Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 454/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 § 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 61a.
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z "[...]" r. nr "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z "[...]" r. nr "[...]" o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Jak wynika z przedstawionych akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego aktu, Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej NUS, organ egzekucyjny) prowadzi egzekucję administracyjną na podstawie dwudziestu siedmiu tytułów wykonawczych z 13 lipca 2017 r., wystawionych na zobowiązanego: Spółki A. z siedzibą w "[...]", (dalej Spółka A., zobowiązany, skarżący), obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące zawierające się pomiędzy kwietniem 2004 r. a grudniem 2006 r., w kwocie należności głównej 1.549.889,60 zł. Egzekucja skierowana jest do majątku dłużnika rzeczowego Spółki B. z siedzibą w "[...]" (dalej Spółka B., dłużnik rzeczowy).

Postanowieniem z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt "[...]", Sąd Rejonowy w "[...]" Wydział Gospodarczy, dokonał z urzędu wykreślenia D. K. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki A., z dniem wydania tego orzeczenia (karta 44 verte akt organu). Powyższa informacja została opublikowana w Monitorze Sądowym i Gospodarczym z 25 stycznia 2017 r., nr 17 (5154) pod pozycją nr 21746.

Zawiadomieniem z 20 lipca 2017 r. NUS dokonał zajęcia prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz własności budynków stanowiących odrębną nieruchomość, przysługujących Spółce B. (k. 30). Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało skierowane na adres zobowiązanej Spółki, w wyniku czego D. K. pokwitował 26 lipca 2017 r. odbiór przesyłki, co wynika z kopii dołączonej do zestawu akt organu przy k. 30.

Następnie przy piśmie z 1 sierpnia 2017 r. (data nadania) D. K. zwrócił organowi egzekucyjnemu ww. dokumentację kierowaną do zobowiązanego (k. 33). Jednocześnie z ostrożności procesowej podniósł szereg zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i wniósł o umorzenie egzekucji.

NUS 13.09.2017 r. ponownie wysłał na adres siedziby Spółki odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem z 20.07.2017 r. Przesyłka została zwrócona wobec niepodjęcia przez adresata, z adnotacją o pierwszym awizowaniu 15.09.2017 r. (k. 37).

Sąd Rejonowy w "[...]" Wydział Gospodarczy postanowieniem z 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt "[...]", na wniosek NUS ustanowił dla Spółki kuratora w osobie Z. M., celem podjęcia niezbędnych działań zmierzających do wyboru zarządu Spółki (k. 36). Następnie uchwałą z 19.10.2018 r. Zgromadzenie Wspólników (zgodnie z informacją zawartą w Krajowym Rejestrze Sądowym, D. K. posiada "[...]" udziałów Spółki co stanowi 100 % jej kapitału zakładowego), powołało Zarząd Spółki, w osobie G. K. Przewodniczącym Zgromadzenia Wspólników był wyznaczony przez Sąd kurator Spółki, Z. M. (k. 43).

Pismem z 26.10.2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), zobowiązana, reprezentowana przez D. K. (pełnomocnictwo: k. 42), złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (k. 40), wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich wniesienia (k. 41). Podniesiono szereg zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1, 4, 6, 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona w treści podania podważała wystawienie kolejnych tytułów wykonawczych na te same należności, które były egzekwowane do czasu umorzenia uprzednio prowadzonej egzekucji postanowieniem NUS z 14 stycznia 2014 r.. Z kolei we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów egzekucyjnych Spółka podała, że nie ponosi winy z tytułu uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, bowiem do 19.10.2018 r. Spółka nie znalazła osoby, która podjęłaby się pełnienia funkcji w zarządzie Spółki.

Postanowieniem z "[...]" r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia (k. 47). Powołał w sentencji art. 61a ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu organ egzekucyjny na tle opisanego wyżej stanu faktycznego podał, że 29.09.2017 r. doręczono w sposób zastępczy w rozumieniu art. 44 k.p.a. przesyłkę pocztową zawierającą odpisy tytułów wykonawczych oraz zajęcie prawa wieczystego użytkowania gruntu i własności budynków dokonane ww. zawiadomieniem z 20 lipca 2017 r. Organ stwierdził, że termin siedmiu dni do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upłynął 06.10.2017 r. Natomiast pismo zawierające omawiane zarzuty zostało nadane w placówce pocztowej 26.10.2018 r., a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu do ich wniesienia na podstawie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Równocześnie odrębnym postanowieniem NUS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (k. 46).

W zażaleniu strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 46 § 1 i art. 44 k.p.a., oraz art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. polegające na błędnym ustaleniu, że Spółce doręczono tytuły wykonawcze i ponosi ona winę za brak zarządu. Zdaniem strony organ egzekucyjny nieprawidłowo przyjął, że odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone Spółce 29.09.2017 r., bowiem w tym czasie Spółka nie posiadała organu do jej reprezentowania. Spółka nie ponosi też winy za fakt, że do 19.10.2018 r. nie posiadała zarządu. Zatem skierowanie do Spółki pism, w tym odpisów tytułów wykonawczych, nie wywołało żadnych skutków prawnych, a organ nie był uprawniony do pozostawiania niedoręczonej korespondencji ze skutkiem doręczenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wymienionym na wstępie postanowieniem z "[...]" r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61a k.p.a., oraz art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu postanowienia przedstawił treść lub powołał art. 27 § 1 pkt 9, art. 61 u.p.e.a., art. 44, art. 45 i art. 61a § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy powtórzył ustalenia organu egzekucyjnego wskazując, że odpisy tytułów wykonawczych zawierały pouczenie zobowiązanego o prawie do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisów. Podał, że odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem z 20.07.2017 r., zostały doręczone Spółce 29.09.2017 r. (w trybie przewidzianym w art. 44 § 1 - 4 k.p.a.), pod adresem siedziby Spółki. Zatem ustawowy termin siedmiu dni do wniesienia omawianych zarzutów upłynął z dniem 06.10.2017 r. Natomiast z informacji odnotowanej na kopercie wynika, że przesyłka zawierająca omawiane zarzuty została nadana do organu egzekucyjnego 26.10.2018 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do ich zgłoszenia. Za nieuzasadniony organ uznał zatem zarzut niedoręczenia Spółce odpisów tytułów wykonawczych z 13.07.2017 r. oraz naruszenia przepisów art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 46 § 1 i art. 44 k.p.a.

Zdaniem DIAS dopiero działania organu egzekucyjnego spowodowały powołanie nowego Prezesa Zarządu Spółki A. - G. K. po tym, jak D. K. został wykreślony z pełnienia tej funkcji przez Sąd Rejonowy w "[...]" z dniem 17 stycznia 2017 r. Organ wskazał, że Spółka ponosi odpowiedzialność za to, że do 19.10.2018 r. nie posiadała zarządu, nie przedłożyła również żadnego dowodu potwierdzającego podjęcie próby powołania jej zarządu.

DIAS podał, że nieuzasadniona jest argumentacja skarżącej w zakresie nieważności aktualnie wystawionych tytułów wykonawczych wobec umorzenia postanowieniem z 14 stycznia 2014 r. uprzednio prowadzonej egzekucji. Organ wyjaśnił, że na tle art. 61 u.p.e.a. w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Wskazał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie oznacza, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 września 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1150/17).

DIAS podsumował, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu. Podkreślił, że odrębnym rozstrzygnięciem utrzymał w mocy postanowienie NUS o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie jego uchylenie w całości, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów procesu wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 70 § 1, 4 i 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania zobowiązań podatkowych, oraz art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w obecnym brzmieniu, poprzez wyrażenie poglądu, że egzekwowane zobowiązania podatkowe nie wygasły na skutek przedawnienia;

- art. 33 § 1 w związku z art. 17 § 1 i § 1a oraz art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 61, art. 61a § 1, art. 58 § 1 i § 2, w związku z art. 45, art. 46 § 1, art. 44 § 1 - 4 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a.

W treści skargi Spółka podniosła, że zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi uległo przedawnieniu. Ponadto organ I instancji wszczynając egzekucję miał pełną wiedzę i świadomość, że Spółka nie miała organów uprawnionych do jej reprezentowania jak też do odbioru pism. Dane w tym zakresie wynikały z rejestru przedsiębiorców i nikt nie może zasłaniać się ich nieznajomością.

W konsekwencji skierowane do skarżącej pisma nie wywołały żadnych skutków prawnych. Organ nie był uprawniony do ich pozostawienia w aktach ze skutkiem doręczenia. Z chwilą powołania organów Spółki istniał obowiązek doręczenia jej korespondencji. Organ tego nie uczynił, zatem pisma do chwili obecnej nie zostały doręczone. Nie wywołują też skutków prawnych, więc do wszczęcia egzekucji nie doszło i nie mogło dojść, a czynności i zapadłe w toku takiej egzekucji postanowienia podjęto z rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje ich nieważnością.

Ponadto D. K. nie był osobą uprawnioną do odbioru pism. Zwrócił zatem skierowaną do Spółki korespondencję. Wniósł dodatkowo zarzuty i skargę nie będąc jednak osobą uprawnioną do reprezentowania skarżącej. Natomiast organ nawet nie wezwał zarządu Spółki do potwierdzenia tej czynności ani uzupełnienia braków pism stanowiących zarzuty i skargę na czynności egzekucyjne.

Organ całkowicie błędnie ustalił, że strona ponosi winę, że do 19.10.2018 r. nie posiadała organu zarządzającego. Nie przeprowadził w tym przedmiocie postępowania dowodowego. Wbrew ustaleniom organu Spółka podejmowała próby powołania zarządu, jednak z uwagi na brak osób, które zgodziłyby się piastować funkcję członka zarządu Spółki nie mogła tego uczynić. Oczywistym przy tym jest, że członkiem organu Spółki nie mógł być wspólnik D. K..

Skarżąca podniosła, że nie było podstaw do ponownego wystawienia tytułów wykonawczych, po uprzednim umorzeniu postępowania egzekucyjnego odnoszącego się do zobowiązań podatkowych, które uległy przedawnieniu.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., oznaczaną dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zarzuty przysługują zobowiązanemu i zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. mogą być wnoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego. Termin do wniesienia zarzutów ma charakter procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej.

Stwierdzić zatem należy, że niewątpliwe doszło w niniejszej sprawie do uchybienia terminowi do dokonania czynności prawnej. Zawiadomieniem z 20 lipca 2017 r. NUS dokonał zajęcia prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz własności budynków stanowiących odrębną nieruchomość, przysługujących Spółce B. (k. 30). Zawiadomienie wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanej Spółce 26 lipca 2017 r. - pokwitował odbiór D. K., natomiast dłużnikowi rzeczowemu 14 sierpnia 2017 r. - pokwitowała odbiór M. K., co wynika z kopii dołączonej do zestawu akt organu przy k. 30.

Pismem z 26.10.2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), zobowiązana, reprezentowana przez D. K. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (k. 40), wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich wniesienia (k. 41).

Podmiotem, do, którego kierowana była korespondencja była spółka, a nie zarząd spółki. Adres spółki był znany. Brak było podstaw do ustanowienia dla spółki kuratora dla doręczeń. Brak zarządu spółki natomiast uniemożliwiał natomiast podejmowania przez nią czynności prawnych. Powyższe rozstrzygnięcie nie zamyka stronie skarżącej drogi do wszczęcia postępowania w przedmiocie wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W tutejszym sądzie była procedowana sprawa dotycząca wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Stosownie do treści art. 58 kpa :

§ 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Nie ma podstaw do kwestionowania uchybienia terminu na tej podstawie, że zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Z art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu (zob. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2018 r., II OSK 1476/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). W literaturze przedmiotu wskazuje się, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi oznacza z reguły ustanie przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności (A.Wróbel: w Komentarz aktualizowany do art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego). Ogólnie rzecz ujmując, ustanie przeszkody należy wiązać ze zmianą sytuacji podmiotowej zainteresowanego w ten sposób, że uzyskuje lub odzyskuje on możność podjęcia aktywności procesowej (J.Wegner w: Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz. pod red. W. Chróścielewskiego i Z.Kmieciaka, WIK 2019).

Brak zarządu nie może natomiast paraliżować pracy organów podatkowych. O tym, że tak nie jest przesądzają przepisy zawarte w O.p.. Zgodnie z art. 138m § 1 O.p., w przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania osób upoważnionych do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd.

Wyznaczenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego w trybie art. 138m i art. 138n Ordynacji podatkowej nie stanowi elementu przyznania prawa pomocy osobie ubogiej, lecz ma za zadanie jedynie ułatwienie realizacji przez Skarb Państwa celów fiskalnych poprzez umożliwienie wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania podatkowego zmierzającego do weryfikacji dokonanego przez podatnika samowymiaru podatkowego. Zasady funkcjonowania spółki z o.o. określa Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2019.505 t.j. z dnia 2019.03.15 ). Organami spółki z. o.o. są Zgromadzenie Wspólników i Zarząd.

Przepisy prawa handlowego nie zawierają żadnych unormowań, które zobowiązywałyby uprawnione organy do powołania zarządu. Wspólnicy i akcjonariusze spółek oraz członkowie rad nadzorczych nie ponoszą też żadnej odpowiedzialności za niepowołanie zarządu, choćby taki stan utrzymywał się latami. Bez istniejącego zarządu nie można zakończyć skutecznie żadnej sprawy sądowej czy też postępowania egzekucyjnego wobec spółki. Zakończenie postępowania przeciwko spółce jest możliwe dopiero po ustanowieniu zarządcy spółki. Nie jest to możliwe przy ustanowieniu pełnomocnika procesowego, czy też kuratora.

Zgodnie z art. 42 § 2 k.c. kurator może jedynie postarać się o powołanie organów osób prawnych a w razie potrzeby o jej likwidację. Sam nie jest uprawniony do powołania tych organów, nie może reprezentować spółki w postępowaniu sądowym czy egzekucyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2014 r. III CK 249/2003).

W rozpoznawanej sprawie organ zasadnie odmówił wszczęcia postępowania, gdyż zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Merytoryczne rozpoznanie zarzutów jest możliwe po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie dotyczącej przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W konsekwencji na tym etapie postępowania za bezprzedmiotowe należy uznać zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów: art. 70 § 1, 4 i 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w chwili powstania zobowiązań podatkowych, oraz art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w obecnym brzmieniu, poprzez wyrażenie poglądu, że egzekwowane zobowiązania podatkowe nie wygasły na skutek przedawnienia; art. 33 § 1 w związku z art. 17 § 1 i § 1a oraz art. 18 u.p.e.a., w związku z art. 61, art. 61a § 1, art. 58 § 1 i § 2, w związku z art. 45, art. 46 § 1, art. 44 § 1 - 4 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a.

Przedmiotem oceny sądu była bowiem zasadność oceny odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Powyższe rozstrzygnięcie miało charakter wyłącznie procesowy. Organ będzie miał prawo wypowiadać się w kwestiach merytorycznych dopiero w trakcie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.