Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 951/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora [...] na uchwałę Rady Miasta Konina z dnia 02 czerwca 2004 r. nr 291 w przedmiocie ustalenia stawek za zajęcie pasa drogowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 2 ust. 3 i § 3 ust. 3 2. określa, że zaskarżona uchwała w części określonej w punkcie 1 wyroku nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Konina dnia 2 czerwca 2004 r. podjęła uchwałę Nr 291 w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (dalej – Uchwała). W § 2 ust. 3 tego aktu uchwalono, iż zajęcie pasa drogowego przez czas krótszy niż 24 godziny jest traktowany jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Natomiast w § 3 ust. 2 określono, iż roczne stawki opłat w wysokości określonej w ust. 1 obejmują pełny rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Z kolei § 3 ust. 3 uchwały stanowi, że za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub obiekcie inżynierskim.

Powyższą uchwałę Rada podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.) w zw. z. art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej - u.d.p.). Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego (Wielk.04.109.2180) i weszła w życie z dniem 28 lipca 2004 r.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w [...] (dalej – Prokurator), który zarzucił, iż § 2 ust. 3 i § 3 ust. 3 tej Uchwały istotnie narusza prawo – art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w związku z art. 40 ust. 5 i 8 u.d.p z uwagi na przekroczenie przez Radę Miasta Konina upoważnienia ustawowego, którego zakres określają przepisy u.d.p. Wobec powyższego Prokurator Rejonowy w [...] wniósł o stwierdzenie nieważności Uchwały, w części obejmującej § 2 ust. 3 oraz § 3 ust. 3 w/w Uchwały.

W uzasadnieniu skargi prokurator stwierdził, że powyższe przepisy w istotny sposób naruszają regulacje rangi ustawowej zawarte w art. 40 ust. 5 i ust.8 u.d.p. Prokurator przywołał art. 7 Konstytucji i wywodził, że każda norma kompetencyjna musi być tak realizowana, aby nie naruszała innych przepisów prawa. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na zasadzie prawa oraz innych przepisów regulujących dana dziedzinę. Kolejno odwołując się do art. 94 Konstytucji skarżący podniósł, ze akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania tych organów, które je ustanowiły. Hierarchia źródeł prawa został wyraźnie określona w art. 87 Konstytucji. Akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należącej do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być z nimi sprzeczne. W § 118 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie " Zasad techniki prawodawczej" ( Dz. U. Nr 100, poz. 908) stanowi się zaś, że w akcie wykonawczym nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych.

Zdaniem Prokuratora nieuprawnione było zatem ustalenie przez Radę w § 2 ust. 3, Uchwały, iż zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny w celu prowadzenia robót w pasie drogowym jest traktowany jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień, gdyż tę materię reguluje ustawa o drogach publicznych w art. 40 ust. 4. Rada obowiązana była przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego przez ustawę w przedmiocie tworzenia aktu prawa miejscowego. Przekroczenie tego upoważnienia daje podstawę do przyjęcia, że Uchwała w zaskarżonej części została podjęta bez podstawy prawnej. Powinna ona bowiem respektować unormowania zawarte w ustawie o drogach publicznych, bez potrzeby powielania zapisów ustawowych, a także ich modyfikowania. Powtarzanie zapisów ustawowych, a także ich modyfikacja, stanowi istotne naruszenia prawa, które musi skutkować koniecznością stwierdzenia nieważności takich zapisów, Jeśli bowiem kompetentny organ samorządu terytorialnego w treści uchwały, mającej postać aktu prawa miejscowego, inkorporuje jakieś przepisy prawa wyższego rzędu - ustawowego tworzy stan bezprawności, bowiem przypisuje sobie zakres kompetencyjności przynależny wyłącznie generalnej kompetencji ustawodawczej, tym samym prowadzi to do naruszenia podstawowych zasad państwa prawa, dotyczących kompetencji prawodawczej.

Odnosząc się następnie do zapisu § 3 ust. 3 Uchwały "za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub obiekcie inżynierskim" Prokurator wskazał, iż jest on sprzeczny z zapisem art. 40 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, który tę kwestię reguluje w sposób następujący " ... za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim". Uchwała zastrzega, że jeżeli umieszczenie w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej trwa przez okres krótszy aniżeli jeden rok opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia danego urządzenia. Wobec jasnych przepisów ustawy o drogach publicznych art. 40 ust. 5 oraz ust. 8 regulujących kwestię sposobu naliczania opłat za zajęcie pasa drogi gminnej poprzez umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jako iloczyn liczby dni tego zajęcia oraz liczby metrów kwadratowych zajętego pasa i stawki za 1 m2, zapisy § 3 ust. 3 uchwały uznać należy za istotnie naruszające prawo.

Prokurator skonstatował, iż akty prawa miejscowego mogą być ustanawiane jedynie na podstawie delegacji ustawowych i zajmują one w hierarchii źródeł prawa pozycję podrzędną w stosunku do ustaw, przez co nie mogą w sposób odmienny od aktów nadrzędnych regulować kwestii, które już w ustawie zostały określone w sposób wyczerpujący. Ponadto zaskarżona uchwała powinna respektować unormowania zawarte w ustawie o drogach publicznych, bez potrzeby powielania zapisów ustawowych, a także ich modyfikowania. Powtarzanie zapisów ustawowych, a także ich modyfikacja, stanowi istotne naruszenie prawa, które musi skutkować koniecznością stwierdzenia nieważności takich zapisów.

Odpowiadając na skargę Przewodniczący Rady wskazał, iż Rada uznaje wskazane w skardze zarzuty za uzasadnione i wnosi o umorzenie postępowania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonym zakresie oraz podał, że podjęte zostały już kroki w celu przygotowania nowej uchwały zgodnej z obowiązującymi przepisami i utrwaloną linia orzecznictwa. Pismem z dnia 11 października 2011 r. Przewodniczący Rady przekazał oryginał Uchwały nr 196 Rady z dnia 28 września 2011 r. w sprawie zmiany Uchwały z dnia 2 czerwca 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2000 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a.

Prokurator wniósł skargę z powołaniem się na przepis art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.), zezwalający prokuratorowi m.in. na wystąpienie do sądu administracyjnego o stwierdzenie nieważności niezgodnej z prawem uchwały organu samorządu terytorialnego. Dodatkowo prokuratora nie dotyczy wymóg uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, co wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii istotnych, rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania.

Po myśli art. 40 ust. 1 – 3 u.d.p, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji (art. 40 ust. 1 u.d.p). Zezwolenie to dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym,

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego,

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam,

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 3 u.d.p, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Kwestię sposobu obliczania przedmiotowej opłaty regulują kolejne ustępy art. 40 u.d.p. I tak przykładowo zgodnie z art. 40 ust. 4 u.d.p opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień.

Do ustalenia wysokości stawek 1 m2 ustawodawca upoważnił odpowiednio ministra właściwego do spraw transportu (dla dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad) oraz organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego (dla dróg, których zarządcą są te jednostki samorządu terytorialnego) – art. 40 ust. 7 i 8.

Wobec tego organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego zostały upoważnione ustawowo jedynie do ustalenia jednego ze składników iloczynu stanowiącego opłatę za zajęcie pasa drogowego – wysokości stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Należy zaznaczyć, że o ile przepis art. 40 ust. 7 i 8 u.d.p daje upoważnienie ustawowe do wydania uchwały w omawianym przedmiocie, to w art. 40 ust. 9 u.d.p zostały enumeratywnie wyliczone kryteria, które powinien uwzględnić organ przy jej uchwalaniu, tj.: 1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty, 2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego, 3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni, 4) rodzaj zajęcia pasa drogowego, 5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 40 ust. 8 u.d.p, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty o której mowa w ust. 5 nie może przekroczyć 200 zł. Przepis ten od daty podjęcia przedmiotowej uchwały nie uległ zmianie.

W rozpoznawanej sprawie prokurator zakwestionował jako niezgodne z prawem jedynie § 2 ust. 3 i § 3 ust. 3 w/w uchwały w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego.

Zgodnie z treścią art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Należy zaznaczyć, iż zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Aktem takim jest każdy akt prawny zawierający normy o charakterze generalnym (czyli nie odnoszącym się do indywidualnie oznaczonego podmiotu lecz do pewnej kategorii potencjalnych adresatów) i abstrakcyjnym, wydany przez ustawowo wskazany organ administracji. W ocenie sądu zaskarżona uchwała odpowiada temu kryterium. Uregulowania uchwały odnoszą się bowiem do każdej osoby zajmującej pas drogowy dróg gminnych, dla których zarządcą jest gmina. Okolicznością niesporną jest, iż zaskarżona uchwała nie ma jednorazowego zastosowania, lecz może lub mogła być wykorzystywana w nieograniczonej liczbie przypadków.

Nadto podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 217 Konstytucji nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z wymienionego przepisu wynika, iż istnieje obowiązek uregulowania ustawą wszystkich istotnych elementów stosunku daniowego takich jak określenie podmiotu oraz przedmiotu opodatkowania, stawek czy też zasad przyznawania ulg i umorzeń. Tylko niektóre zagadnienia mogą zostać uregulowane przez akty wykonawcze wydawane w ramach upoważnienia ustawowego o ile nie mają one charakteru zasadniczego, stanowią jedynie dopełnienie regulacji ustawowej i tylko w zakresie nie przesądzającym o istotnych elementach konstrukcji daniny. Taki pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z 6 marca 2002 r. w sprawie P 7/00 (OTK nr 2 z 2002 r. poz.13) i z 9 lutego 1999 r. w sprawie U 4/98 (OTK nr 1 z 1999 r. poz. 4).

Nie ulega wątpliwości, iż opłata za zajęcie pasa drogowego jest daniną publiczną w rozumieniu art. 217 Konstytucji. Jest to bowiem obowiązkowe świadczenie pieniężne przewidziane na rzecz gminy w razie zajęcia pasa drogowego i jest ono uiszczane przez każdy podmiot dokonujący takiego zajęcia na terenie gminy.

Zasadnicze elementy opłaty zostały uregulowane w u.d.p. W przepisie art. 40 wymienionej ustawy określono podmiot oraz przedmiot opodatkowania a także sposób wyliczenia opłaty. Ustalono, iż opłata stanowi iloczyn elementów określonych w art. 40 ust. 4 – 6. Zgodnie z ust. 4 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 (na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania tego pasa. Jedynie do określenia wysokości jednego elementu, a mianowicie stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, został upoważniony organ jednostki samorządu terytorialnego. Upoważnienie to jest również istotnie ograniczone, gdyż ustalono, iż opłaty o których mowa w ust. 4 i 6 art. 40, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego.

W ocenie sądu zasadny jest zarzut prokuratora co do sprzeczności przepisu § 2 ust. 3 oraz § 3 ust. 3 w/w uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego z przywołanymi przepisami u.d.p. To ustawa określiła sposób ustalenia przedmiotowej opłaty jako iloczynu w/w składników. Oznacza to, iż wolą ustawodawcy było uzależnienie wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego zarówno od liczby dni zajmowania tegoż pasa, ustalonej przez właściwy organ stawki za zajęcie 1 m2, jak i od liczby metrów kwadratowych zajmowanej powierzchni. Przepisy u.d.p dopuszczają, aby w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustalił wyłącznie wysokość stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Wobec tego nieuprawnione było ustalenie przez organ samorządu, iż zajęcie pasa drogowego przez czas krótszy niż 24 godziny jest traktowany jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień, tym bardziej, iż tę materię reguluje u.d.p.

Zauważyć nadto należy, iż § 118 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie " Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100 poz. 908) wyraźnie stanowi, iż w akcie wykonawczym nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych.

Natomiast w § 3 ust. 3 uchwały nie tylko zajęła się problematyką, do której nie miała ustawowego upoważnienia, ale nadto zmieniła treść ustawowego uregulowania co do rozumienia terminu "rok" i "rok kalendarzowy" oraz przyjęła niezgodnie z ustawą, iż za niepełny rok kalendarzowy wysokość rocznych stawek opłat za zajęcie pasa drogowego obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub obiekcie inżynierskim, gdy tymczasem ustawa za podstawę w takiej sytuacji przyjmuje dni a nie miesiące.

W konsekwencji, w ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż uchwała Rady Miejskiej w Koninie z dnia 2 czerwca 2004 r. Nr 291 w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, w zaskarżonej przez prokuratora części, w istotny sposób narusza przepis art. 40 ust. 2 i 4 oraz ust. 8 u.d.p. Zgodnie z przepisem art. 147 § 1 p.p.s.a. skutkowało to zatem stwierdzeniem przez sąd nieważności powyższej uchwały w zaskarżonej części.

Odnieść należy się również do wniosku Rady zawartego w odpowiedzi na skargę o umorzenie niniejszego postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości. Uwzględniając stanowisko skarżącego 29 października 2010 r. Rada podjęła Uchwałę nr 196 z dnia 28 września 2011 r. w sprawie zmiany Uchwały z dnia 2 czerwca 2004 r. w zakresie żądanym przez Prokuratora w skardze - skreślono § 2 ust. 3 i § 3 ust. 3 uchwały z 2 czerwca 2004 r.

W tym miejscu podkreślić należy, iż Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 14 września 1994 r. (sygn. akt W 5/94, opubl. OTK 1994, nr 2, poz. 44), dokonując wykładni postanowień art. 101 ust. 1 u.s.g, przyjął, a pogląd ten podziela sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, że zmiana lub uchylenie uchwały dokonana po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę uchwały. Z kolei w uchwale z 14 lutego 1994 r. (sygn. akt K 10/93, opubl. OTK 1994, cz. 1 poz. 7) Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że "przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeżeli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości". Tak więc nawet uchylenie (zmiana) zaskarżonej uchwały przez organ, który ją podjął, przed wydaniem wyroku, nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tę uchwałę. Uchylenia uchwały nie można bowiem utożsamiać z uwzględnieniem skargi. W tym kontekście istotne jest to, iż skutkiem stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego od chwili podjęcia (ex tunc). Oznacza to zatem uznanie braku skuteczności stosowania aktu od chwili jego podjęcia (wydania). Powyższe rozróżnienie ma zatem niewątpliwie znaczenie z punktu widzenia interesu prawnego adresatów norm prawnych zawartych w zaskarżonej uchwale. Zdaniem Sądu, uchylenia uchwały nie można utożsamiać również z uwzględnieniem skargi opartej na żądaniu stwierdzenia nieważności uchwały, nie budzi bowiem wątpliwości, iż skutki stwierdzenia nieważności uchwały polegające na orzeczeniu o jej nieważności od daty jej podjęcia, są dalej idące niż uchylenie uchwały wywierające skutki od daty uchylenia (vide: stanowisko P. Chmielnickiego w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 854/03, opubl. Samorząd Terytorialny z 2005 r. z. 7-8 poz. 125). Za dopuszczalnością orzekania o legalności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego uchylonej po wniesieniu skargi do sądu opowiedział się kilkukrotnie Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 22 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 1776/06, LEX nr 327767, wyrok z 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07, LEX nr 384291).

Wobec powyższego Sąd na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O tym, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

MZ