Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 452/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: 61 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 772/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Ł. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 lipca 2022 r., V SA/Wa 772/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Ł. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] stycznia 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania spornej kwoty spowoduje nieodwracalne skutki w postaci utraty płynności finansowej Strony. Skarżący podniósł, że jego dochody nie pozwolą na uregulowanie zobowiązań wobec skarbu Państwa jak i utrzymanie rodziny.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie decyzji mogło wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Powołując się na orzecznictwo WSA podkreślił, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i jednocześnie znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Dodał też, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu.

Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie postanowienia i wydanie orzeczenia wstrzymującego wykonanie decyzji. Postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez WSA, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego,

- art. 106 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym na Sądzie I instancji ciążył obowiązek uwzględnienia faktów powszechnie znanych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że od 17 stycznia 2022 r. skarżący zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, ze względu na istniejące obciążenia, oraz te nałożone przez "Polski Ład". Obecnie ciążą na nim nadal spłaty wynikające z decyzji ratalnych w spłacie zobowiązań podatkowych, których łączna kwota obecnie wynosi 4 tyś. złotych. Ponadto ma on na utrzymaniu dzieci i miesięcznie koszty przedszkola to wydatki rzędu 800 zł oraz koszty czynszu mieszkania kolejne 500 zł. Utrata płynności finansowej będzie miała katastrofalne skutki, gdyż egzekucja należności doprowadzi do blokady rachunku bankowego, co spowoduje brak możliwości regulowania zobowiązań w stosunku do Urzędu Skarbowego, co w przyszłości doprowadzi do złej historii jako podatnika i zablokuje wszelkie możliwości ugodowego załatwieniu spraw w regulowaniu zobowiązań. W przypadku "wygrania" sprawy i zwrot wyegzekwowanych środków wraz z odsetkami, nie spowoduje to automatycznie anulowania problemów z tytułu nieregulowania rat z wydanych przez Naczelnika Urzędu skarbowego w Pruszkowie decyzji.

Do zażalenia załączył:

- wydruk z CIDG z informacją o zwieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej,

- kserokopię decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszkowie z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...],

- kserokopię decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszkowie z dnia [...] lutego 2022r. nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji jest prawidłowa. Trafnie bowiem Sąd I instancji ustalił, że skarżący we wniosku o ochronę tymczasową nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący - poza gołosłownymi twierdzeniami - nie wykazał ani swojej sytuacji majątkowej, ani wpływu, jaki może mieć na nią wykonanie zaskarżonej decyzji. Nieudokumentowanie - na etapie orzekania przez Sąd I instancji - stanu finansów skarżącego powodowało, że WSA nie mógł ocenić, czy wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W tej sytuacji, należy przyjąć, że Sądu I instancji wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a.

Oceniając zaś załączone do zażalenia dokumenty Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wskazują one jedynie na ciążące na skarżącym obciążenia, nie obrazują natomiast jego pełnej sytuacji majątkowej i finansowej, w tym ewentualnych oszczędności. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu nadal nie potwierdza zatem zasadności przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej.

Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności należą do tzw. postanowień niekończących postępowania w sprawie, które zgodnie z treścią art. 165 p.p.s.a., mogą być uchylone lub zmienione wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W związku z tym, strona jest uprawniona w każdym czasie, w przypadku spełnienia przesłanek z art. 165 p.p.s.a., do złożenia kolejnego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. We wniosku tym należy wykazać aktualne, nowe okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, zgodnie z wytycznymi zamieszczonymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto, rozpoznając ewentualny kolejny wniosek, Sąd I instancji weźmie pod uwagę wszystkie wynikające z akt sprawy okoliczności dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego - w tym również fakty wynikające z już złożonych wraz z zażaleniem dokumentów. W ten sposób rozpoznanie wniosku nastąpi bez naruszenia prawa strony do dwuinstancyjnego postępowania w sprawie.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.