Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1804/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień abonentów w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora 1. stwierdza nieważność punktu III zaskarżonej decyzji oraz załącznika do tej decyzji zawierającego harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej spółki P. S.A. do realizacji uprawnień abonentów; 2. stwierdza, że decyzja w części unieważnionej nie podległa wykonaniu; 3. zasadza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącego P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 74 ust. 2 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. S.A. z siedzibą w W. uzupełnionego pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. w części dotyczącej określenia terminu oraz określił termin zawieszenia realizacji uprawnienia abonentów spółki P. przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze strefy numeracyjnej w przypadku numerów geograficznych, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz określił harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej spółki P. do realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 do dnia 31 grudnia 2005 r., stanowiący załącznik do niniejszej decyzji.

Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] września 2004 r. P. S.A. z siedzibą w W. zwróciła się do Prezesa Urzędu Regulacji i Telekomunikacji i Poczty (dalej jako URTiP) o zawieszenie w całości wykonywania przez Spółkę obowiązku realizacji uprawnień abonentów przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej oraz ruchomej sieci telefonicznej eksploatowanych przez P. S.A.

Rozpatrując pierwszy z wymienionych wyżej wniosków Prezes URTiP wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., którą na podstawie przepisów art. 74 ust. 2 i art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne zawiesił do dnia [...] grudnia 2004 r. realizację uprawnień abonentów P., w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora oraz określił termin przystosowania sieci telekomunikacyjnej P. do realizacji uprawnienia, o których mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy, do dnia [...] grudnia 2004 r.

Cytując treść w/w art. 74 ust. 1, który stanowi, że dostawca usług zapewniający przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej i operator, do którego sieci został przyłączony abonent będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej, są obowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień abonenta, o których mowa w art. 69-72 ustawy, a jeżeli możliwości takie istnieją – zapewnić ich realizację oraz art. 74 ust. 2, który stanowi, że Prezes URTiP, na wniosek dostawcy lub operatora może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia, o którym mowa w art. 69-72, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub w części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem, organ wskazał, że w trakcie postępowania dokonał analizy możliwych metod realizacji przenośności numerów przy zmianie operatora i analizy możliwości technicznych realizacji przenośności numerów w sieci stacjonarnej. Wskazał cztery metody realizacji uprawnienia abonenta do zachowania przydzielonego numeru oraz stwierdził brak możliwości technicznych do realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, tj. uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów geograficznych. Wskazał również, iż uprawnienie abonentów i obowiązek ich realizacji istniały jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), spółka P. nie występowała do Prezesa URTiP z wnioskiem o zawieszenie uprawnień abonentów ze względu na brak możliwości technicznych swojej sieci co stwarzało domniemanie, że obowiązki nałożone art. 43 ust. 2a tej ustawy wykonuje. Organ uznał, że zawieszenie realizacji uprawnień na okres 15 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy jest wystarczającym okresem na dostosowanie sieci wnioskodawcy do realizacji przedmiotowych uprawnień abonentów.

Jednocześnie Prezes URTiP wskazał, iż fakt nie wydania rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw łączności przewidzianego na gruncie art. 73 ustawy nie ma żadnego wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów geograficznych.

Z powyższą decyzję nie zgodził się P. i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając m.in. brak rozstrzygnięcia w zakresie określenia harmonogramu przystosowania sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem a także wnosząc o ustalenie harmonogramu zgodnego z załączonym projektem, który wskazywał terminy uzależnione od wydania, na podstawie art. 138 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Z treści harmonogramu wynikało, iż rozpoczęcie realizacji obowiązku przenośności numerów nastąpi w dniu [...] marca 2007 r. Podkreślał, że przesłanką wydania decyzji przez Prezesa URTiP jest stwierdzenie, iż sieć wnioskodawcy nie ma możliwości technicznych realizacji danego uprawnienia abonenta, a to nie jest możliwe z uwagi na nie wydanie przewidzianego w art. 73 ustawy – Prawo telekomunikacyjne rozporządzenia ministra właściwego do spraw łączności, w którym mają zostać określone warunki korzystania przez abonentów z przysługujących im uprawnień. We wniosku zawarł informacje o działaniach, jakie podjął w celu zapewnienia realizacji uprawnień abonentów; podzielił je na dwie grupy: pierwsza zaplanowana do dnia [...] października 2005r. pozostaje w gestii P., druga grupa działań, które powinni podjąć pozostali operatorzy i regulator rynku po wejściu w życie rozporządzenia przewidzianego w art. 73 ustawy – Prawo telekomunikacyjne.

Prezes URTiP po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał w dniu [...] kwietnia 2005 r. decyzję wskazaną na wstępie. Uchylając decyzję w części dotyczącej określenia terminu zawieszenia realizacji uprawnienia objętego wnioskiem uwzględnił fakt, iż zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, wdrożenie metody pozwalającej na realizację uprawnienia abonenta wymaga dłuższego okresu czasu niż okres wskazany w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał ponadto, że realizacja uprawnienia abonenta do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora jest technicznie możliwa przy wykorzystaniu następujących metod:

ACQ - All Call Query - w tej metodzie centrala inicjująca przed każdym zestawieniem połączenia przesyła zapytanie do bazy danych (centralnie replikowanej), skąd otrzymuje informację o operatorze sieci lub też o centrali docelowej. Metoda ACQ wymaga istnienia centralnej bazy danych;

QoR - Query on Release - w tej metodzie połączenie jest początkowo kierowane do sieci dawcy. Jeżeli centrala dawcy stwierdzi, że numer został przeniesiony, to zwraca informację o braku możliwości zestawienia połączenia. Wówczas centrala inicjująca wysyła zapytanie do centralnej bazy danych numerów przeniesionych i na podstawie otrzymanej odpowiedzi zestawia połączenie do sieci biorcy.

OR Onward Routing - w tej metodzie sieć abonenta wywołującego w sposób klasyczny kieruje połączenie do sieci dawcy (na podstawie zaprogramowanych informacji i o przydzielonych zakresach numeracji). Sieć dawcy stwierdza, że wywoływany numer został przeniesiony, przeszukuje wewnętrzną bazę danych w celu ustalenia aktualnego operatora danego abonenta i następnie zestawia połączenie do sieci biorcy. Przez cały czas trwania połączenia wykorzystywane są zasoby sieci dawcy jako fragment zestawionego połączenia telefonicznego.

W przypadku metody ACQ centrala inicjująca przed każdym zestawieniem połączenia przesyła zapytanie do bazy danych (centralnej lub lokalnie replikowanej), skąd otrzymuje informacje o numerze rutingowym RN (routing number) koniecznym do właściwego kierowania połączeń.

Metody te wymagają istnienia w sieci telekomunikacyjnej scentralizowanej bazy danych numerów przeniesionych oraz połączenia z tą bazą wszystkich operatorów publicznych sieci telefonicznych. W przypadków operatorów komórkowych, sieci tych operatorów komunikowałyby się z kopią bazy (zarządzaną przez operatora lub wykreowanego przez operatora dostawcę usług - service providera) przez punkt sygnalizacyjny STP (signal transfer point). Podkreślił, iż baza danych uruchomiona dla realizacji przenośności numerów w sieciach ruchomych mogłaby również objąć przenośność numerów w sieci stacjonarnej.

Według Prezesa URTiP wprowadzenie przenośności numerów z wykorzystaniem centralnej bazy danych pozwoliłoby na:

- zachowanie odpowiedniej jakości usług w szczególności bez zauważalnego dla abonenta wydłużonego czasu zestawiania połączenia;

- właściwą gospodarkę zasobami numeracji;

- wniesienie dodatkowych wartości do sieci krajowej.

Prezes URTiP podzielił stanowisko Spółki, że metoda ACQ może stanowić docelową metodę realizacji przenośności numerów, podczas gdy metoda QoR może pełnić rolę metody przejściowej. Ponadto przyjęte rozwiązanie mogłoby umożliwić jednoczesne stosowanie metod ACQ oraz QoR oraz łatwość migracji między tymi wariantami niezależnie dla każdego operatora i pozwolić na osiągnięcie wyżej sformułowanych celów.

Prezes URTiP określił harmonogram przystosowania sieci Spółki do realizacji uznając, że realizacja uprawnienia abonenta nie jest zależna od wydania na podstawie art. 73 ustawy rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw łączności, które zgodnie ma określić warunki korzystania przez abonentów z uprawnień, o których mowa w art. 69-72 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Podkreślił, że zarówno obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 5, poz. 33 z późn. zm.) jak i rozporządzenie projektowane na podstawie art. 73 ustawy nie określają warunków technicznych realizacji uprawnień abonentów publicznej sieci telefonicznej.

Wyjaśnił, iż sposób korzystania przez abonenta z uprawnień, na gruncie dotychczasowych regulacji w tym zakresie, należy rozumieć jako szczegółowy tryb postępowania abonenta obejmujący w szczególności:

- wystąpienie przez abonenta do nowego dostawcy usług o potwierdzenie możliwości

zawarcia umowy z przeniesionym przydzielonym numerem;

- procedurę postępowania z wnioskiem abonenta;

- wystąpienie przez abonenta do dotychczasowego dostawcy usług z wnioskiem

o rozwiązanie umowy z przeniesieniem przydzielonego numeru.

Nie jest więc słuszne uzależnianie podjęcia działań zmierzających do zapewnienia realizacji uprawnień abonenta, które z mocy ustawy - art. 74 ust. 1- stanowią obowiązek przedsiębiorców telekomunikacyjnych od wydania rozporządzenia określonego na gruncie art. 73 ustawy.

Podsumowując, Prezes URTiP uznał, że niewydanie rozporządzenia przewidzianego na gruncie art. 73 w/w ustawy nie ma wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych.

Podkreślił ponadto, że przepis art. 74 ust. 2 ustawy stwierdza wprost, iż jedyną przesłanką zawieszenia realizacji lub ograniczenia zakresu realizacji określonego uprawnienia jest brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy. W związku z tym Prezes URTiP analizując wniosek Spółki wziął pod uwagę przede wszystkim możliwości techniczne sieci pozwalające na realizację uprawnienia abonentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, tj.: uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych.

Według Prezesa URTiP realizacja uprawnień abonenta jest uzależniona od istnienia albo nieistnienia możliwości technicznych pozwalających na realizację uprawnienia w całości albo w części. Zdaniem Prezesa URTiP możliwa jest realizacja uprawnień abonenta bez określenia sposobu korzystania przez niego z uprawnień, tj. bez wydania przez ministra właściwego do spraw łączności właściwego rozporządzenia. Natomiast wydanie odpowiedniego rozporządzenia nie powoduje automatycznie realizacji uprawnień abonenta.

Podsumowując, realizacja uprawnień abonenta jest możliwa bez określenia sposobu korzystania przez niego z tych uprawnień. W takim przypadku uprawnienia są realizowane według procedur określonych przez dostawcę usług. W momencie wejścia w życie odpowiedniego aktu wykonawczego, procedury te zastępowane są procedurami określonymi przez przepisy tego rozporządzenia.

Prezes URTiP dokonał analizy możliwości technicznych realizacji przenośności numerów w sieci stacjonarnej i stwierdził, iż z uwagi na ich brak, realizacja uprawnienia abonentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj.: uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju, w przypadku numerów niegeograficznych, jest obecnie technicznie niemożliwa.

Jednocześnie Prezes URTiP uznał, iż zawieszenie uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych i określenie harmonogramu zawierającego kolejne etapy przystosowania sieci telekomunikacyjnej Spółki do realizacji przedmiotowego uprawnienia do dnia [...] grudnia 2005 r. jest zasadne i umożliwi wnioskodawcy, zgodnie z określonym przez Prezesa URTiP harmonogramem, przystosowanie sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem.

Decyzję tę w części dotyczącej pkt III i załącznika do decyzji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. S.A. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił skarżonej w części decyzji naruszenie:

- art. 74 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne poprzez ustalenie terminu do dnia 31 grudnia 2005r. co uniemożliwia realizację obowiązku operatora zapewnienia przeniesienia numeru,

- ustalenie harmonogramu pomimo niewydania aktu wykonawczego, przewidzianego w art. 138 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne,

- nieuwzględnienie przy ustalaniu harmonogramu momentu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury,

- art. 74 ust. 2 w/w ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, tj. przyczyn, dla których organ uznał, że jest możliwe zrealizowanie obowiązku w zakreślonym czasie umożliwiających posiadanie technicznych możliwości dla realizacji uprawnień abonentów, błędne uznanie, że decyzja jest zgodna z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy,

- art. 128 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że pismo z dnia [...] stycznia 2005 r. stanowiło uzupełnienie wniosku.

W uzasadnieniu skargi podał między innymi, że wydając decyzję Prezes URTiP nie uwzględnił faktu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury wydanego na podstawie art. 73 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie niezbędności, przy określaniu harmonogramu, wydania rozporządzenia na podstawie art. 138 ust. 3 tej ustawy. Przepis ten przewiduje możliwość określenia wymagań technicznych dla interfejsów, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę zapewnienia interoperacyjności usług telekomunikacyjnych. Skarżący wskazując na zapisy z pkt III i IV podniósł, iż harmonogram jest wewnętrznie sprzeczny, pkt IV nie uwzględnia możliwości zgłoszenia uwag przez Prezesa URTiP. Harmonogram będący integralną część decyzji powinien uwzględniać możliwe przesunięcia i zakładać marginesy bezpieczeństwa. Podniósł, iż terminy wskazane w harmonogramie są krótsze niż zakładane przez niego. W ocenie skarżącego, Prezes URTiP powinien określić w harmonogramie, jakie konkretne czynności ma wykonać operator, by możliwe było realizowanie usługi wskazanej w art. 71 ust. 1 ustawy. Zarzucił, iż wydana decyzja ma charakter uznaniowy podczas, gdy art. 74 ust. 2 precyzuje, jakie są przesłanki do wydania tej decyzji. Nie zgadzał się z uzależnianiem terminu realizacji przenośności numerów w sieciach stacjonarnych od uruchomienia centralnej bazy danych numerów przeniesionych przez operatorów mobilnych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów skargi. Stwierdził między innymi, że: obowiązek realizacji uprawnienia abonentów do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora powstał w odniesieniu do operatorów sieci stacjonarnej z dniem 1 października 2003 r., tj. z dniem wejścia w życie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), treść art. 71 ust. 1 obecnej ustawy jest powtórzeniem istniejącego już obowiązku. Żądanie skarżącego zawieszenia uprawnień do dnia [...] marca 2007 r., na podstawie materiału dowodowego należało uznać za nieuzasadnione i określić krótszy termin przystosowania sieci do realizacji uprawnień abonentów. Odnosząc się do zarzutu ustalenia harmonogramu bez uwzględnienia wydania przez Ministra Infrastruktury i wejścia w życie rozporządzenia przewidzianego w art. 138 ust. 3 ustawy podkreślił, iż przepis ten nie nakłada obowiązku wydania rozporządzenia, tym samym brak jest podstaw do uzależniania realizacji uprawnienia abonenta od fakultatywnej możliwości wydania tego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu o braku wskazania technicznej metody realizacji obowiązku przenośności numerów, Prezes stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji scharakteryzował istniejące techniczne możliwości, które mogą mieć zastosowanie przy realizacji uprawnienia abonentów, wybór metody należy do przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Z kolei wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznej sieci telefonicznej (Dz. U. Nr 46, poz. 438) nie zawiera rozwiązań technicznych, reguluje jedynie sposób postępowania abonenta w zakresie korzystania z jego uprawnień i nie ma wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta. Ponadto Prezes URTiP wskazał, iż określając harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej uwzględnił ogólne założenia wdrożenia usługi przenośności numerów oraz zaproponowaną przez P. S.A. metodę techniczną (ACQ i QoR) realizacji tego uprawnienia, tj. metody wymagającej istnienia w sieci telekomunikacyjnej scentralizowanej bazy danych numerów przeniesionych oraz połączenia z tą bazą wszystkich operatorów publicznych sieci telefonicznych. W harmonogramie wzięto pod uwagę proces tworzenia centralnej bazy danych numerów przeniesionych przez operatorów sieci mobilnych oraz powiązał poszczególne etapy tego harmonogramu z realizacją harmonogramu budowy centralnej bazy danych przez operatorów sieci ruchomych. Zarzut dotyczący wewnętrznej sprzeczności harmonogramu w pkt III i IV, zdaniem organu jest niezasadny, harmonogram jest wewnętrznie spójny i logiczny. Poszczególne czynności nie nakładają się na siebie w czasie. Pkt II harmonogramu zakłada, że Prezes URTiP analizuje przedłożone przez operatorów sieci ruchomych i stacjonarnych propozycje szczegółowych wymagań technicznych na interfejs międzyoperatorski, a informacje o wynikach analizy oraz o ewentualnych zastrzeżeniach zgodnie z pkt III harmonogramu przekazuje spółce. Pkt IV stanowi, iż spółka w obrębie swojej sieci implementuje niezbędne rozwiązania techniczne. Określenie terminów nastąpiło w sposób elastyczny z uwagi na konieczność koordynacji i harmonizacji prac operatorów sieci mobilnych i stacjonarnych nad realizacją kolejnych etapów. Stwierdził, iż oczywistym jest, że bez porozumienia operatorów co do poszczególnych wymagań technicznych na interfejs międzyoperatorski żaden z nich nie rozpocznie etapu implementacji nieuzgodnionych rozwiązań technicznch w obrębie własnej sieci.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 10 listopada 2005 r. oddalił skargę stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, iż skarga P. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sąd wskazał przy tym, że zaskarżona decyzja podjęta została przez organ w ramach uznania administracyjnego, a organ rozpoznając sprawę nie przekroczył granic tego uznania. Organ wyjaśnił bowiem motywy swojego rozstrzygnięcia, zaś przytoczona w uzasadnieniu decyzji argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się również w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy.

Sąd podkreślił jednocześnie, że skarga dotyczyła tylko punktu III zaskarżonej decyzji oraz wskazał na brak podstaw, żeby z treści art. 74 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne wywodzi, że obowiązek realizacji uprawnień abonentów w zakresie przenoszalności numeru zachodzi tylko wtedy, gdy występują techniczne możliwości pozwalające na realizację tych uprawnień. Jeżeli nie ma możliwości technicznych, to operator świadczący usługi telefoniczne jest obowiązany do zapewnienia takich technicznych możliwości, a jeżeli już są - to jest obowiązany zapewnić abonentom korzystnie z tych uprawnień. Możliwość zawieszenia lub ograniczenia realizacji uprawnień abonentów na wniosek operatora i tyko na czas określony, z jednoczesnym określeniem harmonogramu przystosowania sieci do realizacji przewidziana w art. 74 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, jest potwierdzeniem nałożenia tego obowiązku na operatora, który nie może zwolnić się od niego, powołując się na uwarunkowania prowadzonej działalności, w tym na brak porozumienia z innymi operatorami. Nie ma więc uzasadnionych powodów, aby kwestionować zaskarżone rozstrzygnięcie co do terminu zawieszenia omawianych uprawnień do [...] grudnia 2005 r. Organ poparł je bowiem analizą przesłanek, którymi się kierował, w tym podał przy użyciu jakich metod jest technicznie możliwa realizacja uprawnień abonentów do zachowania numeru przy zmianie operatora. Wskazał też na warunki wdrożenia tych metod w życie. W toku postępowania administracyjnego strona skarżąca nie przedstawiła natomiast argumentacji i dowodów podważających stanowisko organu.

Sąd uznał za nietrafny zarzut nieuwzględnienia przy ustalaniu harmonogramu momentu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wydanego na podstawie art. 73 Prawa telekomunikacyjnego. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznej sieci telefonicznej (Dz. U. Nr 46, poz. 438) nie zawiera bowiem rozwiązań technicznych, reguluje jedynie sposób postępowania abonenta w zakresie korzystania z jego uprawnień i nie ma wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnienia abonenta. Według Sądu art. 74 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego stanowił sam w sobie normę prawną nadającą się do stosowania, a to czy przez stosowne regulacje zostaną kiedykolwiek powiązane z rozporządzeniem, o którym mowa w art. 73 Prawa telekomunikacyjnego, tworząc z nim normę prawną, nie wpływa na ocenę jego obecnego znaczenia.

Za niezasadny uznał Sąd również postulat odnośnie uzależniania realizacji poszczególnych etapów harmonogramu od wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 138 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, a także zarzut skargi dotyczący wewnętrznej sprzeczności harmonogramu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący P. S.A. wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w przypadku uznania, że doszło do naruszenia wyłącznie przepisów prawa materialnego, o uchylenie wyroku w całości i uchylenie w zaskarżonej części decyzji Prezesa URTiP z dnia [...] kwietnia 2005 r.

Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

l. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., polegające na nie stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji w zaskarżonej części pomimo istnienia przesłanki do takiego stwierdzenia w postaci wydania decyzji w zaskarżonej części z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku podpisu organu na załączniku do decyzji;

2. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 i art. 104 § 2 k.p.a., polegające na nie stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji w zaskarżonej części pomimo istnienia przesłanki do takiego stwierdzenia w postaci niewykonalności decyzji w tej części;

3. art. 145 § l pkt l lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na:

- błędnym przyjęciu, że uznaniowość decyzji administracyjnej jest równoznaczna z dowolnością organu w zakresie rozstrzygnięcia, a w wyniku powyższego nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej w części decyzji;

- nieuchyleniu zaskarżonej części decyzji pomimo braku ustalenia i wskazania przez organ w decyzji przesłanek dla przyjęcia, że skarżący ma obiektywnie możliwość wywiązania się z obowiązków określonych w harmonogramie i w terminach w nim przewidzianych.

4. art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozważenie niektórych z zarzutów podniesionych przez stronę skarżąca wobec zaskarżonej części decyzji;

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku stanowiska Sądu wobec niektórych z zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą.

Skarżący zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 74 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, poprzez błędną jego wykładnię, polegająca na przyjęciu, że:

- decyzja Prezesa URTiP w zakresie przewidzianego w tym przepisie harmonogramu ma charakter uznaniowy;

- przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do określenia przez Prezesa URTiP w harmonogramie przystosowania sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnień abonenta wymagań technicznych, do jakich ma zostać przystosowana sieć wnioskodawcy;

- Prezes URTiP może nakazać operatorowi przystosowanie sieci telefonicznej do realizacji usługi pomimo niewydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 138 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 11 lipca 2006 r. (sygn. akt II GSK 57/06) uchylił zaskarżony wyrok z dnia 10 listopada 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że w przedmiotowej sprawie tylko jeden z zarzutów podniesionych przez skarżącą Spółkę w skardze kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie, pozostałe zaś uznał za nietrafne.

Za zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut dotyczący braku podpisu organu na załączniku do wydanej decyzji wskazując, że w tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 156 k.p.a. stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku podpisu organu na załączniku do skarżonej decyzji. Harmonogram przystosowania sieci do realizacji uprawnień abonentów jest bowiem niezbędnym składnikiem decyzji administracyjnej wydanej przez Prezesa URTiP na podstawie art. 74 ust 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądowym, załącznik do decyzji stanowiący jej integralną część, musi być podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, bowiem obowiązek dotyczący podpisania decyzji, a wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. rozciąga się także na załącznik.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak takiego podpisu stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r., pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w pkt III oraz harmonogramu stanowiącego załącznik do decyzji. Pełnomocnik organu przychylił się do tego wniosku pełnomocnika skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja w zaskarżonej części wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

W wyroku z dnia 11 lipca 2006 r. II GSK 57/06 Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził pogląd utrwalony w orzecznictwie, że załącznik do decyzji jest jej integralną częścią, wobec tego wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. obowiązek podpisania decyzji przez osobę upoważnioną do jej wydania rozciąga się także na załącznik /por. także wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r. IV SA 1757/98, niepublikowany i wyrok NSA z 12 marca 1997 r. SA/Gd 2939/95, niepublikowany/.

Jak wynika przy tym z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego spośród zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej za zasadny uznany został tylko zarzut dotyczący braku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieważności decyzji wobec niepodpisania przez osobę upoważnioną załącznika do decyzji Prezesa URTiP z dnia [...] kwietnia 2005 r.

Ze względu na to, że zarzut ten dotyczył naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości rozpoznania skargi w trybie art. 188 p.p.s.a.

Ponieważ brak podpisu na załączniku do decyzji stanowi rażące naruszenie prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji w zaskarżonej części tj. punktu III decyzji oraz załącznika do decyzji zawierającego harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej skarżącej Spółki do realizacji uprawnień abonentów.

Rozstrzygnięcie Sądu nie wymagało w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, iż ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji rozważanie pozostałych zarzutów skargi stało się bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.