Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2540/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi~Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Pismem z 10 listopada 2011 r. (data nadania) strona skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] października 2011 r. wydaną w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji. W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym podniesiono, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca zostanie pozbawiona środków pieniężnych pozwalających na funkcjonowanie, a nadto strona skarżąca zmuszona będzie z dużym prawdopodobieństwem złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, co jest równoznaczne z zaistnieniem nieodwracalnych skutków po stronie skarżącej.

W piśmie procesowym z 13 stycznia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie po stronie skarżącej znacznej szkody. Pełnomocnik podkreślił, że charakter zarzutów skargi, w tym naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, wskazują na jej zasadność, a kwota dochodzona przez Zarząd Województwa Ś. jest bardzo wysoka i spowoduje poważne problemy w zakresie płynności finansowej skarżącej, co w kontekście permanentnego kryzysu gospodarczego i finansowego w szczególnie dotkliwy sposób dotyka bezpośrednio stronę skarżącą. Do pisma z dnia 13 stycznia 2012 r. pełnomocnik dołączył upomnienie Zarządu Województwa Ś. z [...] grudnia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W świetle powyższej regulacji należy wskazać, że skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188).

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca – choć reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie dołączyła takich dokumentów, Sąd zaś nie ma obowiązku wyręczania skarżącej w kwestii dokumentowania jej trudnej sytuacji majątkowej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 grudnia 2009, sygn. akt II OZ 1108/09 obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony.

W przedmiotowej sprawie skarżąca ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji zostanie ona pozbawiona środków pieniężnych pozwalających na funkcjonowanie, a nadto zmuszona będzie z dużym prawdopodobieństwem złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, co jest równoznaczne z zaistnieniem nieodwracalnych skutków po jej stronie. Argument ten nie został jednak w żaden sposób udokumentowany.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżąca złożyła skargę na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji, tj. decyzję dotyczącą należności pieniężnych. Wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Mając zatem na uwadze przedmiot rozstrzygnięcia objętego wnioskiem (obowiązek o charakterze pieniężnym) oraz brak uprawdopodobnienia wskazanych we wniosku okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.