Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 508/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust.1 i ust.2 pkt. 2 lit c oraz art. 15 ust. 1 pkt. 2 lit b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) cofnięto p. L. G. udzieloną przez Prezydenta W. licencję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną na pojazd marki M. o nr rej. [...], zmienioną w dniu [...] marca 2004 r. na licencję nr [...], na skutek zmiany samochodu na pojazd marki M. o nr rej. [...].

W uzasadnieniu przypomniano, że w dniu [...] maja 2004 r. w trakcie prowadzonych rutynowych kontroli funkcjonariusze Straży Miejskiej W. sprawdzili p. L. G. - kierowcę taksówki wykonującego usługi pojazdem marki M. o nr rej. [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że zewnętrzne oznakowanie (pasy [...] herb W.) zamocowane było na magnes. Ponadto ujawniono, iż tabliczka informująca o taryfie opłat nie była przytwierdzona w sposób trwały, zaś identyfikator, który powinien być umieszczony w samochodzie w widocznym miejscu dla pasażera - był schowany. W wyniku kontroli na kierowcę nałożono mandat karny w wysokości 100,00 zł.

Wymienione nieprawidłowości wskazywały na naruszenie przepisów ust. l pkt.1, 4 i 5 uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz § 18 pierwsze tiret załącznika do uchwały nr [...] r. Rady W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie W. (z późn. zm. wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2003 r.)

W następstwie ujawnionych uchybień zwrócono p. L.G. uwagę na obowiązek stosowania się do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz innych przepisów regulujących te sferę działalności, informując przewoźnika, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów skutkować będzie udzieleniem mu ostrzeżenia, a w przypadku kolejnego ich naruszenia - wszczęciem postępowania o cofnięcie licencji.

Następna, przeprowadzona w dniu [...] października 2004 r. przez Straż Miejską W. kontrola samochodu marki M. o nr rej. [...], którym przedsiębiorca świadczył usługi przewozowe wykazała, iż na eksploatowanym pojeździe zewnętrzne oznakowanie wymagane dla taksówki, tj. pasy [..] i herb W., w dalszym ciągu zamontowane było na magnes. Za ujawnione w trakcie kontroli uchybienia nałożono na kierowcę grzywnę w drodze mandatu karnego w wysokości 200,00zł.

Wskazane nieprawidłowości naruszały przepis ust. l pkt.1 uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym postępowanie w tej sprawie zostało zakończone w dniu [...] lutego 2005 r. udzieleniem p. L. G. ostrzeżenia (nr [...]). W ostrzeżeniu wskazano, iż dalsze nieprzestrzeganie przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie licencji. Ponowne działania kontrolne dokonane przez Straż Miejską W. w dniu [...] listopada 2004 r. potwierdziły istnienie tych samych nieprawidłowości w oznakowaniu taksówki marki M. o nr rej. [...] - polegających na umieszczeniu oznaczeń zewnętrznych w sposób nietrwały, na magnes. Przewoźnik ukarany został przez Straż Miejską mandatem w wysokości 100,00zł. W tym przypadku kierowca również naruszył przepis ust. 1 pkt.1 podanej wyżej uchwały Rady W.

Prowadząc czynności sprawdzające w dniu [...] lutego 2005 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej W. i tym razem stwierdzili nieprawidłowości w oznakowaniu taksówki p. L. G.: identyfikator - tabliczka znamionowa nie został umieszczony w miejscu widocznym dla pasażera, herb W. (na przednich drzwiach) zamocowany został w sposób nietrwały na magnes; - brak dwustronnej tabliczki o opłacie za km na taryfie 1.

W wyniku kontroli kierowca został ukarany mandatem karnym w wysokości 200,00zł.

Wymienione nieprawidłowości wskazywały na naruszenie przepisów ust.I pkt. 1 lit b, 4 i 5 uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz § 18 (pierwsze tiret) załącznika do uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie W. (z późn. zm. wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2003 r.)

Z przesłanych protokółów pokontrolnych wynika ponadto, że p. L. G. nie posiada kasy fiskalnej. Na tą okoliczność został sporządzony przez funkcjonariuszy z Komendy Rejonowej Policji W. [...] protokół i przesłany w dniu [...] stycznia 2005 r. do właściwego dla miejsca zamieszkania kierowcy urzędu skarbowego.

W świetle powyższych faktów, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych w sprawie materiałów, w dniu [...] marca 2005 r. zostało wszczęte w stosunku do p. L. G. postępowanie administracyjne o cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W złożonym [...] marca 2005 r. oświadczeniu taksówkarz potwierdził fakt naruszania przepisów uchwał Rady W. ujawnionych przez Straż Miejską W. podczas czterokrotnych kontroli jego taksówki. Wyjaśnił również, że zdecydował się na stosowanie oznakowania na magnes z powodu licznych wyjazdów za granicę. Przedsiębiorca stwierdził, że częste zdejmowanie trwale zamocowanych oznaczeń powoduje uszkodzenie samochodu. W swoim oświadczeniu kierowca podkreśla fakt, że prowadzenie działalności przewozu osób taksówką jest jego jedynym źródłem utrzymania, podjął również zobowiązanie do przestrzegania przepisów obowiązujących przy przewozach osób taksówką.

Przedstawiając powyższe stwierdzono, że przewoźnik nie wykazał woli usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych przez kontrolujących go czterokrotnie funkcjonariuszy Straży Miejskiej. P. L. G. mimo udzielonego mu w dniu [...] czerwca .2004 r. upomnienia, nie stosował się do przepisów wynikających z prawa miejscowego:

- obowiązującej od dnia [...] listopada 2003 r. uchwały nr [...] z [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, wprowadzającej wymóg trwałego naklejenia oznaczeń, która zastąpiła dotychczasową uchwałę nr [...] Rady W. z 1991 r. w sprawie dodatkowego oznaczenia taksówek osobowych. Uchwała ta została ogłoszona w Dz.Urz. Nr [...] województwa m. z dnia [...] lipca 2003 r. pod poz. [...]. Umieszczono ją również na stronie internetowej Urzędu W. ([...]) i na tablicy ogłoszeń oraz

- uchwały Rady W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie W. (z późn. zm. wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2003 r.). Zgodnie z zapisem § 21 tej uchwały kierowcy taksówek zobowiązani są do stosowania na pojazdach zarejestrowanych w W. i użytkowanych jako taksówki osobowe dodatkowych oznaczeń określonych odrębną uchwałą Rady W.. Uchwała ta została ogłoszona w Dz.Urz. nr [...] województwa m. z dnia [...] lipca 2003 r. Umieszczono ją również na stronie internetowej Urzędu W. i na tablicy ogłoszeń.

Postępowanie przedsiębiorcy stanowi świadome naruszeniem prawa i kwalifikuje się do pozbawienia go możliwości wykonywania zawodu taksówkarza. Prowadząc działalność przewozu osób należy przestrzegać obowiązujące w tym zakresie przepisy ustaw i rozporządzeń oraz stosować się do w wydanych przez Radę W. uchwał. Należy uznać, że zachowanie taksówkarza jest niewłaściwe i naganne - prezentowana przez usługodawcę postawa kształtuje krzywdzący dla [...] taksówkarzy wizerunek i nie może pozostać bez stosownej w tym zakresie reakcji.

Ujawnione w trakcie kontroli nieprawidłowości wskazywały jednoznacznie na naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów ww. uchwał Rady W.

W świetle powyższego, ponieważ p. L. G. swoim postępowaniem wyczerpał dyspozycje art.15 ust.1 pkt.2) lit. b) przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym orzeczono jak na wstępie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zainteresowany wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący przyznał, iż był wielokrotnie karany przez straż miejską za nieprzestrzeganie uchwały Rady W. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych. Uchybienia te polegały, zdaniem skarżącego, tylko na niewłaściwym oznakowaniu taksówki, z powodów podanych przez niego w piśmie wyjaśniającym z dnia [...] marca 2005 r., w którym to jednocześnie skarżący zobowiązał się do przestrzegania wszystkich przepisów porządkowych oraz uchwał Rady W. w zakresie przewozu osób taksówką. W dniu złożenia tego pisma wszystkie uchybienia w/wymienione przepisom zostały usunięte.

W chwili obecnej posiadany przez skarżącego pojazd służący do przewozu osób jest oznakowany w sposób właściwy. Ponadto skarżący zobowiązał się do przestrzegania wszystkich uchwał Rady W. w zakresie przewozu osób taksówką.

Jednocześnie podniósł, ze działalność gospodarcza, którą wykonuje, jest jedynym źródłem utrzymania dla całej jego rodziny.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. L. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., cofającej p. L. G. licencję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną na pojazd marki M. o nr rej. [...], zmienioną w dniu [...] marca 2004 r. na licencję nr [...], z powodu zmiany samochodu na pojazd marki M. o nr rej. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono najpierw szczegółowo ustalony w sprawie stan faktyczny, na tle którego Kolegium zważyło, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

"Licencję cofa się:

(...)

2) jeżeli jej posiadacz:

a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego,

b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencja określone przepisami prawa,

c) odstąpił licencję osobie trzeciej,

d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy,

e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;

(...)

2. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit a, b, d oraz lit e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a."

W okresie od dnia wydania p. L. G. licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, tj. od dnia [...] marca 2003 r., posiadacz tej licencji kilkakrotnie naruszał warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Uchybienia stwierdzane przez uprawnione organy podczas kontroli nie były kwestionowane przez p. L. G. (brak uwag kontrolowanego w protokołach kontroli), a jednocześnie nie były usuwane, co potwierdzały kolejne kontrole. Udzielone przez organ I instancji, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, pisemne ostrzeżenie zostało doręczone odwołującemu się w dniu [...] lutego 2005 r. Mimo wskazania konsekwencji dalszego nieprzestrzegania przepisów regulujących kwestię świadczenia usług przewozowych taksówką, kolejna kontrola przeprowadzona w dniu [...] marca 2005 r. ujawniła, że odwołujący się nie usunął wszystkich nieprawidłowości. P. L. G. rażąco i świadomie naruszał warunki określone w licencji oraz inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. W tej sytuacji orzeczono o cofnięciu licencji.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany, wnosząc o jej uchylenie w całości jako niezgodnej z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu przypomniano, że decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. Zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń z upoważnienia Prezydenta W. cofnął skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W/w decyzja postała podjęta na skutek uchybień w oznakowaniu taksówki skarżącego stwierdzonych przez Straż Miejską przed dniem [...] lutego 2005 r. Uchybienia te polegały na zamontowaniu bocznych oznaczeń taksówki na tzw. magnes. Kontrole te były przeprowadzane podczas wykonywania przez skarżącego , jego własnym samochodem, niezarobkowego przewozu drogowego, tj. przejazdu na potrzeby własne. Dlatego zarzut niewłaściwego oznakowania samochodu skarżącego jako taksówki i wyciągania przez organ udzielający licencji konsekwencji prawnych w związku z tym czynem, skarżący uważa za bezzasadny.

Ponadto uważa, że niewłaściwe zamontowanie oznakowania wynikającego z uchwały Rady W. lub jego brak, podczas wykonywania przejazdu na potrzeby własne, nie może stanowić rażącego naruszenia obowiązujących przepisów.

Tylko rażące naruszenie warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa może być podstawą do cofnięcia licencji, zgodnie z art.15 ust. l pkt 2 lit .b ustawy o transporcie drogowym.

Według skarżącego " rażące naruszenie" przepisów prawa występuje wtedy, gdy następuje naruszenie obowiązujących ustaw lub rozporządzeń wydanych przez właściwych ministrów.

Definicja powyższa jest w samej swojej istocie nieścisła i jako taka pozwała organowi udzielającemu licencji na dowolną interpretację ewentualnych naruszeń przepisów prawa i tym samym uznaniowe traktowanie poszczególnych obywateli.

Dlatego zarzut " rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa" skarżący uważa za bezzasadny.

W dniu [...] czerwca 2004 r. pismem nr [...] zwrócono skarżącemu uwagę na obowiązek stosowania się do przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz innych przepisów regulujących tę sferę działalności, informując go, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów skutkować będzie udzieleniem ostrzeżenia, a w przypadku kolejnego ich naruszenia - wszczęciem postępowania o cofnięcie licencji.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2004 r. nie wyznaczono mi żadnego terminu do usunięcia ewentualnych uchybień, pomimo że organ wydający licencję był do tego zobowiązany przez art. 90 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący nie kwestionuje, że boczne oznakowania jego taksówki przed dniem [...] lutego 2005 r. zamontowane były na tzw. magnes, pozwalający w sposób szybki i bez uszkadzania lakieru na samochodzie dokonać rozmontowania oznaczeń w przypadku wykorzystywania go do celów prywatnych. Lecz skarżący nie uważał i nadal nie uważa by stanowiło to "rażące naruszenie przepisów prawa".

Były to właściwe oznaczenie zamontowane we właściwych miejscach, lecz nie przyklejone klejem bezpośrednio do karoserii samochodu.

W dniu [...] lutego 2005 r. organ udzielający licencji udzielił skarżącemu ostrzeżenia, iż dalsze nieprzestrzeganie przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie licencji. Pomimo nie stwierdzenia po dniu [...] lutego 2005 r. żadnych uchybień w oznakowaniu taksówki skarżącego w dniu [...] marca 2005 r. Zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń w imieniu Prezydenta W. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.

Powyższa czynność została dokonana z naruszeniem art. 90 § 2 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

By mógł zaistnieć warunek uprawniający do wszczęcia procedury cofnięcia licencji, wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, niezbędne było " pisemne ostrzeżenie przedsiębiorcy" a następnie "ponowne stwierdzenie naruszenia tych przepisów."

Tymczasem skarżący otrzymał ostrzeżenie w dniu [...] lutego 2005 r., natomiast procedurę cofnięcia licencji wszczęto dnia [...] marca 2005 r., powołując się przy tym na ponowne uchybienia z dnia [...] listopada 2004 r. oraz z dnia [...] lutego 2005 r., tj. sprzed dnia otrzymania ostrzeżenia.

Było to niezgodne z wymogami zawartymi w art.15 pkt.2 - ustawy o transporcie drogowym.

Wskazuje to w sposób jednoznaczny na stronnicze i celowe działania organu administracji publicznej zmierzające do cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i tym samym do pozbawienia go możliwości wykonywania zawodu.

Pomimo złożenia przez skarżącego w dniu [...] marca 2005 r. zapewnienia, że będzie przestrzegał wszystkich przepisów obowiązujących przy przewozie osób taksówką, w dniu [...] marca 2005 r. Zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń w imieniu Prezydenta W. wydał decyzję cofającą skarżącemu licencję.

Przez cały okres wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej wynikającej z licencji nie było na niego żadnych skarg od pasażerów w związku z zawyżeniem opłaty lub niewłaściwym zachowaniem.

W dniu [...] kwietnia 2005 r. skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2005 r. cofającą mu licencję nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką do Samorządnego Kolegium Odwoławczego w W..

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższej decyzji skarżący zarzuca błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia powodów cofnięcia licencji przez Prezydenta W. oraz błędną interpretację przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie prawidłowości czynności podjętych przez właściwe organy w celu cofnięcia skarżącemu licencji.

W związku z powyższym, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. skarżący zarzucił niezgodność z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), wniosło o jej oddalenie.

W uzasadnieniu przypomniano, że Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt l K.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., cofającą p. L. G. licencję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną na pojazd marki M. o nr rej. [...], zmienioną w dniu [...] marca 2004 r. na licencję nr [...], z powodu zmiany samochodu na pojazd marki M. o nr rej. [...].

W związku z wielokrotnym naruszaniem przez p. L. G. warunków określonych w licencji uprawniającej do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, jak również innych warunków wykonywania tej działalności, organ pierwszej instancji, w pierwszej kolejności udzielił skarżącemu pisemnego upomnienia (pismo znak: [...], z dnia [...] czerwca 2004 roku), następnie, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, udzielił pisemnego ostrzeżenia (pismo znak: [...] z dnia [...] lutego 2005 rok), a po kolejnym stwierdzeniu naruszenia (protokół z kontroli z dnia [...] marca 2005 r.), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji (zawiadomienie znak: [...] z dnia [...] marca 2005 r.) i wydał decyzję cofającą licencję.

Skarżący podnosi, że po otrzymaniu w dniu [...] lutego 2005 r. pisemnego ostrzeżenie o skutkach ponownego stwierdzenia naruszenia przepisów regulujących działalność objętą licencją, nie stwierdzono żadnych uchybień w oznakowaniu jego pojazdu (taksówki). Organ pierwszej instancji udzielając ostrzeżenia, poinformował p. L. G. o skutkach dalszego nieprzestrzegania nie tylko przepisów regulujących kwestię oznakowania pojazdów służących do wykonywania transportu drogowego, ale także innych przepisów regulujących świadczenie usług przewozowych taksówką, a zwłaszcza przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawy z dnia 11 maja 2001 r. prawo o miarach, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 września 2002 r. w sprawie wymagań technicznych i metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne oraz innych rozporządzeń i uchwały powołanych w tym ostrzeżeniu.

Skarżący podczas kontroli nie kwestionował stwierdzanych uchybień, ale nie usuwał tych nieprawidłowości, świadomie naruszał więc warunki określone w licencji oraz w przepisach regulujących działalność objętą licencją i to zachowanie posiadacza licencji nr [...] nosi znamiona rażącego naruszania tych warunków.

Kolegium, ponownie analizując rozpatrywaną sprawę, w tym dokonując analizy przepisu art. 15 ustawy o transporcie drogowym, nie dopatrzyło się naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego, jak również nie stwierdziło naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2005 r., cofającą p. L. G. licencję nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Podstawowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie mają przepisy art. 15 ust. 1 pkt. 2 lit b oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W myśl pierwszego z tych przepisów licencję cofa się m.in. jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencja określone przepisami prawa (lit b). Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit a, b, d oraz lit e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji (...).

W świetle powołanych przepisów tryb cofnięcia licencji wygląda następująco:

- podstawę postępowania stanowi stwierdzenie naruszenia powołanych wyżej przepisów,

- po takim stwierdzeniu, a przed cofnięciem licencji, wymagane jest pisemne ostrzeżenie przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji,

- w tej sytuacji niezbędne jest ponowne stwierdzenie naruszenia powołanych przepisów,

- po którym wszczyna się postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji.

W ocenie przedsiębiorcy (skarżącego) tryb ten nie został dochowany. W szczególności nie miało miejsce ponowne stwierdzenie naruszeń związanych z oznakowaniem taksówki.

Według materiałów przedstawionych przez Samorządowe Kolegium Orzekające w W. organ pierwszej instancji, w pierwszej kolejności udzielił skarżącemu pisemnego upomnienia (pismo znak: [...] z dnia [...] czerwca 2004 r.), następnie, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, udzielił pisemnego ostrzeżenia (pismo znak: [...] z dnia [...] lutego 2005 r.), a po kolejnym stwierdzeniu naruszenia (protokół z kontroli z dnia [...] marca 2005 r.), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji (zawiadomienie znak: [...] z dnia [...] marca 2005 r.) i wydał decyzję cofającą licencję (nr [...] z dnia [...] marca 2005 r.). Kolegium stwierdziło przy tym, że przesłanką cofnięcia licencji nie musi być popełnienie takiego samego naruszenia przepisów, związanych np. z oznakowaniem taksówki, lecz również niedotrzymanie innych wymagań wynikających z przepisów regulujących sprawy transportu drogowego, a w szczególności określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym.

Sąd podziela to stanowisko i nie znajduje podstaw do uznania, że wymagany przez powołaną ustawę tryb cofnięcia licencji został w rozpatrywanej sprawie naruszony. Należy przy tym zwrócić uwagę, że przewidziane w art. 15 ust.1 ustawy o transporcie drogowym cofnięcie licencji ma charakter obligatoryjny; oznacza to, że w przypadku stwierdzenia zdarzeń lub naruszeń określonych w tym przepisie właściwy organ administracji działa w ramach tzw. uznania związanego, tzn. ma obowiązek cofnąć licencję.

W kolejnym zarzucie skarżący zakwestionował możliwość rażącego naruszenia prawa poprzez naruszenie obowiązujących przepisów dotyczących niewłaściwego zamontowania oznakowania taksówek, wynikającego z uchwały Rady W.. Jak twierdzi skarżący, tylko rażące naruszenie warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa może być podstawą do cofnięcia licencji, zgodnie z art.15 ust. l pkt 2 lit .b ustawy o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego "rażące naruszenie" przepisów prawa występuje wtedy, gdy następuje naruszenie obowiązujących ustaw lub rozporządzeń wydanych przez właściwych ministrów, przy czym definicja tego pojęcia jest nieścisła i pozwała organowi udzielającemu licencji na dowolną interpretację ewentualnych naruszeń przepisów prawa, a tym samym uznaniowe traktowanie obywateli.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. W myśl ust. 2 tegoż przepisu źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są również – na obszarze działania organów, które je ustanowiły – akty prawa miejscowego. Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. (art. 94 Konstytucji RP).

Zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. m.) stanowi, iż w odniesieniu do gminnego transportu zbiorowego oraz przewozów osób i bagażu taksówkami przepisy porządkowe określa rada gminy, a na terenie [...] W. - Rada W., zaś zgodnie z ust. 7 powołanego przepisu rada gminy (Rada W.) może wprowadzić obowiązek stosowania dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do taksówek.

Nie ulega więc wątpliwości, iż powołane wyżej uchwały Rady W. (nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych oraz nr [...] r. Rady W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów Taxi na terenie W. - z późn. zm. wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2003 r.), wprowadzające obowiązek określonego oznakowania taksówek na obszarze W. miały odpowiednią podstawę ustawową i jako akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze W.. Naruszenie zawartych w nich wymagań może być zatem podstawą do cofnięcia licencji.

Ponadto należy przypomnieć – o ma to również znaczenie w rozpatrywanej sprawie – że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2001 r., sygn. akt II SA 1369/01, publ. Wokanda 2002/3/36, wynikające z powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe upoważnienie do wprowadzenia w formie uchwały rady gminy obowiązku dodatkowego wyposażenia taksówek uzasadnia wprowadzenie obowiązku zamontowania w taksówkach drukarek do wydawania pokwitowań za przejazd.

Odnosząc się natomiast wprost do zarzutu nieścisłości pojęcia "rażącego naruszenia prawa", pozwalającego, w ocenie skarżącego, na dowolną interpretację ewentualnych naruszeń przepisów prawa, a tym samym uznaniowe traktowanie obywateli, należy zauważyć, że pojęcie to, używane przede wszystkim na określenie jednej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a.), jest jednym z pojęć lepiej opracowanych w orzeczeniach sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie prawniczym (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C. H. Beck, Warszawa 2000, wyd. 3, str. 660 i n.). Nie ulega więc wątpliwości, że zestawienie przepisu aktu prawa miejscowego, statuującego obowiązek trwałego oznakowania (w określony sposób) taksówek z praktyką stosowaną przez skarżącego, stosującego oznakowanie, które w każdym czasie może być zdjęte (na tzw. magnes) pozwala mówić o rażącym naruszeniu prawa.

Już dodatkowo trzeba przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, określającym przesłanki fakultatywnego cofnięcia licencji, licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz rażąco lub wielokrotnie narusza określone przepisy. Przepis ten, nie mający bezpośredniego zastosowania w sprawie, ma jednak znaczenie szersze, gdyż zawiera wskazówkę interpretacyjną, zgodnie z którą rażące lub wielokrotne naruszenie przepisów alternatywną przesłankę umożliwiającą cofnięcie licencji. Ma to znaczenie w rozpatrywanej sprawie, w której skarżący w sposób uporczywy naruszał powołane wyżej przepisy prawa miejscowego.

Tylko w jednym zdaniu skarżący wspomniał, że wykonywał przewóz na potrzeby własne. Wobec braku jakiejkolwiek argumentacji w tej sprawie Sąd nie uznał tej okoliczności za udowodnioną. Nie uznał też, by miała ona istotne znaczenie w sprawie.

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego, iż Prezydent W. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia licencji skarżącemu z naruszeniem art. 90 § 2 (zapewne art. 90 pkt 2) ustawy o transporcie drogowym. W myśl powołanego przepisu w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający licencji lub zezwolenia:

1) wzywa przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie;

2) cofa licencję lub zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w

art. 15 i art. 24 ust. 4-6.

W ocenie Sądu wszystkie warunki określone w tym przepisie zostały w rozpatrywanej sprawie dochowane.

Sąd nie podzielił również oceny skarżącego, iż w rozpatrywanej sprawie miała miejsce błędna interpretację przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie prawidłowości czynności podjętych przez właściwe organy w celu cofnięcia skarżącemu licencji, skutkująca naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. Zarzut ten, odnoszący się do zasad ogólnych postępowania, nie został przez skarżącego rozwinięty, a Sąd działając z urzędu tego zarzutu nie podzielił.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.