Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1822/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janina Antosiewicz (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Bujko Roman Ciąglewicz Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 474/05 w sprawie ze skargi G. H., B. W., E. K., K. T., K. F., J. K., D. S. i J. W. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozwiązania Zespołu Szkół [...] 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje od Skarbu Państwa adw. G. K. wynagrodzenie w kwocie 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) w tym obejmujące stawkę podatku od towarów i usług z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 474/05 oddalił skargi G. H., B. W., E. K., K. T., K. F., J. K., D. S. i J. W. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozwiązania Zespołu Szkół [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył stan faktyczny i prawny, w którym doszło do wydania orzeczenia.

W dniu [...] Rada Miasta [...] podjęła na podstawie art. 62 ust. 5 i art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), art. 4 ust. 1, art. 12 pkt 11 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) uchwałę nr [...] o rozwiązaniu Zespołu Szkół [...] oraz likwidacji szkół wchodzących w jego skład.

Uchwała przewidywała likwidację Zasadniczej Szkoły Zawodowej [...], Gimnazjum [...] i Szkoły Podstawowej nr [...] z dniem 31 sierpnia 2006 r., określała, iż uczniowie będą kontynuować naukę we wskazanych placówkach, a czynności likwidacyjne zostaną zakończone do dnia 31 października 2006 r. Jako motywy podjęcia uchwały podano, że na terenie [...] funkcjonują szkoły specjalne, które mogą kształcić dzieci i młodzież, wymagające specjalnej formy kształcenia, zaś Pomorski Kurator Oświaty wyraził zgodę na likwidację szkół.

Obecna siedziba Zespołu Szkół znajduje się w bardzo złym stanie technicznym, zaś niezbędny remont wymagałby przeznaczenia na ten cel znacznych środków finansowych.

Rodzice dzieci uczących się w Zespole Szkół pismem z 5 maja 2005 r. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa wskazując na jej sprzeczność z przepisami ustawy o systemie oświaty, Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego i Konstytucji, przez pozbawienie dzieci możliwości pobierania nauki w środowisku najbliższym miejsca zamieszkania i zaprzepaszczenia dotychczasowych wysiłków zmierzających do zapewnienia dzieciom stabilizacji miejsca nauki.

Na wezwanie to Rada nie podjęła uchwały w związku z czym w dniu 4 lipca 2005 r. złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały. Ich zdaniem uchwała narusza art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607), art. 70 ust. 1 i 4 Konstytucji RP, art. 71b ust. 2 i 7 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, § 2 ust. 1 i 6, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych (Dz. U. Nr 19, poz. 167).

Skarżący podnieśli, że likwidowane szkoły spełniają wszelkie wymogi odpowiedniego kształcenia dla ich dzieci. Ich zdaniem droga do szkoły może być traktowana jako element terapii dzieci, a konieczność jej zmiany w sytuacji likwidacji szkoły to naruszenie praw dzieci i wyrządzenie im krzywdy przez zdrowych dorosłych. Droga do szkoły wydłuża się dla niektórych dzieci z kilkuset metrów do kilku kilometrów. Szkoły, do których mają uczęszczać dzieci, nie mają odpowiedniego wyposażenia. Zmiana środowiska jest dla niepełnosprawnych dzieci, które z wielkim trudem adaptują się do nowych warunków, przeżyciem niemal traumatycznym. Ponadto z programu nauczania Zespołu Specjalnego Kształcenia Podstawowego i Gimnazjalnego nr [...], w którym mają uczyć się dzieci wynika, że nie przewiduje on przyuczenia do wielu zawodów, do których przygotowuje dotychczasowa szkoła zawodowa. Przedmiotowa uchwała całkowicie pomija skutki likwidacji szkół, dla rozwoju psychofizycznego dzieci niepełnosprawnych, a nadużywa argumentu o złym stanie technicznym. Narusza ona również prawo dzieci do nauki w przystosowanych do zdrowia warunkach i na zasadach przewidzianych przez prawo, zwłaszcza art. 3 EKST. Tym samym uchwała narusza interes mieszkańców gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalenie, przesłuchanie zastępcy Dyrektora Wydziału Edukacji i Sportu Urzędu Miasta [...] na okoliczność działań związanych z rozwiązaniem ZSS nr [...] i stwierdziła, że zostały podjęte wszelkie przewidziane prawem działania związane z likwidacją szkół; w szczególności określone w art. 59 ustawy o systemie oświaty.

Oddalając tę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się na przepis art. 18 ust. 1 i 2 pkt 9 lit. h/ ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w myśl którego do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach tworzenia i likwidacji przedsiębiorstw, zakładów i innych jednostek organizacyjnych (w tym szkół). Procedurę likwidacyjną szkoły określa zaś przepis art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu szkoła publiczna może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę (w niniejszym przypadku Radę Miasta [...]) po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w szkole publicznej tego samego typu, a także o tym samym lub zbliżonym profilu kształcenia ogólnozawodowego albo kształcącym w tym samym lub zbliżonym zawodzie.

Organ prowadzący jest zobowiązany co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców, właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu.

Przepis art. 59 ust. 1 i 2b cytowanej ustawy wymaga, aby opinia, o której mowa w art. 59 ust. 1 wydana była w formie postanowienia. Nie określa jednak do kogo opinia taka winna być adresowana, ani nie określa terminu, do którego ma zostać wydana.

Z gramatycznej wykładni tego przepisu Sąd wyciąga wniosek, iż opinię taką można wydać aż do czasu poprzedzającego datę likwidacji szkoły a ponadto, iż będąc swego rodzaju zgodą na likwidację szkoły podlega zaskarżeniu jedynie przez organ, który o taką opinię się zwrócił (patrz wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r. w sprawie I SA 560/00 - publikacja LEX nr 78944).

W przedmiotowej sprawie proces, zmierzający do likwidacji Zespołu Szkół nr [...], rozpoczął się już w 2003 r.

W dniu 6 stycznia 2004 r. odbyło się pierwsze spotkanie z rodzicami w szkole, na którym poinformowano rodziców o zamiarach likwidacji zespołu szkół.

Znajdujący się w aktach sprawy kalendarz zdarzeń, związanych z likwidacją Zespołu Szkół Zawodowych nr [...], szczegółowo wykazuje czynności zarówno zmierzające do likwidacji Zespołu Szkół jak i do jego zachowania.

W dniu / została podjęta przez Radę Miasta [...] uchwała nr [...] o zamiarze rozwiązania Zespołu Szkół [...] oraz o zamiarze likwidacji szkół, wchodzących w jego skład.

Rada Miasta [...] dopiero [...], po uzyskaniu pozytywnej opinii Kuratora Oświaty, wydanej postanowieniem z dnia 17 stycznia 2005 r. nr [...], uchwałą z dnia [...] nr [...] zdecydowała o rozwiązaniu z dniem 1 sierpnia 2006 r. Zespołu Szkół Zawodowych nr [...] i o likwidacji z dniem 31 sierpnia 2006 r. Zasadniczej Szkoły Zawodowej [...], Gimnazjum nr [...] oraz Szkoły Podstawowej nr [...], jednocześnie wskazując, iż uczniowie zlikwidowanych szkół będą kontynuować naukę w Zespole [...] oraz [...].

Czas trwania procedury likwidacji Zespołu Szkół Zawodowych [...], a także określona w zaskarżonej uchwale data likwidacji szkół wskazują na to, iż rodzice dzieci uczących się w szkole mieli dostatecznie dużo czasu na przygotowanie się do likwidacji szkoły i znalezienie na terenie [...] najkorzystniejszej dla dzieci szkoły.

Ponadto Sąd powołał się na wynik postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] (błędnie podając jego sygnaturę), która postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie [...] umorzyła postępowanie nie dopatrując się w postępowaniu w sprawie likwidacji szkoły elementów czynu zabronionego.

W ocenie Sądu w sprawie doszło do zderzenia interesów rodziców dzieci uczących się w szkole z możliwościami finansowymi miasta [...]. Zespół Szkół Zawodowych nr [...] mieścił się w starym, będącym pod opieką konserwatorów, wymagającym remontu kapitalnego, budynku. Potrzeba kształcenia dzieci wymaga stosownej ilości kadry pedagogicznej. Te dwa elementy stanowią poważne obciążenia finansowe dla Gminy [...]. Tymczasem na terenie miasta [...] w nieodległym sąsiedztwie funkcjonują inne, dobrze wyposażone placówki, w których istnieją możliwości pełnego zaspokojenia wspomnianych potrzeb uczniów.

Sąd podkreślił, iż oceniając legalność zaskarżonej uchwały nie był uprawniony do kierowania się interesem społecznym, czy oczekiwaniami rodziców, lecz badał jedynie zgodność zaskarżonej uchwały z prawem.

Oceniając ją jako zgodną z prawem skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej ustawą Ppsa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. H. i zaskarżając wyrok w zakresie oddalenia skargi na uchwałę skargę kasacyjną oparła o:

1) przepis art. 174 pkt 2 ustawy Ppsa zarzucając naruszenie prawa materialnego, do którego doszło przez pominięcie przez WSA następujących przepisów: art. 69 i 70 ust. 1 i 4 Konstytucji RP, art. 71b ust. 2 ustawy o systemie oświaty, § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych (Dz. U. Nr 19, poz. 167);

2) na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy Ppsa zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a do którego doszło przez pominięcie przez WSA naruszenia przy podjęciu uchwały następujących przepisów: art. 7, 8, 9 i 10 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, podjęcie uchwały w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, niepoinformowanie stron o przyczynach podjęcia uchwały, uniemożliwienie stronom wzięcia udziału w sesji oraz naruszenie art. 59 ust. 2b ustawy o systemie oświaty w zw. z art. 124 § 1 i art. 125 § 1 kpa przez niedoręczenie stronom postanowienia Pomorskiego Kuratora Oświaty z 17 stycznia 2005 r.

Skarga kasacyjna domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na rzecz adwokata wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną stronie z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, iż błędnie Sąd badał zgodność uchwały wyłącznie z przepisem art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 lit. h/ ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, co pozostaje w sprzeczności z art. 134 § 1 ustawy Ppsa, w myśl którego Sąd powinien rozstrzygać w granicach danej sprawy. Skarga powołuje się na zasady postępowania wynikające z przepisów art. 7, 8 i 9 kpa, które powinny być przestrzegane w toku postępowania. Organ także zgodnie z art. 10 § 1 kpa powinien zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpienie od tej zasady ma charakter wyjątkowy. Tymczasem przedstawiciele ustawowi uczniów nie zostali dopuszczeni do głosu, zaś protokoły z sesji Rady Miasta zostały doręczone dopiero po podpisaniu uchwały przez Wojewodę.

Przedstawione normy powinny być stosowane i chociaż szkoła może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący tę szkołę to Rada powinna postępować nie tylko zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o systemie oświaty, ale także przestrzegać opisane zasady wynikające z przepisów kpa, a w szczególności zasadę praworządności. Skarga podnosi, iż procedura likwidacyjna została wszczęta na podstawie nieprawdziwych danych dotyczących liczby uczniów, którą zaniżono w stosunku do rzeczywistej.

Prowadząc postępowanie w tej sprawie naruszono przepis art. 125 § 1 kpa przez zaniechanie doręczenia postanowienia Kuratora w przedmiocie wyrażenia zgody wszystkim stronom postępowania. Stronami tymi byli przedstawiciele ustawowi osób uczęszczających do szkoły, a także dyrektor, co wynika z art. 26 kpa, lecz osobom tym nie doręczono postanowienia, ani nie pouczono o przysługujących im uprawnieniach. Nie poinformowano ich także o wnioskach Kuratora na żądanie zgłoszone do Urzędu Miasta, co uniemożliwiło zaskarżenie tego aktu. Postanowienie Kuratora narusza także przepis art. 124 § 1 kpa, bowiem nie zawiera wszystkich wymaganych elementów pomijając oznaczenie stron.

Likwidacja Szkoły Podstawowej nr [...] istotnie pogarsza warunki życia dzieci upośledzonych umysłowo i ich rodzin, gdyż powoduje konieczność codziennego dowożenia ich do szkoły, a ponadto powoduje skupienie placówek szkolnictwa specjalnego w jednej dzielnicy miasta [...], co jest sprzeczne z art. 71b ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty oraz § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych... (Dz. U. Nr 19, poz. 167). Przepisy te zobowiązują do zapewnienia kształcenia, wychowania, rewalidacji, resocjalizacji i specjalistycznej opieki w środowisku najbliższym miejsca zamieszkania. Uchwała narusza te przepisy powodując konieczność dowożenia dzieci oraz wydłużenie ich drogi do szkoły do kilku kilometrów.

Przewidziane przez Radę szkoły nie dysponują warunkami, właściwymi dla edukacji dzieci niepełnosprawnych i niedostosowanych społecznie.

Świadczy to o niezgodności zaskarżonej uchwały z art. 69 Konstytucji, zobowiązującym władze publiczne do udzielania zgodnie z ustawą pomocy w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu i komunikacji społecznej oraz art. 70 ust. 1 i 4, które zapewniają obywatelom powszechne prawo do nauki, zaś na władze nakładają obowiązek zapewnienia powszechnego i równego dostępu do nauki. Zdaniem skarżącej dochodzi tu do jaskrawej dyskryminacji dzieci z upośledzeniem umysłowym.

Organ prowadzący, na którym spoczywa obowiązek zapewnienia właściwych warunków działania szkoły - mimo sygnałów dyrektora placówki - nie podjął żadnych czynności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalenie. Zdaniem Miasta [...] kontrola sądowa wykraczająca poza ramy art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 lit. h/ ustawy o samorządzie gminnym i art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, naruszałaby przepis art. 1 ustawy Ppsa.

Zarzut naruszenia przepisów kpa nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przepisy Kodeksu nie mają przy podejmowaniu uchwał zastosowania, z wyjątkiem postanowienia Kuratora, o którego treści skarżąca wraz z innymi rodzicami została powiadomiono na spotkaniu z przedstawicielami Gminy w dniu 11 lutego 2005 r., a więc zarzut braku powiadomienia i uniemożliwienia zaskarżenia nie jest także trafny. Odnośnie zwiększenia odległości szkoły od domu Gmina zapewni dowóz dzieci niepełnosprawnych, zaś uczniom sprawnym bezpłatne bilety uczniom i rodzicom. Do zlikwidowanej szkoły podstawowej w roku szkolnym 2005/2006 uczęszczało 15 uczniów, w tym 3 nauczanych indywidualnie, zaś od kilku lat nie dokonywano naboru z powodu braku zainteresowania na tym etapie kształcenia.

Ponadto w dniu 30 marca 2006 r. Rada podjęła uchwałę zmieniającą zaskarżoną uchwałę z dnia [...] w ten sposób, że likwidacji z dniem 31 sierpnia 2006 r. ulega tylko Szkoła Podstawowa nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniał legalność zaskarżonej uchwały przyjmując, jako podstawę prawną przepis art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 9 lit. h/ ustawy o samorządzie gminnym, podczas gdy postawę prawną działania Rady Miasta [...], będącego miastem na prawach powiatu był przepis art. 12 pkt 8 lit. i/ ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), który prawidłowo został powołany w uchwale. Oba przepisy stanowią podstawę do podejmowania uchwał w sprawie m.in. likwidacji jednostek organizacyjnych i błędne przytoczenie przepisu przez Sąd nie miało wpływu na prawidłowość oceny legalności uchwały, czego zresztą nie zarzucała skarga kasacyjna.

Przy likwidacji szkoły organy samorządowe zobligowane są do zachowania wymagań z art. 59 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

W przedmiotowej sprawie, co zostało właściwie ocenione przez Sąd I instancji, Rada Miasta [...] zachowała wszystkie warunki ustawowe, od których uzależniona została dopuszczalność i legalność likwidacji szkoły. Dotyczy to zarówno działań poprzedzających likwidację (podjęcie uchwały intencyjnej), informacyjnych, współdziałania z właściwym kuratorem oświaty oraz działań organizacyjnych, zapewniających uczniom zlikwidowanej szkoły możliwość kontynuowania nauki.

Jeśli likwidując placówkę, a w dacie wydania wyroku odnosiło się to tylko do likwidacji Szkoły Podstawowej nr [...], gdyż Zespół Szkół [...] został ostatecznie zachowany w wyniku podjęcia uchwały zmieniającej w dniu 30 marca 2006 r., organ prowadzący zapewnił uczniom możliwość kontynuowania nauki w innej placówce - to nie można dopatrzeć się w działaniu zgodnym z ustawą o systemie oświaty naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP. Argument o wydłużeniu drogi dzieci do szkoły i utrudnieniu dla rodziców nie może być uznany za trafny - przy uwzględnieniu obowiązującego gminę obowiązku z art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty zapewnienia niepełnosprawnym uczniom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej. Z odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, iż miasto obowiązek ten respektuje, a zatem likwidacja jednej placówki działającej w ramach Zespołu Szkół nie pogorszy sytuacji osób pobierających naukę.

Jako nietrafne ocenił Sąd zarzuty naruszenia przepisów kpa, gdyż przy podejmowaniu uchwał przez jednostki samorządu terytorialnego przepisy Kodeksu nie mają zastosowania a jedynie w przypadkach wskazanych w ustawie, np. w art. 79 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym, regulującym tryb postępowania organu nadzoru, odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu. Rada Miasta podejmując uchwałę nie była więc związana regułami postępowania ustanowionymi w kpa i nie miała prawnego obowiązku zapewnienia udziału wszystkim rodzicom dzieci w sesji Rady, na której podjęto uchwałę.

W postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchwały o likwidacji szkoły organ prowadzący współdziałał z kuratorem oświaty, w zakresie uregulowanym w art. 59 ust. 1 ust. 2, ust. 2b ustawy o systemie oświaty, a do postanowienia kuratora mają zastosowanie przepisy kpa. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2005 r. Pomorski Kurator wyraził zgodę na likwidację Zespołu Szkół.

Oceniając zasadność zarzutów co do tej części postępowania, skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia, iż brak udziału strony w postępowaniu przed kuratorem mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza iż znając treść opinii Kuratora strona nie podjęła żadnych czynności w celu zaskarżenia postanowienia lub jego zmiany, a w dacie podjęcia uchwały postanowienie to było już ostateczne.

Zauważyć należy, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania postawiony w skardze kasacyjnej nie może ograniczać się tylko do wskazania naruszonych przepisów przez organ i opisu na czym polegało to naruszenie, ale też wykazanie, iż naruszenie przepisów postępowania przez Sąd mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wniesionej w tej sprawie nie wykazano, aby opisane naruszenie przepisów art. 124 i 125 kpa miało wpływ na wynik sprawy i treść wyroku.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 184 ustawy Ppsa zasądzając na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie na podstawie art. 250 powołanej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), uznając zasądzoną kwotę za współmierną do udziału pełnomocnika w sprawie.