Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1318/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b par. 1 pkt 1, art. 239b par. 1 pkt 2, art. 239b par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Anna Rotter, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w S. (dalej: "skarżąca" albo "spółka") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "DIAS") wydane w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

1. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: "NUCS") decyzją z dnia [...] r., numer pisma: [...], numer sprawy: [...] określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w wysokości [...] zł w miejsce deklarowanej kwoty [...] zł.

2. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], nr systemowy: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "NUS"), działając na podstawie art. 216 oraz art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; następnie: "o.p."), nadał rygor natychmiastowej wykonalności powyższej decyzji NUCS. W uzasadnieniu NUS wskazał, że skarżąca nie posiada majątku, którego wartość odpowiadałaby wysokości przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę i na którym można byłoby ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, a ponadto toczą się względem niej postępowania egzekucyjne z wniosków licznych wierzycieli, których wymienił. Celem uprawdopodobnienia, że przedmiotowe zobowiązanie nie zostanie wykonane, wyliczył z kolei posiadane przez spółkę inne zaległości i ich wysokość, odnotował czynne wnioski dotyczące zajęcia wierzytelności, zestawił złożone przez spółkę zeznania podatkowe i wskazał, że od decyzji NUCS spółka wniosła odwołanie.

3. W zażaleniu z dnia 29 listopada 2020 r. spółka zażądała zmiany powyższego postanowienia NUS poprzez uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności do czasu ostatecznego rozpatrzenia wspomnianego odwołania, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku – zawieszenia postępowania z uwagi na to, że została pozbawiona możności wykazania posiadanego majątku (a tym samym prawa do obrony) wobec zabezpieczenia [w ramach postępowania przygotowawczego prowadzonego od 2014 r. pod sygn. akt [...] przez Prokuraturę Okręgową w K.] jej dokumentacji gospodarczej wraz z serwerami zarządczymi i elektronicznymi nośnikami danych.

Skarżąca wytknęła NUS brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie nie zostanie przez nią wykonane. Podniosła też, że – wbrew poczynionym ustaleniom faktycznym – posiada majątek pozwalający na uregulowanie jej zobowiązań, lecz nie jest w stanie tego wykazać, ponieważ dokonane zabezpieczenie pozbawiło ją dostępu zarówno do tego majątku, jak i stosownej dokumentacji.

W tym kontekście skarżąca zwróciła uwagę, że z akt sprawy nie wynika, by toczące się przeciwko niej postępowania egzekucyjne były skierowane do całości jej majątku, a w szczególności by odnosiły się do tak wartościowych (i podstawowych zarazem) jego składników, jak: rezerwacje częstotliwości radiowych 3,5 GHz dla realizacji dostępu do szerokopasmowego internetu 4G (obecnie: 5G), zainstalowane w terenie stacje nadawczo-odbiorcze, terminale abonenckie oraz skomputeryzowane stanowiska dystrybucji reklam, jak również nowe urządzenia telekomunikacyjne zlokalizowane w centralnym magazynie inwestycyjnym w S. przy ul. [...] czy – przede wszystkim – zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiąca wieloregionalną sieć telekomunikacyjną dostępu do szerokopasmowego internetu i telefonii VOiP. Celem wykazania tej okoliczności wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci postanowień (pism) wydanych (złożonych) w tamtych postępowaniach.

Zdaniem skarżącej umorzenie tych postępowań egzekucyjnych z uwagi na rzekomą bezskuteczność egzekucji z jej majątku było nieuprawnione, gdyż nie można stwierdzić bezskuteczności egzekucji, które nie została skierowana do całego majątku (art. 116 § 1 o.p.). Powoływanie się w niniejszej sprawie na sam fakt umorzenia tych postępowań skutkowało zatem przedwczesnym stwierdzeniem braku majątku pozwalającego na zapłatę orzeczonej zaległości podatkowej, tym bardziej, że nie zostało poprzedzone wystąpieniem do prokuratury o wyjawienie zabezpieczonej dokumentacji gospodarczej i zabezpieczonego majątku (jego wartości, położenia, stanu jakościowego) ani zwróceniem się do sądu o ujawnienie majątku przez samą spółkę.

Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji NUCS uległo już przedawnieniu. Przy tym sprzeciwiła się przyjętym w tej decyzji ustaleniom, w myśl których majątek zabezpieczyła prokuratura, wystawione faktury sprzedaży nie dokumentują faktycznych transakcji, leasingi zostały oparte na fałszywych dokumentach a leasingowany towar w rzeczywistości w ogóle nie istniał. Krytycznie odniosła się też do twierdzenia, że zrzekła się prawa wieczystego użytkowania gruntu, na którym posadowiony jest budynek stanowiący jej siedzibę, wskazując, że kwestia ta jeszcze nie została przesądzona.

4. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 216 § 1 oraz art. 201 § 1 pkt 2 w związku z art. 235 o.p., odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego (winno być: zażaleniowego), stwierdzając, że rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od rezultatu postępowania karnego wskazanego przez skarżącą.

5. Zaskarżonym (w niniejszej sprawie) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] DIAS, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2, a także art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) o.p., utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia [...] r.

Na wstępie swych rozważań DIAS wskazał, że jakkolwiek wskutek wniesionego odwołania decyzja NUCS została przezeń utrzymana w mocy ostateczną decyzją z dnia [...] r., nr [...], to jednak nie spowodowało to bezprzedmiotowości postępowania w niniejszej sprawie, gdyż w następstwie wydania kwestionowanego postanowienia NUS o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji NUCS doszło już do zastosowania środków egzekucyjnych zmierzających do wyegzekwowania należności z tej decyzji wynikającej.

Następnie DIAS zwrócił uwagę, że w świetle okoliczności powołanych przez NUS uznać należało, że w analizowanym przypadku zostały spełnione przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 o.p. warunkujące możność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W przekonaniu DIAS o spełnieniu przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 o.p. świadczy prowadzenie przez NUS wobec skarżącej postępowań egzekucyjnych z wniosków wielu wierzycieli i łączna wysokość dochodzonych w tych postępowaniach zaległości. Nie mniej istotne jest to, że na dzień wydania postanowienia pierwszoinstancyjnego sumaryczna wysokość samej dochodzonej należności głównej opiewała na kwotę [...] zł. Okoliczności te przesądzają bowiem o tym, że spółka nie reguluje swych zobowiązań.

Spełnienia przesłanki z art. 239 § 1 pkt 2 o.p. dowodzi z kolei to, że w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych nie znaleziono ksiąg wieczystych nieruchomości i praw do nieruchomości przysługujących skarżącej, w szczególności wpis dotyczący prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zajmowanej na siedzibę spółki został wykreślony z dniem 3 lutego 2021 r., natomiast z Centralnej Ewidencji Pojazdów wynika, że spółka pozostaje właścicielem: samochodu osobowego Volkswagen Transporter kombi 1996 nr rej. [...], samochodu ciężarowego Daewoo Lanos furgon 2001 nr rej. [...], samochodu wielozadaniowego Fiat Punto 2011 nr rej. [...] i samochodu ciężarowego Fiat Panda Van furgon 2004 nr rej. [...]. Niewątpliwie zatem nie są to składniki majątkowe, których wartość pozwalałaby na zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z przedmiotowej decyzji NUCS.

Zdaniem DIAS zasadne jest również przyjęcie, że w sprawie ziściła się przesłanka z art. 239 § 2 o.p. Jak bowiem wynika z ustaleń NUS na dzień wydania kwestionowanego postanowienia pierwszoinstancyjnego łączna wysokość zaległości spółki w podatku od towarów i usług, podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku dochodowym od osób prawnych wynosiła [...] zł samej należności głównej, a ponadto czynne pozostawały liczne wnioski dotyczące zajęcia wierzytelności na kwoty opiewające od [...] zł do [...] zł. Zgodnie z deklaracjami CIT-8 w 2013 r. spółka wykazała dochód w kwocie [...] zł, w 2014 r. nie osiągnęła przychodów, w latach 2015-2017 ponosiła stratę w wysokości (kolejno): [...] zł, [...] zł i [...] zł, a za lata 2018-2019 deklaracji nie złożyła. Warto zauważyć również, że w piśmie NUCS z dnia 4 sierpnia 2020 r. wskazano, że wartość zabezpieczonego przez prokuraturę majątku ruchomego spółki nie jest wystarczająca do pokrycia powstałej zaległości z odsetkami za zwłokę. Nie mniej istotne jest także to, że od decyzji NUCS, z której wynika powinność zapłaty tej należności, spółka się odwołała i zobowiązania tego dobrowolnie nie uregulowała. Łączne uwzględnienie wielkości majątku spółki, jej zasobów finansowych i dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danych publicznoprawnych uprawdopodabnia zatem, w ocenie DIAS, że wskazana zaległość może nie zostać zapłacona.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących braku poczynienia zupełnych ustaleń rzeczywistego majątku spółki, a zwłaszcza wystąpienia o jego wyjawienie przez samą spółkę lub prokuraturę, która majątek ten zabezpieczyła, DIAS wyraził przekonanie, że w świetle art. 239b o.p. nie jest konieczne prowadzenia egzekucji do całego majątku dłużnika (art. 116 o.p. nie ma w tym zakresie zastosowania), a ciężar wykazania zasadności przeciwdowodów podnoszonych przez stronę spoczywa na niej samej. Poza tym, zdaniem DIAS, znajdującą się w aktach sprawy dokumentację uznać należy za wystarczającą do podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W rozwinięciu tego wątku DIAS powołał się na pismo NUS z dnia 22 stycznia 2021 r. zawierające sprawozdanie z przebiegu postępowania egzekucyjnego, wskazując, że w piśmie tym podano m. in., że w dniu [...] r. poborca skarbowy spisał protokół o stanie majątkowym spółki, a z dokumentu tego powzięta została informacja o prowadzonej egzekucji komorniczej i oddaleniu przez sąd upadłościowy wniosku spółki o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak środków na przeprowadzenie upadłości. Wydane w tym przedmiocie postanowienie Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach X Wydziału Gospodarczego z dnia 17 lipca 2017 r., sygn. akt X GU 665/16/2 zostało zresztą opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr 164/2017, poz. 32465, gdzie pod numerem 220/2019, poz. 58602 z dnia 4 listopada 2019 r. odnaleźć można również informację o wszczęciu wobec spółki postępowania w przedmiocie jej rozwiązania bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Nadto ze wspomnianego wyżej sprawozdania wynika, że pozyskanie informacji o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym skutkowało wystąpieniem przez NUS w dniu 7 sierpnia 2019 r. do prokuratury z prośbą o wykaz majątku spółki i wyrażenie zgody na jego zajęcie i sprzedaż. W dniu [...] r. dokonano zajęcia ruchomości skarżącej, a wskutek zaistniałego zbiegu egzekucji dalsze prowadzenie tej egzekucji przejął komornik sądowy, który w piśmie z dnia [...] r. poinformował, że aktualny stan zaległości wynosi [...] zł. Z zebranego (w tamtej sprawie) materiału wynika, że wartość zajętego majątku nie pozwoli na uregulowanie istniejącego zadłużenia tym bardziej, że w świetle notatki służbowej poborcy skarbowego z dnia [...] r. wartość tego majątku, oszacowana przez komornika sądowego na [...] zł, została zawyżona, a ustalenia organu egzekucyjnego prowadzą do wniosku, że same koszty egzekucyjne opiewają na kwotę [...] zł. Brak majątku pozwalającego na zabezpieczenie wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w niniejszej sprawie, potwierdzają więc także okoliczności zaistniałe w postępowaniach egzekucyjnych, w których podjęto (złożono) rozstrzygnięcia (pisma) załączone przez skarżącą do zażalenia.

W związku z powyższym, w ocenie DIAS, za chybione uznać trzeba było zarzuty skarżącej, jakoby w sprawie nie uprawdopodobniono, by przedmiotowe zobowiązanie mogło nie zostać wykonane, a kwalifikacja ta została podjęta w oparciu o nierzetelną analizę sytuacji majątkowej spółki. Słuszność podjętej w tym przedmiocie kwalifikacji jedynie potwierdzają okoliczności, które determinowały określenie zobowiązania spółki w wysokości odmiennej od zadeklarowanej. Nadto podkreślić należy, że – wbrew twierdzeniom skarżącej – zobowiązanie to jest nadal wymagalne wobec zawieszenia w dniu [...] r. terminu jego przedawnienia w następstwie wszczęcia przez NUCS postępowania karno-skarbowego.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka, zastępowana przez adwokata, wniosła m. in. o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zmianę powyższego postanowienia DIAS poprzez uchylenie orzeczonego rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadto podtrzymała (sformułowany w zażaleniu) wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie nadania tego rygoru, zaznaczając, że została pozbawiona możności wykazania posiadanego majątku i jego wartości z uwagi na zabezpieczenie tego majątku i niezbędnej w tym zakresie dokumentacji przez prokuraturę.

Postanowieniu DIAS skarżąca zarzuciła naruszenie konstytucyjnego prawa do obrony oraz art. 68 § 1, art. 70 § 6, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 201 § 1 pkt 2 i art. 239b o.p. Wywiodła przy tym, że zobowiązanie wynikające z decyzji NUCS jest przedawnione, a NUS i DIAS niesłusznie uznały, że termin jego przedawnienia uległ zawieszeniu. Niezależnie od powyższego stwierdziła, że postępowanie w sprawie powinno zostać zawieszone do czasu zwrócenia przez prokuraturę dokumentacji i składników majątkowych, które zostały zabezpieczone, jak również do momentu ustania epidemii koronawirusa, ponieważ tylko wówczas miałaby możliwość wykazania słuszności stawianych tez o posiadaniu majątku wystarczającego do uregulowania należności. Nadto zwróciła uwagę, że nie miała możliwości wzięcia czynnego udziału w zeznaniach świadków, które zostały przeprowadzone w innych postępowaniach a które miały decydujące znaczenie dla ustaleń poczynionych w sprawie niniejszej. Jak zarazem podkreśliła, ustalenia te cechuje dowolność i brak obiektywizmu, co przesądza o konieczności uznania, że kwestionowane postanowienie zostało wydane bez podstaw zarówno faktycznych, jak i prawnych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca raz jeszcze zaakcentowała, że nie doszło do przeprowadzenia egzekucji z całego jej majątku, a twierdzenie o jego braku nie zostało poparte wszechstronną analizą rzeczywistej jej sytuacji. Za nieuprawdopodobnioną uznała przy tym obawę niewykonania zobowiązania. Wiele uwagi poświęciła też kwestii jego przedawnienia, powinności zawieszenia postępowania oraz prawidłowości ustaleń, które legły u podstaw wydania decyzji NUCS.

6. W odpowiedzi DIAS wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w analizowanym przypadku sprowadza się do kwestii dopuszczalności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji NUCS z dnia [...] r. określającej skarżącej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r.

W sprawie nie jest wątpliwe, że w dacie wydawania przez NUS postanowienia o nadaniu tego rygoru, to jest w dniu [...] r., wspomniana decyzja NUCS była nieostateczna. Niesporne jest również to, że przed rozpatrzeniem przez DIAS zażalenia spółki, wniesionego od tego postanowienia NUS, doszło już do zastosowania środków egzekucyjnych zmierzających do wyegzekwowania należności z tej decyzji wynikającej. W konsekwencji zażalenie to wymagało merytorycznego rozpatrzenia, a postępowanie w tym przedmiocie nie mogło zostać umorzone (jako bezprzedmiotowe) i to pomimo faktu, że ostateczną decyzją DIAS z dnia [...] r. wspomniana decyzja NUCS została utrzymana w mocy. W związku z tym jako prawidłowe należało ocenić działanie DIAS, który (jako organ drugiej instancji) zdecydował się na ponowne zweryfikowanie zasadności nadania tej decyzji NUCS wspomnianego rygoru.

Mając to na względzie, odnotować należy, że zgodnie z art. 239b § 1 o.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Stosownie do art. 239b § 2 o.p., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z kolei w świetle pozostałych przepisów art. 239b o.p. rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia (§ 3), na które służy zażalenie (§ 4 zd. 1), przy czym wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania decyzji (§ 4 zd. 2), a nadanie wspomnianego rygoru nie skraca terminu płatności, wynikającego z decyzji lub przepisu prawa (§ 5).

Dostrzeżenia zatem wymaga, że do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest równoczesne spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 o.p. oraz przynajmniej jednej z czterech przesłanek wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 o.p.

W rozpatrywanym przypadku NUS i (w ślad za nim) DIAS stwierdziły ziszczenie się przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 o.p.

Wystąpienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 o.p. zostało poparte odwołaniem się do informacji NUS, z których wynikało, że według stanu na dzień [...] r. organ ten prowadzi względem spółki postępowania egzekucyjne na podstawie wniosków wielu wierzycieli, pośród których znalazły się m. in. inne urzędy skarbowe, organy wykonawcze gmin, urzędy marszałkowskie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych czy Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Odnotowano zarazem, że łączna wysokość samej należności głównej opiewała na kwotę [...] zł. Tym samym dowiedziono, że wobec spółki prowadzone są postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych aniżeli ta, której dotyczy przedmiotowa decyzja NUCS. Nie jest to zresztą przez skarżącą podważane i stąd też nie wymaga dalszego omawiania.

W kwestii spełnienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 o.p. DIAS odwołał się przede wszystkim do informacji zawartych w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów. Na tej podstawie stwierdził, że skarżąca nie jest właścicielem jakichkolwiek nieruchomości ani nie posiada innych praw do nieruchomości, w szczególności wpis dotyczący niegdyś przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego został już wykreślony. Ustalił również, jakie pojazdy pozostają w jej posiadaniu (marka, model, rok produkcji, numer rejestracyjny). Dalej zwrócił uwagę, że w piśmie NUCS z dnia 4 sierpnia 2020 r. wskazano, że wartość zabezpieczonego przez prokuraturę majątku ruchomego spółki nie jest wystarczająca do pokrycia powstałej zaległości z odsetkami za zwłokę.

Niewątpliwie okoliczności te uznać należało za wystarczające do stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 o.p. Zarazem jako chybione trzeba było ocenić zarzuty skargi, które zmierzały do zakwestionowania słuszności kwalifikacji podjętej w tym przedmiocie.

Po pierwsze, nie sposób podzielić zapatrywania skarżącej, zgodnie z którym organy nie podjęły jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia wartości majątku spółki zabezpieczonego w toku postępowania karnego. Wszak, jak wynika z pisma NUS z dnia 22 stycznia 2021 r. stanowiącego sprawozdanie z postępowania egzekucyjnego, organ ten wystąpił w dniu 7 sierpnia 2019 r. do prokuratury z prośbą o wykaz majątku spółki i wyrażenie zgody na jego zajęcie i sprzedaż, co skutkowało dokonaniem zajęcia ruchomości skarżącej w dniu [...] r. oraz przejęciem dalszego prowadzenia egzekucji przez komornika sądowego wskutek zbiegu egzekucji do tego składnika majątkowego.

Po drugie, jako chybiony ocenić należy zarzut braku uwzględnienia rzeczywistej wartości majątku spółki. Wszak powołane w tym względzie twierdzenia skarżącej nie zostały poparte odwołaniem się do jakiegokolwiek materiału źródłowego, co uniemożliwia weryfikację ich wiarygodności. Natomiast z dokumentacji zgromadzonej przez organy bezsprzecznie wynika, że spółka nie dysponuje majątkiem wystarczającym do pokrycia powstałej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę.

Uwagę tę odnieść trzeba również do majątku zabezpieczonego przez prokuraturę. Zwrócić bowiem należy uwagę, że poczynione w tym względzie ustalenia organów nie ograniczyły się bynajmniej do wspomnianej analizy informacji zawartych w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów. Potwierdziły je również okoliczności zaistniałe w toku postępowania egzekucyjnego, z którego NUS sporządził wcześniej wspomniane sprawozdanie z dnia [...] r. Z dokumentu tego można bowiem powziąć wiedzę o prowadzonej egzekucji komorniczej i oddaleniu przez sąd upadłościowy wniosku spółki o ogłoszenie upadłości ze względu na brak środków na przeprowadzenie upadłości. Jak słusznie zauważył DIAS, wydane w tym przedmiocie postanowienie sądu zostało opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, gdzie odnaleźć można także informację o wszczęciu wobec spółki postępowania w przedmiocie jej rozwiązania bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego. Z kolei z informacji udzielonych (w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym) przez komornika sądowego wynika, że według stanu na dzień [...] r. zaległości skarżącej wynosiły [...] zł. Nadto zgodnie z notatką służbową poborcy skarbowego z dnia [...] r. wartość majątku spółki, oszacowana przez komornika sądowego na [...] zł, została zawyżona. Natomiast wynik weryfikacji przeprowadzonej przez organ egzekucyjny doprowadził do konkluzji, że same koszty egzekucyjne opiewały na kwotę [...] zł. Wreszcie to, że majątek zabezpieczony nie wystarcza na pokrycie należności wynikającej z przedmiotowej decyzji NUCS, potwierdził również NUCS we wspomnianym wcześniej piśmie z dnia 4 sierpnia 2020 r.

Ze względu na powyższe nie sposób również zgodzić się ze skarżącą, by poczynione w sprawie ustalenia opierały się na niewystarczającym materiale źródłowym. Przy tym podkreślić trzeba, że do stwierdzenia istnienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 o.p. nie jest konieczne wykazanie przez organ, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje ani też udowodnienie bezskuteczności egzekucji prowadzonej do całego jego majątku. Wynika to już z samego sposobu zredagowania tego przepisu. Mowa w nim przecież o sytuacji, w której istnieje majątek o wartości odpowiadającej wysokości wspomnianej zaległości podatkowej, na majątku tym możliwe jest ustanowienie hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto ta hipoteka przymusowa lub ten zastaw skarbowy korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia. W rezultacie samo stwierdzenie braku majątku, na którym takie zabezpieczenie mogłoby zostać ustanowione, świadczy o spełnieniu omawianej przesłanki i zbędne w tym zakresie jest wykazywanie wszystkich składników majątkowych oraz bezskuteczności egzekucji prowadzonej do całego majątku podatnika. Art. 116 o.p. nie ma w tym względzie zastosowania.

W tych ramach stwierdzić również trzeba, że DIAS trafnie odmówił zawieszenia postępowania zażaleniowego w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności do czasu zakończenia przez prokuraturę prowadzonego postępowania przygotowawczego. Wbrew twierdzeniom spółki, nie sposób bowiem doszukać się takiego związku pomiędzy tymi postępowaniami, który uzależniałby rozstrzygnięcie sprawy niniejszej od tamtej sprawy. Zależności tej skarżąca upatruje bowiem w braku dostępu do majątku i dokumentacji gospodarczej, które zostały zabezpieczone. Wskazuje przy tym, że ich uwzględnienie przeczyłoby tezie, jakoby nie dysponuje majątkiem pozwalającym na zaspokojenie należności wynikającej z decyzji NUCS. Nie zauważa jednak, że sygnalizowane przez nią trudności nie stały na przeszkodzie ustalenia wartości tego majątku w toku innych postępowań sądowych i egzekucyjnych (także tych, których dotyczą pisma i postanowienia, jakie załączyła do zażalenia) i brak jest podstaw do kwestionowania ich prawidłowości, w szczególności podstawą taką nie mogą być same (niczym nie poparte) oświadczenia spółki. Pozbawienie spółki możności dysponowania określonymi składnikami majątkowymi i dokumentacją nie świadczy zatem jeszcze o braku możliwości ustalenia wartości tego majątku. Zarazem niezasadnym czyniłoby zawieszanie postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. do momentu przywrócenia tego dostępu. Niewątpliwie bowiem zdarzenie to nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego rozstrzygnięcia zależałby wynik niniejszej sprawy.

Odnośnie przesłanki z art. 239b § 2 o.p. podkreślenia wymaga, że do jej spełnienia nie jest konieczne udowodnienie przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, lecz jedynie uprawdopodobnienie tej okoliczności, a zatem wykazanie takich faktów, które prawdopodobnym czynią ewentualność niewykonania zobowiązania.

Analiza akt sprawy oraz argumentów powołanych w tym względzie przez organy przesądza o konieczności uznania, że także ta przesłanka ziściła się w niniejszej sprawie. W tym kontekście przypomnienia wymaga, że – jak wynika z ustaleń NUS – na dzień wydania kwestionowanego postanowienia pierwszoinstancyjnego łączna wysokość zaległości spółki w podatku od towarów i usług, podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku dochodowym od osób prawnych wynosiła [...] zł samej należności głównej, a ponadto czynne pozostawały liczne wnioski dotyczące zajęcia wierzytelności na kwoty opiewające od [...] zł do [...] zł. Zgodnie z deklaracjami CIT-8 w 2013 r. spółka wykazała dochód w kwocie [...] zł, w 2014 r. nie osiągnęła przychodów, w latach 2015-2017 ponosiła stratę w wysokości (kolejno): [...] zł, [...] zł oraz [...] zł, a za lata 2018-2019 deklaracji nie złożyła. Warto również zauważyć, że od decyzji NUCS, z której wynika powinność zapłaty tej należności, spółka się odwołała i zobowiązania tego dobrowolnie nie zapłaciła. Nie mniej istotne są również ustalenia w zakresie posiadanych przez nią składników majątkowych czy przebiegu prowadzonych względem niej postępowań administracyjnych oraz sądowych. Łączne uwzględnienie wielkości majątku spółki, jej zasobów finansowych i dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danych publicznoprawnych istotnie bowiem prowadzi do wniosku, że przedmiotowa zaległość, której sama należność główna przewyższa wszak [...] zł, może zostać nieuregulowana.

Słuszności tej kwalifikacji nie mogły zmienić zarzuty skargi. Zarzut nieuwzględnienia całości majątku spółki nie był zasadny z przyczyn wyżej wskazanych. Natomiast pozostałe zarzuty były irrelewantne dla oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdyż w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega badaniu to, czy zobowiązanie uległo przedawnieniu ani czy poprawnie określono lub ustalono jego wysokość.

Z powyższych względów stwierdzić należało, że zaskarżone postanowienie DIAS odpowiada prawu, co skutkowało koniecznością oddalenia wniesionej na nie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2020 r., poz. 329), dalej powoływanej jako: p.p.s.a.

Na koniec wyjaśnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym pomimo wniosku skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Stało się tak dlatego, gdyż – po pierwsze – wniosek ten w żaden sposób nie został umotywowany, co niemożliwym czyniło weryfikację jego zasadności. Po drugie przesądziło o tym brzmienie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a. Dostrzec bowiem trzeba, że zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, natomiast w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w trybie tym może być rozpoznana skarga, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Z tych powodów orzeczono, jak w sentencji.