Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 408/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 96 ust. 1 pkt 2, art. 218 ust. 3 i 1, art. 90 ust. 1, art. 42, art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2014 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej [...] z dnia 18 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia 26 czerwca 2013 r. nr 226 Dyrektor Zakładu Karnego, na podstawie art. art. 96 ust. 1 pkt 2 oraz art. 98 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), zwolnił D. O. z dniem 31 lipca 2013 r. ze służby w Służbie Więziennej. Zwolnienie nastąpiło w związku z raportem szer. D. O. z dnia 26 czerwca 2013 r. o zwolnienie ze służby.

Zwolniony funkcjonariusz raportem z dnia 17 lipca 2013 r. złożył odwołanie od tego rozkazu, w którym zwrócił się z prośbą o anulowanie złożonego przez siebie raportu z dnia 26 czerwca 2013 r. Stwierdził, że raport o zwolnieniu go ze służby został napisany przez niego zbyt pochopnie. Wskazał, że było to spowodowane zaskoczeniem, koniecznością podjęcia decyzji w ciągu kilkunastu minut i sugestią, że takie rozwiązanie będzie dla niego korzystniejsze, gdyż nie będzie się wiązało ze stwierdzeniem jego nieprzydatności do służby.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia 18 marca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że stosunek służbowy wymienionego funkcjonariusza powstał dnia 3 września 2012 r. na podstawie mianowania do służby przygotowawczej na stanowisku młodszego wychowawcy działu penitencjarnego Zakładu Karnego w G.. W trakcie służby ukończył on szkolenie wstępne, które składało się z kursu przygotowawczego i praktyki zawodowej zakończonej egzaminem kwalifikacyjnym. Przełożeni dokonali dwukrotnie kontroli wykonywania obowiązków służbowych i sporządzili z nich protokoły. Kierownik działu penitencjarnego w dniu 26 czerwca 2013 r. sporządził opinię służbową i zaznajomił z nią funkcjonariusza. W trakcie rozmowy wyjaśnił i umotywował powody oceny o nieprzydatności do służby. Przedstawił wówczas D. O. dwa sposoby zwolnienia ze służby: w związku z negatywną opinią służbową - art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej oraz na skutek pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby - art. 96 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. D. O. nie wyraził woli szczegółowego zapoznania się z opinią i zdeklarował napisanie raportu o zwolnienie że służby. Mając to na uwadze kierownik działu penitencjarnego nie nadał dalszego biegu opinii służbowej.

Wymieniony funkcjonariusz złożył do akt postępowania oświadczenie w którym stwierdza, że z opinią służbową zapoznał się dopiero w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w G. w dniu 26 lutego 2014 r. Przyznał, że w dniu złożenia raportu zwolnienia ze służby kierownik działu penitencjarnego przedstawił jemu dwie ww. możliwości rozwiązania stosunku służbowego.

Organ odwoławczy podkreślił, że zwolnienie ze służby funkcjonariusza, nastąpiło na podstawie jego wyraźnej prośby wyrażonej w raporcie z 26 czerwca 2013 r. w terminie przez niego zaproponowanym. Złożenie takiego wniosku skutkowało koniecznością zwolnienia go ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia przez niego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby (art. 96 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej).

Niewątpliwie raportem z dnia 17 lipca 2013 r. D. O. zwrócił się do organu pierwszej instancji o anulowanie złożonego przez niego raportu z dnia 26 czerwca 2013 r. o zwolnienie ze służby w Służbie Więziennej z dniem 31 lipca 2013 r., a także o anulowanie lub wstrzymanie wykonania decyzji personalnej z dnia 26 czerwca 2013 r. nr 226. Stosownie jednak do treści art. 61 k.c. oświadczenie adresowane do innego podmiotu wywiera skutki prawne z chwilą, gdy dotarło do adresata w takiej formie, iż mógł się on zapoznać z treścią tego oświadczenia. Odwołanie pierwszego żądania jest skuteczne jedynie wówczas, gdy doszło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem. W świetle tego przepisu oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Może ono być skutecznie odwołane po tym jak doszło do wiadomości adresata, i co ważne tylko za jego zgodą.

W ocenie organu odwoławczego funkcjonariusz nie złożył skutecznego oświadczenia, w którym odwołał wcześniejsze, pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby. Dyrektor Zakładu Karnego w G. jako adresat jego wystąpienia z dnia 26 czerwca 2013 r. nie przychylił się do prośby o cofnięcie wystąpienia ze służby, zatem odwołanie wystąpienia dotyczącego zwolnienia ze służby było bezskuteczne. Ponadto z zebranego materiału dowodowego nie wynika, by istniały podstawy do uznania, że złożone oświadczenie woli dotknięte było wadą umożliwiającą uchylenie się od jego skutków (np. groźby lub błędu).

Przedstawione wywody potwierdza okoliczność, że D. O., przewidując swoją trudną sytuację materialną po zwolnieniu ze służby – w dniu 27 czerwca 2013 r - złożył raport o umorzenie kosztów kursu przygotowawczego oraz delegacji.

D. O. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia i przywrócenie do służby przygotowawczej. Ponadto domagał się wydania raportu o zwolnienie ze służby z dnia 26 czerwca 2013 r. oraz dopuszczenia jako dowód w sprawie jego akt osobowych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, błąd w ustaleniach faktycznych i niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, a także naruszenie prawa materialnego, to jest art. 42 i art. 43 ustawy o Służbie Więziennej oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia o wymaganiach w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze Służby Więziennej. Ponadto naruszenie art. 90 ustawy o Służbie Więziennej poprzez niezapoznanie skarżącego z opinią w ustawowym terminie.

W uzasadnieniu skarżący zauważył, że w dniu 26 czerwca 2013 r przełożony przekazał jedynie, że wystawił negatywną opinię i poradził mu złożenie raportu o zwolnienie z pracy, przekonując, iż będzie to miało dla niego łagodniejszy skutek. Na podjęcie proponowanego rozwiązania miał zaledwie 15 minut. Został bowiem poinformowany, że szybkiej decyzji z jego strony oczekiwał Dyrektor Zakładu Karnego. Zdenerwowany negatywną opinią oraz słowami kierownika, skarżący podjął pochopną decyzję o złożeniu raportu o zwolnienie. Z opinią kierownika zakładu penitencjarnego został zapoznany dopiero podczas trzeciego pobytu w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej. Po przeanalizowaniu sprawy wniósł o anulowanie raportu z dnia 26 czerwca 2013 r. oraz anulowanie lub wstrzymanie decyzji z dnia 26 czerwca 2013 r.

Głównym zarzutem jest nieudostępnienie skarżącemu ww. opinii z dnia 26 czerwca 2013 r. do zapoznania się w ustawowym terminie określonym w art. 90 ustawy o Służbie Więziennej. Przedmiotowa opinia nie została skarżącemu przedłożona w celu zapoznania się z nią, co potwierdza brak złożenia przez niego podpisu, jak również brak jakiejkolwiek wzmianki o odmowie jej podpisania. W tej sytuacji nie został prawidłowo pouczony o przysługującym mu ustawowym prawie do złożenia wniosku o zmianę i ustosunkowania się do opinii.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia 18 marca 2013 r. wynika, że zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie jego wyraźnej prośby wyrażonej w raporcie z dnia 26 czerwca 2013 r. podczas, gdy decyzja Dyrektora Zakładu Karnego G. nr [...] została wydaną wcześniej niż raport skarżącego o zwolnienie ze służby. Należy uznać, że decyzja o zwolnieniu go ze służby została podjęta wcześniej, a żeby nadać sprawie w miarę prawidłowy bieg sporządzono negatywną opinię oraz w ramach sugestii narzucono skarżącemu złożenie raportu o zwolnienie ze służby. skarżącego o zwolnienie ze służby.

Wprawdzie oświadczenie adresowane do innego podmiotu wywiera skutki prawne z chwilą gdy dotarło do adresata, jednak w tej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana zanim zostało złożone oświadczenie woli.

Skarżący twierdził, że złożył raport o zwolnienie ze służby, gdyż został wprowadzony przez bezpośredniego przełożonego w błąd, co do istnienia opinii i co do konieczności złożenia raportu o zwolnienie, który spowoduje dla niego dużo mniejsze skutki finansowe m.in. dotyczące kosztów szkolenia (art. 84 § 2 k.c.).

Podkreślił dalej, że spełnia wszelkie wymagania dotyczące pełnienia służby w Służbie Więziennej, a opinia sporządzona przez kierownika działu penitencjarnego jest krzywdzącą. Tymczasem co innego wynika z arkuszu opinii służbowej funkcjonariusza Służby Więziennej sporządzonego podczas przyjmowania skarżącego do służby. W tym czasie przeszedł wnikliwe badania psychologiczne. Okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w służbie stałej. Skarżący wszystkie obowiązki wykonywał pod nadzorem starszych wychowawców, którzy nie mieli zastrzeżeń do jego pracy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 18 marca 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 26 czerwca 2013 r., którą orzeczono o zwolnieniu D. O. z dniem 31 lipca 2913 r. ze Służby Więziennej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby. W myśl art. 96 ust. 3 ustawy funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego takiego wystąpienia. Zwolnienie ze służby na podstawie ww. przepisu ma zatem charakter obligatoryjny, gdyż ustawodawca użył w nim sformułowania "zwalnia się". Zauważyć przy tym należy, że zwolnienie ze służby jest w tym przypadku konsekwencją złożenia oświadczenie woli o wystąpieniu funkcjonariusza ze służby.

Przyjęta w tym przepisie konstrukcja stanowi potwierdzenie zasady dobrowolności służby w więziennictwie, nie oznacza to jednak, że organ Służby Więziennej nie ma wpływu na określenie daty zwolnienia funkcjonariusza za służby. W przypadku złożenia wniosku o zwolnienie ze służby organ ten ma swobodę, by - w zależności od aktualnych potrzeb służby – określić datę zwolnienia, z zastrzeżeniem, że dzień zwolnienia ze służby nie może nastąpić po upływie 3 miesięcy od daty złożenia oświadczenia o wystąpieniu ze służby.

Zauważyć należy również, że zgodnie z art. 218 ust. 3 w związku z art. 218 ust. 1 pkt 1 ustawy wniesienie odwołania od decyzji o zwolnieniu ze służby nie wstrzymuje jej wykonania.

W niniejszej sprawie skarżący w dniu 26 czerwca 2013 r. złożył raport, w którym zwrócił się z prośbą o zwolnienie ze służby z dniem 31 lipca 2013 r. W tym samym dniu Dyrektor Zakładu Karnego wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem

31 lipca 2013 r. Decyzję o zwolnieniu ze służby skarżący odebrał w dniu 26 czerwca 2013 r.

W dniu 18 lipca 2013 r. ( data stempla pocztowego ) skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji stwierdzając w nim m.in., że raport o zwolnieniu go ze służby został napisany przez niego zbyt pochopnie. Wskazał, że było to spowodowane zaskoczeniem, koniecznością podjęcia decyzji w ciągu kilkunastu minut i sugestią, że takie rozwiązanie będzie dla niego korzystniejsze, gdyż nie będzie się wiązało ze stwierdzeniem jego nieprzydatności do służby.

Do oświadczenia funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, o którym mowa w art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy, ma zastosowanie art. 61 Kodeksu cywilnego ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2931/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 61 § 1 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Przepis powyższy o odwołaniu oświadczenia woli przez składającego to oświadczenie zmierza wyłącznie do ochrony interesów adresata. Za zgodą adresata natomiast dopuszczalne jest odwołanie oświadczenia także po jego złożeniu.

Oświadczenie o wystąpieniu ze służby nie jest zatem oświadczeniem o charakterze procesowym, które można swobodnie cofać w toku postępowania. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. W świetle tej regulacji oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Może być ono skutecznie odwołane po tym jako doszło do wiadomości adresata tylko za jego zgodą. W tym zakresie odpowiednie zastosowanie znajdują także przepisy Kodeksu cywilnego o wadach oświadczenia woli (art. 82 - 88).

Bezsporne jest, że raport skarżącego skierowany do Dyrektora Zakładu Karnego, w którym zwrócił się z prośbą o anulowanie złożonego przez siebie raportu z dnia

26 czerwca 2013 r., został złożony przez skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 18 lipca 2013 r. tj. już po doręczeniu stronie decyzji organu pierwszej instancji.

Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Zakładu Karnego nie wyraził zgody na cofnięcie oświadczenia woli – prośby o zwolnienie ze służby, co wynika z treści jego pisma z dnia 25 lipca 2013r. ( k. 12 akt administracyjnych). Zatem odwołanie oświadczenia o żądaniu zwolnienia ze służby nie było skuteczne.

Sąd podziela stanowisko organów, że brak jest podstaw do uznania, że oświadczenie woli złożone przez skarżącego dotknięte było wadą umożliwiającą uchylenie się od jego skutków. Skarżący nie wykazał bowiem, że w dniu złożenia oświadczenia działał pod wpływem błędu lub w stanie wyłączającym świadome oraz swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Nie można też przyjąć, by skarżący złożył raport z 26 czerwca 2013 r. pod wpływem groźby bezprawnej.

Dodatkowo należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 88. § 1 k.c. uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. W swoim raporcie z dnia 18 lipca 2013 r. skarżący nie zawarł informacji, że wcześniej złożył oświadczenie pod wpływem błędu, groźby czy w stanie wyłączającym świadome wyrażanie woli.

Tym samym Sąd nie podzielił przedstawionego w skardze stanowiska, że skarżący składając w dniu 26 czerwca 2013 r. raport działał pod wpływem błędu ( art. 84 § 2 k.c.), gdyż został wprowadzony w błąd co do istnienia opinii i co do konieczności złożenia raportu o zwolnienie. Nawet w razie informowania go o możliwości podjęcia w stosunku do niego decyzji personalnych, takie rozwiązania jako pozostające w sferze uprawnień przełożonych, nie mogą uzasadniać twierdzenia o działaniu pod wpływem błędu. Z kolei złożenie przez skarżącego w dniu 27 czerwca 2013 r. raportu o umorzenie kosztów kursy przygotowawczego i delegacji wskazuje na to, że jeszcze następnego dnia po złożeniu raportu o wystąpieniu ze służby skarżący był przekonany o słuszności podjętej przez siebie dzień wcześniej decyzji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Skarżący zarzuca w skardze naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 42 i 43 i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze Służby Więziennej (Dz. U. Nr 14, poz. 142 ze zm.), nie wskazując przy tym na czym naruszenie to miałoby polegać. Zarzucając zaś naruszenie art. 90 ustawy, stwierdzono, że głównym zarzutem skargi jest nieudostępnienie skarżącemu sporządzonej opinii z dnia 26 czerwca 2013 r.. Skarżący nie mógł się z nią zapoznać w ustawowym terminie, uniemożliwiono mu tym samym ustosunkowanie się do niej oraz złożenie wniosku o jej zmianę.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy wydający opinię służbową zapoznaje z nią opiniowanego funkcjonariusza w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia. Funkcjonariusz potwierdza fakt zapoznania się z treścią opinii własnoręcznym podpisem. Art. 90 ust. 2 - 4 ustawy odnoszą się do kwestii odmowy podpisu opinii przez funkcjonariusza i możliwości zmiany opinii.

Z kolei w art. 42 ustawy zawarto rozwiązania dotyczące okresu trwania służby przygotowawczej, określono w nim również główne cele służby przygotowawczej.

Art. 43 ust. 1 ustawy stanowi, że kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi w aktach osobowych dokumentację przebiegu służby funkcjonariuszy.

W tym miejscu należy zauważyć, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organów Służby Więziennej o zwolnieniu skarżącego ze służby podjęta w związku ze zgłoszeniem jego wystąpienia ze służby. Mając to na uwadze Sąd stwierdza, że nie może dokonywać oceny zgodności z prawem działań organów, które nie zostały podjęte w granicach rozpoznawanej sprawy. Sąd mógłby dokonać oceny jakiej domaga się skarżący wówczas, gdyby przyczyną jego zwolnienia ze służby była nieprzydatność do służby, stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej ( art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy). Tym samym wszelkie kwestie związane ze sporządzeniem opinii służbowej skarżącego i zapoznaniem go z jej treścią nie mogły zostać poddane ocenie Sądu nie mają one bowiem bezpośredniego związku ze sprawą.

Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego, że decyzja o wydaleniu go ze służby została podjęta przed złożeniem przez niego raportu o wystąpieniu ze służby. Skarżący stawia takie twierdzenie powołując się na numery ewidencyjne nadane przez administrację Zakładu Karnego - decyzja nosi wcześniejszy numer niż raport. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przyczyną takiego stanu rzeczy było wadliwe działanie pracownika sekretariatu.

Dokonując oceny powyższego Sąd stwierdza, że ww. naruszenie, wynikające z wadliwego obiegu dokumentów w organie, nie ma wpływu na wynik sprawy. Z porównania treści raportu skarżącego z treścią decyzji o zwolnieniu ze służby wynika, że uwzględniono w niej podaną w raporcie datę zwolnienia skarżącego ze służby. Wynika z tego, że nie mogło dojść do wcześniejszego podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby.

Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez błędna ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, błąd w ustaleniach faktycznych i niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.

Należy podnieść, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja została oparta na bezbłędnych ustaleniach faktycznych mających znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięcia, została prawidłowo uzasadniona pod względem podania podstawy faktycznej i prawnej, przy czym organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów.

W ocenie Sądu, zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego nie zostały wydane z istotnym naruszeniem powołanych w skardze przepisów, które skutkowałyby wyeliminowaniem zapadłych orzeczeń z obrotu prawnego.

Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że ww. rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ww. ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.