Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1672/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1,  art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6; lp. 1.1, 2.10 załacznika nr 3 do ww.ustawy.
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: "GITD") decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z poźn. zm.), dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1907, z późn. zm.), dalej: "u.t.d.", oraz lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: "WITD") z [...] lutego 2017 r., nr [...], nakładającą na P. K. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") karę pieniężną w kwocie 10 000 zł.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] grudnia 2016 r. w W. na terenie [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] posiadający siedem miejsc siedzących kierowany przez Stronę. Kontrolowanym pojazdem przewożono pasażerów z ul. B. [...] w W. na [...]. Za wykonany przewóz kierujący pobrał opłatę w gotówce w wysokości 17,50 zł. Wykonany przewóz zarobkowy osób został potwierdzony w toku kontroli przez pasażera – D. C. – przesłuchanego w charakterze świadka, który wskazał, że usługę transportową zamówił przez telefon należący do firmy [...]. W toku kontroli Strona wskazała, że pasażerowie zatrzymali go w trakcie jazdy i poprosili o zawiezienie na lotnisko. Strona potwierdziła, że za przewóz otrzymała od pasażera kwotę 20 zł, przy czym poinformowania go o nieprowadzeniu przewozu osób ani działalności gospodarczej i braku zamontowanej kasy fiskalnej. Strona wyjaśniła również, że jest zatrudniona w firmie "[...]", ale nie posiada przy sobie umowy o pracę.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego WITD decyzją z [...] lutego 2017 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona [...] marca 2017 r. złożyła odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania GITD przywołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ przedstawił zasady wykonywania przewozu okazjonalnego. GITD wyjaśnił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Organ zaznaczył przy tym, że przeprowadzone postępowanie dowodowego jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli Strona nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób.

GITD wskazał także, że przewóz wykonywany przez Stronę nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego, gdyż pojazd, którym wykonywano przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdyż warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, a opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu.

Organ stwierdził, że podniesiony w odwołaniu zarzut wykonywania przewozu osób w imieniu przedsiębiorstwa [...] nie potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, a z zeznań złożonych przez Stronę podczas kontroli wynika, że nie łączy go żaden stosunek prawny z innym przedsiębiorcą świadczącym usługi transportowe, w tym także z [...], gdyż zeznał, iż jest zatrudniona tylko w firmie medycznej. GITD zaznaczył przy tym, że [...] nie zatrudnia kierowców, a jedynie współpracuje z kierowcami posiadającymi samochód osobowy i zainstalowaną w telefonie aplikację Android, o czym świadczy ogłoszenie w sprawie pracy zamieszczone w internecie przez to przedsiębiorstwo. W ocenie organu oznacza to, że Strona w dniu kontroli wykonywała usługę przewozu we własnym imieniu.

Zdaniem organu odwoławczego WITD w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne i przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Zaskarżone rozstrzygnięcie WITD oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym wtoku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto w ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. GITD wskazał przy tym, że wbrew twierdzeniom Strony do naruszenia przepisów doszło w wyniku jego działań, gdyż wykonywał on usługę przewozu osób, nie posiadając stosownych uprawnień.

Na powyższe orzeczenie Strona pismem z 30 czerwca 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji oraz decyzji WITD zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie okoliczności:

1) dotyczących obowiązku strony do posiadania wymaganej prawem licencji w zakresie wykonywania przewozu okazjonalnego osób;

2) czy zachodzą przesłanki opisane w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżący podniósł, że WITD nie podjął żadnych czynności, które miałyby na celu ustalenie, czy Strona jest przedsiębiorcą bądź wykonuje usługi przewozu w oparciu o umowę cywilnoprawną u przedsiębiorcy, który ma obowiązek posiadać taką licencję. Skarżący wskazał, że z ustaleń poczynionych przez organ wynika, iż D. C. zamówił usługę transportową w [...], w związku z czym niezasadne było przyjęcie, że Strona wykonywała usługę na swoją rzecz i w swoim imieniu, gdyż Stronę musiał łączyć stosunek prawny z [...], czego organ nie ustalił w toku postępowania. Skarżący podniósł przy tym, że sam fakt złożenia przez Stronę zeznań nie może stanowić wyłącznej podstawy do ostatecznego ustalenia stanu faktycznego.

W uzasadnieniu złożonej skargi Skarżący zarzucił także organowi, że nie przeprowadził on, pomimo takiego obowiązku, postępowania dowodowego w celu wykazania wystąpienia przesłanek zawartych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Tym samym zdaniem Skarżącego organ nie wykluczył, faktu, że może zachodzić, którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] maja 2017r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia [...] lutego 2017r. o nałożeniu na Pana P. K. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Według art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Stosownie do art. 18 ust. 5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Według art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31-ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Według lp. 2.9 ww. załącznika za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych (lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

W dniu [...] grudnia 2016r. w W. na terenie [...] około godziny 20:20 poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kierującym pojazdem był Pan P. K.. Okazał do kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny oraz ubezpieczenie OC pojazdu.

Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 5c ust.2 u.t.d., że licencji udziela się przedsiębiorcy a więc osobie prowadzącej działalność gospodarczą a nie osobie zatrudnionej u przedsiębiorcy. Podjęcie działalności gospodarczej wiąże się ściśle w wpisem do określonego rejestru podmiotów wykonujących działalność gospodarczą i do KRS bądź CEIDG. Podniósł, że Organ I instancji nie podjął w tym zakresie żadnych czynności, które miałyby na celu ustalenie czy strona jest przedsiębiorcą bądź wykonuje usługi przewozu w oparciu o umowę cywilnoprawną u przedsiębiorcy, który ma obowiązek posiadać taką licencję. Organ nie podjął z urzędu żadnej z tych czynności. Wskazał, że Pan D. C. zamówił usługę transportową w [...]. Jego zdaniem Organ powinien dochować szczególnej staranności przy gromadzeniu materiału dowodowego odnośnie przedmiotowej kwestii. Wskazał, że nie zasadnym byłoby przyjęcie, że skarżący wykonywał usługę na swoją rzecz i w swoim imieniu. Jego zdaniem z dokonanych przez organ ustaleń wynika, iż [...] oraz stronę musiał łączyć stosunek prawny na podstawie, którego Pan P. K. świadczył usługi na rzecz [...].

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierował Pan P. K.. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca zakończył przewóz dwójki pasażerów z ul. B. [...] na [...]. Kierowca wykonywał przewóz osób pojazdem przeznaczonym do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą. Podczas kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Pasażer pojazdu Pan D. C. zamówił usługę przewozu z ul. B. [...] w W. na [...] w W. dzwoniąc pod numer telefonu [...] należący do przedsiębiorstwa [...]. Z tej usługi korzystał także jego kolega. Za wykonaną usługę Pan D. C. uiścił opłatę w wysokości 17,50 zł. Okoliczności wykonania tego przewozu potwierdził Pan D. C. przesłuchany w charakterze świadka. Świadek zeznał również, że kierującego nie zna i po raz pierwszy widział go podczas tego przewozu. Nie otrzymał również paragonu z kasy fiskalnej potwierdzającego uiszczenie opłaty za wykonaną usługę przewozu. Wykonanie opisanej usługi potwierdził także skarżący w swoich zeznaniach złożonych w charakterze świadka. W złożonych zeznaniach skarżący wyjaśnił również, że usługę przewozu wykonał samochodem zastępczym otrzymanym z warsztatu naprawczego za swój samochód pozostawiony do naprawy. Z otrzymanych należności za wykonane usługi przewozu z nikim się nie rozlicza. Z powyższego wynika, że strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinna posiadać stosowną licencję.

Skarżący dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów u.t.d. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

Usługę kierujący wykonał pojazdem przeznaczonym do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą. Do kontroli kierujący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.

Zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany w imieniu skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu.

Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Nie ulega wątpliwości, że ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było wyeliminowanie przypadków omijania w ten sposób przepisów rejestracyjnych dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżniania transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

Powołany przepis, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych a organ prawidłowo go zastosował, uznając, że przesłanki nim określone zostały w sprawie spełnione.

Jak wskazano wyżej przewidziana art. 18 ust. 4b u.t.d. możliwość odstąpienia od obowiązku wykonywania przewozów okazjonalnych samochodem przeznaczonym dla 7 osób wraz z kierowcą adresowana jest wyłącznie do przedsiębiorców świadczących usługi przewozowe, a określone wskazanym przepisem przesłanki należy czytać łącznie. Określone art. 18 ust. 4b u.t.d. zwolnienie dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego przez samego przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe lub zatrudnionego przez niego kierowcę, przy czym sam przewóz poprzedzać musi zawarta w lokalu przedsiębiorstwa pisemna umowa oraz określenie opłaty ryczałtowej za przewóz, która uiszczana jest na rzecz przedsiębiorstwa.

Nie jest sporne, że kontrolowany przewóz dokonywał się samochodem osobowym, a więc samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Nie można też podważyć faktu, że skarżący realizował przewóz na podstawie umowy z pasażerem, a opłata została uiszczona na jego rzecz. Faktem jest, że skarżący w chwili przeprowadzonej kontroli nie był przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Sąd podziela stanowisko organów, że rozstrzygnięcie zostało oparte o dowody z przesłuchania kierowcy i pasażera przeprowadzone w czasie kontroli drogowej, które w sposób jednoznaczny wykazały, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był skarżący, który dopuścił się popełnienia naruszeń z lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do utd. Kierujący pojazdem składając zeznania usiłował dowieść, że wykonał przewóz nieodpłatny i grzecznościowy, jednakże treść zeznań pasażera wskazuje na wykonywanie usługi transportowej przez stronę i obrazuje okoliczności związane z przewozem, w tym z niespełnieniem przesłanek dopuszczających wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem nieprzeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Strona nie przedłożyła żadnego dowodu na okoliczność niewykonywania przewozu we własnym imieniu, lecz w imieniu innego podmiotu. Sąd podziela stanowisko organu twierdzącego, że obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego spoczywający na organie co nie zwalnia strony z możliwości podjęcia inicjatywy dowodowej, szczególnie w zakresie wyłączającym jej odpowiedzialność za naruszenia. Zarzuty, które pojawiły się na etapie skargi stanowią przyjętą przez stronę linie obrony i słusznie nie zostały uwzględnione przez organy.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt VI SA/ 1399/10, że "Sporządzenie protokołu z kontroli drogowej znajduje umocowanie w art. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 12, poz. 874 z późn. zm.). Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta, z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego, podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną, protokół stanowi dowód w sprawie".

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.