Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 887/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 2 ust 2 pkt 34, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 41 ust 6, art 53 ust 6, art 80
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: par 5-9
journal: Dz.U. 2009 nr 142 poz 1160
law: Rozporządzenie Ministra polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych
article: art 145 par 1 pkt 1 lit a,c, art 134, 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 7, 10 par 1; 11; 75 par 1; 77 par 1; 80; 107 par 1 i 3; 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stypendium 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy, orzekł o utracie przez T. K. prawa do stypendium z dniem [...]r.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. K. wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Podała, iż w dniach [...]r. przebywała na urlopie przysługującym stażyście, a w dniu [...]r. miała wypadek i z tego powodu przerwała urlop zwolnieniem lekarskim. Twierdziła, iż w czasie nieobecności w pracy pracodawca nie mógł jej wypowiedzieć umowy o pracę, bowiem treść art. 41 Kodeksu pracy to uniemożliwia.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczył, iż w oparciu o umowę z dnia [...]r. T. K. w okresie od [...] do [...]r. odbywała staż w "A" w S. na stanowisku stażysta-sprzedawca i decyzją z dnia [...]r. przyznano jej prawo do stypendium w wysokości [...]- zł. miesięcznie w okresie odbywania stażu. Na oświadczeniu bezrobotnego skierowanego do odbycia stażu, T. K. złożyła własnoręczny podpis, czym wyraziła zgodę na skierowanie na staż oraz potwierdziła zaznajomienie się z przysługującymi jej prawami i obowiązkami, jak też przepisami prawa w zakresie warunków odbywania oraz możliwości pozbawienia kontynuowania stażu.

Pismem, złożonym do organu pierwszej instancji w dniu [...]r,. pracodawca T. K. zwrócił się z prośbą o przerwanie jej stażu z powodu niewykonywania poleceń przełożonego, podburzania personelu, niezrealizowania planu stażu oraz upubliczniania tajnych informacji osobom postronnym. Zdaniem organu odwoławczego, postawione zarzuty odpowiadają naruszeniu podstawowych obowiązków pracowniczych określonych w regulaminie pracy. Zatem korzystając z treści § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. Nr 142, poz. 1160), wniosek pracodawcy należało rozpatrzyć pozytywnie. W dniu [...]r. organ pierwszej instancji zapoznał T. K. z treścią przywołanego pisma pracodawcy i poinformował o przerwaniu jej stażu z dniem [...]r. Z notatki służbowej, sporządzonej na tą okoliczność w dniu [...]r. i podpisanej przez dwóch pośredników pracy wynika, że T. K. oświadczyła, iż na piśmie odniesie się do zarzutów postawionych wobec jej osoby. Mając na uwadze treść odwołania organ zaznaczył, iż pracodawca nie był związany umową o pracę z T. K., dlatego nie można podnosić w tej sprawie zarzutu nieprzestrzegania przepisów Kodeksu pracy. Staż, w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 34 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oznacza jedynie nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych w miejscu pracy bez nawiązania stosunku pracy z pracodawcą, za co przysługuje stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji znalazła się informacja, iż T.K. złożyła wniosek o udzielenie urlopu w okresie [...]r. i pracodawca zaakceptował ten urlop.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T. K. wniosła o uchylenie przywołanej decyzji i domagała się kontynuowania stażu zgodnie z umową podpisaną przez organ administracji i pracodawcę. Zakwestionowała ustalenia organu pierwszej instancji, co do tego, iż składała wniosek o urlop w okresie [...]r. oraz przedłożyła kserokopię tego wniosku podpisaną jedynie przez pracodawcę. Wyraziła pogląd, iż z treści art. 53 ust. 7a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika obowiązek udzielenia dni wolnych na wniosek bezrobotnego w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowe odbywania stażu. W sytuacji, gdy nie występowała z takim wnioskiem, pracodawca sam wyznaczył jej okres urlopu skracając go do 4 dni a nie do ustalonych 5 dni. Zdaniem skarżącej, zgoda organu pierwszej instancji na taki wniosek doprowadziła do wydania niekorzystnych dla niej decyzji obu organów orzekających w jej sprawie. Zaznaczyła, iż o złożonym przez pracodawcę w dniu [...]r. piśmie, zawierającym wniosek o przerwanie stażu została poinformowana dopiero w dniu [...]r., w momencie osobistego składania zwolnienia lekarskiego. Organ administracji w ten sposób postawił ją przed faktem dokonanym nie przeprowadzając wcześniej rozmowy wyjaśniającej w tym zakresie, co do przyczyn przerwania stażu. Takie postępowanie jest sprzeczne z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych, który wymaga "wysłuchania" bezrobotnego przed podjęciem decyzji o pozbawieniu bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał, iż decyzja starosty w zakresie pozbawienia bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu nie podlega kontroli w toku postępowania odwoławczego, ponieważ nie jest to sprawa indywidualna rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Podmiotowe uprawnienie wynika z umowy łączącej organ pierwszej instancji z pracodawcą, u którego prowadzony jest staż, a organ odwoławczy nie ma możliwości ingerowania w stosunek cywilnoprawny. Pozbawienie bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu uznane winno być za czynność z zakresu administracji publicznej, na którą przysługuje skarga po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 października 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 390/08). Zdaniem organu, skoro skarżąca nie sprzeciwiła się decyzji pozbawiającej ją możliwości kontynuowania stażu, to jej niezadowolenie dotyczy wyłącznie wynikłej z powyższej okoliczności konsekwencji w postaci utraty prawa do stypendium. Dodatkowo, w odwołaniu skarżąca nie powołała się na podniesione dopiero w skardze okoliczności, dotyczące nie złożenia przez nią wniosku o udzielenie dni wolnych w okresie [...]r., dlatego organ nie miał możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania decyzji, a nie rozstrzyganie merytoryczne o sprawie administracyjnej. Zgodnie natomiast z treścią art.134 § 1 i art.133 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie zgromadzonych w niej akt. Ponadto, przepis art. 135 p.p.s.a. zezwala na zastosowanie przewidzianych omawianą ustawą środków również w odniesieniu do innych aktów i czynności w postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeśli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie stanowi powołany w decyzji organu pierwszej, jak i drugiej instancji art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zgodnie z którym bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości określonej w tym przepisie, wypłacane przez starostę, do którego odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 tej samej ustawy.

W stosunku do osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy, starosta może skierować takie osoby do odbycia stażu i wówczas sprawuje nad nimi nadzór (por. art. 49 w związku z art. 53 ust. 1, 4 i 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Bezspornie do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o utracie prawa do stypendium, jak też o obowiązku jego zwrotu (por. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).

Zarówno ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej art. 53 ust. 9, regulujące odbycie stażu, tj. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. Nr 142 poz. 1160) nie zawierają definicji legalnej użytego w treści art. 41 ust. 6 pojęcia "z własnej winy".

Przepisy wykonawcze określają za to niezbędne elementy umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, program stażu, obowiązki pracodawcy, jak również osoby bezrobotnej nie dokonując wyczerpującego wyliczenia elementów treści umowy stażowej (por. art. 53 ust. 4 w związku z § 5-8 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych).

Istotnym jest, że zgodnie z treścią § 9 ust. 1 i 2 przywołanego rozporządzenia starosta na wniosek organizatora stażu (pracodawcy), jak i osoby bezrobotnej może rozwiązać umowę o odbycie stażu lub pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu, po wysłuchaniu każdego z nich. Organ zatem może skorzystać z prawa do pozbawienia bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu, ale nie musi.

Ustawodawca nie odnosi się tutaj do pojęcia "z własnej winy", ale zaznacza, że organ (starosta) może pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu i to na wniosek organizatora (pracodawcy) lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii organizatora i wysłuchaniu bezrobotnego w przypadku:

1) nieusprawiedliwionej nieobecności podczas więcej niż jednego dnia stażu;

2) naruszenia podstawowych obowiązków określonych w regulaminie pracy, w szczególności stawienia się do odbycia stażu w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, narkotyków lub środków psychotropowych lub spożywania w miejscu pracy alkoholu, narkotyków lub środków psychotropowych;

3) usprawiedliwionej nieobecności uniemożliwiającej zrealizowanie programu stażu.

Wykładnia funkcjonalna, jak i celowościowa przepisu § 9 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych prowadzi do wniosku, że obowiązkiem organu jest ustalić na podstawie opinii organizatora, jak i po wysłuchaniu bezrobotnego, czy istniał któryś ze wskazanych powyżej przypadków oraz czy nastąpiło to z winy osoby bezrobotnej.

Oznacza to, że decyzja organu w zakresie pozbawienia bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w wyżej wymienionych przypadkach (§ 9 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia) podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego (swobodnego uznania), przy czym osobie bezrobotnej przysługuje uprawnienie do "wysłuchania" przez właściwy organ.

W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, iż uznanie administracyjne jest przejawem szerzej pojmowanej władzy dyskrecjonalnej, przeciwstawianej władzy związanej. Nadto, istotą dyskrecjonalności jest wybór, a jej przeciwieństwem konkretny obowiązek (vide: Prawo administracyjne, pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, wyd. III, Zofia Duniewska, Barbara Jaworska-Dębska, Ryszarda Michalska-Badziak, Ewa Olejniczak- Szałowska, Małgorzata Stahl, Difin. Warszawa 2004, str. 76-82). Jednakże, organ administracji, mając możliwość, a nie obowiązek nie może podejmować decyzji w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany zarówno przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (w szczególności: art. 2-"Rzeczpospolita Polska jest państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.", art. 7-"Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.", art. 32 -"1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne..."), jak również przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kodeks postępowania administracyjnego stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie prawa (art. 6 zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 zasada praworządności) i obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli). Rozwinięciem tych ogólnych (kardynalnych) zasad w sposób rażący naruszonych w postępowaniu przez organy w niniejszej sprawie są przepisy art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. dotyczące postępowania dowodowego. Wynika z nich między innymi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Reguły określające zasady prawidłowego wykonywania władzy dyskrecjonalnej sformułowano również w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji, przyjętym przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r., w szczególności jest to, np. zasada niedyskryminowania, współmierności, obiektywności, uczciwości, zakazu nadużywania uprawnień (art. 6-8).

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, tak jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Sąd ogranicza się zatem do oceny legalności (zgodności z prawem) decyzji, ale uzasadnienie decyzji uznaniowej musi wskazywać motywy potwierdzające zasadność dokonanego przez organ rozstrzygnięcia i nie może opierać się na ogólnych stwierdzeniach, ale na zindywidualizowanych przesłankach.

Organ administracji działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany, zgodnie z art. 7 K.p.a., załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por. wyrok NSA z dnia czerwca 1981 r. sygn. akt SA 820/81, publ. ONSA 1981/1/57 oraz wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01, publ. Lex 149543).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w oparciu o powołane wyżej przepisy, Sąd uznał, że naruszają one przepisy prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 53 ust. 6 w związku z art. 41 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz § 9 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych w sposób który miał wpływ na wynik sprawy, jak również naruszają przepisy prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na organie administracji rozpoznającym sprawę ciąży obowiązek szczególnej dbałości o dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej w sprawie decyzji. Uzasadnienie powinno bowiem stwarzać możliwość kontroli przez stronę, organ wyższego stopnia bądź sąd administracyjny prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Tymczasem uzasadniając swoją decyzję organ pierwszej instancji nie odniósł się w żaden sposób do wyżej wskazanych okoliczności, ale jednym zdaniem stwierdził, że: "Stypendium przysługuje w okresie odbywania stażu" (cytat). Z tego powodu uzasadnienie to nie spełnia wyżej omówionych kryteriów, ponieważ jest zbyt ogólnikowe, przez co zarówno organ drugiej instancji, jak i Sąd nie mógł ocenić, czy organ wydając decyzję nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ponadto, uzasadnienie nie wskazuje faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione, ani dowodów, na których się oparł, przez co narusza art. 107 § 3 K.p.a.

Zauważyć przyjdzie, że w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w dacie orzekania przedwcześnie podjął rozstrzygnięcie i po wpłynięciu wniosku organizatora w dniu [...]r. nie wysłuchał skarżącej. Świadczy o tym notatka służbowa sporządzona w dniu [...]r., podpisana jedynie przez dwie pracownice organu, w której znajduje się zapis, iż skarżąca poinformowana o przerwaniu jej stażu z dniem [...]r. oświadczyła, iż "zamierza złożyć w PUP wyjaśnienia na piśmie odnośnie zarzutów postawionych wobec jej osoby" (cytat z k - 16 akt administracyjnych). Takiego zapisu notatki, nie podpisanej przez skarżącą, nie można uznać za "wysłuchanie" osoby bezrobotnej i spełnienie ciążącego na organie obowiązku wynikającego z treści § 9 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych.

Nie ulega wątpliwości, że kwestie związane z oceną umowy o staż (np. jej zawarciem i przedłużeniem) nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny, bowiem nie należą do aktów wydawanych w zakresie administracji publicznej, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Jednakże zakres ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie obejmuje treści umowy cywilnoprawnej nr [...]z dnia [...]r. i jej aneksu z dnia [...]r. Z tego powodu nie do zaakceptowania jest też zaprezentowana przez organy odwoławczy w odpowiedzi na skargę z dnia [...]r. teza, iż decyzja starosty w zakresie pozbawienia bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu nie podlega kontroli w toku postępowania odwoławczego, ponieważ nie jest to sprawa indywidualna rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, ale w drodze umowy dotyczącej organu pierwszej instancji z pracodawcą, u którego prowadzony jest staż.

Mając również na uwadze treść odpowiedzi na skargę, w szczególności przywołane orzeczenie tut. Sądu z dnia 10 października 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 390/08, zaznaczyć przyjdzie, iż obecnie rozpatrywana sprawa nie jest podobna, ani też zbliżona do opisanej we wspomnianym orzeczeniu, dlatego nie można polemizować z rozważaniami zawartymi w jego uzasadnieniu.

Na marginesie trzeba dostrzec, że w toku przeprowadzonej w dniu [...]r. wizyty monitorującej, organ pozyskał informację od skarżącej, iż ma ona problem z wykorzystaniem należnego urlopu (k- 16 akt administracyjnych), jak również z inicjatywy organu przeprowadzono rozmowę z pracodawcą odnośnie wymiaru urlopu za każde 30 kalendarzowych dni odbywania stażu oraz godzin pracy (notatka urzędowa z dnia [...]r.).

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ pouczy skarżącą o możliwości zgłoszenia dowodów, po czym oceni zebrany i uzupełniony materiał dowodowy, stosownie do reguły zawartej w art. 80 K.p.a. oraz wykaże, czy w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania przywołanego w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu prawa materialnego w oparciu o treść przepisów wykonawczych, a w szczególności § 9 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych. Dopiero tak poczynione ustalenia faktyczne pozwolą rozstrzygnąć sprawę we wskazanych wyżej kierunkach po umożliwieniu skarżącej wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wyjaśnione okoliczności faktyczne należy również przytoczyć w uzasadnieniu nowej decyzji oraz wskazać, jaki mają wpływ na indywidualną sprawę skarżącej.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że wskazane uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a., wobec naruszenia przez organy obu instancji art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 K.p.a., a jeżeli chodzi o organ odwoławczy dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało orzec, jak w sentencji wyroku.