Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 122/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.33, art.53 i art.58 w zw. z art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.40 w zw. z art.32
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt. I SA/Wa 768/09 odrzucające skargę P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy

z dnia z [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] o zawieszeniu P.i M. od dnia 1 maja 2008 r. pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.

Doręczenie przedmiotowej decyzji pełnomocnikowi P. M. – H. K. – P. nastąpiło w dniu 26 marca 2009 r., zaś w dniu 3 kwietnia 2009 r. decyzję doręczono również wyżej wymienionemu.

Powyższą decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. M. w dniu 30 kwietnia 2009 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 768/09 skargę P. M. odrzucił.

W uzasadnieniu podał, iż z akt sprawy wynika, że po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji P. M. ustanowił pełnomocnika w osobie H. K. – P., a zaskarżoną decyzję doręczono zarówno P. M. jak i jego pełnomocnikowi.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w przypadku, gdy na etapie postępowania administracyjnego skarżący działał przez pełnomocnika, to wszelkie pisma procesowe, w tym również decyzje administracyjne, organ administracji publicznej prowadzący to postępowanie miał obowiązek doręczyć temu pełnomocnikowi.

A zatem w sytuacji, gdy skargę do sądu administracyjnego na decyzję wnosi strona, która w postępowaniu administracyjnym działała przez pełnomocnika, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia tej decyzji pełnomocnikowi.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, dodatkowe doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne, w tym sensie, że nie wywołuje skutku w postaci rozpoczęcia bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a tym bardziej nie przesuwa terminu do wniesienia skargi.

W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w stwierdził, że skoro skarżący wniósł przedmiotową skargę po upływie w/w terminu, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. M., reprezentowany przez radcę prawnego

i zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie: art. 7 K.p.a., art. 58 § 1 pkt 2) i art. 58 § 3 P.p.s.a., art. 112 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a., art. 40 § 1 i 2 K.p.a, a także art. 53 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 42 § 2 K.p.a oraz art. 33 § 1 P.p.s.a.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że treść pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego H. K. – P. na etapie postępowania administracyjnego wskazuje, iż stanowiło ono upoważnienie do reprezentowania P. M. tylko przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie w sprawie odwołania od decyzji nr [...], a zatem nie upoważniało jej do reprezentowania i podejmowania w jego imieniu jakichkolwiek działań przed sądem administracyjnym. W ocenie autora skargi kasacyjnej w chwili doręczenia H. K. – P. zaskarżonej decyzji nie była ona już pełnomocnikiem P. M..

Zdaniem skarżącego organ administracji przez doręczenie zaskarżonej decyzji zarówno jemu jak i H. K. – P. oraz przy braku stosownego pouczenia, iż 30 dniowy termin do wniesienia skargi do sądu rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia jej pełnomocnikowi, doprowadził w istocie do uniemożliwienia mu skutecznego zaskarżenia w/w decyzji.

A zatem Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo, przyjął, że przedmiotowa skarga został wniesiona po upływie w/w terminu bowiem, termin rozpoczął swój biegu dopiero z dniem doręczenia decyzji skarżącemu, a nie jego pełnomocnikowi. Skoro momentem doręczenia mu zaskarżonej decyzji był dzień 3 kwietnia 2009 r., to wnosząc skargę do sądu administracyjnego w dniu 30 kwietnia tego roku, nie uchybił terminowi określonemu w art. 53 §1 P.p.s.a.

Ponadto, uzasadniając zarzut naruszenia art. 33 § 1 P.p.s.a., autor skargi kasacyjnej wskazał, iż stosownie do treści tego przepisu uczestnikiem postępowania na prawach strony może być osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Przy czym w jego ocenie w stosunku do H. K. – P. sytuacja taka nie zachodziła, a zatem w/w przepis nie mógł mieć zastosowania i odpis zaskarżonego postanowienia nie powinien być jej doręczony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej: P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie określone w § 2 art. 183 cyt. ustawy w tej sprawie nie występują.

Stosownie do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 32 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym strona może działać przez pełnomocnika i wówczas stosownie do treści art. 40 § 2 tej ustawy, wszelkie pisma procesowe, w tym również decyzje administracyjne, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek doręczyć pełnomocnikowi strony. W konsekwencji, także w sytuacji, gdy skargę do sądu administracyjnego na decyzję wnosi strona, która w postępowaniu administracyjnym działała przez pełnomocnika, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi od decyzji kończącej to postępowanie należy liczyć od dnia doręczenia tej decyzji nie stronie, lecz jej pełnomocnikowi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2002 r., III RN 191/01. OSNP 2003/23/558). Oznacza to, że doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych, a przede wszystkim nie jest zdarzeniem, od którego rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W sprawie jest niesporne, że skarżący w dniu 1 października 2008 r. ustanowił swoim pełnomocnikiem H. K. – P.. Przy czym podkreślić należy, iż wbrew stanowisku kastora w treści w/w pełnomocnictwa wyraźnie stwierdzono, że obejmuje ono także umocowanie do składania oświadczeń i wniosków oraz odbioru i kwitowania dokumentów, korespondencji, przesyłek i należności z jakiegokolwiek tytułu. A zatem była ona upoważniona do złożenia w imieniu skarżącego skargi do sądu administracyjnego.

W związku z powyższym, skoro pełnomocnikowi skarżącego – H. K. – P. doręczono zaskarżoną decyzję w dniu 26 marca 2009 r., to termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, upłynął w dniu 25 kwietnia 2009 r. A zatem wniesienie przez skarżącego skargi w dniu 30 kwietnia 2009 r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a, tak wiec jej odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 tej ustawy, było prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do kwestii doręczenia zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji, zarówno skarżącemu jak i H. K. – P., wyjaśnić należy, że autor skargi kasacyjnej trafnie zauważył, iż H. K. – P. nie jest uczestnikiem postępowania na prawach strony, o którym mowa w art. 33 § 1 P.p.s.a. Przypomnieć jednak należy, że sam fakt doręczenia postanowienia określonej osobie nie kreuje samoistnie interesu prawnego jej adresata, bowiem tylko przepis prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymacją procesową strony. W związku z tym, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.