Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 183/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3,  art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Janusz Walawski, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz J.M. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów, na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej ustawa, utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z [...] lutego 2014 r. odmawiającą J. M. (dalej jako skarżący) nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z [...] sierpnia 2012 r. skarżący wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, dalej Centralna Komisja o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauki prawne w dyscyplinie prawo.

Powołana Komisja Habilitacyjna, dalej Komisja, uchwałą z [...] grudnia 2012 r., wyraziła niejednomyślnie pozytywną opinię w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie prawo. Komisja, opierając się na opiniach recenzentów, po zapoznaniu z autoreferatem, a także uwzględniając wątpliwości co do sformułowania przez skarżącego tytułu i zakresu publikacji objętych cyklem, właściwego udokumentowania niektórych dzieł skarżącego, i wskazania do jednotematycznego cyklu publikacji dzieł sprzed wielu lat uznała, że istnieje wspólny element zgłoszonych do oceny publikacji dotyczących omawiania różnych postaci zabezpieczenia wierzytelności, pozwalający na uznanie ich za cykl jednotematyczny, a także że istnieje istotny walor niektórych dzieł wskazanych w ramach jednotematycznego cyklu publikacji dla rozwoju myśli prawniczej dotyczącej [...].

W dniu [...] lutego 2014 r. odbyło się posiedzenie Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...], dalej Rada Wydziału, na którym zapoznano członków z treścią protokołu Komisji habilitacyjnej.

Rada Wydziału w głosowaniu tajnym, na podstawie art. 18a ust. 11 ustawy, podjęła uchwałę o nienadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk prawnych w dyscyplinie prawo. W wyniku przeprowadzonej dyskusji Rada Wydziału uznała, że skarżący nie ma określonych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy osiągnięć stanowiących znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową.

W odwołaniu od powyższej uchwały skarżący wniósł o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną niż Rada Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...], jednostkę organizacyjną uprawnioną do nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk prawnych, w dyscyplinie prawo.

Zaskarżonej uchwale zarzucił:

I. Niewłaściwą ocenę osiągnięć naukowych oraz aktywności naukowej i w konsekwencji błędne przyjęcie, że odwołujący się nie ma określonych, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy osiągnięć, stanowiących znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową.

II. Naruszenie przepisów określonych w art. 18a ust. 4, 5, 7,11 ustawy poprzez nieuzasadnione przewlekle prowadzenie postępowania i w konsekwencji wydanie uchwały w przedmiotowej sprawie po upływie ponad 17 miesięcy od daty złożenia wniosku przez habilitanta, podczas gdy według ustawy wydanie uchwały powinno nastąpić w terminie 5 miesięcy.

III. Naruszenie art. 7, 11, 77, 80 w związku z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez niewyjaśnienie zasadności i przesłanek podjęcia decyzji, nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne decyzji, nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy, dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności dorobku naukowego habilitanta oraz recenzji przedłożonych w trakcie postępowania habilitacyjnego) - w konsekwencji błędne przyjęcie, że dorobek naukowy (wykaz publikacji) oraz dokumentacja dotycząca aktywności naukowej odwołującego się, załączona do wniosku o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, są niewystarczające.

Uchwałą z [...] maja 2014 r. Rada Wydziału przyjęła opinię w przedmiocie odwołania.

Opinie o ww. odwołaniu sporządzili dwaj powołani przez Centralną Komisję recenzenci, uznając, iż odwołanie to nie zasługuje na uwzględnienie.

W dniu [...] maja 2014 r. Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem oraz opiniami rzeczoznawców Centralnej Komisji wyznaczonych z ramienia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych do oceny odwołania skarżącego, uznała odwołanie od uchwały Rady Wydziału za niezasadne, podejmując w tym zakresie stosowna uchwałę.

[...] maja 2015 r. Prezydium Centralnej Komisji w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania skarżącego, tym samym utrzymując w mocy uchwałę Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...].

Wskazaną na wstępie decyzją Centralna Komisja utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę, uznając, iż Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia tego postępowania habilitacyjnego, a w jego ramach do podjęcia zaskarżonej uchwały. Postępowanie to pod względem formalnym przebiegało bez zarzutu. W ocenie Centralnej Komisji żaden z przedłożonych cyklów monotematycznych skarżącego, i to sprzed wielu lat, nie spełnia tego kryterium. Z trzech recenzji w postępowaniu habilitacyjnym przed Radą Wydziału dwie recenzje były z konkluzją pozytywną, ale w istocie negatywne w treści.

Zdaniem Centralnej Komisji skarżący multiplikuje swój dorobek naukowy poprzez powtarzanie tej samej treści w kolejnych publikacjach, bez ich twórczego rozwinięcia. Centralna Komisja zauważyła też, że Rada Wydziału głosowała, pomimo pozytywnej rekomendacji Komisji w sposób jednoznacznie negatywny (proporcje głosów: tak - 13, nie - 34, wstrzymujące się - 7).

W ocenie Centralnej Komisji nie ma podstaw formalnych i merytorycznych do przyjęcia odwołania. Rada Wydziału miała pełne prawo nie przyjąć pozytywnej rekomendacji Komisji, uwzględniając trafne zarzuty krytyczne wobec dorobku i osiągnięć skarżącego. Centralna Komisja uznała, iż kandydat do stopnia naukowego doktora habilitowanego nie wnosi swoimi dokonaniami istotnego wkładu w rozwój nauki. W tej sytuacji Centralna Komisja nie znalazła podstaw do kwestionowania uchwały Rady Wydziału.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1.1) art. 7, 77 §1, 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 29 ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nierozpatrzenie całego zebranego materiału sprawy oraz sprzeczność wniosków o istotnych okolicznościach sprawy z zebranym materiałem sprawy, które to okoliczności stały się podstawą faktyczną rozstrzygnięcia przez co wpłynęły na jego ostateczny kształt, w postaci:

1.1.1.) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że dwie recenzje sporządzone w postępowaniu habilitacyjnym były negatywne w treści, pomimo że we wszystkich trzech recenzjach ([...] W. K., [...] A. B. i [...] P. D.) wyrażone zostało przez ich autorów jednoznacznie pozytywne stanowisko stwierdzające, że skarżący spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, co potwierdzili oddając głos "za" podczas głosowania w Komisji Habilitacyjnej;

1.1.2) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że Rada Wydziału głosowała pomimo pozytywnej rekomendacji Komisji w sposób jednoznacznie negatywny, chociaż podczas głosowania tejże Rady [...] lutego 2014 r. oddano na 54 ważne oddanych głosów: przeciw 34 (63%), wobec 20 głosów za lub wstrzymujących się (37%);

1.1.3) sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżący nie wnosi swoimi dokonaniami istotnego wkładu w rozwój nauki, podczas gdy wszyscy trzej recenzenci będący uznanymi autorytetami, tj.: [...] W. K., [...] A. B. i [...] P. D., wyrazili opinię, że skarżący spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a więc także te dotyczące znacznego wkładu w rozwój określonej dyscypliny (tj. prawa) i taką samą opinię o skarżącym wyraziła również Komisja,

1.1.4.sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że "żaden z przedłożonych cyklów monotematycznych habilitanta, i to sprzed wielu lat, nie spełnia tego kryterium", przy jednoczesnym braku określenia o jakie kryterium chodzi, bowiem, nie można uznać za zgodne z logiką zarówno wywiedzenie wniosku, że przedłożenie dwóch cyklów monotematycznych, nie spełnia warunku przedłożenia jednego cyklu monotematycznego, jak również, że przedłożenie cykli składających się z publikacji wydanych na przestrzeni wielu lat deprecjonuje którykolwiek z nich, w sytuacji gdy jedynym ograniczeniem czasowym jest to, że publikacje tworzące cykl powstały po otrzymaniu stopnia doktora (art. 16 ustawy),

1.1.5 sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że powołani przez organ dwaj dodatkowi opiniujący negatywnie ocenili osiągnięcia naukowe skarżącego stanowiące wkład w rozwój dyscypliny (tj. prawa) i jego istotną aktywność naukową, co miało niejako zrównoważyć trzy pozytywne oceny powołanych uprzednio przez Centralną Komisję recenzentów, w sytuacji gdy żaden z tych dwóch opiniujących nie dokonywał oceny osiągnięć naukowych habilitanta, lecz jedynie dokonywali oceny złożonego przez skarżącego odwołania;

1.1.6. wzięcia pod rozwagę przy podejmowaniu decyzji, jedynie trzech krytycznych uwag dotyczących dorobku skarżącego - wyrażonych przez członków Komisji Habilitacyjnej podczas dyskusji przed głosowaniem, a mianowicie co do stwierdzenia czy przedłożone cykle są monotematyczne ([...] K. Z.), co do stwierdzenia czy recenzje są negatywne w treści ([...] J. W.) oraz co do stwierdzenia o multiplikowaniu dorobku naukowego ([...] K. B.) - które to uwagi tylko jednego członka tejże Komisji ([...] K. Z.) doprowadziły do oddania głosu przeciw kandydaturze skarżącego i nie stanowiły nawet przyczynku do przeprowadzenia przez Komisję rozmowy ze skarżącym (at. 18A ust. 10 ustawy), przy jednoczesnym całkowitym pominięciu przez organ wszystkich pozytywnych uwag wyrażanych w toku sprawy (m.in. przez [...] W. K., [...] A. B. i [...] P. D.);

1.2) art. 24 § 3 K.p.a. w zw. z art. 34b i 29 ust. 1 ustawy oraz § 7 ust. 1 pkt 10 w zw. z §15 ust. 3 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zatwierdzonego zarządzeniem nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. - zwanego dalej Statutem, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niewyłączenie od udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym Sekretarza Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, będącego członkiem jej Prezydium i członkiem jej Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, w osobie – [...] H. I., który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, będąc jednocześnie członkiem Rady Wydziału, która wydała uchwałę w pierwszej instancji;

1.3 art. 107 §1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji sporządzenie przez organ, niespełniającego przewidzianych przez prawo wymagań w zakresie uzasadnienia wydanej decyzji, w szczególności poprzez pominięcie w treści uzasadnienia dowodów, na których oparł się, przyjmując wskazane fakty, poprzez pominięcie w treści uzasadnienia faktów korzystnych dla skarżącego, a wynikających z zebranego materiału sprawy oraz poprzez pomięcie dowodów, z których te korzystne fakty wynikały, a co za tym idzie niewskazania przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej tychże dowodów, a także nieodniesienie się do stawianych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów;

1.4 art. 73 §1 i art 74 § 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy oraz § 23 ust. 1 Statutu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu, a także jego pełnomocnikowi wglądu do kompletnych akt niniejszej sprawy, pomimo jej zakończenia w konsekwencji utrudniając sporządzenie niniejszej skargi i uniemożliwiając wyczerpujące sformułowanie zarzutów, w szczególności nie udostępnione zostały m.in: protokół z posiedzenia Rady Wydziału z [...] lutego 2014 r., podczas którego podjęta została uchwała nr [...], oryginalne stanowiska dwóch opiniujących w sprawie zasadności odwołania, na które powołano się w uzasadnieniu skarżonej decyzji, postanowienia o dopuszczeniu dwóch opiniujących i zawarte z nimi umowy o dzieło, protokół posiedzenia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, która wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji [...], na którą powołuje się organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

2.1) art. 21 ust. 2 w zw., z art. 18a ust. 11 ustawy oraz w zw. z art. 107 §1 i §3 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału, która nie spełniała podstawowych standardów w zakresie uzasadnienia podjętej uchwały - w szczególności pomijała dowody, na których oparła się, przyjmując wskazany w treści fakt o tym, że skarżący "nie ma określonych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy osiągnięć stanowiących znacznych wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową", pomijała fakty korzystne dla skarżącego, a wynikających z zebranego materiału sprawy i dowody, z których te korzystne fakty wynikały, a co za tym idzie nie wskazywała przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej tychże dowodów - przez co uniemożliwiała kontrolę instancyjną organu wydającego zaskarżoną decyzję;

2.2) art. 21 ust. 2 w zw. z art. 16 i 18a ust. 11 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału, pomimo że istotna okoliczność sprawy w postaci oceny osiągnięć naukowych skarżącego stanowiących wkład w rozwój dyscypliny prawo i jego istotna aktywność naukowa, była udowodniona i wynikała ze zgromadzonych w materiale sprawy trzech pozytywnych dla skarżącego recenzji dotyczących tej okoliczności oraz z pozytywnej dla skarżącego oceny Komisji o nadaniu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych dyscyplinie prawo, i nie podważały jej dwie dodatkowe opinie, które odnosiły się jedynie do zasadność zarzutów sformułowanych w odwołaniu skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak też uchylenie poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zobowiązanie organu do uchylenia uchwały Rady Wydziału i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania radzie innej jednostki organizacyjnej w terminie 30 dni, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte i szczegółowo uzasadnione.

Skarżący zwrócił uwagę, że organ nie odniósł się w ogóle do oceny jego aktywności naukowej, co stanowi wadę uzasadnienia zaskarżonej decyzji i świadczy o tym, że organ w istocie pominął rozważania w tym zakresie.

Ponadto skarżący zarzucił brak wszechstronnego rozważenia całego materiału sprawy. Zdaniem skarżącego organ wybrał jedynie trzy argumenty przeciwne skarżącemu zgłoszone w toku dyskusji w Komisji dotyczące tego: czy przedłożone cykle są monotematyczne ([...]K. Z.), czy recenzje są negatywne w treści ([...] J. W.), oraz czy następuje multiplikowanie dorobku naukowego ([...] K. B.).

Ponadto skarżący podniósł, że organ nie wskazał żadnego argumentu, który był podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego jedynie jakkolwiek uargumentowana uchwała może stanowić podstawę do oceny jej zasadności, w kontekście art. 18a ust. 11 ustawy (kontrola instancyjna) oraz art. 9 ust. 1 ustawy (kontrola okresowa).

Na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. skarżący podniósł, że Uchwała Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2015 r. została wydana w stosunku do [...] J. M., a nie jego osoby oraz że powołanie recenzenta [...] A. G. nastąpiło z upoważnienia Sekretarza Prezydium Centralnej Komisji, gdy powinien on być wyłączony od udziału w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Centralna Komisja stwierdziła, że uzasadnienie decyzji z [...] maja 2015 r.

nr [...] zawierało motywy utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego. Centralna Komisja na podstawie zgodnych negatywnych opinii dwóch superrecenzentów uznała, że dorobek naukowy skarżącego nie stanowi istotnego wkładu w rozwój nauki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10, publ.: j.w.)

Z powyższych względów stwierdzić należy, że poza przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu pozostają podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcia, że skarżący nie wnosi swoimi dokonaniami istotnego wkładu w rozwój nauki oraz, że dwie recenzje sporządzone w postępowaniu habilitacyjnym były negatywne w treści, pomimo, że we wszystkich trzech recenzjach wyrażone zostało jednoznacznie pozytywne stanowisko dla skarżącego w odniesieniu do spełnienia przesłanek do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, jak też oceny złożonych cykli publikacji powiązanych tematycznie. Nie dotyczą one bowiem kwestii formalnych, lecz merytorycznych, które ostatecznie zadecydowały o podjęciu uchwały Rady Wydziału z dnia [...] lutego 2014 r. o odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wskazać przy tym należy, że z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że jej członkowie zapoznali się z dokumentacją przedstawioną przez kandydata, recenzjami osiągnięć naukowych, protokołem z posiedzenia i uchwałą Komisji oraz wątpliwościami na temat wartości naukowej przedstawionych przez skarżącego publikacji. Przedstawiono również wynik głosowania członków Rady Wydziału (uprawnionych - 88 osób, oddanych głosów - 55, liczba głosów ważnych – 54 z tego głosów za nadaniem tak -13, głosów przeciw nadaniu nie -34, głosów wstrzymujących się -7), który - przy uwzględnieniu zasady bezwzględnej większości oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania wyrażonej w art. 20 ust. 1 ustawy - był negatywny dla skarżącego. Liczba 63% oddanych głosów przeciw w stosunku do ogólnej liczby oddanych głosów ważnych przesądziła o treści podjętej uchwały, przy zachowaniu procedury wynikającej z wyżej wskazanego przepisu ustawy.

Głosując w sposób tajny, każdy z członków Rady Wydziału może wyrazić swoje stanowisko odnośnie przyznania stopnia naukowego doktora habilitowanego, a wynik ten może być odmienny od konkluzji recenzji i stanowiska Komisji.

Zauważyć również należy, że postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego, uregulowane w ustawie cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów K.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy K.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 80 i 81 K.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 K.p.a.

Powyższy, szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy, dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją. Postępowanie to ograniczone jest bowiem do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy, Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.

Z tego rozwiązania, wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie. W razie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego przez Radę Wydziału, kontrola ta sprowadza się do oceny prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału. Legalność ta odnosi się też do oceny złożonego przez skarżącego odwołania, w którym zawarte zostały zarzuty wobec uchwały Rady Wydziału, iż skarżący nie ma określonych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy osiągnięć stanowiących znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową. W tym merytorycznym zakresie recenzenci powołani w postępowaniu przed Centralną Komisją mieli obowiązek ocenić osiągnięcia naukowe habilitanta i takiej oceny dokonali. Ocena ta, jak już wyżej wskazano, nie podlega jednak badaniu sądu.

Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji i uchwały Rady Wydziału z dnia [...] lutego 2014 r. wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Centralna Komisja i Rada Wydziału, co należy podkreślić, są organami kolegialnymi, rozstrzygnięcia podejmują w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za odmową nadania stopnia doktora habilitowanego i utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego przepisy K.p.a. stosuje się jedynie odpowiednio w zakresie nieuregulowanym ustawą. W związku z tym ograniczone uzasadnienie decyzji jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej uchwały czy decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do ich uchylenia (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1078/11, publ. j.w.).

Nie jest trafny również zarzut naruszenia przez Centralną Komisję art. 73 § 1 i art. 74 § 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy oraz § 23 Statutu. Zgodnie z tym ostatnim przepisem akta wytworzone w toku postępowania opiniodawczego przed Komisją są dostępne dla stron i uczestników postępowania od chwili podjęcia uchwały przez Prezydium Komisji, z uwzględnieniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i przepisów o ochronie danych osobowych. Skoro w Statucie zostały zamieszczone odrębne uregulowania dotyczące dostępu do akt postępowania (§ 23) to w myśl art. 29 ust. 1 nie mają w tym zakresie zastosowania przepisy K.p.a. Tym samym organ odmawiając skarżącemu w dniu [...] listopada 2015 r. wglądu do akt sprawy, nie był obowiązany do wydania postanowienia w trybie art. 74 § 2 K.p.a. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę i zarzutu skargi w dniu [...] grudnia 2015 r. skarżącemu zostały udostępnione dokumenty. Nadto udostępnieniu podlegają akta wytworzone w postępowaniu przed Komisją po podjęciu przez nią uchwały, czyli po zakończeniu postępowania, zatem zarzut ten nie ma wpływu dla oceny prawidłowości postępowania prowadzonego przed Centralną Komisją.

Sąd stwierdził jednak, że w postępowaniu przed Centralną Komisją doszło do naruszenia przepisów postępowania § 22 ust. 2 Statutu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści wskazanego przepisu wynika, że Prezydium Komisji, po zapoznaniu się z uchwałą Sekcji, podejmuje uchwałę w sprawie będącej przedmiotem uchwały. Przedmiotem posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z [...] maja 2015 r, jak wynika z protokołu oznaczonego [...][...] M. J., była uchwała Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z [...] maja 2015 r. o odmowie poparcia odwołania [...] J. M. od uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...]. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy, po wyczerpującej dyskusji oraz w wyniku głosowania tajnego podjęło uchwałę o nieprzyjęciu odwołania J. M. od uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego ww. Osobie. Tym samym Prezydium Centralnej Komisji postanowiło utrzymać w mocy przedmiotową uchwałę. W ocenie Sądu w sprawie powołani zostali tożsami recenzenci co w sprawie odwołania skarżącego i występowały te same problemy, to jednak podjęta uchwała dotyczy [...] J. M. a nie [...] J. M.. Protokół odzwierciedla przebieg posiedzenia, dyskusji, wyniki głosowania oraz treść uchwały, zatem stanowi dowód w sprawie, który podlega, podobnie jak podjęta uchwała ocenie Sądu, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych i tytułów naukowych określone w ustawie i Statucie.

Sąd stwierdza na podstawie akt administracyjnych, że brak jest uchwały Prezydium Centralnej Komisji w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie poparcia odwołania [...] J. M. - zgodnie z § 8 pkt 2a Statutu. Za taką nie można uznać przedstawionej dotyczącej [...] J. M., zatem podmiotu, którego nie dotyczyła uchwała Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z dnia [...] maja 2015 r.

Nadmienić należy, że Statut Centralnej Komisji ma niewątpliwie charakter normatywny, gdyż zgodne z dyspozycją art. 35 ust. 5 ustawy reguluje kwestie kompetencji organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów, przy czym nie jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zważywszy bowiem, na określony w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego, postanowieniom ww. Statutu, nie można przypisać cech właściwych dla źródeł prawa. Wobec tego, jego stosowanie jest dopuszczalne tylko w odniesieniu do jednostek organizacyjnych podległych organowi wydającemu ten akt, tj. Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, albowiem jego postanowienia mają charakter przepisów wykonawczych o charakterze wewnętrznym, o których mowa w art. 93 Konstytucji RP.

W tej sytuacji przedwczesna jest ocena zarzutu naruszenia art. 24 § 3 K.p.a. w zw. z art. 34b i 29 ust. 1 ustawy oraz § 7 ust. 1 pkt 10 w zw. z §15 ust. 3 Statutu, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niewyłączenie od udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym Sekretarza Centralnej Komisji, będącego członkiem jej Prezydium i członkiem jej Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, w osobie - [...] H. I., który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, będąc jednocześnie członkiem Rady Wydziału, która wydała uchwałę w pierwszej instancji.

Jak wynika z protokołu posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2015 r. [...] H. I. został wyłączony od udziału w postępowaniu w sprawie na podstawie art. 24 § 1 ust. 1 K.p.a., gdyż jest pracownikiem jednostki organizacyjnej prowadzącej postępowanie w przedmiotowej sprawie. Jednakże z wcześniej wskazanych okoliczności sprawy wnika, że przebieg tego postępowania i podjęta uchwała dotyczyła [...] J. M. a nie J. M.. Również podniesiony na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. zarzut, że w postępowaniu opiniodawczym recenzent [...] A. G. został powołany przez [...] H. I. nie może być zweryfikowany przez Sąd, bowiem w aktach administracyjnych jest tylko pismo z powołaniem na upoważnienie udzielone przez Sekretarza Prezydium Centralnej Komisji. Brak jest też dokumentów wykazujących w jaki sposób powołani zostali recenzenci w niniejszej sprawie i czy było to zgodne z § 20 i 27 ust. 1 Statutu.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że analiza postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją wskazuje, że nastąpiło istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - § 22 ust. 2 Statutu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Centralna Komisja wyeliminuje stwierdzone uchybienia, wykaże dokumentami w jaki sposób powołani zostali recenzenci w postępowaniu odwoławczym i czy czynności te wykonywał Sekretarz Prezydium Centralnej Komisji będący jednocześnie członkiem Rady Wydziału. Następnie w zależności od poczynionych ustaleń przeprowadzi postępowanie przed Prezydium Centralnej Komisji w przedmiocie uchwały Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych z dnia [...] maja 2015 r. dotyczącej odwołania [...] J. M. od Rady Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] uchwały z dnia [...] lutego 2014 r. bądź również przed Sekcją.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji, orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.