Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 563/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6  ust. 3  pkt 3 i 7,  art. 24  ust. 3,  art. 26  ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. j. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ) decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A Spółka Jawna (dalej: strona, skarżąca, Spółka) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...]r. nr [...], nakładającą karę pieniężną w kwocie [...]zł za zgłoszenie w zgłoszeniu o numerze referencyjnym [...], danych niezgodnych ze stanem faktycznym, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 i pkt 7 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 859, dalej jako: ustawa SENT).

W podstawie prawnej powołał także art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako O.p.).

Z akt administracyjnych wynika, że 14 marca 2018 r. na autostradzie [...] w miejscowości Z. (Miejsce Poboru Opłat) funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów, klasyfikowanych do pozycji CN 1511 w ilości 23000 kg, dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki RENAULT (nr rejestracyjny [...]) oraz naczepy ciężarowej marki MAGYAR (nr rejestracyjny [...]), kierowanym przez A.S..

W trakcie kontroli kierowca przedstawił: wypis z licencji nr [...]dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, dowody wydania, dokument przewozowy nr [...], dowody rejestracyjne ciągnika samochodowego i naczepy ciężarowej, zgłoszenie SENT [...].

Po sprawdzeniu w systemie SENT zarejestrowanego przewozu towaru stwierdzono niezgodność zapisów w polach: środek transportu i informacje o towarze. W zgłoszeniu SENT w polu środek transportu numer ciągnika wpisano: [...]co jest zgodne z dokumentem przewozowym CMR nr [...], natomiast w wyniku oględzin i na podstawie okazanego dowodu rejestracyjnego stwierdzono, że towar przewożony był ciągnikiem o nr rejestracyjnym [...].Według złożonych ustnych wyjaśnień kierującego dokonano zamiany ciągnika w trakcie przewozu. W zgłoszeniu SENT w polu informacje o towarze błędnie podano numer dokumentu przewozowego tj. [...], a faktycznie na liście przewozowym CMR widnieje numer [...]. Protokół, do którego nie zgłoszono uwag, został podpisany przez kontrolujących i kierującego zespołem pojazdów.

W oparciu o powyższe ustalenia organ wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT, które zakończył decyzją z [...] r. nr [...], wymierzającą Spółce jako przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie [...] zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 oraz 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów Państwa oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Strona zarzuciła organowi, że nie ocenił przyczyny powstania stwierdzonego uchybienia. Strona podkreśliła, że był to błąd pracownika, który został niezwłocznie skorygowany. Zatem organ winien zgodnie z treścią art. 26 ust. 3 ustawy SENT przyjąć, że skorygowanie zgłoszenia przez przewoźnika, jest korektą deklaracji, o czym mowa w art. 274 § 1 pkt 2 O.p., a dopiero wobec "opornych" czyli przedstawicieli "szarej strefy" zasadne jest nałożenie kar pieniężnych. Strona za całkowicie chybioną uznała argumentację organu pierwszej instancji, dotyczącą przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tzw. "ważny interes przewoźnika". Strona zaznaczyła, że odnoszenie wysokości kary pieniężnej do wyników finansowych Spółki za poszczególne lata (za 1 kwartał 2019 r. ujemnego) czy kosztów operacyjnych, jest nieporozumieniem i w tej sytuacji praktycznie każdy przewoźnik przewożący towary wrażliwe, będzie na przegranej pozycji co do możliwości zastosowania odstąpienia z uwagi na przesłankę "ważnego interesu przewoźnika".

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kontrola drogowa miała miejsce 14 marca 2018 r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli. Następnie organ przywołał treść art. 6 ust. 3 pkt 3 i 7 ustawy SENT, wskazując, że przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o numer rejestracyjny środka przewozu oraz numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi. Wskazał też, że w oparciu o przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT (w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli drogowej) gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Zdaniem organu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż Spółka będąca przewoźnikiem towaru, nie uzupełniła zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] o prawidłowe dane, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 i 7 ustawy SENT dotyczące nr rej ciągnika samochodowego oraz nr dokumentu przewozowego.

Rozpatrując kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, organ przywołał treść art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 3, art. 26 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy SENT i wyjaśnił, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. Organ wskazał, że jako ważny interes podatnika należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Jednakże pojęcia tego nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika.

Następnie organ analizując sytuację majątkową i gospodarczą podatnika wskazał, że Spółka ma stabilną sytuację majątkową, nie posiada żadnych zaległości w podatkach i składkach ZUS. Zresztą strona nie tego, nie kwestionuje, że jest w stanie uiścić nałożoną na nią karę.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny. Spółka nie posiada zaległości w zakresie zobowiązań publicznoprawnych, a sytuacja finansowo - ekonomiczna nie wskazuje na zagrożenie zdolności do kontynuowania działalności gospodarczej. Strona nie przedstawiła dowodów, które świadczyłyby, iż niemożliwa jest regulacja ww. należności. Tym samym nie można przyjąć, że nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy regulującej zasady systemu monitorowania przewozu doprowadzi do sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Organ uznał, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany jest w stanie ją uiścić, pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. W interesie publicznym leży też, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, w tym ustawy o finansach publicznych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania.

W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, a w konsekwencji art. 122 i art. 124 O.p., poprzez nieustalenie okoliczności mających znaczenie w sprawie, tj. przyczyn, z powodu których doszło do naruszenia, okoliczności towarzyszących, czy w wyniku naruszenia doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych, a także brak oceny wagi tych okoliczności, stopnia zawinienia strony, postawy strony po ujawnieniu naruszenia,

- art. 121 § 1 oraz art. 124 O.p., poprzez nałożenie kary pieniężnej w okolicznościach sprawy, które nie realizują celu ustawy SENT, a wymierzona stronie kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu oraz poprzez uznanie, iż zgodne z zasadami wyrażonymi w tych przepisach jest nakładanie dotkliwej kary pieniężnej niezależnie od przyczyn powstania naruszenia, które strona usunęła w możliwie najszybszym czasie,

- art. 274 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie, mimo iż niezwłoczne skorygowanie zgłoszenia SENT w trakcie przewozu należało traktować jako korektę deklaracji,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

-art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, nie uwzględniającą zasad: proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów Państwa, a w konsekwencji ich niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na sposób powstania uchybienia oraz brak uszczuplenia należności publicznoprawnych, nieproporcjonalną wysokość kary zarówno w stosunku do okoliczności i przyczyn uchybień, jak i rentowności przewozów, a tym samym z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny.

W uzasadnieniu skargi strona zaakcentowała, że wpisanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym nie wynikało z zamiaru naruszenia procedury, ale było efektem błędu ludzkiego, pomyłki. Po ujawnieniu nieprawidłowości uchybienie niezwłocznie skorygowano. Spółka wniosła o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, wobec niezawinionego charakteru naruszenia i znikomego stopnia jego szkodliwości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Badając w zakreślonych wyżej ramach zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstacyjną, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Spór w sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, nałożono na przewoźnika karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu zgłoszenia w systemie monitorowani SENT danych niegodnych ze stanem faktycznym dotyczących numeru rejestracyjnego środka transportu oraz nr dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, tj. danych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy SENT.

Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu przypomnieć trzeba, że celem ustawy SENT jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu towarów określonych tą ustawą oraz określenie zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tych towarów. Powołanym aktem wprowadzono również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z przewozem towarów, podmiotów zobowiązanych: podmiotu wysyłającego, przewoźnika i kierującego środkiem transportu oraz podmiotu odbierającego.

W ustawie przyjęto (art. 4), że środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń, zwany dalej w ustawie "rejestrem". Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli. Rejestr prowadzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

W myśl art. 2 pkt 8 ustawy SENT przewoźnik to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów, a zgodnie z art. 2 pkt 11 środek transportu to - pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128, 60 i 379);

Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału wynika, że skarżąca była przewoźnikiem towaru podlegającego systemowi monitorowania przewozu, który to przewóz miał swój początek na terytorium kraju. W przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający towar, zgodnie z treścią przepisu art. 5 ust. 1 ustawy SENT, ma obowiązek jeszcze przed początkiem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Pozyskany numer referencyjny jest konieczny, by rozpocząć przewóz towaru i realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez przewoźnika. Przewoźnik jest natomiast obowiązany przed rozpoczęciem przewozu uzupełnić zgłoszenie o dane wymienione w art. 5 ust. 4 ustawy SENT, w tym także numery rejestracyjne środka transportu (art. 5 ust. 4 pkt 3).

W niniejszej sprawie przewoźnik dokonał uzupełnienia zgłoszenia, z tym że w polu środek transportu wskazane zostały numery rejestracyjne nieodpowiadające numerom rejestracyjnym zespołu pojazdów, którymi towar był przewożony. W zgłoszeniu referencyjnym o nr SENT wpisano bowiem nr rejestracyjny ciągnika [...] oraz podczas gdy w rzeczywistości towar przewożony był ciągnikiem samochodowym o numerze rejestracyjnym [...]. W zgłoszeniu SENT w polu informacje o towarze błędnie podano także numer dokumentu przewozowego tj. [...], a faktycznie na liście przewozowym CMR widnieje numer [...].

Wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, w sytuacji, gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...]zł. Słusznie zatem, podanie przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zakresie dot. środka transportu oraz nr dokumentu przewozowego towarzyszącego transportowi implikowało konieczność wydania decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości [...]zł, będącej przedmiotem zaskarżenia.

Odnosząc się do podniesionych przez Skarżącą zarzutów, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 165b §1 Ordynacji podatkowej - w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.

Zaznaczyć należy, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej na podstawie przepisów ustawy SENT nie stanowi postępowania podatkowego, a jest postępowaniem administracyjnym, do którego przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się tylko odpowiednio, a nie wprost (art. 26 ust. 5 ustawy). Konstatować należy, że sformułowanie "stosuje się odpowiednio" rozumieć trzeba, że część przepisów stosowanych będzie wprost, część trzeba będzie stosować z uwzględnieniem specyfiki tego postępowania, a więc z odpowiednimi modyfikacjami, a stosowanie niektórych przepisów zostanie całkowicie wyłączone.

Konstatować należy, że zakres zagadnień, które zostały uregulowane w ustawie o SENT nie odnoszą się do zasad powstawania, ustalania, czy wygaszania zobowiązań podatkowych, a także nie stanowią o obowiązkach podatników, co prowadzi do uznania, że nie jest to ustawa podatkowa. Nakładana z tytułu naruszenia przepisów tejże ustawy kara pieniężna nie jest podatkiem, lecz sankcją administracyjną.

Stąd w sprawie nie miał zastosowania art. 274 § 1 pkt 2 O.p.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Pojęcia: ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Zatem wypełnienie ich treścią należy do organów orzekających. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożonej kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes.

Natomiast pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie przychylił się do stanowiska organu II instancji, iż stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada pojęciom ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełnienia obowiązków rejestracyjnych nałożonych ustawą SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. Zważyć także należy, że strona jako profesjonalista powinna dochować należytej staranności w prowadzeniu działalności, w związku z czym ponosi pełną odpowiedzialność za uzupełnienie zgłoszenia w zakresie określonym w art. 6 ust. 3 ustawy SENT o prawidłowe dane, zgodne ze stanem faktycznym, zwłaszcza w zakresie środka transportu. Zmiany środka transportu jest istotną okolicznością w sprawie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi i zmiany takiej nie można uzasadnić błędem pracownika. Skoro strona jako przewoźnik zdecydowała się na zmianę środka transportu, to jej obowiązkiem było uwidocznienie tego faktu w zgłoszeniu SENT.

Sąd również podziela ocenę organów, iż sytuacja finansowa strony nie uzasadniała odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Istotnym w tym zakresie jest, iż strona nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa a organy oceniły kondycję finansową skarżącej na podstawie dokumentacji uzyskanej przez organy od organów skarbowych.

W interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Potrzeba zapewnienia środków budżetowych wymaga jednakże jednoczesnego rozważenia ewentualnych wydatków budżetowych, np. na zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc społeczną wnioskodawcy. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. Rozważania organu w tym zakresie pozwalają stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Należy podkreślić, że wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (port. Wyrok TK z 26 marca 2002 r., sygn. akt SK 2/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 15). Warto w tym miejscu podkreślić, że w świetle przepisów SENT, całkowity brak dokonania zgłoszenia przez przewoźnika jest sankcjonowany karą najwyższą w wysokości [...]zł. Z kolei nieuzupełnienie zgłoszenia o konkretne dane, karą niższą - [...]zł, czyli taką jaką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłby zatem zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. O naruszeniu tej zasady, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 51/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 24 ust. 3 ustawy o SENT ma charakter uznaniowy i w ocenie Sądu, organ nie przekroczył granic tego uznania. Zaznaczyć należy, że skarżący, jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów, winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa. Nie mogą natomiast stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy organy obu instancji dokonały w pełni właściwej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT w zakresie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia przepisów art. 121 i art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. uznać należało, iż również ten zarzut jest chybiony. Analiza zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego oraz wnikliwa interpretacja decyzji wydanej w tej sprawie wskazuje, iż organy nie naruszyły wzmiankowanych przepisów. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia powyższe wymogi. Natomiast powołana podstawa prawna została ściśle skonkretyzowana określonymi przepisami według stanu prawnego z daty wydania decyzji. Wydanie zaś decyzji poprzedziło przeprowadzenie postepowania w zgodzie a z normami prawa procesowego uregulowanego w art. 120, art.121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 , art. 191 O.p.

Podsumowując wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Przepis ten bezspornie miał zastosowanie w sprawie, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Jak już podkreślono, przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W niniejszej sprawie, organ II instancji stwierdził zgłoszenie danych dotyczących przewoźnika niezgodnych ze stanem faktycznym co stanowiło naruszenie ustawy i musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Jednocześnie organy po przeanalizowaniu okoliczności niniejszej sprawy zasadnie uznały, że nie można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, gdyż nie wystąpiły wskazane w ustawie przesłanki.

Z powyższych względów Sąd uznając za niezasadne zarzuty w skardze podniesione na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił