Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3257/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Prezydent W. ustalił B. W. i Z. W. (dalej: "Skarżące") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2010 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w kwocie 755,00 zł. Do opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o pow. 64,94 m2, budynki mieszkalne o wysokości od 1,40 m do 2,20 m o pow. 64,94 m2, pozostałe budynki o pow. 40,00 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 1.069, 00 m2.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wymiar podatku został sporządzony w oparciu o informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, złożoną przez Skarżące w Wydziale Budżetowo-Księgowym W. oraz na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) – dalej: "P.g.k." i innych dokumentów, będących w posiadaniu organu podatkowego.

W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji (uzupełnionym w dniach: 24 maja 2011 r., 16 sierpnia 2011 r., 15 września 2011 r. i 28 września 2011r.)

Skarżące podniosły, iż trwa spór co do granic nieruchomości, w wyniku którego nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ przyjął następujący stan faktyczny.

W dniu 29 lipca 1998 r. B. W. złożyła oświadczenie podatkowe dotyczące nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w którym wykazała do opodatkowania: grunt o powierzchni 534,5 m2, budynek mieszkalny o wysokości pow. 2,20 m o powierzchni 28,53 m2 wraz z piwnicą 3,51 m2 i budynek mieszkalny o wysokości 1,40-2,20 m o powierzchni 28,53 m2, jak również piwnicę o powierzchni 3,51 m2, czyli łącznie 32,04 m2 oraz garaż drewniany o powierzchni 23,04 m2.

W dniu 9 września 1998 r. Z. W. złożyła oświadczenie podatkowe, w którym wykazała: grunt o powierzchni 534,5 m2 (1/2 z 1069 m2), budynek mieszkalny o wysokości pow. 2,20 m wraz z piwnicą o powierzchni 32,90 m2, budynek mieszkalny o wysokości 1,40-2,20 m o powierzchni 32,90 m2, garaż murowany o powierzchni 13 m2 oraz komórkę o powierzchni 4 m2. Z powyższych oświadczeń wynika zatem, iż grunt ma powierzchnię 1.069 m2, budynek mieszkalny o wysokości pow. 2,2 m - pow. 64,94 m2, budynek mieszkalny o wysokości 1,40-2,20 m2 - pow. 64,94 m2, a pozostałe budynki – pow. 40,00 m2.Natomiast z pisma Głównego Księgowego [...] z dnia 25 maja 2011 r. wynika, iż Skarżące po 1998 r. nie złożyły informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych.

SKO stwierdziło, po analizie zaskarżonej decyzji, iż organ pierwszej instancji opodatkował przedmiotową nieruchomość zgodnie z oświadczeniem złożonym przez Skarżące, które do dnia dzisiejszego nie zostało zmienione.

Podkreślił, iż decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych mają, zgodnie z art. 21 P.g.k., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania, w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613) – dalej: "u.p.o.l.", w których wymienia się ewidencję gruntów, jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Wskazał, iż dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej: "O.p." i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. W związku z powyższym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Następnie wyjaśnił, iż podatnik kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest właściwy miejscowo starosta. Natomiast danych tych nie może zmieniać organ podatkowy.

Organ odwoławczy wskazał, iż w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się wypis z kartoteki budynków, w której ujawniono dwa budynki na działce nr [...] przy ul. [...]: budynek mieszkalny i niemieszkalny. Kartoteka budynków wskazuje tylko powierzchnię zabudowy budynków. Organ podatkowy przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości musi zatem (w braku innych danych) przyjąć dane wynikające z złożonej przez podatników informacji o nieruchomościach. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem organu odwoławczego, w zakresie opodatkowania budynków ustalono wymiar podatku w sposób prawidłowy. Organ jednak zaznaczył, iż przyjęta metoda wyliczenia podatku za budynek mieszkalny o wysokości 1,40-2,20 m była nieprawidłowa. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Natomiast organ pierwszej instancji ustalił wymiar podatku przyjmując do wyliczeń powierzchnię 64,94 m2 (zamiast 32,47 m2) i stosując stawkę pomniejszoną o 50% tj. zamiast stawki 0,6500 zł zastosował - 0,3250 zł. Wskazał, iż powyższą kwestię poruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1873/07 uznając, iż podatek od nieruchomości ustalono błędnym sposobem, ale w prawidłowej kwocie. Powyższa sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Wyjaśnił, iż organ pierwszej instancji przedstawił wypisy z rejestru gruntów dla przedmiotowej nieruchomości, z których wynika, iż działka nr [...] położona przy ul. [...] obejmuje powierzchnię 0.1069 ha i została sklasyfikowana jako - tereny mieszkaniowe oznaczona symbolem B. Wypisy zostały sporządzone na dzień: 28 kwietnia 2005 r., 2 maja 2007 r., 1 kwietnia 2008 r., 22 marca 2010 r. i 8 marca 2011 r. Z powyższego wynika, iż w okresie od 2005 r. do 8 marca 2011 r. nie nastąpiły żadne zmiany w zakresie stanu własności, powierzchni czy też klasyfikacji wyżej określonej działki. Również Skarżące nie przedstawiły żadnych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wymiar podatku od nieruchomości.

W związku z powyższym, w opinii organu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące przyjęcia błędnej powierzchni gruntów i budynków do opodatkowania, gdyż powierzchnie te wynikają wprost ze złożonych przez Skarżące oświadczeń oraz z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, która jest dokumentem urzędowym.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżące zakwestionowały wiarygodność dokumentów i rzetelność naliczenia płatności. Zaskarżonej decyzji zarzuciły wybiórczość, fragmentaryczność i stronniczość. Podniosły, iż nastąpiły zmiany w granicach przedmiotowej nieruchomości, które nie zostały uwzględnione przez organy administracji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W dniu rozprawy Skarżące złożyły pismo, w którym podtrzymały skargę i wystąpiły o zwrot kosztów oraz wniosły o zawiadomienie z urzędu organów ścigania w tej sprawie. Wskazały na popełnienie przez urzędników administracji państwowej czynów karalnych, w wyniku których doszło do zawłaszczenia części majątku Skarżących, co z kolei doprowadziło do osiągnięcia korzyści majątkowej przez sąsiadów Skarżących państwa K.. Powstały rozbieżności w granicach działek na gruncie, w budynkach w zabudowie bliźniaczej oraz studni, a to z kolei doprowadziło do oszustwa w podanej powierzchni, z której Skarżące nie korzystają i za którą płacą.

Skarżące wniosły o zawiadomienie przez Sąd organów ścigania w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej : p.p.s.a.), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a.).

Żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie zachodzi w sprawie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów prawa, w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Z treści skargi, jak również ze stanowiska wyrażonego przez Skarżące na rozprawie oraz w piśmie z dnia 27 września 2012r wynika, że kwestionują one powierzchnię nieruchomości przyjętą jako podstawę wymiaru podatku. Podniosły, że trwa spór co do granic nieruchomości, a na skutek powstałych rozbieżności w granicach działek, nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości.

Analizę prawnych aspektów rozpoznawanej sprawy należy rozpocząć od przepisu art.3 ust.1 u.p.o.l. Zgodnie z powołanym przepisem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża m.in. osoby fizyczne będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości gruntowych i budowlanych albo będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Skarżące są współwłaścicielkami nieruchomości, a zatem obciąża je obowiązek uiszczania podatku.

Treść decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, że powierzchnia nieruchomości, stanowiąca podstawę do ustalenia wysokości podatku określona została stosownie do danych z ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajdują się między innymi wypisy z rejestru gruntów z dnia 1 kwietnia 2008 roku, z dnia 8 marca 2011r. wydane przez Prezydenta W., z których wynika, że powierzchnia nieruchomości Skarżących wynosi 1069 m2. Powierzchnia ta wskazana została także w znajdującej się w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów z dnia 22 marca 2010r. Przedmiotowa powierzchnia jest tożsama z powierzchnią nieruchomości wykazywaną przez Skarżącą Z. W. w oświadczeniu z dnia 9 września 1998 roku. Powierzchnia wskazana przez B. W. w oświadczeniu z dnia 29 lipca 1998 roku odpowiada ½ powierzchni wskazanej przez drugą współwłaścicielkę, która zresztą również zaznaczyła, że powierzchnia nieruchomości wynosi 1069 m2, czyli ½ - 534,5 m2. Prawidłowo organ odczytał powyższe oświadczenia jako wskazujące łączną powierzchnię nieruchomości 1069 m2.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 P.g.k., podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art.1a ust.3 u.p.o.l.

W związku z treścią powyższego przepisu jak również w związku z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków jak również na brak możliwości dokonywania przez organ odmiennych ustaleń co do powierzchni i przeznaczenia gruntów niż dane zawarte w ewidencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 roku, sygn. akt. I S.A./GL 7/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 roku sygn. akt. II FSK 1136/06 czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05).

W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty Skarżących dotyczące przyjęcia nieprawidłowej powierzchni nieruchomości dla celów wymiaru podatku od nieruchomości są nieuzasadnione. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94 – OSS 1994/4-5/164). Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym powierzchni nieruchomości, gdy powierzchnia ta wynika z ewidencji gruntów nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle art. 21 ust. 1 P.g.k. nieuzasadnione jest oczekiwanie Skarżących, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza wskazany wyżej ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

Analogiczne stanowisko wyrażone zostało w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 stycznia 2010r. III SA/Wa 1810/09 oddalającym skargę Skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2009r.

Odnosząc się do tej części decyzji, która dotyczy ustalenia podatku z tytułu budynku i budowli znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości wskazać należy, że podatek ustalony został zgodnie z treścią oświadczeń złożonych przez Skarżące 22 lipca 1998 roku i 9 września 1998 roku.

Oświadczenia te nie były przez Skarżące zmieniane. Prawidłowo zatem organ I instancji uwzględnił podane w nich dane jako podstawę wymiaru podatku. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku.

Końcowo wyjaśnić należy, iż sąd jest zawsze związany granicami sprawy, w której wniesiono skargę i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną niż ta, jaka była przedmiotem postępowania przed organami podatkowymi. Sprawę rozpatrywaną przez Sąd określa Strona Skarżąca, wskazując konkretny akt (decyzja lub postanowienie), którego skarga dotyczy. Skarżące wniosły skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i tylko ta sprawa była przedmiotem kontroli Sądu.

W konsekwencji stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, brak było podstaw do zawiadomienia organów ścigania w tej sprawie, jak oczekiwały tego Skarżące.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.