Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 870/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Ryszard Pęk, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3112/15 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia 18 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie III SA/Wa 3112/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 września 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

Sąd pierwszej instancji w wyroku tym podzielił stanowisko organu podatkowego co do tego, że w niniejszej sprawie nie było zasadne uchylenie po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 14 lutego 2012 r. nr [...], którą określono Skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, kwiecień, czerwiec, październik - grudzień 2007 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń, maj, lipiec, sierpień - wrzesień 2007 r. oraz podatek do zapłaty z tytułu wystawienia w lipcu 2007 r. faktury VAT w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.).

Sąd pierwszej instancji przyjął, że brak było podstaw do przyjęcia, że w sprawie tej wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a nie były znane organowi pierwszej instancji - zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.).

2. Podatnik zaskarżył powyższy wyrok w całości i w skardze kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez jego niezastosowanie, na skutek oparcia rozstrzygnięcia na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym,

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 191 O.p., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 191 O.p. poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego z pominięciem nowych dowodów i okoliczności przedstawionych przez Skarżącą.

W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p.

Wbrew stanowisku Skarżącej, zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji przy rozstrzyganiu nie pominęły nowych dowodów przedstawionych przez tę Skarżącą.

Wręcz przeciwnie: z zaskarżonej decyzji organu oraz z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że w sposób szczegółowy oceniono przedstawione przez Stronę nowe dowody na tle już skompletowanego materiału dowodowego, stwierdzając, że są one pozbawione waloru "nowości" i "istotności" dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jak stwierdził, np. organ w tej sprawie: "dowody w postaci dokumentacji powykonawczej przebudowy instalacji elektrycznej części biurowej I piętra dla potrzeb firmy S., instalacji elektrycznej ogólnej dla budynku KBP-100 oraz instalacji elektrycznej ogólnej zasilającej urządzenia komputerowe, dołączone przez pełnomocnika Strony do wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią podstawy do stwierdzenia, iż w sprawie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a nie były wówczas znane organowi pierwszej instancji. Ww. dokumenty w świetle obszernej dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie stanowią bowiem istotnych dowodów uzasadniających zmianę ostatecznej decyzji z dnia 17.09.2012r., znak: [...]." (str. 9 dec. organu).

"Ponadto organ odwoławczy zauważa, iż okoliczność, na poparcie której Strona przedstawiła nowe dowody, została przez Spółkę ujawniona w toku tzw. postępowania zwykłego. Już bowiem w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Strona wskazała, że zakwestionowana faktura dotyczyła dostosowania istniejącej infrastruktury do potrzeb firmy S., a także stanowiła jednorazową opłatę za korzystanie z tej infrastruktury. W ramach przedmiotowego postępowania organy podatkowe wykazały, iż Spółka nie uczestniczyła w "wykonywaniu tymczasowych adaptacji", gdyż usługę tę wykonał inny podmiot. Odnośnie zaś próby zmiany kwalifikacji usługi z "wykonania adaptacji" na "udostępnienie adaptacji" Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził w decyzji ostatecznej, że są to odmienne rodzaje usług i nie można tych pojęć traktować jako synonimów." (str. 11 dec. organu).

3.2. Sąd pierwszej instancji natomiast uznając stanowisko organu za trafne stwierdził m.in., że:

"Trafne jest również stanowisko DIS, że o realizacji usługi objętej fakturą z dnia 2 lipca 2007 r. nie świadczą dokumenty stanowiące załączniki 2 i 3 do wniosku, tj. dokumentacja powykonawcza instalacji elektrycznej ogólnej oraz zasilającej urządzenia komputerowe wykonanej na potrzeby P. S.A. z marca 2003 r.

Brak jednolitego stanowiska Skarżącej na poszczególnych etapach postępowania co do charakteru usługi objętej sporną fakturą w powiązaniu ze złożonymi dowodami słusznie ocenione zostały przez DIS jako kolejna próba udowodnienia, iż przedmiotem świadczenia ze strony spółki było udostępnienie infrastruktury technicznej, a nie wykonanie tymczasowej adaptacji.

Prezentowane aktualnie przez Spółkę stanowisko stoi jednak w sprzeczności zarówno z treścią samej faktury z dnia 2 lipca 2007 r., jak i z wyjaśnieniami składanymi przez Skarżącą w piśmie z dnia 12 października 2011 r." (str. 16 uzasadnienia wyroku).

"Prawidłowo wywiódł organ w zaskarżonej decyzji, że przedstawione przez stronę okoliczności i dowody nie stanowiły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej. W odniesieniu do przywołanych przez stronę dowodów i okoliczności nie można bowiem stwierdzić, że zostały spełnione łącznie obie przesłanki wznowienia, tj.: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy i są nowe oraz istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi. Dowody te i okoliczności z nich wynikające są wprawdzie nowe i istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz nie były znane organowi, jednakże nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy." (str. 20 uzasadnienia wyroku).

3.3. Powyższe wywody organu odwoławczego oraz rozważania Sądu pierwszej instancji w żaden sposób nie dają podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., tym bardziej że uzasadnienie tego zarzutu w skardze kasacyjnej jest nader lakoniczne i nie podważa poczynionych powyżej ustaleń i ocen.

3.4. W konsekwencji za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez jego niezastosowanie, gdyż - w świetle powyższej oceny przedstawionych przez Stronę dowodów i okoliczności - brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia tego zarzutu.

3.5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

4