Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 215/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 3 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Skargą wniesioną dnia 17 sierpnia 2005r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] o numerze [...] zmieniającą z urzędu postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżący H. W. wniósł o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na nieprawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, zawarte w zaskarżonej decyzji, co spowodowało w istocie brak wyczerpania trybu odwoławczego w administracyjnym toku instancji i uczyniło skargę przedwczesną ze skutkiem w postaci konieczności jej odrzucenia. Wyjaśnił równocześnie, że działając na podstawie art. 213 § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, ze zm.) w dniu 16 sierpnia 2005r. wydał decyzję o numerze [...], którą z urzędu dokonał sprostowania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pouczenia o trybie jej zaskarżenia w ten sposób, że w miejsce pouczenia o prawie wniesienia skargi do Sądu zamieścił pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu. Zarazem, powołując się na potrzebę zachowania ostrożności procesowej, odniósł się do merytorycznych wątków skargi i stwierdził, że nie mogą one spowodować zmiany stanowiska zajętego przez ten organ w zaskarżonej decyzji.

W związku z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji w trybie art.213 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej i zmianą pouczenia o trybie i sposobie wniesienia środka odwoławczego od zaskarżonej decyzji, skarżący w piśmie z dnia 29 września 2005r., złożonym w następstwie zapytania Sądu, czy podtrzymuje, czy też cofa wniesioną skargę, złożył oświadczenie o jej cofnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Czynność ta polega na wyrażeniu przez stronę woli zakończenia postępowania bez rozpoznawania skargi i jest wyrazem dysponowania przez nią złożoną skargą. Jest to zarazem jedno z istotnych uprawnień strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które co do zasady wiąże Sąd. Związanie to zostaje uchylone jedynie w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi, że czynność procesowa strony polegająca na cofnięciu skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Jak wynika z przedstawionych powyżej okoliczności dotyczących kolejności zdarzeń poprzedzających oświadczenie strony o cofnięciu przez nią skargi, umorzenie postępowania sądowego nie ukształtuje w sposób definitywny sytuacji prawnej strony w związku ze złożonym przez nią wnioskiem o udzielenie interpretacji o zakresie i sposobie stosowania przepisów prawa podatkowego, skoro otwarta została przed nią możliwość skorzystania z prawa do wniesienia środka odwoławczego w administracyjnym toku instancji. Równocześnie nie zamyka to stronie prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym. Tym samym nie są spełnione wskazane powyżej negatywne przesłanki cofnięcia skargi.

Stwierdzić zatem należy, iż skuteczne wyrażenie przez stronę woli cofnięcia skargi skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego i daje podstawy do jego umorzenia, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.