Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 48/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1,  art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi M.S. – redaktora naczelnego [...] na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] października 2021 r.; 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego M.S.– redaktora naczelnego [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Prokurator Generalny (dalej także: "organ odwoławczy"), w wyniku rozpoznania odwołania M.S. - redaktora naczelnego [...] (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Prokuratora Krajowego (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] października 2021 r., nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej dotyczącej listy prokuratorów, którym w latach: 2016-2018 decyzjami Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego przyznano nagrody finansowe, ze wskazaniem imienia, nazwiska, nazwy jednostki, sumy przyznanych nagród, liczby nagród i uzasadnień ich przyznania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 112 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p.") - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2021 r.

Zaskarżona decyzja Prokuratora Generalnego wydana została w następującym stanie faktycznym.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. D.K., dziennikarz [...] - powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - zwrócił się do Prokuratora Krajowego o udostępnienie informacji poprzez udostępnienie listy prokuratorów, którym w latach 2016, 2017 i 2018 - decyzjami Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego - przyznano nagrody finansowe, ze wskazaniem imienia, nazwiska, nazwy jednostki, sumy przyznanych nagród, liczby nagród i uzasadnień ich przyznania.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku, Prokurator Krajowy decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, stwierdzając w uzasadnieniu, że stanowi ona informację publiczną przetworzoną, a w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony interes publiczny, przemawiający za jej udostępnieniem.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Prokurator Generalny - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Prokurator Krajowy decyzją z dnia [...] marca 2019 r.

W wyniku rozpoznania skargi wniesionej od powyższej decyzji Prokuratora Generalnego przez D.K., prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaistniały wątpliwości odnośnie tego, czy wnioskodawca działał jako osoba fizyczna, czy też jako dziennikarz reprezentujący prasę. W konsekwencji, Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien się zwrócić do wnioskodawcy o nadesłanie upoważnienia redaktora naczelnego redakcji [...], z którego będzie wynikać upoważnienie dla D.K. do działania w imieniu redakcji [...].

W dniu 25 lutego 2020 r. do Prokuratury Krajowej wpłynęło pismo strony skarżącej z dnia [...] lutego 2020 r., w którym wniosła ona o niezwłoczne rozpatrzenie wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. Do pisma załączono upoważnienie udzielone M.S. - Redaktorowi Naczelnemu [...] do działania w imieniu redakcji [...].

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prokurator Krajowy - powołując się na przepisy art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, Prokurator Generalny - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2021 r.

Na powyższą decyzję Prokuratora Generalnego skargę do WSA w Warszawie wniósł D.K.

W wyniku rozpatrzenia powyższej skargi D.K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/20, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt [...] i zasądził na rzecz D.K. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie zauważył na wstępie, że zarówno organy obu instancji, jak również Sąd rozpoznając sprawę ponownie były związane - na mocy art. 153 i art. 170 P.p.s.a. - prawomocnym i wydanym w rozpoznawanej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/19.

W tej sytuacji, Sąd wskazał, że z powyższego orzeczenia WSA w Warszawie wynika m.in., że skarżący D.K. we wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, wprawdzie powołał się na przepisy art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., jednakże pod nazwiskiem dopisał "dziennikarz [...] S.A." i wniosek został sporządzony na papierze firmowym z logo "[...]". Sąd zauważył, że podobnie rzecz się ma z odwołaniem z dnia [...] marca 2019 r. wniesionym do Prokuratora Generalnego.

Niezależnie od powyższego, Sąd podniósł, że skarżący D.K. w uzasadnieniu wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. wskazał, że "(...) rolą prasy jest w szczególności realizacja szczególnie istotnego interesu społecznego, jakim jest m.in. realizacja uprawnienia obywatelskiego, wynikającego m.in. z art. 61 Konsytuacji, tj. prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Nie ulega zatem wątpliwości, że działalność prasy urzeczywistnia prawo obywateli do rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej", zaś w zarzutach zawartych we wspomnianym wyżej odwołaniu wskazał dodatkowo, że jest przedstawicielem prasy, zwracając w uzasadnieniu odwołania uwagę, że "(...) działam nie w imieniu własnym, ale jako dziennikarz, czyli przedstawiciel prasy", a także dodając, że "(...) należy uznać, że kierując się ogólnymi zasadami określonymi w Konstytucji RP i prawie prasowym, po stronie dziennikarza istnieje szczególnie istotny interes publiczny jako przekaźnika pomiędzy organem w naszym przypadku Prokuraturą z społeczeństwem".

W tej sytuacji, Sąd zauważył, iż we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r. skład orzekający stwierdził, że wobec opisanych powyżej faktów, tj. z jednej strony - powołania się przez skarżącego D.K. na przepisy u.d.i.p., a z drugiej strony - na okoliczność, iż jest przedstawicielem prasy, nie wiadomo, czy skarżący D.K. występował o udostępnienie informacji publicznej jako osoba fizyczna działająca w swoim własnym imieniu, czy też jako dziennikarz reprezentujący prasę.

Sąd podniósł, że we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r. skład orzekający stwierdził zatem, że skoro w sprawie brak jest upoważnienia redaktora naczelnego redakcji, to organ przed wydaniem rozstrzygnięcia winien zastosować tryb naprawczy przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a., w myśl którego, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Sąd wskazał też, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zwrócić się do skarżącego D.K. o nadesłanie upoważnienia redaktora naczelnego redakcji o działaniu wymienionego w imieniu tejże redakcji, a następnie po usunięciu, bądź nie, tego braku, procedować w opisany już wyżej sposób.

W tej sytuacji, skład orzekający WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2021 r. zauważył, że ponowienie rozpoznając sprawę i mając na względzie wiążącą, na mocy art. 153 i art. 170 P.p.s.a., ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym i wydanym w rozpoznawanej sprawie orzeczeniu WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/19 zobowiązany był zwrócić uwagę na fakt, iż skarżący D.K. przedłożył do akt administracyjnych upoważnienie Redaktora Naczelnego [...] z dnia [...] lutego 2020 r., które zostało bardzo precyzyjne sformułowane i - co ważne - znane było organom obu instancji.

Sąd podniósł, że z przedmiotowego upoważnienia wynika, że Redaktor Naczelny [...] – M.S. upoważnił D.K., jako osobę zatrudnioną w spółce [...], do działania w imieniu [...] oraz upoważnił ww. osobę do składania w imieniu redakcji [...] innych wniosków o udostępnienie informacji, zarówno w trybie u.d.i.p., jak i ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1914 - dalej także: "Pr.pras."). Jednocześnie, Sąd wskazał, że Redaktor Naczelny [...] dodatkowo wskazał na wstępie ww. upoważnienia, że D.K. (nr legitymacji dziennikarskiej [...]), składając do Prokuratury Krajowej w dniu [...] stycznia 2019 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej działał w imieniu redakcji [...], jako przedstawiciel prasy.

W tej sytuacji, skład orzekający WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2021 r. uznał, że z powyższych jasnych i czytelnych informacji zawartych we skazanym powyżej upoważnieniu, które zostało udzielone skarżącemu D.K. przez Redaktora Naczelnego [...] - wynika więc, że skarżący D.K., składając ww. wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2019 r., działał w imieniu redakcji [...].

Tym samym, Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji powinny być skierowane do redakcji [...], która był stroną postępowania w świetle art. 28 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z art. 3a i art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo Prasowe.

Ponadto, Sąd podniósł w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2021 r., że zarówno w doktrynie, jak i judykaturze wielokrotnie podkreślano, że postępowanie administracyjne nie może toczyć się bez udziału strony, bo byłoby postępowaniem nieistniejącym (por. B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986 r., s. 47). Wskazywano również, że konsekwencje błędnego potraktowania jakiegoś podmiotu jako strony postępowania administracyjnego rozciągają się nie tylko na postępowanie administracyjne i wydaną w nim decyzję, lecz również na postępowanie sądowoadministracyjne (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 1988 r., sygn. akt IV SA 164/88, GAP z 1988 r. nr 19, s. 41).

Mając na względzie powyższe, Sąd wskazał, że powoduje to, iż skarga wniesiona przez skarżącego D.K. - pełnomocnika Redakcji [...] - nie mogła być odrzucona, gdyż w postępowaniu przed organami administracyjnymi obu instancji, a więc przed Prokuratorem Generalnym i przed Prokuratorem Krajowym, osoba ta została nieprawidłowo - w świetle ww. upoważnienia - uznana za stronę.

Sąd powołał się na art. 28 k.p.a., zgodni z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Jednocześnie, Sąd zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Mając z kolei na względzie art. 3a Pr.pras, Sąd wskazał, że w świetle tego przepisu, w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p.

Sąd podniósł, że użyte w art. 3a ustawy - Prawo prasowe słowo "prasa" wskazuje, że podmiotem żądającym informacji publicznej jest na przykład określony dziennik (art. 7 ust. 2 pkt 7 Pr.pras.). W związku z tym, Sąd uznał, że w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej do podmiotu zobowiązanego do udostępniania takich informacji wnosi dziennikarz, działający w imieniu określonego dziennika, interes prawny w postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem będzie miał dziennik, a nie dziennikarz, jako osoba fizyczna. Sąd stwierdził jednocześnie, że redaktorowi naczelnemu takiego dziennika - jako osobie kierującej na mocy art. 25 ust. 1 Pr.pras. jego redakcją - przysługuje zatem legitymacja do wniesienia skargi w takim postępowaniu. Sąd zauważył w tym miejscu, że analogiczne stanowisko było już prezentowane w orzecznictw sądów administracyjnych (por. prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Ol 190/14, dostępny na www.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie oraz oceniając wydane w sprawie decyzje, tj. zaskarżoną decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2020 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r., Sąd stwierdził, że skarga skarżącego D.K. podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 2 ust. 1 u.d.i.p. oraz w związku z art. 3a i art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy - Prawo prasowe, albowiem obie sporne decyzje skierowano do osoby niebędącej stroną w sprawie, lecz do jej pełnomocnika.

W konsekwencji, skład orzekający WSA w Warszawie uznał zatem, iż zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności spornych decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji - Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego - ze skutkiem ex tunc, gdyż postępowanie administracyjne toczyło się bez udziału redakcji [...], której organy, mimo jasnego w treści upoważnienia, nie uznały za stronę postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Ponadto, skład orzekający WSA w Warszawie zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 494/92 (ONSA z 1993 r. nr 4, poz. 102) wskazał, że oczywistym błędem będzie doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, w przekonaniu, że przechodzą na niego prawa i obowiązki ustanowione w prawie materialnym. Sąd stwierdził jednocześnie, że powyższy pogląd NSA popiera, wskazując, że jest on ugruntowany w judykaturze. Sąd zauważył bowiem, że zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Przepis ten, z uwagi na art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., jest stosowany przez sąd administracyjny, który ocenia także w kontekście art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. skutki działań organów obu instancji, jako niemożliwie do zaakceptowania z punku widzenia praworządności.

Mając na względzie powyższe, skład orzekający WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2021 r. uznał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić ww. wskazania Sądu, w pełni stosując się do przepisów oraz zasad warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego.

Sąd wskazał ponadto, że z uwagi na podstawę rozstrzygnięcia, na obecnym etapie przedwczesne jest odnoszenie do zarzutów zawartych w skardze.

W toku ponownego postępowania, pismem z dnia [...] września 2021 r. Zastępca Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej poinformował Redaktora Naczelnego Redakcji [...], że wnioskowana informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wezwał do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. D.K., działając w imieniu Redaktora Naczelnego Redakcji [...], wskazał na czym w jego ocenie polega szczególnie istotny interes publiczny, przemawiający za udzieleniem żądanej informacji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], Prokurator Krajowy, działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a., kierując decyzję administracyjną do Redaktora Naczelnego Redakcji [...], jako strony postępowania, odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji Prokurator Krajowy stwierdził, iż wnioskodawca wskazał jedynie na zwykły, niekwalifikowany interes publiczny w udostępnieniu tej konkretnej informacji publicznej przetworzonej. W ocenie organu pierwszej instancji, nie zaistniały natomiast żadne okoliczności mogące świadczyć o tym, że udzielenie żądanej informacji jest szczególne istotne dla interesu publicznego.

W piśmie z dnia [...] października 2021 r. M.S., działając jako Redaktor Naczelny Redakcji [...], wniósł do Prokuratora Generalnego odwołanie od powołanej wyżej decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] października 2021 r.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Prokurator Generalny - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] października 2021 r., kierując wydaną przez siebie decyzję administracyjną do M.S. - redaktora naczelnego [...], jako strony postępowania.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy - podtrzymując argumentację zaprezentowaną przez organ pierwszej instancji - stwierdził, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem uznał, że Prokuratura Krajowa nie dysponuje "gotową" informacją spełniającą kryteria wniosku. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że strona wnioskująca o udostępnienie spornej informacji nie wykazała w toku postępowania, iż w analizowanej sprawie zaistniały jakiekolwiek okoliczności mogące świadczyć o tym, że udzielenie wnioskowanej informacji jest szczególne istotne dla interesu publicznego.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r. skarżący M.S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2021 r.

Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] października 2021 r., a także o zobowiązanie przez Sąd Prokuratora Krajowego do udostępnienia informacji wskazanych we wniosku w terminie zakreślonym przez Sąd, stosowanie do art. 286 § 2 P.p.s.a oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, strona skarżąca zarzuciła organowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:

i. naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - poprzez błędne przyjęcie przez organ, że wnioskodawca żądał w imieniu skarżącego informacji publicznej przetworzonej, a żądanie ukierunkowane było na uzyskanie "nowej" informacji w sytuacji, gdy wskazywano w postępowaniu administracyjnym, że informacje, które wnioskodawca chce uzyskać są już w posiadaniu Prokuratury Krajowej i nie wymagają przetworzenia, a w konsekwencji nie musi zostać uzasadniony szczególnie ważny interes publiczny (żądane informacje nie stanowią informacji publicznej przetworzonej);

ii. naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest podstaw do wydania takiej decyzji;

Jednocześnie, strona skarżąca wskazała, że w sytuacji, w której Sąd uznałby, że informacja publiczna, o którą wystąpiono, ma jednak charakter informacji "przetworzonej", strona zarzuca skarżonej decyzji:

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:

iii. naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - poprzez brak wykazania przez organy obu instancji nieistnienia po stronie skarżącej przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" podczas, gdy zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, w przypadku wydania decyzji odmownej, to podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej;

iv. naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - poprzez błędne przyjęcie przez organ obu instancji, że nie wykazano przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w sytuacji, gdy dziennikarz wystąpił z wnioskiem o informacje mające za przedmiot nagrody finansowe Prokuratorów, tj. osób kluczowych dla funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w Polsce, co bez wątpienia stanowi okoliczność szczególnej istotności dla interesu publicznego; ponadto, strona skarżąca uznała, że okoliczności powoływane przez skarżącego w postępowaniu zarówno przed organem pierwszej instancji, jak i organem odwoławczym istnienie takiego interesu uzasadniają;

v. naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest podstaw do wydania takiej decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła przede wszystkim, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej.

Skarżący zauważył, że w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej pozostaje kwalifikowanie informacji publicznej, jako informacji przetworzonej, tylko z uwagi na fakt, iż jest ona przygotowywana dla wnioskującego podmiotu poprzez czynności polegające na odnalezieniu odpowiednich dokumentów, czy też ich skopiowaniu, nawet jeżeli są one czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych. Według strony skarżącej, czynności te stanowią proste czynności kancelaryjno-biurowe o charakterze technicznym.

Niemniej jednak, strona skarżąca zauważyła, że nawet, gdyby przyjąć, iż informacje wskazane we wniosku mają charakter informacji przetworzonej, to i tak podkreślić należy, że jako utrwalony przyjmuje się pogląd judykatury co do tego, że ciężar wykazania braku u wnioskodawcy przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej ciąży na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że mając na uwadze fakt, iż przyznawanie nagród poszczególnym Prokuratorom jest również związane z gospodarowaniem mieniem publicznym, należy oczekiwać, że wiadomym jest, kto komu przyznaje nagrodę (ze wskazaniem jednostki), w jakiej wysokości oraz z jakiego powodu (uzasadnienie).

W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że należy wykluczyć, by wymienione czynności wymagały dokonania przez organ odpowiednich analiz, skomplikowanych obliczeń, zestawień, czy też wyciągów, a zatem działań na zbiorze informacji prostych, prowadzących do przekształcenia zbioru tych informacji w jakościowo informację przetworzoną. Skarżący, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 88/19 - stwierdził, że nie jest przetwarzaniem informacji wysiłek intelektualny przy zbieraniu danych, polegający tylko na odszukiwaniu ich w określonych rejestrach czy zbiorach (np. aktach administracyjnych), zanonimizowaniu i przekształceniu (np. w wersję elektroniczną lub skopiowaniu). Skarżący uznał, że takie czynności organu, jak np. selekcja dokumentów, są zwykłymi zabiegami związanymi z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie noszą cech przetwarzania informacji. Skarżący zauważył bowiem, że w wyniku ich stosowania nie powstaje żadna nowa informacja.

Niezależnie od powyższej argumentacji, strona skarżąca - wskazując, iż działa wyłącznie z tzw. ostrożności procesowej - podniosła, że w sytuacji przyjęcia przez Sąd, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy informacje, których udostępnienia żąda skarżący, mają charakter informacji przetworzonej, należy zauważyć, że organy obu instancji błędnie uznały również, że strona skarżąca nie wykazała, iż uzyskanie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotnie dla interesu publicznego.

Skarżący podkreślił, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, iż wnioskodawca - występując o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej - nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, albowiem to podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej, w przypadku wydania decyzji odmownej (skarżący przywołał w tym miejscu wyroki WSA w Warszawie z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 550/13 oraz z dnia 15 marca 2005r., sygn. akt II SA/Wa 2225/04).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, skarżący zauważył, że organ obu instancji w uzasadnieniu wydanych decyzji ograniczyły się wyłącznie do wskazania definicji przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w oparciu o powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów.

Tymczasem, skarżący wskazał, że dziennikarz już w chwili składania wniosku o udostępnienie informacji jest w stanie wykazać indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga. Skarżący uznał bowiem, że dziennikarz, wykorzystując uzyskane informacje w materiale prasowym, jest w stanie uczynić z niej użytek dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.

W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że rozważając zatem aspekt istnienia interesu publicznego w przedmiotowej sprawie, należy zwrócić uwagę na rolę Prokuratorów w życiu publicznym jako grupy wykonującej zawód zaufania publicznego, a także na charakter żądanych informacji. Skarżący podkreślił, że niezależność Prokuratora ma znaczenie z punktu widzenia całego społeczeństwa, albowiem stanowi gwarancję sprawiedliwego, bezstronnego i skutecznego wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie, skarżący zauważył, że szczególna pozycja osób pełniących funkcje Prokuratora w systemie wymiaru sprawiedliwości przejawia się także w jawności ich majątku, poprzez nałożenie na tę grupę ustawowego obowiązku składania oświadczeń o stanie majątkowym, w tym m.in. do udostępniania informacji o dochodach (por. art. 104 i nast. ustawy - Prawo o prokuraturze).

W konsekwencji, skarżący uznał, że żądane przez niego informacje służą analizie zasad przyznawania nagród Prokuratorom, zaś ich ujawnienie jest również niezbędne do sprawowania społecznej kontroli nad wydatkowaniem środków publicznych i przyczynia się do przeciwdziałania ewentualnym nadużyciom. Ponadto, skarżący podniósł, że ujawnienie żądanych informacji może również spowodować wykrycie ewentualnych nieprawidłowości i ich eliminację, co sprzyja poprawieniu jakości działalności organów wymiaru sprawiedliwości.

Podsumowując, skarżący przyjął, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, jak zauważył skarżący, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie.

Mając powyższe na względzie, skarżący uznał, że z całą pewnością udostępnienie spornych danych przyczyni się do zwiększenia przejrzystości życia publicznego, jawności i transparentności. Jednocześnie, skarżący zauważył, że może to zainicjować debatę publiczną i wpłynąć na inicjatywę ustawodawczą, albowiem - jak podniósł - jeśli bowiem przyznanie nagród ze środków pochodzących z budżetu państwa jest wyłącznie uznaniowe, to może należy zwrócić uwagę na konieczność zmian w tym zakresie. Ponadto, skarżący stwierdził, że brak realizacji przez Prokuraturę Krajową spornego wniosku o udostępnienie informacji prowadziłoby do pozbawienia społeczeństwa informacji, która budzi uzasadnione zainteresowanie. Tymczasem, zdaniem skarżącego, uzasadnione zainteresowanie stanowi właśnie przejaw ważnego interesu publicznego.

W konsekwencji, skarżący uznał, że w wypadku publikacji prasowych interes publiczny wyraża się przede wszystkim w urzeczywistnianiu zasad jawności życia publicznego i prawa społeczeństwa do informacji. Ponadto, skarżący zauważył, że tylko wyjątkowo ważne powody mogą uzasadniać stosowanie środków ograniczających dostęp do informacji, jakie społeczeństwo ma prawo uzyskać. W tej sytuacji, skarżący wskazał, że z całą pewnością utrudniania możliwości publikowania przez prasę materiałów na dany temat, nie służy zasadzie jawności życia publicznego i prawie społeczeństwa do informacji.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2022 r. strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, odpowiadając na wezwanie Sądu - wyraźnie oświadczyła, że skarga z dnia [...] grudnia 2021 r. na decyzję nr [...] wydaną w dniu [...] listopada 2021 r. przez Prokuratora Generalnego została wniesiona przez MS., działającego jako Redaktor Naczelny [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M.S., działającego jako Redaktor Naczelny [...] zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2021 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prokuratora Krajowego z dnia [...] października 2021 r. odmawiająca stronie skarżącej udostępnienia informacji publicznej, o której mowa we wniosku z dnia [...] stycznia 2019 r. - naruszają obowiązujące przepisy prawa.

Niemniej, co należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, Sąd uwzględnił skargę z zupełnie innych powodów, aniżeli podniesione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że zarówno Prokurator Generalny, jak i Prokurator Krajowy, wydając obie sporne decyzje, dopuścili się przede wszystkim ewidentnego naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem - wbrew normie prawnej wyrażonej w tym przepisie - nie zastosowali się do oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r., wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1016/20.

Zgodnie z przepisem art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przyjmuje się zgodnie, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie administracyjnej. Ocena powyższa, jak i wskazania co do dalszego postępowania organu, powinny zostać sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz i M. Grzywacz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, po red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, komentarz do art. 153 P.p.s.a. i powołane tam orzecznictwo). Jednocześnie, wskazuje się w doktrynie, że przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek /w:/ System Prawa Procesowego Cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, pod red. W. Siedleckiego, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne (por. A. Kabat /w:/ B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021; komentarz do art. 153 P.p.s.a.).

Ponadto, należy zauważyć, że ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2562/10 (ONSAiWSA z 2013 r. nr 1, poz. 8) stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań.

Przyjmuje się, że ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, czy też kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia.

Z kolei, jeśli chodzi o wskazania co do dalszego postępowania, to należy zauważyć, że stanowią one z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat /w:/ B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021; komentarz do art. 153 P.p.s.a.).

Warto jednocześnie podkreślić, że konsekwencją związania sądów oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku jest to, że stanowisko sądu pierwszej instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego, powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 886/07), chyba że w okresie pomiędzy wydaniem wyroku a ponowną skargą do sądu administracyjnego zmianie uległy przepisy. W konsekwencji, niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 października 2006 r., sygn. akt IV SA 1576/06).

Ponadto, w judykaturze przyjmuje się, że niezgodne z zasadami porządku prawnego obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym, do których zalicza się również pewność i stabilność stosunków prawnych, a także z art. 153 P.p.s.a., byłoby więc podważenie stanowiska zawartego w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej od innego wyroku, oczywiście przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1297/13).

Związanie organów administracji publicznej oraz sądów oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym, i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1128/06). Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. Związanie sądu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2003/14).

Warto jednocześnie zauważyć, że między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek, ponieważ ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracji publicznej w sprawie, a wskazania określają sposób postępowania w przyszłości (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 896/19). Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi. Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy (tak m.in. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz i M. Grzywacz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, po red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, komentarz do art. 153 P.p.s.a. i powołane tam orzecznictwo).

W orzecznictwie przyjmuje się, że kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest głównym kryterium poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10).

Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, stwierdził jednoznacznie, że związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, które sprzeczne są z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku

W tej sytuacji, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu.

Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zarówno Prokurator Krajowy, wydając sporną decyzję z dnia [...] października 2021 r., jak również Prokurator Generalny, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] - bezwzględnie związani byli oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/20.

W związku z powyższym, wskazać trzeba więc, iż w przedmiotowym wyroku z dnia 19 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - stwierdził wyraźnie, iż wydane w sprawie decyzje organów obu instancji powinny być skierowane do redakcji [...], która był stroną postępowania w świetle art. 28 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z art. 3a i art. 7 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo Prasowe.

W konsekwencji, skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekający w dniu 19 lutego 2021 r. stwierdził, że skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 2 ust. 1 u.d.i.p. oraz w związku z art. 3a i art. 7 ust. 2 pkt 7 Pr.pras., albowiem obie sporne decyzje skierowano do osoby niebędącej stroną w sprawie, lecz do jej pełnomocnika. Należało zatem - jak uznał Sąd w wyroku z dnia 19 lutego 2021 r. - stwierdzić nieważności obu wskazanych wyżej decyzji wydanych przez organy obu instancji - Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego - ze skutkiem ex tunc, gdyż postępowanie administracyjne toczyło się bez udziału redakcji [...], której organy, mimo jasnego w treści upoważnienia, nie uznały za stronę postępowania w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2019 r.

Tymczasem, rozpoznając sprawę w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r., organy obu instancji skierowały swoje decyzje administracyjne do M.S. - Redaktora Naczelnego Redakcji [...], a więc do podmiotu, który - w ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1016/20 - nie był stroną postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że zarówno Prokurator Generalny, jak i Prokurator Krajowy, wydając w niniejszej sprawie obie sporne decyzje administracyjne, nie zastosowali się do wyraźnej oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1016/20, albowiem skierowali przedmiotowe decyzje dotyczące odmowy udostępnienia informacji publicznej zamiast do Redakcji [...], jak jednoznacznie nakazał we wspomnianym wyroku Sąd, do podmiotu niebędącego stroną, a więc do M.S. - Redaktora Naczelnego Redakcji [...].

W związku z tym, Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy zarówno Prokurator Krajowy, jak i Prokurator Generalny zobowiązani będą uwzględnić wspomniane wyżej wskazania Sądu, w pełni stosując się do przepisów oraz zasad warunkujących prawidłowość postępowania administracyjnego.

Jednocześnie, Sąd zmuszony jest podkreślić, że z uwagi na podstawę rozstrzygnięcia, na obecnym etapie przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów stricte merytorycznych zawartych w skardze, a dotyczących zarówno naruszenia regulacji prawnych zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jak i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Zasądzając od Prokuratora Generalnego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 209 P.p.s.a.