Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2178/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 1  par. 1 i  par. 4,  art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. W. i K. W. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1975 r. wydanego przez Komendanta Garnizonu [...] lokal mieszkalny znajdujący się [...] przy [...] został przydzielony S. W.

Po śmierci S. W. jego syn – J. W. wystąpił w dniu 4 marca 2009 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] (dalej jako Dyrektor ORWAM [...]) z wnioskiem o wydanie, w związku ze śmiercią ojca tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego znajdującego się [...] przy [...].

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Dyrektor ORWAM [...] wydal decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., w której odmówił przyznania J. W., prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się [...] przy [...].

Od powyższej decyzji J. W. wniósł odwołanie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej jako organu).

Organ odwoławczy, po ponownym, merytorycznym rozpatrzeniu sprawy, wydal decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., w której orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., odmawiającej J. W. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym [...] położonym przy [...].

W dniu 4 września 2009 r. J. W. wystąpił do Dyrektora ORWAM [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się przy [...]

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie Dyrektor ORWAM [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r., w której odmówił wydania J. W. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym przy [...], na czas oznaczony dożywotnio, gdyż nie uznał sytuacji wnioskodawcy za wyjątkową.

Od powyższej decyzji J. W. odwołał się do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy wydal decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., w której orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora ORWAM [...], nr z dnia [...] października 2009 r., odmawiającej wydania J. W. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym [...] położonym przy [...], na czas oznaczony dożywotnio.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Dyrektor ORWAM [...] stwierdził, iż K. W. i J. W. (dalej jako skarżący) mają obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego [...], uiszczenia opłaty za używanie ww. lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200 % wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania – o dnia, kiedy decyzja orzekająca przedmiotowy obowiązek stanie się ostateczna.

Powyższą decyzję doręczono dnia 6 maja 2010 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.

Skarżący za pośrednictwem pełnomocnika adw. G. A. wnieśli odwołanie na powyższą decyzję z datą nadania w Urzędzie Pocztowym 21 maja 2010 r. Powołując się na art. 45 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.)

Dyrektor ORWAM [...] na podstawie art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej jako k.p.a.), uznał odwołanie za wniesione po terminie.

Po przekazaniu akt sprawy, organ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. W jego uzasadnieniu podniósł, że skarżący zostali prawidłowo pouczeni o możliwości wniesienia odwołania. Ponadto wskazał, iż pełnomocnik stron nie wniósł prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Skarżący zaskarżyli powyższe postanowienie skargą z dnia 27 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wnieśli o jego uchylenie w całości.

Zarzucili mu naruszenie art. 43 k.p.a. poprzez uznanie skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji, w momencie, gdy została on odebrana przez niepełnoletniego syna skarżących S. K.. Dodatkowo podnieśli w skardze, że na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak było adnotacji o zobowiązaniu się osoby kwitującej odbiór do oddania jej adresatowi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalony stan faktyczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały przesłanki ku temu, by zastępcze doręczenie stronie korespondencji mogło zostać uznane za skuteczne.

Omawiana kwestia została uregulowana w art. 43 k.p.a. zgodnie z którym, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk m.in. dorosłego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi.

Z treści ww. przepisu wynika, iż dla skuteczności zastępczego doręczenia korespondencji wymagane jest m.in. to, aby korespondencję tą odebrał dorosły domownik. Osoba taka musi więc być pełnoletnia, oraz musi posiadać przymiot domownika, tj. osoby, która stale zamieszkuje pod adresem , na który kierowana jest korespondencja.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż stan faktyczny

w niej ustalony rodzi wątpliwości co do tego, kto odebrał korespondencję. Na zwrotnym poświadczeniu jej doręczenia, znajdującym się w aktach administracyjnych, widnieje jedynie podpis "K.", bez podania np. stopnia pokrewieństwa w stosunku do adresata przesyłki. Jak zaś wynika z dowodów przedłożonych przez skarżących, ich syn mieszkający z nimi i noszący nazwisko "K.", ma ukończone jedynie 13 lat.

Wątpliwości co do skuteczności doręczenia pogłębia zaświadczenie z urzędu pocztowego załączone przez organ do odpowiedzi na skargę, z którego wynika, iż sporna korespondencja została odebrana przez "I. K.".

Skarżący, składając skrócone odpisy aktów urodzenia swoich dzieci wykazali natomiast, że nie posiadają dziecka o takich danych personalnych. Oświadczyli też, iż taka osoba nie zamieszkuje wspólnie z nimi.

W świetle powyższego uznać należy, że skarżone postanowienie jest wadliwe. Nie istnieją bowiem podstawy ku temu, aby uznać, że sporne doręczenie korespondencji nastąpiło w sposób skuteczny. Dowody zebrane w sprawie nie wskazują na to, kim była osoba, która odebrała korespondencję w imieniu adresata. Tym samym niemożliwym jest dokonanie weryfikacji prawidłowości tego doręczenia. Brak bowiem jest danych umożliwiających ustalenie, czy odbiorca korespondencji był osobą pełnoletnią, oraz czy był osobą posiadającą przymiot domownika.

W związku z powyższym, uznając że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).