Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2515/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.G. – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] września 2010r., zezwalającą na budowę ciągu pieszo-jezdnego ulic [...] i [...] w [...] wraz z infrastrukturą (od km 0+061 do km 0+989) na działkach w liniach rozgraniczających drogę nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i zatwierdzającą podział nieruchomości i projekt budowlany, nadająca decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek inwestora zawiera niezbędne dokumenty, wymienione w art. 11 b ust. 1 i art. 11 d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. Nr 193 z 2008r., poz. 1194 ze zm.), dalej specustawa. Do wniosku dołączono wymagane opinie, mapę przebiegu drogi, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy dot. projektu podziału nieruchomości, informację dot. zmian w istniejącej infrastrukturze zagospodarowania terenu, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, kompletny projekt budowlany, zawierający niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia wymagane przepisami szczególnymi.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego poinformował, że organ wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak i organ odwoławczy działają w granicach wniosku inwestora, oceniając jedynie jego zgodność z prawem. Skoro inwestor stwierdził, że do budowy konieczne jest zajęcie działki [...], to organy nie mogą tego zmienić, ani "wykreślić z wykazu działek przeznaczonych do wywłaszczenia" jak wnosił odwołujący.

Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 12 ust. 4a specustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydal decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z treści tego przepisu wynika, że wysokość odszkodowania będzie przedmiotem innego postępowania prowadzonego po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji.

Organ przedstawił definicję "drogi publicznej" wyrażoną w art. 1 ustawy o drogach publicznych i wskazał, że w zależności od rodzaju drogi, zaliczenie jej do konkretnej kategorii następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów lub ministra właściwego do spraw transportu, albo w formie uchwały organu samorządu terytorialnego (art. 6-7 ww. ustawy). Z akt sprawy wynika, że ul. [...] i [...] w [...] zaliczono do dróg gminnych uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] września 2002r. Słusznie więc organ zastosował procedurę wskazaną w specustawie .

Skargę na powyższą decyzję złożył A.G. i wnosząc o jej uchylenie w części dot. działki [...] oraz uchylenie decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. przez wydanie decyzji sprzecznej z prawem; art. 7 i 77 k.p.a. przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego; art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie uwag zawartych w pismach z 12.08.2010, 24.09.2010, 17.10.2010; nieprawidłowe przeprowadzenie procedury wywłaszczeniowej poprzez przejecie całej działki nr [...] w sytuacji, gdy pas ten zajmuje jedynie nieznaczną część tej działki przez co pogwałcono zasadę, iż wywłaszczenie ma nastąpić z jak najmniejszym obciążeniem jej właściciela; art. 107 k.p.a. poprzez brak merytorycznego uzasadnienia decyzji organu I instancji.

Skarżący stwierdził, że tryb i termin zawiadomienia o ww. inwestycji uniemożliwiły mu podjęcie działań w celu wydzielenia z ww. działki fragmentu pod inwestycję, a działanie to powinna podjąć Gmina na etapie przygotowywania dokumentacji , tak jak uczyniła to z wieloma okolicznymi działkami.

Wojewoda nie ustosunkował się do przesłanej dokumentacji.

Zaskarżona decyzja, potwierdzając zastosowanie "specustawy" również narusza prawo, bowiem nie analizuje uchwały z dnia [...] września 2002r. pod kątem jej zgodności z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie oraz dodał, że Starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych decyzję ustalającą lokalizację drogi, na podstawie art. 11d ust. 5 specustawy doręcza wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń, a ponadto wysyła zawiadomienie o jej wydaniu dotychczasowemu właścicielowi na adres z katastru nieruchomości. Takie zawiadomienie zostało wysłane skarżącemu, co potwierdza zwrotka znajdująca się w aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że objęte zaskarżoną decyzją zamierzenie inwestycyjne dotyczyło budowy ciągu pieszo-jezdnego ulic [...] i [...] w [...]. Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...].09.2002r. obie ww. ulice zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 1 specustawy ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381 oraz z 2008 r. Nr 54, poz. 326). Natomiast stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych drogi gminne należą do dróg publicznych.

W związku z powyższym nie można było zgodzić się z zarzutem skargi, że w niniejszej sprawie nie miała zastosowania ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Podkreślenia wymaga, że celem specustawy było stworzenie prawnych podstaw dla sprawnej realizacji inwestycji drogowych. Odmienność uregulowań zawartych w tej ustawie dotyczy uproszczenia postępowania administracyjnego również w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości i dysponowania nimi dla celów inwestycyjnych.

W art. 11 d ust. 1 w punktach od 1 do 9 specustawy wymienione zostały warunki, jakie powinien spełniać wniosek o lokalizację inwestycji drogowej, który zgodnie z art. 11 b ust. 1 winien być złożony po uzyskaniu opinii organów w nim wymienionych. Natomiast przepis art. 11 f ust. 1 specustawy w punktach od 1 do 8 wskazuje elementy jakie decyzja ta winna zawierać.

Zgodnie z ww. przepisami specustawy Starosta [...] zobowiązany był do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, po uprzednim zbadaniu czy do wniosku dołączono niezbędne dokumenty. Organ nie był natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych przez inwestora rozwiązań. Inwestor autonomicznie dokonuje bowiem wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno wykonawczych inwestycji.

W związku z powyższym organ nie ma również kompetencji do dokonywania zmian w zakresie wskazanej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi, jak i do badania, czy zajęte pod budowę działki winny być przejęte w całości, czy też tylko w części, jak tego domagał się skarżący.

Ponadto, w art. 11 e wskazuje się wprost, że nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Zauważyć przy tym należy, że w aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1992r. ([...]) zatwierdzająca projekt podziału działki nr [...] na działki [...], która pozostaje przy właścicielu i działkę nr [...], którą przeznacza się pod poszerzenie ul. [...]. Konsekwentnie w wypisie ze zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonych uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 2[...] 0 kwietnia 2000r. (Dz.Urz.Woj.Maz. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r., poz. [...]), znajduje się zapis, że działka o nr [...] przeznaczona jest w całości pod drogi gminne.

W świetle przedstawionej wyżej argumentacji, chybione są też zarzuty skargi dotyczące braku analizy, czy uchwała Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] września 2002r., mocą której ulice [...] i [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych, jest zgodna z prawem.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów dotyczących trybu i terminu zawiadomienia o planowanej inwestycji, którego dokonano zgodnie z wymogami określonymi w art. 11 d ust. 5 specustawy.

W konsekwencji nie można było uznać za słuszne zarzutów skargi zgłoszonych w zakresie uchybienia przepisom postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 1, 7, 77, 8 jak i 107 k.p.a.

Na koniec podkreślić trzeba, że nawet gdyby istniały podstawy do uwzględnienia skargi, ze względu na wady wymienione w art. 145 bądź art. 156 k.p.a., to Sąd i tak mógłby, w świetle treści art. 31 ust. 2 specustawy stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z ww. przyczyn.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu ma mocy art. 151 p.p.s.a.