Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1086/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 2
journal: Dz.U. 1994 nr 85 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 lipca 2022 r., znak SKO.Z/4100/70/2022 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 11 maja 2021 r., znak: AU-0 1-7.71 20.6337-6345.2021. AHU, na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 256), oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity, Dz. U. z 2020 r., poz. 1910), orzekł o odmowie wydania - na wniosek K. J. — zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oznaczonych nr [...] i [...] budynku nr [...] przy ul. [...] w K..

Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez K. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r., znak: SKO.Z/4100/65/2021 utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy.

Po rozpoznaniu skargi K. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. II SA/Kr 1030/21 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 lipca 2021 r., znak: SKO.Z/4100/65/2021 i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

Prezydent Miasta Krakowa po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2022r., nr AU-01-7.7120.3337-6345.2021.AHU odmówił wydania zaświadczenia na wniosek K. J. o samodzielności lokali mieszkalnych oznaczonych numerami [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K..

Po rozpoznaniu zażalenia K. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r., znak SKO.Z/4100/70/2022 utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 dalej zwany "k.p.a."), art. 217, art. 127 § 2 w zw. z art. 144 i art. 17 pkt 1 k.p.a., a także na podstawie art. 2 ust. 1b i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz.U. z 2021r. poz. 1048 - dalej zwana "u.w.l.").

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 r, poz. 1048), wykracza poza reguły określone w przepisach 217 -220 k.p.a. Przytoczono treść art. 2 u.w.l. podkreślając, że starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) na zasadzie tego przepisu wydaje zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego, jeżeli lokal spełnia wskazane wymogi techniczno-budowlane i odmawia wydania takiego zaświadczenia lokal takich wymagań nie spełnia.

Starosta (w badanej sprawie Prezydent Miasta Krakowa) wydając zaświadczenie o samodzielności lokali zobowiązany jest zatem do zbadania, czy na podstawie posiadanych dokumentów (wiedzy organu) można stwierdzić, że lokal po pierwsze spełnia techniczne warunki samodzielności, a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy wskazać należy, iż wniosek dotyczy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oznaczonych numerami [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K.. Wnioskodawca do wniosku załączył opinię "dokumentacja inwentaryzacja lokali mieszkalnych" z której wynika, iż budynek na [...] jest budynkiem trzykondygnacyjnym, w którym znajduje 9 lokali mieszkalnych. Położony on jest w otoczenie budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż jeżeli budynek wskazany we wniosku został wybudowany przed 1995 rokiem, zastosowanie znajdzie dyspozycja z art. 2 ust. 1b ustawy o własności lokali. Organ winien więc podjąć się oceny całokształtu materiału dowodowego, celem rozważenia możliwości wydania zaświadczenia objętego wnioskiem.

Kolegium poddając analizie dokumenty wniosku z dnia podziela stanowisko organu I instancji, iż wątpliwości budzi okoliczność, czy wskazane we wniosku lokale mieszkalne powstały przed 1 stycznia 1995r. Z żadnych z przedłożonych materiałów, nie wynika, że lokale w tej strukturze i kształcie pomieszczeń zostały wybudowane przed 1 stycznia 1995 r. Mając zaś na uwadze dokumentację (w tym fotograficzną) zwartą w opinii mgr inż. arch. R. K., Kolegium stwierdziło, iż także w z tego dokumentu nie wynika iż budynek został w takiej formie zrealizowany przed 1995r.

Dalej Kolegium zauważyło, iż z pisma Wodociągów Miasta Krakowa S.A. z dnia 5 kwietnia 2022r. wynika, iż przyłącze do pierwszej sieci wodociągowej i kanalizacji zostało dokonane w dniu 10 lutego 1992r. (karta nr 63 akt sprawy).

Z kolei z postanowienia SR dla Krakowa -Podgórza I Wydział Cywilny, z dnia 10 października 2016r. wydanego w sprawie egzekucji, wynika że budynek na działce nr [...] jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o pow. 186,24 m kw (obecnie zgodnie z treścią wniosku jest to 322,98 m kw.).

Organ prowadząc postępowanie pozyskał także dokument z rejestru budynków (karta nr 59), z którego wynika, iż budynek przy ul. [...] jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (data weryfikacji obiektu 28 listopada 2019r.).

Z kolei z pisma UMK Wydział Geodezji w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2022r. (karta nr 58) wynika, iż w roku 1990 na szkicu polowym został ujawniony na przedmiotowej nieruchomości "budynek w budowie" , zaś w 2021, odnotowano zmianę ilości kondygnacji w budynku przy ul. [...], jednakże zmiana ta nie została ujawniona w bazie z powodu braku stosowanej dokumentacji.

Kolegium stwierdziło zatem, iż trafny jest pogląd organu I instancji, że wnioskodawca nie dołączył do wniosku żadnego dokumentu potwierdzającego, że wyżej opisana zmiana nastąpiła zgodnie z prawem, co czyni niemożliwym ustalenie, że w chwili powstawania lokali zostały zachowane warunki techniczne przewidziane dla lokali o przeznaczeniu mieszkalnym. Z kolei zebrany materiał dowody przez organ I instancji na etapie ponownego rozpatrywania sprawy pozwala za przyjęciem, iż lokale w budynku, w układzie takim jak wskazane we wniosku zostały zrealizowane w ostatnim czasie. Zatem brak dokumentacji w zakresie przebudowy, automatycznie powoduje po stronie organu I instancji konieczność odmowy wydania zaświadczenia.

Wnioskodawca nie przedłożył jakichkolwiek innych dokumentów w zakresie zmian strukturalnych budynku mających miejsce przed 1995 rokiem.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, sens art. 2 ust. 1a ustawy, ogranicza nadużywanie instytucji odrębnej własności lokali i obchodzenie przepisów regulujących sposób dopuszczalnej zabudowy przez wznoszenie budynków określanych jako jednorodzinne, a następnie wydzielanie w nich większej ilości lokali - co prowadzi do jawnej sprzeczności z istotą budownictwa jednorodzinnego (tak NSA w wyroku z dnia 13 lutego 2020r., sygn. akt: I OSK 2021/18).

W odpowiedzi na zarzuty zażalenia Kolegium wskazało, iż organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające i dokonał stosownych ustaleń do czego był zobligowany na mocy wyroku WSA z dnia 30 listopada 2021 r. Nadto uzasadnienie organu, wraz z przywołanym materiałem dowodowym wydaje się logiczne, klarowne i jest pozbawione nieścisłości lub luk w rozumowaniu. Kolegium nie dopatrzyło się zatem jakichkolwiek uchybień prawa materialnego i procedury po stronie organu I instancji.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. J., zarzucając mu

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania to jest;

a) przepisu art 80 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. i art. 78 §1 k.p.a. poprzez pominięcie przy orzekaniu dowodu w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej z 22 kwietnia 1983 roku wykonanej na potrzeby postępowania uzgodnieniowego dotyczącego lokalizacji przyłącza wodociągowego do przedmiotowego budynku, a przedłożonego przez pełnomocnika wnioskodawcy przy piśmie z dnia 24 maja 2021 skierowanym do Organu I instancji.,

b) przepisu art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez

- nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego uznanie, iż w sprawie doszło do bezprawnego wydzielenia lokali [po 1994 roku],

- konstruowanie niedozwolonego prawnie i nieuprawnionego logicznie domniemania faktycznego, iż w budynku dokonano samowoli budowlanej polegającej na przebudowie budynku;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a) przepisu art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali [dalej: "u.w.l."] oraz art. 2 ust. 1b u.w.l. poprzez ich błędną wykładnię w tym zakresie, w jakim Organ doszedł do wniosku, iż ze względu na charakter art. 2 ust. 1b u.w.l. wprowadzającego wyjątek od zasady wprowadzonej w ust. la tego przepisu na stronie wnoszącej o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali ciąży obowiązek wykazania, iż lokale, co do których składany jest wniosek istniały i istniały w tym samym kształcie już przed 1995 rokiem, a co za tym idzie, że jest zobowiązany do wykazania, że po tym okresie nie dokonano ich legalnej przebudowy ani że nie doszło do samowoli budowlanej,

b) przepisu art. 2 ust. 3 u.w.l. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wydania wnioskowanych przez skarżącego zaświadczeń.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie, a nadto na podstawie art. 106 §3 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi o przeprowadzenie dowodu z załączonych do niniejszej skargi dokumentów - to jest zdjęć satelitarnych znajdujących się w zasobach Gminy Miejskiej Kraków pozyskanych za pośrednictwem oficjalnego portalu Urzędu Miasta Krakowa misip.um.krakow.pl.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie, na które służy zażalenie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o

samodzielności 9 lokali położonych w K. w budynku przy ul. [...].

Procedura wydawania zaświadczeń uregulowana jest w dziale VII k.p.a. (art. 217 i następne). Procedura ta jest znacznie uproszczona względem postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, ogranicza się bowiem tylko do urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego – ze względu na obowiązek wynikający z przepisu prawa lub też na wniosek osoby ubiegającej się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny (art. 217 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że przed wydaniem zaświadczenia możliwe jest prowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednakże w bardzo ograniczonym zakresie.

Trzeba też zwrócić uwagę na specyfikę wydawania zaświadczeń w przedmiocie samodzielności lokalu.

W myśl z art. 2 u.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3).

Zgodnie z art. 2 ust. 1a u.w.l. "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy". Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1b "Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą".

Przede wszystkim należy przypomnieć, że sprawa ta była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1030/21 uchylił wydane wcześniej postanowienia organów obu instancji.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W pierwszej kolejności należało więc skontrolować, czy wskazania Sądu zawarte w powołanym wyżej prawomocnym wyroku zostały wypełnione.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał: K. J. domagał się wydania zaświadczenia, prezentując twierdzenie, że budynek położony przy ul. [...] wybudowany został w latach 80 XX wieku, zatem nie stosuje się przy wydawaniu zaświadczenia zasady wyrażonej w art. 2 ust. 1a u.w.l. Ma to kluczowe znaczenie z uwagi na fakt, że w budynku znajduje się 9 lokali mieszkalnych, a obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego P. K. określa teren, gdzie znajduje się budynek, jako MN4 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie obowiązuje zakaz wznoszenia budynków wielorodzinnych".

Dalej zaznaczono w wyroku: "Rzeczywiście, nie można wydać zaświadczenia potwierdzającego, iż lokale są lokalami samodzielnymi, w sytuacji, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że dokonano podziałów, przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania budynku po 1 stycznia 1995 r. W takiej sytuacji do wniosku należy dołączyć wymaganą prawem dokumentację zgodnie z art. 2 ust. 1a u.w.l. (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2021 r. II SA/Kr 107/21, LEX nr 3192836). Problem polega jednak na tym, że to stwierdzenie w rejestrze zostało tak jednoznacznie ocenione przedwcześnie".

W ramach wskazań co do dalszego postępowania Sąd stwierdził: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustali (potwierdzi lub zaneguje) fakt wynikający z mapy z lat 80-tych co do tego, czy widnieje na niej działka będąca przedmiotem postępowania, a zatem czy jest prawdopodobnym, że budynek został wybudowany w latach 80-tych. Co do kwestii kondygnacji, organ ustali, czy posiada rejestry z lat 80-tych oraz jakiej treści wpisy co do działki w nich się znajdują. Jeśli będzie mowa o budynku 3-kondygnacyjnym, to w latach 80-tych nie oznaczało to braku użytkowego poddasza. Jeśli natomiast brak będzie dokumentów przed 2005r. (data wpisu w aktualnym rejestrze), organ oprze się na zebranym dotąd oraz ewentualnie następczo materiale dowodowym".

Jak wynika z powyższego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe są zarówno ustalenia co do daty powstania budynku, jak i co do daty ewentualnych robót budowlanych związanych z przebudową, podziałami lub zmianą sposobu użytkowania, które doprowadziły do powstania lokali objętych wnioskiem.

Wykonując wskazania Sądu organ I instancji zwrócił się do:

< Wydziału Geodezji UMK o przesłanie informacji jakie są w ich posiadaniu, dotyczących daty wprowadzenia budynku przy ul. [...] do zasobów geodezyjno - Kartograficznych, oraz danych dotyczących ówczesnej funkcji budynku oraz ilości kondygnacji,

< Wodociągów Miasta Krakowa S.A. o udostępnienie kopii archiwalnej dokumentacji dotyczącej projektu przyłączenia budynku przy ul. [...] do sieci wodno - kanalizacyjnej (projekt instalacji wod-kan jest elementem projektu budowlanego, który składa się wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę).

W odpowiedzi Wydział Geodezji UMK poinformowały, że będące w posiadaniu organu szkic polowy i mapa z 2 maja 1990 r. zawierają informację, że budynek na działce nr [...] jest "w budowie". Poinformowano też, że w operacie z 3 grudnia 2021 r. dotyczącym podziału działki nr [...] odnotowano zmianę liczby kondygnacji budynku przy ul. [...] z 3 na 4, jednak z powodu braku stosowanej dokumentacji zmiana ta nie została ujawniona w bazie eigb. Z pisma wynika też, że w aktach archiwalnych tej nieruchomości brak jest inwentaryzacji powykonawczej budynku przy ul. [...].

Natomiast Wodociągi Miasta Krakowa S.A. przesłały kopie archiwalnej dokumentacji projektowej z roku 1983 i 1990.z dokumentacji z roku 1983 r. (k. 68 i 69) wynika, że na parterze, w miejscu obecnie prezentowanych dwóch lokali (nr [...] i nr [...]) podzielonych komunikacją wspólną, znajdował się pokój dzienny o powierzchni 57,22 mkw. Podobnie na I piętrze w miejscu obecnie prezentowanego lokalu nr [...] znajdowały się dwa pokoje o powierzchni 28,27 m kw. każdy.

Organ I instancji na podstawie wszystkich informacji jakie zgromadzono w trakcie całego postępowania ustalił iż budynek jednorodzinny, dwu kondygnacyjny podpiwniczony przy ul. [...] nie był wybudowany przed 1992 r. Brak jest dokumentów potwierdzających kiedy i czy w ogóle był przyjęty do użytkowania. Brak dokumentów potwierdzających, że legalnie stał się budynkiem 4 kondygnacyjnym i brak jest potwierdzenia, że jest budynkiem wielorodzinnym. Wnioskodawca sam udokumentował fakt, że w 2016 r. (postanowienie o egzekucje nieruchomości Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia 10.10.2016 r. sygnatura [...] budynek był jednorodzinny. W związku z powyższym aby uzyskać zaświadczenia o samodzielności więcej niż dwóch lokali w budynku nr [...] przy ul. [...] należy udokumentować fakt, iż jest to budynek wielorodzinny o czterech kondygnacjach, czyli wnioskodawca winien wykazać się posiadaniem wszystkich wskazanych w art. 2 ust. 1a u.w.l. dokumentów potwierdzających, iż 9 lokali mieszkalnych powstało legalnie po 2016 r.

Ustalenia te należy uznać za prawidłowe, znajdujące oparcie w zebranym w sprawie materiale.

Co prawda Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu całkowicie pominęło kwestię zgodności planowanego wydzielenia 9 lokali z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz w żaden sposób nie odniósł się do wskazań zawartych w wiążącym go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, niemniej jednak prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba stwierdzić, że są one bezzasadne.

Skarżący podnosi, że Kolegium pominęło przy orzekaniu dowód z (uzyskanej przez stronę z Archiwum Urzędu Miasta Krakowa) mapy sytuacyjno-wysokościowej z 22 kwietnia 1983 roku wykonanej na potrzeby postępowania uzgodnieniowego dotyczącego lokalizacji przyłącza wodociągowego do przedmiotowego budynku. O ile nie zakwestionuje się skutecznie prawdziwości tego dokumentu (a nie zrobił tego Organ), nie jest uprawnione jakiekolwiek twierdzenie co do tego, że budynek nie powstał w latach 1980-tych.

Z argumentacją taką nie można się zgodzić. Sam fakt dokonania uzgodnień w 1983 roku (czego ani organy rozstrzygające sprawę, ani Sąd nie kwestionuje) nie implikuje, że przedmiotowy budynek powstał w latach 80-tych. Organ I instancji powołał się na kolejne dokumenty, z których wynika, że w 1990 r. ponownie uzgodniono projekt przebiegu przyłącza, zaś dnia 10.02.1992r. wykonawca instalacji [...] wydal zgodę na wykonanie przyłącza. Z kolei w dokumentach z 1990 stwierdza się na tej nieruchomości istnienie "budynku w budowie". Niezrozumiałe jest dlaczego skarżący uważa, że jeden dokument z 1983 roku niejako wyklucza wiarygodność licznych dokumentów pochodzących już z lat 90-tych.

Rozważania skargi dotyczące kwestii dowodowych w postępowaniu o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali, dotyczące w szczególności braku konieczności wykazywania jakichkolwiek okoliczności związanych z powstaniem budynku przed 1995 r. niemożliwości wykazania, że po 1 stycznia 1995 roku w budynku nie zostały dokonany prace polegające na wydzieleniu lokali również nie mogą odnieść skutku. Przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania wykluczają na omawianym terenie zabudowę wielorodzinną tj. wyodrębnienie więcej niż dwóch lokali w przedmiotowym budynku. Nie można przy tym interpretować przepisów dotyczących zaświadczeń o samodzielności lokali w taki sposób, który z powodu "trudności dowodowych" będzie prowadził do ich nadużycia i wyodrębniania więcej niż dwóch lokali w budynkach położonych na terenie zabudowy jednorodzinnej. Jak wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2021 roku sygn. akt 11 SA/Kr 550/20 (powołanym zresztą przez skarżącego) "Celem tego przepisu [art.2 ust. 1b] (...) było bowiem umożliwienie prawnego wyodrębnienia lokali istniejących od kilkudziesięciu lat, jednak niespełniających aktualnie obowiązujących norm", a także z pewnością ustawodawca nie zamierzał w ten sposób umożliwić inwestorom robót budowlanych wykonywanych obecnie obejścia aktualnych wymogów tylko dlatego, że budynek w którym te roboty są wykonywane powstał przed 1995 rokiem".

Doświadczenie życiowe wyklucza przyjęcie, że budynek jednorodzinny, powstały nie wcześniej niż w roku 1992, został wówczas wybudowany w takim kształcie jak opisany w dokumentacji inwentaryzacyjnej lokali mieszkalnych tj. na parterze wybudowano trzy odrębne lokale o powierzchni 21 – 23 m2 (każdy z łazienką i aneksem kuchennym), na pierwszym, drugim i trzecim piętrze w budynku jednorodzinnym wybudowano po dwa samodzielne lokale, przy czym układ mieszkań na poszczególnych piętrach się różni np. lokal mieszkalny nr [...] ma odrębne pomieszczenie kuchni, podczas gdy znajdujący się nad nim lokal nr [...] ma dwa pokoje i aneks kuchenny w przedpokoju.

Dołączone do skargi zdjęcia satelitarne z lat 1995 i 2021 r. również nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi. To, że w tych latach nie uległ zmianie kształt dachu ani obrys budynku nie stanowi dowodu, że wnętrze budynku również pozostało w pierwotnym kształcie od momentu budowy.

Jak wynika z powyższych rozważań prawidłowo odmówiono wydania zaświadczenia o samodzielności 9 lokali w budynku położonym w K. przy ul. [...], a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.