Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 61/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 58 par. 1 pkt 1, art. 246, art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nieprzekazania odwołań od decyzji z dnia [...] r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej – w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nieprzekazania odwołań od decyzji z dnia [...]r. w sprawie świadczeń z pomocy społecznej. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy. W skardze powołał się na wezwanie do przesłania przedmiotowych odwołań skierowane do organu pierwszej instancji w dniu [...] r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podnosząc, że przedmiotowe odwołania przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia [...]r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Zatem nawet w sytuacji, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731).

W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu pierwszej instancji w zakresie nieprzekazania organowi odwoławczemu odwołań wraz z aktami administracyjnymi spraw.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 lutego 2012 r., I OSK 169/12 (LEX nr 1120619) wyjaśnił, iż żądanie przekazania odwołania nie dotyczy sprawy, w której organ obowiązany byłby podjąć jakiekolwiek z działań, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym również wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy. Z powyższego – zdaniem NSA – wynika, że skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu administracji w tym zakresie jest niedopuszczalna.

Należy bowiem podkreślić, że przekazanie odwołania wraz z aktami administracyjnymi sprawy nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia ani wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a.). Przekazanie takie nie stanowi również innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., albowiem wspomniane w tym przepisie "inne akty lub czynności", muszą "dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, że aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Przekazanie organowi drugiej instancji odwołania wraz z aktami administracyjnymi nie ustala, nie stwierdza, ani też nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa (por. przykładowo: postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r., II SA 1155/97, ONSA 1999, nr 2, poz. 51; postanowienia WSA w Warszawie: z dnia 30 sierpnia 2011 r., IV SAB/Wa 93/11, LEX nr 897629 i z dnia 26 sierpnia 2011 r., IV SAB/Wa 85/11, LEX nr 897627; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2011 r., II SAB/Wr 53/11, LEX nr 1159272).

Skoro zatem skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność postępowania organu administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a przekazanie odwołań wniesionych przez Z. W. nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w tych przepisach, to należało uznać skargę za niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Brak w związku z tym podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., uzasadniającą odmowę przyznania prawa pomocy.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.