Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1070/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa~Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman,, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] uchylająca w pkt I. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] ustalającej lokalizację strategiczną inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii [...] – nacięcia linii T.- T. oraz R.- T." w części dotyczącej znajdującego się na stronie 9 zapisu stanowiącego treść pkt IX określającego termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń i orzekająca w tym zakresie poprzez odmowę określenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, zaś w pkt II. utrzymująca w mocy w pozostałej części ww. decyzję Wojewody.

Zaskarżona decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r., powołując się na art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz poz. [...] załącznika do tej ustawy, po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w K. lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pod nazwą "Budowa linii [...] linii T. – T. oraz R. – T.", zatwierdził linie rozgraniczające teren tej inwestycji określone w załączniku nr 1 do decyzji, określił warunki techniczne realizacji inwestycji, wskazując m.in., że obejmować ona obędzie także rozebranie i budowę innych linii elektroenergetycznych, kolidujących zdaniem organu administracji z budowaną linią przesyłową, ograniczył na podstawie art. 22 ust. 1 powołanej ustawy sposób korzystania z nieruchomości, w tym działek nr [...] z obrębu G. i nr [...] oraz [...] z obrębu R., stanowiących własność A. [...], w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji, a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń oraz ustalił termin 120 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.

Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołań A. [...] i Z. [...], decyzją z [...] stycznia 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję z [...] sierpnia 2017 r. w części dotyczącej ustalenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (punkt IX zaskarżonej decyzji) i w tym zakresie odmówił określenia terminu, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że uchybienie w postaci braku możliwości określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej terminu wydania nieruchomości z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, w stosunku do nieruchomości wskazanych w art. 22 ust. 1 tej ustawy, skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji w tym zakresie i odmową określenia takiego terminu.

Zdaniem Ministra objęcie zakresem przedmiotowej inwestycji działek odwołujących się, w sposób wskazany we wniosku inwestora nie narusza prawa, a rozwiązania projektowe zatwierdzone w zaskarżonej decyzji są prawidłowe. Ponadto Wojewoda nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną, ingerencję w prawo własności odwołujących się stron. Ingerencja we własność związana z realizacją inwestycji odpowiada tylko jej koniecznemu zakresowi. Teren będący własnością skarżących nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane dla realizacji inwestycji.

Podsumowując organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo w oparciu o racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor. Wobec tego zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja – poza częścią uchyloną – nie naruszają prawa, a zarzuty odwołujących się stron nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł A. [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło w konsekwencji do nierozpoznania istoty sprawy, a w szczególności do:

˗ braku weryfikacji jaki podmiot będzie rzeczywiście realizował zamierzenie inwestycyjne opisane przez inwestora, w szczególności w zakresie rozbiórki i budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] na działkach [...] i [...] obręb R. należących do skarżącego wobec sprzeczności występujących pomiędzy treścią wniosku inicjującego sprawę (i stanowiskami inwestora w toku postępowania) a materiałem dowodowym przedstawionym przez skarżącego w piśmie z 3 stycznia 2018 r.,

˗ braku wyjaśnienia zasadności lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w przebiegu zgodnym z wnioskiem inwestora,

˗ braku wyjaśnienia jakie roboty budowlane są niezbędne do przeprowadzenia w świetle art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych,

˗ braku wyjaśnienia jakie konkretnie części nieruchomości oraz w jakim zakresie i na czyją rzecz będą podlegać ograniczeniom określonym w art. 22 ust. 1 powyższej ustawy,

˗ braku wyjaśnienia jakie warunki ochrony przeciwpożarowej winny być spełnione dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej,

˗ braku wyjaśnienia w jaki sposób mają być chronione interesy osób trzecich.

b) art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (a właściwie niezebranych) dowodów przez co organ uniemożliwił skarżącemu wzięcie czynnego udziału w sprawie i podjęcie działań mających na celu przedstawienie wobec organu dodatkowej argumentacji w celu przekonania organu co do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy (naruszenie to jest szczególnie rażące wobec braku przekazania przez organ pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego);

c) art. 77 i art. 80 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności ograniczenie zakresu dowodowego postępowania do wniosku i twierdzeń inwestora oraz rezygnację z dokonania oceny czy jakakolwiek okoliczność w postępowaniu została udowodniona;

d) art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że decyzja wydana przez ten organ została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a sprawa nie została przez ten organ rozpoznana.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 8 § 2 specustawy przesyłowej poprzez brak sporządzenia projektu zaskarżonej decyzji, w szczególności przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albo osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej;

b) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji obejmującej zakresem decyzji lokalizacyjnej dowolnych prac związanych z uzbrojeniem terenu (w tym dotyczących sieci dystrybucyjnej [...] S.A.), podczas gdy decyzja lokalizacyjna może dotyczyć jedynie zadania inwestycyjnego w zakresie sieci przesyłowej wraz z niezbędnymi do wykonania robotami budowlanymi;

c) art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji ustalającej lokalizację inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej [...] S.A. w sytuacji, gdy sieć dystrybucyjna [...] S.A. nie ma charakteru sieci przesyłowej, a [...] S.A. nie ma przymiotu inwestora w sprawie;

d) art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżącego oraz innych uczestników postępowania przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na danych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor (tj. na rzecz [...] S.A.), podczas gdy powyższy przepis dopuszcza jedynie wprowadzenie ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości na rzecz inwestora oraz w odniesieniu do przesyłowych linii elektroenergetycznych;

e) art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 specustawy przesyłowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która nie określa w swej treści konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje skutek lub skutki określone w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, podczas gdy powinny one zostać precyzyjnie oznaczone i dookreślone, a inwestor domagał się zajęcia jedynie części, a nie całości nieruchomości (oraz w różnym zakresie), jak to błędnie przyjął organ I instancji;

f) art. 8 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nieokreślającej w swej treści warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, podczas gdy warunki w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy z uwzględnieniem specyfiki inwestycji;

g) art. 8 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nieokreślającej w swej treści konkretnych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podczas gdy wymagania w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy ze szczególnym uwzględnieniem interesów właścicieli nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje tymczasowy skutek określony w art. 22 ust. 1 wymienionej ustawy;

h) art. 8 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy poprzez odmowę określenia terminu wydania nieruchomości lub opóźnienia lokali i innych pomieszczeń, nie krótszego niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna, podczas gdy zgodnie z tym przepisem takie ustalenie jest konieczne.

Z uwagi na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie również o stwierdzenie nieważności w całości decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 778/18, oddalił skargę A. [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej.

Zdaniem Sąd zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, jednocześnie Sąd z urzędu nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Sąd pierwszej instancji uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie dotyczącym ustalenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo i obszernie odniósł się do wszystkich zarzutów wniesionych odwołań. Wbrew twierdzeniu skarżącego wszystkie dowody będące podstawą do dokonania ustaleń faktycznych zostały przez organ odwoławczy szczegółowo omówione i rozważone. Wprowadzone na podstawie decyzji Wojewody ograniczenia korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, zostały nałożone wyłącznie na rzecz inwestora, czyli na rzecz [...] S.A. z siedzibą w K., a więc podmiotu, który złożył wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a nie na rzecz innych gestorów sieci ulegających przebudowie w ramach strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych.

Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej. Wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ administracji jest zobowiązany uwzględnić wniosek i wydać decyzję pozytywną. Oznacza to także, że organ administracji jest związany żądaniem zawartym we wniosku i nie może wykroczyć poza jego granice. Inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji, o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji, dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.

Planowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określonych w załączniku do ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, w którym jest ona umieszczona pod pozycją nr [...] . Tym samym wniosek inwestora był w świetle obowiązujących przepisów prawa w pełni uprawniony, a ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego zostały nałożone w sposób odpowiadający art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. W decyzji Wojewody określono linie rozgraniczające teren inwestycji, które de facto łącznie z określonymi w tej decyzji warunkami technicznymi pozwalają na określenie rzeczywistych powierzchni ograniczenia.

W ocenie Sądu również projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, zaś wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy.

Za niezasadne Sąd pierwszej instancji uznał zarzuty dotyczące niewyjaśnienia sposobu ochrony interesów osób trzecich wskazując, iż kwestii tej dotyczy punkt V decyzji organu pierwszej instancji.

Zdaniem Sąd pierwszej instancji nie doszło także do naruszenia art. 10 § 1 kpa. Organ odwoławczy pismem z [...] grudnia 2017 r. poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w tym zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 5 dni od otrzymania tego zawiadomienia, zaś pismem z 28 grudnia 2017 r. wyznaczył w trybie art. 36 kpa nowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r. Ponadto, pomimo nieodebrania pisma z [...] grudnia 2017 r. przez pełnomocnika skarżącego, pełnomocnik ten złożył pismo z 4 stycznia 2018 r., w którym wypowiedział się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, a organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonej decyzji do tego pisma.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego, wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 3760/18, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do podnoszonej w skardze kwestii, iż zaskarżona decyzja nie dotyczy jedynie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ale także obejmuje ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości. W związku z tym Sąd pierwszej instancji powinien był rozważyć, czy roboty budowlane związane z siecią dystrybucyjną są robotami budowlanymi niezbędnymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. W konsekwencji należało także rozstrzygnąć, czy zasadnie zaskarżoną decyzją objęto nieruchomości, na których nie miała być realizowana strategiczna sieć przesyłowa, lecz sieć dystrybucyjna.

Za zasadną NSA uznało także podstawę kasacyjną dotyczącą naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w zakresie dotyczącym określenia warunków ochrony przeciwpożarowej. Warunki takie co prawda zostały określone w punkcie IV decyzji organu pierwszej instancji przez odesłanie do ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2018 r. poz. 620 ze zm.), jednakże Sąd w ogóle nie odniósł się do zarzutu skargi w tym zakresie.

W ocenie NSA nastąpiło również naruszenie przepisów postępowania w nawiązaniu do stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, iż zawiadomienie organu odwoławczego z [...] grudnia 2017 r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości wypowiedzenia się zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego. Taka prawna ocena nie była uzasadniona, gdyż jak wynika z akt sprawy zawiadomienie to zostało wysłane na błędny adres, mianowicie na ul. [...] , mimo że pełnomocnik skarżącego podawał adres przy ul. [...] . W związku z tym Sąd pierwszej instancji powinien ponownie ocenić skutki tego wadliwego doręczenia, w szczególności, czy fakt, że pełnomocnikowi skarżącego nie doręczono prawidłowo zawiadomienia z [...] grudnia 2017 r. mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy uwzględnieniu okoliczności, że mimo tego pełnomocnik skarżącego złożył pismo z 4 stycznia 2018 r.

Pozostałe zarzuty kasacyjne Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybione.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. uczestnik postępowania [...] S.A. z siedzibą w K. przedstawił swoje stanowisko w sprawie uznające wniesioną skargę za niezasadną oraz wystąpił z wnioskiem o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii prywatnej W.M. Generalnego Projektanta w zakresie niezbędności przebudowy linii kolidujących w zakresie realizacji inwestycji zadania publicznego z dnia [...] czerwca 2019 r..

Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował żądanie skargi i wniósł o stwierdzanie, że zaskarżona decyzja narusza prawo – na postawie art. 27 ust. 2 specustawy przesyłowej. Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi w całości. Poparł wniosek dowodowy złożony w ostatnim piśmie i oświadczył, iż dowód ten ma zostać przeprowadzony na okoliczność niezbędności przebudowy linii kolidujących w zakresie realizacji inwestycji zadania publicznego. Oświadczył także, iż złożona opinia odnosi się do nieruchomości skarżącego. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie strony przeciwnej do wskazania miejsc, w których miały kolidować linie dystrybucyjne z linią przesyłową, a także o przeprowadzenie z dowodu z opinii biegłego na okoliczności wskazane przez stronę przeciwną z uwzględnieniem możliwości skablowania linii dystrybucyjnych w miejscach ewentualnych kolizji z projektowaną linią przesyłową. Wniósł także o pominięcie dowodu z opinii prywatnej.

Ostatecznie pełnomocnik uczestnika postępowania oświadczył, iż w toku rozprawy nie jest w stanie zadośćuczynić wnioskowi skarżącego.

Z uwagi na powyższe Sąd przeprowadził dowód z dokumentu prywatnego, tj. opinii z [...] czerwca 2019 r. oraz oddalił wnioski o zobowiązanie Spółki [...] i o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że rozpoznając niniejszą sprawę, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej zwanej "[...] [...] s.a.", związany był oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 3760/18, który uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę po uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w ww. orzeczeniu NSA, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolą Sądu została objęta decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] stycznia 2018 r. Zdaniem składu orzekającego czyni ona zadość wymogom określonym w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1812 z późn. zm.) - zwanej dalej "specustawą przesyłową", która stanowiła podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy (za wyjątkiem pkt IX) decyzji organu pierwszej instancji. W pkt IX decyzji z [...] sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji wyznaczył termin wydania nieruchomości, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, odnośnie tych działek, w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został jedynie ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na ich teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, natomiast Minister zasadnie uchylił tę część decyzji i orzekł w tym zakresie o odmowie określenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń wskazując, że ww. przepis nie dotyczy nieruchomości wskazanych w art. 22 ust. 1 specustawy drogowej.

W art. 1 ust. 1 specustawy przesyłowej określone zostały zasady i warunki przygotowania oraz realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, a także źródła ich finansowania. Przedmiotowa inwestycja została wymieniona w załączniku do specustawy przesyłowej pod pozycją nr [...] , zawierającym wykaz strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Inwestycje tego rodzaju zostały zaliczone w art. [...] ww. ustawy do celów publicznych w rozumieniu ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.). W uzasadnieniu projektu specustawy przesyłowej wskazano, że inwestycje w zakresie elektroenergetyki będą korzystały z priorytetowej, przyspieszonej ścieżki pozyskiwania decyzji i zezwoleń niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć. Pośród celów nowej regulacji wymieniono ograniczenie ilości pozwoleń niezbędnych do rozpoczęcia inwestycji oraz skrócenie czasu trwania procedur niezbędnych do uzyskania wymaganych decyzji. Z analizy uzasadnienia projektu ustawy wyraźnie wynika dążenie ustawodawcy do przyspieszenia i usprawnienia postępowania w przedmiocie lokalizacji oraz realizacji inwestycji elektroenergetycznych. Podstawą realizacji tego rodzaju przedsięwzięcia jest decyzja o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, która w świetle art. 6 ust. 1 specustawy przesyłowej powinna zostać wydana w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku. W art. 8 ust. 1 tej ustawy wymienione zostały elementy, jakie decyzja ta powinna zawierać. Należą do nich m.in. oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 (art. 8 ust. 1 pkt 7) oraz oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 (art. 8 ust. 1 pkt 8). O ile w odniesieniu do pierwszej kategorii nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren tej inwestycji ustawodawca w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej przewidział skutek w postaci przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, o tyle w przypadku drugiej kategorii stanowi on w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej o ograniczeniu tego prawa przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym zakresie ustawodawca ustanowił także odesłanie do art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustanowienie dwóch odrębnych kategorii nieruchomości, na których realizowana jest inwestycja polegająca na budowie sieci przesyłowej, w tym osobnych form władania nimi, nakazuje przyjęcie odmiennych regulacji dotyczących warunków korzystania z nich przez inwestora przy wykonywaniu prac budowlanych. Odnoszą się one m.in. do obowiązku ustanowienia terminu udostępnienia nieruchomości, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczącego nieruchomości podlegających wydaniu lub opróżnieniu. Termin z art. 8 ust. 1 pkt 9 tej ustawy nie odnosi się zatem do wszelkich form przejęcia nieruchomości, a jedynie dotyczy tych nieruchomości co których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek określony w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej.

Zdaniem Sądu należy odróżnić również obowiązek wydania nieruchomości, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu i konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi wszakże do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z przepisu art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wprost przeciwnie, w orzecznictwie sądowym wskazano, że wyznaczenie terminu na tej podstawie nie znajduje oparcia w przepisach prawa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 774/15 i z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2872/15 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie jest każdorazowo uzależnione od wyznaczenia w decyzji konkretnego terminu jej realizacji. Decyzja wchodzi do obrotu prawnego z chwilą kiedy staje się ostateczna i od tego momentu wywołuje wszelkie skutki prawne zarówno względem stron postępowania, jak i wszystkich innych podmiotów, na które ona oddziałuje. Stanowi o tym art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej w odniesieniu do terminu rozpoczęcia robót budowlanych przewidzianych w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Przyjęciu odmiennego sposobu wykładni art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej przeczyłyby racje natury celowościowej, w tym przede wszystkim dążenie do skrócenia rygorów formalnych i proceduralnych przy realizacji inwestycji w zakresie elektroenergetyki. Przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez skarżącego doprowadziłoby do wzmocnienia tych rygorów względem ogólnej regulacji art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co stanowiłoby zaprzeczenie intencji, którymi kierował się ustawodawca. Za prawidłowością powyższych rozważań przemawia również brzmienie art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej, w świetle którego natychmiastowemu wykonaniu podlegają decyzje wydane na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał za niezasadne zarzuty skarżącego odnoszące się do błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania przez organ odwoławczy art. 8 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej. Stosownie do art. 25 ust. 5 tej ustawy, niedopuszczalnym pozostaje uchylenie decyzji lokalizacyjnej ani stwierdzenie jej nieważności w całości, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nieruchomości lub działki. Przyjęty przez skarżącego sposób wykładni tego przepisu powodowałby doprowadzenie do nieakceptowanych zarówno z materialnoprawnego, jak i procesowego punktu widzenia skutków. W sytuacji gdy wadą dotknięta byłaby tylko część decyzji, uchybienie to w ogóle nie mogłoby zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, niezależnie od tego, jakiego rodzaju byłaby to wadliwość i jaki wpływ miałaby ona na byt prawny decyzji. Zatem, gdy decyzja dotknięta jest tylko w części wadą, to istnieje możliwość jej uchylenia w niezgodnym z prawem zakresie i w to miejsce orzeczenia co do istoty. Błąd, co do części decyzji, mógłby wywołać wiele negatywnych konsekwencji, włącznie z brakiem możliwości realizacji inwestycji. Z przeprowadzonej powyżej wykładni przepisów specustawy przesyłowej wynika, że termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej dotyczy nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 tej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/17, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Z tej przyczyny Minister, działając na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa, prawidłowo orzekł o uchyleniu pkt IX decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. określającego termin wydania nieruchomości, w stosunku do których powstał skutek z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie ustalenia co do terminu wydania nieruchomości, który w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania, nie ma wpływu na istotę treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i w konsekwencji powoduje, że sprawa została zakończona ostateczną decyzją na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W rezultacie nie zasługiwało na uwzględnienie odmienne stanowisko skarżącego, odwołujące się do treści art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej.

W ocenie Sądu niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej w zakresie braku wyjaśnienia kwestii niezbędności wykonania robót budowlanych związanych z siecią dystrybucyjną oraz utrzymania decyzji organu I instancji w zakresie obejmującym prace związanych z uzbrojeniem terenu (w tym dotyczących sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A.), w sytuacji gdy decyzja o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej może dotyczyć jedynie zadania lokalizacyjnego w zakresie sieci przesyłowej wraz z niezbędnymi robotami budowlanymi. Należy wyjaśnić, że zgodnie z definicją strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej, jest to zadanie inwestycyjne wraz z wykonaniem niezbędnych robót budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Jak stanowi art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast według definicji zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 5 specustawy przesyłowej przez uzbrojenie terenu należy rozumieć sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zatem są to wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, które w rozumieniu przepisów o statystyce publicznej nie są budynkami (art. 2 pkt 11 tej ustawy). W specustawie przesyłowej ustawodawca nie rozróżnia natomiast uzbrojenia terenu ze względu na fakt bezpośredniego połączenia z projektowaną siecią przesyłową lub jego brak.

Sąd wskazuje, że z akt sprawy wynika, że planowane zamierzenie inwestycyjne ma za zadanie połączyć istniejącą stację elektroenergetyczną [...] , będącą jednocześnie jednym z głównych węzłów zasilających w energię elektryczną szeroko pojętą aglomerację krakowską, z systemem przesyłowym na poziomie [...] , co znacząco zwiększy bezpieczeństwo zasilania aglomeracji poprzez zapewnienie dodatkowego dostępu do energii elektrycznej opartego o stabilną podstawę Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Przebieg nowobudowanej [...] łączącej [...] z miejscem wcięcia do istniejącej [...] relacji T.- T. w pobliżu miejscowości G , wraz z przebudową stojącej w kolizji z nową linią [...] istniejącej infrastruktury, stanowi zoptymalizowany na przestrzeni ostatnich 5 lat wynik uzgodnień pomiędzy inwestorem a organami administracji samorządowej i państwowej, właścicielami nieruchomości oraz podmiotami zarządzającymi kolidującymi sieciami. Odcinek o długości 3,5 km łączący w projektowanym przebiegu obydwa punkty systemu Krajowego Systemu Elektroenergetycznego jest najkrótszym możliwym do przeprowadzenia w terenach charakteryzujących się jak najmniejszą podatnością na ewentualny negatywny wpływ inwestycji na otoczenie, ze względu na poprowadzenie linii w miejscach odległych od siedzib ludzkich, przez tereny rolnicze, zieleni nieurządzonej oraz tereny już istniejącej infrastruktury technicznej. Podkreślniea wymaga, że inwestor w piśmie z 9 października 2017 r. wskazał, że projektowana elektroenergetyczna linia napowietrzna [...] krzyżuje istniejącą infrastrukturę techniczną w zakresie: linii wysokiego [...] , linii średniego napięcia SN, linii niskiego napięcia nN, linii telekomunikacyjnych, sieci wodociągowej. Inwestor wyjaśnił przy tym, że konieczność oraz sposób zaprojektowania przebudowy infrastruktury kolidującej wynika z kilku czynników, w tym z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach energetycznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 492 z późn. zm.), przepisów technicznych ze szczególnym uwzględnieniem odległości izolacyjnych pomiędzy czynnymi elementami sieci elektroenergetycznych, oraz z uwarunkowań dotyczących zasad działania Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, zgodnie z którymi należy minimalizować występowanie krzyżowania się linii różnych napięć ze względu na docelową pewność zasilania oraz ograniczenia w możliwościach uzyskiwania wyłączeń elementów sieci w przypadku awarii lub prac eksploatacyjnych (jakiekolwiek prace przy jednym z elementów krzyżujących wymagają wtedy także wyłączeń pozostałych sieci). Ponadto inwestor wskazał, że podstawową zasadą projektową - obligatoryjnie przyjmowaną podczas planowania rozwiązań w zakresie przebudowy jakiejkolwiek infrastruktury krzyżującej - jest, aby poprzez zmianę układu nie pogarszać warunków technicznych i warunków pracy stanu istniejącego. Według inwestora zaprojektowany przez niego przebieg inwestycji w zakresie [...] oraz niezbędnej przebudowy infrastruktury kolidującej, przedstawiony we wniosku o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest zgodny w całości z wcześniejszymi postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] , decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz z warunkami technicznymi przebudowy sieci krzyżowanych uzgodnionymi w toku prac projektowych i optymalizacji technicznej czynionej według wymienionych powyżej założeń. Wobec powyższego inwestor stwierdził, że kluczowe dla możliwości zaistnienia nowej [...] przebudowy sieci kolidujących, których potrzeba w ogóle nie występowałaby gdyby nie planowana inwestycja strategiczna, traktować należy jako roboty budowlane niezbędne do przeprowadzenia przedmiotowego przedsięwzięcia oraz integralne komponenty inwestycji. Podobny charakter z punktu widzenia możliwości przeprowadzenia budowy [...] mają wszystkie pozostałe wymienione w decyzji Wojewody przebudowy sieci kolidujących, przy czym konieczność wykonania niektórych z nich powstała na zasadzie "zależności kaskadowej", tzn. przebieg linii [...] wymusza zmianę przebiegu [...] , zaś nowa lokalizacja [...] powoduje przebudowę kolidującej linii SN lub nN. Inwestor zaznaczył, że żadna z nich nie będzie wykonywana z przyczyn innych, niż "uwolnienie terenu pod realizację inwestycji strategicznej".

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że wszelkie prace polegające na usunięciu (rozbiórce, demontażu) istniejącej infrastruktury technicznej (sieci uzbrojenia terenu), a więc dotyczące linii wysokiego [...] linii średniego napięcia SN, linii niskiego napięcia nN, linii telekomunikacyjnych, sieci wodociągowej, które znajdują się na drodze projektowanej [...] mają charakter robót niezbędnych względem głównego zadania inwestycyjnego. Należy więc uznać, że są to roboty budowlane dotyczące sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, bowiem są konieczne do zrealizowania głównego zadania inwestycyjnego wchodzącego w zakres realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o czym stanowi art. 1 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. Za niezbędnością przeprowadzenia przez inwestora przebudowy sieci uzbrojenia terenu (kolidującej linii SN lub nN) w ramach realizacji planowanej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przemawia przede wszystkim fakt, że nie jest możliwe zakończenie budowy [...] bez jednoczesnej przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Ponadto inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Wobec powyższego zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji.

W ocenie składu orzekającego skoro elementem inwestycji strategicznej (w rozumieniu specustawy przesyłowej), jest zarówno zadanie inwestycyjne (a więc wszelkie roboty związane bezpośrednio z budową [...]), jak również wykonanie niezbędnych robót budowalnych, to do robót tych muszą należeć czynności inne aniżeli polegające na budowie linii przesyłowej, jednakże muszą one wykazywać bezpośredni związek z tą inwestycją. W obliczu zobligowania inwestora do określenia zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu (art. 4 ust. 1 pkt 2 specustawy przesyłowej) oraz analizy powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu (art. 4 ust. 2 pkt 3 specustawy przesyłowej), należy uznać za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego o zakwalifikowaniu robót budowlanych dotyczących uzbrojenia terenu jako "niezbędnych" w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. W przeciwnym razie rozszerzenie przez ustawodawcę definicji "strategicznej inwestycji" o "niezbędne roboty budowlane" nie byłoby uzasadnione. Jednocześnie należy zauważyć, że uniemożliwienie inwestorowi wykonywania robót niezbędnych, a polegających na usunięciu istniejących kolizji z uzbrojeniem terenu, przez który przebiegać ma inwestycja, a które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, stawiałoby pod dużym znakiem zapytania sens projektowania specjalnych przepisów mających na celu ułatwienie krajowemu operatorowi przesyłowemu prowadzenia inwestycji służących zapewnieniu publicznego bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej. Jak wyjaśnił inwestor bez jednoczesnego prowadzenia prac budowlanych zarówno w ramach zadania inwestycyjnego, jak i niezbędnych robót budowlanych jej towarzyszących, nie jest możliwe z technologicznego punktu widzenia zakończenie budowy [...].

W konkluzji za niezasadny uznać także należało zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej obejmującej zakres sieci dystrybucyjnej [...] S.A. w sytuacji gdy sieć dystrybucyjna nie ma charakteru sieci przesyłowej, a [...] S.A. nie ma przymiotu strony w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że w ramach realizacji planowanej inwestycji będą realizowane także prace polegające na przebudowie linii elektroenergetycznych należących do innych gestorów sieci, w tym do przedsiębiorcy dystrybucyjnego [...] S.A., co zostało uzgodnione przez inwestora z gestorami sieci w drodze odpowiednich porozumień kontraktowych. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy są to zatem niezbędne roboty budowlane, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. Realizacja robót budowlanych polegających na usunięciu kolizji sieci energetycznych nie wykracza poza zakres przedmiotowy specustawy przesyłowej, bowiem obowiązki operatora systemu elektroenergetycznego w rozumieniu ustawy Prawo energetyczne, realizującego strategiczną inwestycję w zakresie sieci przesyłowej sprawuje inwestor (art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy).

Reasumując Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż zakres realizacji zadania inwestycyjnego polegającego na budowie linii elektroenergetycznej [...], który uwzględnia również przebudowę sieci kolidujących związanych z uzbrojeniem terenu (w tym dotyczących sieci dystrybucyjnej [...] S.A.), nie wykracza poza dyspozycję przepisów art. 5 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej.

Odnosząc się do kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, uregulowanego w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, na działkach wchodzących w zakres inwestycji, w tym na nieruchomościach skarżącego, poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na danych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor (tj. na rzecz [...] S.A.), podczas gdy powyższy przepis dopuszcza jedynie wprowadzenie ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości na rzecz inwestora oraz w odniesieniu do przesyłowych linii elektroenergetycznych wskazać należy, że art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, stanowi podstawę zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej nałożono na inwestora obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, po wykonaniu robót, o których mowa w ust. 1. Tym samym treść art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej niewątpliwie koresponduje z definicją strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej określoną w art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Z porównania treści powołanych przepisów wynika, że uprawnienie z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej polegające na ograniczeniu w zakresie korzystania z nieruchomości ustanowione na rzecz inwestora nie zostało ograniczone jedynie do posadowienia przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej służących do realizacji zadania inwestycyjnego w zakresie strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ale dotyczy również innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a więc dotyczy robót budowlanych niezbędnych do realizacji tego zadania inwestycyjnego (art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej). Zaznaczenie wymaga, że podział taki byłby uprawniony jedynie wówczas gdyby ustawodawca zdecydował się wyłączyć z definicji zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej określającej pojęcie strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wykonanie niezbędnych robót budowlanych towarzyszących realizacji zadania inwestycyjnego, co nie ma jednak miejsca w odniesieniu do tej regulacji.

W ocenie składu orzekającego skoro podmiotem wnioskującym o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych były [...] S.A., a nie [...] S.A., to jedynie na rzecz inwestora mogły zostać ustalone ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, uregulowane w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Przedmiotowe ograniczenia – wbrew błędnemu stanowisku skarżącego – nie mogły zostać nałożone na [...] S.A., bowiem decyzja została wydana na wniosek inwestora, którym w niniejszej sprawie są [...] S.A., zatem w decyzji wprowadzono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości na rzecz tego podmiotu, a nie na rzecz innych gestorów sieci ulegających przebudowie w ramach strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Ponownie należy podkreślić, że inwestor w piśmie z 9 października 2017 r. stwierdził, że posadowienie w nowym przebiegu przebudowanych urządzeń infrastruktury innej aniżeli stricte przesyłowa, jest niezbędne do korzystania z linii [...], bowiem bez uwolnienia terenu pod zadanie inwestycyjne nie będzie możliwe korzystanie z przedmiotowej linii. Ponadto inwestor dodał, że żaden z gestorów przebudowywanych urządzeń znajdujących się na trasie projektowanej linii [...] nie będzie korzystał z uprawnień przyznanych mu na mocy decyzji o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Nawet bowiem przekazanie przebudowanych urządzeń ich dotychczasowym gestorom nie będzie skutkowało przeniesieniem uprawnień z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej na podmioty inne aniżeli inwestor.

Z powyższych względów Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego co do oceny pisma skarżącego z dnia 4 stycznia 2018 r. oraz wniosków w nich zawartych. Wskazać należy, że uzyskanie stosownych uprawnień wynikających z pozyskanych służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorców kolizyjnych – jak słusznie wyjaśnił inwestor w piśmie z 9 października 2017 r. – jest przedmiotem odrębnego postępowania i nie ma związku z postępowaniem w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Postępowanie prowadzone w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu z wniosku [...] S.A. nie wpływa na brak możliwości orzeczenia na mocy decyzji organu I instancji na rzecz inwestora w stosunku do działek nr [...] i [...], z obrębu R., skutku, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Wobec powyższego stanowisko skarżącego w tej kwestii należało uznać za bezzasadne.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego w kwestii powierzchni ograniczenia trwałego na działce nr [...] z obrębu R., która wynosi 519 m2, a powinna wynosić 10.000 m2 i zostać obliczona jako wypadkowa długości projektowanych linii dystrybucyjnych o długości nie mniejszej niż 310 mb każda, wskazać należy, że z akt administracyjnych wynika, że nowo projektowany odcinek linii S.- R. z racji swego przebiegu podyktowanego miejscem wyjścia z pasa technologicznego [...] oraz [...] znajdującego się na nieruchomości nr [...] z obrębu R., wymusza podejście przewodami napowietrznymi do słupa nr 4 znajdującego się na nieruchomości należącej do skarżącego pod innym kątem niż ma to miejsce w obecnej chwili. Inwestor wskazał, że zmiana układu przewodów narusza balans statyczny obecnego słupa (będącego słupem przelotowym – słabym), a co za tym idzie, niezbędna jest jego wymiana na słup mocny. Zatem trwała w skutkach, a związana z inwestycją zmiana istniejącej obecnie infrastruktury energetycznej na nieruchomości należącej do skarżącego polega na wybudowaniu nowego, mocniejszego słupa w bezpośredniej bliskości poprzedniego, doprowadzenia do niego przewodów napowietrznych od strony [...] oraz demontażu starego słupa. Wpływ oddziaływania nowo budowanej infrastruktury ograniczony jest na nieruchomości nr [...] do powierzchni 519 m2, zaś pozostała powierzchnia ograniczenia praw rzeczowych według wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych konieczna jest jedynie do tymczasowego zajęcia nieruchomości na potrzeby demontażu i ponownego montażu istniejących przewodów biegnących do kolejnego słupa nr 5 znajdującego się także na przedmiotowej nieruchomości. Wobec tego zgodnie z wnioskiem inwestora całkowita powierzchnia ograniczenia na działce nr [...] z obrębu R. wynosi 5893 m2, z czego 519 m2 wynosi pod budowę [...] [...] S.A., 14 m2 – pod budowę linii nN [...] S.A., w tym powierzchnia wspólna ograniczenia wynosi 14 m2, oraz 5374 m2 – pod prace tymczasowe, wraz z demontażem [...] i nN [...] S.A. Tym samym słusznie za błędne zostały uznane obliczenia skarżącego, który opiera je na podstawie istniejącego przebiegu [...] na swojej nieruchomości, bowiem – jak wskazał inwestor – nie należy utożsamiać tej powierzchni z wpływem od nowo budowanej infrastruktury będącej przedmiotem strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej.

Wobec powyższego za niezasadne należało uznać stanowisko skarżącego w kwestii ograniczenia sposobu korzystania z jego działek skarżącego w celu dokonania prac, o których mowa, w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej.

W kwestii określenia powierzchni ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości o charakterze trwałym w stosunku do działki nr [...] z obrębu G., należy wskazać, że zgodnie z wnioskiem inwestora całkowita powierzchnia ograniczenia na działce nr [...] wynosi 915 m2, z czego 466 m2 wynosi zajęcie pod budowę [...], oraz 449 m2 – pod realizację prac tymczasowych. W piśmie z 9 października 2017 r. inwestor podał, że przez ww. nieruchomość przebiega istniejąca [...] orientacji T .- T.. Na potrzeby określenia zakresu oddziaływania inwestycji strategicznej na styku z istniejącą linią przyjęto "symboliczną granicę" będącą linią prostopadłą do osi istniejącej linii, przebiegającą na wysokości istniejących słupów ([...]), co jest zgodne z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wyjaśniającym treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego stałe w czasie oddziaływanie od nowej inwestycji przy założeniu szerokości pasa technologicznego równe 35 m od osi linii, wyliczone na tej podstawie wpływa na powierzchnię nieruchomości nr [...] w zakresie 466 m2, zaś powierzchnia 449 m2 jest potrzebna tymczasowo na potrzeby prowadzenia niezbędnych robót budowlanych, którą uwzględniono również w zaskarżonej decyzji. Tym samym Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego o uznaniu za błędne obliczeń skarżącego, które opiera na podstawie zatoczenia kręgu o promieniu 35 m od osi istniejącego słupa, oznaczając w ten sposób domniemany wpływ oddziaływania na swoją nieruchomość. Inwestor wyjaśnił przecież, że różnica w powierzchni określonej przez skarżącego w stosunku do tej, którą określił we wniosku jest w rzeczywistości powierzchnią oddziaływania istniejącej już linii, a więc tej, która wykracza poza ramy zadania przedmiotowego inwestycyjnego.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 specustawy przesyłowej poprzez nieokreślnie w treści decyzji organu I instancji konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta wywołuje skutek lub skutki określone w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, jak również zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie w jakim tej kwestii niewyjaśniono. Z powołanych przepisów nie wynika, aby w decyzji o lokalizacji strategicznej inwestycji z zakresu sieci przesyłowych należało w każdym przypadku określać konkretne części nieruchomości, których własność będzie ograniczona na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Decydujące w tym zakresie znaczenie ma art. 8 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy, w który stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej musi zawierać oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Z przepisu tego nie wynika, aby decyzja ta musiała zawierać oznaczenie konkretnych części nieruchomości, nawet wtedy, gdy inwestor we wniosku o wydanie takiej decyzji, kierując się art. 4 ust. 1 pkt 10 powołanej ustawy wskazał części nieruchomości, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 specustawy przesyłowej koniecznym elementem decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest zatwierdzenie linii rozgraniczających teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Z kolei według art. 22 ust. 1 ww. ustawy, ograniczenia w tym przepisie przewidziane są ustanawiane w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Wobec tego także linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej określają "terytorialny" zakres ograniczeń ustanawianych na podstawie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej powinna określać warunki techniczne realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Takie warunki techniczne zostały w rozpoznawanej sprawie ustalone i dotyczą one m.in. szerokości pasa technologicznego w nawiązaniu do przebiegu linii elektroenergetycznych. Ten element decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej także ma znaczenie dla określenia zakresu obciążeń nieruchomości, gdyż wskazuje przebieg linii elektroenergetycznej. Nie zachodzi więc potrzeba dalszego uszczegółowiania zakresu obciążeń nieruchomości przez wskazywanie konkretnych części tych nieruchomości.

Odnosząc się do naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 4 specustawy przesyłowej poprzez brak określenia w treści decyzji organu I instancji warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, podczas gdy warunki w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy z uwzględnieniem specyfiki inwestycji Sąd wskazuje, że w pkt IV decyzji Wojewody zostały określone warunki ochrony przeciwpożarowej dla ww. inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Organ pierwszej instancji ustalił, że inwestycję należy projektować, budować i eksploatować zgodnie z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym ustawą z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 736 ze zm.). W sytuacji gdy, zdaniem inwestora nie występują szczególne obostrzenia, które powinny być określone podczas realizacji przedsięwzięcia o charakterystyce linii elektroenergetycznej, za wystarczające i znajdujące swoje oparcie w przepisach prawa należało uznać odesłanie w tym zakresie do przepisów ochrony przeciwpożarowej.

W kwestii zarzutu dotyczącego braku sporządzenia projektu zaskarżonej decyzji przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do art. 8 ust. 2 [błędnie określonego przez skarżącego jako art. 8 § 2] specustawy przesyłowej, Sąd wskazuje, że wymóg, o którym mowa w ww. przepisie dotyczy sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, zatem wyłącznie decyzji wydawanej przez organ pierwszej instancji. Wobec powyższego wymóg ten nie dotyczy decyzji wydawanej w postępowaniu odwoławczym przez organ drugiej instancji. Tym samym nie zasadny okazał się zarzut skarżącego w tym zakresie.

Wyjaśnić też należy, że art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej określa elementy konieczne wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wszystkie wymagane elementy. Należy również wskazać za organem odwoławczym, że tego rodzaju decyzja ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ zobligowany jest wniosek uwzględnić i wydać decyzję pozytywną. Oznacza to jednocześnie, że organ związany jest żądaniem zawartym we wniosku i nie może wykroczyć poza jego granice w rozstrzygnięciu podjętym w sprawie. Co istotne, to inwestor swobodnie decyduje, czy konkretny wniosek dotyczyć będzie całej inwestycji, czy tylko jej części, o czym stanowi art. 5 ust. 2 specustawy przesyłowej. Wbrew zarzutom skargi, inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Również inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych dla inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 11/02 (LEX nr 121570), "prawa konstytucyjne chronione nie mają charakteru absolutnego. Dopuszczalne jest ze względu na ważny interes publiczny ograniczenie prawa własności. Istotne jest przy tym wskazanie przyczyny ograniczenia oraz zachowanie zasady proporcjonalności. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że pojmowanie własności jako prawa absolutnego prowadziłoby w wielu wypadkach do naruszenia praw innych podmiotów. Własność nie stanowi ‘prawa nieskończonego’ (ius infinitum), tzn. wartości absolutnej nie podlegającej żadnym ograniczeniom. Mogłoby to także obrócić się przeciwko samym właścicielom rzeczy (wyrok TK z 25 maja 1999 r., SK 9/98, OTK ZU nr 4/1999, poz. 78). Treść prawa własności oraz zakres ochrony tego prawa - jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu w sprawie K 1/91 (wyrok TK z 28 maja 1991 r., K. 1/91, OTK w 1991 r., poz. 4) - zamykają się w określonych przez prawo granicach, mających swoją podstawę w przepisach ustawy zasadniczej, w szczególności w zasadzie dobra ogółu, a zatem także dobra wszystkich właścicieli. Istotne znaczenie dla granic prawa własności i zakresu ochrony tego prawa mają też zasady demokratycznego państwa prawnego. Przepisy ustawowe określające ograniczenia prawa własności, będąc koniecznym składnikiem porządku prawnego, powinny we właściwy sposób równoważyć interesy właścicieli i interes publiczny. Trybunał Konstytucyjny podziela wyrażone w doktrynie przekonanie, że chociaż ‘dobro człowieka jest podstawowym celem działania administracji’, to jednak "określone dobro pozostałych jednostek jako grupy społecznej może ważyć na sposobie i rozmiarze ochrony określonego interesu indywidualnego’, przy czym ‘w pewnych obszarach nie ma innego sposobu zapewnienia interesów indywidualnych niż przez uprzednią ochronę interesu społecznego’, choć zarazem ‘interes społeczny sprzyjać ma realizacji interesu indywidualnego".

Niezasadny okazał się również zarzut braku wyjaśnienia, w jaki sposób mają być chronione interesy osób trzecich. Otóż w kwestii innych utrudnień związanych z realizacją inwestycji, decyzja Wojewody zawiera w pkt V. zobowiązania do zastosowania w projekcie rozwiązań chroniących interesy osób trzecich w sposób zapewniający poszanowanie ich uzasadnionych interesów, w tym poprzez: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, zapewnienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zapewnienie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz środków łączności, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby oraz zachowanie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W ocenie Sądu, powyższe wymagania stanowią zabezpieczenie interesów osób trzecich, w tym skarżącego. Sąd zwraca także uwagę, że uwzględnienie interesu osób trzecich nie może prowadzić do odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej. Ponadto, na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – wobec skutków jej wydania dla możliwości ingerencji w prawo własności osób trzecich oraz treści przepisów dotyczących warunków wywłaszczenia, zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami (związanie treścią decyzji lokalizacyjnej, przy orzekaniu o wywłaszczeniu bądź ograniczeniu praw do nieruchomości) – istotne znaczenie może mieć kwestia, czy dopuszczona decyzją możliwość przyszłej ingerencji w prawo własności osób trzecich jest uzasadniona interesem publicznym. Może więc chodzić m.in. o to, czy realizacja danego zamierzenia przy założeniu poszukiwania racjonalnych rozwiązań, jest możliwa przy mniejszej ingerencji w prawo osób trzecich. W rozpatrywanej sprawie skarżący w toku postępowania nie wskazywał na taką możliwość, zaś przyjętych rozwiązań w zakresie zakładanego przebiegu inwestycji, odzwierciedlonych na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnych, nie można uznać za oczywiście nieracjonalne.

Odnosząc się do naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, wskazać należy organ odwoławczy zawiadomieniem z [...] grudnia 2017 r. poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w tym zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 5 dni od otrzymania tego zawiadomienia. Natomiast pismem z 28 grudnia 2017 r. organ odwoławczy wyznaczył w trybie art. 36 kpa nowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r. Zawiadomienie z [...] grudnia 2017 r. nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego z uwagi na przesłanie na błędny adres. Jednakże pełnomocnik skarżącego skorzystał z wymienionych uprawnień i złożył pismo z 4 stycznia 2018 r., w którym wypowiedział się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem kwestionowanej decyzji oraz złożył nowe wnioski dowodowe. Do treści tego pisma odniósł się również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący, reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, miał zapewniony czynny udział w postępowaniu i możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji i nie wymagał uzupełnienia.

W ocenie Sądu organ odwoławczy – wbrew stanowisku skarżącego – dokonał analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, dawały podstawę do orzeczenia w decyzji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego i zakresu tego ograniczenia. Organ orzekający wziął pod uwagę w tym zakresie nie tylko stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi skarżącego. Zarzuty skargi pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów specustawy przesyłowej, będących podstawą jej wydania. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustalił istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą, zastosował prawidłową podstawę prawną, dokonał prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa, a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi wynikające z art. 107 § 3 kpa.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 [...][...]s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.