Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 490/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 29, 33, 34
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: Par. 3, par. 4, par. 5
journal: Dz.U. 1999 nr 45 poz 453
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRÓW SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI ORAZ ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ z  dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Bociąga Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. D. i K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 marca 2017 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpatrzenia odwołania M. i K. D., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r.([...]) wydaną na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999r., Nr 45, poz. 453), art. 104, 107 i 268a kpa oraz art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., póz. 446) oraz upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy jak również w oparciu o protokół graniczny z dnia 25 lutego 2015 r. sporządzony przez geodetę uprawnionego inż. S. C. z dnia 5 sierpnia 2014 r. umarzającą postępowanie rozgraniczeniowe w zakresie dotyczącym nieruchomości położonej w W - gm. O, oznaczonej nr ewid. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], zapisanej w operacie ewidencji gruntów pod poz. rej. [...] jako własność M. i K. małż. D., z działkami sąsiednimi o nr:

- [...] położoną w W - gm. O, dla której prowadzona jest księga

wieczysta nr [...], zapisaną w operacie ewidencji gruntów obrębu W pod póz. rej. [...] jako własność R. W., na odcinku pomiędzy punktami: [...] – [...];

- [...] położoną w W - gm. O, dla której prowadzona jest księga

wieczysta nr [...], zapisaną w operacie ewidencji gruntów obrębu W pod póz. rej. [...] jako własność K. R., na odcinku pomiędzy punktami: [...] – [...] - stanowiącym fragment granicy pomiędzy w/w nieruchomościami w sposób ustalony i wskazany na gruncie oraz określony szkicem granicznym przez geodetę inż. S. C., stanowiącego integralną część w/w protokołu granicznego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Starostwie Powiatowym w dniu 16 listopada 2016 r. za nr [...] ([...]).

Organ I instancji podał, co następuje:

Zgodnie z przepisami art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, burmistrz wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.

Na podstawie art. 34 ust. 1, 2 ustawy, jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu burmistrzowi. Organ, o którym mowa w ust. 1 umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi.

W dniu 5 sierpnia 2014 r. na wniosek M. i K. D., właścicieli nieruchomości położonej w W, oznaczonej jako działka o nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem nr [...] wszczął postępowanie rozgraniczeniowe dla w/w nieruchomości z działkami sąsiednimi o nr: [...], [...] i [...]. Czynności ustalenia granicy przeprowadził geodeta uprawniony inż. S. C. Jak wynika z dokumentacji geodezyjnej włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nr [...] (operat [...]), przebieg granic pomiędzy działką nr [...] a działkami nr: [...] wzdłuż punktów [...] – [...]; [...] wzdłuż punktów [...] - [...] (dot. fragmentu granicy) nie został ustalony pomimo nakłaniania stron do zawarcia ugody - protokół graniczny (pkt. 11.5 w powiązaniu z pkt. 9.1, 9.2 i 13) oraz opinia geodezyjna z dnia 23.07.2015r. (i sprawozdanie techniczne z dnia 26.02.2015 r.).

Do umorzenia postępowania administracyjnego i przekazania z urzędu sprawy o rozgraniczenie sądowi, może dojść dopiero po jednoznacznym wyeliminowaniu możliwości ustalenia przez organ przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów lub zgodnych oświadczeń stron i niemożliwości przy tym nakłaniania stron do ugody. Według upoważnionego geodety inż. S. C.: "Odnośnie granicy południowej istnieją dwa sprzeczne dokumenty - to jest szkic z 1975 roku z domiarami do istniejących budynków oraz szkic polowy. Oba te dokumenty wskazują na inny przebieg granicy przy obejściu Wnioskodawców. Granica pomiędzy działką [...], a działkami [...] i [...]: przyjęto 3 punkty graniczne z operatu [...] oznaczone numerami [...] (oznaczenie na szkicu polowym [...]), [...], [...] (oznaczenie na szkicu polowym [...]). Współrzędne punktów [...], [...] odpowiadają współrzędnym punktów obliczonym z operatu [...]. Ze względu na rozbieżność pomiędzy dokumentami oraz brak porozumienia stron nie dokonano trwałej stabilizacji punktów [...], [...], [...] " - sprawozdanie techniczne.

Zgodnie z opinią geodezyjną z dnia 23.07.2015 r. : "Granica południowa nie została

zaakceptowana przez strony."

Wszystkie strony zostały prawidłowo zawiadomione o czynnościach postępowania. Jeden z wnioskodawców postępowania – K. D., jak również jeden uczestnik (ówczesny współwłaściciel działki nr [...]) – B. W. nie stawili się na gruncie w wyznaczonym terminie rozprawy, co jednak zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie wstrzymuje czynności geodety. Dodatkowo nadmienia się, że na obecnym etapie niniejszego postępowania B. W. nie jest już współwłaścicielem w/w nieruchomości - o czym organ powziął wiadomość w trakcie prowadzonego postępowania (informacja z rejestru gruntów). Jedynym jej właścicielem stał się R. W.- obecny podczas rozprawy granicznej.

Z rozprawy przeprowadzonej na gruncie w dniu 25 lutego 2015 r. geodeta sporządził protokół graniczny, który został podpisany przez wszystkie obecne na gruncie strony niniejszego postępowania. Wydanie decyzji poprzedza dokonanie kontroli formalnej sporządzonych przez geodetę dokumentów (np. czy osoby uczestniczące w postępowaniu zastały należycie o nim zawiadomione, czy zachowana została forma protokołu granicznego, a także czy zachowana została kolejność podstaw rozgraniczenia określonych w art. 31 ust. 2 - ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Ponadto, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy, dokumentację techniczną przed wydaniem decyzji o rozgraniczeniu należy przyjąć do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W związku z tym dokumentacja ta podlega także sprawdzeniu w trybie obowiązujących przepisów przez drugi organ - starostę (dla terenu Miasta i Gminy przez Starostę O). W razie uchybień, właściwy organ (burmistrz), jak również ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej może zwrócić geodecie złożoną przez niego dokumentację do poprawy.

Dokonana dwukrotnie tj. w dniu 30 kwietnia 2015 r. i 21 lipca 2015 r. przez organ prowadzący postępowanie ocena wykazała nieprawidłowości, w wyniku czego zwrócono geodecie dokumentację geodezyjną do poprawy, wskazując w jakim zakresie winien on ją poprawić, aby spełniała ustalone wymagania. Poprawioną dokumentację rozgraniczeniową geodeta przedłożył ponownie do akt sprawy w dniu 24 lipca 2015 r. (którą dodatkowo uzupełnił w dniu 27 lipca 2015 r. (o brakującą opinię).

Burmistrz Miasta i Gminy dokonał jej sprawdzenia i postanowieniem z dnia [...] 2015 r. zaopiniował pozytywnie wykonane przez geodetę uprawnionego inż. S. C. czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości położonej w W (nr ewid. [...] z działkami sąsiednimi o nr: [...], [...] i [...]) oraz zgodność przedłożonej przez w/w geodetę dokumentacji rozgraniczenia nieruchomości z obowiązującymi przepisami prawa.

Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym, zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (nr [...] z dnia [...] 2016 r.), w dniu 16 listopada 2016 r. włączył do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] dokumentację techniczną (identyfikator zgłoszenia pracy geodezyjnej [...]).

W trakcie prowadzonego postępowania organ, mając na uwadze treść art. 10 kpa pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia im w/w zawiadomień.

Uczestnicy postępowania nie wnieśli żadnych zastrzeżeń ani uwag - nie zgłosili się do Urzędu, nie złożyli też żadnego pisma. Natomiast M. D., po zapoznaniu się w dniu 5 stycznia 2017r. z zebranymi w sprawie dowodami oświadczyła, że wraz z K. D. zajmą stanowisko w formie pisemnej w terminie do dnia 11 stycznia 2017r. co też uczyniono, wskazując na uwagi i zastrzeżenia dot. przeprowadzonych przez geodetę czynności w postępowaniu rozgraniczeniowym [...].

Pismo M. i K. D. z dnia 11 stycznia 2017r. zawierało powtórzenie składanych już w sprawie i wyjaśnionych przez organ wątpliwości w pismach z dnia: 10 września 2015 r. i 13 października 2015 r. Dodatkowo, strona na każdym etapie postępowania była zawiadamiana o wszelkich czynnościach podejmowanych w toku sprawy. Zaznaczyć należy, że wobec powyższych wyjaśnień pismo to nie wnosi nic nowego do sprawy.

W ocenie organu I instancji, dokumenty zbadane w toku postępowania dla potrzeb niniejszej sprawy o rozgraniczenie, w zakresie dotyczącym granicy pomiędzy działką nr [...] a działką sąsiednią nr [...] oraz fragmentu granicy pomiędzy działkami o nr [...] i [...] poł. w W nie dają wystarczających podstaw do ustanowienia granic według stanu prawnego nieruchomości, oświadczenia stron postępowania są w tym zakresie sprzeczne - (pkt. 11.5 protokołu granicznego, opinia geodezyjna z dnia 23.07.2015r.). Wobec powyższego organ uznał, że istnieje spór graniczny. Brak jest więc podstaw prawnych do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości (art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), albowiem strony postępowania nie zawarły ugody granicznej, a także nie ustalono granicy na podstawie zebranych dowodów, ani zgodnego oświadczenia stron. W pozostałym zaś zakresie przedmiotowego postępowania, tj. w części dot. ustalenia granic działki pół. w W ozn. nr [...] z działkami sąsiednimi o nr [...] i [...] (na dalszym fragmencie granicy), organ wydał odrębną decyzję nr [...].

Wobec tego, że ustalenie granicy między działkami nr [...] a działkami nr [...] i [...] (na jej fragmencie) poł. w W w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe, sprawa zostaje przekazana z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. i K. D., zarzucając, że zasadą jest, iż jedna sprawa administracyjna jest załatwiana jedną decyzją administracyjną, dlatego niedopuszczalne jest dzielenie sprawy wszczętej z ich wniosku w ten sposób, że granica między działką [...] z działką [...] jest przedmiotem dwóch decyzji - umarzającej postępowanie, której konsekwencją jest przekazanie sprawy do sądu i drugiej, orzekającej o przebiegu granicy, której konsekwencją jest żądanie przekazania sprawy do sądu na wniosek osoby niezadowolonej z przebiegu granicy. Odwołujący wyrazili obawę, że może to doprowadzić do sytuacji, w której sprawa jednej i tej samej granicy na dwóch różnych fragmentach będzie rozstrzygana przez sąd w różnym składzie. Zarzucili, że jest niedopuszczalne wydanie decyzji o odmiennych reżimach prawnych w stosunku do jednej i tej samej granicy (granica niepodzielna).

Powołaną na wstępie decyzją z dnia 17 marca 2017 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie upoważniony do wykonania czynności technicznych geodeta uprawniony inż. S. C. przeprowadził na gruncie w dniu 25 lutego 2015 r. rozprawę graniczną z udziałem zawiadomionych stron, z której sporządził protokół graniczny obrazujący przebieg czynności technicznych rozgraniczenia. W protokole tym zostały wykazane uzyskane z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Kartograficznej dokumenty stanowiące podstawę do ustalenia przebiegu granicy (tj. operat [...], operat pomiarowy [...], zagospodarowania działki o nr [...] z 1975 r., mapa ewidencyjna) oraz spisane oświadczenia stron dotyczące przebiegu granic. Z zapisu w pkt 11.5 protokołu granicznego wynika, że przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działkami: nr [...] i nr [...] na odcinku oznaczonym na szkicu granicznym [...] nie został ustalony pomimo nakłaniania stron do zawarcia ugody. Jak zaznaczono w opinii uprawnionego geodety - wobec rozbieżności pomiędzy dokumentacją geodezyjna, a stanem użytkowania oraz różnego stanowiska stron nie doszło do wzajemnych ustępstw tym zakresie.

W związku z powyższym i biorąc pod uwagę, że zgromadzona dokumentacja geodezyjna nie pozwoliła na jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy na wskazanym odcinku pomiędzy działką nr [...], a działkami nr [...] i nr [...] (na odcinku pomiędzy punktami [...]) położonymi w W stwierdza się, iż organ l instancji prawidłowo uznał, że w sprawie tej w wykazanym zakresie nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu z uwagi na brak odpowiednich dowodów do ustalenia w sposób jednoznaczny przebiegu granicy. W takiej sytuacji należało zgodnie z art. 34 ust. 2 w/w ustawy umorzyć postępowanie administracyjne i przekazać sprawę do rozpatrzenia sądowi powszechnemu, gdzie strony mają możliwość kontynuacji sprawy rozgraniczenia z udziałem geodety - biegłego sądowego.

Natomiast odnośnie zawartego w odwołaniu zarzutu co do podzielenia sprawy tak by w wyniku jej rozpoznania zostały wydane dwie osobne decyzje jedna umarzająca postępowanie, a druga orzekająca o ustaleniu granicy stwierdzić należy, że podzielenie przez organ l instancji sprawy i wydanie dwóch różnych rozstrzygnięć nie budzi żadnych zastrzeżeń.

Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r. orzeka bowiem o rozgraniczeniu w zakresie dotyczącym nieruchomości położonej w W oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] z działkami sąsiednimi: nr [...] (na odcinku między punktami [...]) oraz nr [...] (na odcinku między punktami: [...]). Natomiast druga decyzja nr [...], orzeka o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] (na odcinku pomiędzy punktami [...] – [...]). Z powyższego wynika, że granica między działkami nr [...] i nr [...] jest przedmiotem obu w/w decyzji, jednakże dotyczy różnych odcinków granicy, co wyraźnie zaznaczono w wydanych rozstrzygnięciach, a co w przypadku postępowania rozgraniczeniowego jest często stosowane w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie granicy na całej długości.

Na powyższe rozstrzygnięcie M. D. i K. D. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając jej naruszenie przepisów:

- art. 138 § 1pkt 1 kpa w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy wyżej wymienionej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy jako decyzji odpowiadającej prawu, która zdaniem Skarżących prawu nie odpowiada albowiem narusza art. 29 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, gdyż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest jedynie części granicy działki nr [...] z działką nr [...];

- art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w zakresie, w jakim organ dokonał pozytywnej oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę, która to ocena spowodowała, iż jeden i ten sam materiał geodezyjny o numerze [...], pozwalał na wydanie zaskarżonej decyzji oraz na wydanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 roku znak [...] orzekającej o rozgraniczeniu m.in. działki nr [...] na "pozostałej części" granicy z działką nr [...];

- art. 7 i 77 kpa w zw. z § 3, 4 i 5 Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości w zakresie, w jakim za podstawę ustalenia przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami przyjmuje dokumenty, które nie wywołują żadnych skutków faktycznych ani prawnych, a to dokumentów sporządzonych przez geodetę W, objętych operatem [...] (na potwierdzenie czego przedłożyli stanowisko Głównego Geodety Kraju z dnia 31 marca 2017 roku) oraz dokumenty, które nie stwierdzają stanu prawnego nieruchomości i nie określają położenia punktów granicznych i przebiegu granic nieruchomości, a to dokumentów związanych z budową budynku mieszkalnego, w tym plan zagospodarowania terenu;

- art. 1 pkt 1 w zw. z art. 62 i 104 kpa przez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie w jednej decyzji o dwóch różnych przedmiotach, a to granicy działki nr [...] z działką nr [...] i części granicy działki nr [...] z działką nr [...] względnie art. 1 pkt 1 w zw. z art. 104 kpa i w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przez nie rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, a to przez nie orzeczenie w przedmiocie granicy na całej długości działki nr [...] z działkami nr [...] i [...].

Mając na uwadze powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga jest niezasadna ponieważ zarówno decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zawierają wad uzasadniających wyeliminowanie ich z obrotu prawnego, tj. enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 ppsa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2015.520. t.j.), dalej zwanej ustawą.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie sądy. W świetle uregulowań rozdziału 6 ustawy, postępowanie rozgraniczeniowe przed organem administracji może być zakończone w trojaki sposób. Po pierwsze, strony - właściciele (władający) sąsiednich nieruchomości mogą w drodze ugody ustalić przebieg linii granicznych. Ugoda zawarta przed geodetą w formie pisemnej zgodnie z art. 31 ust. 4 ustawy ma moc ugody sądowej, co oznacza, że jej podważenie czy uchylenie się od skutków oświadczenia woli może nastąpić tylko w postępowaniu przed sądem powszechnym i z przyczyn określonych przepisami kodeksu cywilnego. W wypadku zawarcia ugody przed upoważnionym geodetą, dalsze postępowanie rozgraniczeniowe przed wójtem staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 4 ustawy (por. np. wyroki NSA z dnia 6 stycznia 2007 r., I OSK 376/06, z dnia 8 marca 2012 r., I OSK 382/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń cboisa, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku, gdy w postępowaniu rozgraniczeniowym nie dojdzie do zawarcia ugody, wydane być mogą dwa dalsze rodzaje decyzji. Albo jest to decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości, wydana na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy, albo wydana na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego o rozgraniczenie i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi. Zgodnie z art. 34 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy, decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu sprawy sądowi z urzędu do rozpatrzenia, organ prowadzący postepowanie o rozgraniczenie wydaje wówczas, gdy nie tylko nie doszło do zawarcia ugody, ale także wówczas, gdy nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu, a zatem gdy organ ustali, że nie można ustalić przebiegu granicy na podstawie zebranych dowodów lub na podstawie zgodnego - w rozumieniu art. 31 ust. 3 ustawy - oświadczenia stron. Wzajemna relacja przepisów art. 33 ust. 1 i 2 względem art. 34 ust. 2 ustawy wskazuje, że umorzenie postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie sprawy sądowi nie jest poddane swobodnemu uznaniu organu, lecz wymaga wykazania, że zebrany materiał nie daje podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu. Decyzja o rozgraniczeniu rozstrzyga spór co do przebiegu linii granicznych. Warunkiem jej wydania nie jest jednak akceptacja przez strony utrwalonego na podstawie dowodów lub zgodnego oświadczenia stron przebiegu granicy. Strona niezadowolona z ustalenia decyzją przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od doręczenia jej decyzji, przekazania sprawy sądowi. Natomiast decyzja wydana na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy podlega trybowi odwoławczemu przewidzianemu w art. 127 § 1 kpa (por. uchwała NSA w składzie 5 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. , OPK 31/02, publ. j.w.)

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy, gdy nie dojdzie do zawarcia ugody i nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Oznacza to, że przed podjęciem decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego o rozgraniczenie i przekazaniu z urzędu sprawy sądowi, organ właściwy dokonuje oceny czy wykonane zostały prawidłowo wszystkie czynności warunkujące podjęcie takiej decyzji. Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic i szczegółowe czynności wykonywane przy ustaleniu przebiegu granic określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 kwietnia 1999 r. o rozgraniczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453), które w § 3 stanowi, że podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości stanowią dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości i dokumenty określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości, a w § 5 szczegółowo wymienia dokumenty określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. W kontrolowanym w niniejszej sprawie postępowaniu dokumenty, którymi dysponował wyznaczony geodeta i które były wykorzystane w postępowaniu były niewątpliwie dokumentami geodezyjnymi w rozumieniu § 5 ust. 1 rozporządzenia. Zostały one wskazane i ocenione zarówno w protokole granicznym sporządzonym w dniu 25 lutego 2015 r. (pkt. 9.1 "Przesłanki do ustalenia przebiegu granic, wykaz i ocena dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic), jak i w sporządzonej przez geodetę opinii z dnia 23 lipca 2015 r. stanowiącej fragment dokumentacji przekazanej organowi (k. 38 t.3 z 3 akt adm.). Dokumentami tymi były : operat [...], operat pomiarowy [...], szkic - projekt zagospodarowania działki nr [...] z 1975 roku, oraz mapa ewidencyjna. Z dokonanej oceny wynika, że dane zawarte w projekcie zagospodarowania działki z 1975 r. są sprzeczne z dokumentami geodezyjnymi z 1964 r. - operat z tego roku w sposób jednoznaczny opisywał granice nieruchomości. Aktualny stan na gruncie w zakresie przebiegu ogrodzenia w północnej części działki nr [...] i jego przedłużenia jest zgodny z miarami operatu [...], natomiast południowe ogrodzenie na długości obejścia skarżących zbudowane jest zgodnie z projektem zagospodarowania działki z 1975 r. Z treści protokołu granicznego oraz szkicu granicznego wynika, że skarżąca i uczestnicy postępowania złożyli w trakcie rozprawy rozgraniczeniowej różnej treści oświadczenia co do przebiegu granic (pkt. 9.2 protokołu), odnosząc je do różnych dokumentów geodezyjnych, do szczegółów terenowych, lub zakresu użytkowania co zostało stwierdzone także w cyt. opinii geodety. Z treści protokołu granicznego wynika również, na jakiej podstawie dokonano opisu przebiegu granicy na sporządzonym szkicu granicznym na wskazanych w protokole odcinkach, oraz jaki przebieg granicy i na jakim odcinku proponowany był celem zawarcia ugody (pkt. 11.5 protokołu), a także w jaki sposób dokonano stabilizacji dla ustalonych bezspornie punków granicznych (pkt. 12 protokołu). Obecne strony podpisały bez zastrzeżeń i uwag protokół graniczny po jego odczytaniu. W załączonym do protokołu piśmie skarżący wskazali na prawidłowy według nich przebieg granicy między działkami nr nr [...] i [...], od jakiej daty istnieje spór graniczny z właścicielem działki nr [...] i jakie okoliczności spór ten zapoczątkowały. Podali, że poprzednik prawny właściciela działki nr [...] zaznaczył w akcie notarialnym, że granica nie jest sporna a w 2008 r. geodeta "ustalał granice" m. działkami nr nr [...] i [...] i potwierdził jej zgodność z istniejącym ogrodzeniem w linii prostej. Stwierdzić należy, że treść protokołu granicznego odpowiada regulacji zawartej w przepisach § 15, § 16, § 20 ust. 1 pkt 8, i § 22, wspomnianego rozporządzenia a treść sporządzonej opinii jednoznacznie wskazuje na przyczyny, dla których sprawa wszczęta wnioskiem właścicieli działki ew. nr [...] nie mogła zostać zakończona w sposób określony w art. 33 ust. 1 ustawy, tj. wydaniem decyzji o rozgraniczeniu co do wszystkich granic działki. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów wskazać należy, co następuje :

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 7 i 77 kpa w zw. z § § 3,4 i 5 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Uzasadniając ten zarzut skarżący twierdzą, że za podstawę ustalenia przebiegu granic przyjął organ dokumenty, które nie wywołują żadnych skutków prawnych ani faktycznych tj. dokumenty sporządzone przez geodetę Wabika objęte operatem [...] oraz dokumenty, które nie potwierdzają stanu prawnego nieruchomości i nie określają położenia punktów granicznych i przebiegu granic nieruchomości, tj. dokumenty związane z budową budynku mieszkalnego, w tym plan zagospodarowania terenu. Jak jednak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału, w szczególności z treści protokołu granicznego, oraz sporządzonej opinii, operat [...] sporządzony przez geodetę W. nie został wskazany przez wyznaczonego geodetę jako dokument stanowiący podstawę ustalenia przebiegu granic. Dokumentacja ta nie była więc analizowana jako jedna z podstaw sformułowanej przez geodetę opinii o braku możliwości ustalenia przebiegu granicy działki nr [...] w części, co do której postępowanie rozgraniczeniowe zostało umorzone. Podstawę zajętego przez geodetę a w konsekwencji przez organ stanowiska stanowiły dokumenty wymienione w protokole rozgraniczeniowym oraz w opinii geodety i Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania tej okoliczności. Także odnośnie do - jak to nazywają skarżący w skardze "planu zagospodarowania terenu" (z 1975 r.) nieuzasadniony jest zarzut, że dokument taki nie wchodzi w zakres dokumentów, o których mowa w § 3 rozporządzenia. Przepisy § § 3,4 i 5 rozporządzenia określają, jakie dokumenty stanowią podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 lit. d) tego aktu, dokumentami, o których mowa w § 3 pkt. 2 są inne dokumenty pomiarowe, obliczeniowe i opisowe pozwalające na ustalenie przebiegu granic. Niewątpliwie dokument opisany przez geodetę jako "szkic-projekt zagospodarowania działki [...] z 1975 roku" (pkt. 1 opinii geodety) dokument taki stanowi. Jak bowiem wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. (Dz.U.1975.8.47) wydanego na podstawie art. 25 ustawy z dnia 24 pażdziernika 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229), obowiązującego w dacie sporządzenie ww. dokumentu, przygotowując i realizując inwestycje budowlane należy wykonać opracowania geodezyjno-kartograficzne i czynności geodezyjne ustalone rozporządzeniem (§ 1). Do ustalenia miejsca realizacji inwestycji budowlanych wykorzystuje się aktualne mapy sytuacyjne lub sytuacyjno-wysokościowe, sporządzone przede wszystkim jako kopia (wyrys) mapy zasadniczej lub mapy ewidencji gruntów; do celów tych mogą też być użyte dwukrotne powiększenia lub pomniejszenia tych map (§ 4). Mapy potrzebne do celów, o których mowa w § 4, należy uzyskiwać przez: 1) wykorzystanie zaktualizowanych materiałów kartograficznych, odpowiednio uzupełnionych wymaganymi elementami, w szczególności mapy zasadniczej oraz mapy ewidencji gruntów lub dwukrotnego ich powiększenia lub pomniejszenia, 2) nowy pomiar, w razie braku materiałów nadających się do wykorzystania (§ 5). Niewątpliwie dokument opisany przez geodetę jako "szkic-projekt zagospodarowania działki [...] z 1975 roku" (pkt. 1 opinii geodety) stanowiący w kontrolowanym postępowaniu jedną z podstaw ustalania przebiegu granic jest dokumentem spełniającym warunki z § 5 ust. 1 lit.d) rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

Także zarzuty sformułowane w pkt. a), b) i d), oraz w uzasadnieniu skargi nie mogły skutkować jej uwzględnieniem. Zarzuty te dotyczą w istocie kwestii :

- po pierwsze odmiennej oceny operatu [...] dokonanej przez geodetę w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji i w decyzji orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości z dnia 2 lutego 2017 r. [...], co skutkowało wydaniem decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości skarżących z nieruchomością stanowiącą działkę ew. nr [...] (własność K. R.), co do fragmentu tej granicy, oraz umorzeniem postępowania i przekazaniem sprawy sądowi odnośnie fragmentu granicy opisanej w zaskarżonej decyzji,

- po drugie nie orzeczenia w zaskarżonej decyzji o granicy działki nr [...] na całej długości z działkami nr [...] i [...], co zdaniem skarżących stanowi brak rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, oraz orzeczenie o dwóch różnych przedmiotach, tj. o granicy działki nr [...] z działką nr [...] i o granicy działki nr [...] z działką nr [...],

- po trzecie orzeczenie przez organ o częściach granic co stanowi naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy (zarzut stawiany w uzasadnieniu skargi),

- po czwarte rozstrzygnięcie sprawy o rozgraniczenie dwoma decyzjami co do granicy działki nr [...] z działką nr [...] (zarzut stawiany w uzasadnieniu skargi).

Odnosząc się do powyższych zarzutów stwierdzić należy, co następuje : zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. Powyższa regulacja oznacza, że jeżeli z wnioskiem o rozgraniczenie wystąpił właściciel nieruchomości a nieruchomość ta otoczona jest więcej niż jedną nieruchomością, to w przypadku gdy wniosek dotyczy wszystkich granic przedmiotowej nieruchomości, właściwy organ winien wszcząć jedno postępowanie administracyjne w tej sprawie. Wynika z niego jednak nie więcej niż to, że sprawa wszczęta wnioskiem o rozgraniczenie może zostać wszczęta i toczyć się tylko w przedmiocie ustalenia przebiegu granic lub granicy a nie fragmentu granicy. Skarżący wnieśli o dokonanie rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej ich własność - działka nr [...], względem nieruchomości stanowiących działki ew. nr nr [...], [...] i [...] "od drogi do granicy z wsią O" (k. 1, t. 1 akt adm.). Z treści postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego z dnia 5 sierpnia 2014 r. (k. 41, t. 1 akt adm.) wynika, że przedmiotem tego postępowania było ustalenie przebiegu granic nieruchomości skarżących z przyległymi do niej nieruchomościami, przy czym co do granicy z działką nr [...] postępowanie objęło całą tę granicę, nie zaś jak wskazali skarżący we wniosku "od drogi do granicy z wsią O", co jest zgodne z dyspozycją art. 29 ust. 2 ustawy. Wszczęcie jednego postępowania administracyjnego w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości nie oznacza jednak, że musi się ono zakończyć jednego rodzaju rozstrzygnięciem, spośród rozstrzygnięć, o których mowa w przepisach art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy, względnie umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 31 ust. 4 ustawy. Przebieg bowiem niektórych odcinków granic może zostać określony decyzją kończącą postępowanie administracyjne w sposób przewidziany w art. 33 ust. 1 ustawy, co do innych odcinków granic może zostać wydana decyzja na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy – jak w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sprawie, a w przypadku sporu granicznego postępowanie może zakończyć się aktem ugody zawartym przed uprawnionym geodetą – art. 31 ust. 4 ustawy. Należy z całą mocą podkreślić przy tym, że rozpatrując wniosek o rozgraniczenie, organ administracji może ją przekazać do rozpatrzenia sądowi tylko w zakresie niemożliwym do ustalenia i spornym, a co do części granicy nie budzącej wątpliwości wydać decyzję o rozgraniczeniu, bądź o umorzeniu postępowania - gdy strony zawarły ugodę (por. D. Felcenloben, "Rozgraniczenie nieruchomości", wyd. Gall, wyd. I 2008 r., str. 56, M. Dużyńska i in. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Komentarz LEX). Z żadnego przepisu ustawy nie wynika, aby cała granica nieruchomości z rozgraniczaną nieruchomością sąsiednią musiała być przedmiotem tylko jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 33 ust. 1, 34 ust. 2, czy też 31 ust. 4 ustawy. Na poparcie powyższego przytoczyć także można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie z dnia 29 września 1999 r., II SA 1580/99, którego teza nr 1 brzmi następująco:

"Żądanie przekazania sprawy sądowi obejmuje "sprawę rozgraniczenia nieruchomości", która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, a treścią tego rozstrzygnięcia jest ustalenie przebiegu granic między nieruchomościami. Strona może być jednak niezadowolona z ustalenia przebiegu pewnego odcinka granicy między nieruchomościami i w tym zakresie żądać przekazania sprawy na drogę postępowania sądowego. Należy w związku z tym wykluczyć dopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości w części nie objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi z tego względu, że decyzja o rozgraniczeniu traci moc wiążącą w części objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi, natomiast w części nie objętej staje się ostateczna" (publ. w bazie orzeczeń lex, jw.).

Co prawda sprawa zakończona ww. wyrokiem dotyczyła rozpoznania skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu wydanej na podstawie art. 33 ustawy, jednakże jak wynika z treści przytoczonej tezy Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w kwestii mającej znaczenie dla oceny zasadności zarzutów stawianych przez skarżących. Sąd ten dopuścił bowiem możliwość żądania skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego tylko co do przebiegu pewnego odcinka granicy w razie, gdy strona jest niezadowolona z ustalenia jego przebiegu. Skoro tak, to nie można wykluczyć takiego rodzaju rozstrzygnięcia, którym orzeka się o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy sądowi co do pewnego odcinka granicy a co do innego jej odcinka rozstrzyga się o przebiegu granicy decyzją administracyjną na podstawie art. 33 ust. 1 lub umarza postępowanie na skutek zawarcia ugody przed geodetą. Nie zachodzi więc sytuacja naruszenia art. 104 kpa, w której – jak twierdzą skarżący- organ nie rozstrzygnął sprawy co do istoty. Kwestia ta powiązana jest w sposób oczywisty z wydaniem przez organ w tej samej dacie dwóch decyzji kończących postępowanie wszczęte wnioskiem skarżących. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] 2017 r. [...] organ orzekł (równocześnie) na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o rozgraniczeniu nieruchomości skarżących z nieruchomościami sąsiednimi – dz. ew. nr [...] i [...] w zakresie opisanym w tamt. rozstrzygnięciu. Decyzja ta oczywiście nie podlega kontroli sądu administracyjnego, co wynika z art. 33 ust. 3 ustawy. Wynika z niej jednak, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy "pozostałego odcinka" granicy działki nieruchomości skarżących z nieruchomością stanowiącą działkę nr [...] własności K. R. Jest oczywiste, że zgodnie z art. 104 kpa organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji. W przypadku zakończenia postępowania zapoczątkowanego przez skarżących przez wydanie jednej decyzji, zawierałaby ona w istocie dwa elementy rozstrzygnięcia - orzeczenie o rozgraniczeniu, oraz orzeczenie o umorzeniu postępowania – każde z nich dotyczące różnych fragmentów granicy działki nr [...] z działką nr [...]. Skutkiem tego skarżący mieliby możliwość zakwestionowania rozstrzygnięcia w części dotyczącej umorzenia i przekazania sprawy sądowi poprzez wniesienie odwołania a następnie skargi do sądu administracyjnego, a co do części orzekającej o rozgraniczeniu - żądania przekazania sprawy sądowi w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Zakończenie postępowania rozgraniczeniowego w taki sposób, jak uczynił to organ I instancji, stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 104 kpa, jednak Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z motywów zaskarżonej decyzji i przebiegu postępowania poprzedzającego jej wydanie nie wynika bowiem, aby umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym przebiegu granicy nieruchomości skarżących z nieruchomościami stanowiącymi działkę nr [...] i w części co do działki [...] było nieuzasadnione (przy czym dodać należy, że umorzenie dotyczące granicy z działką nr [...] dotyczy granicy na całym jej przebiegu, co wynika bezsprzecznie z analizy sporządzonej przez geodetę dokumentacji - szkic podstawowy, k. 20, t. 3 akt adm.). Dodatkowo wskazać można, że poglądy niektórych komentatorów nie wykluczają wydania dwóch aktów administracyjnych kończących jedno postępowanie administracyjne w przedmiocie rozgraniczenia w takim stanie prawnym, z jakim mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie (por. D. Felcenloben, op.cit., str. 56)

Wydanie dwóch decyzji kończących postępowanie wszczęte wnioskiem skarżących nie pozbawiło również skarżących ani możliwości skorzystania z drogi odwoławczej od decyzji umarzającej postępowanie a następnie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ani nie pozbawiło skarżących możliwości skorzystania z trybu przewidzianego w art. 33 ust. 4 ustawy w przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 33 ust. 1. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący, niezadowoleni z ustalenia przebiegu granicy, po doręczeniu im decyzji nr [...] zażądali przekazania sprawy sądowi (k. 86, t. 3 akt adm.).

Kolejną kwestią, do której należało się odnieść jest sposób sformułowania zaskarżonego rozstrzygnięcia w świetle brzmienia przepisu art. 34 ust. 2 ustawy. Zgodnie z literalnym jego brzmieniem "organ, o którym mowa w ust. 1, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę sądowi". Przepis ten został powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, jednakże rozstrzygnięcie sformułowane przez organ pierwszej instancji nie zawiera orzeczenia o przekazaniu sprawy sądowi. W końcowej jednak części uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy zawarte zostało następujące zdanie: "......i sprawa zostaje przekazana z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy". W takiej też formie zostało ono utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Zauważyć należy, że co do zasady konkretyzacja prawa dokonuje się wyłącznie w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. W sytuacji jednak z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie należało uznać, że skoro organ powołał prawidłową podstawę prawną zaskarżonej decyzji, a jednocześnie jedyną i obligatoryjną konsekwencją umorzenia postępowania rozgraniczeniowego z przyczyn podanych w art. 34 ust. 1 ustawy, wynikająca wprost z ust. 2 przepisu jest umorzenie administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi, to zamieszczenie części rozstrzygnięcia o przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi w uzasadnieniu decyzji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy nie zmieniło charakteru prawnego i istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r. I OSK 966/05 publ. w bazie orzeczeń j.w.).

Ubocznie również należy zauważyć, że przepis art. 33 ust. 2 ustawy obligujący organ prowadzący postępowanie do oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic oraz zgodności sporządzonych dokumentów dotyczy tylko sytuacji, w której organ prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy. W przypadku natomiast wydania decyzji o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi tryb ten nie ma zastosowania. W kontrolowanym postępowaniu dokumentacja sporządzona przez geodetę została poddana (w całości) powyższemu trybowi z uwagi na wydanie decyzji o rozgraniczeniu co do pozostałych granic lub fragmentów granic działki nr [...], co nie miało jednakże wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Reasumując, w ocenie Sądu, zarzuty poniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został zebrany w sposób prawidłowy i daje on podstawę do przyjętych przez organ ustaleń, iż nie można w sposób jednoznaczny ustalić granicy prawnej na podstawie znaków i śladów granicznych oraz istniejącej dokumentacji a strony postępowania rozgraniczeniowego nie zawarły ugody. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny następuje wyłącznie w przypadkach określonych przepisem art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Skoro więc zarzuty skargi okazały się niezasadne a Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stosownie do art. 134 p.p.s.a. nie stwierdził innych naruszeń prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.