Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 638/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.),, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 marca 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/677/2022/3352 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 17, art. 23, art. 24, art. 26 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm.), Zastępca Kierownika Działu Świadczeń dla Rodzin Ośrodka Pomocy Społecznej w C. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C. , po rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 września 2021 r., odmówił D. B. (dalej: "Strona", "Skarżąca") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad G. T. (dalej: "matka Skarżącej", "osoba wymagająca opieki").

W uzasadnieniu organ przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia, tj. treść art. 17, art. 24, art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Wskazał, iż Strona była zatrudniona w Domu Pomocy Społecznej "[...] " w C. w okresie od 15 grudnia 2016 r. do 31 sierpnia 2021 r, nie jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy, nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, nie zamieszkuje wspólnie z matką G T.

Osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim z E. T., który legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nr [...] z dnia 19 stycznia 2022 r. (do 31 stycznia 2025 r.), rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nr [...] z dnia 22 lipca 2021 r. wydanym przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. (do 31 lipca 2023 r.), legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 5 października 2021 r. nr [...] wydanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. do 31 października 2024 r.

Następnie wskazał, że w związku z zatrudnieniem Strony w okresie od 15 grudnia 2016 r. do 31 sierpnia 2021 r. Stronie nie przysługuje prawo do świadczenia w związku ze sprawowaną opieką w okresie od 10 czerwca 2021 do 31 sierpnia 2021 r.

Jak wynika z przeprowadzonego w dniu 16 listopada 2021 r. wywiadu środowiskowego pomoc jest całodobowa, niemniej z uwagi na potrzeby swojej rodziny Strona przebywa u matki w godzinach od 9 do 17. Po godzinie 17 Strona spędza czas z rodziną i w razie konieczności jest pod telefonem.

Organ nie kwestionuje, że matka Strony wymaga opieki, a Strona opiekę sprawuje, jednak ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. wykluczył możliwość otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Nadto wskazał, że moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie spełnia wymagań określonych w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

W rezultacie, w związku z wystąpieniem przesłanek negatywnych na podstawie art. 17 ust. 1, ust. 1b i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., uznał, że Stronie nie przysługuje świadczenie w związku ze sprawowaną opieką nad matką.

Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji podnosząc zarzuty:

- art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP,

- art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. w sytuacji, gdy przepis ten nie może mieć zastosowania w sprawach mających za przedmiot przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz zstępnego.

W uzasadnieniu odwołania w odniesieniu do art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, natomiast co do art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. podkreślono, że przepis ten nie może mieć zastosowania w sprawach mających za przedmiot przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz zstępnych, zastosowanie literalnej wykładni prowadziłoby bowiem do pozbawienia członka rodziny – córki osoby niepełnosprawnej, która opiekuje się matką, prawa do wnioskowanego świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), decyzją z dnia 10 marca 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/677/2022/3352, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczas przeprowadzone w sprawie czynności, przywołał treść art. 17 u.ś.r., a następnie ustalił stan faktyczny sprawy w sposób zbieżny z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji.

Organ odwoławczy nie podzielił podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opartego o treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. z powołaniem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego. W odniesieniu natomiast do przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. podkreślił, że regulacja ta uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, a małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Małżonek matki Skarżącej legitymuje się natomiast orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności zatem choć Kolegium rozumie trudną sytuację Strony, ustawa nie przewiduje możliwości przyznania świadczenia w opisanych okolicznościach.

W ocenie Kolegium w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonej decyzji sformułowała zarzut naruszenia:

- art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez przyjęcie, że do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego nie zalicza się córki, będącej jednocześnie opiekunem faktycznym osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, że opieka powinna być sprawowana przez współmałżonka niepełnosprawnej, który nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy wykładnia funkcjonalna winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie Skarżącej wykładnia językowa art. 17 ust. 1 u.ś.r. dokonana przez organ odwoławczy prowadzi do wyników sprzecznych z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych i Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zaznaczyła, że świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z zamiarem ustawodawcy stanowić ma formę wsparcia rodziny pozostającej nie tylko w trudnej sytuacji materialnej, ale i faktycznej, spowodowanej koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą wymagającą tej opieki ze względu na stan zdrowia. Na poparcie swojego stanowiska powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 marca 2019 r. II SA/Sz 80/19.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazana kontrola nie oznacza jednak przejęcia przez Sąd sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej, Sąd uznał, że decyzje organów I i II instancji odpowiadają prawu. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści skargi oraz w odpowiedzi na skargę wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 marca 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/677/2022/3352 utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Prezydenta Miasta C. z dnia 27 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, w szczególności regulacja art. 17 tej ustawy. Stosownie do treści ust. 1 wskazanej regulacji świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Świadczenie przyznawane jest w celu zrekompensowania osobom zdolnym do pracy kosztów związanych z decyzją o rezygnacji z zatrudnienia, w szczególności utraconych przez nie dochodów (zob. B. Chludziński w: P. Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, Lex el. 2021).

W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji wyjaśniając przyczynę odmowy przywołał przepis art. 17 ust. 1, ust. 1b i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie podzielił przyczyny odmowy przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia wskazanej przez organ I instancji, a opartej o moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki tj. art. 17 ust. 1b u.ś.r. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie natomiast wskazał na zaistnienie w rozpoznawanej sprawie przesłanki negatywnej określonej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., co uzasadniało, zdaniem Kolegium, odmowę przyznania prawa do świadczenia.

W tym miejscu, Sąd uznał za zasadne odnotowanie, iż organ odwoławczy zasadnie w odniesieniu do art. 17 ust. 1b u.ś.r. wyjaśnił, że przyczyna odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może zostać oparta na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, która została uznana, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 1079/17, jeżeli Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to znaczy, że od dnia 23 października 2014 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, powołany art. 17 ust. 1b nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny.

Przechodząc do podanej przez organ odwoławczy przyczyny odmowy, opartej o brak spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., Sąd zważył co następuje.

Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony złożony w dniu 8 września 2021 r. (karta nr 32-34 akt administracyjnych).

Osoba wymagająca opieki – matka Skarżącej legitymuje się orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 22 lipca 2021 r. nr [...] wydanym do dnia 31 lipca 2023 r., wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (karta nr 4 i 16 akt administracyjnych), orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 5 października 2021 r. nr [...] zgodnie z którym pozostaje niezdolna do samodzielnej egzystencji do 31 października 2024 r. (karta nr 3 akt administracyjnych).

Osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim z E. T., który legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. nr [...] z dnia 19 stycznia 2022 r. (akta administracyjne, karta bez numeru, nadesłane wraz z pismem pełnomocnika Strony z dnia 28 lutego 2022 r.; karta nr 9 akt administracyjnych).

Skarżąca była zatrudniona w okresie od 15 grudnia 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2021 r. na stanowisku opiekun w Domu Pomocy Społecznej w C. (/świadectwo pracy z dnia 31 sierpnia 2021 r., karta nr 23-24 akt administracyjnych).

W sprawie nie były kwestionowane czynności opiekuńcze wykonywane przez Skarżącą względem matki.

Przechodząc do negatywnych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy wskazać na regulację art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. stosownie do której świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W pierwszej kolejności obowiązek opieki spoczywa na małżonku. Na gruncie rozpoznawanej sprawy małżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, iż w orzecznictwie prezentowane jest zarówno stanowisko, iż nie jest wykluczone na gruncie obowiązujących przepisów, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego również w sytuacji, gdy małżonek osoby wymagającej opieki sam nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale obiektywnie nie jest zdolny do uczynienia zadość temu obowiązkowi, podkreśla się nawet, iż oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego o kryterium wynikające z treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy małżonek osoby wymagającej opieki nie jest w stanie rzeczywiście tej opieki świadczyć, nie jest natomiast zależne wyłącznie od ustalenia, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2017 r. I OSK 1113/15, z dnia 18 listopada 2021 r. I OSK 744/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2021 r. II SA/Po 293/21 i II SA/Po 466/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 września 2021 r. II SA/Rz 709/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 października 2021 r. II SA/Ke 757/21), jak również stanowisko, zgodnie z którym pozostawanie osoby niepełnosprawnej wymagającej opieki w związku małżeńskim, gdy jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2022 r. I OSK 1285/21, podobnie: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2022 r. I OSK 1244/21, z dnia 23 marca 2022 r. I OSK 2298/21, z dnia 17 marca 2022 r. I OSK 1212/21, z dnia 14 października 2021 r. I OSK 635/21, z dnia 26 kwietnia 2022 r. I OSK 1351/21).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela drugie z przedstawionych poglądów. Na gruncie regulacji art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. ustawodawca bowiem przewidział wprost negatywną przesłankę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Trafnie wyjaśnił zatem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. I OSK 2391/20, iż "niewłaściwa jest wykładnia prowadząca do rozszerzenia ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim o sytuację, w której współmałżonek takiej osoby nie musi legitymować się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a ustalenia w zakresie zdolności małżonka do sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą ma czynić samodzielnie organ, który wydaje decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego" (podobnie m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2022 r. I OSK 2298/21, z dnia 23 lutego 2022 r. I OSK 1015/21). Małżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zatem z tej przyczyny, stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., a skarga musiała ulec oddaleniu.

Zarzut skargi należało uznać za chybiony.

Z przyczyn szczegółowo wskazanych powyżej, Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r.

Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania, w tym prawidłowego zastosowania przepisów określających zasady związane z gromadzeniem dowodów, ich oceną oraz uzasadnieniem wydanych decyzji.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.