Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 80/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r. postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K.z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego S. B. zawarł wnioseko wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Wskazał, że wniosek ten jest uzasadniony wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które sparaliżowało pracę jego przedsiębiorstwa. W toku tego postępowania zajęto skarżącemu środki pieniężne otrzymywane od nabywców paliw, a tego typu działania – niewspółmierne w stosunku do wysokości zobowiązań określonych w dotychczas wydanych decyzjach – doprowadzą niechybnie do upadłości przedsiębiorstwa i konieczności zwolnienia wszystkich pracowników. Zdaniem skarżącego istnieje więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady,

a przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej instytucji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, o których stanowi ww. przepis, strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o ich występowaniu w sprawie. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do informacji świadczących o tym, że

w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre ("trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda") wymagają bowiem skonkretyzowania

w postaci wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA

z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl),

a argumentacja ta – w celu jej weryfikacji – częstokroć wymaga przedłożenia stosownych dokumentów i wykazania relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.

(por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 373/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie wykazał, że w jego przypadku może wystąpić związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Choć motywując wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego rozstrzygnięcia S. B. powoływał się na pierwszą

z powołanych wyżej przesłanek wydania postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. i próbował wskazywać, że wszczęcie przez organ postępowania egzekucyjnego doprowadzi do upadłości jego przedsiębiorstwa oraz konieczności zwolnienia wszystkich pracowników, to jednak nie przedstawił żadnych konkretnych faktów, które takie ryzyko mogłyby uprawdopodobnić. Stwierdził jedynie, że organ egzekucyjny zajął mu środki pieniężne otrzymywane od nabywców paliw, co jednak samo w sobie nie musi świadczyć o groźbie wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody. Możliwość oceny przez Sąd wystąpienia takiego niebezpieczeństwa jest bowiem możliwa dopiero w sytuacji, gdy podatnik przedstawi informacje na temat sytuacji finansowej własnego przedsiębiorstwa (m.in. sposobu jego finansowania, posiadanego majątku, wysokości osiąganych przychodów i kosztów ich uzyskania). Nie wystarczy zatem, by Sąd mógł dotrzeć do danych na temat wysokości egzekwowanego zobowiązania i tak jak w przedmiotowej sprawie z sentencji zaskarżonej decyzji wnioskować, że postępowanie egzekucyjne dotyczy zobowiązania podatkowego w wysokości 117 965 zł wraz z odsetkami. Dane na temat wielkości zobowiązania, jeśli nie zostaną przez skarżącego przedstawione informacje, z którymi można by te dane zestawić, nie wystarczą bowiem dla oceny czy w danym przypadku może dojść do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania, gdyż nie zawierała żadnych konkretnych informacji, które mogłyby posłużyć do potwierdzenia przekonania strony o związanym z wszczęciem postępowania egzekucyjnego zagrożeniu polegającym na wystąpieniu upadłości przedsiębiorcy i zwolnieniu zatrudnianych przez niego pracowników. Skarżący nie przedstawił zwłaszcza danych dotyczących sytuacji majątkowej jego przedsiębiorstwa i w związku z tym Sąd nie mógł dokonać porównania tych danych

z wysokością należności mającej podlegać ewentualnej egzekucji.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.