Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 887/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 73 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 roku sprawy ze skargi J. W. na uchwałę Rady Gminy Szczerców z dnia 6 listopada 2007 r. nr XIII/88/07 w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XIII/88/07 z dnia 6 listopada 2007 r. Rada Gminy Szczerców na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 12 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zatwierdziła zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców.

Pismem z dnia 31 maja 2013 r. złożonym w siedzibie Urzędu Gminy w Szczercowie w dniu 6 czerwca 2013 r. J. W. wezwał Radę Gminy Szczerców do usunięcia naruszenia prawa w studium, które – w jego ocenie - narusza przepisy Prawa ochrony środowiska i ma inne istotne wady.

Uchwałą nr XXXI/280/13 z dnia 27 czerwca 2013 r. Rada Gminy Szczerców działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 594) nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 29 lipca 2013 r. J. W. w trybie art. 101 w zw. z art. 94 ustawy o samorządzie gminnym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę nr XIII/88/07 z dnia 6 listopada 2007 r. Rady Gminy Szczerców w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców, domagając się stwierdzenia jego nieważności lub orzeczenia naruszenia prawa.

Skarżący uważa, że studium narusza przysługujący mu interes prawny jako właściciela działki [...], a skutki tego naruszenia powstały faktycznie po stwierdzeniu zgodności studium i planu oraz po uchwaleniu przez Radę Gminy w dniu 23 maja 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania. W przypadku należącej do skarżącego działki nr [...] zabudowanej domem mieszkalnym zmiana studium doprowadziła do zwiększenia zagrożenia zdrowia i życia w związku z naruszeniem przepisów Prawa ochrony środowiska, ponieważ studium zmieniło przeznaczenie dotychczasowego terenu MN, MN/U na S - składy, magazyny zakładu przemysłu ciężkiego A, przez co umożliwiono rozbudowę zakładu oraz dokonano faktycznego powiększenia i zbliżenia o około 80 m terenów tego zakładu w kierunku osiedla mieszkaniowego. Tym samym dopuszczono rozbudowę zakładu produkującego naczepy samochodowe, uznawanego za mogący zagrażać zdrowiu i życiu w zwartej zabudowie wsi, w tym w sąsiedztwie działki skarżącego [...], co jest prawnie niedopuszczalne. Po uchwaleniu w oparciu studium planu miejscowego zaistniały skutki studium, które naruszają interes prawny skarżącego.

Skarżący zarzucił również niezweryfikowanie studium dla fragmentu gminy Szczerców, G. m.in. pod kątem zgodności z przepisami Prawa ochrony środowiska i ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwagi w tej sprawie skarżący składał m.in. 2 kwietnia 2013 r., w związku z procedurą uchwalania miejscowego planu zagospodarowania, wnosząc o przywrócenie dotychczasowego przeznaczenia działek 1950/1, 318/1, 319/1 tj. przeznaczenie wymienionych działek jako teren MN lub MN/U zamiast wprowadzonego w studium z 2007 r. przeznaczenia S (składy, magazyny), jednak uwag nie uwzględniono.

Jego zdaniem wprowadzona przez studium w 2007 r. zmiana przeznaczenia działek 1950/1, 318/1, 319/1 jest niezgodna z art. 73 ust. 1 pkt 3 Prawo ochrony środowiska w związku z nieuzasadnionym przyjęciem, że działki 1950/1, 318/1, 319/1 mogą być nowym terenem przemysłowym S. Organ z niejasnych powodów nie dostrzegł, że budowa w tym miejscu kolejnych budynków zakładu A (rozbudowa) jest niemożliwa i byłaby niezgodna z prawem, gdyż znalazłyby się one w zwartej zabudowie wsi, nie byłby zatem spełniony wymóg kontynuacji funkcji, a ich budowa i funkcjonowanie może zagrażać zdrowiu i życiu mieszkańców osiedla domów jednorodzinnych położonych w ich bezpośrednim sąsiedztwie.

W dalszej części skargi J. W. postawił zarzut naruszenia zasad sporządzania studium, poprzez przez dokonanie zmiany przeznaczenia działek 1950/1, 318/1, 319/1 z MN na S. Skarżący podkreślił, że studium ma za zadanie wyznaczać ogólne kierunki i uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego. Ważną intencją studium z 2007 r. było utworzenie na terenie gminy Szczerców terenów aktywizacji gospodarczej (TAG). Tereny te (TAG) znajdują się w granicach planu uchwalonego w dniu 23 maja 2013 r. Stwarzają one inwestorom warunki pożądanego rozwoju w miejscu, oddalonym od zabudowy mieszkalnej, w którym np. działalność przemysłowa nie będzie źródłem konfliktów. W tej sytuacji niezrozumiałe jest, że organ gminy jednocześnie zmienił przeznaczenie działek 1950/1, 318/1, 319/1 z MN na S, powiększając w ten sposób prywatny zakład produkcji naczep samochodowych (w planie oznaczony jako P) w zwartej zabudowie wsi, mimo że rozbudowa takich zakładów jest tu zabroniona, gdyż jest to zakład stwarzający zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz mimo, że już dotychczasowe funkcjonowanie zakładu przemysłu ciężkiego w środku osiedla mieszkaniowego jest źródłem uzasadnionych konfliktów i protestów, w tym skarżącego, jako właściciela działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z zakładem. Gmina powinna dążyć do rozwoju przedsiębiorców funkcjonujących na jej terenie, udzielając im wsparcia zgodnego z przepisami prawa. Gmina powinna również uznawać słuszne interesy okolicznych mieszkańców. Tereny TAG stwarzają możliwość pogodzenia zarówno inwestorów (w tym: prywatnego właściciela zakładu produkcji naczep) jak też mieszkańców osiedla mieszkaniowego położonego w tej części gminy. Ponieważ "w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi", jedyną racjonalną drogą do zapewnienia inwestorowi niezakłócanego konfliktami rozwoju a mieszkańcom osiedla mieszkaniowego niezagrożonego życia lub zdrowia, jest podjęcie przez gminę działań mających na celu przeniesienie działalności zagrażającej zdrowiu i życiu ludzi na atrakcyjne tereny TAG, a nie - przybliżanie zakładu do osiedla.

Ponadto w związku z podkreślanym powyżej wcześniejszym przeznaczeniem działek 1950/1, 318/1, 319/1 - MN do terenu tego stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nie byłby spełniony, gdyby inwestor wystąpił o warunki zabudowy lub pozwolenie na budowę. Dla tego terenu dnia [...] wydano decyzję o warunkach zabudowy nr [...], jednak została ona zaskarżona przez J. W. Zmiana przeznaczenia wspomnianych wyżej działek była niedopuszczalna, m.in. dlatego, że studium wyznacza ogólne kierunki zagospodarowania dla całej gminy i jako takie nie zmienia bez uzasadnienia (np. inwestycja celu publicznego) przeznaczenia pojedynczych działek. Takiej nieuzasadnionej i bezprawnej zmiany jednak dokonano w odniesieniu do wskazanych wyżej działek, wobec czego zakład przemysłu ciężkiego A - producent naczep samochodowych przybliżył się jeszcze do osiedla mieszkaniowego.

Odpowiadając na skargę Rada Gminy Szczerców wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odniesieniu do zarzutu niezgodności zmiany przeznaczenia w studium działek 1950/1, 318/1 i 319/1 z MN na S (składy, magazyny) z art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska Rada Gminy podniosła, że przywołany przez skarżącego przepis nie ma zastosowania w opisywanym przypadku. Sporządzając i uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego władze gminy decydują i wskazują kierunki jej rozwoju, również w odniesieniu do lokalizacji; na tym etapie nie zapada jednak decyzja co do budowy konkretnych inwestycji. Decyzja co do budowy konkretnego zakładu zapada dopiero na etapie pozwolenia na budowę, w przypadku gdy dla danego terenu obowiązuje plan miejscowy lub na etapie decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku gdy dla danego terenu plan miejscowy nie został uchwalony; ten drugi przypadek ma zastosowanie w omawianej sytuacji. Studium nie jest aktem prawa miejscowego a organ wydając warunki zabudowy nie jest w żaden sposób związany ustaleniami studium; w związku z powyższym nie zachodzi tutaj kolizja decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami studium, o której pisze skarżący. Organ wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] znak: [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji przywołanej przez skarżącego podnosząc m.in. że: "wobec objęcia projektowanej zabudowy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie można oceniać decyzji o warunkach zabudowy przez pryzmat art. 11 i 73 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.".

Procedura związana z opracowaniem i uchwaleniem studium prowadzona była zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami; uchwała o uchwaleniu studium wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych weryfikowana była pod kątem zgodności z przepisami prawnymi przez organ nadzoru - Wojewodę [...] (zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), który nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. W ramach przywołanej wyżej procedury projekt studium był opiniowany i uzgadniany przez wskazane w obowiązującym wówczas stanie prawnym organy, w tym organy ochrony środowiska oraz inspektora sanitarnego.

W odniesieniu zaś do drugiego zarzutu stawianego przez skarżącego tj. naruszenia procedury uchwalania studium przez niedopuszczalną prawem zmianę przeznaczenia pojedynczych działek, Rada Gminy podniosła, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczają oprócz procedury uchwalania studium również procedurę jego zmiany w takim trybie, jakim są one uchwalane (art. 27 w/w ustawy). Nie sposób tym samym wykluczyć sytuacji zmiany studium w bardzo niewielkim zakresie; trudno bowiem aby raz przyjęte w studium kierunki rozwoju gminy po kilku latach radykalnie zmieniać; zmiany wprowadzane do studium zawsze będą raczej zmianami kosmetycznymi w stosunku do raz obranej przez władze gminy koncepcji.

Na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i zobowiązał się w terminie 3 dni załączyć mapę określającą lokalizację działki skarżącego oraz działek kwestionowanych w skardze. Wskazał na brak interesu prawnego skarżącego z uwagi na kwestionowanie w skardze przeznaczenia w studium nie swoich działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi J. W. jest uchwała Rady Gminy Szczerców z dnia 6 listopada 2007 r. nr XIII/88/07 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców.

Skarga na powyższą uchwałę została wniesiona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "u.s.g.", który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W ocenie sądu skarga J. W. spełnia wszystkie wymogi formalne, warunkujące jej dopuszczalność. Dotyczy bowiem aktu podjętego w sprawie z zakresu administracji publicznej, została wniesiona w ustawowym terminie, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa.

Przystępując w następnej kolejności do oceny, czy wnoszący skargę ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danej osoby. Nadto podjęty akt przez swą wadliwość narusza prawnie chronione interesy lub uprawnienia podmiotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 677/11- Lex nr 1082796).

Znaczenie interesu prawnego z art. 101 u.s.g. należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 k.p.a. To zaś oznacza, że musi on być: normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1183/11 – Lex nr 1340094).

Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683).

W ocenie sądu źródłem interesu prawnego J. W. są niewątpliwie normy określające prawo własności nieruchomości. Niemniej jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą. W przekonaniu składu orzekającego skarżący nie wykazał, ażeby zaskarżona uchwała zmieniająca studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców aktualnie, realnie i bezpośrednio naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Bezspornie skarżący jest właścicielem nieruchomości nr ewid. [...], zabudowanej domem mieszkalnym, znajdującej się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Co istotne, skarżący nie kwestionuje możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości na skutek zmiany studium, lecz podnosi zarzuty pod adresem ewentualnego, a co za tym idzie przyszłego i niepewnego kierunku zagospodarowania działek nr 1950/1, 318/1 i 319/1, które po pierwsze, nie stanowią jego własności i wreszcie po drugie, nie graniczą bezpośrednio z jego nieruchomością. Skoro wiec zmiana studium nie ogranicza prawa własności skarżącego, nie zmienia dotychczasowego kierunku przeznaczenia jego nieruchomości, nie ogranicza również możliwości zagospodarowania działki skarżącego, to nie sposób twierdzić, że realnie i bezpośrednio wpływa na przysługujące J. W. prawo własności, a co za tym idzie narusza przysługujący mu interes prawny.

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) nie jest aktem prawa miejscowego, choć jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Jest ono aktem określającym kierunki polityki przestrzennej gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1).

Skoro zatem studium jest aktem wewnętrznym, wiążącym wyłącznie organy gminy przy opracowywaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, to w przeciwieństwie do aktów prawa miejscowego, które bez wątpienia kształtują prawa i obowiązki mieszkańców lokalnej społeczności, charakter norm w nim zawartych nie oddziałuje bezpośrednio na sferę praw i obowiązków podmiotów stojących na zewnątrz administracji publicznej. Zaskarżone studium zawiera niewątpliwie normy o charakterze kierunkowym lub programowym, ustalając pewien kierunek, czy też inaczej mówiąc "zasadę" dla działania rady gminy na etapie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i co do zasady nie kształtuje sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości. Nie można wobec tego zakładać, jak czyni to skarżący, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców staje się aktem, który wywołuje skutki tożsame co miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też dopuszczając skargę z art. 101 u.s.g. na studium trzeba widzieć różnicę pomiędzy studium a planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. O ile owa bezpośredniość i realność naruszenia interesu prawnego planem miejscowym jest z natury rzeczy łatwa do wykazania, o tyle w przypadku studium znacznie trudniejsza.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni aprobuje ugruntowało się stanowisko, iż postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w określony sposób mogą pośrednio oddziaływać na interes prawny lub uprawnienie właścicieli nieruchomości. Bezpośrednie kształtowanie przez studium sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości może mieć miejsce jedynie w wyjątkowych przypadkach, trudnych do wykazania. Charakter studium i zakres związania rady gminy jego postanowieniami co do zasady nie kształtuje sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości, taką rolę kształtującą mają jedynie postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. nie kształtuje sytuacji właścicieli nieruchomości, sam przez się nie może zatem stanowić o naruszeniu ich interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. (por: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2687/11 – Lex nr 1138193 i z dnia 3 sierpnia 2007 r. II OSK 614/07- Lex nr 334317).

Nie tracąc z pola widzenia poczynionych wyżej uwag sąd uważa, że błędne jest przekonanie skarżącego co do istnienia po jego stronie legitymacji skargowej, bowiem jak zostało to już wcześniej wywiedzione skarżący nie wykazał naruszenia kwestionowaną uchwałą służącego mu interesu prawnego lub uprawnienia. Wprawdzie wywodzony w prawa własności interes skarżącego jest wyraźnie zindywidualizowany i prawnie chroniony to trudno byłoby uznać, że został naruszony ustaleniami studium, zwłaszcza, że tej konkretnej sprawie uchwalona zmiana studium nie zmienia sytuacji prawnoplanistycznej nieruchomości skarżącego. To nie z ustaleń studium, a z aktów prawa powszechnie obowiązującego i wydawanych na ich podstawie indywidualnych aktów administracyjnych mogą wynikać ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Ustalenia zaskarżonej uchwały zmieniającej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców w żaden bezpośredni i realny sposób nie mogą oddziaływać na wykonywanie prawa własności nieruchomości skarżącego, nie pozbawiają go również jakichkolwiek prawem gwarantowanych uprawnień.

Źródłem interesu prawnego skarżącego z pewnością nie jest przepis art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.), który stanowi, iż w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii.

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że zapisy studium dla kwestionowanych przez skarżącego działek nr 1950/1, 318/1 i 319/1, znajdujących się na terenie, którego przeznaczenie zmieniono z dotychczasowego MN/MNU na S – składy, magazyny zakładu przemysłu ciężkiego A, nie mogą stanowić podstaw prawnych do rozbudowy tego zakładu. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że studium nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Ewentualna rozbudowa istniejącego zakładu będzie możliwa dopiero po uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (pod warunkiem zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy), poprzedzonej uprzednim uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, która da odpowiedź na pytanie, czy budowa (rozbudowa) zakładu będzie stwarzała zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Obecnie zaś brak jest jakichkolwiek podstaw by twierdzić, że zakłady A będą w ogóle podlegały jakiejkolwiek rozbudowie.

Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący niezweryfikowania studium dla fragmentu gminy Szczerców, G. pod kątem zgodności z przepisami Prawa ochrony środowiska i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które to uwagi skarżący składał na etapie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnosząc o przywrócenie dotychczasowego przeznaczenia kwestionowanych w skardze działek, których jednak nie uwzględniono. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że przedmiotem skargi jest wyłącznie uchwała dotycząca zmiany studium gminy Szczerców z 2007 r., a nie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i tryb oraz zasady związane z jego opracowaniem i uchwaleniem.

Chybione są również wywody skarżącego odnoszone do dokonanej w studium zmiany przeznaczenia trzech wspomnianych wyżej działek o niespełnieniu warunku z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nie byłby spełniony, gdyby inwestor wystąpił o warunki zabudowy lub pozwolenie na budowę, a to dlatego, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ nie jest w ogóle związany zapisami studium, ponieważ nie jest ono aktem prawa miejscowego.

Poza zakresem rozważań sądu pozostały również uwagi skarżącego o konieczności podjęcia przez gminę działań mających na celu przeniesienie działalności zagrażającej zdrowiu i życiu ludzi na atrakcyjne tereny TAG (tereny aktywizacji gospodarczej).

Podsumowując sąd stwierdził, że samo sprzeciwianie się rozwiązaniom przyjętym w studium, które nie są zgodne z oczekiwaniami skarżącego, nie wystarczy do uznania, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego.

Mając wobec tego na uwadze fakt, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącego, sąd zobligowany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

A. P.