Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 573/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 2, art. 52 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

18 sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu 18 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2021 r., znak: [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

"[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na bezczynność Prezydenta Miasta L. w sprawie wniosku o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów.

Postanowieniem z [...] maja 2021 r., znak: [...] Kolegium uznało ponaglenie za nieuzasadnione.

"[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniosła skargę na to postanowienie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Kontrola sądu administracyjnego obejmuje wyłącznie te przejawy zachowań organów administracji publicznej, które zostały wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) oraz w przepisach odrębnych. Ustalenie zatem, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach, jest negatywną przesłanką procesową stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi. Rolą sądu administracyjnego jest wstępne zbadanie dopuszczalności każdej z wniesionych skarg. Dopiero stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej otwiera drogę do merytorycznej oceny skargi.

Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydane na podstawie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."). na skutek rozpatrzenia ponaglenia skarżącej spółki na bezczynność Prezydenta Miasta L. w sprawie wniosku o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów.

Kognicją sądu administracyjnego nie są objęte wszystkie postanowienia organów administracji publicznej wydane w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, ale jedynie te, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Na postanowienie wydane w sprawie ponaglenia nie przysługuje zażalenie. Nie rozstrzyga ono także istoty wniosku skarżącego, jak również nie kończy postępowania w sprawie. Jest to postanowienie wydawane w toku postępowania administracyjnego, dotyczące kwestii wynikających w toku tego postępowania, nie rozstrzygające o istocie sprawy. W postępowaniu wywołanym ponagleniem ocenia się jedynie, czy organ pozostaje w bezczynności lub czy postępowanie jest prowadzone przewlekle. Celem ponaglenia jest zatem likwidacja stanu bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej. Dodatkowo wniesienie ponaglenia stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność bądź przewlekłość postępowania organu (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Jak wynika z powyższego, zaskarżone postanowienie nie jest objęte kognicją sądu administracyjnego, w konsekwencji czego skargę na to postanowienie należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.