Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 713/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę w części, w pozostałym zakresie umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 86 ust 1 i art. 108 ust 1 i2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.) Sędzia: WSA Inga Gołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 4 kwietnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. I. oddala skargę, co do miesiąca grudnia 2010 roku, w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowoadministracyjne, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 września 2018 r. [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. określił M. M. w podatku od towarów i usług:

za miesiąc styczeń 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w styczniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc luty 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w lutym 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc marzec 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w marcu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc kwiecień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w kwietniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc maj 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w maju 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc czerwiec 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w czerwcu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc lipiec 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w lipcu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc sierpień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w sierpniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc wrzesień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia we wrześniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc październik 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., o podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w październiku 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc listopad 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w listopadzie 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc grudzień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w grudniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia 2.12.2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wszczął wobec podatnika postępowanie kontrolne, w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2010 r. i w jego toku stwierdzono, że podatnik ujął w ewidencji podatkowej faktury zakupu i sprzedaży, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dotyczyło to faktur dokumentujących zakup i sprzedaż towaru o nazwie mieszanka spożywcza cukru.

Nie zgodziwszy się z powyższym rozstrzygnięciem w złożonym odwołaniu M. M. powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik postępowania, tzn. naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 par 1., art. 191 w zw. z art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 23.03.2018 r. poz.800 ze zm.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uchylił decyzję organu pierwszej instancji za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. w całości i działając co do istoty sprawy określił:

za miesiąc styczeń 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w styczniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc luty 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w lutym 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc marzec 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w marcu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc kwiecień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w kwietniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc maj 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w maju 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc czerwiec 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w czerwcu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc lipiec 2010r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w lipcu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc sierpień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w sierpniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc wrzesień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości [...] zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia we wrześniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc październik 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w październiku 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc listopad 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w listopadzie 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.,

za miesiąc grudzień 2010 r.: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł., podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w grudniu 2010 r. faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w wysokości [...] zł.

W jej uzasadnieniu organ w pierwszym rzędzie wskazał, że postanowieniem z dnia 23.02.2015 r. zostało wszczęte przeciwko podatnikowi postępowanie karne skarbowe w sprawie o przestępstwo skarbowe, polegające na narażeniu na uszczuplenie należności Skarbu Państwa w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r., a pismem z dnia 17.11.2015 r. (odebranym w dniu 25.11.15 r. ) podatnik został zawiadomiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (działającego na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej), że w dniu 23.02.2015 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r., z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a ustawowy termin przedawnienia nie upłynął (uległ zawieszeniu), co daje podstawę do rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w sprawie poprawności rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe objęte niniejszym postępowaniem odwoławczym.

Następnie organ ustalił, że w roku 2010 ( a także w latach 2011-2013 ) M. M. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą BONECO, polegającą na handlu hurtowym artykułami spożywczymi ( w tym cukrem i mieszkanką spożywczą cukru) pod adresem zgłoszonym jako główne miejsce wykonywania działalności, K., ul. [...] i ul. [...]. Pod tymi adresami znajdują się budynki mieszkalne ( blok i budynek jednorodzinny). Firma B. w 2010 r. nie posiadała żadnych środków trwałych, które mogły być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej w opisanym powyżej zakresie (budynki, magazyny, środki transportu, urządzenia załadowcze, itp.) Firma nie zatrudniała też żadnych pracowników - brak kosztów wynagrodzeń. Organ ustalił też, że w prowadzonej działalności wykorzystywane były magazyny innych firm, których jednak podatnik nie wynajmował, nie ponosił też żadnych kosztów magazynowania towaru. Organ stwierdził występowanie w fakturowanym przez podatnika obrocie towaru, który nie jest towarem znanym na rynku, brak jest producenta takiego towaru. Wg podatnika to mieszanka spożywcza cukru - z domieszką ekstraktu herbaty. Jednak według nabywców tego towaru był to zwykły cukier, przy czym jego cena była niższa niż cena cukru. Różnica między tymi towarami była też taka, że cukier -(PKWiU ex 10.81 - cukier z wyłączeniem cukru i syropu klonowego, zawierającego dodatek środków aromatyzujących lub barwiących (ex 10.81.13.0) podlega opodatkowaniu stawką 7%. Natomiast inny towar nie wymieniony w załączniku nr 3 do ustawy winien podlegać stawce podstawowej 22%. W ramach prowadzonego postępowania organ ustalił, że w rzeczywistości towar w postaci cukru (pochodzącego z różnych cukrowni) w ramach fakturowego obiegu zmieniał się w mieszankę cukrową opodatkowaną stawką 22%. Przy czym dokonując takich zmian wykorzystywany był mechanizm opodatkowania podatkiem VAT. Cukier bowiem po zakupie od podmiotów krajowych był przedmiotem WDT co wiązało się z zastosowaniem stawki 0%, choć towar w rzeczywistości po przefakturowaniu przez kilka podmiotów trafiał do polskich odbiorców jako mieszanka spożywcza cukru. Powracając fakturowo do kraju poprzez firmy nierozliczające prawidłowo podatku VAT stawał się towarem tańszym. Przy czym przy zmianie opodatkowania na stawkę 22% stawał się towarem bardziej atrakcyjnym bowiem nieodprowadzony w stawce 22% VAT był później przedmiotem nienależnego odliczenia VAT.

Taki sam mechanizm oszustwa VAT stosowany był w przypadku cukru sprowadzonego z zagranicy. Ponadto, zd. organu, takie oszustwo trwało także w latach 2011 - 2013. Co do firmy M. M. stwierdzono zatem, że w roku 2010: 1.bezpodstawnie dokonywał odliczenia VAT z faktur (mających dokumentować sprzedaż mieszanki spożywczej cukru) wystawionych przez spółki [...] - firmy nieprowadzące rzeczywistej działalności,

2.w stosunku do 19 podmiotów krajowych stwierdzono że wystawione przez podatnika faktury dotyczące sprzedaży mieszanki spożywczej cukru (22% stawka podatku VAT) nie dokumentują rzeczywistych transakcji, kontrahenci w rzeczywistości otrzymywali cukier ( 7% stawka podatku VAT) i na tej podstawie uznano, że podatnik zobowiązany do zapłacenia podatku VAT wykazanego na tych fakturach na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Obliczono też wartość niezewidencjonowanej sprzedaży cukru i opodatkowano ją według

stawki podatku VAT 7%.

Organ II instancji dokonując ponownie oceny zgromadzonego materiału dowodowego podzielił stanowisko organu I instancji co do punktu 1. Natomiast w odniesieniu do punktu 2 dokonał innej oceny. Organ odwoławczy zgodził się co do oceny, iż w przypadku faktur dokumentujących sprzedaż mieszanki cukrowej dla 19 odbiorców krajowych, dostarczonym towarem w rzeczywistości był cukier. Uznał jednak, iż w takim przypadku, pomimo podania innej nazwy towaru na fakturze ("mieszanka spożywcza cukru" zamiast cukier) art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług należy zastosować wyłącznie do nadwyżki podatku wykazanego nienależnie, a więc do różnicy między stawkami 22% i 7%. Po wyliczeniu od wartości brutto faktury 7% należnego podatku VAT pomniejszono więc określony przez organ I instancji podatek VAT na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług dla dostaw wykonanych dla 18 podmiotów. Natomiast w przypadku dostawy dla ostatniego podmiotu -firmy B. T. G. - określono podatek do zapłaty w wysokości kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach mających je dokumentować. W ocenie organu II instancji w przypadku tej firmy nie miały miejsca ani dostawy cukru, ani mieszanki spożywczej cukru. Jak bowiem wynika z akt sprawy T. G. jedynie firmował dostawy na rzecz spółek S. i N. Jednocześnie, ponieważ podatnik dostarczył cukier do tych firm, organ II instancji opodatkował te dostawy 7% stawką vat, przyjmując jako podstawę opodatkowania kwoty z faktur wystawionych przez podatnika na rzecz T. G..

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i orzekł co do istoty sprawy, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując, że podatnik bezpodstawnie dokonywał odliczenia VAT z faktur mających dokumentować sprzedaż mieszanki spożywczej cukru wystawionych przez spółki [...] tj. firmy nieprowadzące rzeczywistej działalności, oraz przyjmując, że w przypadku faktur dokumentujących sprzedaż mieszanki cukrowej dla 19 odbiorców krajowych, dostarczonym towarem w rzeczywistości był cukier. Uznał jednak, iż w takim przypadku, pomimo podania innej nazwy towaru na fakturze ("mieszanka spożywcza cukru" zamiast cukier) art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług należy zastosować wyłącznie do nadwyżki podatku wykazanego nienależnie, a więc do różnicy między stawkami 22% i 7%. Po wyliczeniu od wartości brutto faktury 7% należnego podatku VAT organ odwoławczy pomniejszył więc określony przez organ I instancji podatek VAT na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług dla dostaw wykonanych dla 18 podmiotów. Natomiast w przypadku dostawy dla ostatniego podmiotu -firmy B. T. G. - określono podatek do zapłaty w wysokości kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach mających je dokumentować. W ocenie organu II instancji w przypadku tej firmy nie miały miejsca ani dostawy cukru, ani mieszanki spożywczej cukru, T. G. jedynie firmował dostawy na rzecz spółek [...]. Jednocześnie, ponieważ podatnik dostarczył cukier do tych firm, organ odwoławczy opodatkował te dostawy 7% stawką VAT, przyjmując jako podstawę opodatkowania kwoty z faktur wystawionych przez podatnika na rzecz T. G..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. M. zarzucił, iż powyższa decyzja narusza art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że doręczenie w dniu 25.11.2015 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], bezpośrednio podatnikowi, zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu z dnia 17.11.2015 r. z pominięciem pełnomocnika, skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania na zasadzie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie zarzutu skarżący przywołał treść uchwały NSA z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt I FPS 3/18.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi za miesiąc grudzień 2010 r., a w pozostałym zakresie o umorzenie postępowania sądowo-administracyjnego.

Organ wskazał, że uprawnionym jest stanowisko skarżącego, iż nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla zobowiązań za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnoskarbowego, skoro pismem z dnia 17.11.2015 r. (odebranym w dniu 25.11.15 r. ) to skarżący został zawiadomiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (działającego na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej), że w dniu 23.02.2015 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r., z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej, pomimo, że od dnia 20.08.2015 r. skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji, a pełnomocnik ten nie został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia.

Organ zauważył jednak, że w aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia 17.06.2015 r. -wydana przez Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] - o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za rok 2010., a pismem z dnia 30 maja 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. Stare Miasto przesłał dokumenty, z których wynika, że na podstawie tej decyzji zostało wydane w dniu 28.07.2015 r. zarządzenie zabezpieczające przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto dotyczące zobowiązań podatkowych za rok 2010. Zabezpieczenie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 17.09.2015 r. W myśl zaś art. 70 § 6 pkt. 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast § 7 pkt 4 i 5 tego artykułu wskazuje, że bieg terminu przedawnienia po zawieszeniu biegnie dalej od dnia: wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem z dniem 17.09.2015 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla miesięcy od stycznia do grudnia 2010 r. i trwało ono zgodnie z § 7 pkt 4 aż do dnia wydania decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za w/w okresy rozliczeniowe przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego, tzn. do dnia 28.09.2018 r. Bieg terminu przedawnienia został w oparciu o tę przesłankę zawieszony na 105 dni a więc zobowiązania podatkowe za miesiące od stycznia do listopada 2010 r. przedawniły się w dniu 11.01.2019 r., natomiast dla miesiąca grudnia 2010 r. przedawni się ono w dniu 13.01.2020 r.

Biorąc zatem pod uwagę, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. została wydana w dniu 4.04.2019 r. organ stwierdził, że w części dotyczącej miesięcy od stycznia do listopada 2010 r. postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na upływ terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych za te miesiące i dlatego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznając stanowisko skarżącego za prawidłowe, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił swoją decyzję z dnia 4.04.2019 r. odnośnie miesięcy od stycznia do listopada 2010 r. i umorzył w tym zakresie postępowanie podatkowe.(decyzja z dnia 5 czerwca 2019 r. nr [...]).Odnośnie natomiast miesiąca grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej K. wskazał, że skarżący nie ma racji, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten miesiąc, albowiem zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc przedawnia się z dniem 13.01.2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. : Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3) p.p.s.a. sąd umarza postępowanie sądowe, gdy postępowanie to z innych przyczyn niż określone w pkt 1) i 2) tego przepisu, stało się bezprzedmiotowe.

Decyzją z dnia 5 czerwca nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w części odnoszącej się do zobowiązań podatkowych VAT za miesiące od stycznia do listopada 2010 r., uchylił zaskarżoną decyzję w tym zakresie i umorzył postępowanie podatkowe dotyczące tych miesięcy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że postępowanie sądowe w zakresie objętym wskazaną wyżej decyzją z dnia 5 czerwca 2019 r. stało się bezprzedmiotowe i dlatego na podstawie wskazanego wyżej przepisu umorzył postępowanie sądowe w tej części.

Kontrolując zaś zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., w odniesieniu do miesiąca grudnia 2010 r., w oparciu o przywołane na wstępie tych rozważań reguły, Sąd uznał, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem skarga w tej części nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew stanowisku skarżącego Sąd uznał, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r.

Jak słusznie zauważył bowiem organ odwoławczy decyzją z dnia 17.06.2015 r. -wydaną przez Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] - orzeczono o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za rok 2010., a na podstawie tej decyzji zostało wydane w dniu 28.07.2015 r. zarządzenie zabezpieczające przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] dotyczące zobowiązań podatkowych za rok 2010. Zabezpieczenie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 17.09.2015 r. W myśl zaś art. 70 § 6 pkt. 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast § 7 pkt 4 i 5 tego artykułu wskazuje, że bieg terminu przedawnienia po zawieszeniu biegnie dalej od dnia: wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem z dniem 17.09.2015 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla miesiąca grudnia 2010 r. i trwało ono zgodnie z § 7 pkt 4 aż do dnia wydania decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za ten miesiąc przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego, tzn. do dnia 28.09.2018 r. Bieg terminu przedawnienia został w oparciu o tę przesłankę zawieszony, a więc zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiąc grudzień 2010 r. przedawni się w dniu 13.01.2020 r.

Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony przez te organy z zachowaniem reguł procedury administracyjnej a sprawa została prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 ustawy z dnia 26 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.- dalej O.p.) – zbadana przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie aspekty sprawy.

Zd. Sądu, w postępowaniu organów obydwu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów proceduralnych, ani naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do treści art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe powinny również wyjaśniać stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu, co wynika z art. 124 O.p. Przepis art. 180 § 1 O.p. nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Powyższa zasada doznaje ograniczenia wymuszonego potrzebą racjonalności postępowania, zatem jej stosowanie nie może doprowadzić do sparaliżowania postępowania przez stronę korzystającą bez końca z inicjatywy dowodowej. Art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a zatem dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Następnie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy obydwu instancji w niniejszej sprawie uczyniły zadość regułom wyrażonym w cyt. wyżej przepisach. Przeprowadzono szerokie postępowanie wyjaśniające, ocena materiału dowodowego została przedstawiona w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji i odpowiada wymogom oceny swobodnej, organy wskazały, z jakich powodów uznały za wiarygodne te dowody, na których oparły poczynione ustalenia faktyczne oraz z jakich przyczyn innym dowodom odmówiły wiarygodności. Rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Wszystkie okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy organów obydwu instancji, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Natomiast zgodnie z art. 180 § 1 tej ustawy jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wskazać też należy, iż w art. 210 § 1 O.p. określone są elementy, które powinna zawierać decyzja wydana w sprawie podatkowej, a § 4 tego przepisu stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawierać powinno, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zd. Sądu, zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poza przytoczeniem właściwego przepisu prawa szczegółowo opisano stan faktyczny i odniesiono go do wskazanych norm prawnych. Podkreślić należy , iż niewydanie decyzji, które byłyby zgodne z oczekiwaniem skarżącego nie oznacza, iż w sprawie zostały pogwałcone zasady postępowania podatkowego.

Sąd, za organami podatkowymi uznał, że wynikający z przeprowadzonych dowodów stan faktyczny pozwala stwierdzić jednoznacznie, iż podatnik brał udział w oszustwie podatkowym mającym na celu uzyskanie nienależnych korzyści podatkowych, oraz że podatnik był (lub powinien być) tego świadomy. Ze zgromadzonych dowodów wynika bowiem, że za fakturami wystawionymi przez M. M. na sprzedaż mieszanki spożywczej cukru w rzeczywistości dostarczano czysty cukier kryształ, a stworzona do tych dostaw dokumentacja nie odzwierciedlała rzeczywistych operacji gospodarczych. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, iż towar mieszanka spożywcza cukru nie istnieje w obrocie gospodarczym. Istnienia takiego towaru nie potwierdziły w ramach postępowania prowadzonego wobec firmy I. Sp. z o.o. następujące instytucje zajmujące się branżą spożywczą: N. w W., I. w W. czy [...] [...] w W.. Również producentom cukru oraz art. spożywczych takim jak: H. S.A. w W., K. [...] S.A. w T. oraz K. [...] Sp. z o. o. nie jest znany taki produkt. Ponadto organ zauważył, że także podatnik (pomimo wieloletniego doświadczenia w handlu artykułami spożywczymi) nie potrafił wskazać ani producenta mieszanki spożywczej cukru, ani nawet jakiemu celowi miałaby służyć produkcja mieszanki, której cechy i właściwości są takie same jak cukru. Co prawda podatnik wskazywał, że brak znajomości producenta wynikał z objęcia tej informacji tajemnicą handlową kontrahentów, ale , co słusznie zauważył organ, tajemnicą handlową nie są objęte informacje o producencie art. spożywczych, zwłaszcza przeznaczonych dla ludzi. Informacje o producencie danego towaru są ogólnie dostępne. Producent legitymuje się składem produktu, ma własne logo, określone opakowania dedykowane dla żywności, co może świadczyć, o bezpieczeństwie danego produktu (nikt nie usuwa z opakowań towaru takich danych, chociażby ze względów bezpieczeństwa). Zatem, rzekome utajnianie danych producenta, dla celów zachowania tajemnicy handlowej, w tym przypadku nie znajduje uzasadnienia. Dodatkowo rzekome utajnianie danych producenta dotyczyło wyłącznie mieszanki cukru, a nie innych towarów, którymi podatnik handlował. Odnośnie natomiast zasadności istnienia takiego produktu jak mieszanka spożywcza cukru , za organem należy zauważyć, że na rynku istnieje wiele produktów (mieszanek), których głównym składnikiem jest cukier, np. cukry wanilinowy i waniliowy (zawierają dodatek wanilii lub etylowaniliny), cukry smakowe i kolorowe (zawierają barwniki, przyprawy i konserwanty), cukry dekoracyjne, cukry żelujące (zawierające pektyny, kwas cytrynowy i środki konserwujące) itp. W każdym przypadku składniki tych produktów odgrywają określoną, istotną rolę - nadają charakterystyczny aromat i smak lub sprawiają, że produkt nabiera określonych cech i właściwości. W przypadku fakturowanej mieszanki spożywczej cukru, rzekomy dodatek ekstraktu z aromatu herbaty w tak znikomej ilości, byłby zupełnie obojętny i bezużyteczny. Potwierdzali to też w swoich pismach kontrahenci podatnika , wskazując, że towar o takim składzie nie miałby wpływu na produkowane przez nich wyroby. Za dowód istnienia towaru mieszanka spożywcza cukru, nie sposób też uznać przedstawianych przez podatnika certyfikatów jakości towaru "mieszaniny cukru z ekstraktem białej rozpuszczalnej herbaty" i "cukru z ekstraktem herbaty". Treść certyfikatów wskazuje, że podatnik, jak i odbiorcy towaru nie przykładali do nich szczególnej uwagi. Świadczy o tym fakt przywoływania w nich przepisów, które utraciły moc w 2006 r. jak rozporządzenie Min. Zdrowia z dnia 30.04.2004r. w sprawie maksymalnych poziomów zanieczyszczeń chemicznych i biologicznych, które mogą znajdować się w żywności, składnikach żywności, dozwolonych substancji dodatkowych, substancjach pomagających w przetwarzaniu albo na powierzchni żywności. Rozporządzenie to weszło w życie 28.04.2004 r., a zostało uchylone w dniu 28.10.2006 r. Na certyfikatach tych brak jest też danych producenta mieszanki spożywczej.

Ponadto prawidłowym jest stanowisko , że schematy w jakich odbywały się kwestionowane dostawy cukru i następnie mieszanki spożywczej cukru służyć miały jedynie fakturowej przemianie cukru na mieszankę spożywczą którą kupować miał podatnik w spółkach [...]

Podkreślić należy z całą mocą, że zebrane dowody potwierdzają też, iż podatnik był świadomy (lub powinien wiedzieć), że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Świadczy o tym nie tylko fakt, że podatnik wiedział , iż towar mieszanka spożywcza cukru w rzeczywistości nie istniał, lecz także brak wiedzy na temat okoliczności transakcji zakupu mieszanki spożywczej w spółce [...]. Pomimo bowiem wysokiej wartości w/w transakcji podatnik nie potrafił wskazać osób mających reprezentować te podmioty i jak wynika z akt sprawy nie podejmował żadnych działań mających na celu ich weryfikację. Fikcyjnym obrotem mieszanką spożywczą cukru podatnik zajmował się od roku 2010 do 2013, w latach tych dokonywał zakupu mieszanki spożywczej cukru w [...] Na uwagę zasługuje też fakt, że pomimo nawiązania współpracy z firmą podatnika w różnym czasie, wszystkie w/w podmioty okazały się być podmiotami nierzetelnymi, pełniącymi rolę tzw. "podmiotów znikających", które nie nabyły towaru o nazwie "mieszanka cukru kryształ", wobec czego nie mogły go odsprzedać do firmy podatnika. Podmioty te nie wywiązywały się z obowiązku podatkowego, miały siedziby w wirtualnych biurach, cechował je brak zaplecza oraz pracowników. Brak jest z nimi kontaktu (w większości przypadków udziały zostały formalnie sprzedane osobom niemającym polskiego obywatelstwa). W wielu przypadkach podatnik dysponował jedynie nazwiskiem osoby, która miał reprezentować dany podmiot. Ponieważ nie było kontaktów osobistych (informacje i dokumenty przekazywane wyłącznie telefonicznie i poprzez e-maile), nie był w stanie zweryfikować tożsamości swojego kontrahenta. Co charakterystyczne, wskazani kontrahenci posługiwali się adresami e-mail, niepowiązanymi z działalnością gospodarczą - brak firmowych domen, konta pocztowe założone u komercyjnych dostawców,np.:[...] Nie jest to oczywiście element przesądzający o wiarygodności firmy, jednakże, jak słusznie zauważył organ, w obecnych realiach rynkowych własna domena to element kreacji wizerunku firmy i forma uwiarygodnienia biznesu, pozwalające zbudować pozytywne wrażenie i lojalność klientów. Dla ewentualnego kontrahenta to sygnał, że podmiot poważnie traktuje swoją działalność i rzetelnie podchodzi do wszelkich aspektów związanych z jej prowadzeniem. Adres e-mail zgodny z domeną firmy potwierdza profesjonale podejście podmiotu do obsługi klienta. Dotyczy to zwłaszcza podmiotów o znacznych obrotach, np. zajmujących się handlem hurtowym, a za takie podatnik miał uważać swoich dostawców. Ponadto o fakcie, że podatnik wiedział o uczestnictwie w oszustwie karuzelowym świadczą też inne następujące okoliczności, a to: podatnik zlecał bezpośrednio dostawy cukru do kontrahentów mających zakupić od niego mieszankę spożywczą cukru, w korespondencji z kontrahentami używał słów cukier, ponadto dostarczał też kontrahentom dokumenty potwierdzające jakość dostarczanego cukru, umożliwiał posługiwanie się danymi swojej firmy osobom trzecim.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponieważ jak wyżej wskazano w rzeczywistości podatnik nie nabywał mieszanki spożywczej cukru, a spółki nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, słusznie organ odwoławczy uznał, że podatnikowi za grudzień 2010 r. nie przysługuje odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółki [...]

Z poczynionych ustaleń wynika, że podatnik nie sprzedawał mieszanki spożywczej cukru, lecz cukier biały, a w konsekwencji, słusznie organ uznał, że podatnik bezpodstawnie zastosował stawkę 22% stawki VAT w fakturach dotyczących dostaw tego towaru oznaczonego jako mieszanka spożywcza cukru. W rejestrach VAT oraz deklaracjach VAT-7 za grudzień 2010 r. podatnik wykazał kwotę [...]zł. podatku należnego.

Ponieważ ustalono, że za fakturami wystawionymi na mieszankę spożywczą cukru w rzeczywistości miały miejsce dostawy cukru kryształ do podmiotów krajowych, to dostawy te powinny być opodatkowane 7% stawką podatku,. W myśl art. 41. ust. 1 ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Ust. 2 tego artykułu mówi, że dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 (w tym cukru) do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Art. 29 ust. 1 ustawy stanowi, że podstawą opodatkowania jest obrót, czyli kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje natomiast całość świadczenia należnego od nabywcy.

W świetle powyższego kwota brutto z tytułu dostaw krajowych określona na fakturze wystawionej przez podatnika jest właśnie świadczeniem należnym od nabywcy. Aby więc określić kwotę obrotu, stanowiącego podstawę opodatkowania należy pomniejszyć ją o kwotę należnego podatku. Aby z poziomu kwoty należnej z tytułu sprzedaży przejść do podstawy opodatkowania należy zastosować metodę "w stu". Wysokość podatku należy więc ustalić wg wzoru: (kwota należna x stawka podatku) / (100 + stawka podatku). Zatem kwota należna z tytułu sprzedaży cukru za grudzień 2010 r. wynosi [...] zł., podatek należny [...] zł, a podstawa opodatkowania wynosi [...] zł.

Ponieważ podatnik wystawiał faktury niedokumentujące rzeczywistych transakcji jest też zobowiązany do zapłaty podatku VAT zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna, niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Ust. 2 tego artykułu precyzuje natomiast, że przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku wyższą od kwoty podatku należnego.

Zatem kwota podatku VAT do zapłaty w przypadku faktur, które w rzeczywistości dokumentowały dostawy cukru na rzecz kontrahentów za grudzień 2010 r. wynosi: VAT wykazany na fakturze [...] zł., VAT od dostawy cukru [...] zł., różnica podatku VAT do zapłaty o której mowa w art. 108 ust. 2 ustawy o VAT [...] zł..

Natomiast w przypadku faktur dokumentujących dostawy mieszanki spożywczej cukru na rzecz firmy B. skarżący jest zobowiązany do zapłaty wykazanego w nich podatku w pełnej wysokości., albowiem faktury te nie dokumentują żadnych dostaw, lecz miały służyć jedynie firmowaniu dostaw na rzecz spółek [...]. Zatem skarżący jest zobowiązany do zapłaty za grudzień 2010 r. kwotę [...]zł.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że skarżący jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu wystawienia faktur, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2, różnica podatku VAT do zapłaty o której mowa w art. 108 ust. 2 ustawy o VAT to [...] zł., VAT do zapłaty z art 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT to [...] zł. tj. łącznie [...] zł.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd oddalił skargę w części odnoszącej się do zobowiązania w podatku VAT za grudzień 2010 r. na zasadzie art. 151 p.p.s.a.

Na zasadzie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 8) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.) Sąd w pkt II sentencji wyroku orzekł o kosztach postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego.