Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1028/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozpatrywana sprawa dotyczy możliwości korzystania z części pasa drogowego w B. przy ul. [...]. E. A., zam. ul. [...] w B. (nazywana w dalszej części uzasadnienia również "skarżącą"), wybudowała kiosk handlowy branży spożywczej, na użytkowanie którego organ nadzoru budowlanego wyraził zgodę dnia [...]. Kiosk ten w części (19 m2) posadowiony jest w granicach pasa drogowego. Pozwolenie zostało wydane na okres wynikający z "aktualnych umów, zawartych z Dyrektorem Miejskiego Zarządu Dróg w B.".

Dnia 24 sierpnia 2013 r. E. J. wystąpiła do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w B. o zawarcie umowy dzierżawy gruntu (części pasa drogowego) obejmującego fragment działki o numerze [...] na czas nieokreślony. Dotychczasowa umowa była zawarta na czas określony, do dnia 30 czerwca 2013 r.

Organ pismem z dnia 10 września 2013 r. poinformował skarżącą, iż nie widzi możliwości zawarcia dzierżawy ww. części pasa drogowego, gdyż wzniesiony kiosk spożywczy nie może zostać uznany za obiekt realizujący cele związane z potrzebami zarządzania drogami, potrzebami ruchu drogowego ani cele zawiązane z potrzebami użytkowników drogi.

Pismem złożonym w kancelarii organu dnia 31 marca 2014 r. skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (w związku z funkcjonującym tam kioskiem) w okresie od 1 kwietnia do dnia 30 kwietnia 2014 r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B. wyraził zgodę na zajęcie pasa drogowego jednocześnie ustalając z tego tytułu opłatę w wysokości 855 zł. Z akt administracyjnych wynika, iż decyzja ta stanowi kontynuację decyzji z dnia [...] r.

Od decyzji organu I instancji odwołała się E. A. domagając się "stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż została wydana bez podstawy prawnej z rażącym naruszeniem prawa". W uzasadnieniu nie odniosła się jednak do samej decyzji. Przytoczyła jednak szeroką argumentację jej zdaniem wskazującą, iż będący jej kiosk stanowi obiekt realizuje potrzeby użytkowników ruchu drogowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. Zasadnie potraktowało pismo skarżącej jako odwołanie (a nie wniosek o stwierdzenie nieważności). W uzasadnieniu podniosło, iż zarzuty E. J. nie odnoszą się do treści decyzji zezwalającej na zajecie pasa drogowego lecz do okoliczności, iż nie zawarto z nią umowy dzierżawy. Problem ten nie był jednak przedmiotem podjętego rozstrzygnięcia. Decyzja Prezydenta Miasta B. została wydana w sposób prawidłowy, zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia 31 marca 2014 r.

Skargę od tej decyzji do tutejszego Sądu złożyła E. J. Domagając się stwierdzenia nieważności decyzji organów I i II Instancji podniosła, iż rozstrzygnięcia zapadły z "rażącym naruszeniem prawa bez podstawy prawnej". W ocenie skarżącej organ winien zawrzeć z nią umowę dzierżawy fragmentu działki o numerze [...]. Kwestionuje również treść opinii prawnej, w wyniku sporządzenia której organ I instancji uznał, iż zawarcie umowy dzierżawy nie jest w tym zakresie możliwe. Co istotne, E. J. nie podniosła żadnego zarzutu odnośnie treści samej zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego. Poza rozważaniami Sądu pozostają zatem kwestie związane z możliwością zawarcia umowy dzierżawy fragmentu działki o numerze [...] jako niepodlegające właściwości sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczy ono:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Jednocześnie zgodnie z art. 40 ust 3 ustawy, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i takie zezwolenie, zgodnie ze swym wnioskiem otrzymała. Organ jednocześnie, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajecie pasa drogowego dróg publicznych, których Zarządcą jest Prezydent Miasta B. ustalił należną z tego tytułu opłatę. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji są prawidłowe. Co ważne, skarżąca nie kwestionuje w żadnym zakresie prawidłowości decyzji organów administracji. Podnosi jedynie, iż powinna zostać z nią zawarta umowa dzierżawy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznaje, iż organom administracji w rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego jego naruszenia.

Powyższe okoliczności wskazują, iż podniesione w skardze zarzuty nie były zasadne. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.