Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 144/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151a § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2022 r. sprawy ze sprzeciwu A. w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony wnoszącej sprzeciw A. w W. kwotę 614 zł /słownie: sześćset czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 20 grudnia 2021 r. nr SKO.401.ZP.2041.195.2021, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr GP.1.6733.231.2021 Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") ustalił na rzecz P sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową, na działce nr 1303/1 w [...].

Uwzględniając odwołania stron postępowania, decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r. nr SKO.401 .ZP.2041.195.2021 Kolegium działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 - zwana dalej "k.p.a.") uchyliło opisaną wyżej decyzję Wójta gminy Pysznica i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy podał, że Spółka we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podała dane charakteryzujące inwestycję oraz jej wpływ na środowisko wskazując, że stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium dane podane przez inwestora we wniosku są niespójne i świadczą o możliwym niedoszacowaniu skali oddziaływania opisanego w Kwalifikacji. We wniosku brak jest informacji dotyczących nadajników, a zatem jednego z charakterystycznych elementów warunkujących równoważną moc promieniowania izotropowo dla każdej anteny. Brak także informacji o układzie pracy antena-nadajnik, co pozwoliłoby na weryfikację kształtowanych charakterystyk antenowych, a tym samym mocy promieniowania pojedynczej anteny. Zdaniem Kolegium, dokument ten nie może stanowić podstawy dla jednoznacznego stwierdzenia braku potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej wnioskiem, a także nie zawiera wymaganych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503) - dalej: "u.p.z.p." danych określających charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko.

Organ odwoławczy podał, że Burmistrz powołał w sprawie biegłego, który w opinii na okoliczność ustalenia faktycznych wartości równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) przez anteny sektorowe, analizy zasięgów pól elektromagnetycznych oraz poprawności obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej projektu stacji w odniesieniu do obowiązujących aktów prawnych oraz potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził, że planowana stacja ma standardowy współczynnik EIRP zgodnie ze specyfikacją anten podanych przez producenta i nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium w piśmie z dnia 28 września 2021 r. wezwało do uzupełnienia dokumentów, m.in. o wyjaśnienie stanowiska biegłego w zakresie dokonanej przez niego oceny prawidłowości obliczeń EIRP wobec braku charakterystyki nadajników oraz nieuwzględnienia najbardziej niekorzystnych warunków pracy układu antena-nadajnik, wyjaśnienia dotyczącego określenia strefy ochronnej do 70 m, a także określenie najbardziej niekorzystnych parametrów pracy stacji, w tym jej lokalizacji w stosunku do zabudowy, równoważnej mocy promieniowania izotropowo, pochylenia (w tym mechanicznego).

Kolegium podało, że organ I instancji udzielił odpowiedzi na wezwanie, ale wobec braku pełnych danych charakteryzujących inwestycję, a w szczególności jej maksymalnego możliwego oddziaływania, niezrozumiałe jest posługiwanie się pojęciem 70 m strefy ochronnej. Odległość analizy występowania miejsc dostępnych dla ludności wynikająca z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie może być utożsamiana z jakąkolwiek strefą ochronną. Równocześnie wobec braku wystarczających dowodów pozwalających określić zasięg faktycznego maksymalnego oddziaływania nie jest możliwe wykluczenie którejkolwiek z odwołujących się osób jako stron prowadzonego postępowania. Wszystkie osoby odwołujące się władają terenem w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem inwestora, co wynika z informacji o działkach przesłanych przez Wójta Gminy [...].

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że ze względu na wskazany w decyzji teren lokalizacji inwestycji jedynie na części działki opisanej i oznaczonej na wniosku, Kolegium wystąpiło o szczegółowe wyjaśnienia podstawy wydzielenia części działki nr 1303/1 w [...] jako terenu lokalizacji planowanej stacji bazowej, bowiem co do zasady decyzja powinna obejmować całą działkę. W ocenie SKO Wójt Gminy [...] w udzielonej odpowiedzi skupił się przede wszystkim na uzasadnieniu wydzielenia części działki jako terenu lokalizacji inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie to nie jest jednak w pełni właściwe i logiczne. Piśmiennictwo i orzecznictwo wskazuje, że co do zasady decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego objęta jest cała działka, a nie jej część. Tym bardziej, że wniosek inwestora obejmuje całą działkę, a wszelkie zmiany w stosunku do tego wniosku inwestora powinny być szczególnie starannie uzasadnione, a inwestycja obejmuje nie tylko wieżę antenową, ale także inne elementy, w tym drogi kablowe.

Zdaniem Kolegium, celem ustalenia danych charakteryzujących wpływ na środowisko wymaganych zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503) - dalej: "u.p.z.p.", konieczne jest co najmniej:

1. określenie wszystkich charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji - wymóg u.p.z.p.;

2. ustalenie (w czytelnej i zrozumiałej formie obliczeniowej) równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla każdej anteny z uwzględnieniem maksymalnych parametrów pracy anteny i nadajnika oraz warunków pracy układu antena- nadajnik w warunkach jednoczesnej emisji z poszczególnych nadajników podłączonych do anteny w przypadku, gdy kształtują jedną charakterystykę antenową;

3. uwzględnienie maksymalnego możliwego pochylenia zarówno elektrycznego (wynikającego z charakterystyki anteny), jak i wynikającego z układów sterujących jej pracą.

W ocenie SKO, celem zapewnienia czytelności i jednoznaczności informacji należy stosować nomenklaturę zgodną z oficjalnymi dokumentami, a w szczególności przepisami prawa mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie. Dopiero po zebraniu tych danych stosownie do wyznaczonej równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla każdej anteny należy dokonać analizy uwarunkowań wynikających z obowiązującego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, biorąc pod uwagę wniosek inwestora, z którego wynika, że cała działka nr 1303/1 jest objęta wnioskiem i jest przedmiotem inwestycji, a nie jej część.

W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P sp. z o.o. z s. w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej, decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem:

1. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy umożliwiał poddanie kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji oraz wydanie decyzji o charakterze merytorycznym;

2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz nieuzasadnienie dlaczego kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana przez inwestora, biegłego oraz organ I instancji uznana został za wadliwą;

3. art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że organ I instancji w sposób niewystarczający ustalił stan faktyczny sprawy, a opinia biegłego nie wyjaśniła wątpliwości dostrzeżonych przez organ odwoławczy;

4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące uznaniem, że dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych uniemożliwia dokonanie kwalifikacji planowanej inwestycji;

5. art. 6, art. 8 § 1 w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady działania organów administracji na podstawie i w granicach prawa;

6. art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

7. art. 15 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak przeprowadzenia postępowania dowodowego ukierunkowanego na merytoryczne załatwienie sprawy;

8. art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 2373 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) poprzez błędne przyjęcie, że dla dokonania kwalifikacji inwestycji należy wskazać maksymalną równoważną moc promieniowania EIRP dla jednej anteny sektorowej;

9. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w materiale dowodowym brak jest wymaganych ustawa danych o inwestycji charakteryzujących jej parametry techniczne;

10. art. 56 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

11. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może być jedynie cała działka a nie jej część.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia zaistnienia istotnych wad w postępowaniu, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - zwana dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138§ 2 k.p.a. ( art. 64e p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a.

Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przepis ten wymaga, aby organ II instancji wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach k.p.a. wymaga wydania decyzji merytorycznej, tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. Z tymi unormowaniami koresponduje art. 136 k.p.a. wprowadzający obowiązek przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ewentualnie zwrócenie się o to do organu I instancji, tj. zlecenie mu wykonania takich czynności. Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji, co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.

Postępowanie w rozpoznawanie sprawie wszczęto na wniosek skarżącej Spółki z dnia 12 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 52 ust. 2 u.p.z.p. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P Sp. z o.o. wraz WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu [...], w skład której wchodzić będą następujące elementy :1. Stalowa wieża kratowa o wysokości 56 m n.p.t.; 2. 3 anteny sektorowe i 6 anten radiolinii (wymienione w tabeli 2); 3. Urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo - odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych posadowionych u podnóża wieży (poziom gruntu); 4. drogi kablowe łączące urządzenia sterujące antenami; 5. ogrodzenie zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych; 6. instalacja zasilająca i odgromowa. Inwestycja ma być realizowana na działce nr 1303/1 w miejscowości [...] a powierzchnia do zainwestowania ma obejmować około 144m2. Na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W zakwestionowanej sprzeciwem decyzji Kolegium stwierdziło brak pełnych danych chrakteryzujących inwestycję, co ma istotny wpływ na jej kwalifikację w kontekście regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r.t poz. 1829, dalej: "rozporządzenie"). W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w pkt 1.2. wskazano, że wg. Kwalifikacji przedsięwzięcia z kwietnia 2021 r. na podstawie przeprowadzonych obliczeń stwierdzono, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu ( § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8) i dlatego zostało uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowań na realizacje przedsięwzięcia na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm. zwana w skrócie u.i.ś.). W analizie rozkładu pól elektromagnetycznych przedstawiono parametry techniczne i maksymalne zasięgi pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wyznaczone dla każdego z planowanych pasm pracy stacji bazowej. Wyniki obliczeń w formie graficznej obrazują przewidywane maksymalne obszary pola EM o ponadnormatywnej gęstości odpowiadającej danej wartości częstotliwości pola elektromagnetycznego (pasma pracy). Z dokumentacji konfiguracji antenowej wynika, że pole elektromagnetyczne pochodzące od anten sektorowych o ponadnormatywnych wartościach gęstości mocy nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności. Podano też, że charakter pracy anten radioliniowych stanowi wiązka promieniowania, brak pochylenia względem ziemi, konieczność niezakłóconej komunikacji z innymi antenami radioliniowymi, to pole elektromagnetyczne o wartości wyższej niż dopuszczalne nie wystąpi w miejscach przebywania ludności. W opinii z dnia 9 czerwca 2021 r wykonanej przez biegłego dla potrzeb postępowania przed organem I instancji, że analiza zasięgów pól elektromagnetycznych oraz poprawności obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej projektu stacji w odniesieniu do obowiązujących aktów prawnych w przedmiocie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia wykazała, że nie kwalifikuje się ono jako przedsięwzięcie mogąco znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (Dz. U. z 2019 r" poz. 2448). Miejsca dostępne dla ludności, w stanie prawnym w dacie obowiązującym dla wydania zaskarżonej decyzji definiuje art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 zwana w skrócie p.o.ś.), które oznacza wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

W aktualnym stanie prawnym w orzecznictwie podkreśla się, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora. Wyraźnie odróżnia się etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest więc pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia minimalnego oraz maksymalnego pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane we wniosku inwestora parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana, co wynika z art. 122 i nast. Prawa ochrony środowiska. W tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. III OSK 3455/21, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. III OSK 7423/21 - wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na str. www.cbois.nsa.gov.pl). Podzielając stanowisko NSA wyrażone w ww. wyrokach stwierdzić należy, że istotne znaczenie ma przede wszystkim stwierdzenie, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. To inwestor deklaruje, że nie zamierza z innych ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia. W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny także w zakresie ERIP, wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana.

Z § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia wynika, że jeden z parametrów charakteryzujących wymienione tam przedsięwzięcie - równoważną moc promieniowaną izotropowe, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wyżej wskazana norma prawna jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów. Nie stosuje się jej jednak do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku - jak wynika z części końcowej tego przepisu - parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. Z ostatniego zdania przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że nawet jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Nie przewidziano możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Z brzmienia § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 2 pkt 8 jasno wynika, że radiolinie wyłączono z tej kwalifikacji (patrz: wyrok WSA w Rzeszowie z 1.02.2022, II SA/Rz 1347/21 - dostępny jak wyżej).

Oparty na aktualnie obowiązujących przepisach prawa system kontroli takich instalacji, jak planowane przedsięwzięcie, pozwala z przekonaniem podzielić przedstawione wyżej stanowisko orzecznictwa.

Kolejnym zagadnieniem, które stało się podstawą do uchylenia decyzji I instancji o lokalizacji inwestycji celu publicznego to brak wystarczających dowodów pozwalających określić zasięg faktycznego maksymalnego oddziaływana, co powoduje brak wykluczenie którejkolwiek z osób odwołujących się z postępowania na brak przymiotu strony.

Stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że te wymagania zostały spełnione przez organ I instancji (patrz wykaz stron do decyzji organu I instancji i obwieszczenia).

Powołany przepis reguluje dwie kwestie. Po pierwsze, rozstrzyga o zakresie przedmiotowym zawiadomień - nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek zawiadamiania o wszczęciu postępowania, o wydanych postanowieniach oraz o decyzji kończącej postępowanie. Po drugie, formułuje warunki prawidłowości zawiadomień - obliguje do zawiadamiania poprzez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odmiennie zatem od reguły wynikającej z treści art. 49 k.p.a., organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu trybach, wskazanych treścią art. 53 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 28.11.2019 r" II OSK 2873/18 dostępny na str. cbosa). W art. 53 ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca przewidział, że inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W sytuacji bowiem, gdy ustawodawca zwolnił organy administracji od obowiązku doręczania orzeczenia, mając na względzie potrzebę uproszczenia procedury w określonego rodzaju sprawach, nieracjonalnym byłoby uznanie, że równocześnie konieczne jest ustalenie precyzyjnego kręgu stron postępowania, w szczególności w celu zamieszczenia wykazu stron w orzeczeniu (zob. wyroki WSA: z 26.04.2007 r" IV SAAA/a 2319/06; z 19.06.2019 r" IV SA/Po 302/19; por. też wyrok NSA z 13.01.2009 r" II OSK 1242/08 - orzeczenia dostępne w cbosa).

Stanowisko o braku konieczności ustalania, w analizowanej sytuacji, wyczerpującego, imiennie określonego kręgu stron postępowania jest tym bardziej zasadne, jeśli się zważy, że uregulowana w art. 49 k.p.a. (tu: w związku z art. 53 § 1 u.p.z.p.) instytucja zawiadomienia w drodze ogłoszenia publicznego ma w swej istocie na celu umożliwienie każdemu potencjalnemu zainteresowanemu, który powołuje się (może powołać się) na posiadanie interesu prawnego w sprawie, możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok NSA z 13.01.2009 r" II OSK 1635/07 dostępny w cbosa). Nie bez znaczenia pozostaje również argument pragmatyczny, podnoszony na gruncie art. 49 k.p.a. zwłaszcza w przypadku tzw. inwestycji liniowych oraz innych, w których liczba potencjalnych uczestników postępowania jest znaczna. Mianowicie, trudno sobie wyobrazić sytuację, gdy przy tego rodzaju inwestycjach organ miałby ustalić i wymienić w decyzji wszystkie strony postępowania. Takie działanie byłoby niemożliwe już z racji tego, że w toku postępowania administracyjnego de facto nieprzerwanie zmieniałby się krąg stron - choćby poprzez obrót nieruchomościami na rynku, czy w wyniku dziedziczenia. Wówczas, w przypadku stron idących liczebnie niekiedy w tysiące, prowadzone z ich udziałem postępowania administracyjne praktycznie nigdy nie mogłoby zakończyć się w sposób prawidłowy (por. wyrok WSA z 7.10.2011 r., IV SA/Wa 887/11, dostępny w cbosa).

Inaczej jednak, kwestia ta będzie się przedstawiała w postępowaniu odwoławczym, gdyż to na organie II instancji będzie spoczywał obowiązek ustalenia przy zastosowaniu regulacji zawartych w art. 136 § 1 k.p.a. czy odwołanie złożyła strona postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oznacza to, że działania organu I instancji były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zaprezentowane wyżej stanowisko nie pozostaje w sprzeczności ze spotykanym niekiedy w orzecznictwie poglądem, zgodnie z którym fakt, że część zawiadomień w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter obwieszczeń, nie zwalnia organów od poczynienia ustaleń co do stron, gdyż ustalenie ich rzeczywistego kręgu będzie miało niewątpliwy wpływ na wybór miejsca i sposobu obwieszczenia, które winno zapewnić realną możliwość zapoznania się z działaniami organów administracji. Należy bowiem zauważyć, że dla tych potrzeb (właściwego określenia miejsca i sposobu obwieszczenia) niezbędne jest jedynie wyznaczenie obszaru objętego zakresem oddziaływania planowanej inwestycji, natomiast me ma już potrzeby precyzyjnego, imiennego ustalania podmiotów dysponujących prawami do poszczególnych nieruchomości położonych na tym obszarze (patrz wyrok WSA w Poznaniu z 25.02.2022, IV SA/Po 1041/21 dostępny j.w.).

Na kanwie tego przepisu (art 52 ust. 2 u.p.z.p.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nawet "brak załącznika do wniosku w postaci kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, wymaganej stosownie do dyspozycji art, 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jest brakiem usuwalnym, który można uzupełnić w ramach dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, nie wykracza to poza ramy art. 136 k p a." (tak trafnie: wyrok NSA z 24 sierpnia 2021 r" II OSK 1484/21, dostępny j.w.).

Nie jest też trafny zarzut, że zaskarżona decyzja obejmuje tylko częsc działki. Do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacje inwestycji celu publicznego na mapie jako teren planowanej inwestycji inwestor wskazał całą działkę nr 1303/1. co pokazuje użyty na mapie w legendzie kolor pomarańczowy. Do wniosku dołączono też mapę pokazującą rzut poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych stacji bazowej, które określono do 40 m przy każdym planowanym azymucie.

Z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego I kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do Inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci, a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej.

Użyty w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. termin "określenie granic terenu objętego wnioskiem" należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Za takim rozumieniem przemawiają również zasady wyznaczania obszaru analizowanego i ustalania wymagań dla nowej zabudowy. Z treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika bowiem obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego wokół działki, której dotyczy wniosek, nie zaś wokół terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja.

Teren inwestycji będący przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy może składać się z jednej działki lub większej liczby działek ewidencyjnych. Za możliwością zaś włączenia do terenu inwestycji tylko fragmentu działki ewidencyjnej, mogą przemawiać wyłącznie nietypowe stany faktyczne i prawne (por. wyrok WSA w Opolu z 28.01.2022 r" II SA/Op 586/21- dostępny j.w.).

W realiach rozpoznawanej sprawy nie można stwierdzić, że wniosek dotyczy tylko części działki nr [...] w [...].

Stwierdzić wypada, że przedmiot i zakres ustaleń wskazanych przez SKO jako brakujące oraz związanych z nimi czynności wyjaśniających nie wykracza poza ramy dostępnego organowi odwoławczemu postępowania uzupełniającego (verba legis: "dodatkowego"), o którym mowa w art. 136 § 1 k.p.a. Tym bardziej, że zgodnie z ww. przepisem, podejmując takie postępowanie, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności wyjaśniających organowi pierwszej instancji.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez skarżącą koszt wpisu 100 zł (sł. sto zł), wynagrodzenie jej pełnomocnika (480 zł sł. czterysta osiemdziesiąt zł) ustalone według stawek minimalnych na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictw 34 zł (sł. Trzydzieści cztery zł) - łącznie 614 zł (sł. sześćset czternaście zł.)

Ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji uwzględni przedstawione wyżej uwagi, wskazania i oceny prawne, a przede wszystkim - w pierwszej kolejności - zweryfikuje legitymację procesową podmiotu wnoszącego "odwołanie". Następnie, w zależności od wyniku tej weryfikacji, umorzy postępowanie odwoławcze (w razie weryfikacji negatywnej) albo powtórnie rozpozna i rozstrzygnie sprawę w jej całokształcie (w przypadku weryfikacji pozytywnej), w miarę potrzeby w niezbędnym zakresie dokonując dodatkowych ustaleń oraz ewentualnych uzupełnień materiału dowodowego.