Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1612/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 78a  ust. 2 pkt 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie czasowego wycofania pojazdu z ruchu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "organ", "organ I instancji"), w oparciu o art. 78a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") z dnia 8 lipca 2021 r. o czasowe wycofanie pojazdu ciężarowego marki [...] posiadającego cechę identyfikacyjną [...] i numer rejestracyjny [...], odmówił czasowego wycofania pojazdu z ruchu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Strona zawnioskowała o kolejne, czasowe wycofanie pojazdu z ruchu na okres sześciu miesięcy, z akt natomiast wynika, że pojazd był już czasowo wycofywany z ruchu na postawie 6 decyzji ostatecznych i podlegających wykonaniu, w następujących okresach: od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r. Następnie wskazał, iż w dniu złożenia wniosku o kolejne czasowe wycofanie pojazdu z ruchu upłynął ustawowy maksymalny okres 48 miesięcy, na jaki pojazd może zostać wycofany. Pomimo spełnienia przez Stronę formalnych przesłanek umożliwiających czasowe wycofanie pojazdu ciężarowego o masie całkowitej powyżej 3,5t z ruchu, nie może kolejny raz wydać przedmiotowej decyzji, bowiem łączny okres jego czasowego wycofania określony sumą miesięcy z wszystkich wskazanych ostatecznych decyzji przekroczył 48 miesięcy. Ponadto zdaniem organu, mimo kilkudniowych przerw, w których pojazd pozostawał w ruchu, okresu tego nie nalicza się od nowa.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2021 r. Skarżący złożył odwołanie od wskazanej decyzji. Zwrócił uwagę, iż przepis art. 78a ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczy jedynie długości jednorazowego wycofania pojazdu z ruchu, a każdorazowe przywrócenie pojazdu do ruchu, chociażby jednodniowe, przerywa bieg wycofania. Wskazał, że pojazd był wycofany już na okres dłuższy niż 48 miesięczny, tj. na 53 miesiące. Wyjaśnił także, że przedmiotowy wniosek spowodowany jest wciąż trwającą sytuacją na rynku pracy kierowców oraz niesprzyjającym rozwojowi firmy okresem pandemii. Nieuwzględnienie wniosku spowoduje konieczność jego sprzedaży bądź złomowania, ponieważ przywrócenie do ruchu generuje dodatkowe koszty związane z ubezpieczeniem oraz podatkiem od środków transportowych. Zdaniem Strony przywołany przepis art. 78a nie wyklucza ponownego wycofania pojazdu z ruchu, jeśli doszło do choć jednodniowego jego przywrócenia do ruchu.

Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie uzasadnienia wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania w sprawie, przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia tj. art. 78a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a następnie, na podstawie znajdujących się aktach sześciu ostatecznych decyzji Starosty [...], ustalił: okresy w jakich pojazd był czasowo wycofany z ruchu, łączny okres 53 miesięcy wycofania pojazdu z ruchu, a także ponowne złożenie przez Stronę wniosku o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu do dnia [...] r. Zauważył, że okoliczność czasowego wycofania przedmiotowego pojazdu z ruchu przez 53 miesiące w oparciu o kolejne decyzje, nie jest w sprawie kwestionowana. Dalej stwierdził, że skoro pojazd był już czasowo wycofany z ruchu przez maksymalny dopuszczalny okres 48 miesięcy, to kolejny wniosek nie może zostać uwzględniony. Kolegium nie podzieliło także stanowiska Skarżącego, iż każdorazowe przywrócenie pojazdu do ruchu przerywa bieg wycofania. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że takie okoliczności jak trwająca pandemia, sytuacja finansowa, sytuacja rynku pracy nie mogą mieć wpływu na decyzję w przedmiocie czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Natomiast ewentualne wcześniejsze błędne rozstrzygnięcia organu I instancji co do dłuższego czasowego wycofania pojazdu z ruchu niż okres 48 miesięcy pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 23 listopada 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego skutkujące niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych sprawy, art. 11 k.p.a. polegające na braku wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ wydający decyzję, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny okoliczności faktycznych i niepełnego materiału dowodowego, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, oraz błędne przyjęcie, że przywrócenie pojazdu do ruchu nie przerywa biegu czasowego wycofania pojazdu z ruchu, a także naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 78a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że niemożliwe jest czasowe wycofanie pojazdu z ruchu z uwagi na upływ 48 miesięcy, pomimo że doszło do jego przywrócenia do ruchu, a tym samym do przerwania biegu wycofania pojazdu z ruchu. Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podkreślił, iż organ błędnie przyjął, że przywrócenie pojazdu do ruchu nie przerywa biegu czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Brak przepisu prawa potwierdzającego powyższą interpretację. Nadto zwrócił uwagę, że Kolegium nie odniosło się merytorycznie do zarzutów ponoszonych przez Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach sygn. II SA/Gl 1612/21 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia rozstrzygnięć organów administracji publicznej, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje organów pierwszej i drugiej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa uzasadniającym ich uchylenie w całości.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści odpowiedzi na skargę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez Skarżącego w terminie czternastu dni od przesłania odpisu odpowiedzi na skargę wraz z wnioskiem w tym przedmiocie (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.).

Istotą niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] o odmowie czasowego wycofania pojazdu z ruchu.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił art. 78a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do ust. 1 przywołanego przepisu art. 78a – czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu lub podmiotu, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5, organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, podlegają m.in. zarejestrowane samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t (art. 78a ust. 2 pkt 1). W tym zakresie kwalifikuje się samochód ciężarowy objęty wnioskiem Strony wszczynającym niniejsze postępowanie. Wymieniony pojazd, stosownie do art. 78a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 24 miesięcy. Okres ten może być przedłużony, jednak łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać 48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o jego czasowym wycofaniu z ruchu.

Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynikają następujące okoliczności, które nie były przedmiotem sporu. Starosta [...] wycofał przedmiotowy pojazd z ruchu:

- decyzją z dnia [...] r. nr [...] do dnia 18 czerwca 2017 r. (karta nr 1 akt administracyjnych),

- decyzją z dnia [...] r. nr [...] do dnia 19 grudnia 2017 r. (karta nr 2 akt administracyjnych),

- decyzją z dnia [...] r. nr [...] do dnia 20 czerwca 2018 r. (karta nr 3 akt administracyjnych),

- decyzją z dnia [...] r. nr [...] do dnia 20 czerwca 2019 r. (karta nr 4 akt administracyjnych),

- decyzją z dnia [...] r. nr [...] do dnia 20 czerwca 2020 r. (karta nr 5 akt administracyjnych),

- decyzją z dnia [...] r. nr [...] do dnia 24 czerwca 2021 r. (karta nr 6 akt administracyjnych).

Powyższe okresy czasowego wycofania pojazdu z ruchu na podstawie wskazanych decyzji zostały również prawidłowo ustalone przez organy orzekające w sprawie, nadto okoliczności te nie były kwestionowane przez Skarżącego.

Z przedstawionych decyzji wynika, iż na podstawie kolejnych pięciu decyzji, tj. nieprzerwanie w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. przedmiotowy pojazd był czasowo wycofany z ruchu przez łączny okres 41 miesięcy. Następnie po kilku dniach Strona złożyła kolejny wniosek a pojazd został czasowo wycofany z ruchy na okres 12 miesięcy od dnia [...] r. do dnia [...] r.

Pismem z dnia 8 lipca 2021 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu do dnia [...] r. (karta nr 11 akt administracyjnych), zatem po kilkunastu dniach od upływu poprzedniego okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu.

Zgodnie z przywołaną powyżej podstawą prawną, pojazd, o którym mowa w art. 78a ust. 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o ruchu drogowym może zostać czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 24 miesięcy (art. 78a ust. 4 zd. 1). W tym zakresie nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, iż decyzja wydana przez organ w przedmiocie czasowego wycofania pojazdu z ruchu zarówno pierwsza jak i kolejna przedłużająca ten okres może obejmować czasowe wycofanie pojazdu z ruchu jedynie na w/w okres, tj. od 2 do 24 miesięcy. Ustawodawca przewidział przy tym możliwość przedłużenia wskazanego okresu, z tym jednak zastrzeżeniem, że "łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać 48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o jego czasowym wycofaniu z ruchu" (art. 78a ust. 4 zd. 2).

Przywołane zdanie drugie odnosi się do "przedłużenia" okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu (zgodnie z brzmieniem: "okres ten", tj. okres, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym "może zostać przedłużony"), zatem również w zakresie, w którym przepis ten określa maksymalny okres wycofania pojazdu z ruchu na 48 miesięcy, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy "okres ten" stanowi przedłużenie okresu w uprzednio wydanej decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Ustawodawca wskazuje w nim ponadto wyraźnie, że w/w maksymalny okres wycofania pojazdu z ruchu należy liczyć od dnia wydania decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Zdaniem Sądu, nie zyskuje aprobaty kwalifikowanie "nowego" wniosku o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu jako wniosku o "przedłużenie" i zaliczanie tego okresu do poprzedniego okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu, gdy w międzyczasie pojazd został już dopuszczony do ruchu. W przeciwnym razie, okres 48 miesięcy dotyczyłby jednego konkretnego pojazdu dla całego okresu jego żywotności. W rezultacie, takie "związanie" maksymalnego okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu z danym pojazdem uniemożliwiłoby przykładowo skorzystanie z tego uprawnienia przez kolejnych właścicieli pojazdu w sytuacji, gdy uprzednio pojazd został już czasowo wycofany z ruchu na okres łącznie 48 miesięcy. W ocenie Sądu nie sposób z analizowanego przepisu wyprowadzić takiego wniosku. Nieuprawnione byłoby również zastosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej, prowadzącej w rezultacie do ograniczenia wymienionych uprawnień, a które to ograniczenia nie wynikają z przywołanej regulacji.

Ustawodawca nie przewidział zakazu tzw. "ponawiania" wniosku. Inaczej powinien zatem zostać potraktowany wniosek odnoszący się do przedłużenia okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu, na okres następujący bezpośrednio po upływie poprzedniego wycofania pojazdu z ruchu, zatem okres ten winien zostać zaliczony do łącznego okresu wycofania pojazdu z ruchu, o którym mowa w art. 78a ust. 4 zd. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a inaczej kolejny, nowy wniosek odnoszący się do pojazdu, który został już ponownie dopuszczony do ruchu, i w tym przypadku okres ten winien zostać liczony od nowa zgodnie ze wskazaniem ustawodawcy "od dnia wydania decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu".

Ograniczenie czasowe, o którym mowa powyżej, w wymiarze 48 miesięcy, dotyczy "kontynuowanego", "nieprzerwanego" okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu od dnia wydania pierwszej decyzji w tym przedmiocie na okres od 2 do 24 miesięcy poprzez kolejne decyzje stanowiące przedłużenie tego okresu, o ile nie nastąpiła przerwa rozumiana jako ponowne dopuszczenie pojazdu do ruchu.

W tym zakresie warto zwrócić uwagę na moment ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu po jego czasowym wycofaniu. Jak słusznie zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych sam fakt wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu powoduje jego ponowne dopuszczenie do ruchu. Datą ponownego dopuszczenia będzie zatem pierwszy dzień, w którym właściciel pojazdu może odebrać w siedzibie organu rejestrującego dowód rejestracyjny oraz tablice, tj. po upływie ostatniego dnia czasowego wycofania pojazdu z ruchu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2017 r. II FSK 690/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2021 r. III SA/Wa 2341/20).

W ocenie Sądu, za powyższą wykładnią przemawia również regulacja tej materii w poprzednim stanie prawnym. Mianowicie zgodnie z treścią art. 78a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2005 r. (art. 1 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 884) do dnia 2 kwietnia 2010 r. (zmiana art. 78a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2010 r., Nr 43, poz. 246 – z dniem 3 kwietnia 2010 r.): "pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 6 miesięcy. Okres ten może być jednorazowo przedłużony, jednak łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać 9 miesięcy w roku, licząc od dnia jego wycofania z ruchu." Wraz z nowelizacją obowiązującą od dnia 3 kwietnia 2010 r. ustawodawca zrezygnował z ograniczenia "jednorazowego" przedłużania okresu wycofania pojazdu z ruchu, a także zakreślania okresu, dla którego możliwe jest wycofanie pojazdu z ruchu (uprzednio: "9 miesięcy w roku"). Zwrócić uwagę należy także na redakcję wprowadzonej od dnia 31 stycznia 2022 r. regulacji uprawniającej do czasowego wycofania z ruchu samochodu osobowego (art. 78a ust. 2 pkt 5 ustawy). Stosownie do brzmienia art. 78a ust. 4a ustawy Prawo o ruchu drogowym (dodany art. 1 pkt 19 lit. e ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 1517): "samochód osobowy może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 3 do 12 miesięcy bez możliwości przedłużenia tego okresu i nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym upłynął okres czasowego wycofania określony w ostatniej decyzji o jego czasowym wycofaniu z ruchu." Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, stoi na stanowisku, że jeśli wolą ustawodawcy byłoby ograniczenie okresu czasowego wycofania pojazdu ciężarowego z ruchu, o którym mowa w art. 78a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w sposób wskazany przez organy w niniejszej sprawie, to przewidziałby przykładowo brak możliwości przedłużania okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu, czy określiłby minimalny okres przerwy pomiędzy kolejnymi wnioskami jak to uczynił w przypadku samochodów osobowych, bądź wskazałby wprost, że okres 48 miesięcy należy liczyć od wydania "pierwszej dotyczącej danego pojazdu" decyzji o jego czasowym wycofaniu z ruchu (doprecyzowanie co do obliczania okresu czasowego wycofania od określonego w "ostatniej" decyzji zawarł natomiast w regulacji w odniesieniu do samochodów osobowych).

W rezultacie odmowa czasowego wycofania pojazdu z ruchu, w ocenie Sądu, nie może zostać oparta o ustalenie wycofania pojazdu z ruchu przez łączny okres 48 miesięcy, w sytuacji, gdy rozpoznawany wniosek nie dotyczy "przedłużenia" poprzedniego okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu, lecz następuje już po ponownym dopuszczeniu pojazdu do ruchu.

Należy przy tym pamiętać, że ustawodawca nie określił minimalnego okresu, po którego upływie taki "nowy" wniosek może zostać złożony po ponownym dopuszczeniu pojazdu do ruchu. Nie jest uprawione czynienie tego przez organ. Gdyby wolą ustawodawcy było określenie wskazanej przerwy pomiędzy upływem okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu z ostatniej wydanej w odniesieniu do tego pojazdu decyzji do kolejnego "nowego" złożenia wniosku w tym przedmiocie, zastosowałby regulację analogiczną jak w przypadku samochodów osobowych (art. 78a ust. 4a ustawy Prawo o ruchu drogowym), podczas gdy także przy okazji ostatniej nowelizacji ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, ustawodawca nie zmienił brzmienia ust. 4 w zakresie objętym badaniem w ramach niniejszego postępowania.

Zgodzić należy się natomiast z organem odwoławczym w zakresie, w którym wskazuje, iż takie okoliczności jak trwająca pandemia, sytuacja finansowa, sytuacja rynku pracy (str. 2 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie czasowego wycofania pojazdu z ruchu (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2020 r., III SA/Gd 542/19). Kwestia ta jednak nie była już podnoszona na etapie skargi.

Zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego art. 78a ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i zastosowanie w prawidłowo ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy. W kontekście powyższego, uzasadnione w ocenie Sądu pozostawało zastosowanie uprawnień kasatoryjnych.

Zgodnie z treścią art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni ocenę prawną, a także wskazania co do dalszego postępowania wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 697 zł, na które składa się wpis sądowy w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, tj. kwota 480 zł ustalona na postawie § 14 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.