Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1930/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Jadwiga Smołucha Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. A. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w sprawie przebudowy budynku garażu o wymiarach zewnętrznych ok. 7,5m x 4,9m, usytuowanego na działce nr ew. [...] w K., gm. Z. skutkującej zmianą sposobu użytkowania tego obiektu na budynek inwentarski, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że czynności kontrolne przeprowadzone przez organ powiatowy 11 października 2016 r. pozwoliły ustalić, że na działce nr ew. [...] w K., gm. Z. znajduje się parterowy budynek o wymiarach zewnętrznych ok. 7,5m x 4,9m niepodpiwniczony z dachem jednospadowym ze spadkiem w kierunku działki sąsiedniej nr ew. [...]. Od strony północnej do powyższego budynku przylega budynek inwentarsko - składowy o wymiarach zewnętrznych ok. 40m x 12m, a od strony południowej budynek gospodarczy o wymiarach zewnętrznych ok. 20,8m x 8,0 m Ściana wschodnia obiektu w której istnieje okno o wymiarach ok. 1,25m x 0,9m jest oddalona od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] o ok. 4,5m w narożniku południowym, co odpowiada mapie zasadniczej w skali 1:1000 wydanej przez Starostwo Powiatowe w S. [...] lipca 2016 r. Ściana wschodnia, o której mowa wyżej, stanowi przedłużenie ściany szczytowej budynku inwentarsko - składowego. Wewnątrz obiektu wydzielony został kojec przeznaczony do hodowli bydła oraz korytarz paszowy o szerokości ok. 1,2m. W kojcu wykonane zostały ruszta betonowe, a pod nimi zbiornik na gnojownicę o głębokości ok. 0,8m. W ścianie zachodniej obiektu (od podwórza) wykonane są wrota drewniane garażowe dwuskrzydłowe. Korytarz paszowy obiektu jest połączony otworem drzwiowym z sąsiednim budynkiem inwentarsko - składowym. Pomiędzy obydwoma obiektami wykonany jest otwór w ścianie fundamentowej poniżej rusztu o wymiarach ok. 0,6m x 0,6m. Obecny podczas oględzin M. C. wyjaśnił, że przedmiotowy budynek został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, tj. decyzji Naczelnika Gminy Z. z [...] lipca 1984 r. nr [...] zezwalającego na budowę budynku inwentarsko - składowego z garażem. Obiekt ten stanowił garaż do lat dziewięćdziesiątych, a następnie został przeznaczony do hodowli trzody chlewnej. Ok. roku 2013 zmieniony został profil produkcji na bydło. Wiosną 2016 r. w budynku wykonano zbiornik na gnojownicę wraz z przekrywającymi go rusztami.

W dalszym toku postępowania decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], wydaną w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. odmówił nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w sprawie przebudowy budynku garażu o wymiarach zewnętrznych ok. 7,5m x 4,9m, usytuowanego na działce nr ew. [...] w K., gm. Z. skutkującej zmianą sposobu użytkowania tego obiektu na budynek inwentarski, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożył A. A.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że objęta odwołaniem decyzja jak i przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe są prawidłowe.

W przedmiotowej sprawie, zadaniem organu powiatowego było, zgodnie z wolą A. A. wyrażoną we wniosku z 23 marca 2016 r., ustalenie, czy budynek o wymiarach zewnętrznych ok. 7,5m x 4,9m, usytuowany na działce nr ew. [...] w K. gm. Z. został przebudowany, oraz czy doszło do zmiany sposobu jego użytkowania.

W obu przypadkach, o których mowa wyżej w toku postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. potwierdził informuje zawarte w w/w wniosku skarżącego. I tak w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania organ stopnia podstawowego ustalił (w oparciu o oświadczenie właściciela nieruchomości oraz materiał dowodowy), że budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania pierwotnie użytkowany był zgodnie z pozwoleniem na budowę, tj. decyzją Naczelnika Gminy Z. z [...] lipca 1984 r. nr [...] zezwalającą na budowę budynku inwentarsko - składowego z garażem. Zmiana sposobu użytkowania w/w obiektu nastąpiła w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia kiedy to stał się on budynkiem inwentarskim (hodowla trzody chlewnej). Następnie w 2013 r. zmieniono profil hodowli na bydło.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. ustalił, że zmiana, o której mowa wyżej, nastąpiła w sposób samowolny. Słusznie przyjął, że do oceny możliwości jej legalizacji winny mieć zastosowanie przepisy art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Wynika to z treści art. 2 ust. 3 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, który wskazuje, że przepisu art. 71 a, ustawy o której mowa w art. 1, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe.

Kolejną kwestią, jaka ujawniła się w toku postępowania, był fakt dokonania samowolnej przebudowy w/w budynku, która miała miejsce w 2016 r. Jak ustalił organ powiatowy przebudowa powyższa polegała na wykonaniu w obiekcie zbiornika na gnojownicę wraz z przekrywającymi go rusztami.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w/w roboty słusznie zakwalifikowano jako przebudowę obiektu budowlanego. Stosownie do definicji ustawowej zawartej w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Niewątpliwie w niniejszej sprawie w/w zakres wykonanych robót odpowiada przytoczonej definicji ustawowej. Prawidłowo ustalił zatem organ powiatowy, że w obiekcie nastąpiła zmiana jego parametrów użytkowych w zakresie technologii chowu ze ściółkowej na bezściółkową. Uprawnionym jest zatem pogląd, że realizacja w/w robót budowlanych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę a ocena możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem winna być dokonana ze względu na charakter inwestycji (roboty budowlane) także w oparciu o art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. [...] listopada 2016 r., znak: [...], zasadnie nałożono na U. i M. C. obowiązek przedstawienia, w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania budynku garażu na budynek gospodarczy o wymiarach zewnętrznych ok. 7,5m x 4,9m usytuowanego na działce nr ew. [...] w K. gm. Z. oraz oceny technicznej w/w budynku ze szczególnym uwzględnieniem szczelności zbiornika na gnojowicę. Obowiązek powyższy został wykonany w dniu 9 marca 2017 r. (data wpływu do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego żądanej dokumentacji).

Z treści znajdującej się w aktach sprawy oceny technicznej przedmiotowego budynku z 2 marca 2017 r. sporządzonej przez J. D. wynika, że znajduje się on w dobrym stanie technicznym i nie powoduje zagrożenia życia i zdrowia użytkowników obiektu. Także pozytywnie oceniono sposób wykonania zbiornika na gnojownicę. Zdaniem autora oceny jest on szczelny i odpowiada warunkom przepisów techniczno - budowlanych. Również z treści decyzji Wójta Gminy Z. z [...] listopada 2016 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku garażowego na budynek gospodarczy wraz z przebudową wynika zgodność w/w inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że istotą postępowania unormowanego w art. 51 Prawa budowlanego jest usunięcie stanu samowoli budowlanej i doprowadzenie wykonywanych lub już wykonanych (zakończonych) robót do stanu zgodnego z prawem. W myśl art. 51 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian (ust. 1).

Z kolei w sytuacji, gdy samowolnie wykonane roboty zostały już wykonane organ nie wydaje postanowienia, o którym mowa w art. 50 Prawa budowlanego, bowiem w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 51 ust. 7 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 lutego 2012 r. II SA/Po 733/11).

Postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego, jak wynika z jego brzmienia, zakończone może zostać w trojaki sposób. Gdy roboty nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 1, wówczas organ nakazuje zaniechanie dalszych robót (w stosunku do prac już wykonanych rozwiązanie to w praktyce nie znajdzie zastosowania), rozbiórkę obiektu lub doprowadzenie do stanu poprzedniego. W takiej sytuacji wydana decyzja kończy postępowanie legalizacyjne w sposób negatywny. Natomiast jeżeli możliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, wówczas postępowanie legalizacyjne ma charakter dwuetapowy. W pierwszej kolejności organ wydaje decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, co powinno być poprzedzone ustaleniami faktycznymi co do możliwości zalegalizowania samowoli. W tej sytuacji organ działając na podstawie art. 81 c Prawa budowlanego może zażądać od inwestora stosownego dokumentu związanego z prowadzeniem robót, a w szczególności ekspertyzy wskazującej, czy roboty budowlane wykonane zostały w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia lub niezagrażający środowisku, a zatem, czy wykonane zostały zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi i sztuką budowlaną. Po złożeniu odpowiedniej ekspertyzy i dokonaniu stosownych ustaleń organ jest uprawniony do wydania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, jeżeli zachodzi taka konieczność. Decyzja ta nie legalizuje jednak samowoli i nie załatwia sprawy, gdyż kończy zaledwie pierwszy etap postępowania. Właściwa decyzja legalizacyjna wydawana jest zaś na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, w której organ orzeka o wykonaniu obowiązku (pkt 1) albo w przypadku jego niewykonania nakazuje zaniechanie dalszych robót (w odniesieniu do prac już wykonanych przewidziane w przepisie rozstrzygnięcie o nakazie zaniechania dalszych robót nie znajduje uzasadnienia) bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, lub też doprowadzenie do stanu poprzedniego (pkt 2).

Ustalenie, że wykonane roboty budowlane były zgodne ze standardami i nie wymagały przeprowadzenia żadnych dodatkowych czynności ani robót, stanowi podstawę do przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego, że brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. Zatem, jeżeli nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ również na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 (w zw. z art. 51 ust. 7) Prawa budowlanego organ wydaje decyzję o odstąpieniu od nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (stwierdzającą brak konieczności nałożenia takich obowiązków). Uprawnienie organów do zakończenia postępowania orzeczeniem o takiej treści potwierdza stanowisko sadów administracyjnych wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1344/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 684/07, a także wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1012/09 - orzeczenia dostępne w Internecie: http://orzeczneia.nsa.gov.pl (powołane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 8 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Go 18/13, LEX nr 1332735).

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarówno w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania w/w obiektu, jak i samowolnej jego przebudowy nie zaistniała konieczność nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Budynek, jak to już wskazano wyżej znajduje, się w dobrym stanie technicznym, nie budzi wątpliwości także stan techniczny zbiornika na gnojownicę. Inwestycja ponadto zgodna jest z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

W oparciu o przedstawione powyżej wskazania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że jedynie zasadnym było wydanie przez organ powiatowy w niniejszym postępowaniu decyzji odmawiającej wydania nakazu wykonania jakichkolwiek obowiązków lub czynności. To zaś prowadzić musi do utrzymania przez organ odwoławczy w mocy objętej odwołaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że argumenty przedstawione przez skarżącego w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji.

I tak skarżący, podważając prawidłowość ustalenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. daty zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, wskazał, że w istocie nastąpiła ona po dokonaniu samowolnej jego przebudowy. Argumentacja ta nie została poparta jednak przez odwołującego się konkretnym dowodem. W żadnym razie nie można za taki uznać przekonania skarżącego o wzroście nieprzyjemnych zapachów. Powyższe może świadczyć o intensyfikacji hodowli, a nie o dokonanej dopiero w związku z przebudową obiektu zmianie sposobu użytkowania obiektu. Kwestia dotycząca immisji nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. W tej sprawie skarżący winien wystąpić ze stosownym roszczeniem do sądu powszechnego.

Zdaniem organu odwoławczego, także w sposób jednoznaczny ustalona została odległość przedmiotowego budynku od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...]. Wynika to z kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 wydanej przez Starostwo Powiatowe w S. [...] lipca 2016 r. Skarżący zaś w żaden sposób nie wykazał dlaczego ustalenia powyższe uznać należy za błędne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł A. A. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art., 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności w odniesieniu do odległości przebudowanego budynku od granicy działki, która w rzeczywistości wynosi 2,5 m, a nie 4,5 jak wynika z wyrysu mapy, i jest niezgodna z przepisami prawa budowlanego oraz okoliczności podnoszonych przez skarżącego, że zmiana sposobu użytkowania budynku nastąpiła po dokonaniu samowolnej jego przebudowy;

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynika sprawy, tj. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin i innych czynności pomiarowych w zakresie rzeczywistej odległości budynku od granicy działki, która to okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy,

3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 73 § 1 k.p.a. poprzez faktyczne uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy, wskutek nieudzielenia skarżącemu informacji telefonicznej odnośnie przesłania akt do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego 3 lipca 2017 r., tuż przed otwarciem terminu do sporządzenia niniejszej skargi, a regulamin wewnętrzny udostępniania akt w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego pozwalający stronom na zapoznawanie się z aktami sprawy jedynie w poniedziałki i czwartki uniemożliwił pełnomocnikowi, po uzyskaniu pełnomocnictwa od skarżącego 31 lipca 2017 r., zapoznanie się z aktami, prowadząc do istotnego naruszenia praw i możliwości dowodzenia swoich racji przez skarżącego,

4. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I stopnia, bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, bezspornego ustalenia stanu faktycznego oraz z powieleniem błędów zawartych w decyzji organu I stopnia.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł: na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości również decyzji organu I instancji, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wcześniej prezentowane i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legła u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że zaskarżona decyzja zapadła z cyt. "szeregiem naruszeń prawa procesowego".

W toku niniejszego postępowania doszło do dokładnego i prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z pełnym poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Organ prawidłowo oparł ustalenia dotyczące położenia przedmiotowego budynku, w tym odległości od granic nieruchomości, zarówno na oględzinach, jak i na danych wynikających z mapy zasadniczej w skali 1:1000 wydanej przez Starostwo Powiatowe w S. z [...] lipca 2016 r. Zasadnie stwierdził też, że poza kwestionowaniem ustaleń skarżący w żaden sposób nie wykazał dlaczego ustalenia powyższe uznać należy za błędne. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu geodezyjnego, który podważałby dane ujawnione przez organ powiatowy w toku niniejszego postępowania. Organ ustalił położenie budynku w odniesieniu do ujawnionej na mapie granicy prawnej, ta była bowiem wiążąca.

Odnośnie zarzutów dotyczących utrudnionego dostępu do akt sprawy w toku postępowania poprzedzającego sporządzenie skargi wskazać należy, że akta administracyjne były dostępne w Sądzie na wiele miesięcy przed rozprawą. Pełnomocnik na rozprawie potwierdził, że nie zapoznał się z nimi, a pytany o to nie uznał za konieczne uzupełnienia argumentacji przedstawionej w skardze. W tych okolicznościach ewentualne uchybienia dyspozycji art. 73 § 1 k.p.a. Sąd ocenia jako pozostające bez wpływu na wynik niniejszego postępowania.

Zaskarżona decyzja nie zapadła także z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie doszło bowiem do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, a do utrzymania decyzji, która w pełni odpowiadała przepisom prawa materialnego i procesowego.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).