Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 37/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 3 ust. 1,  art. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2009 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podaniem z dnia 24 września 2008r. E. S, zwrócił się do Prezydenta Miasta Opola o przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres od 1 października 2008r. do 31 marca 2009r. W piśmie tym podał, że ubiega się bezskutecznie o przyznanie dodatku mieszkaniowego od marca 2007r., kwestionując tym samym wcześniejsze decyzje odmowne organu, nie zawierające żadnych tabel, normogramów lub zatwierdzenia do stosowania tabel matematycznych, które byłyby podstawą przyznania określonych kwot zapomogi. Z tego względu wnioskodawca wywodził, że decyzje o przyznaniu dodatku mieszkaniowego mają charakter uznaniowy, jedynie oparte o wskazówki zawarte w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, zarzucając, że ten akt prawny nie definiuje ekstremalnej sytuacji, jaką jest całkowity brak dochodu. E. S. wyjaśnił, że w tak trudnej sytuacji znajduje się od 2001r., od kiedy to z przyczyn niezależnych od siebie stał się osobą bezrobotną. W pierwszych latach bezrobocia utrzymywał się z oszczędności zgromadzonych przez 28 lat pracy zarobkowej, natomiast od lipca 2006r. nie jest w stanie opłacać czynszu, korzystając z pomocy swojej matki. W dalszej części podania wywodził, że skoro w jego przypadku powierzchnia normatywna została przekroczona jedynie o 1,2 m², tj. o 2,63%, a ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie definiuje sytuacji, w której wnioskodawca nie uzyskuje dochodu organ powinien na jego korzyść rozstrzygnąć wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie w podaniu tym E. S. przedstawił własne wyliczenie dodatku mieszkaniowego, określając jego wysokość na kwotę 279 zł miesięcznie. Do podania dołączono deklarację o dochodach, wydruk komputerowy z dnia 23 września 2008r., sporządzony przez Spółdzielnię Mieszkaniową w O. dotyczący wysokości czynszu mieszkaniowego od 1.09.2008r., kserokopię faktury za gaz za okres od 1.07.2008r. do 1.09.2008r. oraz kserokopię faktury za energię elektryczną za wrzesień i październik 2008r.

Dnia 26 września 2008r. E. S. złożył sformalizowany wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, którego wzór został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. We wniosku podał, że na podstawie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w O. zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 46,70 m², w lokalu tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 34,75 m². W mieszkaniu tym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie jest osobą niepełnosprawną. Podał również, że dochód jego gospodarstwa domowego wynosi zero złotych. Wyjaśnił, że lokal mieszkalny wyposażony jest w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania mieszkania i wody oraz instalację gazu przewodowego oraz, że łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosła 245,77 zł, a po odliczeniu kwoty 8,46 zł z tytułu podatku od nieruchomości oraz opłaty na ubezpieczenie i za wieczyste użytkowanie gruntu, wydatki te wyniosły 237,31 zł. Dane zawarte w punktach od 2 do 5 i 7 do 9 oraz w punkcie 12 potwierdził zarządca lokalu mieszkalnego – Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], [...] w O.

Biorąc pod uwagę dane zawarte we wniosku, decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz.734 ze zm.) Prezydent Miasta Opola odmówił E. S. przyznania dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że dodatek mieszkaniowy przysługuje w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50%, pod warunkiem nieprzekroczenia powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu o 60%. W przypadku wnioskodawcy, który prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmując lokal mieszkalny o powierzchni 46,70 m², normatywna powierzchnia lokalu wynosi 35 m². Udział procentowy powierzchni pokoi i kuchni w ogólnej powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę wynosi 74,41%. Zdaniem organu I instancji, wnioskodawcy nie przysługuje dodatek mieszkaniowy, albowiem powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu jest przekroczona o więcej niż 30%, i choć mieści się w powierzchni normatywnej powiększonej o 50%, to nie został spełniony drugi warunek udziału w łącznej powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni ogółem, ponieważ udział ten przekracza dopuszczalne 60%.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. S., wnosząc o jej uchylenie bądź zmianę. Zarzucił, iż nie odniesiono się w uzasadnieniu decyzji do przedstawionej w jego piśmie z dnia 24 września 2008r. motywacji oraz podniósł zarzut antydatowania decyzji.

Organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania strony we własnym zakresie w oparciu o art. 132 K.p.a., przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu i dodatkowo podniósł, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez stronę nie spełnia warunków określonych w art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, koniecznych do przyznania świadczenia. Organ podał ponadto, że kryterium dochodowe, na które powołuje się wnioskodawca nie stanowi podstawy wydania decyzji odmownej, podkreślił, iż w jego ocenie, przy zerowym dochodzie nie jest możliwa egzystencja, co może oznaczać niewykazywanie przez wnioskodawcę wszystkich źródeł dochodu.

W piśmie zaadresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. S. zarzucił, iż organ w sposób nieuprawniony oskarża go o rzekome posiadanie i niewykazywanie źródeł dochodu, co stanowi dla niego obrazę oraz jest oszczerstwem nielicującym z powagą instytucji państwowej. Podkreślił, że źródłem jego utrzymania jest jałmużna, jaką otrzymuje od matki i jałmużna ta nie jest dochodem w rozumieniu prawa. Do pisma wnioskodawca dołączył wykaz zadłużenia wobec Spółdzielni Mieszkaniowej, które na dzień 30 września 2008r. wynosiło kwotę 5.803,97 zł.

Organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 7 ust. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U, Nr 71, poz. 734 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Organ odwoławczy ustalił stan faktyczny zbieżnie z ustaleniami pierwszoinstancyjnymi, po czym zważył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy wywodził, że dodatek ten przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Jednocześnie organ wskazał, że warunkiem przyznania dodatku mieszkaniowego, oprócz wskazanej wyżej przesłanki jest określona ustawowo powierzchnia lokalu mieszkalnego. Stosownie do art. 5 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni, określonej w art. 5 ust. 1 ustawy (normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla jednej osoby wynosi 35 m²), o więcej niż 30% albo o więcej niż 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Natomiast stosownie do ust. 3 art. 5 normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Organ wyjaśnił, iż w sprawie jest faktem bezspornym, że E. S. posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu, posiadając spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego oraz spełnia wymóg uzyskiwania średniego miesięcznego dochodu w gospodarstwie domowym w okresie 3 miesięcy sprzed dnia złożenia wniosku o przyznanie dodatku (zadeklarowany przez stronę dochód we wskazanym czasie wyniósł zero złotych).

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że strona nie spełnia warunku dotyczącego zajmowania mieszkania o określonej ustawą normatywnej powierzchni użytkowej powiększonej o 30%, gdyż powierzchnia użytkowa jego lokalu mieszkalnego wynosi 46,70 m² i przekracza powierzchnię normatywną powiększoną o 30%, tj. powierzchnię 45,50 m². Ponadto udział powierzchni pokoi i kuchni w łącznej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wynosi 74,41% i przekracza dopuszczalne 60% określone w art. 5 ust. 5 ustawy. Organ wyjaśnił, że w przypadku wnioskodawcy nie występuje sytuacja określona w art. 5 ust. 3 cyt. ustawy, która umożliwia powiększenie normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego o 15 m² (wnioskodawca nie jest osobą niepełnosprawną). Organ przedstawił szczegółowe wyliczenie, z którego wynika, że maksymalna powierzchnia użytkowa lokalu uzasadniająca przyznanie dodatku mieszkaniowego, odpowiadająca powierzchni normatywnej powiększonej o 30% wynosi 45,50 m² (35 m² + 10,50 m²) lub odpowiadająca powierzchni normatywnej powiększonej o 50%, pod warunkiem że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%, wynosi 52,50m².

Reasumując, organ skonstatował, że stronie nie przysługuje dodatek mieszkaniowy, albowiem nie spełnia ona ustawowego warunku określonego w art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych uprawniającego do otrzymania prawa do żądanego świadczenia. Zaakcentował, że osoba, która chce otrzymać dodatek mieszkaniowy musi spełniać kumulatywnie wymienione w ustawie wymogi, a to oznacza, że niespełnienie chociażby jednego z nich uniemożliwia organowi administracji publicznej przyznania dodatku mieszkaniowego.

Odnosząc się do argumentów odwołania SKO uznało, iż nie zasługuje na uwzględnienie fakt ponoszenia przez stronę kosztów związanych z używaniem lokalu mieszkalnego, gdyż przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych wymagają, aby osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy spełniała także inne warunki, szczegółowo opisane w decyzji.

Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nie zgodził się E. S. W skardze skierowanej do Sądu określił zaskarżoną decyzję jako "rezultat błędu merytorycznego w odniesieniu do ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jak i destabilizacji proceduralnej zapoczątkowanej w marcu 2007r., kiedy to po raz pierwszy ubiegał się o przyznanie dodatku mieszkaniowego w Urzędzie Miejskim O.". Wniósł o zmianę decyzji SKO i przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie definiuje skrajnej sytuacji, jaką jest nieosiąganie dochodu przez wnioskodawcę. W związku z tym, skarżący wywodził, że ustawodawca przyzwolił na podejmowanie "odnośnych decyzji według uznania i przez osoby funkcyjne wytypowane do tego celu, przy czym uznaniowość taką ograniczył, wprowadzając do ustawy górne warunki brzegowe dotyczące dochodu i normatywnej powierzchni mieszkalnej". Wobec czego skarżący twierdził, że przysługuje mu prawo do dodatku mieszkaniowego, bowiem przekroczył "krytyczną" wielkość normatywnej powierzchni mieszkalnej o 1,2 m². Zwrócił uwagę, że swoją argumentację przedstawił we wszystkich uprzednio składanych odwołaniach od decyzji Prezydenta Miasta Opola, jak i w uzasadnienia skarg składanych do Sądu Administracyjnego. Podnosząc, iż niekorzystne dla niego rozstrzygnięcia w sprawach administracyjnych jak i sądowych są wynikiem nie uwzględnienia wniosku skarżącego o połączenie do wspólnego rozpoznania wszystkich spraw z jego udziałem dotyczących dodatku mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórzyło argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), podkreślić należy, iż ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Wobec określonej kognicji sądu administracyjnego, w pierwszym rzędzie stwierdzić przyjdzie, że zgłoszone w skardze żądanie zmiany zaskarżonej decyzji i przyznanie skarżącemu prawa do dodatku mieszkaniowego począwszy od marca 2007r. nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż sąd administracyjny w zakresie swojej kompetencji sprawuje jedynie kontrolę decyzji administracyjnych pod względem jej zgodności z prawem, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Oznacza to, że rozpoznając skargę na daną decyzję administracyjną ocenia czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone określone przepisy prawa. Jeżeli takie naruszenie miało miejsce to w określonych prawem sytuacjach wadliwą decyzję eliminuje z obrotu prawnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może wyręczać organów administracyjnych i wydawać orzeczenia o charakterze decyzji administracyjnej.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja w kwestii dodatku mieszkaniowego.

Od razu wskazać trzeba, iż materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

I tak zasadą jest, zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, że dodatek mieszkaniowych przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, jeżeli średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % w gospodarstwie wieloosobowym. Wyjątkiem od tej zasady jest przepis art. 6 ust. 8 ustawy, w myśl którego, jeżeli dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek obniża się o tę kwotę. W myśl, zatem cyt. wyżej przepisu art. 3 ust.1 ustawy, przyznanie dodatku mieszkaniowego uzależnione zostało od łącznego wystąpienia dwóch warunków, tj. posiadanie przez osobę ubiegającą się o dodatek jednego z tytułów prawnych do lokalu opisanych w art. 2 ust.1, oraz osiągania określonego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie warunkiem przyznania dodatku mieszkaniowego oprócz wskazanego wyżej jest określona ustawowo powierzchnia lokalu mieszkalnego. Stosownie do art. 5 ust. 5 przywołanej wyżej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni, określonej w art. 5 ust. 1 ustawy (35 m²) o więcej niż o 30% albo o więcej niż o 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Dodatkowo powierzchnię tą powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Inna jest sytuacja, gdy osoba niepełnosprawna nie zamieszkuje z rodziną, ale mieszka sama. Jeżeli w lokalu mieszkalnym ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju, wówczas nie można mówić o sytuacji przewidzianej w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przy czym w niniejszej sprawie okoliczność ta nie wymaga rozważań, ponieważ sam skarżący podał, iż nie jest osobą niepełnosprawną.

Z analizy akt administracyjnych wynika, że E. S. posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu, spełnia wymóg uzyskiwania średniego miesięcznego dochodu w gospodarstwie domowym w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nieprzekraczającego 175% kwoty najniższej emerytury, która w dniu złożenia wniosku wynosiła 636,29 zł tj. kwoty 1.113,51 zł, albowiem zadeklarowany przez skarżącego dochód w okresie od czerwca do sierpnia 2008 roku wyniósł zero złotych.

Jednakże organy obu instancji, po wnikliwym zbadaniu sprawy i dokonaniu koniecznych obliczeń, prawidłowo stwierdziły, iż trzeci, wyżej wskazany warunek w żadnym z możliwych wariantów nie został spełniony. E. S. podał, iż powierzchnia użytkowa zajmowanego przez niego lokalu wynosi 46,70 m 2, oznacza to, iż przekracza ona wskazaną przez ustawodawcę powierzchnię normatywną przypadającą na jedną osobę o 11,70 m 2, nie zaś jak twierdził skarżący zaledwie o 1,20 m². Zasadą jest bowiem, iż normatywna powierzchnia wynosić ma nie więcej niż 35,0 m², a możliwość powiększenia jej o 30 %, jest dopuszczana tylko na zasadzie wyjątku. Wyjątków - co oczywiste - nie można natomiast interpretować w sposób rozszerzający. Skoro zatem metraż przypadający na skarżącego nie mieści się nawet w powiększonej - na zasadzie odstępstwa od reguły - o 30 % powierzchni normatywnej, to niedopuszczalne jest dalsze zwiększanie tego procentu, nawet w zakresie który odpowiadałby 1,20 m², ponieważ prowadziłoby to do działania niezgodnego z przepisami prawa. Z kalkulacji przeprowadzonych przez organy obu instancji wynika także, iż nawet powiększenie powierzchni normatywnej o 50 % nie uprawnia E. S. do otrzymania dodatku mieszkaniowego, ponieważ łączny udział tzw. części mieszkalnej, a zatem pokoi i kuchni w całkowitej powierzchni mieszkania, wynosi aż 74,41 %, co oznacza, iż pomieszczenia użytkowe stanowią zaledwie ok. 25 %. Jak już natomiast wspomniano, wyjątek ten został przewidziany dla lokali, w których powierzchnia tzw. części niemieszkalnej (użytkowej) wynosi co najmniej 40 %.

Trafnie zatem organy obu instancji uznały, że wnioskodawca nie spełniał warunku dotyczącego zajmowania lokalu o określonej powierzchni użytkowej powiększonej o 30%, w sytuacji zamieszkiwania w lokalu o powierzchni 46,70 m²., gdzie udział powierzchni pokoi i kuchni w łącznej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego przekroczył dopuszczalne 60%, wynosząc 74,41 %

Mając na uwadze wskazane prawidłowe obliczenia organów administracji, należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzje zapadłe w postępowaniu administracyjnym nie miały charakteru uznaniowego, nie opierały się bowiem na swobodnej interpretacji prawa. Podstawą do wydania zaskarżonych rozstrzygnięć były przywołane przepisy ustawy, które zakreślają granicę w jakich poruszać się mogą organy właściwe do przyznawania świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego. Powtórzyć przyjdzie, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych w art. 5 ust. 5 prawo do otrzymania dodatku mieszkaniowego uzależnia od wielkości lokalu stanowiąc, iż dodatek mieszkaniowy przysługuje wówczas, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni więcej niż o 30% pod warunkiem, że udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. W sytuacji skarżącego normatywna powierzchnia dla jednej osoby nie mogła zatem przekraczać 45,50 m², a więc skarżący posiadając lokal mieszkalny o powierzchni 46,70 m² nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia na podstawie przepisów ustawy.

Sąd z pełnym zrozumieniem odnosi się do sytuacji skarżącego, trzeba jednak podkreślić że sama trudna sytuacja materialna nie wystarcza do przyznania świadczenia w postaci dodatku mieszkaniowego, do którego prawo uzależnione jest co do zasady od zaistnienia przesłanek składających się na jego podstawę prawną.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.