Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 3/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na uchwałę Rady Miasta Gliwice z dnia 25 października 2012 r. nr XXVI/506/2012 w przedmiocie strefy płatnego parkowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 listopada 2020 r. K.W. (dalej jako: skarżący) złożył skargę na uchwałę Rady Miasta Gliwice z 25 października 2012 r. nr XXVI/506/2012 w sprawie stref płatnego parkowania.

Sąd pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie nr PESEL skarżącego oraz jednocześnie do wykazania, czy przed złożeniem skargi do Sądu skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi udzielonej pismem z 28 stycznia 2021 r. skarżący uzupełnił nr PESEL oraz wskazał, że jego skargę z dnia 30 listopada 2020 r. należy traktować jako wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zaś pismo z 28 stycznia 2021 r. (uzupełnienie braków formalnych skargi) należy traktować jako skargę sądową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym do 31 maja 2017 r., skargę można było złożyć po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej.

Powyższe prowadzi do konkluzji, że zaskarżenie uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. musi być poprzedzone wystąpieniem z wezwaniem o jakim mowa wyżej.

W myśl bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt: II OZ 676/18).

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie skarżący, wbrew jego stanowisku wyrażonym w piśmie z 28 stycznia 2021 r., nie złożył przed wniesieniem skargi sądowej wezwania do usunięcia naruszenia prawa w wyżej wskazanym znaczeniu. Nie można za takie wezwanie uznać skargi sądowej, wniesionej przez skarżącego w dniu 30 listopada 2020 r., nawet mając na względzie argumentację skarżącego, że skarga ta została złożona bezpośrednio do organu. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, tak więc skarżący nie miał innej możliwości, niż przesłanie skargi do organu, skąd następnie, wraz z aktami sprawy, została ona przekazana do Sądu. Ponadto, w skardze z 30 listopada 2020 r. wyraźnie wskazano jako adresata tego dokumentu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wskazano konkretnie na przepisy dotyczące wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na zakres kognicji sądów administracyjnych oraz cel ich działalności. Mając na uwadze treść tego pisma, nie sposób uznać, że stanowi ono wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, które powinno poprzedzać skargę sądowoadministracyjną. W związku z tym należy przyjąć, że skarżący nie wyczerpał przed złożeniem skargi sądowej środków zaskarżenia, a zatem skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Na marginesie wyłącznie wskazać należy, że niniejsze rozstrzygnięcie w żaden sposób nie zamyka skarżącemu drogi do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, aby prawidłowo złożył na piśmie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a następnie, po otrzymaniu odpowiedzi bądź upływie terminu wskazanego w przywołanych przepisach p.p.s.a., sporządził i złożył za pośrednictwem organu nową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.