Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 55/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 29 ust. 1 i  ust. 1a
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: par. 1, par. 5, par. 6, par. 18 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8  art. 6 ust. 2 lit. c, art. 11, art. 12, art. 13, art. 14, art. 15, art. 16, art. 22
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod del. sędzia SO Dorota Radaszkiewicz (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2014 oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", którą przyznano T. K. płatność rolnośrodowiskową na 2014r. w pomniejszonej wysokości.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w złożonym w dniu "[...]" wniosku oraz przy uwzględnieniu korekty tego wniosku z dnia "[...]" rolnik ubiegał się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2014r. w ramach pakietu 4 :

- Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 w wariancie :

- 4.1. Ochrona siedlisk lęgowych ptaków do działek rolnych : B,J,Ł,P,R,S,T,W,Ż o łącznej powierzchni 162,75 ha;

W pakiecie 5 ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 :

w wariancie 5.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków do działek rolnych : H,I o łącznej powierzchni 43,89 ha;

- w pakiecie 8 ochrona gleb i wód :

- wariant 8.2.1. Międzyplon ozimy do działek rolnych : A,C,D,F,G,M o łącznej powierzchni 47,18 ha.

Działki te zostały zadeklarowane na działkach ewidencyjnych położonych w "[...]" o nr : "[...]"; obręb "[...]" o nr : "[...]" oraz w "[...]" obręb "[...]" o nr : "[...]".

W celu zweryfikowania poprawności wniosku T. K. organ I Instancji przeprowadził kontrolę administracyjną wniosku oraz załączonych do niego załączników graficznych i ustalił stronie powierzchnie kwalifikowane do przyznania płatności w ramach poszczególnych wariantów.

Odnośnie wariantu 4.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków powierzchnia kwalifikująca się do płatności została ustalona na poziomie 145,11 ha względem 162,75 ha powierzchni deklarowanej, po uwzględnieniu kompensacji powierzchni oraz w oparciu o aktualne zobowiązanie do powierzchni 145,52 ha i przyznano płatność w wysokości 174 132,00 zł,;

Odnośnie wariantu 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarach Natura 2000 powierzchnia kwalifikująca się do płatności została ustalona na poziomie 43,81 ha względem 43,89 ha powierzchni deklarowanej i przyznano płatność w wysokości 60 019,70 zł.;

Odnośnie wariantu 8.2.1 – Międzyplon ozimy powierzchnia kwalifikująca się do płatności została ustalona na poziomie 47,02 ha względem 47,18 ha powierzchni deklarowanej i przyznano płatność w wysokości 19 748,40 zł. Łącznie przyznano płatność w wysokości 253 900,10 złotych.

Powyższe ustalenia Kierownik Biura Powiatowego Agencji poczynił mając na uwadze przepisy : ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 ze zm.), art. 16 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28 stycznia 2011 r., str. 8 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem Nr 65/11", § 2,§ 5, §6,§10, ,§11, §12, §18 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r., poz. 361 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym".

Na podstawie wskazanych wyżej przepisów organ I instancji podniósł, że rolnik spełnia przesłanki do przyznania płatności rolnośrodowiskowych.

Ustalił przy tym, że do tej płatności w wariancie 4.1 :

- nie zakwalifikowano powierzchni 0,01 ha na działce rolnej J,

- nie zakwalifikowano powierzchni 14,96 ha na działce rolnej P,

- nie zakwalifikowano powierzchni 2,43 ha na działce rolnej R,

- nie zakwalifikowano powierzchni 0,24 ha na działce rolnej T, a powyższe wynika ze zmniejszenia powierzchni realizacji zobowiązania w wariancie 4.1, które stwierdzono w 2012r. W 2012r. w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi na działkach rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr "[...]" obręb "[...]" do płatności w wariancie 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków poza obszarami Natura 2000 zakwalifikowano grunty o łącznej powierzchni 101,21 ha. Natomiast na działce ewidencyjnej nr "[...]" obręb "[...]" zakwalifikowano grunty o powierzchni 6,11 ha.

Organ I instancji przytaczając treść § 5 i § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego stwierdził, że biorąc pod uwagę ustalenia dokonane przez organ w sprawie płatności rolnośrodowiskowej za 2012r. stwierdzono, że powierzchnią zobowiązania rolnośrodowiskowego w pakiecie 4.1 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków podlegającą rozpatrzeniu w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie płatności rolnośrodowiskowej na 2014r. jest powierzchnia 145,52 ha, tj. powierzchnia wynikająca z uwzględnienia zmniejszenia zobowiązania stwierdzonego na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]" wchodzących w skład działek rolnych P,T,R i J. Zważywszy na powyższe do płatności w pakiecie 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków w 2014r. zakwalifikowano następujące powierzchnie działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]": J – 6,11 ha, P- 66,67 ha, R- 5,78 ha, T- 28,76 ha.

Jednocześnie organ ten wskazał, że we wniosku złożonym w 2014r. strona w stosunku do działki rolnej Ż zgłosiła do płatności powierzchnię 20,80 ha (dotychczas na działce zgłaszano grunty o powierzchni 21,21 ha). W 2013r. zaś w wyniku weryfikacji raportu z czynności kontrolnych Nr "[...]" stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności w wariancie 4.1 wynosi 20,61 ha. Wobec tego, że na działce W w wyniku czynności kontrolnych stwierdzono większą powierzchnię, niż ta, która wynika z deklaracji rolnika i nadwyżka powierzchni wynosiła 1,66 ha oraz wobec tego, że maksymalny obszar kwalifikowalny wyznaczony dla działki ewidencyjnej nr "[...]" pozwalał na kompensatę powierzchni działki rolnej Ż do powierzchni wynikającej z deklaracji rolnika – wobec tego powierzchnia działki rolnej oznaczonej identyfikatorem W wynosząca 0,60 ha posłużyła do skompensowania brakującej powierzchni działki Ż i płatność do tej działki została przyznana do powierzchni 20,80 ha. Przy czym powierzchnia tej działki ustalona na podstawie danych z systemu identyfikacji działek wyniosła faktycznie 20,62 ha. Jednakże wzięto pod uwagę fakt, iż na działce ewidencyjnej nr "[...]", obręb "[...]" usytuowano działkę rolną W, w stosunku do której w roku ubiegłym stwierdzono większą o 1,66 ha powierzchnię działki rolnej, a zatem biorąc pod uwagę, że zawsze granicą kompensacji jest powierzchnia deklarowana przez rolnika i wobec zgłoszenia w 2014r. na działce rolnej Ż powierzchni 20,80 ha, powierzchnia 0,18 ha stwierdzona na działce W posłużyła do skompensowania powierzchni działki rolnej Ż.

Ponadto organ I instancji wskazał, iż ustalając spełnienie przyznania płatności w wariancie 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków poza obszarami Natura 2000, wziął pod uwagę treść wyjaśnienia złożonego przez stronę w dniu "[...]", dotyczącego omyłkowego wyrysowania powierzchni niezgłoszonych do, które zostały przez organ uwzględnione i organ odstąpił od nałożenia sankcji przewidzianych Załącznikiem Nr 7 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Natomiast nie mogły zostać uwzględnione wyjaśnienia dotyczące zmniejszenia zobowiązania na działce rolnej Ż w wariancie 4.1. Organ ten podniósł bowiem, iż brak zgody strony na zmniejszenie powierzchni zobowiązania w wariancie 4.1 jak również dołożenie należytej staranności w zakresie ustalenia powierzchni działek rolnych zgłaszanych do płatności, wobec brzmienia przepisu art. 16 ust. 3 rozporządzenia Nr 65/2011 przy uwzględnieniu powierzchni zadeklarowanej przez stronę nie są okolicznościami które usprawiedliwiają błędną jak się okazało deklarację wnioskodawcy. Przepis ten bowiem brzmi : "...Jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczenia pomocy stosuje się obszar zadeklarowany...". A zatem dla tego wariantu - 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków poza obszarami Natura 2000 zakwalifikowano ( po kompensacji powierzchnią stwierdzoną na działce rolnej W) powierzchnię działki rolnej Ż wynoszącą 20,80 ha. Dlatego też do płatności w tym wariancie zakwalifikowano grunty o łącznej powierzchni 145,11 ha.

Dalej organ podał, że do płatności w pakiecie 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000, wariant 5.1 –Ochrona siedlisk lęgowych ptaków zakwalifikowano grunty położone na działkach ewidencyjnych wchodzących w skład działek rolnych oznaczonych: H, I o łącznej powierzchni 43,81 ha ( działka H - 1,37 ha, działka I - 42,44ha). Do płatności rolnośrodowiskowej w tym wariancie nie zakwalifikowano powierzchni 0.08 ha na działce rolnej I, co wynika z ustalenia powierzchni realizacji zobowiązania w wariancie 5.1 w 2013r. w stosunku do działki I na poziomie 42,44 ha. Powierzchnia stwierdzona tej działki odpowiada sumie maksymalnych obszarów kwalifikowalnych wyznaczonych dla działek ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]" położonych w obrębie "[...]" – tj. powierzchni wynoszącej 42,44 h, a w ten sposób ustalona powierzchnia zgodna jest z § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Organ podał, że rolnik do płatności w ramach wariantu międzyplon ozimy zadeklarował działki: A,C,D,F,G,M. Ustalenie ogólnej mniejszej powierzchni uprawnionej do płatności w ramach tego wariantu o 0,16 ha wynika ze zmniejszenia maksymalnej PEG na działce ewidencyjnej "[...]", na której rolnik zadeklarował działkę rolną C o pow. 10,4 ha. Podczas kontroli na miejscu zmierzona powierzchnia tej działki wyniosła 10,22 ha. Na działce tej stwierdzono wzdłuż wschodniej i zachodniej granicy zwiększenie zasięgu lasu, terenów zakrzaczonych. W wyniku weryfikacji tej działki w systemie identyfikacji działek rolnych ustalono powierzchnię maksymalną-10,24 ha. Łącznie do płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 8.2.1 Międzyplon ozimy zakwalifikowano działki rolne o powierzchni 47,02 ha.

Utrzymując w mocy powyższą decyzję, w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, że w jego ocenie brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji.

Organ przedstawił w ujęciu tabelarycznym powierzchnie działek deklarowane przez rolnika, powierzchnie stwierdzone podczas kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej wniosku dla poszczególnych pakietów i wariantów.

Podał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych;

4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Organ powołał następnie art. 4 ust.1 rozporządzenia Nr 65/11, z którego wynika obowiązek ustanowienia przez każde państwo systemu kontroli zapewniającego skuteczne sprawdzenie zgodności z warunkami przyznawania pomocy. Wskazał na rodzaje kontroli a także funkcjonowanie Systemu Identyfikacji Działek Rolnych –LPIS.

Podał, że do ustalenia powierzchni uwzględniono dane: z wniosku o przyznanie płatności na 2013r., z raportu z kontroli na miejscu z kampanii 2012- czyli z raportu nr "[...]", wykonanej w dniach od "[...]" do "[...]" roku, z raportów z kontroli na miejscu w kampanii 2013 – czyli raportu nr "[...]" i raportu nr "[...]", wykonanej w dniach od "[...]" do "[...]".

W ocenie organu odwoławczego, kontrole na miejscu przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności z art. 15 ust. 1, 3 i 5 rozporządzenia Nr 65/2011. Odbyły się one na podstawie indywidualnych upoważnień wystawionych dla kontrolerów zgodnie z art. 31 ust. 3, 5 i 8 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...).

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należało mieć przede wszystkim na uwadze ustalenie powierzchni stwierdzonej, użytkowanej przez rolnika w 2014 roku, ale z uwzględnieniem podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego oraz powierzchni maksymalnych obszarów kwalifikowanych wyznaczonych dla poszczególnych działek referencyjnych, na których położone są działki rolne.

W związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu dotyczącymi podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie za 2014r. pomimo istnienia sporu co do wielkości "obszaru zatwierdzonego" oraz ustalenia go w rezultacie nierozpoznania całości materiału dowodowego oraz wadliwości decyzji organu I instancji w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego – organ odwoławczy wskazał, że nie podziela tych zarzutów.

Wbrew twierdzeniom strony organ I instancji zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, umożliwił skarżącemu składanie środków dowodowych, dokonując prawidłowej jego oceny na podstawie ustalonego stanu faktycznego i powołał stosowne przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Organ ten podkreślił, że przy rozpoznawaniu wniosków o płatności ze środków Unii Europejskiej nie wszystkie zasady i reguły kodeksu postępowania administracyjnego są stosowane. W niniejszej sprawie ma bowiem zastosowanie ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013r., poz. 173). W myśl jej art. 20 ust. 2 pkt 1, zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W ramach kontroli administracyjnej mającej na celu wyjaśnienie błędów dotyczących niezgodności pomiędzy powierzchniami deklarowanymi przez rolnika a danymi zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), bezwzględnie w momencie przeprowadzania kontroli administracyjnej wykorzystuje się dane graficzne dostępne w systemie informatycznym ZSZiK, w tym ortofotomapę oraz materiały graficzne.

Materiał dowodowy w sprawie płatności na 2014r. to wniosek złożony w dniu "[...]" wraz z załącznikami graficznymi, korekta tego wniosku z dnia "[...]" w których na działkach rolnych zostały zdeklarowane użytki do płatności rolnośrodowiskowej w ramach realizacji poszczególnych wariantów oraz dokumentacja z przeprowadzonej kontroli administracyjnej, według której rzeczywisty obszar kwalifikujący się do określonych płatności jest mniejszy od powierzchni deklarowanej (co zostało zobrazowane w tabeli) z uwzględnieniem zobowiązania rolnośrodowiskowego. W ocenie organu odwoławczego postępowanie wyjaśniające i dowodowe zostało przez organ I instancji przeprowadzone prawidłowo. Organ ten przeanalizował całą zgromadzoną dokumentację i prawidłowo na podstawie przeprowadzonej kontroli na miejscu ustalił stan faktyczny. Dopiero po dokładnym ustaleniu powyższego, wydał decyzję, która w ocenie organu II instancji odpowiada wymogom art. 107 k.p.a. w zakresie wymaganych prawem elementów.

Organ odwoławczy podkreślił również, że zarzuty skarżącego dotyczące przeprowadzonych kontroli na miejscu nie zasługują na uwzględnienie i nie będą rozpatrywane w tej sprawie, bowiem kontrole w gospodarstwie rolnym strony dotyczą sprawy płatności rolnośrodowiskowych za lata 2012 i 2013, które zostały rozstrzygnięte przez organ odrębnymi decyzjami administracyjnymi.

Organ II instancji podał również, że w celu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, w dniu "[...]" poinformował wnioskodawcę o prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz do wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów i materiałów a także zgłoszonych żądań w sprawie. Do dnia wydania decyzji strona nie skorzystała jednak z tej możliwości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. K., działając przez zawodowego pełnomocnika – wniósł o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. : art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz art. 11, art. 107 § 3, 136 i art.138 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że zasadnicza kwestią sporną w sprawie pozostaje wielkość powierzchni kwalifikującej się do płatności rolnośrodowiskowej za rok 2012. Organy przyjęły bowiem do płatności w roku 2014, w wariancie 4.1 powierzchnię 145,52 tj. taką jak w 2012r. Zdaniem skarżącego niezasadne jest przyjmowanie dla kolejnych lat wielkości zobowiązania przyjętego w 2012r, gdyż decyzja dotycząca tego roku nie ma waloru ostateczności. Niewykluczone jest, że po zakończeniu postępowania sądowego powierzchnia zostanie ustalona na innym poziomie. W sprawie dotyczącej roku 2012 strona wyraźnie wskazuje na błędy popełnione przez organy w ocenie materiału dowodowego sprawy. Ustalenia z roku 2012 mają istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie z roku 2014.

Skarżący podniósł, że nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, w złożonym odwołaniu podtrzymał dotychczasowe zarzuty i wnioski dowodowe, w szczególności o przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu i przesłuchanie geodety P. B w charakterze świadka na okoliczności sporne między stroną a organem. Wniosek ten pozostaje aktualny w świetle ustaleń organu odwoławczego. Pomiary geodety są w większości przypadków zbieżne zarówno z pomiarami z grudniowo-styczniowej 2013/2014 kontroli na miejscu i maksymalnymi obszarami zagospodarowania wyznaczonymi na podstawie zdjęć lotniczych z maja/lipca 2013r. Odbiegają od nich jedynie pomiary z kontroli majowo - czerwcowej 2013r. Przesłuchanie świadka pozwoliłoby wyjaśnić niespójność dotyczącą działki rolnej P. W sprawie dotyczącej roku 2012 skarżący wnosił o powołanie biegłego, który oceniłby czy roślinność występująca m.in. na działce ewid. "[...]" ( działki rolne P,R,T) mogła wzrosnąć w okresie wegetacyjnym na tyle, na ile stwierdzono jej występowanie podczas kontroli na miejscu. Organy uznały, że procesy wzrastania roślinności nie wymagają wiadomości specjalnych, z czym skarżący się nie zgadza.

Skarżący podał, że organ nie wskazał swojego toku rozumowania, dlaczego nie dał wiary dowodom z ortofotomap załączonych do odwołania z "[...]" mimo faktu, że dokonanie pomiarów i zdjęć lotniczych zbiegło się w terminie (maj 2013r.) a istnieją rozbieżności miedzy PEG-ami i pomiarami z kontroli. Powyższe narusza art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie wyjaśniły toku rozumowania w zakresie kwalifikacji powierzchni m.in. działek rolnych P,R,T do płatności za rok 2014.

Skarżący podniósł dalej, że organy w sprawie dotyczącej roku 2014 bazowały na materiale dowodowym zebranym dla roku 2012 i 2013 tj. na raportach z kontroli nr (...)"[...]" i nr (...)"[...]". Ocena tych samych dowodów jest diametralnie różna. W tabelach skarżący przedstawił powierzchnie poszczególnych działek zakwalifikowane do płatności za rok 2012, 2013 i za rok 2014, zaznaczając różnice. W odniesieniu do 2012r. w zakresie działek A,C,D,F,P, organ nie przyjął maksymalnego kwalifikowanego obszaru PEG. Nieprzyjęcie pow. PEG np. w odniesieniu do działki P spowodowało uznanie niekorzystnych dla strony powierzchni do płatności , a następnie przyjęcie tych powierzchni jako wielkości zobowiązania, którego w 2014r. skarżący nie mógł przekroczyć w zakresie kwalifikowalności do płatności. W wielu przypadkach ( dot. działek rolnych A, C, D, F, I, P) powierzchnie deklarowane przez skarżącego są tożsame z powierzchniami z ortofotomapy z maja/ lipca 2013 r., pomiarami geodety P. B. oraz pomiarami inspektorów BKM w okresie grudzień 2013 r. – styczeń 2014 r. Organ zupełnie pominął ten fakt rozpatrując sprawę za rok 2012 i uznając tym samym, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe w wariancie 4.1. zmniejszyło się do pow. 145,52 ha.

Na uwagę zasługuje również ocena materiału dowodowego w odniesieniu do działki rolnej R. bezsporne jest, że w 2012 i w 2013r. organ przyznał płatność do powierzchni deklarowanej działki R. W 2014r. skarżący zadeklarował powierzchnię 8,21 ha a otrzymał płatność do powierzchni 5,78 ha. Organ nie wyjaśnił swego toku rozumowania w zakresie przyjęcia tej powierzchni. Trudno zatem polemizować z takim rozstrzygnięciem.

Dalej skarżący wskazał, że organ I instancji stwierdził odnośnie działki P, że pomiary wykonane przez P. B., jak też przez inspektorów na przełomie grudnia 2013r. i stycznia 2014r. przekraczają granicę uprawy utrwaloną na zdjęciu lotniczym z dnia "[...]". Zauważył, że PEG dla działki ewidencyjnej nr "[...]"ustalony na podstawie ortofotomapy wynosi 112,73 ha. Strona zadeklarowała powierzchnię 118,95 ha ( działki P,R,T). W jego ocenie wnioskowanie organu jest niespójne, gdyż inspektorzy dla tych działek stwierdzili powierzchnie: P- 71,02 ha, R-8,21 ha, T- 29 ha, w sumie 108,23 ha, zatem nie mogły one przekroczyć granicy 112,73 ha. Tym tokiem rozumowania organ wywiódł, że na działce P strona przywróciła część gruntu do użytkowania rolniczego. Skarżący wielokrotnie wyjaśniał, że w celu utrzymania prawidłowej gospodarki wodnej jest obowiązany do okresowego czyszczenia rowów przebiegających przez użytki rolne. Prace te były wykonane jesienią 2013r. i zostały nieprawidłowo ocenione przez organ jako czynności przywracające grunt do użytkowania rolniczego. Skarżący wnosił o przesłuchanie świadka na okoliczność obszaru kwalifikowanego do celów przyznania płatności w 2012 roku, który potwierdziłby wykonywanie ww. czynności i wskazał, na których terenach były one wykonywane, ale organ pominął wniosek dowodowy strony.

Skarżący podkreślił, że przez powyższą argumentację próbuje dowieść, jak ważne jest ustalenie prawidłowego stanu faktycznego w sprawie za rok 2012. Te ustalenia determinują określenie wielkości zobowiązania, co niesie za sobą dalsze skutki w zakresie przyznanych płatności za kolejne lata.

Dokonując dowolnej oceny materiału dowodowego organy naruszyły również art. 21 ust.2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Obowiązkiem ARiMR jest szczegółowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Skarżący dodał, że protokół z kontroli na miejscu otrzymał w dniu "[...]" w rozpoczętym okresie urlopowym, wobec czego jedynym możliwym terminem na dokonanie własnych pomiarów był wrzesień 2013 r. Uznał za zbyt daleko idące twierdzenie organu o dokonaniu zabiegów agrotechnicznych po kontroli. Prawidłowość deklarowanej powierzchni we wniosku potwierdza bowiem ortofotomapa sporządzona na podstawie zdjęć z okresu wiosenno – letniego 2013 r. oraz pomiary P. B. z września 2013 r. i kontroli na miejscu z grudnia 2013 – stycznia 2014 r. Jedynymi odbiegającymi w znacznym stopniu pomiarami są pomiary dokonane metodą GPS podczas kontroli w okresie maj – czerwiec 2013 r. Sam organ przyznaje, że dokładność pomiaru powierzchni na ortofotomapie jest wyższa niż urządzeń GPS. Należy zatem uznać, że pomiary z kontroli maj-czerwiec 2013 obarczone są błędem.

W orzecznictwie przyjęto, że dowód z protokołu z kontroli na miejscu nie ma waloru dowodu wyłącznego odnośnie okoliczności utrwalonych w jego treści i pozbawiony jest szczególnej mocy dowodowej (wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Po 919/09; NSA z 23 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 390/10; NSA z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 236/11).

Skarżący podał, że z przedłożonej przez niego opinii uprawnionego geodety wynika, że dokonane pomiary są niemal identyczne jak wynikające z ortofotomap z maja - lipca 2013r. i raportu z kontroli z grudnia 2013 - stycznia 2014. Tymczasem organy przyjmują wyłącznie wyniki kontroli z maja - czerwca 2013r. jako niepodważalne, z czym nie można się zgodzić. Skarżący podjął działania aby wykazać, że wyniki inspekcji terenowej z maja/czerwca 2013r. nie są zgodne ze stanem faktycznym. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu, wnosząc zastrzeżenia do protokołów z kontroli na miejscu, przedstawiając dowód prywatny w postaci pomiarów sporządzonych przez prywatnego geodetę, wnosił o przeprowadzenie dowodów osobowych, które zostały jednakże pominięte przez organy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi ani powołaną podstawą prawną. Granicę sprawy wyznacza poddany kontroli sądowej akt oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia dokonanego przez organ, w ramach przyznanych mu kompetencji.

Sąd administracyjny badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy pod względem jej zgodności z przepisami procedury administracyjnej jak i normami prawa materialnego, doszedł do przekonania, że skarga nie mogła zostać uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Organ dokonał jednoznacznych ustaleń faktycznych, wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz w sposób logiczny umotywował swoje rozstrzygnięcie w uzasadnieniu decyzji. Do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa materialnego.

Zważyć należy tytułem wstępu, że rolnicy (beneficjenci) we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej podlegają takim samym zasadom weryfikacji, a żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana i akceptowana. Podkreślić więc należy, podzielając wskazany wyżej pogląd – co oczywiste, że producenci rolni (w tym i skarżący), którzy są przecież świadomi obowiązku przestrzegania tych zasad (poprzez chociażby podpisanie zobowiązania rolnośrodowiskowego oraz z uwagi na powszechność tych zasad z powodu stosunkowo już długiego okres członkostwa w Unii Europejskiej), korzystający jako beneficjenci z różnych form pomocy, zobowiązani są dołożyć należytej staranności - w wypadku uczestniczenia w danym programie pomocowym i odpowiednim wariancie tej pomocy - przy deklarowaniu we wniosku określonych działek rolnych oraz stanu upraw na tych działkach, by ewentualna weryfikacja tego wniosku nie stwarzała dla nich w momencie kontroli sytuacji, które są dla nich zaskakujące - jak wskazuje skarżący. Przewidziane formy pomocy nie są bowiem formą pomocy bezwarunkowej, co wynika z przytoczonych w zaskarżonej decyzji przepisów zarówno prawa unijnego jak i krajowego. A zatem producent rolny powinien wskazać we wniosku dotyczącym określonego, obowiązującego go programu pomocowego – tu w ramach płatności rolnośrodowiskowej, stan faktyczny rzeczywiście istniejący na użytkowanych przez niego rolniczo działkach i to zarówno w zakresie ich powierzchni, jak i rodzaju uprawy oraz stanu tej uprawy. W tej czynności – prawidłowego i zgodnego z rzeczywistością stanu powierzchni działek, na których producent rolny i beneficjent prowadzi zgłoszoną do udzielenia pomocy uprawę, w świetle art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich nikt nie może go zastąpić, ani też zwolnić z odpowiedzialności za jego treść na późniejszym etapie postępowania (np. kontrolnym), albowiem jest on tym wnioskiem związany. Nie jest tu bowiem przewidziana żadna doza dowolności, czy nieprecyzyjności, a organ I instancji rozpatrując go, również proceduje w granicach zakreślonych tymże wnioskiem. Sporządzenie, a następnie wniesienie wniosku o określonej treści wraz z jego załącznikami ( w tym i jego korektą), ma bowiem doniosłość prawną i co oczywiste, podlega następnie weryfikacji w zakresie danych w nim zawartych, co jest nie tylko prawem, ale i obowiązkiem organów w kontekście wstępnych uwag przedstawionych powyżej, o czym zdaje się zapominać skarżący. Wypełnienie wniosku i sposób jego wypełnienia, jest bowiem złożeniem oświadczenia doniosłego prawnie. Wniosek o przyznanie określonej płatności zawiera jednocześnie oświadczenie i zobowiązanie związane z tą płatnością, której dotyczy (por. również w tym zakresie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2014r., sygn. akt I SA/Gd 570/14 – wydany wprawdzie w stanie faktycznym dotyczącym płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, ale w swej wymowie przydatny również dla sprawy niniejszej). I - jak słusznie przyjęły organy, wniosek ten stanowi zarazem przedmiot postępowania administracyjnego.

Również w wyroku z dnia 2 lutego 2014r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 827/13 - w zakresie dotyczącym możliwości weryfikacji przez organ w drodze kontroli deklaracji zawartych we wniosku rolnika o przyznanie płatności, sąd ten wskazał słusznie, iż organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która to najpełniej jest w stanie oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku.

W związku z zarzutami skargi, w pierwszym rzędzie należy wskazać, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym skargą na oznaczoną decyzję, sąd nie bada prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w innej decyzji, także w sytuacji, gdy na podstawie przepisów prawa materialnego te ustalenia determinują treść decyzji, będącej przedmiotem kontroli sądu.

Niewątpliwie, co akcentuje pełnomocnik skarżącego, w rozpoznawanej sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowych za rok 2014, ustalenia poczynione w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją tego organu w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej za 2012 i 2013 rok przesądziły, ( w pewnym zakresie), o wielkości płatności również za 2014r. Błędne jest jednak stanowisko, że decyzja dotycząca roku 2012, czy 2013 nie ma charakteru ostateczności, z uwagi na jej zaskarżenie do sądu. Decyzje te są bowiem decyzjami ostatecznymi w postępowaniu administracyjnym i przysługuje im domniemanie zgodności z prawem. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016r. sygn. akt I SA/Ol 752/15 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia "[...]", nr "[...]" o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za rok 2012. Zatem w momencie orzekania w sprawie dotyczącej płatności na rok 2013 oraz w sprawie niniejszej w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja administracyjna, z której wynikają fakty, co do których nie istnieje potrzeba ani możliwość ich udowadniania, czy weryfikowania, na użytek oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, dotyczącej płatności rolnośrodowiskowej za 2014r. ( a także decyzji dotyczącej płatności na rok 2013 – rozstrzygniętej również wyrokiem z dnia 20.04.2016r. sygn. akt I SA/OI 22/16).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja dotycząca płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2014 nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W sprawie miały zastosowanie powołane przez organy obu instancji przepisy prawa unijnego i krajowego. Przede wszystkim są to przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. - rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Powyższe rozporządzenie, wydane na podstawie art. 29 ust.1 i ust.1a ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) w § 1 określa zakres unormowania, odwołując się do wskazanych przepisów aktów prawa unijnego, które muszą być uwzględnione przy regulowaniu przez prawodawcę krajowego poszczególnych kwestii związanych z płatnościami.

Ogólne zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowych, zakres zmniejszeń i wykluczeń z tych płatności, określone zostały przepisami powołanego wyżej rozporządzenia Komisji Nr 65/2011

Zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia, dla celów wsparcia przyznawanego zgodnie z art.36 rozporządzenia (WE) nr 1689 /2005 "zatwierdzony obszar" oznacza obszar działek, których dotyczy wniosek o pomoc, określony zgodnie z art. 11 i art. 15 ust. 3, 4 i 5. Z kolei art. 11 stanowi o obowiązku poddania wniosków kontroli administracyjnej, względem danych z zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK). Przepisy art.12,13,14 i 15 dotyczą kontroli na miejscu. Zgodnie z tymi przepisami kontrole wniosków o płatności, co do obszarów zgłoszonych do płatności, odbywają się według zasad określonych rozporządzeniem Komisji nr 1122/2009. Według art.15 ust.5 rozporządzenia nr 65/2011 określenie obszarów i teledetekcję przeprowadza się zgodnie z art. 34 ust.1-5 oraz art.35 powołanego rozporządzenia.

Skutki materialne "przedeklarowania" powierzchni działek kwalifikujących się do płatności określa art.16 rozporządzenia nr 65/2011. Natomiast podstawę prawną zmniejszeń i wykluczeń w przypadku niespełnienie innych kryteriów kwalifikowalności do pomocy objętej wnioskiem, stanowi art.18 ust.1 lit. b tego rozporządzenia i przepisy krajowych aktów prawnych, dotyczących poszczególnych rodzajów pomocy. Kolejność zmniejszeń została określona w art. 22 rozporządzenia.

Z przepisów rozporządzenia Komisji nr 65/2011 wynika zatem, że w zakresie oceny prawidłowości zadeklarowanej przez producenta rolnego powierzchni działek kwalifikujących się do pomocy, m.in. płatności rolnośrodowiskowej, organy ARiMR powinny wykorzystywać dane LPIS, a także pomiary dokonywane na miejscu.

Decyzje w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych wydawane są w oparciu o dane zamieszczone we wniosku oraz ustalenia poczynione w trakcie kontroli tych wniosków, zarówno administracyjne jak i kontrole na miejscu. Art.16 ust.3 rozporządzenia nr 65/2011 stanowi, że " jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany. Jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw".

Trzeba w tym miejscu zauważyć, że istnieje różnica między pojęciami: "obszar zmierzony", czy "obszar stwierdzony" a "obszar zatwierdzony". Obszar zatwierdzony, to obszar spełniający wszystkie wymogi kwalifikowalności do płatności, w tym wymóg mieszczenia się w granicach działki ewidencyjnej. To rozróżnienie jest istotne, gdyż przy zastosowaniu wynikających z przepisów zasad dokonywania pomiaru działek rolnych, w raportach kontroli na miejscu kontrolujący, po zastosowaniu wskaźnika tolerancji dla danej działki, nie stwierdzają rozbieżności między powierzchną deklarowaną a stwierdzoną , mimo, że pomiar wykazuje powierzchnię mniejszą niż zadeklarowana. Zasada jest bowiem taka, że jeżeli różnica między powierzchnią deklarowaną a zmierzoną nie jest większa, niż wskaźnik tolerancji, to przyjmuje się dane z wniosku. Natomiast powierzchnię zmierzoną przyjmuje się "za zatwierdzoną do płatności", gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią zmierzoną przekracza wskaźnik tolerancji.

Powyższe oczywiście jest modyfikowane w sytuacji, gdy powierzchnia działki rolnej zmierzona podczas kontroli na miejscu jest mniejsza od deklarowanej a różnica nie przekracza wskaźnika tolerancji, ale powierzchnia deklarowana (lub łączna powierzchnia kilku działek rolnych) na działce ewidencyjnej, przy zastosowaniu wskaźników tolerancji przekraczałaby maksymalny kwalifikowany obszar dla danej działki ewidencyjnej, ustalony w systemie LPIS. Wówczas " zatwierdza się" obszar zmierzony w wielkości nie przekraczającej PEG.

Powyższy sposób "zatwierdzania" powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności rolnośrodowiskowej wynika wprost z treści § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zgodnie z którym, przy ustaleniu płatności rolnośrodowiskowej przysługujących do działek rolnych, uwzględnia się powierzchnię tych działek, jednak nie większą, niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Powyższy przepis rozporządzenia rolnośrodowiskowego, obowiązującego od 28 lutego 2013r. ma takie samo brzmienie jak § 13 ust.2a poprzednio obowiązującego rozporządzenia rolnośrodowiskowego tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. ( Dz.U nr 33,poz. 262 ze zm.).

Z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji, oraz decyzji organu I instancji wynika, że o wysokości płatności rolnośrodowiskowej przyznanej skarżącemu za 2014r. przesądziła właśnie treść powołanego § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2013r. w związku z § 5 i § 6 tego rozporządzenia. Te przepisy zostały w sprawie prawidłowo zastosowane w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego.

Nie budzi wątpliwości, że o powierzchni działek zatwierdzonych do płatności w pakiecie 8 Ochrona gleb i wód wariant 8.2.1 międzyplon ozimy zadecydowały m.in. wcześniejsze pomiary dokonane na przełomie grudnia 2013/stycznia 2014r. Wystąpiła różnica między powierzchnią deklarowaną działki C, a powierzchnią zmierzoną 0,16 ha (deklarowana 10,40 ha zmierzoną 10,24 ha). Do płatności zatwierdzono powierzchnię odpowiadającą maksymalnemu kwalifikowalnemu obszarowi PEG działki ewidencyjnej "[...]", na której była położona ta działka rolna tj. 10,24 ha.

Podobnie na podstawie pomiarów z grudnia 2013/stycznia 2014 dokonano ustaleń i zatwierdzono do płatności powierzchnie działek w pakiecie 5 .1 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000-Ochrona siedlisk lęgowych ptaków. Organ I instancji szczegółowo ( tak samo jak w odniesieniu do działki C) przedstawił stan faktyczny dotyczący działki I. W wariancie tym nie zakwalifikowano mianowicie do płatności powierzchni 0.08 ha na działce I, co wynika z ustalenia powierzchni realizacji zobowiązania w tym wariancie. Ponadto powierzchnia stwierdzona 42,44 ha działki rolnej I odpowiada sumie maksymalnych obszarów kwalifikowanych, wyznaczonych dla działek ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]", na których usytuowana jest ta działka rolna.

W ocenie Sądu powyższe w pełni odpowiada zasadom kwalifikowania działek rolnych do płatności rolnośrodowiskowych.

Zasadniczą kwestią sporną jest część płatności przyznana z tytułu realizacji Pakietu 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000-wariant 4.1 –Ochrona siedlisk lęgowych ptaków.

Odnosząc się do argumentacji skargi powierzchnia kwalifikująca się do płatności została ustalona na poziomie 145,11 ha, względem 162,75 ha powierzchni deklarowanej, po uwzględnieniu kompensacji powierzchni oraz w oparciu o aktualne zobowiązanie do powierzchni 145,52 ha.

Dla poszczególnych działek ustalono bowiem :

- w przypadku działki J o powierzchni 6,12 ha położonej na działce ewidencyjnej nr "[...]" z płatności wykluczono powierzchnię 0.01 ha ( powierzchnia stwierdzona ewidencyjno-gospodarcza [PEG] 6,11 ha);

- w przypadku działki P o powierzchni 81,63 ha położonej na działce ewidencyjnej nr "[...]" z płatności wykluczono powierzchnię 14.96 ha ( powierzchnia stwierdzona 66,67 ha);

- w przypadku działki R o powierzchni 8,21 ha położonej na działce ewidencyjnej nr "[...]" z płatności wykluczono powierzchnię 2.43 ha ( powierzchnia stwierdzona 5,78 ha);

- w przypadku działki T o powierzchni 29,00 ha położonej na działce ewidencyjnej nr "[...]" z płatności wykluczono powierzchnię 0.24 ha ( powierzchnia stwierdzona 28,76 ha).

Prawidłowo organ II instancji wskazał, iż powierzchnia powyższych działek została zredukowana w związku z ustaleniami w roku 2012 dokonanymi na działce ewidencyjnej nr "[...]" gruntów rolnych o powierzchni 101,21 ha (działki rolne P,R,T) oraz na działce ewidencyjnej nr "[...]" gruntów o powierzchni 6,11 ha ( działka rolna J). Dodatkowo w przypadku działki rolnej W o powierzchni 5,29 ha, usytuowanej na działce ewidencyjnej nr "[...]" stwierdzono powierzchnię (udowodnioną ) 5,47 ha, zatem nadwyżkę powierzchni 0,18 ha ( 5,47 ha-5,29 ha) zastosowano do kompensacji powierzchni działki rolnej Ż usytuowanej również na działce ewidencyjnej nr "[...]". Pomimo powierzchni stwierdzonej na działce rolnej Ż 20, 62 ha, po zastosowaniu powyższej kompensacji przyznano stronie płatność do tej działki 20,80 ha i do działki W ( 5,29 ha) do powierzchni zadeklarowanej.

Zważyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ( Dz. U. 2013, poz. 361 ze zm.) zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany, w szczególności gdy zmiana ta polega na :

- jednorazowym zwiększeniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania obszaru gruntów rolnych, na których to zobowiązanie jest realizowane w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4,5 lub 6;

- jednorazowym dodaniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania poszczególnych wariantów pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4,5,6 lub 7.

Należy jednak zwrócić uwagę, że wariant 4.1 był piątym rokiem realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, a zatem w roku 2014 nie było możliwe dodanie powierzchni (zwiększenie zobowiązania) w tym wariancie.

Natomiast, jak to już Sąd stwierdził na wstępie, odnosząc się do konsekwentnego powoływania się strony na wadliwe w jej ocenie przyjmowanie przez organy ustaleń dotyczących roku 2012, zważyć należy, że ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji administracyjnej dotyczącej roku 2012, kontrolowanej w odrębnym postępowaniu sądowym, nie mogą być weryfikowane ani w niniejszym postępowaniu. Na postawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych można jednak stwierdzić, że na działce ewidencyjnej "[...]", na której zadeklarowano działki rolne P,R,T niewątpliwie występują znaczne obszary niekwalifikujące się do płatności. Dokumentacja graficzna i fotograficzna potwierdza też, wbrew twierdzeniom w skardze, że obszar zidentyfikowany podczas kontroli, jako ugór czarny, jest wynikiem działań skarżącego, mających na celu przywrócenie użytkowania rolniczego, a nie jedynie wynikiem okresowego czyszczenia rowów przebiegających przez użytki rolne. Stanowisko organów o powiększeniu obszarów użytkowania rolniczego na działce ewidencyjnej "[...]" w stosunku do stanu istniejącego w 2012r. zostało szeroko umotywowane, znajduje też potwierdzenie w obrazie ortofotomapy z lipca 2013r. i szkicu działki P z kontroli na miejscu przeprowadzonej na przełomie 2013 i 2014roku.

Z powyższych względów Sąd nie uznał za zasadne zarzutów skarżącego odnośnie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 11, art. 107 § 3, 136 i art. 138 K.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Wskazać należy, że przepis art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich inaczej, niż przepisy K.p.a. reguluje kwestię ciężaru aktywności dowodowej i sprawia, że poszukiwanie przez organ z własnej inicjatywy innych dowodów weryfikujących ich ustalenia jest zbędne.

W ocenie Sądu organy Agencji nie dopuściły się zarzucanych w skardze uchybień. Dokonana przez nie ocena dowodów nie przekroczyła granic swobodnej oceny.

W ocenie sądu organy nie naruszyły zasad postępowania, określonych w przepisach ustawy o płatnościach oraz kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpatrzony został w sposób wyczerpujący cały zgromadzony materiał dowodowy. Do poszczególnych dowodów organ odniósł się w zaskarżonej decyzji. To, że nie wszystkie dowody zostały szczegółowo omówione przez organ I instancji, a organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję, nie oznacza, że nie były one przez organ brane pod uwagę przy ocenie całokształtu dowodów w zakresie przypisania im mocy dowodowej. Organ skupił się bowiem, dokonując wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia przy analizie dowodów, na tych, które miały dla sprawy najistotniejsze znaczenie.

Podkreślenia wymaga, iż inna, niezgodna z oczekiwaniami strony ocena materiału dowodowego nie oznacza, że ostateczna ocena dokonana przez organ jest nieprawidłowa. Organ w motywach zaskarżonej decyzji – wbrew zarzutom skargi, przedstawił bowiem szczegółowo i logicznie przesłanki, którymi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy, fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, a także przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wyjaśnił również podstawę prawną decyzji.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.