Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1372/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Jolanta Rudnicka asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2006 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpoznaniu wniosku A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2003r., nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr A. W. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie psychologii.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia ww. uchwały. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału.

Ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają na uznanie, że habilitantka spełniła wymagania określone w art. 14 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

Wedle wysoce zgodnej opinii dwóch recenzentów, powołanych po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dorobek dr A. W. nie jest znaczącym dorobkiem naukowym z zakresu psychologii – dyscypliny naukowej wskazanej przez kandydatkę jako zakres jej habilitacji. Rozprawa habilitacyjna jest źle osadzona w literaturze przedmiotu i pozbawiona głębszej warstwy teoretycznej.

Z tych względów w ocenie Komisji brak jest podstaw by uznać zasadność uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr A. W. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. W. Skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji zarzuciła, że narusza ona art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 84 Kpa a także przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.)..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 331/04, uwzględnił skargę A. W. i stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] lutego 2003 r.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt OSK 998/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z tego względu, że decyzja nie została podpisana przez wszystkich członków Komisji jest nieprawidłowe i narusza art. 34 powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. oraz § 77 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok został wydany z naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji uznał, że przepis ten, stanowiący, iż w przewodzie habilitacyjnym uczestniczą w postępowaniu przed Centralną Komisją na prawach strony recenzenci w przewodzie habilitacyjnym rozciąga się na postępowanie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż odnosi się on bezpośrednio do postępowania toczącego się jedynie w przypadku niezatwierdzenia przez Centralną Komisję uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Udział recenzentów nie dotyczy zatem całego postępowania przed wskazaną komisją.

Sąd podzielił zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument, że gdyby zamiarem ustawodawcy było zapewnienie udziału recenzentów w całym postępowaniu, to uregulowałby ich udział w tym postępowaniu bądź w ust. 1, bądź też w trzecim nowym ustępie tego artykułu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 powołanej ustawy. W sprawie niniejszej nie stwierdzono wskazanych w tym przepisie przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna są zgodne z prawem materialnym i procesowym.

Na wstępie powtórzyć trzeba za uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 331/04, że w rozpoznawanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) przewody doktorskie i habilitacyjne niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

Ocena pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonana być musi z uwzględnieniem wykładni prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn., akt OSK 998/05, co wynika z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tą oceną, którą skład orzekający podziela, brak podpisu jednego z członków komisji – w tym przypadku prof. dr hab. O. A.- pod decyzją nie ma wpływu na jej legalność. Również w pełni należy podzielić stanowisko, że art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. dający recenzentom z przewodu habilitacyjnego prawo udziału na prawach strony w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dotyczy całego postępowania przed Centralną Komisją. Prawa te recenzenci uzyskują bowiem z chwilą wszczęcia ponownego postępowania w sprawie. Trafność tego stanowiska znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie. W pracy B. Adamiak, J. Borkowski – "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne.", Warszawa 1993, str. 87 wyrażono następujący pogląd: "Zgodnie z art. 17 ust. 2 zdanie trzecie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, w postępowaniu prowadzonym przez Centralną Komisję do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (który może być wniesiony, gdy Komisja nie zatwierdziła uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego) na prawach strony uczestniczą recenzenci z przewodu habilitacyjnego. Z brzmienia przepisu wynika, że prawa te uzyskują z chwilą wszczęcia ponownego postępowania w sprawie".

W przedmiotowej sprawie – prof. dr hab J. C., prof. dr hab. W. P. oraz prof. dr hab. J. G. - recenzenci w przewodzie habilitacyjnym skarżącej przeprowadzonym przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] zostali powiadomieni o terminie obrad Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych w dniu 2 grudnia 2003 r. i wzięli udział w tym posiedzeniu.

Podkreślić trzeba, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych).

Pamiętając o specyfice postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja stwierdzić należy, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest właśnie wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Komisja jest organem kolegialnym, podejmuje decyzje w głosowaniu tajnym i ograniczone uzasadnienie tej decyzji nie stanowi naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 1993 r., sygn. akr ISA/Wa 813/99, LEX nr 46279).

Ponadto należy mieć na uwadze, że sąd jest upoważniony jedynie do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję, zachowania w tym postępowaniu obowiązujących reguł proceduralnych, nie może natomiast dokonywać merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji, czego dotyczy większa część zarzutów skarżącej. Dlatego tez zarzuty skargi dotyczące kwestii merytorycznych recenzji nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że w postępowaniu o zatwierdzenie powołanej uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] maja 2002 r. zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy i statutu, jak również nie uchybiono przepisom Kpa.

Materiał dowodowy w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zgromadzony został w przewidziany przepisami sposób. Jego ocena przedstawiona przez Komisję nie uzasadnia twierdzenia, że naruszone zostały przepisy art. 77 i art. 107 Kpa. A podstawą decyzji odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału były negatywne opinie recenzentów prawidłowo powołanych przez Komisję. W przedmiocie wniosku o zatwierdzenie uchwały przedstawiono Komisji pięć opinii recenzentów powołanych przez Komisję, z których tylko jedna była pozytywna – opinia prof. dr Hab. H. Samo wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone dyskusją na posiedzenie Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z udziałem recenzentów, w tym także recenzentów Rady Wydziału. Po tej dyskusji bezwzględna większość członków Sekcji, w głosowaniu tajnym opowiedziała się przeciw wnioskowi Rady Wydziału. Natomiast członkowie Prezydium Centralnej Komisji w tajnym głosowaniu opowiedzieli się jednogłośnie za utrzymaniem w mocy decyzji swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2003 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały.

Skoro zatem decyzja została wydana w wyniku postępowania przeprowadzonego w sposób odpowiadający przepisom prawa materialnego i procesowego, to decyzji takiej nie można podważyć.

Z podniesionych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.