Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 673/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania wynagrodzenia
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
article: art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu;


UZASADNIENIE

W dniu 11 lipca 2017 r. E. K. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] Skarga ta została przezeń wniesiona po upływie ustawowego terminu. W jej treści skarżący zażądał ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Powyższy wniosek został uwzględniony przez starszego referendarza sądowego postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. rozstrzygającym o ustanowieniu dla strony pełnomocnika, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata Ł. Ł.

W dniu 4 października 2017 r. wspomniany pełnomocnik przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei w dniu 27 października 2017 r. złożył do Sądu pismo procesowe datowane na 26 października 2017 r., gdzie podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze E. K. oraz wniósł o uchylenie decyzji administracyjnych wydanych przez organy obydwu instancji.

Postanowieniem wydanym w dniu 6 grudnia 2017 r. Sąd odrzucił skargę, jako spóźnioną.

W treści przywołanego wyżej pisma procesowego z dnia 26 października 2017 r. adwokat Ł. Ł. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wniosek ten ponowił w późniejszym piśmie datowanym na 20 grudnia 2017 r., gdzie podkreślił, iż podjął stosowne kroki celem reprezentowania interesów skarżącego, w tym dokonał odpowiednich czynności i kontaktował się z nim kilkukrotnie ponosząc związane z tym koszty, z kolei na fakt wniesienia przezeń skargi po upływie ustawowego terminu nie miał wpływu, ponieważ został wyznaczony jego pełnomocnikiem na długo po tym fakcie.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.).

Stosownie zatem do treści § 3 wspomnianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie pełnomocnika, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków, o jakim mowa w art. 49 p.p.s.a. (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ. Lex nr 242945 i postanowienia tego Sądu: z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1001/14, z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II OZ 759/14 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony oświadczenia takiego nie złożył. Jakkolwiek przy tym sformułował swoje żądanie domagając się przyznania "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu..." (patrz: zawierające wniosek pisma z dnia 26 października 2017 r. i z dnia 20 grudnia 2017 r. - odpowiednio karty nr 40 i 58 akt sprawy), to jednak sam fakt użycia przezeń w tym zakresie zwrotu "nieopłaconej" nie może być uznany za równoznaczny ze złożeniem oświadczenia, o którym mowa w § 3 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. Taka treść wniosku odpowiada bowiem jedynie ustawowej nomenklaturze w tym przedmiocie, na gruncie zaś wspomnianego przepisu nie budzi wątpliwości, że konieczne jest wyraźne oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a oświadczenie to zawarte ma być właśnie we wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej" (pogląd wyrażony zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie - vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt V CZ 133/11, publ. LEX nr 1215161 oraz A. Partyk, T. Partyk - Komentarz do § 20 rozporządzenia w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, publ. LEX 2015 r. - stanowisko to jest w pełni aktualne na gruncie aktualnie obowiązującego, podobnie brzmiącego § 3 rozporządzenia z 3 października 2016 r.).

W tym stanie rzeczy, nie negując wywodów wnioskodawcy o dołożeniu należytej staranności zmierzającej do zapewnienia stronie należytej reprezentacji, stwierdzić przyjdzie, że nie wypełnił on dyspozycji § 3 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. albowiem nie złożył wymaganego stosownie do brzmienia tego przepisu oświadczenia, a skoro tak, jego żądanie nie mogło zostać uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.