Postanowienie NSA, sygn. akt III FZ 252/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 1-3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2380/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 5 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 16 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2380/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. W. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z 5 sierpnia 2019 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. W uzasadnieniu orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.).

Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarżąca - po zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego nieopłacona skargą na decyzję organu odwoławczego - złożyła do tamtejszego sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek został rozpatrzony negatywnie postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2020 r., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2020 r. W dacie 7 października 2020 r. skarżącą wezwano do uiszczenia wpisu.

W reakcji na skierowane wezwanie skarżąca ponownie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 12 stycznia 2021 r. odmówiono przyznania prawa pomocy, a postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2021 r. utrzymano je w mocy. W dacie 27 grudnia 2021 r. skarżącą wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wpisu od skargi z informacją, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu i nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez Sąd terminie, a nadto o braku środków odwoławczych przysługujących na prawomocne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.

Pismem z 19 stycznia 2022 r. skarżąca ponownie zawnioskowała o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 1 lutego 2022 r. kolejnemu wnioskowi o przyznanie prawa pomocy nie nadano biegu z powodu nadużywania praw procesowych powodującego przedłużenie postępowania sądowoadministracyjnego.

W aktach sądowych nie odnotowano uiszczenia wpisu przez skarżącą, mimo odebrania przesyłki zawierającej wezwanie do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu w dacie 12 stycznia 2022 r. (k. 45).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w zarządzeniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Wobec doręczenia wezwania 12 stycznia 2022 r. siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał 19 stycznia 2022 r. Z zapisów w rejestrze sądowym wynikało, że do 3 lutego 2022 r. wpisu nie uiszczono, co zdaniem Sadu uzasadniało zastosowanie sankcji, o której mowa w art. 220 § 3 P.p.s.a.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 17 marca 2022 r. skarżąca wniosła zażalenie, w uzasadnieniu podnosząc, że wzywanie do uiszczenia wpisu oraz odrzucenie skargi są niesłuszne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.

Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, co wykazano szczegółowo w uzasadnieniu do skarżonego postanowienia.

W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uregulowania zaległego wpisu od skargi została skarżącej doręczona 12 stycznia 2022 r. (k. 45 i 46 akt sądowych), co oznacza upływ ustawowego terminu do jego uiszczenia 19 stycznia 2022 r. Brakująca opłata nie została uzupełniona w zakreślonym ustawowo terminie (k. 49 akt sądowych), co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.