Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1947/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 3  ust. 1,  ust. 2  pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 247 poz 1652
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka- sprawozdawca, Protokolant Specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi A., A. H., R. Ł., R. Z. spółki jawnej z siedzibą w Ż. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 8 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2013 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

(wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej) złożony przez A spółka jawna w przedmiocie interpretacji art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej p.t.u., oraz art. 3 ust. 1 i ust 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.), dalej ustawa o zmianie p.t.u.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka zawarła w dniu

14 grudnia 2012 r. umowę leasingu operacyjnego samochodu marki Mercedes Benz, który w wyniku zmian konstrukcyjnych stał się bankowozem typu C, spełniającym definicję pojazdu specjalnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) oraz spełnia wymogi techniczne dla bankowozu typu C, określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych

i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 grudnia 2012 r. Samochód ten wykorzystywany jest przez wnioskodawcę wyłącznie w działalności opodatkowanej VAT. Bankowóz Mercedes GLK wykorzystuje się w Spółce do przewozu środków pieniężnych, deponowanych we wrzutni w czasie weekendów. Środki pobierane są

z wrzutni w każdą sobotę i niedzielę i przechowywane są w sejfie bankowozu. Działanie takie jest wynikiem zachowania względów bezpieczeństwa (napad, rabunek, kradzież), bankowóz stoi w bezpiecznym miejscu. Zarząd bierze za to odpowiedzialność, następnie środki pieniężne w każdy poniedziałek są przewożone na stację

i przekazywane kierownikowi stacji, co jest potwierdzone miesięcznym protokołem przekazania środków pieniężnych. Osobami uprawnionymi do używania ww. pojazdu jest zarząd Spółki, tj. B. Z. i J. R. oraz osoby przez nich upoważnione. Bankowóz ten jest wykorzystywany do przewozu pieniędzy, a Spółka potrzebuje środka transportu, zapewniającego w jak największym stopniu bezpieczny przewóz znacznej sumy pieniędzy.

Na wezwanie organu interpretacyjnego Spółka wskazała, że oprócz czynności transportu pieniędzy do banku oraz pieniędzy pobranych z banku w celu płatności zaliczek, wnioskodawca wykorzystuje samochód także do transportu dokumentów Spółki. Spółka podała również, że jej głównym przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych oraz sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw, jak również podała pozostałe przedmioty działalności.

Wobec powyższego Spółka zwróciła się z pytaniem: czy Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia w całości VAT od leasingowanego samochodu oraz VAT od paliwa kupowanego do niego.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka wskazała, że przysługiwać jej będzie prawo do odliczenia w całości VAT od rat leasingowych oraz od paliwa do samochodu użytkowanego na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Samochód ten został zarejestrowany jako pojazd specjalny w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym i spełnia warunki przewidziane w rozporządzeniu. Wprawdzie samochód nie posiada szyb w klasie BR1, według normy PN-EN 1063 (lub w klasie równoważnej), bez możliwości ich otwierania), ale okres dostosowania do tych wymagań wynosi dwa lata od dnia wejścia w życie rozporządzenia, czyli od 1 grudnia 2012 r. Ponadto podkreślić należy, że samochód ten będzie wykorzystywany wyłącznie w działalności opodatkowanej Spółki. Spółka przewozi znaczne kwoty, niezbędne do bieżącej działalności i potrzebuje środka transportu, zapewniającego bezpieczny przewóz znacznej sumy pieniędzy.

Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P.,

w interpretacji indywidualnej z dnia 8 lipca 2013 r. nr [...], uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że stosownie do art. 2 pkt 36 Prawa o ruchu drogowym przez "pojazd specjalny" należy rozumieć pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Natomiast zgodnie z § 1 pkt 15 rozporządzenia w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych (...) bankowozy to pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy: A, B, C. Organ interpretacyjny wyjaśnił, że Spółka nie nabędzie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego, wynikającej z faktur dokumentujących leasing bankowozu, jak również zakup paliwa do napędu tego samochodu. Wykorzystywanie bankowozu do celów innych niż jego przeznaczenie, wyklucza możliwość skorzystania z odliczenia VAT. Pojazd winien służyć do działalności opodatkowanej podatnika i to takiej, w której jego wykorzystywane jest konieczne, np. do usługowego wykonywania czynności polegających na przewozie wartości pieniężnych. Nie jest nią prowadzona przez Spółkę podstawowa działalność sprzedaży hurtowej paliw i produktów pochodnych, jak również sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw oraz pozostałe wymienione we wniosku przedmioty działalności. Bankowóz jest wykorzystywany do przewozu środków pieniężnych Spółki, deponowanych we wrzutni w czasie weekendów, pobieranych z niej w każdą sobotę i niedzielę, jak również do przechowywania ich w sejfie bankowozu oraz do przewożenia dokumentów Spółki. Skoro bankowóz będzie wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej wnioskodawcy, opodatkowanej VAT, to wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego

z faktur dokumentujących raty związane z leasingiem samochodu, w wysokości 60 % kwoty podatku naliczonego określonej w fakturze dokumentującej raty leasingowe, nie więcej niż 6.000,00 zł łącznie, o ile nie znajdą zastosowania okoliczności wyłączające to prawo, określone w art. 88 p.t.u. W konsekwencji, nie będzie wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do napędu tego pojazdu.

Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. wnioskodawca wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie art. 86 ust. 1 p.t.u. oraz art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie p.t.u.

W odpowiedzi na to wezwanie z dnia 20 sierpnia 2013 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie interpretacji w całości, zarzucając naruszenie art. 86 ust. 1 p.t.u. i art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie p.t.u., art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE, art. 14c § 2, art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona zaznaczyła, że organ błędnie uznał, iż wykorzystywanie bankowozu do celów innych niż jego przeznaczenie wyklucza możliwość skorzystania przez skarżącą

z prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących leasing bankowozu oraz zakup paliwa do jego napędu. Błędne jest stanowisko organu, że prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku zależy od wykorzystywania bankowozu w takiej działalności opodatkowanej, w której to wykorzystywanie jest konieczne. Przepisy p.t.u. nie uzależniają prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego od faktu wykorzystywania pojazdu w opodatkowanej działalności, w której wykorzystywanie bankowozu jest konieczne czy też świadczenia usług opodatkowanych pojazdem specjalnym. Korzystanie z bankowozu winno mieć tylko związek z działalnością opodatkowaną, co w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane. Ponadto tylko strona jest upoważniona do określania, jakie środki uznaje ona za niezbędne do wykonywania prowadzonej działalności. Zastosowana przez organ interpretacja przepisów stanowi niedopuszczalne ograniczenie w prawie odliczenia podatku naliczonego, co stoi w sprzeczności z zasadą neutralnością.

Zdaniem strony, organ interpretacyjny uchybił też obowiązkowi w zakresie przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia prawnego zgodnie z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej, nie wskazując na jakiej podstawie wywodzi swoje twierdzenia. Naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej nastąpiło wskutek niezastosowania odpowiednich przepisów prawa podatkowego. Organ nie przywołał żadnego przepisu, uzasadniającego jego stanowisko, co doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola,

o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.).

W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestia prawa do odliczenia

w pełnej wysokości podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących uiszczanie rat z tytułu leasingu bankowozu oraz zakup paliwa do bankowozu.

Według skarżącej Spółki, z uwagi na wykorzystywanie pojazdu specjalnego, jakim jest bankowóz do działalności opodatkowanej podatnika przysługuje mu prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących uiszczanie rat z tytułu leasingu bankowozu oraz zakup paliwa do tankowozu.

Natomiast zdaniem organu podatkowego, skoro bankowóz nie służy do działalności opodatkowanej podatnika, w której jego wykorzystywanie jest konieczne, np. do usługowego wykonywania czynności polegających na przewozie wartości pieniężnych, to podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego

w pełnej wysokości.

Stosownie do treści art. 86 ust. 1 p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. O tym, co stanowi kwotę podatku naliczonego decyduje przepis art. 86 ust. 2 p.t.u. zawierający katalog źródeł tego podatku. Jednocześnie ustawodawca przewidział szczególny sposób określenia podatku naliczonego w przypadku nabycia samochodów osobowych i niektórych innych pojazdów samochodowych. Dodatkowo wyłączył możliwość odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz niektórych pojazdów samochodowych. Kwestie te uregulowane zostały szczegółowo w ustawie o zmianie p.t.u. Zgodnie z art. 4 ustawy o zmianie p.t.u.,

w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 3 ust. 1. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie p.t.u. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. stanowi z kolei, że w okresie od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2013 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 u.p.t.u., stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2.

Wskazać jednak należy, że w myśl art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie p.t.u., przepis ust. 1 nie dotyczy pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych

w załączniku do niniejszej ustawy. W celu zdefiniowana pojazdów specjalnych ustawodawca w powyższym przepisie odsyła do uregulowania zawartego w ustawie Prawo o ruchu drogowym, gdzie w art. 2 pkt 36 określono, że pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane

z wykonywaniem tej funkcji.

Wskazać również należy, że stosownie do treści § 1 pkt 15 rozporządzenia

w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne bankowozy to pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy: A, B i C. Przez wartości pieniężne o których mowa powyżej zgodnie z § 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia należy rozumieć:

- krajowe i zagraniczne znaki pieniężne,

- czeki, z wyjątkiem czeków zakreślonych, skasowanych lub opatrzonych indosem pełnomocniczym, zawierającym wzmiankę "wartość do inkasa", "należność do inkasa" lub inną o podobnym charakterze,

- weksle, z wyjątkiem weksli opatrzonych indosem pełnomocniczym zawierającym wzmiankę "wartość do inkasa" lub inną o podobnym charakterze,

- inne dokumenty zastępujące w obrocie gotówkę,

- złoto, srebro i wyroby z tych metali, kamienie szlachetne i perły, a także platynę i inne metale z grupy platynowców, z wyjątkiem przedmiotów będących muzealiami

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.3).

Z powyższych regulacji wynika, że ograniczenia w prawie do odliczenia podatku naliczonego przewidziane w art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie p.t.u. nie dotyczą pojazdów specjalnych do których, jak wykazano powyżej, należy bez wątpienia bankowóz.

W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy

o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym wskazano, że "zachowano ograniczenie w zakresie prawa do odliczenia 60% kwoty podatku określonej na fakturze, nie więcej niż 6 tys. zł, w odniesieniu do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (ust. 1 dodawanego art. 86a). Ograniczenie to nie będzie miało zastosowania w odniesieniu do pojazdów i sytuacji wskazanych w ust. 2 nowego przepisu, tj.: (...) wszystkich pojazdów specjalnych, w rozumieniu przepisów prawa

o ruchu drogowym(...)."

Powyższe w ocenie organu nie oznacza, że każdy czynny zarejestrowany podatnik VAT będzie mógł odliczyć pełen podatek naliczony z tytułu leasingu bankowozu, skoro pojazd ten nie jest wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem

w związku z działalnością podatnika. Organ wskazał, że aby móc odliczyć w pełnej wysokości podatek naliczony związany z leasingiem samochodu o specjalnym przeznaczeniu (bankowozu) i podatek naliczony przy zakupie paliwa służącego do jego napędu, pojazd ten winien służyć działalności opodatkowanej podatnika i to takiej,

w której wykorzystywanie tego typu pojazdu jest konieczne. Działalność do prowadzenia, której można wykorzystywać bankowóz to świadczenia usług przewozu wartości pieniężnych, o których mowa w cyt. powyżej rozporządzeniu.

W ocenie Sądu stanowisko to narusza przepis art. 86 ust. 1 p.t.u. oraz art. 3 ust. 2 pkt 5 i art. 4 ustawy o zmianie p.t.u. Warunkiem umożliwiający podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie oparł twierdzenie, że pojazd winien służyć działalności opodatkowanej i to takiej w której wykorzystanie tego typu pojazdu jest konieczne. Poza sporem jest, że pojazd winien służyć działalności opodatkowanej i w niniejszej sprawie organ nie kwestionuje, że pojazd ten będzie wykorzystywany w tej działalności (istnieje więc związek rat leasingowych z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi). Nie ulega również wątpliwości Sądu, że w przedstawiony przez stronę stanie faktycznym wykorzystanie bankowozu do przewozu gotówki wykonywane będzie w ograniczonym zakresie (głównie w weekendy). W pozostałe dni tygodnia samochód może być wykorzystywany przez stronę jako typowy samochód służbowy. Jednakże w świetle powołanych przepisów nie oznacza to jednak ograniczenia uprawnienia podatnika do możliwości odliczenia całego podatku naliczonego. Z powołanych przepisów, jak

i samego uzasadnienia zmiany ustawy wynika wprost, że ograniczenia w odliczeniu pełnej kwoty podatku naliczonego nie będzie miało zastosowania w odniesieniu do pojazdów specjalnych m.in. bankowozu. Powołane przepisy nie wskazują, że pojazdy specjalne muszą służyć takiej działalności w której wykorzystanie tego typu pojazdów jest konieczne, czy też powinny być świadczone opodatkowane usługi tym pojazdem specjalnym. Ustawodawca w odniesieniu do pojazdów specjalnych nie powiązał możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu takiego pojazdu ze świadczeniem usług opodatkowanych tym bankowozem. W ocenie Sądu korzystanie

z bankowozu ma mieć związek z prowadzoną działalnością opodatkowaną, czego organ w niniejszej sprawie nie kwestionował. W takiej sytuacji stronie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na zasadach określonych w przepisie art. 86 ust. 1 p.t.u.

Należy zaznaczyć, że stanowisko organu interpretacyjnego prowadziłoby do ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem szeregu towarów, służących wprawdzie do wykonywania działalności opodatkowanej, ale nie służących bezpośrednio do świadczenia usług opodatkowanych, np. zakupem towarów służących wyposażeniu biura podatnika.

Reasumując: pogląd organu, że stronie skarżącej przysługiwać będzie prawo do odliczania podatku naliczonego z tytułu rat leasingowych dotyczących bankowozu

w wysokości 60% nie więcej niż 6.000,00 zł łącznie oraz nie będzie przysługiwać prawo do odliczania podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa do tego samochodu, narusza art. 86 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie p.t.u.

Podobne stanowisko zostało również wyrażone w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Go 1113/12 oraz w wyroku WSA

w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3158/12.

Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy winien zastosować wykładnię przedstawioną w uzasadnieniu wyroku.

Nieuzasadniony jest natomiast zarzut strony odnośnie naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, tj. naruszenie art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej przez niepełne uzasadnienie prawne stanowiska organu oraz naruszenie art. 120 i art. 121

§ 1 Ordynacji podatkowej przez niezastosowanie odpowiednich przepisów prawa podatkowego. W zaskarżonej interpretacji organ jasno przedstawił swoje stanowisko

w sprawie, a jak wynika z treści skargi Spółka nie miała trudności ze zrozumieniem toku rozumowania organu. Organ interpretacyjny nie ma natomiast obowiązku odrębnego ustosunkowywania się do każdego argumentu strony i jego odrębnego omówienia

w treści wydanej interpretacji. Błędna wykładnia przepisów p.t.u. i ustawy o zmianie p.t.u. stanowi naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej, ponieważ przepis ten zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania przy wydawaniu interpretacji indywidualnych.

Stosownie do dyspozycji art. 146 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku. Zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.