Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 43/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 49 a,  art.145 par. 1 pkt 4, art. 148 par.2, art. 151 par. 1 pkt 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust.1 i 8
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 13 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 roku sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. znak: [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z., po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] ustalającej na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...], przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. A 14, na działce nr 626, w obrębie [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji B. M. zarzucił rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 14 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej również jako: "k.p.a.", oraz art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. w związku z art. 30, art. 49 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co doprowadziło do rozstrzygnięcia niedotyczącego meritum sprawy. W ocenie strony oczywistym jest, iż przepis szczególny uniemożliwia uchylenie kwestionowanej decyzji nr [...] w postępowaniu wznowieniowym z uwagi na upływ czasu i w związku z tym organ I instancji powinien, stosownie do brzmienia art. 151 § 2 k.p.a., ograniczyć się do stwierdzenia wydania tej decyzji z naruszeniem prawa.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że do organu I instancji wpłynęły żądania: D. P., J. P., P. W., B. W. (data wpływu 20 stycznia 2017 r.), E. B., M. B., M. B., P. G. vel G. (data wpływu 23 stycznia 2017 r.), B. M. (data wpływu 24 stycznia 2017 r.) oraz A. K. (data wpływu 25 stycznia 2017 r.) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...], przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. A 14, na działce nr 626, w obrębie [...]. Wnioskodawcy oparli wniosek na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W wyniku rozpatrzenia powyższych wniosków organ I instancji postanowieniami z dnia [...], [...] i dnia [...] r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją. Zażalenia na postanowienia o odmowie wznowienia złożyli B. M., J. P. i A. K. W wyniku ich rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniami z dnia [...] r. nr [...] (w odniesieniu do zażalenia B. M.), nr [...] (w odniesieniu do zażalenia J. P.) i [...] (w odniesieniu do zażalenia A. K.) uchyliło postanowienia organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku B. M., J. P. i A. K. i po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...] ustalającej, na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...], przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. A 14, na działce nr 626, w obrębie [...].

W ocenie Kolegium zgromadzone w przedmiotowej sprawie dokumenty potwierdzają wnioski organu I instancji co do zaistnienia przesłanek niezbędnych dla wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [... ] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym, wniosek o wznowienie postępowania został oparty na jednej z ustawowych podstaw, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i złożony został, co potwierdziło przeprowadzone przez organ I instancji badanie, w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, iż postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie mogło być wszczęte jedynie na wniosek B. M., J. P. i A. K. Jedynie bowiem w stosunku do tych wnioskodawców zostały skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, co otworzyło drogę do ponownego rozpatrzenia ich wniosków W stosunku natomiast do pozostałych wnioskodawców, z powodu niezaskarżenia, funkcjonują w obrocie prawnym ostateczne postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W ocenie Kolegium błędem jest zatem wskazanie w zaskarżonej decyzji, iż została ona wydana w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...], na wniosek D. P., J. P., P. W., B. W., E. B., M. B., M. B., P. G. vel G., B. M. oraz A. K., jak również odnoszenie się w jej treści do zachowania terminu do złożenia wniosków o wznowienie przez innych wnioskodawców niż ci, na których wniosek istotnie wznowienie nastąpiło. Powyższe pozostaje jednak, w ocenie Kolegium, bez wpływu na wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie, które co do istoty uznać należy za prawidłowe.

W dalszej kolejności organ odwoławczy, odwołując się do brzmienia art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), powoływanej dalej również jako: "u.p.z.p.", wskazał na dwie formy zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach wydawanych w trakcie postępowania i o decyzji kończącej postępowanie przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, że są nimi zawiadomienie poprzez doręczenie pisma w trybie art. 39 k.p.a., tj. przez pocztę, przez pracowników organu lub inne upoważnione osoby lub organy za pokwitowaniem oraz zawiadomienie przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, określone w art. 49 k.p.a. Pierwsza forma ma zastosowanie w odniesieniu do inwestora - wnioskodawcy, a także do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego, w przypadku gdy inwestor nie jest właścicielem tych terenów. Potwierdzeniem doręczenia pisma stronie jest podpis adresata lub osoby upoważnionej do odbioru pism ze wskazaniem daty doręczenia. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują ponadto inne zastępcze formy doręczania oraz uznawania pism za doręczone (zob. art. 40, art. 43, art. 44, art. 47 i art. 48 k.p.a.). Z kolei podmioty, którym przysługuje status strony w rozumieniu art.28 k.p.a., a nie są inwestorami ani też właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, są zawiadamiane przez obwieszczenie. Podmiotami takimi w świetle orzecznictwa mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenami będącymi przedmiotem postępowania (uchwała składu 5 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, ONSA 1996, nr 2, poz. 54), a nawet dalej położonych, o ile planowana inwestycja niesie dla nich negatywne skutki. Organ podkreślił przy tym, że zgodnie z poglądem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 8 października 1998 r. (II SA/Gd 1095/98, Lex nr 44159): "stronami postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy będą - zainteresowany inwestor, właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, oraz inne podmioty, które - powołując się na konkretny przepis prawa - wykażą interes prawny do udziału w tym postępowaniu". Zdaniem organu powyższe stanowisko można również odnieść do określenia statusu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ wskazał, że nieruchomości należące do B. M., J. P. i A. K., znajdują się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Tę okoliczność potwierdza załączona do wniosku inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia, z której wynika zasięg oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Kolegium, organ I instancji zadośćuczynił przepisowi art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i zawiadomił strony postępowania zarówno o wszczęciu, jak i zakończeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wnioskowanej przez A Sp. z o.o. z siedzibą w W. Przy czym inwestora i właścicieli działki, na której planowana jest inwestycja, zawiadomił na piśmie, pozostałe zaś strony w drodze obwieszczenia. Kolegium wskazało przy tym, że aktach przedmiotowej sprawy znajduje się obwieszczenie z dnia 4 czerwca 2014 r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, obwieszczenie z dnia 9 lipca 2014 r. o wydaniu decyzji nr [..] o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, obwieszczenie z dnia 31 października 2014 r. o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z tym materiałem, obwieszczenie z dnia 4 grudnia 2014 r. o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. Wymienione obwieszczenia były zamieszczone na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miasta Z. Zdaniem Kolegium bez znaczenia przy tym pozostaje podnoszona w odwołaniu okoliczność, iż o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej przy ul. A 14 w Z. inwestycji, jak również o wydaniu poprzedniej decyzji nr [...], organ I instancji zawiadomił B. M. i A. K. na piśmie i stronom tym doręczył też decyzję nr [...]. W późniejszym postępowaniu organ I instancji zastosował bowiem prawidłowo obowiązujące w tym zakresie przepisy, co nie pozwala stawiać mu żadnych zarzutów w tym przedmiocie. Kolegium wskazało przy tym, że stosowanie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 49 k.p.a. w przypadku zawiadomienia przez obwieszczenie, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od daty publicznego ogłoszenia. Ustawodawca przyjmuje w tym zakresie fikcję dokonania doręczenia, tj. zakłada, iż nastąpiło ono w ciągu 14 dni od ogłoszenia.

Wychodząc z powyższych przesłanek, Kolegium uznało, iż wnioskujący o wznowienie postępowania B. M., J. P. i A. K. brali udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Organ zawiadomił ich bowiem o wszystkich podjętych czynnościach przez obwieszczenie. W ocenie Kolegium nie zachodzi zatem przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą powoływali się wnioskodawcy, i brak jest podstaw do uchylenia decyzji z powodu niezaistnienia przesłanki wznowieniowej, zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., co stanowi podstawę do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Czyni to rozstrzygnięcie organu I instancji prawidłowym.

Ponadto organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów odwołania, podkreślił, iż decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie tej decyzji jest następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to zaś pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Kolegium dodało, iż przepis, który powołuje odwołujący się, tj. art. 53 ust. 8 u.p.z.p., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia, sanuje rozstrzygnięcie w sprawie, uniemożliwiając jego wzruszenie. Po upływie bowiem 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo istnienia podstawy do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, decyzja taka nie jest eliminowana z obrotu prawnego. W takiej sytuacji organ na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. wydaje decyzję o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa z równoczesnym wskazaniem przyczyny uniemożliwiającej jej uchylenie. Kolegium podkreśliło, że rozstrzygnięcie powyższe jest jednak możliwe tylko w razie ustalenia, że zachodzi wskazana w tym przepisie przesłanka wznowieniowa do uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej, a taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. wniósł B. M. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;

2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 w zw. art. 39 i art. 49 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zmianę formy zawiadomienia o wydanej decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego bez uprzedniego pisemnego powiadomienia o tym fakcie stron postępowania w sposób dotychczasowy;

3. art. 149 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie się od rozstrzygnięcia sprawy co do istoty;

4. art. 151 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w związku z art. 53 ust. 8 ww. ustawy;

5. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak należytego rozważenia zarzutów skarżącego oraz brak samodzielnej argumentacji prawnej uzasadniającej kwestionowane rozstrzygnięcie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że art. 53 ust. 1 u.p.z.p. może mieć zastosowanie ze względu na znaczną ilość stron postępowania, albo gdy organ nie jest w stanie ustalić w sposób precyzyjny kręgu podmiotów, które powinny brać udział w postępowaniu. Z zestawienia przepisów regulujących zasady doręczania bezpośredniego z zasadą doręczania w formie obwieszczenia lub innej zwyczajowo przyjętej wynika, że przyjęcie tej drugiej formy doręczania może mieć charakter wyjątkowy i w zakresie skutków procesowych nie może niweczyć skutków wynikających z doręczenia bezpośredniego, do rąk adresatów personalnie ustalonych i postrzeganych przez organ jako strony postępowania. Skarżący dodał również, że wynikające z przepisu szczególnego upoważnienie do stosowania art. 49 k.p.a. w żadnym wypadku nie może naruszać podstawowych zasad postępowania administracyjnego, takich jak zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.), zasada informowania stron (9 k.p.a.), czy zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Tymczasem w przedmiotowej sprawie wyżej wskazane zasady zostały rażąco naruszone w związku z zastosowaniem przez organ szczególnego trybu określonego w art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., bez uprzedniego informowania o tym stron postępowania.

W dalszej części skargi skarżący podkreślił, że przedmiotowa sprawa jest bardzo ważka nie tylko dla okolicznych mieszkańców, ale przede wszystkim dla właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Organ doskonale wiedział o protestach mieszkańców osiedla A i powinien mieć na uwadze wielkie niezadowolenie społeczne w związku z planowaną inwestycją i jej wpływem na środowisko, w tym na ludzkie zdrowie. Doręczając swoją pierwszą decyzję bezpośrednio wszystkim stronom postępowania organ dokonał prawidłowej oceny nie tylko indywidualnego interesu inwestora, ale również uwzględnił interes społeczny i słuszny interes okolicznych mieszkańców. Podobnie uczyniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając decyzję kasatoryjną. Jednakże w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji, z niezrozumiałych przyczyn, postanowił odstąpić od dotychczasowego sposobu powiadamiania stron i zastosować tryb doręczeń z art. 49 k.p.a. Zdaniem skarżącego w świetle art. 7-10 k.p.a. obowiązkiem organu było poinformowanie stron postępowania, że odtąd sposób zawiadamiania będzie odbywał się przez obwieszczenia, a ponadto organ powinien był wskazać sposób publicznego ogłaszania, który uznał za zwyczajowo przyjęty. Strony, którym dotychczas wszelkie zawiadomienia i decyzje były doręczane bezpośrednio, miały prawo oczekiwać, że ponownie rozpoznając sprawę organ również będzie dokonywał doręczeń w sposób dotychczasowy. Powyższe zaś stanowi przykład ustawowego obowiązku organu informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków i będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Zaniechanie tego obowiązku doprowadziło z winy organu do pozbawienia stron czynnego udziału w ostatnim stadium postępowania, a także uniemożliwiło im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 k.p.a.). W ten sposób pozbawiono strony postępowania ich prawa do zbadania sprawy przez organ wyższej instancji, co naruszyło również art. 15 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania jest zachowana bowiem tylko wtedy, gdy strony mają realną szansę zaskarżyć rozstrzygnięcie organu I instancji do organu wyższego stopnia.

Dalej skarżący podkreślił, że strony mają prawo oczekiwać, że wszelkie działania organu realizowane są w zgodzie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.). Tymczasem w realiach sprawy strony bez własnej winy zostały faktycznie pozbawione przez organ możliwości zaskarżenia kwestionowanej decyzji, bo nie wiedziały, że została ona wydana. Nosi to cechy rażącego naruszenia prawa sprzecznego ze społecznym przeznaczeniem przepisu szczególnego. Jednocześnie skarżący wskazał na nowelizację 8 k.p.a. przez dodanie do niego § 2, zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zdaniem skarżącego pisemne zawiadamianie stron postępowania o czynnościach i rozstrzygnięciach organu utrwaliło praktykę postępowania w niniejszej sprawie, w której stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. Skarżący wyjaśnił przy tym, że nowelizacja art. 49a k.p.a. wprowadziła zasadę zawiadamiania stron poprzez publiczne obwieszczenie, w sytuacji gdy liczba stron przekroczyła 20. Zawiadomienie w takim przypadku jest skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Skoro zatem ustawodawca przewidział szczególną ochronę stron postępowania, zawiadamianych ze względu na ich liczbę w drodze publicznego obwieszczenia, to taką samą ochroną winny być objęte strony, które z woli organu były dotychczas zawiadamiane pisemnie i oczekiwały, że decyzja lokalizacyjna będzie im doręczona w taki sam sposób. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie nie było faktycznych i obiektywnych podstaw do zmiany dotychczasowego sposobu zawiadomień ze względu na niewielką ilość osób bezpośrednio zainteresowanych inwestycją i to bez ich pisemnego powiadomienia o przejściu na tryb zawiadomienia przez obwieszczenie. W sprawie doszło do oczywistego i rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego poprzez nadużycie uprawnienia wynikającego z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Zdaniem skarżącego kwestią sporną jest również to, w jaki sposób organ podawał do publicznej wiadomości informacje o podejmowanych w sprawie czynnościach. Skarżący wyjaśnił, że poza inwestorem i właścicielem nieruchomości, na której planuje się realizację spornej inwestycji, którym doręczono decyzję bezpośrednio, żadna z pozostałych stron postępowania nie wiedziała o obwieszczeniu tej decyzji. O wydanej decyzji strony te dowiedziały się dopiero z zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co potwierdzają inne wnioski o wznowienie postępowania.

Jednocześnie skarżący podkreślił, że treść art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jest jednoznaczna i wymaga zawiadamiania stron, oprócz obwieszczenia, także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Tymczasem organ ograniczył się tylko do obwieszczenia. W przekonaniu skarżącego zawiadomienie w sposób zwyczajowo przyjęty powinno być dokonane w okolicy położenia nieruchomości, na które sporna inwestycja może oddziaływać, tj. w okolicy ulicy A, B, C, a na pewno winno być umieszczone na tablicy ogłoszeń Rady Osiedla A. Skarżący wskazał, że w ostatnich miesiącach kilka razy oglądał tablice ogłoszeń Urzędu Miasta Z. i według niego brak jest realnych możliwości swobodnego zapoznania się z treścią wywieszonych tam dokumentów i są to jedynie pozory legalnego obwieszczenia.

Ponadto skarżący podniósł, że w punkcie 5 pouczenia zawartego w decyzji lokalizacyjnej organ stwierdził, że od kwestionowanej decyzji służy odwołanie w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Pouczenie to jest mylące, gdyż z jego treści można wyprowadzić przeciwstawne wnioski, a mianowicie, że albo odwołanie przysługuje wyłącznie inwestorowi i właścicielowi nieruchomości, na której inwestycja będzie realizowana, czyli podmiotom, którym decyzja została doręczona, albo że decyzja będzie doręczona wszystkim osobom, które zostały wskazane jako strony postępowania i to tym bardziej, że nie zostały powiadomione o zastosowaniu obwieszczenia dopiero w fazie postępowania po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji. Skarżący zaznaczył, że tym samym zawinione działania organu doprowadziły do błędnego przekonania stron postępowania, że decyzja lokalizacyjna będzie im doręczona jak poprzednio, co spowodowało, że bez swojej winy nie brały udziału w postępowaniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie tej decyzji i uniemożliwiło im zaskarżenie jej do organu II instancji.

W konkluzji skarżący stwierdził, że wadliwa ocena okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania doprowadziła do naruszenia art. 149 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie się organu od rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W podobnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 362/15 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Z. ustalającą lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3083/15. Podniesione tam argumenty natury prawnej dotyczą również niniejszej sprawy i powinny skutkować stwierdzeniem wydania decyzji lokalizacyjnej z naruszeniem prawa na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podobnie jak i uzasadnienie organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie dokonał własnej oceny w odniesieniu do podstawowego zarzutu skarżącego, że nie wolno w toku postępowania administracyjnego zmieniać trybu doręczeń, bez powiadomienia o tym stron tego postępowania w dotychczasowej formie, czyli pisemnie, w kontekście zaistnienia podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie skarżącego organ odwoławczy uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, uznając, że wydanie tej decyzji jest następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygnięcia o istocie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]. W stosunku do skarżącego, jak i innych stron niebędących inwestorem ani właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 u.p.z.p., ma zastosowanie forma obwieszczenia.

Pismem z dnia 28 lutego 2018 r. skarżący ponownie odwołał się do argumentacji wyrażonej w skardze i podniósł, że w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dalszym ciągu uchyla się od zajęcia stanowiska w fundamentalnej kwestii, ograniczając się do lapidarnego stwierdzenia, że w sprawie "ma zastosowanie forma obwieszczenia". Zdaniem skarżącego ewentualne zaakceptowanie dotychczasowego stanowiska obu organów, stworzy niebezpieczny dla porządku prawnego precedens umożliwiający eliminowanie przez organ administracji publicznej niewygodnych stron postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy, wydaną w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. o odmowie uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] ustalającej na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...], przewidzianej do realizacji w Z. przy ul. A 14, na działce nr 626, w obrębie [...].

Spór prawny zainicjowany wniesieniem powyższej skargi sprowadza się w istocie do oceny kwestii prawidłowości wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzji, której podstawę stanowił przepis art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ dopuścił się naruszenia tego przepisu, bowiem uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). W sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a., a wydana na jego podstawie decyzja powinna stwierdzać, że decyzja z dnia [...] r. Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, stosownie do regulacji zawartej w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Z kolei zdaniem Kolegium, decyzja organu I instancji odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] jest prawidłowa, co tym samym uzasadniało utrzymanie jej w mocy w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu przede wszystkim należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Oba tryby nadzwyczajne są rozłączne, co oznacza, że nie można w ramach jednego z nich badać wystąpienia przesłanek drugiego postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem uruchomienia tego trybu jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art.145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jeśli jednak termin do wznowienia postępowania nie został zachowany, wówczas organ powinien w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art.145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z przywołanej regulacji wprost wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli innymi słowy - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako ugruntowany funkcjonuje pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, że sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, iż nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, iż nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 940/15 – Lex nr 2117249, Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1672/14 – Lex nr 1655246, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 768/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej przez Sąd sprawie skarżący jako podstawę wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalającej na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej sieci A nr [...], powołał przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ I instancji po prawidłowym ustaleniu zachowania przez wnioskodawcę terminu z art. 148 § 2 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie i poprawnie skoncentrował się na zbadaniu, czy strona (skarżący) bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] r. nr [...].

Dokonane w tej kwestii ustalenia organu, skutkujące przyjęciem stanowiska, iż w sprawie nie wystąpiła powyższa podstawa wznowieniowa, w ocenie Sądu uznać należy za prawidłowe. Niewątpliwie organ trafnie przyjął, odwołując się uprzednio do uregulowanych w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. dwóch form zawiadamiania stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzjach kończących postępowanie, że skarżący brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r. nr [...]. W świetle bowiem regulacji zawartej w art. 53 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. nie ulega wątpliwości, iż w odniesieniu do skarżącego, którego nieruchomość znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji, co potwierdza materiał dowodowy sprawy, zastosowanie miała forma zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzjach kończących postępowanie poprzez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Na piśmie o tych aktach organ ma obowiązek zawiadomić jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego (art. 53 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p.).

Zasadnie przy tym Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dopełnił w stosunku do skarżącego obowiązków wynikających z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. W aktach sprawy znajduje się bowiem obwieszczenie z dnia 4 czerwca 2014 r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, obwieszczenie z dnia 9 lipca 2014 r. o wydaniu decyzji nr [...] o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, obwieszczenie z dnia 31 października 2014 r. o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z tym materiałem, obwieszczenie z dnia 4 grudnia 2014 r. o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. Obwieszczenia te były zamieszczone na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miasta Z. Okoliczności te bezspornie dowodzą, że skarżący był zawiadamiany o powyższych aktach, w tym o decyzji kończącej postępowanie w określonej dla niego formie, o której stanowi art. 53 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p.

W ocenie Sądu, Kolegium trafnie także przyjęło, że bez znaczenia w sprawie pozostaje podnoszona w odwołaniu okoliczność, iż o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji, jak również o wydaniu wcześniejszych decyzji w tej sprawie, skarżący był zawiadamiany przez organ na piśmie i doręczono mu decyzję nr [...]. To działanie organu nie znajdowało bowiem podstawy w obowiązujących przepisach (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). Z tego też powodu w późniejszym postępowaniu organ I instancji zastosował prawidłowo obowiązujące w tym zakresie przepisy i przyjął formę zawiadomienia w drodze obwieszczenia.

Sąd pragnie przy tym pokreślić, że z faktu, iż uprzednio organ doręczył skarżącemu ww. decyzję na piśmie, nie można czynić zasady w niniejszej sprawie, bowiem taka zasada nie znajduje oparcia w obowiązujących regulacjach, w tym zwłaszcza w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Tym samym odstąpienie od pierwotnej formy doręczenia uprzednio wydanej decyzji nr [...] (zawiadomienie na piśmie), nieznajdującej oparcia w tych przepisach, nie może stanowić podstawy skutecznego zarzutu kierowanego przez skarżącego wobec organu prowadzącego postępowanie. Takie działanie, jak wskazano powyżej, wynika z powołanej wyżej regulacji mającej zastosowanie w sprawie. Wprawdzie można zastanawiać się nad trafnością zgłoszonym w skardze zarzutu naruszenia zaufania (naruszenia art. 8 k.p.a.), jednakże w powyższych okolicznościach sprawy taki zarzut nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Z faktu bowiem, iż organ wykroczył poza wiążące go regulacje ustawowe, strona nie może czynić źródła swoich dodatkowych uprawnień procesowych. Oznacza to, że w przedstawionych okolicznościach sprawy konieczność ochrony zaufania strony do organu prowadzącego postępowanie nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie, a co za tym idzie, odstąpienia od pierwotnej formy zawiadomienia, bez poinformowania strony o tym odstąpieniu, nie skutkuje naruszeniem prawa, o którym mowa w skardze.

W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, Kolegium trafnie uznało, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą powoływał się wnioskodawca, a co za tym idzie, zachodzi brak podstaw do uchylenia decyzji z powodu niezaistnienia przesłanki wznowieniowej, zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a, co stanowi podstawę do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej.

Jednocześnie Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a jej wydanie jest następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Niewątpliwie ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Wychodząc z tych przesłanek Kolegium słusznie wskazało, że przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p., na który powołuje się skarżący, sanuje rozstrzygnięcie w sprawie, uniemożliwiając jego wzruszenie. Po upływie bowiem 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo istnienia podstawy do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, decyzja taka nie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Zasadnie przy tym Kolegium wywiodło, że w takiej sytuacji organ na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. wydaje decyzję o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa z równoczesnym wskazaniem przyczyny uniemożliwiającej jej uchylenie. Zgodzić się należy również z Kolegium, że powyższe rozstrzygnięcie jest jednak możliwe tylko w razie ustalenia, że zachodzi wskazana w tym przepisie przesłanka wznowieniowa do uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej, a taka sytuacja, jak wykazano powyżej, nie miała miejsca w sprawie.

Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, wydane w sprawie rozstrzygnięcia (decyzje organu I i II instancji) odpowiadają prawu, a organy odmawiające uchylenia decyzji z dnia [...] r. prawidłowo przedstawiły okoliczności uzasadniające podjęcie tego rozstrzygnięcia, co tym samym nie daje podstaw do uznania zasadności pozostałych zarzutów skargi, w tym zarzutów dotyczących naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, i podzielenia stanowiska skarżącego prezentowanego w powyższym sporze prawnym.

Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że wskazany w skardze art. 49a k.p.a., dodany w ramach ostatniej nowelizacji k.p.a. (ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw- Dz.U. z 2017 r., poz. 935), stosownie do regulacji zawartej w art. 16 tej ustawy, nie znajduje zastosowania w sprawie. Ponadto podkreślić należy, że powołanym w skardze wyroku z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 362/15, Sąd także nie uwzględnił podnoszącego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału w postępowaniu.

Z powyższych względów, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.

A.B.