Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 554/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 par. 1, art. 29, art. 183,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Go 946/08 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 25 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 946/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 25 września 2008 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz zwrócił stronie cały uiszczony od skargi wpis.

Sąd I instancji wskazał, iż do skargi dołączono pełnomocnictwo dla radcy prawnego z dnia 4 stycznia 2008 r., podpisane przez dwóch członków zarządu, podczas gdy z załączonego odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców (stan na 21 października 2008 r.) wynikało, że jedna z podpisanych pod pełnomocnictwem osób pełni funkcję w zarządzie, natomiast brak było w nim danych dotyczących drugiej z tych osób – A. W..

Zarządzeniem Przewodniczącego skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez przedłożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osoby, które udzieliły pełnomocnictwa - odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 23 grudnia 2008 r.

W zakreślonym terminie skarżąca przedłożyła odpis aktualny KRS z dnia 16 grudnia 2008 r., z którego nadal nie wynika, iż A. W. był wiceprezesem zarządu skarżącej, a tym samym był umocowany do udzielenia pełnomocnictwa procesowego.

Sąd I instancji wskazał, iż z wpisów dokonanych w Krajowym Rejestrze Sądowym załączonym bezpośrednio do skargi z 21 października 2008 r., ani też z przesłanego na wezwanie Sądu - noszącego datę 12 grudnia 2008 r., nie wynika, by A. W. był osobą uprawnioną do reprezentowania strony skarżącej. Mimo czytelnego wezwania Sądu do przedłożenia dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa przez osoby, które podpisały złożone do akt pełnomocnictwa – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, oryginał, ewentualnie prawidłowo uwierzytelnioną kopię tego dokumentu, pełnomocnik przesłał aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców, niepotwierdzający jednak w żadnym miejscu, by A. W. – posługujący się pieczątką wiceprezesa spółki, był osobą uprawnioną do reprezentowania spółki (w tym do udzielenia pełnomocnictwa z dnia 4 stycznia 2008 r.). Wykazanie zaś prawidłowego umocowania osoby podpisującej i składającej skargę warunkuje przyjęcie, iż skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako "p.p.s.a.") w odniesieniu do spółek kapitałowych polegać winno na przedłożeniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 i art. 29 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowo i nieprecyzyjnie sformułowanym żądaniu z dnia 17 grudnia 2008 r. do przedstawienia przez skarżącą "odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego" i tym samym prowadzącym do błędnego przyjęcia, że skarżąca jest nienależycie reprezentowana i w konsekwencji odrzucenia skargi, a tym samym pozbawienia skarżącej możności obrony swych praw.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że sformułowane w piśmie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2008 r. pojęcie "odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego" jest zupełnie obce przepisom rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowych zasad udzielania informacji z Rejestru i udostępniania kopii dokumentów z katalogu (Dz. U. Nr 247, poz. 1811 ze zm.), jak i ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.). Ten akt prawny posługuje się bowiem pojęciem "rejestr przedsiębiorców", który to rejestr, obok "rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej" oraz "rejestru dłużników niewypłacalnych" składa się na Krajowy Rejestr Sądowy. Również art. 4 § 1 pkt 8 Kodeksu spółek handlowych posługuje się pojęciem "rejestr" jako "rejestr przedsiębiorców". Z tych względów użycie pojęcia "odpis KRS" powoduje, w ocenie strony, iż nie wiadomo, o który z trzech rejestrów mogłoby chodzić. Podkreślając obowiązek jasnego i precyzyjnego formułowania pism procesowych, w tym żądań i wniosków w nich zawartych – zarówno przez strony jak i Sąd – skarżąca uznała, że żądanie WSA powinno dotyczyć doręczenia przez jej pełnomocnika "pełnego odpisu z rejestru przedsiębiorców skarżącej", byłoby ono wtedy bowiem jasne, precyzyjne i zgodne z przepisami. Tymczasem żądanie WSA zostało sformułowane tak nieprecyzyjnie, że pełnomocnik doręczył aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców. Podkreślono też, że w swoim żądaniu WSA nie sprecyzował, że jego wątpliwości dotyczą sposobu reprezentowania przez A. W., a tym samym skuteczności udzielenia przez niego (wraz z drugim członkiem zarządu) pełnomocnictwa pełnomocnikowi skarżącej. Gdyby żądanie WSA było jasne i precyzyjne oraz zgodne z przepisami, strona przedstawiłaby odpis pełny z rejestru przedsiębiorców, jednak w piśmie WSA brak takiego żądania. W załączeniu do skargi kasacyjnej pełnomocnik przedłożył pełny odpis z rejestru przedsiębiorców skarżącej, z którego wynika, że na dzień udzielenia pełnomocnictwa A.W. był członkiem zarządu skarżącej spółki.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podzielając stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu organ zauważył, że strona nie neguje, iż złożone przez nią odpisy z Krajowego Rejestru Sądowego spółki nie wskazywały, że reprezentujący ją pełnomocnik legitymuje się pełnomocnictwem udzielonym przez osoby w tym rejestrze figurujące, jako umocowane do takiej czynności prawnej. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, iż wezwanie było nieprecyzyjne. Powołując się na art. 28 § 1, art. 29, a także art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a. organ stwierdził, że argumentacja, iż wezwanie do usunięcia braku formalnego było nieprecyzyjne i pełnomocnik, będący przecież profesjonalistą, nie wiedział, jakiego dokumentu żąda od niego Sąd I instancji, nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie sformułowane w wezwaniu było oczywiste i zawierało określony cel – było to żądanie przedłożenia dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa przez osoby, które podpisały złożone do akt pełnomocnictwo – odpis z KRS, oryginał, ewentualnie prawidłowo uwierzytelnioną kopię tego dokumentu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona zarzuca zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 28 i art. 29 p.p.s.a., zatem, zgodnie z art. 183 § 1 tej ustawy. w tak zakreślonych przez skarżącą granicach Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje przedmiotową skargę kasacyjną.

Przepis artykuł 28 p.p.s.a. stanowi w § 1 (§ 2 nie znajduje zastosowania w sprawie), że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Żaden z powołanych wyżej przepisów nie został w zaskarżonym postanowieniu naruszony. Podkreślić bowiem należy, iż Sąd I instancji nie kwestionował sposobu reprezentacji skarżącej spółki. Nie stwierdził też, że dana osoba nie jest uprawniona do działania w imieniu tej spółki, mimo posiadania stosownych dokumentów w tym zakresie. Wręcz przeciwnie – ze skargi kasacyjnej nie wynika, by strona kwestionowała to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia nie posiadał dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie A. W. do udzielenia (wraz z drugim członkiem zarządu) w imieniu skarżącej pełnomocnictwa występującemu w sprawie radcy prawnemu. Zatem stwierdzić należy, iż nie został naruszony art. 28 p.p.s.a.

Strona nie podważa również tego, że przedłożone przez nią odpisy aktualne z rejestru przedsiębiorców (załączony do skargi i przedłożony na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) nie wykazywały uprawnienia wskazanego A. W. do działania w imieniu spółki. Skoro, mimo skierowanego do strony wezwania w tym zakresie, nie został w zakreślonym terminie złożony dokument potwierdzający uprawnienie A. W. do reprezentacji spółki, to nie sposób uznać, że prawidłowo zostało wykazane jego umocowanie w tym zakresie, w myśl art. 29 p.p.s.a. Zatem także ten przepis nie został przez Sąd I instancji naruszony.

Na marginesie powyższych rozważań stwierdzić należy, iż argumentacja przywołana przez stronę na poparcie zarzutu naruszenia wskazywanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów nie odnosi się bezpośrednio do ich treści. Strona nie odwołała się w żaden sposób ani do art. 49 p.p.s.a., regulującego kwestię wzywania strony o uzupełnienie braków formalnych pisma, ani do art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, stanowiącego podstawę odrzucenia skargi w przedmiotowej sprawie. Stąd też wspomnieć jedynie należy, że z wystosowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi w sposób niepozostawiający wątpliwości wynika, o jaki dokument Sądowi chodziło. Nie w pełni zgodne z nomenklaturą ustawową określenia nie zmieniają faktu, iż wezwanie jest czytelne i nie powinno wywoływać stanu niepewności co do intencji Sądu zwłaszcza, iż adresatem wezwania był pełnomocnik profesjonalny (radca prawny). Pełnomocnik został bowiem wezwany do złożenia "dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa przez osoby, które podpisały złożone do akt pełnomocnictwo". Zatem ze złożonego dokumentu miało wynikać umocowanie do działania w imieniu spółki obu osób podpisanych pod dokumentem pełnomocnictwa. To, że odpis z Krajowego Rejestru Sądowego miał dotyczyć rejestru przedsiębiorców, mimo że nie zostało wyartykułowane w treści wezwania, wynika z jego istoty (wykazanie umocowania do działania w imieniu przedsiębiorcy), i posłużenie się w tym względzie przez Sąd powszechnie używanym określeniem, zamiast formułą ustawową, nie wpływa na czytelność żądania Sądu w tym zakresie. Pełnomocnictwo zostało udzielone dnia 4 stycznia 2008 r. i przedłożony odpis z rejestru miał wykazywać osoby uprawnione do działania w imieniu spółki w tej właśnie dacie.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.

Nie rozstrzygnięto wniosku organu o zwrot kosztów postępowania, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 p.p.s.a.