Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 558/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1, art. 33 par. 2, art. 33 par. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do sierpnia 2016 r. oraz dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. określił stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2016r., poz. 710, ze zm.), dalej: "ustawa o VAT", za miesiące od lutego do sierpnia 2016r. w przybliżonej kwocie [...]zł i odsetki za zwłokę w kwocie [...]zł oraz orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku podatnika, na poczet zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do sierpnia 2016r. w przybliżonej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę

w kwocie [...]zł.

W złożonym odwołaniu skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT poprzez uznanie, że czynności, od których podatnik odliczył podatek naliczony nie zostały dokonane; art. 199, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p."; art. 14d ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016r., poz. 720 ze zm.), dalej: "u.k.s." w zw. z art. 33 § 1 O.p. poprzez uznanie, że w sprawie zaistniała przesłanka uzasadnionej obawy, iż przewidywane zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku VAT nie zostanie przez stronę wykonane oraz art. 31 u.k.s. w zw. z art. 121

§ 1, art. 122 oraz art. 124 O.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy oceniony przez organ, który w dodatku został przedstawiony

i zinterpretowany przez organ dowolnie i nielogicznie.

Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazując na przesłanki dokonania zabezpieczenia wymienione w art. 33 O.p. podał, że zgodnie z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą [...] M. C. od dnia [...]. Z dniem [...]. zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej. Przeważającą działalność stanowiła sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (PKD 47.91.Z). W dniu [...]. strona złożyła wniosek o zmianę wpisu w CEIDG w zakresie rozszerzenia katalogu przedmiotów prowadzonej działalności o sprzedaż hurtową niewyspecjalizowaną żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD 46.39.Z), sprzedaż hurtową cukru, czekolady, wyrobów cukierniczych i piekarskich (PKD 46.36.Z), a także o działalność agentów zajmujących się sprzedażą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych (PKD 46.17.Z). Z ustaleń organu kontrolnego wynika, że w badanym okresie skarżąca wystawiła faktury VAT nie potwierdzające transakcji gospodarczych, w których jako odbiorców wskazano następujące podmioty: 1. Firma Handlowa [...] Z. N., ul. [...] [...] K. - 15 faktur na łączną kwotę netto [...] zł, podatek VAT - [...] zł; 2. [...] Sp. z o. o., ul. [...] K. - 5 faktur na łączną kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł; 3. PHU E. B. S. K. ul. [...], [...] - 21 faktur na łączną kwotę netto [...] zł, podatek VAT - [...] zł. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje na to, że pomiędzy poszczególnymi ogniwami łańcucha podmiotów następowała szybka wymiana handlowa, natychmiastowe odsprzedawanie towarów kolejnym podmiotom, bez ich magazynowania oraz brak kosztów transportu i brak jakiejkolwiek kontroli nad towarami na poszczególnych etapach dostaw. Na podstawie przedstawionych okoliczności (przebieg rzekomych transakcji, brak zaplecza magazynowego, gdzie towar mógłby być przechowywany, brak pracowników, a także brak poniesionych kosztów związanych

z dostawą towarów) zachodzą podejrzenia, że dokonywane transakcje gospodarcze nie miały miejsca, a między wskazanymi podmiotami następowała jedynie wymiana faktur VAT, nie następowało natomiast faktyczne przekazanie towarów. Stwierdzone nieprawidłowości w trakcie postępowania kontrolnego oraz informacje uzyskane

z innych organów podatkowych dały podstawę do wskazania, iż przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług zostanie określona za miesiące: luty 2016r. w kwocie [...]zł, marzec 2016r. w kwocie [...]zł, kwiecień 2016r. w kwocie [...]zł, maj 2016r. w kwocie [...]zł, czerwiec 2016r. w kwocie [...]zł, lipiec 2016r. w kwocie [...]zł, sierpień 2016r.

w kwocie [...]zł. Łączna wysokość zobowiązania podatkowe za ww. miesiące wyniesie w przybliżonej kwocie [...]zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, który mógłby stanowić zabezpieczenie na pokrycie ewentualnego zobowiązania podatkowego w kwocie [...]zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...]zł. W tym zakresie organ podał, że na podstawie informacji zawartych w Podsystemie Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych ustalono, że aktualnie strona nie jest właścicielem, współwłaścicielem czy użytkownikiem wieczystym jakiejkolwiek nieruchomości. Zgodnie z informacją uzyskaną z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców skarżąca jest współwłaścicielką samochodu osobowego marki [...],

nr rejestracyjny [...], rok produkcji 2004 (wartość udziału wynosi ok. [...] zł). W składanych zeznaniach rocznych o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 w roku podatkowym 2014 skarżąca wykazała dochód z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie [...]zł i dochód z innych źródeł w kwocie [...]zł. Z kolei z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej (PIT-36L) osiągnęła dochód

w wysokości [...] zł za 2014r. i [...] zł za 2015r. Dodatkowo ze złożonego rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2015r. (PIT-40A) wynika, że osiągnęła dochód w wysokości [...] zł. W złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 wykazała obrót za miesiące od kwietnia do grudnia 2014r.

w wysokości [...] zł, za 2015r. - [...] zł, a za 2016r. - [...] zł.

Organ ponadto wskazał, że decyzją z dnia [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił stronie zobowiązanie w podatku od towarów

i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za wrzesień 2016r. w przybliżonej kwocie [...]zł i odsetki za zwłokę w kwocie [...]zł oraz orzekł

o dokonaniu zabezpieczenia na majątku skarżącej, na poczet zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za wyżej wymieniony miesiąc przed wydaniem decyzji określającej to zobowiązanie w przybliżonej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł. Z powyższego wynika zatem, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzjami z dnia [...].

i z dnia [...]. orzekł o dokonaniu na majątku skarżącej zabezpieczenia należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do września 2016r. na łączną kwotę [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę na kwotę [...]zł.

Uwzględniając przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego, skalę procederu w którym strona brała udział, fakt wyzbywania się majątku, wysokość obecnie osiąganych dochodów, jak również likwidację z dniem [...]. prowadzonej działalności gospodarczej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że zachodzi uzasadniona obawa, co do wykonania przez skarżącą przewidywanego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okres od lutego do sierpnia 2016r. W ocenie organu, w świetle zebranego materiału dowodowego, zostały spełnione przesłanki określone w art. 33 § 1 O.p. uzasadniające zastosowanie instytucję zabezpieczenia przyszłych zobowiązań podatkowych. Przedstawione okoliczności wskazują na uzasadnioną obawę, że w przypadku niezabezpieczenia przyszłego zobowiązania podatkowego, jego uregulowanie mogłoby ulec znaczącym utrudnieniom, a nawet nie wykonaniu.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy

o VAT poprzez uznanie, że czynności, od których podatnik odliczył podatek naliczony nie zostały dokonane; art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 121 § 1 O.p. poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 191 O.p. poprzez niedokonanie oceny co do istotnych okoliczności sprawy na podstawie całego materiału dowodowego, poprzestanie przez organ podatkowy na uprawdopodabnianiu przesłanki do zabezpieczeniu, a nie jej udowodnieniu; art. 14d ust. 1 u.k.s. w zw. z art. 33 § 1 O.p. poprzez uznanie, że w sprawie zaistniała przesłanka uzasadnionej obawy, iż przewidywane zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku VAT nie zostanie przez stronę wykonane; art. 31 u.k.s. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 124 O.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy oceniony przez organ który

w dodatku został przedstawiony i zinterpretowany przez organ dowolnie i nielogicznie; art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez zastosowanie tego przepisu przez organ drugiej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i rację ma organ zaznaczając, że decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 ustawy Ordynacja podatkowej, jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania.

Niemniej stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd zauważa, że w sprawie zarówno decyzja pierwszej jak i drugiej instancji w sentencji "określa zobowiązanie

w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016r., poz. 710, ze zm.), dalej: "ustawa o VAT", co budzi uzasadnione wątpliwości, co do jej charakteru. Tak też odczytuje to skarżący składając szereg wniosków dowodowych związanych z określeniem tego zobowiązania. W takim wypadku należało odwołać się do art. 33 § 1 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", zgodnie z którym, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie do § 2, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji

o zabezpieczeniu (§ 3). Zgodnie z § 4., w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

WSA wyjaśnia, że określenie w ww. trybie art. 33 § 4 pkt 2 O.p. przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego powinno nastąpić przy uwzględnieniu danych posiadanych przez organ co do wysokości podstawy opodatkowania. Obowiązek ten powinien być zrealizowany w taki sposób, by fakt ziszczenia się tej przesłanki mógł podlegać kontroli sądowej. Niemniej, postępowanie zabezpieczające nie zastępuje postępowania podatkowego w zakresie weryfikacji ustaleń co do wysokości zobowiązania podatkowego. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia musi jedynie uprawdopodobnić, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje. Nie jest to natomiast postępowanie konkurencyjne do kontroli podatkowej (postępowania kontrolnego). Innymi słowy nie jest rozstrzygnięciem w sprawie. Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Zatem tak sformułowanie jakie znalazło się w rozstrzygnięciu może budzi uzasadnione wątpliwości co do zakresu orzekania i ostatecznie narusza art. 210 § 1 O.p., zgodnie z którym, decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia

i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP.

Nie budzi wątpliwości Sądu to, że wątpliwy zapis został umieszczony

w części rozstrzygnięcia, zatem można dojść do wniosku, że nie "w decyzji", ale "decyzją", określono zobowiązanie podatkowe, a to jest niedopuszczalne z punktu widzenia art. 33 § 4 pkt 2 O.p. Niemniej stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylenie decyzji następuje w korelacji z wpływem naruszenia prawa na wynik sprawy. Sąd doszedł do przekonania, że skoro w samej sentencji posłużono się zwrotem określenia zobowiązania w "przybliżonej" wysokości, a w uzasadnieniu rozgraniczono instytucję zabezpieczenia od określenia wysokości zobowiązania i wyjaśniono, że sprawa dotyczy jedynie tego pierwszego, to ostatecznie zaskarżonej decyzji nie można odczytywać jako wydanej w trybie art. 21§ 1 pkt 1 O.p. i tym samym nie ma to wpływu na wynik sprawy. Konsekwentnie, zarzuty skargi należało odczytać jako złożone

w granicach zabezpieczenia, a nie zobowiązania podatkowego.

Przechodząc do kwestii określenia w ww. trybie art. 33 § 4 pkt 2 o.p. przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, to należy wskazać, że nastąpiło to

w sprawie przy uwzględnieniu danych posiadanych przez organ co do wysokości podstawy opodatkowania. Organy szeroko opisały okoliczności sprawy, a ustalenia opierały się o faktycznie wystawione faktury, co jest warunkiem sine qua non powstania obowiązku podatkowego, o jakim mowa w art. 108 ustawy o VAT. W takim wypadku,

w ocenie WSA organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia uprawdopodobnił, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje. Uzasadnił to również w takim znaczeniu, że art. 108 ustawy o VAT jest stosowany dla faktur, pod którymi nie ma rzeczywistych dostaw (art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT). Rację ma organ wskazując, że brak zaplecza magazynowego, gdzie towar mógłby być przechowywany, brak pracowników, brak poniesionych kosztów związanych

z dostawami towarów, a także szybka wymiana handlowa pomiędzy poszczególnymi ogniwami łańcucha podmiotów, natychmiastowe odsprzedawanie towarów kolejnym podmiotom, bez ich magazynowania oraz brak kosztów transportu, jak również brak jakiejkolwiek kontroli nad towarami na poszczególnych etapach dostaw, czynią prawdopodobnym wniosek, że dokonywane transakcje gospodarcze nie miały miejsca, a między wskazanymi podmiotami następowała jedynie wymiana faktur VAT, nie następowało natomiast faktyczne przekazanie towarów.

Zatem niezasadne są zarzuty skargi naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT powiązane z wyliczeniem art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 121 § 1 O.p. czy

art. 191 O.p.

Jednocześnie prawidłowo uznał, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności mogło być zabezpieczone na majątku podatnika, bowiem zachodziła uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane.

W tym przedmiocie orzecznictwo należy uznać za jednolite w kwestii tego, że ocena uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania odnosi się do pewnego stanu hipotetycznego mogącego mieć miejsce w przyszłości. Organy powinny uprawdopodobnić, że istnieje obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Organy nie muszą więc udowodnić, że istnieje ta obawa, lecz mają ją uprawdopodobnić, czyli wykazać, że istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie może nie zostać wykonane (np. wyrok NSA z 8 maja 2017r., I FSK 1880/15). Dalej, zbycie znacznych składników majątkowych w postaci wielu nieruchomości oraz samochodu osobowego wskazuje na uzasadnioną obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (np. wyrok NSA

z 16 maja 2017t., II FSK 1042/15). To, że istotną okolicznością może być znaczna wysokość zobowiązania podatkowego, o ile wysokość tego zobowiązania zostanie zestawiona z sytuacją finansową i majątkową podatnika (np. wyrok NSA z 13 kwietnia 2017r., II FSK 795/15). Czy to, że zgodnie z art. 33 § 1 zd. 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeśli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. W przepisie tym wskazane zostały okoliczności, które mogą świadczyć o takim niebezpieczeństwie, tj. trwałe nieregulowanie należności publicznoprawnych lub zbywanie majątku, które może utrudnić lub udaremnić egzekucję. Powyższe wyliczenie ma jedynie charakter przykładowy, a zatem obawa o niewykonanie zobowiązań może również znajdować oparcie w innych zdarzeniach (por. wyrok NSA z 10 marca 2017r., I FSK 1446/15).

Nie ma sporu co do ustaleń, iż skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej, który mógłby stanowić zabezpieczenie na pokrycie ewentualnego zobowiązania podatkowego, które wyniesie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...]zł, a nie jest właścicielem, współwłaścicielem czy użytkownikiem wieczystym jakiejkolwiek nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. nabyła na podstawie umowy sprzedaży Rep. [...] lokal mieszkalny nr [...] o powierzchni 56,28 m2, wraz z przynależną komórką o powierzchni 7,06 m2 i z udziałem 6334/297583 części we współwłasności nieruchomości wspólnej. Na nabytą nieruchomość została założona księga wieczysta

nr [...] [...]. W dniu [...] r. dokonała zbycia powyższej nieruchomości. W dniu [...] r. nabyła lokal mieszkalny o powierzchni 99 m2. Na nabytą nieruchomość została założona księga wieczysta nr [...] [...]. W dniu [...] r. przekazała wyżej wymienioną nieruchomość na podstawie umowy darowizny Rep. A Nr [...] córce. Zgodnie z treścią § 6 tej umowy lokal ten jest obciążony ograniczonym prawem rzeczowym, tj. służebnością osobistą, polegająca na prawie dożywotniego, bezpłatnego zamieszkania w całym lokalu mieszkalnym na rzecz darczyńcy. Zgodnie z informacją uzyskaną z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jest współwłaścicielką samochodu osobowego marki [...], nr rejestracyjny [...], rok produkcji 2004 (wartość udziału wynosi ok. [...] zł). Z wykazu informacji o czynnościach majątkowych, wydruk z aplikacji CZM wynika, że w dniu [...] r. dokonała darowizny na rzecz córki M. C. udziału w części samochodu osobowego marki [...]. W składanych zeznaniach rocznych o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 w roku podatkowym 2014 wykazała dochód

z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie [...]zł i dochód z innych źródeł

w kwocie [...]zł. Z kolei z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej (PIT-36L) osiągnęła dochód w wysokości [...] zł za 2014 r. i [...] zł za 2015 r. Dodatkowo ze złożonego rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2015 r. (PIT-40A) wynika, że osiągnęła dochód w wysokości [...] zł. W złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 wykazała obrót za miesiące od kwietnia do grudnia 2014 r. w wysokości [...] zł, za 2015 r. - [...] zł, a za 2016 r. -[...] zł. Z analizy danych zawartych w składanych deklaracjach VAT-7 wynika, że w początkowym okresie prowadzonej działalności gospodarczej polegającej wyłącznie na sprzedaży perfum uzyskiwała obroty na niskim poziomie (od kilku do kilkunastu tysięcy złotych). Natomiast od lutego 2016 r., tj. od rozpoczęcia rzekomego obrotu artykułami spożywczymi, do września 2016 r., tj. przed wszczęciem postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., następuje znaczny i systematyczny wzrost wartości obrotów (od kilkuset tysięcy złotych do kilku milionów złotych). Po wszczęciu postępowania kontrolnego nastąpił gwałtowny spadek obrotów, który za miesiące od października do grudnia 2016 r. wyniósł łącznie [...] zł. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił skarżącej zobowiązanie

w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do sierpnia 2016 r. w przybliżonej łącznej kwocie [...]zł, odsetki za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł oraz orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku należności z tytułu podatku od towarów

i usług za okres od lutego do sierpnia 2016 r. w przybliżonej łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł. Skarżąca zamieszkuje w lokalu mieszkalnym należącym do córki M. C. oraz otrzymuje świadczenie rentowe w wysokości [...] zł.

Przyjmując powyższe, zdaniem Sądu rację ma organ podejmując decyzję

w trybie art. 33 O.p., bowiem niewątpliwie wskutek podjętych przez podatnika działań jego stan majątkowy zmniejszył się i wskazuje to na istnienie uzasadnionej obawy niewykonania przez niego zobowiązania podatkowego.

Twierdzenia zawarte w skardze są niezasadne. Nie tylko zbyt ogólne, ale odwołujące się w zdecydowanej części do ustaleń (a nie uprawdopodobnień) mających uzasadnienie w przypadku decyzji wymiarowej. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 14d ust. 1 u.k.s. w zw. z art. 33 § 1 O.p.; art. 31 u.k.s. w zw. z art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 124 O.p. czy art. 233 § 1 pkt 1 O.p., bowiem przede wszystkim w żaden sposób nie podważono tego, że proporcja majątku do wysokości przewidywanych kwot zobowiązań jest znacząca i tego, że skarżąca wyzbyła się majątku. To, że skarżąca nie posiada majątku wynika równie z samego faktu (skutecznego) złożenia wniosku

o prawo pomocy.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.