Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1517/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 par 1; art.11; art. 107 par 3; art. 8 i 7; art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.207; art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. G. (dalej: Skarżący lub Beneficjent) jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: Minister) z [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchylająca decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] listopada 2016 r., nr {...} znak: [...] w części zobowiązującej K. G. do dokonania w terminie 14 dni od daty doręczenia ostatecznej decyzji, zwrotu kwoty w wysokości 33.150 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek Skarżącego oraz w części dotyczącej określenia okresów, za jakie powinny zostać naliczone odsetki jak dla zaległości podatkowych i w tym zakresie rozstrzygająca co do istoty sprawy oraz w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dofinansowania.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] maja 2010 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) a K. G. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] została zawarta umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pt. [...]" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka z udziałem środków europejskich. Umowa o dofinansowanie została zmieniona aneksami nr: [...] z [...] lutego 2011 r. oraz [...] z [...] lutego 2012 r.

Warunki wypłaty dofinansowania zostały szczegółowo określone w § 7 umowy o dofinansowanie. Beneficjent był zobowiązany do przedkładania Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia wniosków o płatność wraz z załącznikami.

W okresie realizacji projektu Beneficjent złożył sześć wniosków o płatność:

nr [...]- zaliczka w wysokości 175.312,50 zł;

nr [...] - rozliczenie zaliczki w wysokości 129.625,00 zł;

nr [...] - rozliczenie zaliczki w wysokości 45.687,50 zł i refundacja wydatków w wysokości 60.170,76 zł:

nr [...]- refundacja wydatków w wysokości 172.530,92 zł;

nr [...]- refundacja wydatków w wysokości 63.741,27 zł;

nr [...] - na kwotę 132.500,00 zł, wyłączony z dofinansowania ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

W dniu [...]lipca 2012 r. Fundacja Rozwoju [...] (dawniej Fundacja Rozwoju Śląska oraz Wspierania Inicjatyw Lokalnych) jako Regionalna Instytucja Finansująca, (dalej: RIF) przeprowadziła kontrolę na miejscu realizacji projektu.

W toku kontroli stwierdzono wystąpienie następujących nieprawidłowości:

wykonanie usług eksperckich przez firmę [...] oraz konsorcjum firm [...], gdy jednocześnie S. P. jako właściciel firmy [...] był osobą wskazaną do kontaktu we wniosku o dofinansowanie;

zakup używanych środków trwałych;

naruszenie zasady racjonalnej gospodarki finansowej tj. najkorzystniejszej relacji nakładów do rezultatów w odniesieniu do wydatków na wynagrodzenie specjalisty ds. marketingu i kontaktów zewnętrznych z pozapłacowymi kosztami pracy;

naruszenie zasady uczciwej konkurencji, obiektywności i przejrzystości, przy wyborze wykonawcy na promocję portalu.

Po przeanalizowaniu wyjaśnień Beneficjenta, PARP pismem znak: [...] z [...] stycznia 2014 r. wezwała Beneficjenta do zwrotu pobranego nienależnie w wysokości 254.830,00 zł oraz do zwrotu dofinansowania pobranego w nadmiernej wysokości (ze względu na nieosiągnięcie wskaźnika rezultatu - Liczba klientów - płatnych użytkowników e-usług) w wysokości 42.510.87 zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Ostatecznie, po rozpatrzeniu kolejnych wyjaśnień przedstawionych przez Beneficjenta, PARP pismami z 9 grudnia 2014 r. i 20 maja 2015 r. poinformowała Skarżącego, że podtrzymuje swoje stanowisko odnośnie do niekwalifikowalności wydatków w wysokości 254.830,00 zł i jednocześnie odstępuje od odzyskania środków z tytułu niezrealizowania w ramach projektu wskaźnika rezultatu.

Decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 r. znak: [...] PARP określił Beneficjentowi zobowiązanie do zwrotu w wysokości: 254.830,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków.

Od tej decyzji odwołał się Beneficjent.

Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów uchylił decyzję PARP w części zobowiązującej K. G. do dokonania w terminie 14 dni od daty doręczenia ostatecznej decyzji, zwrotu kwoty w wysokości 33.150 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek Skarżącego oraz w części dotyczącej określenia okresów, za jakie powinny zostać naliczone odsetki jak dla zaległości podatkowych i w tym zakresie rozstrzygnął co do istoty sprawy zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w przedmiocie określenia kwoty zwrotu dofinansowania.

Zdaniem organu odwoławczego Skarżący dokonując zamówień na usługi eksperckie złamał zasadę bezstronności ponieważ podczas realizacji projektu w postępowaniu ofertowym skutecznie uczestniczyła firma [...], której właściciel S. P. równocześnie został wskazany w części 10 wniosku o dofinansowanie - Dane osoby/osób upoważnionych przez Wnioskodawcę do kontaktów jako osoba do kontaktu (na stanowisku doradcy finansowego). Okoliczność ta zdaniem Ministra budzi wątpliwości co do bezstronności przy wyborze wykonawcy.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem Skarżącego, że S. P. został wskazany jedynie do kontaktów roboczych jako osoba upoważniona przez Wnioskodawcę, co nie oznacza, iż znał w całości treść wniosku o dofinansowanie, miał wiedzę o etapach realizacji przedsięwzięcia, wysokości budżetu projektu, a także że jest jego autorem. Integralną częścią umowy o dofinansowanie jest bowiem złożony przez Skarżącego wniosek o dofinansowanie.

Organ wskazał, że zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku w pkt 10 wniosku - Dane osoby/osób upoważnionych przez Wnioskodawcę do kontaktów należało wpisać dane osoby, która będzie adresatem korespondencji dotyczącej projektu. Podkreślił, iż powinna to być osoba dysponująca pełną wiedzą na temat projektu, zarówno w kwestiach związanych z samym wnioskiem o dofinansowanie jak i późniejszą realizacją projektu.

Organ zauważył, iż S. P., jako osoba upoważniona przez Beneficjenta do kontaktu, znał dokumenty dotyczące projektu znacznie wcześniej, co [...] oraz konsorcjum firm [...] stawiało w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do pozostałych podmiotów postępowania. Dzięki czemu miał więcej czasu na przygotowanie oferty.

Z tej przyczyny Minister stwierdził, że PARP prawidłowo ustaliła, że Beneficjent nie dołożył wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów przy wyborze wykonawców zadania nr 1 oraz zadania nr 2 i naruszył postanowienia § 12 ust. 2 umowy.

Jednocześnie uznał zarzut Skarżącego, że PARP dokonała błędnego ustalenia, że przy zakupie usług doszło do naruszenia przepisu art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, ponieważ przepis ten wszedł w życie po podpisaniu umowy o dofinasowanie.

Organ odniósł się też do kwestii zakupu serwera wraz z oprogramowaniem.

Minister ustalił, że zakup serwera był zakupem używanego środka trwałego. Tymczasem w ewidencji środków trwałych Beneficjenta serwer wraz z oprogramowaniem został zakwalifikowany jako sprzęt nowy, przyjęty do użytkowania 30 września 2010 r.

Jak ustaliła kontrola przeprowadzona przez RIF serwer był niesprawny, nie posiadał gwarancji (gwarancja skończyła się 17 listopada 2009 r., tj. jeszcze przed kupnem sprzętu Beneficjenta - 30 września 2010 r.) i został zakupiony jako "refurbished" tj. odnowiony. Organ podniósł, że po ustaleniach kontroli, Beneficjent przedłożył oświadczenie otrzymane od sprzedawcy, że dostarczony serwer został zakupiony jako odnowiony. Minister zaznaczył, iż w odwołaniu Beneficjent podkreślił, że dokonując zakupu przedmiotowego serwera otrzymał zapewnienie od sprzedawcy, iż sprzęt jest fabrycznie nowy, objęty gwarancją dwuletnią (jak dla zakupu nowego sprzętu elektronicznego) (...). Dopiero w trakcie użytkowania z informacji uzyskanych od sprzedawcy powziął informację, iż dostarczony serwer był w stanie "refurbished" tzn. odnowionym, posiadający część części nowych. Jednocześnie Beneficjent nie był w stanie określić na czym polegało "odnowienie" serwera i przyznał: Być może była to jedynie standardowa procedura technologiczna dająca dystrybutorowi możliwość odpowiedniego sprawdzenia zalegającego na magazynie urządzenia przed dostawą do klienta użytkownika ostatecznego.

Organ podkreślił, że Skarżący w czasie realizacji projektu oraz w toku prowadzonych postępowań administracyjnych nie przedłożył dokumentu potwierdzającego, że zakupiony serwer, jako odnowiony, nie był używany (nie był eksploatowany i amortyzowany).

Minister wskazał, iż zgodnie z postanowieniami § 6 ust. 2 pkt 9) obowiązującego wówczas, a uchylonego 30 marca 2013 r. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153 poz. 956 z późn. zm.) - dalej: "Rozporządzenie", warunkiem zakwalifikowania wydatków do objęcia wsparciem było ich poniesienie na zakup nowych środków trwałych.

Także Beneficjent na stronie 27 wniosku o dofinansowanie, stanowiącym załącznik do umowy, wskazał, że w ramach realizacji projektu dokona zakupu nowych środków trwałych - serwera oraz sprzętu komputerowego.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko PARP w kwestii braku możliwości uznania zakupionego serwera za "nowy środek trwały" przywołał w tym miejscu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2014 r, sygn. akt Il FSK 430/12 i II FSK 431/12 wskazujący, że za "nowy środek trwały" można uznać taki środek, który nie był wcześniej przez kogokolwiek używany (eksploatowany i amortyzowany).

W dalszej kolejności Minister odniósł się do zakwestionowania przez PARP prawidłowości poniesienia wydatku w wysokości 39.000,00 zł netto na wynagrodzenie specjalisty do spraw marketingu i kontaktów zewnętrznych.

Organ uznał zarzuty w tej kwestii i wskazał, że Beneficjent osiągnął wskaźnik rezultatu (300 kont). Natomiast organ I instancji nie przedstawił uzasadnienia i dowodów, niezbędnych do uznania, że nie zachowano zasady racjonalnej gospodarki finansowej. Zdaniem IZ POIG stanowisko PARP w tym zakresie powinno opierać się na faktach a nie na przypuszczeniach, że znalezienie 1 klienta strategicznego zajmuje mniej czasu niż znalezienie 300 klientów indywidualnych.

Mając na uwadze powyższe, Minister uznał za zasadny wskazywany przez Skarżącego zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. w związku z art 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie poczynienia przez PARP dowolnych i nieznajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistości ustaleń faktycznych w przedmiocie sposobu wydatkowania wynagrodzenia dla specjalisty ds. marketingu i kontaktów zewnętrznych.

Minister za zasadny uznał również zarzut naruszenia przez PARP art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której treść nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Podniósł, iż wydatek, wskazany w decyzji Organu I instancji jako poniesiony z naruszeniem przepisów umowy jest niezgodny z kwotą faktycznie zatwierdzoną przez PARP we wniosku o płatność [...]. Zgodnie z wnioskiem wydatek wyniósł 39.646,14 zł. a nie 39.000,00 zł.

Organ II instancji odniósł się do kwestii stwierdzenia przez PARP, że przy wyborze wykonawcy usługi promocji portalu naruszono zasady uczciwej konkurencji, obiektywności i przejrzystości.

Minister za bezzasadny uznał zarzut naruszenia przez PARP art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. dotyczący sporządzenia decyzji w tym zakresie w sposób wadliwy. Organ wskazał, iż zdaniem Skarżącego w decyzji nie przedstawiono uzasadnienia prawnego odnoszącego się do kwestii wyłączenia wydatku w łącznej wysokości 132.500,00 zł, w ramach wniosku o płatność Nr [...] a uzasadnienie faktyczne przedstawiono lakonicznie.

Wyjaśnił, iż przedmiotowa kwestia nie była rozpatrywana przez Organ odwoławczy, gdyż nie dotyczy jej niniejsze postępowanie. Wskazał, że postępowanie dotyczy zwrotu środków z tytułu naruszenia przepisów art. 207 u.f.p., a decyzja wydawana na podstawie art. 207 u.f.p. odnosi się tylko do środków przekazanych Beneficjentowi.

Organ odwoławczy nie uznał pozostałych zarzutów dotyczących postępowania administracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. G.. Decyzja została zaskarżona co do punku 2, w zakresie w jakim Minister utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PARP oraz w jakim określił na nowo wymiar należnych odsetek.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz decyzji jej poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 ust 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w. z art. 67 u.f.p poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a także brak wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w tym całkowite pominięcie okoliczności, że:

- S. P. został wskazany jedynie do kontaktów roboczych, nie należał do struktury Beneficjenta, PARP nigdy nie kontaktował się z nim bezpośrednio, na etapie poprzedzającym złożenie ofert nie miał on wiedzy w zakresie treści dokumentów postępowania i nie był ich autorem, a formalne pełnomocnictwo i upoważnienie do kontaktów z wniosków o płatność zostało mu udzielone dopiero w 2011 r.,

- żadna z kontroli wniosków o płatność nie wskazała na naruszenie przez Skarżącego postanowień umowy o dofinansowanie,

- wyznaczony termin na złożenie ofert był odpowiedni do stopnia skomplikowania usług, a żaden z pozostałych oferentów nie wnioskował o jego przedłużenie,

- Instrukcja wypełnienia wniosku nie stanowi źródła prawa, a jedynie wytyczne i nie może być postawą do konstruowania jakichkolwiek domniemań faktycznych,

- ewentualne naruszenie nie miało wpływu na zachowanie zasady uczciwej konkurencji oraz nie wywierało skutków finansowych dla budżetu Unii Europejskiej,

- uznanie sprzętu za odnowiony nie jest równoznaczne z uznaniem go za sprzęt używany,

a w konsekwencji błędne ustalenie że Skarżący, jako Beneficjent otrzymanego dofinansowania, dopuścił się nieprawidłowości uzasadniających nałożenie obowiązku zwrotu dofinansowania;

art. 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 67 u.f.p.p polegające na:

- pominięciu należytego przeanalizowania stanu faktycznego sprawy, a także niedokonaniu wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego w zakresie relacji łączącej Skarżącego ze Stanisławem Piątkiem, jego wiedzy i zakresu wykonywanych czynności w postępowaniu na etapie poprzedzającym złożenie ofert, wpływu ewentualnego naruszenia na zachowanie zasady uczciwej konkurencji oraz wywarcia skutków finansowych dla budżetu Unii Europejskiej, jak również zakresu odnowienia serwera w celu zakwalifikowania go do kategorii sprzętu nowego lub używanego, co doprowadziło do poczynienia przez Organ całkowicie dowolnych ustaleń faktycznych, nie znajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistości;

- uznaniu, iż ciężar dowodzenia obciąża Skarżącego, podczas gdy w postępowaniu administracyjnym art. 6 k.c. nie znajduje zastosowania i to na organie ciąży obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w sytuacji, w której wynik dotychczasowego postępowania dowodowego nie był wystarczający do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, a strona nie wskazuje na konkretny środek dowodowy, to organ administracji powinien we własnym zakresie dopuścić i przeprowadzić stosowne dowody;

art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez zaakceptowanie naruszenia dokonanego przez organ I instancji w postaci niezapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. niewyznaczenie stronie terminu na zapoznanie z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym po jego uzupełnieniu;

art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art 67 u.f.p. poprzez pominięcie przez Organ wskazania, które z okoliczności uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których-innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności:

- przyczyn braku przeprowadzenia dowodów na okoliczność ustalenia relacji łączącej Skarżącego ze S. P., jego wiedzy i zakresu wykonywanych czynności w postępowaniu na etapie poprzedzającym złożenie ofert, wpływu ewentualnego naruszenia na zachowanie zasady uczciwej konkurencji oraz wywarcia skutków finansowych dla budżetu Unii Europejskiej, jak również zakresu odnowienia serwera w celu zakwalifikowania go do kategorii sprzętu nowego lub używanego,

- przyczyn i podstaw wprowadzenia domniemania, że wskazanie Stanisława Piątka we wniosku o dofinansowanie stanowi o zaznajomieniu się przez niego z całością dokumentacji i posiadaniu przewagi nad pozostałymi oferentami, mimo braku dowodów na tę okoliczność,

- przyczyn i podstaw wprowadzenia domniemania, że zakupiony serwer był urządzeniem faktycznie używanym, mimo braku dowodów na tę okoliczność.

art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia przez Organ dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie pomimo braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego przez organ I instancji;

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego oraz prawidłowe ustalenie norm materialnoprawnych obligowało organ II instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 207 ust 1 pkt 2 u.f.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż Beneficjent wykorzystał środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem art. 184 u.f.p., w sytuacji w której projekt został zrealizowany zgodnie z umową o dofinansowanie;

b) art. 98 ust 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegające na przyjęciu, iż już samo naruszenie procedur upoważnia organ do żądania od Beneficjenta zwrotu środków z dofinansowania, podczas gdy organ powinien wykazać, że naruszenie wypełnia przesłanki nieprawidłowości w rozumieniu art 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, a więc, że wskutek naruszenia procedur doszło do powstania szkody w budżecie UE;

art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której decyzja Organu II instancji została wydana po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin przekazania wydatkowanych środków, a zobowiązanie wygasło z mocy prawa;

art. 54 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i domaganie się odsetek również za okresy, za które Skarżący nie jest zobowiązany ich uiszczać w związku z przedłużeniem rozpatrzenia sprawy z przyczyn leżących po stronie Organu, tj. nie wyłączenie odsetek od dnia wezwania Beneficjenta do zapłaty.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z 11 września 2018 r. Skarżący uzupełnił skargę o zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż przepis ten ma w niniejszej sprawie zastosowanie, podczas gdy zastosowanie powinien mieć przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 67 u.f.p. i to zarówno co do kwoty głównej, jak i naliczonych odsetek. A nadto, poprzez uznanie, iż okres przedawnienia w niniejszej sprawie biegnie dopiero od momentu ostatecznego zakończenia programu wieloletniego, który jeszcze nie nastąpił, podczas gdy zakończenie programu nastąpiło z dniem 31 maja 2012 r., a termin przedawnienia winien być liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin przekazania wydatkowanych środków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Ustalony stan faktyczny w zaskarżonej decyzji w sprawie nie budzi wątpliwości i Sąd uznaje go za swój.

Należy zgodzić się z organem, co do oceny roli S. P. w prowadzonych przez Skarżącego postępowaniach ofertowych.

W pierwszej kolejności wypada stwierdzić, że w toku procedowania w sprawie nie doszło nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie doszło do takiego naruszenia art. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p., poprzez niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania w konsekwencji niewyznaczenie stronie terminu na zapoznanie z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym po jego uzupełnieniu. Wskazać należy, że z korespondencja elektroniczna pomiędzy RIF a PARP zwana interpretacją PARP z [...] lutego 2013 r., dotyczyła zapytania RIF i odpowiedzi PARP w zakresie naruszenia przez Beneficjenta zasady bezstronności i obiektywności przy wyborze wykonawcy zamówień. Stanowisko PARP zostało wydane w oparciu o bardzo ogólne informacje przekazane w zapytaniu. Decyzja o uznaniu kosztów poniesionych na zakup usług powinna zostać poprzedzona dokładną analizą dokumentacji i ewentualnych wyjaśnień. Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że brak zapoznania się Skarżącego bezpośrednio z wyjaśnieniami PARP, przedstawionymi w korespondencji elektronicznej nie miało wpływu na wynik sprawy. lnformacja odnośnie do niedołożenia starań w celu uniknięcia konfliktu interesu, rozumianego jako brak bezstronności i obiektywności została przekazana Beneficjentowi w pismach z 30 stycznia 2014 r. i 20 maja 2015 r. Skarżący odniósł się do tego zarzutu m.in. w piśmie z 17 lutego 2014 r. W tej sytuacji zdaniem Sądu brak ponownego zawiadomienia Skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. Sąd wskazuje, że jednym z elementów decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ administracji publicznej kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa Organ administracji ma obowiązek przedstawienia własnego stanowiska w sprawie i podania motywów tego stanowiska wraz z ich wyjaśnieniem. Powinien on przy tym poddać rozwadze podnoszone przez stronę w czasie postępowania argumenty, odnieść je do norm wynikających z obowiązujących przepisów prawa i wskazać na powody takiego, a nie innego zastosowania tych przepisów. Analiza sporządzonego przez Ministra uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że uchybił wskazanym wymaganiom.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Ministra przepisów art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 67 u.f.p. należy wyjaśnić, że dotyczą one roli S. P. w prowadzonych przez Skarżącego postępowaniach ofertowych, wpływu stwierdzonego naruszenia na budżet Unii Europejskiej oraz kwalifikacji zakupionego sprzętu (serwera).

Organ zasadnie uznał, że Skarżący nie dołożył wszelkich starań w celu uniknięcia konfliktu interesów rozumianego jako brak bezstronności i obiektywności przy wyborze wykonawców zadania nr 1 oraz zadania nr 2 w związku z czym naruszył postanowienia § 12 ust. 2 umowy.

Nie przekonuje argumentacja Skarżącego, że S. P. został wskazany jedynie do kontaktów roboczych, nie należał do struktury Beneficjenta, PARP nigdy nie kontaktował się z nim bezpośrednio, na etapie poprzedzającym złożenie ofert, nie miał on wiedzy w zakresie treści dokumentów postępowania i nie był ich autorem, a formalne pełnomocnictwo i upoważnienie do kontaktów z wniosków o płatność zostało mu udzielone dopiero w 2011 r., nie zasługuje na uwzględnienie. Wszak zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku w pkt 10 wniosku - Dane osoby/osób upoważnionych przez Wnioskodawcę do kontaktów należało wpisać dane osoby, która będzie adresatem korespondencji dotyczącej projektu. W Instrukcji wskazano przy tym, że powinna to być osoba dysponująca pełną wiedzą na temat projektu, zarówno w kwestiach związanych z samym wnioskiem o dofinansowanie jak i późniejszą realizacją projektu. Niezależnie od tego, że Instrukcja nie ma charakteru stricte normatywnego nie pozostaje obojętna na odczytywanie postanowień dotyczących realizacji projektu.

Organ słusznie zauważył, iż S. P. jako osoba upoważniona przez Beneficjenta do kontaktu, znał dokumenty dotyczące projektu znacznie wcześniej od konkurentów, co firmę [...] oraz konsorcjum firm [...] stawiało w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do pozostałych podmiotów postępowania. Zasadnie przy tym stwierdził, że nie ma znaczenia jaka forma współpracy łączyła S. P. ze Skarżącym, ani kiedy w znaczeniu formalnym został umocowany do działania w imieniu Skarżącego. W takim przypadku nie można mówić o przejrzystości prowadzonych postępowań ofertowych.

Odnosząc się do kwestii zakupionego serwera, Sąd akceptuje stanowisko, że Skarżący nie wykazał w żaden sposób, że zakupiony serwer jako odnowiony nie był używany, tzn. nie był eksploatowany i amortyzowany, zgodnie z definicją "nowego środka trwałego" wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 430/12 i II FSK 431/12. Przy czym wbrew argumentom skargi to na Beneficjencie spoczywała powinność złożenia w tym zakresie wyczerpujących i zgodnych z rzeczywistością wyjaśnień.

Sąd nie zgadza się też z twierdzeniem Skarżącego, że Organ II instancji nie dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego w zakresie wpływu ewentualnego naruszenia na zachowanie zasady uczciwej konkurencji oraz wywarcie skutków finansowych dla budżetu Unii Europejskiej.

Organ w zaskarżonej decyzji przedstawił przepisy prawa oraz wskazał postanowienia umowy o dofinansowanie, z których jednoznacznie wynika, że w przypadku wykorzystania dofinansowania z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f..p, stosuje się art. 207 u.f.p.

Wyjaśnienia wymaga, że do uruchomienia procedury zwrotu środków udzielonego dofinansowania wystarczające jest samo naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p,. co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Stosownie do treści art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji przewidzianej w art. 207 ust. 9 u.f.p. – wydanej po bezskutecznym upływie terminu (zakreślonego w wezwaniu, w trybie określonym w ust. 8 tego przepisu) zwrotu środków lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności.

Zgodnie z przepisem art 184 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 (środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – pkt 2 oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2 – pkt 3), są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.

W ocenie Sądu, pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone w powszechnie obowiązującym prawie publicznym (europejskim i krajowym). Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13, zgodnie z którym, procedury te mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. NSA stwierdził, że sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p. (por. także wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2012 r. o sygn. akt II GSK 732/11; z dnia 9 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 1546/12; z dnia 23 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1141/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pogląd ten został podtrzymany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2015 r. o sygn. akt II GSK 2109/14, w którym wskazano, że pod pojęciem "innych procedur" należy rozumieć nie tylko procedury określone obowiązującymi powszechnie normami prawa, lecz również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania. Rozwijając tę tezę NSA wskazał dodatkowo, że wynika to ze specyfiki ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 383 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r."). Powyższą regulacją przyjęto, że u podstaw tworzenia krajowych systemów realizacji programów operacyjnych i regionalnych nie leżą przepisy prawa powszechnie obowiązującego, zaś same projekty realizowanie są w oparciu o zaakceptowany wniosek oraz umowę, która określa obowiązki zarówno beneficjenta, jak też instytucji udzielającej dofinansowania, a której wzór jako element systemu realizacji programu operacyjnego stanowi dokumentację konkursową. Podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należy przyjąć, że w pojęciu "innych procedur" mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd i przyjmuje w rozpoznawanej sprawie za własny.

Reasumując powyższe Sąd stwierdza, iż naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. może wynikać z postanowień umowy oraz procedur, których stosowanie w umowie postanowiono, określonych w innych, przywołanych w umowie aktach, co z kolei implikuje wydanie decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

W konsekwencji, w przypadku zawarcia umowy o dofinansowanie zgodnie z przyjętym przez instytucję wzorem uznać należy, że reguluje ona również procedurę realizacji projektu. Niewypełnienie przez stronę postanowień umowy powoduje zatem konieczność odzyskiwania przez organ kwot podlegających zwrotowi.

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż Skarżący naruszył przedmiotowe procedury tj. § 12 ust. 2 umowy o dofinasowanie (konkurencyjność) oraz § 6 ust. 2 pkt 9) obowiązującego wówczas, a uchylonego 30 marca 2013 r. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. Nr 153 poz.956. z późn. zm.) (zakup używanego serwera).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ art. 70 § 1 O.p w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania, z uwgi na wydanie decyzji Organu II instancji po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin przekazania środków, wskazać należy że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich stanowią przepisy art. 207 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o finansach publicznych. Ustawa ta nie zawiera regulacji związanych z przedawnieniem prawa zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Zgodnie z jej art. 67, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie zwraca się uwagę (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 września 2017 r. o sygn. akt I SA/Ke 433/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. o sygn. I SA/Sz 749/17, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że pomimo odesłania, przepisów Ordynacji w zakresie regulującym terminy przedawnienia nie stosuje się, z uwagi na przepis szczególny, tj. Rozporządzenie Rady (WE, EUROATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1). Przepis art. 3 ust.1 tego Rozporządzenia przewiduje zaś jako zasadę czteroletni okres przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1, z tym, że w przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia w którym nieprawidłowość ustała. Jednocześnie przepis art. 3 ust.1 ww. Rozporządzenia wyznacza ostateczny okres przedawnienia, stanowiąc, że "w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu".

Odnosząc się do pojęcia "ostatecznego zakończenia programu", Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 czerwca 2017 r. o sygn. akt C-436/15 zauważył, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2988/95 nie przewiduje konkretnego wiążącego momentu w odniesieniu do "ostatecznego zakończenia programu", ponieważ [...] moment ten różni się nieuchronnie w zależności od poszczególnych etapów i procesów przewidzianych w celu zakończenia każdego wdrożonego programu wieloletniego (punkt 60). Ustalenie momentu "ostatecznego zakończenie programu" w celu stosowania zasady przedawnienia właściwej dla "programów wieloletnich", przewidzianej w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, zależy zatem od przepisów, które normują każdy program wieloletni (punkt 61). W celu ustalenia momentu "ostatecznego zakończenie programu" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy uwzględnić cel terminu przedawnienia, o którym mowa w owym przepisie. Przedawnienie przewidziane bowiem w owym przepisie pozwala po pierwsze zagwarantować, że dopóki program nie jest ostatecznie zakończony, dopóty właściwy organ może nadal podejmować czynności w sprawie nieprawidłowości, których dopuszczono się w ramach wykonywania tego programu, w celu ułatwienia ochrony interesów finansowych Unii. Po drugie celem tego przepisu jest zapewnienie pewności prawa dla podmiotów gospodarczych. Podmioty te powinny być bowiem w stanie określić, które z dokonywanych przez nie czynności można uznać za ostateczne, a które mogą być jeszcze przedmiotem dochodzenia (punkt 62). Ze względu na ten podwójny cel, aby określić datę "ostatecznego zakończenia programu", do której biegnie okres przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, należy uwzględnić dzień zakończenia danego "programu wieloletniego" (punkt 63). Po upływie nieprzekraczalnego terminu określonego przez Komisję dla zakończenia prac i dokonania płatności z tytułu związanych z tymi pracami wydatków kwalifikowalnych, projekt taki należy uznać za ostatecznie zakończony w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95, bez uszczerbku dla ewentualnego przedłużenia na mocy nowej decyzji Komisji w tym zakresie (punkt 66).

Na tle tego uregulowania, słusznie zauważa się również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. cyt. wyżej wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r.), że przyjęcie jako początkowej daty biegu przedawnienia - daty poszczególnych płatności w projekcie oraz stosowanie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 O.p., wyłączyłoby skuteczność szeregu kompetencji oraz instrumentów prawnych, którymi dysponuje IZ w zakresie kontroli realizacji projektów (także w okresie ich trwałości), odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi i nakładania korekt finansowych (art. 25 ust. 1 pkt 14-15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2006 Nr 227 poz. 1658). Trudno zatem przyjąć, aby po upływie 5 lat od daty płatności w projekcie kontrole takie miały wyłącznie charakter stwierdzający bez możliwości wywołania określonych skutków oraz zastosowania określonych środków prawnych.

Należy również wskazać, że zgodnie z treścią art. 89 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., zamknięcie programu operacyjnego następuje w dacie wcześniejszego spośród następujących trzech wydarzeń: płatności salda końcowego określonego przez Komisję na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1, przesłania noty debetowej na kwoty nienależnie wypłacone państwu członkowskiemu przez Komisję w odniesieniu do danego programu operacyjnego, anulowania salda końcowego zobowiązania budżetowego. Komisja informuje państwo członkowskie o dacie zamknięcia programu operacyjnego w nieprzekraczalnym terminie dwóch miesięcy.

W związku z tymi rozważaniami nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż przepis ten ma w niniejszej sprawie zastosowanie, podczas gdy zastosowanie powinien mieć przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 67 fp i to zarówno co do kwoty głównej, jak i naliczonych odsetek.

Skarżący zarzucił również, iż organ II instancji niezasadnie nie dokonał wyłączenia okresu naliczania odsetek począwszy od dnia wezwania Skarżącego do zapłaty, tylko od dnia wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego. Zdaniem Skarżącego wyłączeniu powinien podlegać również okres od dnia wezwania Skarżącego do zapłaty do dnia wszczęcia postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, iż art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej zawiera katalog zamknięty sytuacji, w których organ podatkowy nie nalicza odsetek, a tym samym organy prowadzące postępowanie nie są upoważnione do wyłączania jeszcze innych okresów z naliczania odsetek, jeśli przepis prawa tego nie przewiduje. Stwierdzić należy, że organ II instancji nie miał podstawy prawnej do wyłączenia z okresów naliczania odsetek również okresu żądanego przez skarżącego w wywiedzionej skardze.

Żaden z zarzutów skargi nie przekonuje do konieczności wyeliminowania kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze opisane powyżej okoliczności faktyczne i prawne, brak jest przesłanek świadczących o tym, aby zaskarżona decyzja była obarczona wadami wynikającymi z naruszenia przepisów postępowania, czy naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia, w związku z czym skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) podlega oddaleniu.