Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1013/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. M. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej – utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta [...] Policji.

Z akt sprawy wynika, iż w związku z uzyskaniem z Prokuratury Rejonowej w P. informacji o leczeniu skarżącego w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w [...] Komendant [...] Policji – działając na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji – w piśmie z dnia [...] maja 2005 r. wezwał skarżącego do dostarczenia aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, że strona może dysponować bronią palną. Jednocześnie organ uprzedził skarżącego, iż brak reakcji z jego strony skutkować będzie wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadaną broń palną.

Z uwagi na brak reakcji ze strony skarżącego w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. Komendant [...] Policji ponownie wezwał skarżącego do dostarczenia aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, uprzedzając go o ewentualnych skutkach zignorowania tego wezwania.

Ze względu na nieprzedstawienie przez skarżącego stosownych orzeczeń Komendant [...] Policji w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej.

W dniu [...] grudnia 2005 r. skarżący przesłał do Komendy [...] Policji orzeczenie nr [...] z regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] w [...], z którego wynikało, że strona została uznana za trwale niezdolnego do służby w [...].

W piśmie z dnia [...] stycznia 2006 r. organ zobowiązał skarżącego do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedstawienia stosownych orzeczeń, wyznaczając mu termin na dokonanie tych czynności.

Wezwanie powyższe zostało ponowione przez organ I instancji w piśmie z dnia [...] marca 2006 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] Komendant [...] Policji, powołując się na przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 oraz art. 18 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W uzasadnieniu decyzji Komendant [...] Policji stwierdził, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący pomimo wielokrotnie kierowanego do niego wezwania o poddanie się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedłożenia stosownych orzeczeń nie wykonał tych czynności. Organ I instancji wskazał jednocześnie, iż przedłożone przez skarżącego orzeczenie komisji lekarskiej [...] oraz zaświadczenie potwierdzające pełnienie przez niego służby w [...] nie może być uznane za wystarczające w świetle uzyskanych informacji o leczeniu strony w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w [...]. Ponadto Komendant [...] Policji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż z uzyskanej przez ten organ informacji wynika, że skarżący nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym nabywca broni obowiązany jest zarejestrować ją w ciągu 5 dni od daty nabycia. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że skarżący w oświadczeniu złożonym w dniu [...] marca 2005 r. przyznał, że w 1995 r. nabył broń palną bojową – pistolet TT wz. 33, kal. 7,62mm, nr [...], której jednakże do lutego 2005 r. nie zarejestrował. Organ stwierdził, iż niedopełnienie przez stronę powyższego obowiązku świadczy o lekceważącym stosunku do norm prawnych, a tym samym nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności zasad dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni.

W dniu [...] grudnia 2007 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu I instancji jest nierzetelna i tendencyjna. Zdaniem skarżącego informacja uzyskana przez Policję z Prokuratury Rejonowej w P. o jego leczeniu w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w [...] nie może stanowić podstawy prawnej do podjęcia decyzji administracyjnej o cofnięciu pozwolenia na broń palną. Według skarżącego organy Policji winny przede wszystkim wziąć pod uwagę orzeczenie lekarskie wydane przez zespół lekarzy [...], którzy wydając swoje orzeczenie znali dokumenty dotyczące leczenia neurologicznego w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w [...]. Zdaniem skarżącego organy Policji w sposób nielegalny włączyły do akt sprawy kserokopie badań z Instytutu Psychiatrii i Neurologii w [...], naruszając tym samym tajemnicę lekarską oraz dobra osobiste skarżącego. Skarżący ustosunkowując się do drugiego z zarzutów stwierdził, iż organy Policji nie informowały go w latach ubiegłych, że brak wpisu w książeczce – pozwoleniu na posiadanie broni palnej jest powodem cofnięcia tego pozwolenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie cofnięcia stronie skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż w myśl przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o broni i amunicji funkcjonariusz zatrudniony m.in. w [...] i posiadający przydzieloną broń służbową zwolniony jest – w przypadku uzyskania pozwolenia na indywidualną broń do ochrony osobistej – z obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 4 cyt. ustawy, tj. okresowego przedstawiania orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność ta nie wyłącza jednak uprawnienia właściwego organu Policji do zobowiązania takiej osoby na podstawie przepisu art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu i przedstawienia wydanych orzeczeń w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że należy on do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 w/w ustawy. Komendant Główny Policji uznał, że zobowiązanie skarżącego przez organ I instancji do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu w trybie art. 15 ust. 5 ustawy – w sytuacji, gdy organ ten otrzymał informację, że skarżący leczy się w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w [...] – było uzasadnione i nie naruszało prawa. Zdaniem organu odwoławczego podejrzenie, że skarżący może nie posiadać przedmiotowej zdolności zyskało dodatkowe uzasadnienie wraz z przesłaniem przez skarżącego kopii orzeczenia Komisji Lekarskiej nr [...] w [...] z dnia 27 kwietnia 2005 r., stwierdzającego jego całkowitą niezdolność do służby w tej formacji. Ustosunkowując się do drugiej z przesłanek cofnięcia skarżącemu decyzji Komendant Główny Policji uznał, że okoliczność naruszenia obowiązku rejestracji broni palnej nie została uwzględniona przez organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, a także nie była podnoszona przez ten organ w toku całego postępowania. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowym zakresie organ I instancji uchybił przepisom postępowania administracyjnego, albowiem strona nie miała pełnego obrazu przesłanek mogących skutkować cofnięciem jej pozwolenia na broń, a tym samym ograniczało jej to w sposób istotny obronę jej słusznego interesu. Z uwagi na to uchybienie Komendant Główny Policji postanowił nie brać tej okoliczności pod uwagę jako przesłanki cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. Skarżący w petitum skargi zarzucił Prokuraturze Rejonowej w P. bezprawne działanie polegające na przesłaniu do Komendy [...] Policji donosu na temat stanu zdrowia skarżącego. Ponadto skarżący zarzucił Komendantowi [...] Policji bezprawne pozyskanie dokumentacji medycznej dotyczącej pobytu strony w I Klinice Neurologicznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii w [...], jak również nierespektowanie i podważanie wiarygodności orzeczeń Regionalnej Komisji Lekarskiej nr [...] i bezkrytyczne przyjęcie doniesienia z Prokuratury Rejonowej w P., na podstawie których wydano bezprawną decyzję. Skarżący zarzucił ponadto Komendantowi [...] Policji bezprawne przetrzymywanie broni palnej.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w dniu [...] października 2004 r. miał miejsce zamach na jego życie, w konsekwencji czego miał lekki udar niedokrwienny co spowodowało potrzebę leczenia w I Klinice Neurologicznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii w [...]. Skarżący dodał, iż do dnia dzisiejszego przebywa na zwolnieniu lekarskim dochodząc do zdrowia po tym zdarzeniu. Skarżący stwierdził, iż nie rozumie postępowania funkcjonariuszy Policji skoro został w 2005 r. przebadany przez lekarzy specjalistów z Komisji Lekarskiej nr [...], w tym również przez lekarza-neurologa. Zdaniem skarżącego organy Policji w sposób bezprawny i niespotykany dotychczas podważyły wyniki badań lekarskich przeprowadzonych w ramach [...]. Skarżący wskazał ponadto, iż nie poddał się badaniom lekarskim zleconym przez organy Policji z uwagi na fakt, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego czuje się przekonany do swoich racji. Poza tym skarżący wskazał, iż był w bardzo trudnej sytuacji finansowej, co spowodowało, że wolał przeznaczyć pieniądze na dzieci.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. M. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2007 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej nie naruszają - w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy - zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia [...] maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności norm zawartych w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Podstawą prawną decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji był przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadająca pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5.

Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 18 ust. 5 cyt. ustawy (vide: "organ Policji może cofnąć") wynika, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń w tym przypadku ma charakter decyzji uznaniowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą jednak kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna osoby posiadającej pozwolenie uzasadnia jego cofnięcie z uwagi na ujawnienie okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 5 cyt. ustawy w przypadku ujawnienia wspomnianych okoliczności właściwy organ Policji może zobowiązać osobę posiadającą pozwolenie na broń palną do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń.

Należy zauważyć, iż z obowiązujących przepisów prawa, w tym również z przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego, nie można w żaden sposób wywodzić prawa obywateli do posiadania broni. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej, a następnie utrzymanie tego prawa, musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym niewątpliwie bardzo ważne jest to, aby osoby dysponujące bronią palną gwarantowały bezpieczne jej posiadanie.

Zdaniem Sądu należy w pełni podzielić stanowisko organów Policji, iż z uwagi na ewentualne skutki użycia broni palnej, jako narzędzia niebezpiecznego, należy wykluczyć wszelkie sytuacje, w których rodzić się mogą jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości, że stan psychofizyczny czy też psychiczny osoby pozostającej w posiadaniu tej broni może nie gwarantować jej bezpiecznego używania.

W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, iż Komendant [...] Policji uzyskał z Prokuratury Rejonowej w P. informację o leczeniu skarżącego w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w [...], co – zdaniem Sądu – dawało pełną podstawę do powzięcia uzasadnionej wątpliwości co do zdolności skarżącego do posiadania broni palnej.

W tej sytuacji uznać należy, iż organ I instancji – działając na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji – prawidłowo wezwał skarżącego do poddania się stosownym badaniom oraz do dostarczenia aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, że strona może dysponować bronią palną.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego wynika bezspornie, iż skarżący był wielokrotnie wzywany przez Komendanta [...] Policji do przedłożenia stosownej dokumentacji, lecz - wbrew swoim zapewnieniom - nie wypełnił tego obowiązku.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy wskazać przede wszystkim, iż bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżący, jako były funkcjonariusz [...] w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przedłożył do akt sprawy orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Należy zauważyć, iż z przedłożonego orzeczenia wynika jedynie, iż skarżący został uznany za trwale niezdolnego do służby w [...] co uzasadniało przyznanie mu III grupy inwalidzkiej. W żadnym wypadku z dokumentu tego nie wynika, że stan zdrowotny skarżącego nie budzi jakichkolwiek wątpliwości w świetle unormowania art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji.

Brak jest również podstaw, aby uznać, że organ I instancji w sposób bezprawny pozyskał z Prokuratury Rejonowej w P. informację o leczeniu skarżącego w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w [...]. Niemniej nawet, jeśli Sąd przyjąłby, że materiały te pozyskane zostały przez Policję w sposób nieformalny czy też naruszający pewne reguły procedury administracyjnej, to i tak nie miałoby to jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji jakakolwiek informacja budząca uzasadnione wątpliwości, o których mowa w art. 15 ust. 5 cyt. ustawy, zmusza organy Policji do podjęcia stosownego działania w celu ochrony interesu publicznego.

Ponadto należy wyraźnie podkreślić, że bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż skarżący do 2005 r. był funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, albowiem z żadnych przepisów prawa, w tym przede wszystkim z unormowań ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, nie wynika, jakoby zwalniało to skarżącego z obowiązku, o którym mowa w art. 15 ust. 5 cyt. ustawy w sytuacji, w której ujawnione zostają okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że posiadając broń palną może on należeć do osób, które nie wykazują się odpowiednią zdolnością psychiczną i fizyczną.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy Policji ustosunkowały się do istotnych argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i wykazały w sposób klarowny dlaczego uważają, że ujawnione okoliczności dostatecznie uzasadniają podejrzenie, iż osoba skarżącego należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji.

Należy stanowczo podnieść, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń lub cofania tych uprawnień muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, zaś cofanie w sytuacjach, w których m.in. istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowotnego osób posiadających przedmiotowe pozwolenia.

Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom Policji obu instancji, że w sposób dowolny i nie poparty dowodami cofnęły skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] lutego 2008 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant [...] Policji, nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się nie tylko na materiale zebranym przez same organy, ale również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując wszechstronnej jego oceny na podstawie całokształtu akt sprawy. Należy uznać jednocześnie, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.