Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 212/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor Agnieszka Łąpieś -Rosińska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. I. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpoznania sprawy przez sąd w zakresie odmowy dopuszczenia do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2005r oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2005r.; 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3) zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego- K. I. kwotę 276 (dwustu siedemdziesięciu sześciu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 195/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 88/06, i przekazał skargę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.

Uchylonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.I. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2005 r., utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] września 2005 r., w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych.

Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż skarżący w dniu [...] sierpnia 2005 r. wystąpił do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o dopuszczenie go do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. We wniosku powołał się na to, że od ponad 35 lat pracuje w budownictwie, gdzie miał do czynienia także z problemami sanitarno-higienicznymi. Od 1988 r. posiada uprawnienia rzeczoznawcy d/s bhp. Podczas pracy zawodowej przez ponad 2 lata pracował w Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej [...]. Kontrolował wtedy stan sanitarno-higieniczny w podległych jednostkach, szpitalach i izbach chorych. Zajmował się także opiniowaniem projektów budowlanych dla wojska pod względem sanitarnym. Jest biegłym sądowym ds. budownictwa oraz bhp przy Sądzie Okręgowym [...]. Aktualnie natomiast pracuje na stanowisku inspektora bhp w R. w L.

Do wniosku ubiegający się załączył kserokopie dokumentów: [...], zaświadczenia o posiadaniu uprawnień rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej, decyzji o ustanowieniu skarżącego biegłym sądowym w zakresie budownictwa lądowego oraz bhp, a także świadectw kwalifikacyjnych uprawniających go do zajmowania się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci na stanowiskach dozoru.

Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Główny Inspektor Sanitarny odmówił dopuszczenia skarżącego do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżący nie posiada wymaganej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 1792), a więc nie spełnia wymagań określonych w tym rozporządzeniu i w związku z tym nie może być dopuszczony do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych.

Skarżący wystąpił do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu wniosku ponownie powołał się na posiadane uprawnienia i oraz przebieg dotychczasowej pracy zawodowej podkreślając jeszcze raz, że przez ponad dwa lata pracował w nadzorze sanitarnym. Powołał się też na to, że przy wykonywaniu ekspertyz budowlanych i opinii sądowych ściśle współpracował z Powiatowymi Stacjami Sanitarno- Epidemiologicznymi.

Główny Inspektor Sanitarny, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia września 2005 r.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że po ponownym przeanalizowaniu dokumentów złożonych przez skarżącego nie znalazł podstaw wcześniejszej decyzji, gdyż skarżący nie wykazał posiadania wymaganej praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący ponownie wskazał na posiadane przez niego uprawnienia oraz przebieg jego dotychczasowej pracy zawodowej. Podkreślił, że opiniuje projekty budowlane pod względem zgodności z przepisami bhp, a sprawy bhp są ściśle związane ze sprawami sanitarno-higienicznymi. Ponadto wiedzę specjalistyczną potrzebną do egzaminu zamierza uzupełnić na kursach dla pracowników nadzoru zapobiegawczego.

Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 88/06, stwierdzono, że skarga wniesiona przez K. I. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2005 r. zostały wydane z naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu argumenty podniesione w skardze nie dawały podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie naruszała ona ani prawa materialnego, ani prawa procesowego.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90 poz. 575 z późn. zm.) wydane zostało przez Ministra Zdrowia rozporządzenie z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 1792).

Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia przyznanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych osobie, która ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana, uzależnione jest między innymi od posiadania przez tę osobę co najmniej dziesięcioletniej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

Wymóg posiadania praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego związany jest niewątpliwie z tym, że rzeczoznawca do spraw sanitarnohigienicznych uprawniony jest do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań I higienicznych i zdrowotnych.

Jest faktem bezspornym w tej sprawie, że skarżący ukończył studia wyższe na kierunku budownictwo, a więc ma do niego zastosowanie przepis powołanego wyżej rozporządzenia nakładający wymóg posiadania dziesięcioletniej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

Skarżący powołując się na posiadane uprawnienia oraz przebieg swojej dotychczasowej pracy zawodowej twierdził, że wymaganą praktykę zawodową w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego posiada.

Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie przedstawionych przez skarżącego dokumentów odnośnie przebiegu jego dotychczasowej pracy zawodowej stwierdził natomiast, że skarżący wymaganej praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego nie wykazał.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał stanowisko organu za słuszne.

Skarżący w czasie dotychczasowej pracy zawodowej pracował głównie na stanowisku inspektora bhp (pracuje na tym stanowisku nieprzerwanie od 1991 r. do chwili obecnej). Z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika, że tylko w okresie od [...] września 1978 r. do [...] grudnia 1980 r. pracował na stanowisku inspektora sanitarnego Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej [...], a więc tylko ten okres jego dotychczasowej pracy zawodowej można zaliczyć do praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Skarżący pełniąc funkcję inspektora bhp, rzeczoznawcy do spraw bhp, rzeczoznawcy budowlanego, czy też biegłego sądowego w zakresie budownictwa oraz bezpieczeństwa i higieny pracy stykał się natomiast niewątpliwie z problematyką sanitarno-higieniczną, jednak nie można tego uznać za praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

Przepisy Rozdziału 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. nr 90, poz. 575 z późn. zm.) określają, co należy do zakresu działania w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, a więc tylko osoba pracująca na stanowiskach związanych z wykonywaniem takich działań może powoływać się na posiadanie praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

W jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, w których skarżący pracuje jako żołnierz zawodowy nieprzerwanie od 1980 r.; wykonywanie zadań w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy do obowiązków Wojskowej Inspekcji Sanitarnej.

Organizację oraz tryb wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcję sanitarną określają odrębne przepisy; aktualnie jest to rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie organizacji oraz warunków i trybu wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcje Sanitarną (Dz. U. Nr 97 poz. 872). Skarżący pracował na stanowisku wojskowego inspektora sanitarnego przez okres około 2 lat i ten okres podlega niewątpliwie zaliczeniu do praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Natomiast jako inspektor bhp skarżący nie wchodzi w skład struktur organizacyjnych Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, a do jego obowiązków zawodowych nie należy realizowanie zadań w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie nosiła więc cech dowolności, zaś organ administracji wyczerpująco zbadał okoliczności związane z niniejszą sprawą oraz prawidłowo ocenił zaistniały stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku K. I. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji

Skarżący wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

- § 2 ust 2 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych, przepisów Rozdziału 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.),

- przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie organizacji oraz warunków i trybu wykonywania zadań przez Wojskową Inspekcję Sanitarną (Dz.U. Nr 97, poz. 872),

2) naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.),

- art. 145 § 1 lit 1 pkt c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku naruszenia przepisów k.p.a., jakich w toku postępowania dopuścił się organ administracyjny, tj.: art. 7, 8, 9, 75 § 1, 80, 106 § 4, 107 § 3 K.p.a., nie badając w formie wyjaśniającej ani dowodowej kwalifikacji skarżącego z zakresu zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna w rozpatrywanej sprawie jest zasadna z następujących względów:

Przede wszystkim trafny jest zarzut naruszenia § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz przepisów Rozdziału 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że tylko praca na stanowisku inspektora sanitarnego wykonywana w jednostkach organizacyjnych Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz Wojskowej Inspekcji Sanitarnej przez okres co najmniej dziesięciu lat odpowiada wymogowi posiadania praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego.

Po pierwsze, treść przepisu § 2 ust. 2 nie upoważnia do powyższego wniosku. Stanowi on bowiem, że określona praktyka zawodowa powinna obejmować praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Nie oznacza to, że chodzi o wymóg sprawowania określonych funkcji czy wykonywania pracy w jednostkach organizacyjnych inspekcji sanitarnych przez co najmniej dziesięć lat, ani też, że w tym co najmniej dziesięcioletnim okresie praktyka zawodowa ma polegać wyłącznie na wykonywaniu czynności z zakresu zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Praktyka zawodowa w zakresie ukończonego kierunku studiów ma "obejmować" praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, a nie "polegać na" wykonywaniu zadań z zakresu zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Przepis § 2 ust. 2 tego rozporządzenia należy bowiem wykładać łącznie z jego przepisami § 2 ust. 1 pkt 1 i 2.

Po drugie, w świetle przepisów Rozdziału 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej brak jest podstaw do przyjmowania, że praktyka w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, wymagana dla nabycia uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych, może być realizowana tylko w ramach pracy zawodowej wykonywanej w służbach inspekcji sanitarnych. Przepisy tego Rozdziału określają zadania i zakres działalności Państwowej Inspekcji Sanitarnej, natomiast co do uprawnień rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych, to stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, chodzi o uzgadnianie w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań "higienicznych i zdrowotnych". Tak też stanowi § 2 ust. 1 część wstępna powołanego rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Istota uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych polega zatem na uzgadnianiu określonej dokumentacji projektowej pod względem wymagań "higienicznych i zdrowotnych". Tak też należy rozumieć wymóg określony w § 2 ust. 2 rozporządzenia, aby co najmniej dziesięcioletnia praktyka zawodowa np. w specjalności "inżynieria budowlana" obejmowała praktykę co do higienicznych i zdrowotnych wymagań dla określonego rodzaju przedsięwzięć inwestycyjnych i obiektów.

Po trzecie, to jak należy rozumieć praktykę dla nabycia uprawnień rzeczoznawcy w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych wskazują przepisy Rozdziału 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, na które powołał się ogólnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, lecz nie poddał ich bliższej analizie dla potrzeb rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w szczególności przepisów art. 1 - 4 tej ustawy. Już z przepisów art. 1 i 2 tej ustawy wynika, że do zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy nadzór nad warunkami m.in. higieny środowiska, higieny pracy w zakładach pracy, zdrowotnymi, żywności i żywienia, zaś celem tych zadań jest ochrona zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych oraz innych powodowanych warunkami środowiska.

Błędna wykładnia przepisów Rozdziału 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i jej art. 34 ust. 1 oraz przepisów § 2 rozporządzenia wykonawczego Ministra Zdrowia, która zawęziła wymóg praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego wyłącznie do wykonywa pracy na stanowiskach związanych z wykonywaniem nadzoru sanitarnego w strukturach organizacyjnych inspekcji sanitarnych (Państwowej i Wojskowej) spowodowała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał oceny i analizy całego materiału dowodowego sprawy, jakim dysponował organ wydając zaskarżoną decyzję oraz jaki został przedłożony przez skarżącego w postępowaniu przed Sądem - zaświadczenie R. w L. o okresach pracy skarżącego na stanowisku inspektora bezpieczeństwa i higieny pracy. Wojewódzki Sąd nie dokonał analizy i oceny treści tego zaświadczenia najpierw w świetle zadań inspektorów bhp określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. Nr 109, poz. 704 ze zm.), a następnie w połączeniu z przepisami ustawy o PIS dotyczącymi zadań i celów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Co najmniej przedwczesne jest więc stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący pełniąc funkcję inspektora bhp stykał się wprawdzie z problematyką sanitarno-higieniczą jednak nie można tego uznać za praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. To samo dotyczy przedwczesności takiego stanowiska w odniesieniu wykonywanych przez skarżącego funkcji rzeczoznawcy do spraw bhp, rzeczoznawcy budowlanego, czy też biegłego sądowego w zakresie budownictwa oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko organu, który bez wezwania skarżącego do przedłożenia wykonanych przez niego opinii i ekspertyz z dziedziny budownictwa i bhp, uznał z góry, że tego rodzaju praktyka skarżącego nie podlega uwzględnieniu przy ustalaniu jego praktyki zawodowej w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych zakładów pracy, o jakich mowa w § 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia.

Zasadny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki S Administracyjny art. 106 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, późn. zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej ustawy. w związku z naruszeniem przez organ administracji przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Stosownie do art. 185 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie przekazania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy do ponownego rozpoznania sąd rozpoznaje sprawę w innym składzie. Zgodnie z art. 190 powołanej ustawy Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Powołany przepis § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz.U.Nr.210, poz.1792), wydany na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575, z późn. zm.) ma następujące brzmienie:

"§ 2. 1. Uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, zwane dalej "uprawnieniem rzeczoznawcy", przyznaje się osobie, która:

1) ukończyła studia wyższe na kierunku architektura i urbanistyka lub inżynieria środowiska w specjalności inżynieria sanitarna albo na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana;

2) ma co najmniej dziesięcioletnią praktykę zawodową w zakresie ukończonego kierunku studiów, o którym mowa w pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 2;

3) złożyła, z wynikiem pozytywnym, egzamin kwalifikacyjny.

2. W przypadku osoby, która ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana, praktyka zawodowa powinna obejmować praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego."

Z przepisu tego, który ma bezpośrednie odniesienie do sytuacji skarżącego, wynika – pozytywnie – że: 1) uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych mogą być również przyznane osobie, która ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana; 2) ma co najmniej dziesięcioletnią praktykę zawodową w zakresie ukończonego kierunku studiów, o którym mowa w pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 2; 3) złożyła, z wynikiem pozytywnym, egzamin kwalifikacyjny; 4) w przypadku osoby, która ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana, wymagana jest praktyka zawodowa w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Inaczej mówiąc, powołany przepis określa, jakie rodzaj studiów wyższych uprawnia do ubiegania się o uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, jakie, obok studiów, wymagane są uprawnienia kwalifikacyjne (dziesięcioletnia praktyka zawodowa i złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu), a także – w odniesieniu do osób, która ukończyły studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana – wymagania szczególne, dotyczące przedmiotu praktyki (w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego). Żaden z powołanych przepisów nie określa, czy i w jakich ramach prawno-organizacyjnych powinna odbywać się wymagana dziesięcioletnia praktyka zawodowa i pełnienie jakich funkcji (jakiego rzeczoznawcy) mogą być uznane za spełnienie wymogu odbycia tej praktyki, równorzędnej z praktyką w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego

Z powołanego wyżej 34 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wynika jedynie, że Główny Inspektor Sanitarny może osobie posiadającej wymagane kwalifikacje nadać(...) w określonym zakresie oraz cofnąć uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Główny Inspektor Sanitarny działa w tym zakresie na podstawie odpowiedniego aktu ministra właściwego do spraw zdrowia, któremu ust. 5 powołanego przepisu udzielił delegacji do określenia , w drodze rozporządzenia, m.in. kwalifikacji rzeczoznawców, warunków, zakresu i trybu przyznawania i cofania uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych. Przepisy te w istotny sposób ograniczyły swobodę działania Głównego Inspektora Sanitarnego w rozpatrywanej materii.

Wreszcie przepisy Rozdziału 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w którym określono b. szeroko zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozróżniając (i określając) sprawowane zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, a także zadania tego nadzoru w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, włącznie z wydawaniem opinii co do zgodności z warunkami sanitarnymi określonymi przepisami Unii Europejskiej przedsięwzięć i zrealizowanych inwestycji, których realizacja jest wspomagana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ze środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, nie dawały podstaw do zawężenie pojęcia praktyki w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego wyłącznie do wykonywa pracy na stanowiskach związanych z wykonywaniem nadzoru sanitarnego w strukturach organizacyjnych inspekcji sanitarnych (Państwowej i Wojskowej).

Przyjmując takie pojęcie praktyki i stosując je w zaskarżonych decyzjach Główny Inspektor Sanitarny dokonał nieuprawnionej, zawężającej interpretacji pojęcia praktyki zawodowej w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, a Sąd, przyjmując bezkrytycznie stanowisko powołanego organu, z pominięciem wnikliwej oceny przedstawionej przez skarżącego dokumentacji, nie rozpatrzył sprawy w sposób odpowiednio staranny, naruszając tym samym przepisy postępowania, a w szczególności art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.