Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1216/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.32 ust.4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska ( spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części skargę oddala.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], odmawiającej stwierdzenia, po wszczęciu postępowania na wniosek R. K., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. C. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego branży "DOM i OGRÓD", z ogrodem zewnętrznym, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie położonym w [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] arkusz mapy 30 (obręb miasto [...]), przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. znak [...], na rzecz [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]- uchylił zaskarżoną decyzję w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w zakresie dotyczącym zjazdu publicznego z drogi gminnej w miejscowości [...], ul. [...] (działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...] i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...], zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej "kpa".

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej "GINB" podał, że decyzją z dnia [...]grudnia 2014 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, po wszczęciu postępowania na wniosek R. K., nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.C. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego branży "DOM i OGRÓD", z ogrodem zewnętrznym, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie położonym w [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] arkusz mapy (obręb miasto [...]), przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Od decyzji tej odwołanie do GINB wniósł R. K..

3. W uzasadnieniu decyzji GINB stwierdził, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie, czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie nadzorcze jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem. O tym, czy naruszenie prawa ma charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r. I OSK 1683/11).

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Z ustaleń organu wynika, że inwestor – A. C. - składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dołączył decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. ustalającą dla A. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z ogrodem zewnętrznym wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...][...], obręb Miasto [...]. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, że projekt zagospodarowania terenu (dokumentacja projektowa, s. 26 i 53) przewiduje usytuowanie projektowanego budynku pawilonu handlowo - usługowego z ogrodem zewnętrznym wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], [...]i [...], obręb Miasto [...]. Ponadto, z analizy projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu, s. 53, plan zagospodarowania do projektu budowlanego drogowego, s. 221) wynika, że zjazd publiczny z drogi gminnej ul. [...] (działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...], zlokalizowany został także na działce nr ew. [...], obręb Miasto [...], której właścicielem jest R. K., co potwierdza księga wieczysta prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...].

Organ stwierdził również, że inwestor – A. C. - składając wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożył oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane jedynie działkami nr ew. [...],[...],[...],[...]oraz [...]. Oznacza to, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę na ww. działce nr ew. [...], została wydana z rażącym naruszeniem przepisu oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Podkreślić więc należy, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2008 r. II OSK 1306/07; wyrok NSA z 17 lipca 2008 r. II OSK 888/07). W ocenie GINB powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco naruszony art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Należy również stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne. Wymaga bowiem podkreślenia, że udzielenie pozwolenia na budowę na działce, w stosunku do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane, wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Godzi bowiem w prawo własności, a więc najszersze prawo rzeczowe, którego ograniczenie dopuszczalne jest tylko wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach. Mając na uwadze argumentację podnoszoną przez [...] Sp. z o.o. w toku niniejszego postępowania, należy wyjaśnić, że z akt organu stopnia podstawowego (mapa na stronie 136) wprost wynika, iż przewidywany zjazd będzie przebiegał przez działkę nr ew. [...], nieobjętą wnioskiem o pozwolenie na budowę. Tym samym organ wydający pozwolenie na budowę dysponował dokumentacją potwierdzającą powyższą okoliczność. Stwierdzona wadliwość nie może być zatem postrzegana jako "nowa, nieznana organowi okoliczność", o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Jednocześnie w ocenie GINB możliwe jest w niniejszej sprawie stwierdzenie nieważności jedynie części kontrolowanego rozstrzygnięcia Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie obejmującym zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...] (działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...]poprzez nieujętą w decyzji działkę nr ew. [...], gdyż projektowana inwestycja nie zostanie pozbawiona w ten sposób dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z dokumentacji projektowej, przewidziany został od strony północnej drugi zjazd z drogi gminnej ul. [...] (działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...], który zapewni obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Analizując akta sprawy, GINB nie stwierdził, by decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. naruszała w sposób rażący wymogi zawarte w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. Zauważył, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają ustaleń co do rodzaju inwestycji oraz jej lokalizacji; powierzchni zabudowy oraz powierzchni utwardzonych - maks. 80% powierzchni terenu (projektowany - 65,1%, zob. opis projektu zagospodarowania terenu, s. 26); powierzchni biologicznie czynnej- min. 20% (projektowany - 29,9%, zob. opis projektu zagospodarowania terenu, s. 27); szerokości elewacji frontowej od drogi gminnej - maks. 90 m (projektowana - 88m, zob. projekt budowlany, s. 56), geometrii dachu płaskiego - do 12" (projektowany - od ok. 1° do ok. 3,5°, zob. projekt budowlany, s. 59), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - do 12 m (projektowana - 7,49, zob. projekt budowlany, s. 60) oraz wysokości kalenicy - do 12 m (projektowana - 7,47 m, zob. zob. projekt budowlany, s. 60). Wobec powyższego, zdaniem organu, decyzja o pozwoleniu na budowę w kontrolowanym zakresie nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

GINB nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji z dnia [...] maja 2003 r.), zwłaszcza dotyczącym usytuowania budynku na działce budowlanej. Elewacja wschodnia z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się ok. 52 m od działki nr ew. [...], zaś elewacja północna z otworami drzwiowymi znajduje się ok. 10 m od działek nr ew. [...],[...] i [...]. Z kolei elewacja zachodnia z otworami drzwiowymi znajduje się w najbardziej wysuniętym punkcie ok. 15 m od granicy z działkami nr ew. [...]i [...]. Natomiast elewacja południowa w najbliższej części przewidziana jest ok. 30 m od granicy działki nr ew. [...]. Organ dodał, że sporna inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i od granicy działki budowlanej) oraz § 271 (usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem organu, nie zachodzi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

GINB dodał, iż w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do kontrolowanej decyzji, znajdują się oświadczenia osób legitymujących się stosownymi uprawnieniami - projektantów oraz osób sprawdzających - że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został także uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony przeciwpożarowej (zob. projekt zagospodarowania terenu, s. 54, informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, s. 218).

Analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. prowadzi do stwierdzenia, że nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu

5. Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]; zarzucając naruszenie art. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 2 października 2013 r. - Prawo budowlane, które to naruszenie polegało na błędnym uznaniu, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części udzielającej pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa i stwierdzenia nieważności w/w decyzji we wskazanym zakresie –

- wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej uchyla ona decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. i w tym zakresie stwierdza nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenia adwokata reprezentującego ją w niniejszym postępowaniu.

6. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa.

8. Zaskarżoną decyzją GINB po rozpatrzeniu odwołania R.K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.C. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego branży "DOM i OGRÓD", z ogrodem zewnętrznym, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie położonym w [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] arkusz mapy 30 (obręb miasto [...]), przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie dotyczącym zjazdu publicznego z drogi gminnej w miejscowości [...], ul. [...] (działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...]i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

9.1 Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nadzwyczajnym – o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Rozważania organu dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są prawidłowe, a zatem nie jest konieczne ich powtarzanie czy uzupełnianie.

9.2 Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kontrolowanej decyzji, tj. [...] sierpnia 2013 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, dokumenty te inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Słusznie wskazał organ, iż z akt sprawy wynika, że inwestor – A.C. - składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dołączył decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z ogrodem zewnętrznym wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...], [...], [...], obręb Miasto [...], natomiast projekt zagospodarowania terenu przewiduje usytuowanie projektowanego budynku pawilonu handlowo - usługowego z ogrodem zewnętrznym wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr ew. [...], [...], [...],[...], [...]i [...], obręb Miasto [...]. Z projektu budowlanego - projekt zagospodarowania terenu, wynika zaś, że zjazd publiczny z drogi gminnej ul. [...] (działka nr ew. [...]) na działkę nr ew. [...], zlokalizowany został także na działce nr ew. [...], obręb Miasto [...], której właścicielem jest R. K., co wynika z księgi wieczystej.

Słusznie stwierdził organ, wynika to z akt sprawy, że inwestor – A. C. - składając wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, złożył oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działkami nr ew. [...], [...], [...], [...]oraz [...].

Skoro równocześnie inwestor nie złożył oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka nr ew. [...]na cele budowlane, natomiast z analizy projektu budowlanego wynika, że zjazd publiczny z drogi gminnej ul. [...] zlokalizowany został także na działce nr [...], będącej własnością R. K., a nie należącej do inwestora, oznacza to, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Zasadne są również twierdzenia organu dotyczące art. 156 § 1 pkt 2 kpa, czyli stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd podziela również przytoczone przez organ utrwalone orzecznictwo sądowo-administracyjne w zakresie rażącego naruszenia prawa, oraz ocenę, że przesłanki te zostały spełnione w niniejszej sprawie. Rażąco naruszony art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane są przepisami, które nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, ich stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, a naruszenie jest oczywiste. Również skutki tego naruszenia są szczególnie poważne – bowiem udzielenie pozwolenia na budowę na nieruchomości, w stosunku do której inwestor nie posiada prawa do dysponowania na cele budowlane, wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, bowiem godzi w prawo własności, a więc najszersze prawo rzeczowe, którego ograniczenie dopuszczalne jest tylko wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach. Z akt sprawy zgromadzonych przez organ pierwszej instancji wprost wynika, jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż przewidywany zjazd będzie przebiegał przez działkę nr ew. [...], nieobjętą wnioskiem o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że organ wydający pozwolenie na budowę dysponował dokumentacją potwierdzającą tę okoliczność, a zatem nie jest to nowa, nieznana organowi okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

10. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.