Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1018/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 21, art. 40 ust 1 i 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 107 par 3 i art. 138 par 1 pkt 1, art. 15, art 10 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., znak :[...] , działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S., Zastępca Dyrektora do spraw Infrastruktury Drogowej Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w S., po rozpatrzeniu wniosku A. A. – przedsiębiorcy prowadzącego działalności gospodarczą pn. "A." z siedzibą w S., przy ul. P. – o wyrażenie zgody na umieszczenie obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego : nośnik reklamowy (lokalizacja nr [...] ) w formacie "[...] " umieszczony na słupie oświetlenia ulicznego w pasie drogowym drogi powiatowej ul. K. – nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] – obręb [...] w S., na podstawie art. 21 ust. 1 a, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007r., nr 19, poz. 115 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – odmówił wyrażenia zgody.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że A.A. podaniem złożonym dnia [...]r. wniósł o wydanie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego tj. nośnika reklamowego (lokalizacja nr [...]) w formacie "[...]" umieszczonego na słupie oświetlenia ulicznego w pasie drogowego ul. K. nr geodezyjny [...].

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego a w szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wyjątek stanowi zapis ust. 3 cytowanego przepisu, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi.

Zdaniem organu, z przywołanych przepisów wynika jednoznacznie, iż ustawodawca w celu ochrony pasa drogowego przeznaczonego do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych wprowadził zakaz lokalizowania w nim powyższych urządzeń i obiektów. Warunkiem odstępstwa od tego zakazu jest wystąpienie w konkretnej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku. Udzielenie zatem zezwolenia winno mieć charakter wyjątkowy.

O tym co może znajdować się w pasie drogowym, decyduje zarządca drogi, który przy wydawaniu zezwoleń musi jednak kierować się przede wszystkim obowiązującymi przepisami oraz wykonywaniem nałożonych na niego obowiązków, do których między innymi zalicza się bezpieczeństwo ruchu i pieszych, a także utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich oraz urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą.

W toku prowadzonego postępowania zarządca drogi pozyskał opinie zarządzającego ruchem (Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska) oraz Komendy Miejskiej Policji, w których to wskazano, iż każdy z wniosków należy rozpatrywać indywidualnie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, uwzględniając przede wszystkim takie cechy drogi jak: funkcja drogi, otoczenie, dopuszczalna prędkość, lokalizacja pionowych znaków drogowych, widoczność, natężenie ruchu, funkcje dodatkowe związane np. z parkowaniem, jak również treść i rozmiary nośników, kolorystykę oraz ich liczbę.

Uwzględniając powyższe zarządca drogi ustalił, że wnioskodawca planuje umieścić reklamę w ciągu ulicy K., która jest na rozpatrywanym odcinku ulicą powiatową i ze względu na funkcjonowanie dworca kolejowego charakteryzuje się dużym natężeniem ruchu, a także należy do kluczowych odcinków w układzie komunikacyjnym miasta. Rozpatrywany odcinek, to droga będąca wyjazdem z terenu dworca kolejowego, a więc droga podporządkowana.

Po analizie dokumentów załączonych do wniosku m.in. mapki sytuacyjno – wysokościowej w skali [...], oraz po przeprowadzeniu oględzin, organ I instancji ustalił, że wnioskowana reklama byłaby usytuowana na odcinku drogi o dopuszczalnej prędkości [...] km/h, bezpośrednio przed skrzyżowaniem, a więc przed miejscem w którym krzyżują się kierunki ruchu, co jest szczególnie niebezpieczne biorąc pod uwagę kwestie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie bowiem z przepisami kodeksu ruchu drogowego, kierujący pojazdem zobowiązany jest do zachowania szczególnej ostrożności w sytuacji zmiany kierunku jazdy lub pasa ruchu (art. 22 ust. 1), zbliżania się do skrzyżowania (art. 25 ust. 1) oraz zbliżania się do przejścia dla pieszych (art. 26 ust. 1), co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Organ I instancji wskazał też, że wnioskowana reklama byłaby usytuowana bezpośrednio przed torowiskiem tramwajowym, co może negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, przez zwiększenie prawdopodobieństwa niezauważenia przez kierowcę pojazdu samochodowego tramwaju, w rozpatrywanym przypadku posiadającym pierwszeństwo przejazdu.

Ponadto organ I instancji podniósł, że reklama umieszczona byłaby na słupie trakcyjnym usytuowanym w odległości ok. [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni.

Organ wyjaśnił, że słupy oświetlenia ulicznego stanowią nieodzowny element infrastruktury technicznej drogi, wykorzystywane są jako alternatywa dla konstrukcji wsporczych przy lokalizowaniu pionowych znaków drogowych, w związku z tym tworząc swoistą rezerwę dla ich umieszczenia. Dlatego każde dodatkowe elementy w postaci trwałych nośników reklamowych prowadzą do ograniczenia ilości miejsc dla potencjalnych znaków drogowych wprowadzając chaos oraz nieczytelność organizacji ruchu. Z uwagi na to, że na terenie miasta Szczecina funkcjonuje duża ilość reklam w pasie drogowym (w tym reklam na słupach oświetleniowych, trakcyjnych), a także z uwagi na coraz większą liczbę wpływających do zarządu wniosków dotyczących lokalizacji reklam, zarządca drogi zgodnie z nałożonymi na niego obowiązkami, do których zalicza się między innymi panowanie nad zjawiskiem nadmiernego nagromadzenia reklam w pasach drogowych, prowadzi politykę polegającą na ograniczeniu ilości reklam na terenue miasta, a w szczególności reklam w miejscach, które jednoznacznie sugerują, iż jest to reklama skierowana wyłącznie do kierujących pojazdami tj. reklam umieszczonych na słupach oświetlenia ulicznego.

Organ I instancji podkreślił, że istota reklamy polega na rozpowszechnianiu informacji o konkretnych wyrobach i usługach, zaś jej funkcja polega na oddziaływaniu na potencjalnych nabywców tych wyrobów i usług, Dlatego by spełnić te cele reklama wyróżnia się swoim zamocowaniem, wyglądem, powierzchnią, kolorystyką, treścią itp. Niekiedy w sposób bardzo ekspansywny, aby przyciągnąć uwagę uczestników ruchu drogowego, co w konsekwencji ma istotny wpływ na ich bezpieczeństwo. Zjawisko chwilowego zatrzymania wzroku przez kierujących pojazdami w jednym punkcie (np. na reklamie) niewątpliwie powoduje dekoncentrację kierowców, zaś podzielność uwagi kierowców i ich doświadczenie w prowadzeniu pojazdów jest bardzo różne. Jednakże, o ile na prowadzenie pojazdów przez kierowców doświadczonych o pełnej zdolności psychomotorycznej takie obiekty nie mają istotnego znaczenia, to każde nadmierne zaangażowanie uwagi pozostałych kierowców może stanowić realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z tych względów, zarządca drogi jest zobowiązany tak skonfigurować drogę i pas drogowy, w tym obiekty znajdujące się w nim, by kierowcy o mniejszych predyspozycjach i umiejętnościach nie byli zbyt zaangażowani elementami niesłużącymi do obsługi ruchu drogowego.

W związku z powyższym, w ocenie organu I instancji, nie powinno budzić wątpliwości, że usytuowanie kilkunastu bądź kilkudziesięciu nośników reklamowych w dużym mieście, o dużym natężeniu ruchu drogowego, na krótkim odcinku drogi wpłynie negatywnie na koncentrację uczestników tego ruchu, jak również na czytelność organizacji ruchu, a w konsekwencji wprowadzi chaos na drogach.

Organ I instancji podniósł też, że umieszczenie nośnika reklamowego na słupie oświetlenia ulicznego usytuowanym w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, według którego pionowe znaki drogowe na ulicach umieszcza się w odległości [...] m, mierząc od zewnętrznej krawędzi jezdni do najbliższego skrajnego punktu tarczy znaku. W związku z powyższym przestrzeń do najbliższego punktu tj. [...] m (najczęściej spotykany w Polsce rozmiar znaków drogowych pionowych zdefiniowany w rozporządzeniu jako "średni", to w przypadku tablic okrągławych – tablica o średnicy 80 cm; w przypadku trójkątnych – bok trójkąta długości 90 cm; kwadratowych lub prostokątnych – bok kwadratu lub krótszy bok prostokąta długości 60 cm) stanowi przestrzeń zarezerwowaną dla pionowych znaków drogowych, co wyklucza lokalizowanie w tym miejscu innych obiektów.

Mając na względzie przytoczone w uzasadnieniu okoliczności, organ I instancji uznał, że nie zachodzi w tej sprawie szczególny przypadek, o jakim mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Od powyższej decyzji A. A. odwołał się i stwierdził, że nie sposób zgodzić się z rozstrzygnięciem organu I instancji, uzasadnieniem decyzji, a także procedowaniem tego organu.

Odwołujący się podniósł, że szczególnie jaskrawym naruszeniem zasad procedowania przez organ I instancji, było zebranie i ocena materiału dowodowego. Jak wynika wprost z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 k.p.a., na organie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dodatkowo obostrzonego zasadę prawdy obiektywnej, czyli dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Trudno uznać za spełnienie powyższego obowiązku, przytoczenie przez organ I instancji, opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska oraz Komendy Miejskiej Policji w S. Pomijając już w zupełności, że trudno za jakąkolwiek rzeczową opinię przyjąć pisma wyżej wymienionych instytucji, w szczególności, iż organy wydawały opinie bez przesłania akt niniejszej sprawy, a więc bez znajomości dokładnego miejsca, czasu, rozmiaru i wielu innych czynników, konkretnego nośnika reklamowego.

Odwołujący się podniósł także, że organ I instancji dokonał przywołania powyższych opinii bez przeniesienia wytycznych tych instytucji, na konkretne miejsce, w którym umiejscowiona ma być reklama. Wbrew stanowisku organu z żadnej z tych opinii nie wynika wprost, że zamieszczenie reklamy (w tym konkretnym miejscu) w jakikolwiek sposób wpłynie na bezpieczeństwo ruchu. Z informacji UM w S. – Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska wynika tylko, że każdy wniosek o udzielenie zgody na umieszczenie nośnika reklamowego należy rozpatrywać indywidualnie (czyli konkretny słup, konkretne rozstrzygnięcie). Z pism tych instytucji – wbrew stwierdzeniu organu – jednoznacznie wynika, że sprzeciwiają się umieszczeniu nośników reklamowych w rejonie skrzyżowań ulic, wyznaczonych przejść dla pieszych, a więc w rejonie gdzie kierujący musi zachować szczególną ostrożność.

Żadna z instytucji nie jest przeciwna zamieszczaniu nośników reklamowych w obrębie ulic. Wskazując wprost, że możliwe jest umieszczanie nośników np. pomiędzy skrzyżowaniami, dając wytyczne organowi I instancji, że przy każdej sprawie winien rozstrzygać indywidualnie.

Odwołujący się podkreślił, że właśnie swoiście pojmowany przez organ I instancji "indywidualny sposób" załatwienia niniejszej sprawy budzi największe zastrzeżenia. W ocenie strony, w żadnym razie nie można uznać, że procedowanie organu I instancji było indywidualne. Organ I instancji bez większej refleksji podszedł do rozpoznania sprawy, pomijając w zupełności ocenę wpływu nośnika reklamowego umieszczonego w danym miejscu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Nie zbadał funkcji otoczenia, dopuszczalnej prędkości, natężenia ruchu. Lokalizacji znaków i wielu czynników w konkretnym miejscu. Poza sferą zainteresowania organu pozostała także treść, rodzaj, kolorystyka nośników reklamowych, a także zbadanie czy zamieszczenie konkretnej reklamy w danym miejscu, w jakikolwiek sposób wpłynie na bezpieczeństwo ruchu, czy może pozostanie całkowicie indyferentne.

Organ I instancji nie zbadał i w zupełności pominął także, że istnienie reklamy może powodować jednak takie okoliczności, które równoważą negatywny wpływ reklam na bezpieczeństwo ruchu swym pozytywnym społecznym oddziaływaniem. W związku z tym, zezwalając na zajęcie pasa drogowego przez reklamę organ musi wyważyć pozytywne i negatywne aspekty każdej konkretnej reklamy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2007r., VI SA/WA 1629/2007).

Zdaniem strony, organ I instancji pomija, co było przedmiotem rozmów w trakcie trwania postępowania, że projekt wnioskodawcy umieszczenia nośników reklamowych cieszy się zainteresowaniem filharmonii, teatrów i instytucji publicznych, który chciałyby promować swoją działalność związaną z miastem Szczecin. Nadto organ I instancji, o czym również była mowa w trakcie prowadzonego postępowania pomija, że wnioskodawca wspólnie z lokalnymi przedsiębiorcami i instytucjami pożytku publicznego zamierza tworzyć wizerunek miasta Szczecin na poziomie europejskim. Zbadanie powyższych czynników nie może leżeć w dowolnie pojmowanej gestii organu, a winno wynikać z obiektywnej oceny. W szczególności, żadna inna instytucja, poza organem I instancji, nie jest przeciwna zamieszczeniu nośnika reklamowego. W tej sytuacji, organ I instancji winien przeprowadzić obiektywny dowód z opinii specjalisty od ruchu drogowego, który oceniłby rzeczywisty wpływ nośnika reklamowego, na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Bowiem, jak jednoznacznie przyjmuje się iw literaturze przedmiotu, "kwestia ciężaru udowodnienia, że zachodzi wynikające z art. 39 ust. 1 kryterium braku zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może spoczywać wyłącznie na wnioskodawcy, albowiem pogląd taki pozostawałby w sprzeczności z zasadami prawdy materialnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa -vide Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VI SA/Wa 2085/2008).

W ocenie strony, usprawiedliwieniem dla odmowy umieszczenia nośnika reklamowego, nie może być "potencjalna" czyli bliżej nieokreślona, potrzeba zamieszczenia znaków drogowych, (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt SA/Sz 544/2009 LexPolonica nr 2150434) zwłaszcza, że decyzja o umieszczeniu nośnika reklamowego, zawsze ma charakter czasowy i gdy zachodzi konieczność umieszczenia znaków drogowych, na kolejny okres, nie zostanie wydana zgoda na umieszczenie nośnika reklamowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt IGSK 151/2009).

Odwołujący się wskazał także, że nieprawidłowym jest przywołanie przez organ I instancji art. 21 ust 1 a, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, a także art. 140 Kpa. Jak wiadomo podstawą prawną rozstrzygnięcia winien być art. 39 ust. 3 w zw. z art. 40 ust 2 pkt 3 ustawy (vide wyrok NSA z 21 maja 2009 roku sygn. akt II GSK 970/2008). Co więcej - organ I instancji nie wskazał, które dokładnie z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych, brał pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy, co tym bardziej utrudnia, polemikę z decyzją organu I instancji.

Reasumując, odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jednocześnie wobec podnoszonych okoliczności, że umieszczenie nośnika nie jest możliwe na wnioskowanej wysokości, sprecyzował wniosek w ten sposób, że nośnik reklamowy zostanie umieszczony na wysokości [...] m albo na każdej innej wysokości wskazanej przez organ.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r., numer[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. nr 19, poz. 115 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. A. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności podkreślił, iż przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń związanych z drogą oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 ww. ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Ochronę drogi, rozumianą jako działania opisane w art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 tej ustawy, sprawuje zarządca drogi i do niego też należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (art. 20 pkt 8). Wynikającą z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zasadą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje działań zabronionych w pasie drogowym, wskazując wśród nich zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).

Jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej (art. 39 ust. 3 ustawy). Tylko w sytuacji przekonania zarządcy drogi o braku takich zagrożeń, w konkretnym przypadku, możliwe jest wydanie decyzji przewidzianej w art. 39 ust. 3. Decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest decyzją o charakterze uznaniowym, co daje organowi rozstrzygającemu, możliwość wyboru konsekwencji prawnej (wyrok NS A z dnia 16 listopada 1999 r., sygn. akt: III SA 7900/98). Przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego organ administracji musi wykazać, że ustalając treść decyzji, kierował się stabilnymi i sprawdzonymi kryteriami, wartościami, które podlegają ochronie w obowiązującym porządku prawnym (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lutego 2004 r., sygn. akt: II SA/Kr 2238/00).

W przedmiotowej sprawie, wnioskiem z dnia [...] r., A. A. zwrócił się doi organu I instancji o wydanie zezwolenia na lokalizację obiektu niezwiązanego z potrzebami i zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego tj. nośnika reklamowego (lokalizacja nr [...]), w formacie [...] [...] mm), umieszczonego na słupie oświetlenia ulicznego w pasie drogowym ul. K.

Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się kopia mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz dokumentacja zdjęciowa, na której zaznaczono, na którym słupie oświetlenia ulicznego reklama jednostronna zostałaby zainstalowana. Materiał dowodowy zawiera ponadto stanowiska Komendy Miejskiej Policji w S. oraz Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta S. w sprawie lokalizacji nośników reklamowych na słupach oświetleniowych.

W zaskarżonej decyzji słusznie wskazano, że o tym co może znajdować się w pasie drogowym, decyduje zarządca drogi, który przy wydawaniu zezwoleń musi kierować się przede wszystkim obowiązującymi przepisami oraz wykonywaniem nałożonych na niego obowiązków, do których między innymi zalicza się bezpieczeństwo ruchu i pieszych, a także utrzymanie, nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich oraz urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą.

Organ I instancji negatywnie ocenił pod względem bezpieczeństwa i organizacji ruchu możliwość usytuowania reklamy we wnioskowanej lokalizacji. Ulica K. na której wnioskodawca planował umieścić reklamę, jest drogą powiatową, przy której zlokalizowany jest dworzec kolejowy.

Ulica ta pełni ważną rolę w układzie drogowym miasta, a także charakteryzuje się dużym natężeniem ruchu kołowego i pieszych. Reklama byłaby zostać umieszczona na słupie oświetlenia ulicznego usytuowanym w odległości ok. [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni, na odcinku drogi, na którym dopuszczalna prędkość wynosi [...] km/h, bezpośrednio przed skrzyżowaniem, bezpośrednio przed torowiskiem tramwajowym (rozpatrywany odcinek drogi jest drogą podporządkowaną), co wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium przytoczyło wyjaśnienia organu I instancji dotyczące funkcji i wykorzystania słupów oświetlenia ulicznego, istoty reklamy, wpływu nośników reklamowych na zachowanie osób kierujących pojazdami, a także ustalenia, że umieszczenie nośnika reklamowego na słupie oświetleniowym w odległości [...] m od zewnętrznej krawędzi jezdni jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych [.... ].

Kolegium wskazało, że okoliczności ustalone przez organ I instancji stanowiły istotne przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanej przez odwołującego się lokalizacji.

Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skarżącego przytoczonych w uzasadnieniu odwołania Kolegium podkreśliło, że w przepisie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, ustawodawca wprowadził generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Umieszczenie w pasie 'drogowym tych obiektów co do zasady jest więc niedopuszczalne. Przepis art. 39 ust. 3 ww. ustawy nie wskazuje w jakich szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpienie od tej zasady może nastąpić. Niewątpliwie jednak ocena tych przypadków należy do zarządcy drogi, bowiem to on jest odpowiedzialny zarówno za ochronę drogi, jak i bezpieczeństwo ruchu drogowego, chroniąc życie, zdrowie i mienie uczestników tego ruchu.

Organ odwoławczy wskazał, że to zarządca drogi decyduje o wydaniu zezwolenia na umieszczenie określonych obiektów w pasie drogowym. Może przy tym zasięgać opinii innych organów, lecz nie jest nimi związany i nie stanowią one wytycznych dla zarządcy drogi - jak wskazuje skarżący. Ponadto Kolegium podniosło, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający na wydanie zezwolenia. Natomiast obowiązkiem zarządcy drogi orzekającego w sprawie jest ustalenie zaistnienia tejże przesłanki i jej ocena.

Kolegium podkreśliło, iż każdą sprawę wniesioną przez A. A. organ I instancji rozpatrywał indywidualnie, biorąc pod uwagę przede wszystkim bezpieczeństwo w ruchu oraz okoliczność, iż lokalizacja w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z gospodarowaniem drogą ma charakter wyjątkowy i tymczasowy.

Postępowanie wyjaśniające powinno być oczywiście prowadzone przy uwzględnieniu zasad zawartych w art. 7 i 77 § 1 Kpa. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt: IIGSK 499/08.

W toku postępowania strona nie wykazała szczególnych okoliczności uzasadniających udzielenie jej zezwolenia. Tablica reklamowa umieszczona na słupie oświetlenia ulicznego skierowana jest w szczególności do kierowców i ma na celu zwrócenie ich uwagi. Wymiary przedmiotowej reklamy to [...] mm, umieszczona miałaby być na wysokości minimalnej [...] m lub, jak wskazuje

skarżący w odwołaniu, na wysokości minimalnej [...] m. W ocenie Kolegium nie ma wątpliwości, że reklama o takiej powierzchni i umieszczona w takim miejscu (na słupie oświetlenia i na takiej wysokości), będzie stwarzać zagrożenie dekoncentracji kierowców, a w konsekwencji będzie powodować zagrożenie w ruchu drogowym. Usytuowanie reklamy na odcinku, na którym uwaga uczestników ruchu drogowego winna być skoncentrowana przede wszystkim na znakach, sygnałach oraz urządzeniach bezpieczeństwa ruchu drogowego, może doprowadzić do zdarzeń drogowych tragicznych w skutkach, gdyż każdy dodatkowy element absorbujący uwagę kierowcy zwiększa ryzyko popełnienia błędu. Obowiązek szczególnej ostrożności łączyć się musi ze szczególną koncentracją kierowcy na okolicznościach związanych z ruchem drogowym. Reklamy znajdujące się w polu widzenia użytkowników dróg służą właśnie zwracaniu uwagi na ich treść, tj. odwracaniu uwagi kierujących od okoliczności związanych bezpośrednio z ruchem drogowym, na którym to powinna być skoncentrowana wyłącznie ich uwaga. Niezależnie od tego zarządca drogi musi również zakładać, że użytkownikami drogi są kierowcy o różnych predyspozycjach i umiejętnościach w zakresie kierowania pojazdem. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt: VI SA/Wa 1320/07 zjawisko tzw. fiksacji, to jest chwilowego zatrzymania wzroku przez kierujących pojazdami w jednym punkcie (np. na reklamie) niewątpliwie powoduje dekoncentrację kierowców. Sąd w powyższym wyroku podkreślił również, że to zarządca drogi jest zobowiązany tak skonfigurować drogę i pas drogowy, w tym obiekty znajdujące się w nim, by kierowcy o mniejszych predyspozycjach i umiejętnościach nie byli zbyt angażowani elementami niesłużącymi do obsługi ruchu drogowego.

Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniu skarżącego, organ I instancji rozpatrzył przedmiotową sprawę indywidualnie, uwzględniając charakter obiektu, wnioskowaną lokalizację oraz w kontekście realizacji obowiązków, nałożonych na niego przepisami ustawy o drogach publicznych - w tym obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa i sprawnej obsługi ruchu. Kolegium zaznaczyło, iż wszystkie postępowania zainicjowane w ostatnim czasie przez skarżącego dotyczyły umieszczenia tablic reklamowych na słupach oświetlenia ulicznego przy głównych ulicach miasta - argumentacja dotycząca zachowania zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego musiała być jednakowa.

Ponadto Kolegium wskazało, że zarządca drogi może (a nawet powinien) realizować określoną politykę, co do umieszczania reklam w pasie drogowym. Uprawnieniem zarządcy drogi jest ograniczenie liczby reklam. Zarządca drogi może także zmienić swoją dotychczasową politykę, co do zagospodarowania pasa drogowego i nie oceniać możliwości lokalizacji reklamy przez pryzmat usytuowania innych reklam, na podstawie udzielonych wcześniej zezwoleń. Organ I instancji wyjaśnił stronie, że ze względu na to, iż na terenie miasta funkcjonuje duża ilość reklam w pasie drogowym (w tym reklam na słupach oświetleniowych), a także z uwagi na coraz większą liczbę wpływających wniosków dotyczących lokalizacji reklam, realizując nałożone na niego obowiązki, prowadzi politykę polegająca na ograniczaniu ilości reklam na terenie miasta, a w szczególności reklam umieszczonych na słupach oświetlenia ulicznego. Odwołujący się podniósł, że podstawą odmowy dla umieszczenia nośnika reklamowego nie może być potencjalna, bliżej nie określona potrzeba zamieszczenia znaków drogowych

Kolegium wskazało, że znaki drogowe umieszczane są nie tylko na specjalnie przeznaczonych do tego słupach, ale także właśnie na słupach oświetlenia ulicznego. Udzielając zezwolenia na lokalizację tablic reklamowych na słupach oświetleniowych zarządca drogi pozbawiłby się możliwości zamontowania na nich znaków drogowych oraz przyczyniłby się do nieczytelności organizacji ruchu.

W ocenie organu odwoławczego, nie jest trafne stwierdzenie skarżącego, że podstawą prawną rozstrzygnięcia powinien być art. 39 ust. 3 w zw. z art. 46 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Kolegium wyjaśniło, że zajęcie pasa drogowego pod niedozwolony - co do 'zasady - obiekt, także pod reklamę, wymaga uzyskania dwóch związanych ze sobą rozstrzygnięć: decyzji na lokalizację (art. 39 ust. 3) oraz decyzji na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 i 2). Decyzje te nie są treściowo tożsame, jednak decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, wynika niejako z uprzedniej decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania określonych w art. 39 ust. 3 ww. ustawy jako "szczególnie uzasadnione przypadki", Decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego może być wydana na różne okresy, jednak każdorazowo, przed upływem terminu, na który opiewa zezwolenie, podmiot zainteresowany dalszym bytem obiektu w pasie drogowym, zmuszony jest do uzyskania kolejnego zezwolenia i każdorazowo organ bada, czy w dalszym ciągu istnieją przesłanki dla możliwości dalszego trwania obiektu w danym miejscu pasa drogowego. Powołane przez skarżącego przepisy stanowią więc podstawę i odnoszą się do postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast przy rozpatrywaniu sprawy w przedmiocie wydania decyzji lokalizacyjnej (co jest przedmiotem niniejszego postępowania), organ rozważa czy zachodzą przesłanki negatywne z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, tj. czy reklama spowoduje niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, zmniejszenie jej trwałości oraz czy zagrozi bezpieczeństwu ruchu oraz czy zachodzą przesłanki pozytywne z art. 39 ust. 3, uzasadniające przyjęcie, że istnieje szczególnie uzasadniony przypadek i zezwolenie jednak powinno być udzielone.

Materialnoprawną podstawę odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej powinien stanowić art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3ustawy o drogach publicznych. Organ I instancji nie wskazał w podstawie decyzji przepisu art. 39 ust. 3 ustawy, jednak w treści uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia wskazał zarówno na przepis art. 39 ust. 1 pkt 1, jak i ust. 3, oraz przytoczył ich treść.

Organ I instancji podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie oparł je na treści obowiązującego prawa materialnego - ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył treść przepisów oraz wskazał przesłanki jakimi kierował się przy podejmowaniu decyzji, a także wyjaśnił dlaczego funkcjonowanie tablicy reklamowej we wnioskowanej lokalizacji stwarza niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i stwierdził, że nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" przemawiający za udzieleniem zezwolenia na lokalizację. Skarżący natomiast nie wykazał ani, że nośnik reklamowy, w tym konkretnym miejscu nie pogorszy warunków bezpieczeństwa ruchu, ani z jakich względów jego umieszczenie jest szczególnie pożądane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny oraz należycie uzasadnił decyzję, przez co nie przekroczył uznania administracyjne i dlatego Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

A.A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, i podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i zarzuty podniesione w odwołaniu.

Po wniesieniu przez A. A. skargi, skarżący ustanowił pełnomocnika w osobie adwokata Ł. W.. Pełnomocnik w piśmie z dnia [...]r. podtrzymał w całości skargę wniesioną osobiście przez skarżącego i dodatkowo zarzucił, że organ II instancji naruszył przepisy procedowania, a zwłaszcza art. 15 i art. 138 kpa.

Organ odwoławczy obowiązany jest bowiem ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Zadaniem tego organu nie jest kontrola zasadności podniesionych argumentów w odwołaniu, a istota postępowania odwoławczego sprowadza się do merytorycznego załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie, zdaniem pełnomocnika, postępowanie organu odwoławczego sprowadziło się do oceny argumentacji odwołania. Podobnej do powyższej oceny dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w analogicznej sprawie wyrokiem z 4 sierpnia 2011r. (sygn.akt SA/Sz 515/11) uchylił zaskarżoną decyzję.

Wskazał też, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania, zwłaszcza art. 10 § 1 k.p.a., w szczególności w zakresie sposobu zgromadzenia i umożliwienia wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów.

Skarżący podniósł, że poza sporem pozostaje, iż organ I i II instancji przed wydaniem swych decyzji informował w trybie art. 10 kpa, o możliwości zapoznania się z aktami postępowania. Jak powszechnie przyjmuje się w literaturze przedmiotu, końcowe zaznajomienie się z aktami, ma przede wszystkim na celu poinformowanie strony, że zakończono postępowanie dowodowe, a także, iż zgromadzono wszystkie dowody w sprawie. Natomiast w sytuacji procesowej skarżącego sytuacja wyglądała zgoła odmiennie. Jak wynika z pisma organu I instancji z [...] roku, dla organu I instancji wydanie decyzji nie oznaczało zakończenie postępowania odwoławczego w sprawie. Bowiem organ I instancji zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w S. z prośbą o przesłanie listy biegłych z zakresu techniki samochodowej. Co więcej – jak wynika z opinii sporządzonej przez mgr inż. D. K. z [...] roku, organ I instancji zlecił wykonanie opinii w zakresie oddziaływania na uczestników ruchu drogowego nośników reklamowych. Pomijając już w zupełności, że ani organ I instancji, ani II instancji w toku procesowania nie informował skarżącego, iż przeprowadza dodatkowe dowody, to obecnie w aktach sprawy znajduje się opinia techniczna, o której treści skarżący dowiedział się po zapoznaniu z aktami postępowania sądowego.

Skarżący podnosił, że w sprawie powinno się przeprowadzić dowodów z opinii biegłego, z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy stały na stanowisku, iż wiedza specjalna biegłego nie jest konieczna. W tej sytuacji rodzi się pytanie, na jaki użytek sporządzona została opinia, zwłaszcza po wydaniu decyzji.

Ponadto kwestią sporną w niniejszej sprawie jest także na której stronie postępowania (skarżącym, czy organie) spoczywa ciężar dowodzenia, że zachodzi wynikające z art. 39 ust. 1 kryterium braku zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem skarżącego kwestia dowodzenia nie może spoczywać wyłącznie na wnioskodawcy, albowiem pogląd taki pozostawałby w sprzeczności z zasadami prawdy materialnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 § 1 kpa), (vide Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2009 r. VI SA/Wa 2085/2008). Natomiast organ I i II instancji, stał na stanowisku, że na skarżącym spoczywa powyższy ciężar dowodu. W tej sytuacji, poprzez zlecenie przez organ I instancji wykonania opinii, organ zaprzeczył wcześniej ferowanemu poglądowi.

Odnosząc się do treści sporządzonej opinii skarżący podniósł, że wykonana opinia w żadnym razie nie udziela odpowiedzi, czy umieszczenie nośnika reklamowego w konkretnej lokalizacji w jakikolwiek sposób wpłynie na uczestników ruchu drogowego. W szczególności, każdy wniosek o udzielenie zgody na umieszczenie nośnika reklamowego należy rozpatrywać indywidualnie (czyli konkretny słup, konkretne rozstrzygnięcie). W tej sytuacji opinia winna być skonstruowana w ten sposób, aby ocenić wpływ nośnika reklamowego umieszczonego w danym miejscu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Autor opinii, jak wynika z jej treści, poza przywołaniem potrzeby zabezpieczenia ruchu drogowego, nie był w miejscu planowanego montażu nośnika, nie zbadał funkcji, otoczenia, dopuszczalnej prędkości, widoczności, natężenia ruchu, lokalizacji znaków i wielu innych czynników. Co więcej - poza sferą zainteresowania autora opinii pozostała także treść, rodzaj, kolorystyka, nośników reklamowych, a także zbadanie czy zamieszczenie konkretnej reklamy w danym miejscu, przy uwzględnieniu powyższych czynników, w jakikolwiek sposób wpłynie na bezpieczeństwo w ruchu drogowych, czy może pozostanie całkowicie indyferentne (obojętne). W tej sytuacji, opinia mgr inż. D. K., nie ustala, czy zamieszczenie nośnika, wpłynie (czy też nie) na ruch drogowy w danym miejscu.

W dalszej części pisma, powtórzone zostały zarzuty podniesione już w odwołaniu, oraz sprecyzowany został wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej w ten sposób, że montaż nośnika reklamowego nastąpi w wysokości [...] metrów.

Został zgłoszony też wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci odpisów szkicu montażu nośnika reklamowego, odpisu pisma T. z [...]r. oraz T. z [...]r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...]r., Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił powyższy wniosek dowodowy, uznając wnioskowane dowody za zbędne dla wyjaśnienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 135, poz. 1269 ze zm.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Organy orzekające w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny i prawny, w zgodzie z przepisami procedury administracyjnej.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stwierdzenie organu odwoławczego, że udzielenie zezwolenia na lokalizację reklamy, jest wyjątkiem od reguły zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów i urządzeń niezwiązanych z drogą. Jak stanowi art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej udp, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 udp. – zasady – zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować uiszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczenia urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Powyższa norma, poza tym, że dookreśla sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony. Zgodnie z art. 4 pkt 21 udp, ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

Ustawodawca dopuścił jednak, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego – jak określił w art. 39 ust. 3 udp. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi w wydanym w drodze decyzji administracyjnej".

Decyzja ta, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.

Obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z drogą łączy się z obowiązkiem uzyskania kolejnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 udp.

Z powyższych uregulowań wynika zatem, że zasadą jest odmowa zgody na umieszczenie w pasie drogowym przedmiotów niezwiązanych z drogą, zaś zgoda na ich umieszczenie jest wyjątkiem od tej zasady. Wyrażenie zgody jest decyzją uznaniową i jest uwarunkowane ustaleniem przez zarządcę drogi, że z jednej strony umieszczenie w pasie drogowym przedmiotów niezwiązanych z drogą (w niniejszej sprawie reklamy) nie zagrozi bezpieczeństwu ruchu, zaś z drugiej strony, że jest ono szczególnie uzasadnione (por. wyrok. NSA z dnia 13 stycznia 2010r., II GSK 293/09).

W rozpoznawanej sprawie nośnik reklamowy w formacie "[...]" miał być umieszczony na słupach oświetleniowych znajdujących się na ulicy K. w S. Organy ustaliły a skarżący tych ustaleń nie kwestionuje, że ulica K. ze względu na znajdujący się przy niej dworzec kolejowy charakteryzuje się dużym natężeniem ruchu i należy do kluczowych odcinków w układzie komunikacyjnym miasta. Rozpatrywany odcinek jest drogą będącą wyjazdem z terenu dworca kolejowego, a więc drogą podporządkowaną.

Reklama byłaby usytuowana na odcinku drogi o dopuszczalnej prędkości [...] km/h i bezpośrednio przed skrzyżowaniem, a więc przed miejscem w którym krzyżują się kierunki ruchu. Ponadto organy ustaliły, że projektowana reklama byłaby usytuowana przed torowiskiem tramwajowym i w odległości [...] cm od zewnętrznej krawędzi jezdni.

Tak więc, usytuowanie spornej reklamy zostało zaplanowane w miejscu, w którym nie tylko krzyżują się jezdnie samochodowe, ale dodatkowo jeszcze przebiegają dwukierunkowe linie tramwajowe.

W świetle powyższych okoliczności faktycznych, w ocenie Sądu skarżący nie przedstawił takich racji, które z jednej strony przemawiałyby za tym, że uznać należałoby, iż wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek za udzieleniem zezwolenia, a z drugiej strony pozwoliłyby na przyjęcie, że dokonana przez organy orzekające ocena tych okoliczności z punktu widzenia przesłanek warunkujących udzielenie zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym razi dowolnością, a zatem, że wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Należy wyjaśnić, że wbrew przekonaniu skarżącego ciężar udowodnienia wystąpienia szczególnych okoliczności przemawiających za udzieleniem zgody na lokalizację reklamy w pasie drogowym ciąży na tym kto o takie zezwolenie ubiega się, a więc ciąży na wnioskodawcy a nie na organie, skoro zasadą jest ustawowy zakaz lokalizowania w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach : z dnia 23.11.2010r., sygn.akt II GSK 994/09, z dnia 20.11.2008r., sygn.akt II GSK 499/08, z dnia 03.12.2008r. sygn.akt II GSK 542/08, które skład orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości podziela.

W tym stanie sprawy, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do naruszenia zarzutów przepisów postępowania mieć należy na względzie, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania jest skuteczny tylko wówczas, gdy naruszenie takie wystąpi i gdy jednocześnie ma ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie, tak rozumianego naruszenia prawa procesowego Sąd się nie dopatrzył. Po pierwsze, lektura uzasadnia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wbrew bowiem zarzutowi skargi w uzasadnieniu tym znajdują się zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez organ, jak i ich ocena prawna.

Okoliczność, że organ odwoławczy dokonał tych ustaleń i ocen w sposób zbieżny z ustaleniami i oceną organu I instancji nie narusza zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a., jak również nie narusza art. 107 § 3 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazać też trzeba, że z zasady indywidualnego rozstrzygania spraw przez organy administracji publicznej płynie dyrektywa, obligująca organy do indywidualnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia każdej sprawy, nawet w przypadku tożsamości wniosku i tożsamości przedmiotu rozstrzygnięcia z punktu widzenia prawa materialnego.

Z dyrektywy tej wynika też jednocześnie, że nieskuteczne jest powoływanie się na rozstrzygnięcie w innej sprawie, w sytuacji braku zbieżności stanów faktycznych.

W ocenie Sądu, pozbawione są zatem siły przekonywania argumenty skarżącego, że "w analogicznej sprawie WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2011r. – sygn.akt SA/Sz 515/11 uchylił zaskarżoną decyzję".

Wbrew tym twierdzeniom, sprawa rozpatrzona wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2011r., dotyczyła innego stanu faktycznego, ponieważ organy rozpatrywały wniosek o lokalizację reklamy w pasie drogowym al. P., a nie w obrębie skrzyżowania przy ul. K. w rejonie dworca PKP w S.

Nie można zatem mówić o tożsamości stanu faktycznego i powieleniu w obecnie rozpatrywanej sprawie naruszeń prawa, które legły u podstaw wyroku WSA w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2011r.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 kpa, zauważyć należy, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro pismem z dnia 15 lipca 2011r. zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. dokonał organ odwoławczy.

W ocenie Sądu, wydanie decyzji zgodnej z prawem w sprawie wniosku o lokalizację reklamy bezpośrednio przed skrzyżowaniem, nie wymaga wiadomości specjalnych a w szczególności posiłkowania się opinią biegłego, ponieważ rozpatrywanie tego rodzaju wniosku wymaga jedynie prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego w odniesieniu do ustalonego prawidłowo stanu faktycznego.

Dlatego chybiony jest zarzut skargi podnoszący naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie przez organy orzekające w sprawie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.