zakupy paliw płynnych i komponentów do produkcji paliw w 2003r., a także ich dalsza odsprzedaż – w tym do Spółki skarżącej - nie miały fizycznie miejsca, a cały obrót był fikcyjny. Potwierdził to również J.K., dyrektor do spraw zaopatrzenia Z Sp. z o.o., który stwierdził, że osobiście wskazywał P. Ż., jakie dane mają zawierać faktury, także te, dotyczące Spółki A. Okoliczność tę potwierdzały zarówno zeznania poszczególnych świadków, jak i pozostały materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonego postępowania kontrolnego. Wnioski takie uzasadniał również materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonych postępowań karnych.

Zgodnie z art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej (...) oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Użyte w cytowanym przepisie sformułowanie "materiały" nie stawia ograniczeń co do rodzaju wykorzystywanych dowodów. Z treści tego przepisu nie można też wywieść nakazu powtórzenia w toku postępowania podatkowego przesłuchania świadka, który zeznawał w postępowaniu karnym. W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych zeznań nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006r., sygn. akt III SA/Wa 1837/05, LEX nr 179712).

Skoro art. 181 Ordynacji podatkowej nie wyłącza z katalogu dowodów w postępowaniu podatkowym dowodów gromadzonych w sprawie karnej, nie ma podstaw do odmowy wartości dowodowej dowodom zgromadzonych w postępowaniach karnych, a co za tym idzie konieczności ich ponawiania w postępowaniu podatkowym. Organ I instancji zasadnie zatem odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych przez stronę. Mając na uwadze, iż składając przedmiotowy wniosek strona nie sprecyzowała celu przesłuchania oraz faktów, które w związku z przeprowadzeniem tych dowodów miały zostać udowodnione, stanowisko organu, wobec wyczerpującego wykazania pochodzenia sprzedawanego przez skarżącą Spółkę paliwa z nielegalnego źródła, nie budzi zastrzeżeń.

W przypadku materiałów z postępowania karnego, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, również zeznania świadków, czy wyjaśnienia podejrzanych mogą stanowić dowód, który może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Dlatego posłużenie się takimi dowodami, zebranymi podczas postępowania karnego, było jak najbardziej uprawnione.

Zdaniem Sądu, organy dysponowały dostateczną liczbą przesłanek, których ocena uzasadniała przyjęcie, że firma B P. Ż. nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwem, a tylko wystawiała "puste" faktury. Wystawione faktury nie dokumentowały rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, a miały na celu wprowadzenie do obrotu gospodarczego paliwa z nieznanego źródła (nielegalnego pochodzenia). Dostawa paliwa miała miejsce, lecz nie jest znane źródło jego pochodzenia. Przyjęta przez organy ocena materiału dowodowego nie prowadziła do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. W myśl art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy dokonywaniu oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Dlatego Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej.

Wskazać należy, iż Spółka nie wykazała, a to na niej ciążył taki obowiązek, że w innej fazie obrotu podatek akcyzowy został uiszczony. Wprawdzie zgodnie z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie podatkowym, nie oznacza to jednak obciążania organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zarazem zwolnienia strony od wykazania okoliczności, z której wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Jak wskazano powyżej, §12 ust.1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22.03.2002 r. w sprawie podatku akcyzowego uzależnia zwolnienie sprzedawcy wyrobów akcyzowych z obowiązku podatkowego od wykazania faktu uprzedniego zapłacenia tego podatku. Zatem to podatnik winien wskazać okoliczności i dowody, że w innej fazie obrotu podatek akcyzowy został uiszczony (zob. wyrok WSA z 30.10.2009r., I SA/Wr 1025/09).

Z analizy akt sprawy jasno wynika, iż skarżąca Spółka takich dowodów nie przedstawiła. Nie stanowią takich dowodów, wbrew stanowisku skarżącej, umowy i posiadane faktury zawierające informacje o zawarciu podatku akcyzowego w cenie towaru. Rację ma organ odwoławczy wskazując w zaskarżonej decyzji, iż fakt ten, jak również zapłata określonych kwot za ten towar, nie świadczą o tym, iż towar ten był faktycznie opodatkowany podatkiem akcyzowym. Spółka nie uprawdopodobniła także, iż jakikolwiek inny podmiot uiścił należy podatek akcyzowy. Z kolei organy podatkowe, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie wykazały, iż strona dokonywała sprzedaży oleju napędowego i benzyny uniwersalnej, pochodzących z nieznanych źródeł.

Zatem ocena organów, co do źródeł pochodzenia spornego paliwa oraz tego, że nie zostało wykazane, by podatek akcyzowy został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu nie jest oceną dowolną, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy dokonały wszechstronnej oceny zebranych dowodów, a ocena ta nie narusza zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Jeżeli w toku postępowania zostało w sposób bezsporny wykazane, iż Spółka dokonywała sprzedaży wyrobów akcyzowych pochodzących z nieznanych źródeł i nie zostało wykazane, by podatek akcyzowy został uiszczony we wcześniejszej fazie obrotu, trafnie organy przyjęły, powołując prawidłową materialną podstawę rozstrzygnięcia, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym za sporny okres ciąży na skarżącej Spółce, która w świetle ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jak i przepisu §12 ust.1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22.03.2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, spełniała przedmiotowe, jak i podmiotowe kryteria opodatkowania podatkiem akcyzowym.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.