Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 695/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 57 § 4, art. 111 § 1, art. 129 § 2, art. 130 § 1 i 2, art. 134, art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 4a
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Marcin Kamiński /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi RM JM na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i umorzenia w tym zakresie postępowania organu I instancji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg JM i RM (skarżących) jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr

[...] uchylająca w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oraz umarzająca w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco:

Po rozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia 2 marca 2016 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącym pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie wiatrołapu na działce nr 1444/48 położonej w miejscowości [...].

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.).

Uzasadniając wydaną decyzję organ I instancji podał, że do wniosku o wydanie decyzji dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] oświadczeniami o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.

Organ I instancji podniósł, że strony postępowania administracyjnego w wyznaczonym terminie nie wniosły żadnych uwag czy wniosków. Po przeanalizowaniu złożonych przez inwestora dokumentów stwierdzono, że projekt jest wykonany przez osoby uprawnione posiadające wymagane prawem uprawnienia i wpisane na listę członków właściwego samorządu zawodowego, posiada informację bioz. Projekt zagospodarowania działki został wykonany zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego, w ocenie organu I instancji, należało uwzględnić wniosek skarżących.

Powyższa decyzja została doręczona stronom: skarżącym – w dniu 18 kwietnia 2016 r., natomiast ZM AM – 30 kwietnia 2016 r.

Z akt sprawy wynika, że Starosta w dniu 24 maja 2016 r. stwierdził ostateczność decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], z dniem 14 maja 2016 r.

W piśmie z dnia 13 maja 2016 r., złożonym osobiście w dniu 16 maja 2016 r., ZM zwrócił się do Starosty o uzupełnienie opisanej wyżej decyzji w trybie określonym w art. 111 § 1 k.p.a., w zakresie "odstępstwa od ogólnych warunków budowlanych rozbudowy wiatrołapu w odległości 3 metrów od jego działki oraz nadbudowy i przebudowy istniejącej części budynku mieszkalnego w odległości poniżej 3 metrów od jego działki". Zdaniem wnioskodawcy, wymiary te winny znajdować się w treści rozstrzygnięcia decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Starosta, działając na podstawie art. 111 § 1b oraz art. 123 § 1 k.p.a., odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., uznając, że sporna decyzja zawiera wszelkie dane istotne z punktu widzenia przepisów procedury administracyjnej oraz "odpowiednich przepisów wykonawczych". Jak wskazał organ, na etapie postępowania administracyjnego żadne ze stron nie wniosła uwag lub wniosków. Powyższe postanowienie zostało doręczone wnioskodawcy (23 grudnia 2016 r.) oraz pozostałym stronom postępowania (w tym AM – 15 grudnia 2016 r.), z pouczeniem o treści art. 111 § 2 k.p.a.

Odwołania od ww. decyzji Starosty z dnia 11 kwietnia 2016 r. wniosła AM ZM.

Skarżąca AM w piśmie wniesionym 20 grudnia 2016 r., podniosła lakonicznie, że zaskarżona odwołaniem decyzja została wydana z "rażącym naruszeniem wymogów prawnych w postępowaniu oraz ze złamaniem przepisów prawa budowlanego". Odwołująca się zarzuciła ponadto naruszenie art. 60 k.p.a. poprzez niewstrzymanie wykonania ww. rozstrzygnięcia oraz wskazała, że przedmiotowa budowa została już rozpoczęta.

Skarżący ZM w piśmie wniesionym w dniu 4 stycznia 2017 r., podniósł z kolei, że decyzja zawiera liczne błędy w zakresie formalnym polegające na tym, iż wnioski stron nie były rozpatrywane, przez co w ocenie odwołującego się zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. jest oczywisty. Odwołujący się zarzucił również, że wydanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji bez uprzedniego wydania postanowienia o przywróceniu terminu jest rażącym i niedopuszczalnym złamaniem przepisu art. 59 § 1 k.p.a. Niezależnie od powyższego strona odwołująca się podała, że wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji odnośnie do odległości budynku (wiatrołap z nadbudową) mniejsze niż 4 m, a zawierające otwory okienne i drzwi, są niedopuszczalne bowiem nawet przy stanie prawnym z 17 lipca 2015 r. przepisy nie dopuszczają takiej możliwości, by ściana z otworami drzwiowymi i okiennymi znajdowały się w odległości 2,76 m od granicy sąsiedniej działki. Końcowo odwołujący się stwierdził, że organ wydający postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji pominął wniosek z dnia 4 lipca 2016 r. o wstrzymanie wykonania decyzji, przez co pozostaje w bezczynności.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r. i umorzył w całości postępowanie organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, że mając na uwadze zarzuty zawarte w odwołaniu AM, w piśmie z dnia 24 lutego 2017 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z prośbą o przeprowadzenie czynności kontrolnych i udzielenie informacji, czy roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej inwestycji zostały przez inwestorów rozpoczęte. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 15 marca 2017 r. organ nadzoru budowlanego poinformował organ odwoławczy, iż w dniu 14 marca 2017 r. pracownicy inspektoratu przeprowadzili kontrolę robót prowadzonych przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 1444/48 w [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że wykonano zakres robót obejmujących rozbudowę i nadbudowę budynku wraz z jej stropem stanowiącym taras dla kondygnacji poddasza. Nie wykonano natomiast robót związanych z przebudową istniejącego obiektu, a obejmujących wykonanie przebić-wejść na taras z poziomu poddasza oraz wejścia z istniejącego budynku na ganek na poziomie parteru. Do rzeczonego pisma załączony został ponadto odpis protokołu kontroli, potwierdzający powyższe ustalenia.

Wojewoda wskazał, że art. 28 ust. 1 u.p.b. stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z kolei zgodnie z art. 32 ust. 4a u.p.b. nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1. Z powyższych uregulowań wynika, że do decyzji o pozwoleniu na budowę należy stosować art. 130 § 1 k.p.a., zgodnie z którym przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a także art. 130 § 2 k.p.a., który stanowi, że wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Zdaniem organu odwoławczego oznacza to w istocie, że roboty budowlane objęte decyzją o pozwoleniu na budowę można rozpocząć wówczas, gdy decyzja ta stanie się ostateczna. Zasada ta nie obowiązuje jedynie w przypadkach wymienionych w art. 130 § 3 pkt 1 i 2 oraz § 4 k.p.a. W myśl art. 130 § 3 pkt 1 i 2 oraz § 4 k.p.a. decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy : pkt 1 - nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, pkt 2 - podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, pkt 3 - jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (a zatem również wówczas, gdy jedyną stroną postępowania jest inwestor). W ocenie organu, poza przypadkami określonymi w art. 130 § 3 pkt 1 i 2 oraz § 4 k.p.a., które to przypadki nie zachodzą w niniejszej sprawie, decyzja o pozwoleniu na budowę nie ulega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, zaś wniesienie odwołania wstrzymuje jej wykonanie. Organ odwoławczy podniósł, że regułą jest zatem rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda wskazał, że ostateczne w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. są takie decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na gruncie opisywanej sprawy AM ZM, w terminie określonym w art. 111 § 2 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. wnieśli odwołanie, a zatem rzeczona decyzja o pozwoleniu na budowę nie stała się ostateczna i nie uprawniała do wykonywania robót budowlanych.

W ocenie organu odwoławczego, istotą sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę jest wyrażenie przez powołany do tego organ administracji zgody na rozpoczęcie zamierzonych przez inwestora robót budowlanych. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma więc charakter decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót, może więc dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń  inwestycyjnych. Skoro zatem roboty budowlane objęte zaskarżoną decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostały przez inwestorów już częściowo zrealizowane, co potwierdza stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], wydawanie decyzji uprawniającej do wykonania tych robót nie jest już – zdaniem Wojewody – możliwe. Nie można bowiem w tej sytuacji wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. W związku z powyższym brak było podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku skarżących o pozwolenie na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego, a zatem decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r. należało uchylić, a postępowanie umorzyć w całości jako bezprzedmiotowe w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie bowiem do treści wymienionego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości lub w części.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 6 w zw. z art. 59, art. 57 § 4 k.p.a. w zw. z przepisami ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, art. 7, art. 10 § 1 k.p.a.

Skarżący wskazali, że organ pierwszej instancji wadliwie przyjął, że strona postępowania (ZM) złożyła w terminie ustawowym (art. 111 § 1 k.p.a.) wniosek o uzupełnienie decyzji. Zdaniem skarżących ze względu na doręczenie Z. M decyzji pierwszej instancji w dniu 30 kwietnia 2016 r. termin złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji upłynął w sobotę 14 maja 2016 r., a nie w poniedziałek 16 maja 2016 r.

Skarżący podnieśli, że "co do zasady" roboty budowlane rozpoczęli w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, opatrzoną klauzulą ostateczności. Fakt ten nie został zauważony przez Wojewodę, co według skarżących potwierdza argumentację, że materiał dowodowy w sprawie nie został rzetelnie i całościowo zbadany. Skarżący wyrazili przekonanie, że Starosta, działając w opisywanej sprawie bez zbędnej zwłoki, nie miał podstaw, aby bez przyczyny przedłużać postępowanie i odmawiać opatrzenia decyzji klauzulą ostateczności. Wobec powyższego w ówczesnym stanie sprawy skarżący nie mieli podstaw, aby nie rozpoczynać robót budowlanych. Zdaniem skarżących, skoro otrzymali ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, to ich inwestycja była realizowana zgodnie z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

W skardze strony skarżące dodatkowo wskazały jako przedmiot zaskarżenia postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie wyznaczenia Staroście [...] dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

Zarządzeniem z dnia 6 października 2017 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Rzeszowie stwierdził brak podstaw do rozdzielania skarg na decyzję będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie oraz na wskazane wyżej postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga podlegała uwzględnieniu jako uzasadniona w świetle art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., niezależnie od podniesionych w niej zarzutów oraz wskazanej podstawy prawnej.

Sąd administracyjny, zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi, w tym podniesionymi zarzutami oraz sformułowanymi wnioskami (art. 134 § 1 p.p.s.a.), działając z urzędu, w granicach kryterium legalności, stwierdził określone naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, których postać i stopień wpłynęły w sposób istotny na wynik sprawy pojmowany jako treść końcowego rozstrzygnięcia, które stało się przedmiotem zaskarżenia.

W pierwszej kolejności stwierdzono naruszenie art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 4a u.p.b. poprzez wadliwą wykładnię i wadliwe zastosowanie na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy.

W drugiej kolejności stwierdzono naruszenia przepisów procesowych w zakresie art. 130 § 1-2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich wadliwą wykładnię i częściowo błędne zastosowanie.

Jeżeli chodzi o wskazane wyżej naruszenie prawa materialnego, to należy wstępnie przypomnieć, że od dnia 28 czerwca 2015 r. (w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw) przepis art. 28 ust. 1 u.p.b. stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Powyższa nowelizacja wprowadziła istotną zmianę normatywną, albowiem przed jej wejściem w życie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (z zastrzeżeniem art. 29-31).

W piśmiennictwie trafnie przyjmuje się, że aktualnie inwestor co do zasady ma prawo rozpocząć roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. "Oczywiste jest tym samym, że nie można już mówić o naruszeniu w takiej sytuacji art. 28 ust. 1, który wprost uprawnia do rozpoczęcia tych robót. Natomiast rozpoczynając roboty budowlane na podstawie nieostatecznego pozwolenia na budowę, inwestor naraża się na ryzyko, iż decyzja ta może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie można jednak tego rodzaju naruszenia prawa traktować jak rozpoczęcia budowy bez pozwolenia w ogóle (tzn. samowolę budowlaną). Inna jest bowiem sytuacja inwestora, który buduje lub wybudował obiekt budowlany, nie posiadając wymaganego pozwolenia na budowę, a inna inwestora, który rozpoczął budowę na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została następnie usunięta z obrotu prawnego. Niewątpliwie inwestor, który w ogóle nie uzyskał pozwolenia na budowę, gdy jest ono wymagane, czyli dopuścił się samowoli budowlanej, jest w gorszej sytuacji prawnej niż ten inwestor, który rozpoczął roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę, które w konsekwencji nie uzyskało przymiotu ostateczności (zostało usunięte z obrotu prawnego). Należy zatem uznać, że ustawodawca, dokonując zmiany komentowanej normy, nadaje działaniom inwestora realizującego roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przymiot legalności (Plucińska-Filipowicz A. (red.), Wierzbowski M. (red.), Buliński K., Despot-Mładanowicz A., Filipowicz T., Kosicki A., Rypina M., Wincenciak M., Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2017, komentarz aktualizowany do art. 28 Prawa budowlanego, teza nr 8).

W związku z powyższym nie jest prawidłowe stanowisko organów, że skarżący rozpoczynając roboty budowlane w dniu 19 września 2016 r. (zgodnie z treścią dziennika budowy) i prowadząc je do dnia 19 października 2016 r. (data ostatniego wpisu w dzienniku budowy oraz ustalenia organu nadzoru budowlanego z dnia 14 marca 2017 r.) na podstawie nieostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę naruszyli dyspozycję art. 28 ust. 1 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r.

W dalszej kolejności należy rozważyć wpływ treści art. 130 § 1-2 k.p.a. na sposób wykładni i stosowania art. 28 ust. 1 u.p.b.

Organ odwoławczy powinien był uwzględnić, że przepis art. 130 § 1 k.p.a. wyrażający ustawową zasadę niewykonywania nieostatecznych decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania jest adresowany do organów administracji publicznej jako podmiotów uprawnionych do przymusowego wykonania obowiązków administracyjnoprawnych. Powyższy przepis ma zatem – jako zasada – chronić prawa stron przed przymusowym wykonaniem decyzji upływem terminu do wniesienia środka odwoławczego w administracyjnym toku instancji. W ten sposób ustawodawca gwarantuje stronie zasadę niewykonalności na drodze egzekucji administracyjnej decyzji nieostatecznych do momentu upływu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Inne znaczenie ma natomiast zasada wynikająca z art. 130 § 2 k.p.a. Z powyższego przepisu wynika, że odwołanie wywołuje skutek suspensywny, gdyż zawiesza proces wykonywania nieostatecznej decyzji. Przepis ten zatem adresowany zasadniczo do stron postępowania, które mogą rozpocząć proces wykonywania nieostatecznej decyzji zanim zostanie wniesione odwołanie.

Przyjęty sposób wykładni przepisów art. 130 § 1-2 k.p.a. pozwala również uniknąć sytuacji paradoksu interpretacyjnego.

Przyjęcie przeciwnego stanowiska niż wyżej zaprezentowane oznaczałoby bowiem, że z jednej bowiem strony przed upływem terminu do wniesienia odwołania nie mogą dobrowolnie wykonywać decyzji nieostatecznej, z drugiej zaś – nie sposób byłoby wskazać adresatów wstrzymania wykonania decyzji nieostatecznej w razie wniesienia odwołania (§ 2), skoro już przed jego wniesieniem organ i strony postępowania były objęte zakazem wykonywania nieostatecznej decyzji (§ 1).

W konsekwencji trzeba przyjąć, że nieostateczna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę może być wykonywana dobrowolnie przez stronę lub strony postępowania z tym zastrzeżeniem, że wniesienie odwołania zawiesza prawo tych stron do legalnego wykonywania powyższej decyzji (prowadzenia robót budowlanych). Od momentu powzięcia przez strony informacji o wniesieniu odwołania (najpóźniej z chwilą zawiadomienia przez organ o wniesieniu odwołania, zgodnie z art. 131 k.p.a.) tracą one prawo do legalnego kontynuowania rozpoczętych już robót budowlanych.

Ponieważ w sprawie, której dotyczy skarga, skarżący rozpoczęli roboty budowlane w dniu 19 września 2016 r. i prowadzili je do dnia 19 października 2016 r., odwołania zostały wniesione dopiero w dniach 20 grudnia 2016 r. oraz 4 stycznia 2017 r., a skarżący zostali zawiadomieni o ich wniesieniu dopiero pismem z dnia 6 lutego 2017 r., dlatego nie można w żaden sposób przyjąć, że skarżący naruszyli zakaz z art. 130 § 2 k.p.a., kontynuując roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji po dniu wniesienia odwołań. Dla powyższej oceny nie ma znaczenia fakt, że termin wniesienia odwołania uległ przesunięciu ze względu na złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji. Instytucja uzupełnienia decyzji na wniosek niewątpliwie modyfikuje bowiem zasady wykonywania prawa do złożenia środka odwoławczego w administracyjnym toku instancji. Strona sięgając po powyższą instytucję, powinna być świadoma konsekwencji wynikających z dokonanego wyboru środka ochrony swego interesu prawnego.

Pobocznie można wskazać, że dla skarżących dodatkowym potwierdzeniem legalności procesu wykonywania decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. było stwierdzenie jej ostateczności w dniu 24 maja 2016 r. przez organ pierwszej instancji.

Na podstawie powyższych ustaleń można stwierdzić, że wobec nienaruszenia przez skarżących art. 28 ust. 1 u.p.b., organ odwoławczy nie miał podstaw do zastosowania art. 32 ust. 4a u.p.b. Tym samym wadliwe jest rozstrzygnięcie odwoławcze uchylające w całości decyzję organu pierwszej instancji i umarzające w tym zakresie postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Odrębną kwestią jest natomiast ocena, czy w razie stwierdzenia realizacji przesłanek z art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.b. należy wydać decyzję odmowną, czy też należy umorzyć postępowanie w sprawie. Kwestia ta nie ma jednak istotnego znaczenia dla dyskwalifikacji legalności zaskarżonej decyzji.

Wobec uchylenia decyzji odwoławczej skarżony organ rozpozna ponownie sprawę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę oraz wyda odpowiednią decyzję merytoryczną w powyższej sprawie.

Mając na względzie powyższe argumenty, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.