Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 541/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 par 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 144; art. 134
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. (dalej: skarżąca lub strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] stycznia 2019 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: Naczelnik Urzędu) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Na podstawie wystawionego przez Komisję do spraw reprywatyzacji

nieruchomości warszawskich tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2018 r. nr [...], obejmującego należność z

tytułu obowiązku zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia, w kwocie należności pieniężnej 10.500.000 zł plus

ustawowe odsetki Naczelnik Urzędu wszczął postępowanie egzekucyjne wobec

majątku skarżącej.

Organ egzekucyjny w dniu 2 lipca 2018 r. doręczył stronie pismo z 22 czerwca

2018 r. zawierające zawiadomienie o zajęciu nieruchomości oraz zawiadomienie o

zajęciu wynagrodzenia za pracę. Następnie pełnomocnik strony (ustanowiony przez nią

dnia 11 maja 2017 r.) złożył w dniu 7 lipca 2018 r. pismo z 6 lipca 2018 r. zatytułowane

"Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wraz ze skargą na czynności

egzekucyjne", w którym to piśmie wskazał wady występujące w prowadzonym wobec

skarżącej postępowaniu egzekucyjnym i wniósł o jego umorzenie bądź zawieszenie.

Po rozpatrzeniu wskazanych przez pełnomocnika strony zarzutów opartych o

przepis art. 33 § 1 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: upea) Naczelnik Urzędu

postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] odmówił

wszczęcia postępowania w sprawie. Postanowienie to zawierało właściwe pouczenie i

zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 30 sierpnia 2018 r.

Pismem z 4 grudnia 2018 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do

wniesienia zażalenia na wskazane powyżej postanowienie, wskazując, że nie ponosi

ona winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Do pisma skarżąca dołączyła

także samo zażalenie.

Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. Dyrektor IAS stwierdził uchybienie terminu

do wniesienia zażalenia.

Organ odwoławczy wskazał, że skoro postanowienie organu egzekucyjnego z [...]

sierpnia 2018 r. zostało doręczone ustanowionemu pełnomocnikowi w dniu 30 sierpnia

2018 r. i organ II instancji nie przywrócił stronie terminu do złożenia zażalenia, to

zażalenie złożone w dniu 4 grudnia 2018 r. zostało złożone po terminie.

W skardze skierowanej do WSA w związku z wydanym postanowieniem z [...]

stycznia 2019 r. strona podniosła, że organ wydający zaskarżone postanowienie

dopuścił się obrazy art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: kpa) poprzez uznanie, że skarżąca

nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. W

uzasadnieniu skargi zaś strona przytoczyła jedynie argumenty, mające uzasadnić, iż

niedochowanie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] sierpnia 2018 r.

nie nastąpiło z jej winy. I tak skarżąca wskazywała, m.in. na nieotrzymywanie stosownej

korespondencji dotyczącej prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego czy

też wskazywała na nierzetelne prowadzenie jej spraw przez ustanowionego

pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wypada wskazać, że uprawnienia wojewódzkich sadów

administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca

2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167)

sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej

zgodności z prawem. Kompetencja ta obejmuje swoim zakresem także orzeczenia o

charakterze formalnym. Natomiast w oparciu o art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2001 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze

zm., dalej: ppsa) sądy stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie

uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu

administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także

postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w

postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu

administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i

obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed

organami administracji publicznej.

Na wstępie wskazać należy, że sąd uznaje stan faktyczny ustalony przez organ

za prawidłowy i czyni go przedmiotem własnych ustaleń.

Z akt sprawy wynika, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego

W. z [...] sierpnia 2018 r. pełnomocnik strony otrzymała w dniu 30

sierpnia 2018 r. Powyższe wprost wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w

którym jako osobę odbierającą wskazano J. B. Na dokumencie tym

znajduje się zarówno data doręczenia (30 sierpnia 2018r.), która pokrywa się z

datownikiem placówki oddawczej, imię i nazwisko osoby odbierającej przesyłkę

(wpisano J. B.) oraz dane dotyczące placówki oddawczej (W. 1,

dnia 30 sierpnia 2018 r.). Powyższe potwierdza także informacja znajdująca się na

stronie internetowej Poczt Polskiej dotyczącej śledzenia przesyłek, która również

wskazuje, że doręczenie nastąpiło w dniu 30 sierpnia 2018 r.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, obowiązkiem osób prawnych i

jednostek organizacyjnych jest takie zorganizowanie odbioru pism, by dokonywała tego

osoba upoważniona. Za osobę uprawnioną do odbioru pism, można uznać każdą

osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest

regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism (por. wyrok Naczelnego

Sądu Administracyjnego z 10 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1701/16). W sprawie,

co jasno wynika z akt J. B., wbrew twierdzeniom strony, jest osobą

upoważnioną do odbioru korespondencji jej pełnomocnika, tj. posiada pełnomocnictwo

pocztowe, gdyż m.in. odebrała postanowienie organu o zawieszeniu postępowania

egzekucyjnego, a także zawiadomienie o wstrzymaniu realizacji zajęcia (patrz: zwrotne

potwierdzenia odbioru – karty 59-60, 62 akt adm.). Postanowienie o zawieszeniu

postępowania egzekucyjnego jest dokumentem znanym pełnomocnikowi skarżącej,

gdyż na te postanowienie także zwraca uwagę strona we wniosku wskazując, że jest to

ostatni dokument znany pełnomocnikowi strony. Tym samym w żadnym wypadku nie

można stwierdzić, że postanowienie organu egzekucyjnego z [...] sierpnia 2018 r.

zostało w sposób nieprawidłowy doręczone. Przeciwnie w realiach sprawy to

postanowienie zostało skutecznie doręczone.

Skarżąca natomiast, czego nie kwestionuje żadna ze stron, złożyła zażalenie w

dniu 4 grudnia 2018 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Z

urzędu sądowi jest wiadomym, że Dyrektor IAS postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nr

[...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia

(sąd w wyniku złożenia skargi wyrokiem z 12 marca 20120 r. V SA/Wa 540/19 skargę

strony oddalił). Zatem prawidłowo organ II instancji wskazał, że nastąpiło uchybienie

terminu do złożenia zażalenia, gdyż termin na dokonanie tej czynności upływał w dniu 6

września 2018 r. Zgodnie bowiem z art. 17 § 1 upea o ile przepisy niniejszej ustawy nie

stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela

stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie

postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks

postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu

odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w

terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Należy także wskazać, że skarżąca w postanowieniu Naczelnika Urzędu z [...]

sierpnia 2018 r. została prawidłowo pouczona o możliwości złożenia zażalenia w

ustawowym 7-dniowym terminie. Słusznie zatem organ stwierdził uchybienie tegoż

terminu. Należy podkreślić, że zwrotne potwierdzenie odbioru ma walor dowodu z

dokumentu urzędowego, o czym świadczy art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r.

Prawo pocztowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 2188 ze zm.), który stanowi, że potwierdzenie

nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę

pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Zatem obalić taki

dokument można jedynie dowodem równorzędnym. Tym samym organ mając na

uwadze taki dowód miał obowiązek wydać tej treści rozstrzygnięcie.

Zgodnie bowiem z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze

postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia

odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl natomiast art. 144 kpa

w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie

zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Stosując zatem powyżej wskazane przepisy

Dyrektor IAS, w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo stwierdził uchybienie terminu

do wniesienia zażalenia.

Sąd zatem stwierdza, że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone

było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd nie dopatrzył się

ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1

pkt 1 lit. c) ppsa powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Pozostałe zarzuty skargi

odnoszą się do kwestii odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia, która to

kwestia wymyka się z pod kontroli w tym postępowaniu i była przedmiotem odrębnego

postępowania sądowoadministracyjnego (sprawa V SA/Wa 540/19).

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie

odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.