Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2803/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8a, art. 11
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. (data wpływu do organu – [...] października 2017 r.) W. K. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm., zwana dalej: ustawa zaopatrzeniowa).

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wnioskodawca wskazał, że jego służba "na rzecz totalitarnego państwa", trwała w okresie od dnia [...] kwietnia 1987 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r. tj. 2 lata i 4 miesiące na 22 lata, 9 miesięcy i 2 dni służby. Z Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych odszedł na własną prośbę. Podczas zatrudnienia nie był funkcjonariuszem stałym i odszedł jeszcze przed złożeniem ślubowania w przekonaniu, że nie jest to formacja, w której chce służyć. Służbę w Służbie Więziennej rozpoczął od dnia [...] czerwca 1990 r. po kilkumiesięcznej pracy

"w cywilu", rozpoczynając nowy rozdział swojego życia, budując karierę zawodową od stanowiska [...] Zakładu Karnego w K., następnie na stanowisku [...] działu [...] Zakładu Karnego w K. Pracował jako [...], na oddziałach [...], bezpośrednio ze skazanymi różnego rodzaju, w tym z mordercami, bez środków ochrony osobistej. Swoją służbę pełnił sumiennie i z zaangażowaniem, często z narażaniem zdrowia i życia. Podniósł, że służba w zakładzie karnym nie miała żadnego związku z wcześniejszą służbą w resorcie bezpieczeństwa, i łączenie ze sobą obu tych faktów uważa za niesprawiedliwe i krzywdzące.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ ustalił, że skarżący został zwolniony ze Służby Więziennej w dniu [...] lutego 2009 r. i ma ustalone prawo do emerytury, którego wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze.

Podał, iż z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: IPN), tj. informacji o przebiegu służby wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] kwietnia 1987 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r. Całkowity okres służby wnioskodawcy wynosi 22 lata, 9 miesięcy i 2 dni, z czego okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi 2 lata i 4 miesiące.

Wyjaśnił, iż z kopii akt osobowych sygn. IPN [...] przekazanych przez IPN nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby, po dniu 12 września 1989 r. Z kolei z opinii przekazanej przez Dyrektora [...] wynika, że wnioskodawca w toku pełnionej służby rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki, o czym świadczą informacje zawarte m. in. w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stanowiska służbowe. Ponadto w analizowanych materiałach nie stwierdzono, aby były prowadzone wobec wnioskodawcy postępowania karne lub karno-skarbowe. Wśród materiałów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie jest informacja o nadaniu skarżącemu Brązowej odznaki "Za zasługi w pracy penitencjarnej’".

Organ ocenił, że w sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki przewidziane art. 8a pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej w zakresie krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. na rzecz totalitarnego państwa jak i rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia, co wyklucza możliwość zastosowania w stosunku do wnioskodawcy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie złożonym w odniesieniu do ww. decyzji, sprawy skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podał, iż wydana decyzja jest nieprawidłowa, bowiem okres służby w Rejonowym Urzędzie Spraw Wewnętrznych – 2 lata i 4 miesiące, w odniesieniu do całego jej okresu winien być uznany za krótkotrwały. Wskazał również, iż orzeczeniem Nr [...]Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych w G. z dnia [...] lutego 2018 r. został zaliczony do [...] grupy inwalidzkiej w związku ze służbą.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] października 2019 r. organ, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), w związku z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji - po przedstawieniu stanu sprawy oraz treści art. 8a ustawy zaopatrzeniowej – Minister podkreślił, że wskazane w ww. przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zaznaczył także, że ww. przepis zawiera dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Tylko bowiem w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskodawcy stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Analizując pierwszą z przesłanek formalnych organ wskazał, że "krótkotrwałość" pełnienia służby musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem jej oceny w ujęciu bezwzględnym - jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa, a także w aspekcie proporcjonalnym - stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Wykładnia językowa ww. pojęcia prowadzi do wniosku, że "krótkotrwałość" jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Synonimy powyższego słowa to: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Oceniając drugą określoną w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej przesłankę tj. "rzetelność wykonywania zadań i obowiązków" po dniu 12 września 1989 r. "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" organ zauważył, iż stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Zgodnie z wykładnią językową pojęcie "rzetelności" definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Synonimy powyższego słowa to: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

W świetle powyższego rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych.

Z kolei zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza, odnoszący się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało wyjątkowy charakter.

Odnosząc się do przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" organ stwierdził, że warunek ten postrzegać należy przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów, mogących stawiać rzetelność służby pod znakiem zapytania, a krótkotrwałość służby, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej przed dniem 31 lipca 1990 r. jest bezdyskusyjna. Prawidłowość powyższego wywodu wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może być rozpatrywany dopiero po spełnieniu dwóch z ww. przesłanek z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ wskazał, iż że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy stwierdzono, że w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nieprawidłowo został ustalony całkowity okres służby wnioskodawcy tj. 22 lata, 9 miesięcy i 2 dni (uwzględniający okres służby pełnionej w ramach powszechnego obowiązku obrony), co jednak nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Zdaniem organu, skoro całkowity okres służby wnioskodawcy (z wyłączeniem okresu zasadniczej służby wojskowej) wynosi 21 lat i 27 dni (od dnia [...] kwietnia 1987 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r. oraz od dnia [...] czerwca 1990 r. do dnia [...] lutego 2009 r.), to okres jego służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat i 4 miesięcy (tj. od dnia [...] kwietnia 1987 r. do dnia [...] sierpnia 1989 r.), tj. około 11% całego okresu służby, nie może być uznany za krótkotrwały. Służba wnioskodawcy była służbą wieloletnią, podjętą nie przypadkowo, lecz w pełni świadomie oraz ze względu na czas jej pełnienia trwałą. Wskazany czas realizacji obowiązków służbowych na rzecz totalitarnego państwa nie miał charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego i z całą pewnością przez ten okres skarżący dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Nie została zatem spełniona przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Minister zaznaczył, iż w odniesieniu do przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. wziął pod uwagę stanowisko

Dyrektora [...] w K. zawarte w pismach z [...] czerwca 2018 r. oraz [...] września 2019 r., w których wskazano, że wnioskodawca rzetelnie realizował zadania i obowiązki w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

na co wskazują pozytywne opinie służbowe, wnioski o nadanie wyższego stopnia [...], nagrody uznaniowe, wyróżnienia oraz odznaczenia (Brązowa odznaka "Za zasługi w pracy penitencjarnej’’'). W aktach osobowych skarżącego nie odnotowano żadnych informacji dotyczących prawomocnych wyroków zapadłych w sprawach karnych i karno-skarbowych, wymierzonych kar dyscyplinarnych, czy ewentualnych postępowań dyscyplinarnych. Jako [...] działu [...] skarżący w początkowym okresie służby prowadził (...) oddziaływania [...] w powierzonej grupie [...], osadzonych w zakładzie karnym typu półotwartego, natomiast od 1996 r. do 2009 r. - w zakładzie karnym typu otwartego. Przez cały służby miał stały i bezpośredni kontakt z osadzonymi, a służba pełniona w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej wiąże się z ryzykiem narażenia życia lub zdrowia.

Ocenił, iż że sam charakter zadań realizowanych przez skarżącego w Służbie Więziennej i wynikające z nich potencjalne zagrożenie życia i zdrowia, nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Z dokumentów sprawy nie wynika, aby wnioskodawcy były wydawane zaświadczenia uprawniające do podwyższenia emerytury zgodnie z § 4 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734, ze zm.). Ponadto służba w Służbie Więziennej zawsze wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy, nawet gdy realizowane czynności służbowe są tego rodzaju, że jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia lub życia wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone. Uznał zatem, że w sprawie nie została też przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej.

W konsekwencji Minister stwierdził prawidłowość podjętej uprzednio wobec wnioskodawcy decyzji odmawiającej wyłączenia stosowania przepisów.

W skardze na powołaną decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz uznanie w wyroku jego uprawnienia do świadczenia emerytalnego w nieobniżonej wysokości, wynikającej z art. 15 ustawy wyłączającej stosowanie wobec skarżącego art., 15c, art. 22a, art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu, określającego materialno-prawne warunki wyłączenia wobec niego drastycznych ograniczeń podstawy i wysokości przysługującego mu świadczenia emerytalnego. Spełnia bowiem wszystkie przesłanki do wyłączenia wobec niego stosowania represyjnych przepisów art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, określone w jej art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2.

Skarżący nie zgodził się z ustaleniem Ministra, że jego służba w czasie 2 lat i 4 miesięcy w okresie od [...] kwietnia 1987 r. do [...] sierpnia 1989 r., w stosunku do 21 lat i 27 dni całkowitej służby w służbach mundurowych, z czego 18 lat 8 miesięcy i 27 dni w okresie od [...] czerwca 1990 r. do [...] lutego 2009 r., nie była

pełniona krótkotrwale. Nie podzielił też stanowiska organu w zakresie negatywnej oceny rzetelności wykonywania przez niego zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Stwierdził, iż jego okres służby w służbach mundurowych wynosi 22 lata 9 miesięcy i 2 dni, bowiem okres służby pełnionej w ramach powszechnego obowiązku obrony został mu zaliczony do świadczenia emerytalnego jako okres służby. W związku z powyższym według jego oceny służba na rzecz totalitarnego państwa wynosiła około 10% całkowitego okresu pełnienia służby.

Podkreślił także, że złożył "w ofierze służby daninę zdrowia potwierdzoną 15%

dodatkiem do świadczenia emerytalnego z tytułu utraty zdrowia w związku ze służbą" oraz orzeczeniem [...] stopnia inwalidztwa pozostającego w związku

ze służbą i będącego jej skutkiem trwałym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od [...] lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W świetle przywołanej wyżej treści art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i zarazem uznaniowy co powoduje, że organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, zaś decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego winna spełniać wymogi dalej idące, niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09 i z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, publik. cbois). Kontrola decyzji uznaniowej przez Sąd sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, decyzja podjęta została bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, zaś przesłanki zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zostały omówione bez odniesienia do konkretnego przypadku skarżącego, mimo iż w każdej decyzji administracyjnej organ powinien sporządzić wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie decyzji, spełniające kryteria art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie – zdaniem Sądu – miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Organ administracji trafnie scharakteryzował uwarunkowania formalne sprawy, w tym przywołał treść stosownych regulacji normatywnych oraz właściwy sposób ich rozumienia, według zasad wykładni językowej. W szczególności wyjaśnił, jak należy określać ramy dla zastosowania wyjątku, przewidzianego w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Sąd stwierdza jednak, że organ nie odniósł prawidłowo tych rozważań do konkretnego przypadku skarżącego i opisywanych przez niego okoliczności faktycznych w szczególności odznaczenia Brązową odznaką "Za zasługi w pracy penitencjarnej’'. Pominął także fakt przyznania skarżącemu [...] grupy inwalidzkiej w związku ze służbą.

Oceniając przesłankę krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa organ oparł się, co do czasu jej trwania, na informacji z IPN. Jak z niej wynika, skarżący pełnił taką służbę przez okres 2 lat i 4 miesięcy, zaś całkowity okres jego służby wynosi 21 lat i 27 dni.

Skarżący przepracował co prawda prawie 11 % swojego stażu pracy na rzecz totalitarnego Państwa, lecz w toku służby na rzecz już demokratycznego Państwa, był awansowany na wyższe stanowiska służbowe i mianowany na wyższe stopnie służbowe. W 2004 r. został odznaczony Brązową odznaką "Za zasługi w pracy penitencjarnej’'. Organ zignorował także niezwykle istotny fakt, że skarżącemu przyznano [...] grupę inwalidzką ustalając, że pozostaje ona w związku ze służbą w Służbie Więziennej (ostatnio- orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z [...] lutego 2018 r.).

Poprzestając na ogólnym wskazaniu, że dokonania i służba powinny spełniać przesłanki, zakreślone w pkt 2 i części wstępnej art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, organ nie odniósł się do konkretnych okoliczności i faktów przywoływanych przez skarżącego, w tym m.in. do uzyskanych odznaczeń, czy orzeczenia niezdolności do służby i stwierdzenia związku inwalidztwa ze służbą w Służbie Więziennej.

Pominięcie przez Ministra wskazanych okoliczności wzbudziło wątpliwości Sądu co do kryteriów, jakimi kierował się organ podczas rozpatrywania sprawy skarżącego, dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Sprawa skarżącego musi być zatem ponownie wnikliwie rozważona przez organ administracji, a wyniki tych analiz muszą znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu

Z przytoczonych wyżej przyczyn, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.