Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 45/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art.10
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 28, art.29 ust.1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 30 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. (data wpływu [...] r.) J. R. zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. o udostępnienie informacji o obowiązywaniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urzęd. Woj. K. z [...] r., nr [...], poz. [...]). Powołując się na przepisy art. 2 ust.1 i art.10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz.1198 ze zm.), w szczególności wskazał, iż domaga się podania czy w okresie od [...] r. do [...] r. plan ten obowiązywał na terenie, który został objęty decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Wojewodę K. z dnia [...] r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4 w brzmieniu nadanym jej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] r., nr [...].

Prezydent Miasta Z. w piśmie z dnia [...] r. podał, iż przedmiotowy plan obowiązywał w okresie od [...] r. do [...] r., gdyż z dniem [...] r. stracił ważność, również na terenie objętym decyzją Wojewody K. z dnia [...] r., nr [...]. Pismo to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu [...] r.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu (data wpływu [...] r.) skardze skarżący domagał się wyznaczenia Prezydentowi Miasta Z. 7-dniowego terminu do udzielenia rzetelnej, zgodnej z prawdą, pisemnej informacji objętej opisanym na wstępie wnioskiem. W jej uzasadnieniu wskazał, iż uzyskana dotychczas informacja jest niezgodna z prawdą. Zatem nie stanowi należytego wykonania obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę postulowano jej oddalenie, dowodząc wykonania zobowiązania udzielenia żądanej informacji publicznej, a zatem negując pogląd o pozostawaniu w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jako nietrafna, przy braku zasadnych zarzutów branych pod rozwagę z urzędu, nie mogła odnieść skutku. Przede wszystkim wymaga wyjaśnienia, że po myśli art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do brzmienia art.3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4. Chodzi zatem o bezczynność w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Skarżący domaga się zobowiązania organu administracji publicznej do udzielenia danych mających charakter informacji publicznej, a więc wykonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązku wynikającego z przepisu prawa, przeto żądanie mieści się w granicach kognicji tutejszego Sądu. Jeżeli nadto skarga została wniesiona w terminie i zachowała zastrzeżone warunki formalne, można było przystąpić do merytorycznego jej rozpoznania. W tym miejscu godzi się jeszcze tylko wskazać, że w przypadku skargi na bezczynność nie obowiązuje konieczność wyczerpania trybu poprzez wniesienie środka zaskarżenia. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej takowego nie przewidują, zaś przepisów k.p.a. w tym wypadku się nie stosuje, bo dochodzą one do głosu tylko w razie odmowy udzielenia informacji, toteż nie ma zastosowania art.52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ skarga nie zaczepia aktu ani czynności nie jest wymaganie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidzianego przepisami art.55 § 3 i 4 tej ustawy.

O skuteczności skargi na bezczynność organu administracyjnego można mówić wówczas, gdy właściwy organ nie wykonuje w terminie nałożonego nań prawem obowiązku, bądź nie czyni tego w sposób przewidziany prawem. Przy czym bezczynność ma miejsce zarówno w razie braku działania ze strony organu, jak też w razie odmowy podjęcia czynności czy wydania aktu (tak Jerzy Świątkiewicz w Komentarzu do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Białystok 1999 r., str.107). W orzecznictwie przyjęto nadto, iż skarga na bezczynność organu służy również w wypadku udzielenia niepełnej bądź, zdaniem strony, nieprawdziwej informacji publicznej. W myśl art.149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotem żądania uczyniono dane stanowiące informację publiczną, skierowano również żądanie do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Przeto kluczowym zagadnieniem wymagającym rozważenia było to, czy pismo Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. zadośćuczyniło żądaniu skarżącego – trywializując - zarówno w sensie ilościowym, jak i jakościowym. Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, albo wreszcie poinformowanie, iż żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. W ocenie Sądu Prezydent Miasta Z. w przywołanym wyżej piśmie zadośćuczynił żądaniu skarżącego. Trzeba wszak przypomnieć, że domagał się on informacji na temat czasowego obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wskazanym terenie. Udzielono mu informacji o okresie obowiązywania (ważności) planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] r. wynikającym z dat jego przyjęcia (opublikowania) i wygaśnięcia. Okres ten zamyka się datami [...] r. (stosownie do brzmienia art.28 nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm., uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywała od dnia w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co tu nastąpiło w dniu [...] r.) oraz [...] r., nie jak błędnie organ podał [...] r., bo po myśli art.67 ust.1 tej ustawy plany traciły moc po upływie 8 lat od dnia wejścia w życie ustawy (co nastąpiło z dniem [...] r.). Zatem trafnie organ odpowiedział, że przedmiotowy plan obowiązywał we wskazanym we wniosku skarżącego okresie, tj. od [...] r. do [...] r. W tym więc zakresie jego odpowiedź jest kompletna, prawidłowa i udzielona w terminie. Innym zagadnieniem jest obowiązywanie planu w terenie, a zatem wyjaśnienie czy plan ów obowiązywał również na obszarze objętym decyzją b. Wojewody K. z dnia [...] r. Organ odpowiedział twierdząco na to pytanie. W tej materii trzeba stwierdzić, że wspomniane pismo z dnia [...] r. prezentuje zasadę obowiązywania planu, nie wdając się w szczegóły, bowiem Prezydent Miasta nie jest organem wydającym decyzję o lokalizacji autostrady. Toteż nie musi być w jej posiadaniu, w konsekwencji czego nie jest zobowiązany do udzielenia bardziej precyzyjnej odpowiedzi. Nie jest rzeczą tego organu dokonywanie głębszej analizy zakresów planowanych inwestycji na danym terenie przy uwzględnieniu wszelkich działań, zwłaszcza ze strony innych podmiotów. Przekraczałaby ona bowiem ramy postępowania w zakresie dostępu do informacji publicznej. Godzi się w tym miejscu wspomnieć, iż postępowanie to ma na celu udzielenie informacji o faktach, które nie wymagają szerszego przetworzenia (innych tylko wówczas, gdy wnioskodawca wykaże się szczególnie istotnym interesem publicznym), nadto nie obejmuje informacji o prawie, jego stosowaniu, interpretacji orzeczeń wydawanych przez sądy, organy administracyjne czy inne podmioty publiczne, wreszcie informacji możliwych do uzyskania w innym trybie. Tymczasem po pierwsze miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są ogólnie dostępne, co więcej, każdy może z nich otrzymać wypisy i wyrysy (p. art.29 ust.1 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art.30 ust.1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Tak więc skarżący ma prawo wglądu do planu i ustalenia interesujących go kwestii w ten sposób. Po wtóre winien zwrócić się do Wojewody Ś. o udzielenie informacji o przebiegu autostrady w przedmiotowym rejonie, bowiem wspomniana decyzja Wojewody mogła wprowadzić zmiany w przeznaczeniu terenu. Wszak adresatem tego żądania nie powinien być Prezydent Z. Wreszcie można dostrzec w działaniach skarżącego intencje ustalenia okoliczności nie stanowiących informacji publicznej, a to oceny istniejącego stanu rzeczy z punktu widzenia zapadłych decyzji czy innych aktów administracyjnych, które to intencje nie mogą zastać zaspokojone w tym trybie. Trzeba na koniec zwrócić uwagę, iż skarżącemu znana być powinna treść zarówno planu miejscowego, jak i przywołanej decyzji Wojewody, bo wynikają one z akt innych spraw, w tym wskazanych przez niego w uzasadnieniu skargi. W sprawie o sygn. akt IV SAB/Gl 28/07 zaczepiał on bezczynność Prezydenta Z. w kwestii informacji o przeznaczeniu działki nr [...]. W aktach tych znajduje się wspomniana wyżej decyzja Wojewody oraz wyjaśnienia organu. Wyrokiem tutejszego Sądu w tej sprawie z dnia [...] r. oddalono skargę, uznając, że udzielno mu pełnej informacji. Zakres żądania jakby się pokrywał w obu sprawach, lecz Sąd w obecnym składzie uznał, iż literalne brzmienie obu żądań (przeznaczenia terenu i obowiązywania planu miejscowego) nie uzasadnia odrzucenia skargi w sprawie niniejszej z powołaniem się na zasadę zakazującą ponownego orzekania w sprawie już osądzonej. W sprawie tej Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego m.in. dotyczących nierzetelności udzielonej informacji i odesłał go w dalszej części do Wojewody Ś. Ponadto w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 935/05, w której skarżący był uczestnikiem doszło do oddalenia skargi na decyzję stwierdzającą nieważność decyzji o podziale m.in. w/w nieruchomości właśnie z powodu pominięcia decyzji b. Wojewody K. z dnia [...] r., a więc linii rozgraniczających autostradę. Tak więc w ocenie Sądu skarżący może mieć pełną wiedzę o terenie, a przynajmniej mógł ją uzyskać w innym trybie czy od właściwego organu.

Niepodobna przeto zgodzić się z jego stanowiskiem o bezczynności Prezydenta Z. polegającej na udzieleniu mu nieprawdziwej informacji w sprawie.

W konsekwencji czego, na zasadzie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji niniejszego wyroku.