Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1384/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138; art. 138 par. 1; art. 138 par. 2;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1; art. 92 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c; art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2008 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2008 r. o nałożeniu na A. D. (skarżącego) kary pieniężnej w wysokości 12.150 zł uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości;

- 600 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

-1.800 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą kolejną rozpoczętą godzinę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

- 300 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

-800 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego za każde kolejne 30 minut i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

-50 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

-100,00 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą kolejną rozpoczętą godzinę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Jako podstawę prawną organ wskazał na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a., art. 5 ust 1, art. 8 ust 1, ust 2, art. 14 ust 1, ust. 2, art. 87 ust. 1, ust. 2, art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 10.2. a, lp. 10.2. b, lp. 10.3. a, lp. 10.3. b, lp. 10.1. a, lp. 10.1. b, lp. 1.7., lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 31 z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 4 lit. g, lit. h, art. 7, art. 8, art. 9 ust. 1, ust. 2, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z 31 grudnia1985 str. 8-21, ze zm.).

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane w dniu [...] stycznia 2008 r. w C. podczas kontroli samochodu marki M. o numerze rejestracyjnym [...] na drodze krajowej nr [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował M. B.

W odwołaniu strona nie kwestionowała stwierdzonych naruszeń tłumacząc się, że z powodu zaniedbania nie zgłosiła w wymaganym czasie kontrolowanego pojazdu do licencji.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił, iż czas pracy skontrolowanego kierowcy rozpoczynający się od godz. 7:32 czasu UTC dnia [...] grudnia 2007 r. powinien być rozliczany w 30-godzinnym okresie rozliczeniowym. Ponadto organ uzasadniając uchylenie decyzji zgłosił inne szczegółowe zastrzeżenia co do sposobu analizy danych zawartych na karcie kierowcy. Polecił ponowne zbadanie sprawy zwłaszcza pod kątem godzin wskazanych jako okresy przerw w pracy kierowcy.

W pozostałej części uzasadniając swoją decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala w sposób jednoznaczny podzielić prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Trafnie organ ten ustalił, iż w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy pojazdem, który nie został zgłoszony do posiadanej licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem. Ponadto organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż w wymaganym 14 dniowym okresie, jaki miała strona od rozpoczęcia wykonywania przejazdów na podstawie posiadanych uprawnień na zgłoszenie pojazdu do licencji zgłoszenie takie nie nastąpiło. W konsekwencji należało zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie utrzymać w mocy.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do sądu administracyjnego, w której wniosła o uchylenie decyzji i podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 k.p.a.

W myśl art. 138. § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której;

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo

3) umarza postępowanie odwoławcze.

Stosownie do § 2 cyt. przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Analiza treści omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nie mieszczącą się w katalogu określonym w art. 138 k.p.a. bowiem uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej czasu pracy kierowcy i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zaś w części obejmującej brak dokumentów (wpisu pojazdu do licencji i braku zaświadczenia) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z powołanego przepisu art. 138 k.p.a. wynika zaś, że organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania jedynie w całości. Nie może natomiast jednocześnie orzec w części o utrzymaniu w mocy decyzji, a w części o jej uchyleniu. Pogląd taki został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1590/06 i podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 29/08.

Dodatkowo należy podkreślić, że w uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uznał, iż w trakcie jednej kontroli jest nakładana zawsze jedna kara pieniężna. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą składają się kary za poszczególne naruszenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z unormowania art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli. Wolą ustawodawcy było zatem takie ukształtowanie postępowania by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej. W konsekwencji swoich wywodów NSA stwierdził, że przepis art. 138 § 1 i 2 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć i dlatego nadanie mu treści innej, niż wynikająca z powołanego przepisu, stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę powyższy pogląd podziela w całości.

W tej sytuacji ocena zarzutów skargi pod względem naruszenia prawa materialnego była bezprzedmiotowa.

Powyższe okoliczności powodują konieczność uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Na zasadzie art.152 p.p.s.a. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.