Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1461/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 40 § 2, art. 43, art. 64 § 2., art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1064/16 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1064/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. G. na postanowienie Wojewody P. z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z 9 lutego 2016 r. R. M. - pełnomocnik K. G. (dalej skarżąca) - wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty T. z 16 grudnia 2015 r. nr [...] (dalej decyzja z 16 grudnia 2015 r. bądź decyzja ustalająca odszkodowanie) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową nr 870/3 o pow. 0,1635 ha, położoną w K., stanowiącą własność K. G., która przeszła na własność Gminy B. w ramach realizacji inwestycji drogowej pn. Budowa drogi dojazdowej do L. w miejscowości W.

Starosta T. (dalej Starosta bądź organ I instancji) postanowieniem z 1 marca 2016 r. nr [...] (dalej postanowienie z 1 marca 2016 r.) odmówił wnioskodawcy wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Wyjaśnił, że stroną tego postępowania o ustalenie odszkodowania niewątpliwie była właścicielka działki [nr] [...] K. G. i to na jej adres wskazany w operacie ewidencji gruntów i budynków kierowana była wszelka korespondencja w sprawie. Odbiór korespondencji kwitował dorosły domownik - córka A. R. Pełnomocnictwo udzielone R. M. przedłożono do akt sprawy po zakończeniu postępowania administracyjnego dnia 1 lutego 2016 r. W świetle powyższego brak jest podstaw do wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art.145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej kpa).

W zażaleniu K. G. zarzuciła nieprawidłowe doręczanie korespondencji w sprawie ustalenia odszkodowania, która winna być kierowana na adres jej pełnomocnika R. M. (dalej R. M.).

Po rozpatrzeniu zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 kpa Wojewoda P. (dalej Wojewoda) postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] (dalej postanowienie z 30 maja 2016 r.) utrzymał w mocy postanowienie z 1 marca 2016 r.

Wojewoda podzielił w całości stanowisko organu I instancji wyjaśniając, że Starosta wydając decyzję ustalającą odszkodowanie, prawidłowo przesyłał korespondencję zgodnie z kpa na wskazany w operacie ewidencji gruntów adres właściciela nieruchomości, czyli K. G. zamieszkałej w M. ul. K. [...]. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym w szczególności zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomień z 21.9.2015 r., 30.10.2015 r. i decyzji z 21.12. 2015 r. wskazują, że korespondencję odbierał dorosły domownik A. R., córka właścicielki nieruchomości K. G. Korespondencję doręczano prawidłowo. Mając na względzie przewidziany w art. 41 kpa obowiązek zawiadamiania przez strony organu administracji publicznej o każdej zmianie [swojego adresu] pod rygorem skutecznego doręczania pism pod dotychczasowy adres, organ dokonał analizy akt sprawy i nie dopatrzył się stosownego zawiadomienia ze strony K. G. Pełnomocnictwo dla R. M. udzielone przez K. G. dnia 29 grudnia 2015 r. okazane zostało trzynaście dni po wydaniu decyzji ustalającej odszkodowanie. Z tego względu Starosta prawidłowo odmówił wznowienia postępowania w niniejszej sprawie.

W skardze K. G. reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła postanowieniu z 30 maja 2016 r. naruszenie prawa: art. 33, 40 § 2, art. 43, 64 § 2 kpa i wniosła o jego uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającego go postanowienia z 1 marca 2016 r.

W ocenie skarżącej, w sprawie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bowiem strona nie została w sposób prawidłowy zawiadomiona o toczącym się postępowaniu. Organ pominął fakt, że dnia 26 września 2015 r. K. G. złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy B. upoważnienie do reprezentowania jej w niniejszej sprawie przez R. M. Dodatkowo dnia 1 grudnia 2015 r. R. M., działając jako pełnomocnik skarżącej, złożył zastrzeżenia do wyceny nieruchomości K. G. o numerze [...], położonej w K. W odpowiedzi "skarżący" [winno być "R. M."] otrzymał pismo z 3 grudnia 2015 r. Urzędu Miasta i Gminy w B. informujące o formach pełnomocnictwa. Jeśli pełnomocnictwo było dotknięte brakami formalnymi, organ winien był wezwać R. M. do ich usunięcia pod rygorem skutków z art. 64 § 2 kpa. Organ nie wystosował takiego wezwania i błędnie doręczał wszelką korespondencję na adres K. G. Błędnie przy tym przyjął, że doręczenie to było prawidłowe i zgodne z treścią art. 43 kpa, mimo że przesyłki zostały jej przekazane przez A. R dopiero początkiem lutego, co wynika z treści jej oświadczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w Rzeszowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej ppsa) oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 16 grudnia 2015 r. orzeczono o odszkodowaniu za przejętą pod realizację inwestycji drogowej nieruchomość gruntową nr 870/3 o powierzchni 0,1635 ha będącą własnością skarżącej.

Pismem z 9 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej R. M. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie odszkodowania. Postanowieniem z 1 marca 2016 r. Starosta odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie.

Decyzję z 16 grudnia 2015 r. o ustaleniu odszkodowania doręczono skarżącej na adres: M., ul. K. [...]. Taki adres wskazany jest w tej sprawie i tam kierowana była cała korespondencja w sprawie. Odbiór decyzji potwierdziła dnia 21 grudnia 2015 r. córka skarżącej A. R.

Wniosek o wznowienie postępowania złożono w związku z faktem, że będący pełnomocnikiem skarżącej R. M. nie brał udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa).

W aktach znajduje się pełnomocnictwo z 29 grudnia 2015 r., udzielone przez skarżącą R. M. Pełnomocnictwo zostało udzielone po zakończeniu postępowania o odszkodowanie.

Bezspornym jest, że korespondencja organu w sprawie odszkodowania była doręczona skutecznie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zgodnie z art. 41 kpa w toku postępowania strony mają obowiązek zawiadamiania o zmianie adresu. Korespondencję organu kierowaną na adres skarżącej odbierała [jej] córka. Zgodnie z art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi. Skarżąca nie kwestionuje, że przedmiotową korespondencję odbierała córka. Pełnomocnictwo zostało sporządzone osiem dni po skutecznym doręczeniu decyzji ustalającej odszkodowanie.

"Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydaje się wówczas gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia" – Komentarz.

Jeżeli są jakiekolwiek wątpliwości dotyczące podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i istnieje potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędnym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (wyrok NSA z 24.3.1998 r. II SA/Wa 122/98).

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że można jednoznacznie powiedzieć, że wskazana podstawa wznowienia jest nieuzasadniona, zbędnym jest "jego" prowadzenie [winno być "postępowania wznowieniowego"] i merytoryczne badanie.

Nie jest uzasadniony zarzut skargi, "iż brak pełnomocnictwa należy uzupełnić".

W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego takie stanowisko.

Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 31 lipca 2015 r. wśród wykazu stron wskazuje skarżącą, natomiast wg skarżącej reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika "już w czerwca 2015 r. R. M.był pełnomocnikiem skarżącej" i całość korespondencji dla skarżącej kierowana była na wskazany przez nią adres.

Pierwszym pismem R. M. był wniosek o wznowienie datowany na 1 luty 2016 r. i dopiero w odpowiedzi na ten wniosek, wezwano R. M. do uzupełnienia braków przez dołączenie pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie brak uzupełniono, a z nadesłanego pełnomocnictwa wynika, że [pełnomocnictwo] wystawione zostało już po zakończeniu postępowania w sprawie odszkodowania.

Organ nie ma obowiązku poszukiwać pism, z których ewentualnie może wynikać umocowanie. Jeżeli takowe istniało, na wezwanie organu [pełnomocnik] winien je przedłożyć.

Zestawienie daty rozstrzygnięcia i daty udzielonego pełnomocnictwa pozwala uznać, że nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Skargę kasacyjną od wyroku II SA/Rz 1064/16 wywiodła K. G., reprezentowany przez pełnomocnika adw. A. S., która zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 1 lic. c ppsa w zw. z art. 7, 40 § 2, art. 43, 64 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa przez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie była pozbawiona możliwości obrony swych praw mimo, że wskazane w skardze dowody w postaci upoważnienia do reprezentowania skarżącej w postępowaniu administracyjnym przez R. M. z dnia 26 września 2015 r. świadczą o ustanowieniu pełnomocnika przez skarżącą w dniu 26 września 2015 r. i konieczność doręczenia korespondencji w sprawie od tej daty na adres pełnomocnika skarżącej R. M.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Pismem z 15 maja 2017 r. skarżąca zrzekła się rozprawy.

Pismem z 30 czerwca 2017 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z pisma Urzędu Miasta i Gminy w B. z 19 maja 2017 r. znak RIG.III.6871.51.2017 wraz z załącznikiem w postaci kserokopii upoważnienia z dnia 26 września 2015 r., dla potwierdzenia, że skarżąca w dniu 26 września 2015 r. udzieliła upoważnienia R. M. do reprezentowania jej w sprawie nieruchomości położonych w miejscowości K. przeznaczonych częściowo pod budowę drogi, które to upoważnienie wraz z adnotacją pracownika ww. Urzędu zalega w Urzędzie Miasta i Gminy w B. i winno być dołączone do akt sprawy (k. 83-86 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ppsa tj. na naruszeniu przepisów postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w sposób wyczerpujący w art. 145 § 1 lub 145a § 1 kpa. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie bowiem wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją (a także określonymi postanowieniami). Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji (postanowienia). O ile w postępowaniu zwykłym, głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w pkt 1-8 art. 145 § 1 kpa nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Stosownie do art. 151 § 1 kpa, w zależności od stwierdzenia przez organ istnienia lub nie podstaw określonych w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa, postępowanie wznowieniowe kończy się wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (pkt 1) bądź uchyleniem tej decyzji i wydaniem nowej rozstrzygającej o istocie sprawy (pkt 2), ewentualnie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (§ 2). W świetle powyższego postępowanie wznowieniowe jest w sprawie tożsamej pod względem przedmiotowym, podmiotowym i co do podstawy prawnej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2008, s. 641).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. U podstaw tej przesłanki wznowienia postępowania leży naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 kpa). Organ administracji rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania musi ustalić, czy pochodzi on od osoby uprawnionej, tzn. będącej stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.

Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). W orzecznictwie formułowany jest ugruntowany już pogląd, że istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania. Cechami tak rozumianego interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (wyrok NSA z: 9.12.2005 r. II OSK 310/05; 21.7.2010 r. II OSK 1899/09; 10.8.2011 r. II OSK 724/11; 9.12.2011 r. II OSK 1791/10 i z 12.01.2012 r. II OSK 2035/10, cbosa).

Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi (art. 40 § 1 kpa). Należy podkreślić, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, wobec czego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, nie stronie (art. 40 § 2 kpa). Art. 40 § 2 kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (postanowienie SN z 9.9.1993 r., III ARN 45/93, OSNCP 1994/5/112). Przepis ten ma pełnić funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika i dokonując przez niego czynności procesowych nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi.

Zgodnie z wykładnią powołanego w skardze kasacyjnej art. 40 § 2 kpa doręczenie decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika jest bezskuteczne. Okoliczność, że pełnomocnik ustanowiony przez stronę w postępowaniu administracyjnym zgłasza swój udział w postępowaniu przed doręczeniem decyzji stronie zobowiązuje organ do doręczenia tej decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi. Oznacza to, że doręczenie w takiej sytuacji decyzji tylko stronie nie wywołuje skutków prawnych. Bieg terminu do złożenia środka odwoławczego warunkuje dopiero prawidłowe doręczenie decyzji (postanowienia) ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21. 11.2014 r. I OSK 1855/13, doręczenie decyzji stronie, zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma w stosunku do tej strony wymiar wyłącznie informacyjny, strona zostaje tylko poinformowana o treści orzeczenia. Skutki prawne związane z doręczeniem rozstrzygnięcia rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia orzeczenia ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi.

Należy przyjąć, że obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w sprawie, zgodnie z art. 40 § 2 kpa. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 kpa obowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt danej sprawy. Nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa. Dopiero od momentu zawiadomienia, organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski. Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1993 , s. 79, wyrok NSA: z 1.3.1999 r. II SA 1533/98, Lex 46787; 21.4. 2011 r. II FSK 2075/09, cbosa).

W kontrolowanej sprawie, Sąd I instancji trafnie wskazał, że pierwszym pismem R. M. był wniosek o wznowienie postępowania z 1 lutego 2016 r., wówczas dopiero w odpowiedzi na ten wniosek R. M. został wezwany do uzupełnienia braków, przez dołączenie pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie brak ten uzupełniono (22 lutego 2016 r. - data nadania przesyłki, k. 21-19 akt Starosty). Z nadesłanego odpisu pełnomocnictwa wynika, że wystawione zostało już po zakończeniu postępowania w sprawie odszkodowania. Wskazać należy, że w aktach administracyjnych nie znajduje się żadne inne pełnomocnictwo dla R. M. Nadesłana przxy piśmie z 30 czerwca 2017 r. odpis upoważnienia z 26 września 2015 r. nie został złożony w sprawie o odszkodowanie, toczącej się przed Starostą, lecz w Urzędzie Miasta i Gminy B. Upoważnienie z 26 września 2015 r. nie rodziło skutku z art. 33 § 1-3 i art. 40 § 2 kpa.

Decyzja z 16 grudnia 2015 r. przesłana została zgodnie z regulacją zawartą w rozdziale ósmym - doręczenia w Kodeksie postępowania administracyjnego - do właściciela nieruchomości, tj. K. G., ponieważ taki adres był wskazany w operacie ewidencji gruntów. W aktach sprawy nie znajduje się żadne zawiadomienie skarżącej, przekazane w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Starostę o zmianie jej adresu ani o działaniu w postępowaniu przed Starostą przez pełnomocnika. Pełnomocnictwo okazane przez R. M. sporządzone w Kancelarii Notarialnej K. W. Rep. A: 4262/2015, podpisane zostało przez skarżącą w dniu 29 grudnia 2015 roku, zatem trzynaście dni po wydaniu decyzji Starosty dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość gruntową. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym w szczególności zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomień z dnia 21 września 2015 r., 30 października 2015 r. i decyzji z dnia 21 grudnia 2015 r., odebrane przez dorosłego domownika A. R., córkę właścicielki nieruchomości K. G., wskazują, że decyzja została doręczona prawidłowo. W świetle powyższego wskazać należy, że R. M. nie reprezentował skarżącej jako pełnomocnik w postępowaniu przed Starostą. Sąd I instancji trafnie uznał, że nie zachodziły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lic. c ppsa w zw. z art. 7, 40 § 2, art. 43, 64 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa okazał się nieuzasadniony.

Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.