Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2427/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lipca 2022 r. nr BP.501.1009.2021.2058.WA7.240720 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z dnia 13 lipca 2022 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MWITD") z dnia 20 maja 2021 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę [...] NIP [...] (dalej: "Skarżąca", "Strona") w wysokości 2.500 zł.

Decyzja GITD wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu 16 lutego 2021 r. w Warszawie na [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował S. K.. Pojazd ten był oznakowanym pojazdem TAXI o nr bocznym [...]. Podczas kontroli kierujący okazał paszport, natomiast nie okazał dokumentu prawa jazdy, orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Funkcjonariusze Policji ustalili także, iż kierowca nie posiada ważnego identyfikatora kierowcy a podmiot wykonujący przewóz drogowy to Skarżąca Spółka do której przypisana jest ważna licencja TAXI o nr [...]. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...], który został następnie przekazany do Wojewódzkiego Inspektora transportu Drogowego w [...].

Pismem z 26 marca 2021 r. MWITD zawiadomił Stronę Skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia naruszeń o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. – zwanej dalej: "ustawą o transporcie drogowym" lub "u.t.d.") oraz Ip. 4.2 - 4.4. załącznika nr 4) tej ustawy.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD, na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, decyzji administracyjnej z dnia 20 maja 2021 r., nr [...], nakładającej na [...] karę pieniężną w łącznej kwocie 2.500 zł. za:

- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

- wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ I instancji przytoczył ustalony stan faktyczny sprawy oraz treść zastosowanych przepisów prawa stwierdzając, iż doszło w sprawie do ww. naruszeń, które uzasadniały wymierzoną karę. W ocenie MWITD w sprawie nie zaistniały także okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, tj. brak jest przesłanek aby stwierdzić, iż podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć.

Pismem z dnia 7 czerwca 2021 r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając m.in. niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nieprawidłowe rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Podniesiono w odwołaniu m.in., iż Skarżąca Spółka nie zatrudniała kierowcy ani nie była zobowiązana do skierowania kierowcy na badania lekarskie, gdyż taki obowiązek dotyczy jedynie pracodawców.

Decyzją z dnia 13 lipca 2022 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono ustalony stan faktyczny sprawy, treść zastosowanych przepisów prawa oraz podniesione przez wnoszącego odwołanie zarzuty. W ocenie Organu II instancji w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli w dniu 16 lutego 2021 r. doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a także ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów. Organ wskazał tutaj iż jego zdaniem wykonawcą kontrolowanego przewozu była [...] co wynika z protokołu kontroli, notatki urzędowej i danych z organu licencyjnego. Wg organu z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że kierowca S. K., oczekiwał, w pojeździe marki [...] o nr rej. [...], oznakowanym jak taksówka, przy Dworcu Wschodnim przy ul. [...] w Warszawie, na podjęcie pasażerów. Kierowca nie okazał przy tym w czasie kontroli prawa jazdy, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a także orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Postępowanie jest prowadzone wobec [...] nie jako wykonawcy przedmiotowego przewozu, lecz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym (na podstawie art. 92a ust. 2 utd).

Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD powołując się na orzecznictwo Sądów administracyjnych wyjaśnił m.in. iż kwestia ustaleń na jakiej podstawie kierowca współpracował z przedsiębiorcą nie jest przedmiotem badania organu administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego wszczętego ze względu na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nadto zebrany w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje, iż zaistniały stan faktyczny nie wymaga dalszego badania a co za tym ustalony został w sposób pełny i zrozumiały. Odnosząc się natomiast do argumentu strony dotyczącego braku wykonywania transportu drogowego osób w momencie zatrzymania do kontroli stwierdzono, że już samo zatrzymanie do kontroli pojazdu oznakowanego jako taksówka świadczy o gotowości podjęcia przez przedsiębiorcę wykonania usługi przewozu osób. Według organu z ustaleń stwierdzonych podczas kontroli wynika, że w dniu kontroli kierowca S. K., oczekiwał, w pojeździe oznakowanym jak taksówka z nazwą skarżącej spółki przy Dworcu Wschodnim przy ul. [...] w Warszawie, na podjęcie pasażerów.

GITD wskazał także, iż brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych w przedmiotowej sprawie a zatem regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, w sprawie zastosowania nie znajduje również art. 189e oraz art. 189f kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia bowiem kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżąca Spółka w ustawowym terminie złożyła skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1, art. 92 a ust 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy polegające na

a) wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem;

b) wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1000 zł za pomimo, iż Skarżąca spółka nie może być adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z w/w tytułu.

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1, art. 92 a ust 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na

a) wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1,000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem;

b) wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1000 zł za pomimo, iż Skarżąca spółka nie może być adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z w/w tytułu.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia oraz zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania w sprawie w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz odniósł się do zarzutów skargi wskazując na ich bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwaną dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że w działaniu organów orzekających w sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości, w tym - w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie wskazać należy, iż wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy w sposób zdefiniowany w ustawie o transporcie drogowym. Jednocześnie tego rodzaju czynności nie muszą stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Zatem - co do zasady - wykonywanie transportu drogowego ma miejsce także wówczas, gdy dany podmiot formalnie nie ma statusu przedsiębiorcy, nie ujawnia właściwym organom woli wykonywania przewozu osób, ale faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozu osób w sposób stanowiący transport drogowy według ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie wskazać przy tym trzeba, iż art. 92a ust. 2,4 i 8 ustawy o transporcie drogowym, stanowi podstawę obciążenia odpowiedzialnością za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, skutkującą nałożeniem kary, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Zarazem zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3.000 zł (ust. 4). GITD podkreślił, że postępowanie w sprawie toczyło się wobec strony, nie jako wykonawcy przewozu, a jednego z podmiotów, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. tj. innej osobie wykonującej czynności związane z przewozem drogowym.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (ust. 8).

Spółka wykonująca przewóz osób taksówką, nie jest zobligowana do wyznaczenia osoby zarządzającej w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymującej się certyfikatem kompetencji zawodowych. W takim przypadku za naruszenie, obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym odpowiada sama spółka, naruszenia te nie mogą być tożsame z naruszeniami, za które spółka została ukarana z załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Tym samym w rozpoznawanej sprawie zasadnie organ prowadził postepowanie wobec Skarżącej Spółki, która jako przedsiębiorca odpowiadała za naruszenia opisane w załączniku nr 4 do u.t.d. (na zasadzie innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym).

Podkreślić trzeba, że odpowiedzialność za naruszenia wymogów dotyczących transportu drogowego została skonstruowana w ten sposób, że za poszczególne zachowania, kwalifikowane na gruncie u.t.d. (oraz przepisów wspólnotowych) jako delikty, w niektórych sytuacjach odpowiada więcej niż jeden podmiot. Jest to efektem szerszego określenia kręgu podmiotów, na które przepisy o transporcie drogowym nakładają obowiązek przestrzegania określonych wymogów – należy do nich zarówno przewoźnik drogowy, jak i zarządzający transportem lub inna osoba wykonująca czynności związane z transportem drogowym.

W zależności zatem od pełnionej roli w transporcie drogowym, podmioty te odpowiadają za naruszenia przepisów o transporcie stosowanie do kwalifikacji naruszenia i w rozmiarze wskazanym w poszczególnych załącznikach do u.t.d. - jak załącznik nr 4 do obowiązków i warunków przewozu odnoszących do zarządzającego transportem, osoby, o której mowa w art. 7c, a także każdej innej osoby wykonującej czynności związane z transportem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego. W przypadku niektórych naruszeń odpowiedzialność deliktową powiązano tylko z jedną z ww. ról w transporcie – ma to miejsce m.in. właśnie w przypadku naruszeń opisanych w załączniku 4 lp. 4.2, 4.3, 4.4 (wykonywanie transportu bez orzeczenia lekarskiego i psychologicznego oraz bez ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii), za które odpowiedzialność przypisano podmiotom wskazanym w ust. 2 art. 92a, nie zaś w ust. 1. Ustawodawca uwzględnił jednocześnie sytuację, w której powyższe role mogą być skumulowane po stronie jednego podmiotu (a więc, gdy jest on jednocześnie podmiotem, o którym mowa w art. 92a ust. 1 i podmiotem o którym mowa w ust. 2 tego artykułu, przez co potencjalnie mógłby ponosić odpowiedzialność zarówno jako wykonujący przewóz drogowy, jak i jako podmiot zarządzający transportem lub inna osoba wykonująca czynności związane z transportem drogowym. Konstrukcja taka zapewnia z jednej strony, że każdy odrębny rodzaj naruszenia przepisów u.t.d. zostanie objęty odpowiedzialnością skutkującą wymierzeniem kary administracyjnej, z drugiej, że to samo naruszenie tj. będące czynem o tych samych znamionach przedmiotowych, nie będzie prowadziło do dwukrotnego nałożenia kary na ten sam podmiot.

Odnosząc się w oparciu o powyższe do zarzutu skargi dotyczącego błędnego określenia Skarżącej spółki jako adresata zaskarżonej decyzji, który wykonywał przedmiotowy transport wskazać należy, iż to na przedsiębiorcy posiadającym licencję do przewozu osób spoczywa odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących kierowców i to niezależnie od formy ich zatrudnienia. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m.in. WSA w Kielcach w wyroku z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt I SA/Ke 300/21). Podkreślić przy tym tutaj należy, iż w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być przede wszystkim jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu. Transport ten nie musi jednak stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej w oparciu o stosunek pracy lub jakikolwiek inny sformalizowany akt wiążący kierowcę, któremu powierzono pojazd przypisany do danej licencji uprawniającej do przewozów TAXI (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r. II GSK 670/08, z 3 kwietnia 2019 r. II GSK 701/17 i 4 listopada 2009 r. IIGSK 166/09). Tym samym zasadnie w ocenie Sądu organy administracyjne uznały, iż okoliczność prowadzenia kontrolowanego pojazdu przez pana S. K., który to pojazd oznaczony został wyraźnie jako TAXI, z oznaczeniem miasta i numerem bocznym licencji 20268 oraz opisem Skarżącej spółki "[...]", wskazuje na wiążący stosunek prawny polegający na świadczeniu usług przez Pana S. K. na rzecz Skarżącej Spółki. Potwierdzeniem zasadności tych ustaleń jest protokół kontroli, gdzie jako przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy wskazano Skarżącą spółkę (vide: protokół kontrolny). Co istotne, w toku postępowania administracyjnego Skarżąca poza kwestionowaniem faktu wykonywania w dniu kontroli transportu drogowego nie przedstawiła choćby wyjaśnień co do tego co pan S. K. robił w pojeździe użytkowanym przez stronę Skarżącą z przypisanym nr licencji taksówkowej. Oczywiście po stronie organu leżał obowiązek aby wykazać fakt użytkowania pojazdu w związku ze stanowiącym podstawę wydanej decyzji świadczeniem transportu drogowego jednakże w świetle ustaleń odzwierciedlonych w protokole oraz dołączonej do protokołu notatki funkcjonariuszy Policji i wykonanych zdjęć podjęte przez organy ustalenia faktyczne Sąd uznał za uprawnione i wystarczające.

Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu zasadnie organ administracyjny uznał, iż wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło także wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, lecz faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozu osób (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. Bez znaczenia pozostaje przy tym, czy skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji albo jaki jest zakres prowadzonej działalności. Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło także wtedy, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej. W odniesieniu do Strony organ ustalił w oparciu o KRS, że przedmiotem przeważającej działalności jest "pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany" (Dział III rubryka 1.1.). Tym samym na skarżącym, który powierzył przedmiotowy pojazd w ramach posiadanej licencji transportowej panu S. K. ciążył obowiązek zadbania o to aby kierowca świadczący przedmiotowe usługi był uprawniony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa do wykonywania transportu osób. W konsekwencji to strona skarżąca wbrew twierdzeniom skargi ponosi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, do której odnosi się także art. 92a ust. 2 u.t.d. a zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za nieuzasadnione.

Sąd nie stwierdził również, by w sprawie doszło do naruszenia art. 92 c u.t.d. przewidującego wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej w związku z lp. 4.2-4.4 załącznika nr 4 u.t.d. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 pkt 1, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Po pierwsze, jak wskazano powyżej na skarżącej spółce, jako podmiocie wykonującym inne czynności związane z transportem (art. 92 a ust.2 u.t.d.) ciąży obowiązek dopilnowania, aby przewóz był wykonywany przez kierowcę legitymującego się wymaganymi orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi oraz odpowiednimi uprawnieniami co do prawa jazdy. Po drugie podkreślić także trzeba, że skarżący ze swojej strony nie powołał okoliczności, które świadczyłyby, że dołożył należytej staranności i dokonał sprawdzenia, czy kierowca wykonujący de facto na jego rzecz usług transportowe (mimo braku umowy o pracę) spełniając wymagania określone przepisami prawa, w tym w zakresie legitymowania się stosowanymi zaświadczeniami. Trudno więc mówić w tym wypadku o okolicznościach, których strona nie mogła przewidzieć. Ze swojej strony skarżący ograniczył się w tym zakresie do kwestionowania podstaw przypisania mu odpowiedzialności.

Bezzasadne są również zarzuty naruszenia przez organy przepisów procesowych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Organy podjęły bowiem wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie zajętego w sprawie stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Odnosząc się natomiast do kwestii wymiaru orzeczonej kary wskazać należy, iż zgodnie z treścią Ip. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł (tysiąc złotych). Stosownie do treści Ip. 4.3 załącznika nr 4 do utd wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1.000 zł (tysiąc złotych). Zgodnie zaś z Ip. 4.4 załącznika nr 4 do utd wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych).

Stwierdzenie zatem w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy wskazanych wyżej trzech naruszeń polegających na braku okazania przez kontrolowanego kierowcę orzeczenia lekarskiego, psychologicznego oraz prawa jazdy odpowiedniej kategorii uzasadniało w oparciu o ww. przepisy prawa wymierzenie kary w wysokości 2500 zł. Kara pieniężna za stwierdzone w toku kontroli naruszenia została według Sądu nałożona w prawidłowej wysokości a zarzuty skarżącego, podniesione w stosunku do ustaleń organu w zakresie stwierdzonych naruszeń u.t.d. należało uznać za bezzasadne. Dodać tutaj należy, iż niniejsze postępowanie odnosi się do kary administracyjnej nałożonej na skarżącego jako inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy.

Końcowo podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92a ust. 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący co najmniej przewóz okazjonalny osób zobowiązany był do przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów. Brak dopełnienia tych obowiązków oraz niewykazanie wystąpienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność za ten brak, jak również prawidłowe niestwierdzenie wystąpienia tych przesłanek przez organ z urzędu, skutkował nałożeniem kary.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, stan faktyczny sprawy został wnikliwie wyjaśniony na podstawie kompletnego materiału dowodowego, a organy wyciągnęły na tej podstawie prawidłowe wnioski.

W związku z tym, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.,), skargę oddalił

Wszystkie powołane wyżej wyroki Sądów dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl .