Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2946/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2196/18 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2196/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. (dalej również: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej również: Kolegium, organ odwoławczy) z [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta [...] (dalej również: Starosta) decyzją z [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., dalej "ustawa"/"Prawo o ruchu drogowym") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) cofnął Skarżącemu, uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii [...], uzyskane w dniu 16 listopada 2016 r.

W uzasadnieniu organ podał, że 15 września 2017 r. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] [...]z 4 września 2017 r. o cofnięcie Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi z powodu otrzymania łącznie 21 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 16.11.2016 r. do 16.03.2017 r.

W dniu 15 września 2017 r. Starosta wszczął postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B.

Skarżący 21 września 2017 r. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na wpis punktów karnych do ewidencji.

Organ 21 grudnia 2017 r. zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia skargi na wpis do ewidencji kierowców.

W dniu 17 maja 2018 r. wpłynęło do Starostwa pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], iż wniosek o cofnięcie uprawnień A. K. jest zasadny i podlega wykonaniu, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OZ 342/18 oddalił zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2018r., sygn. akt VIII SA/Wa 818/17.

W dniu 22 maja 2018 r. podjęto postępowanie.

W tym kontekście organ I instancji wskazał, że zgodne z art 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w przypadku przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja o cofnięciu uprawnień wydawana jest na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z [...] czerwca 2018 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Kolegium decyzją z [...] lipca 2018 r., po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, od decyzji Starosty z [...] czerwca 2018 r., w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii [...], uzyskanego w dniu 16 listopada 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735, powoływanej dalej "k.p.a.") w zw. z art. 136 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 z późniejszymi zmianami, dalej u.k.p.) w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 3, art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że organ I instancji, na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym - cofnął Skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii [...].

Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do ewidencji. Stosownie do art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu i Ministrem Sprawiedliwości, ze względu na konieczność dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia: sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. W wykonaniu delegacji ustawowej, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012, poz. 488, dalej "Rozporządzenie", określono, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 Rozporządzenia). Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez nią naruszeniom. Informacji udziela się lub wydaje się zaświadczenie w siedzibie organu prowadzącego ewidencję, albo - w miarę możliwości technicznych - w innej jednostce Policji (§ 9 Rozporządzenia.). Poza tym, informacji o wpisach udziela się podmiotom wymienionym w § 10 Rozporządzenia. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Natomiast stosownie do § 7 ust. 1 pkt 1 ww. Rozporządzenia komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w stosunku do kierowcy, który w ciągu roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenia. Treść powyższych przepisów wskazuje, że prowadzona na podstawie art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym ewidencja, jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Tylko ten organ ma kompetencje do usuwania punktów karnych. W sytuacji, gdy danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, przy braku odmiennych postanowień w tym zakresie, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 855/12, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, że wpis do ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że w przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Takich kompetencji nie posiada natomiast inny organ w toku prowadzonego przez siebie postępowania, w szczególności takich kompetencji nie posiada starosta prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Jest on związany treścią danych zawartych w ewidencji, przedstawionych we wniosku komendanta wojewódzkiego Policji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt. I OSK 2697/12, z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt. I OSK 127/13, z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt. I OSK 1203/11 i z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt. I OSK 1306/11, źródło CBOSA). Tak więc ani Starosta, ani Kolegium, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, kierowcy który przekroczył dopuszczalną liczbę punktów w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych. Organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązany jest do jej wydania. Starosta ustala stan faktyczny, jakim jest zaewidencjonowana liczba punktów karnych przypisanych danemu kierowcy, wyłącznie na podstawie dokumentu urzędowego - wniosku złożonego przez komendanta wojewódzkiego Policji. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy zobligowane są domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, do przyjęcia, iż skarżący uzyskał liczbę punktów uzasadniających wydanie decyzji o cofnięciu mu uprawnień.

Skarżący otrzymał po raz pierwszy prawo jazdy 16 listopada 2016 r. W okresie 1 roku od otrzymania prawa tj. do dnia 16 marca 2017 r. przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a tym samym spełniona została określona w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłanka wdania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji bez podstawy prawnej, z powodu tego, że art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r., organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami "W przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym."

Skoro Skarżący, popełnił wykroczenia w okresie od 16 listopada 2016 r. do dnia 16 listopada 2017 r., to należy stosować przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, według stanu przed 4 czerwca 2018 r. Organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował w niniejszej sprawie art. 140 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazano, że związek zagadnienia wstępnego ze sprawą merytoryczną wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda dla wydania decyzji w prowadzonej przez organ I instancji sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. W tej sprawie przedmiot obu postępowań tj. w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] co do wpisów ewidencji punktów karnych - jest różny i oba postępowania mogą toczyć się niezależnie od siebie. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że przesłanką zawieszenia jest sytuacja gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - taka zaś sytuacja nie ma miejsca w niniejszym postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego postępowanie w sprawie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii [...] może toczyć się niezależnie od postępowania powołanego przez Skarżącego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji stronie, a nie pełnomocnikowi, organ podniósł, że strona po otrzymaniu decyzji, przekazała decyzję pełnomocnikowi, który w ustawowym terminie wniósł odwołanie. Zatem wniesienie przez pełnomocnika Skarżącego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji doręczonej bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi, wyłącza możliwość uznania tego doręczenia za nieprawidłowe. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ I instancji przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające, spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organ przytoczył fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśnił jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną było prowadzone, a tym samym jaki był zakres niezbędnych ustaleń.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Kolegium z [...] lipca 2018 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej;

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 136 ust. 1 i 2 u.k.p. poprzez jego zastosowanie pomimo, iż przepis ten nie miał zastosowania;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie prawidłowości wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych;

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku ustaleń faktycznych w sprawie;

6. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a.. art 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstaw i przesłanek decyzji;

7. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo, iż przepis ten nie powinien mieć zastosowania:

8. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo, iż przepis ten nie miał zastosowania.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2196/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Kolegium z [...] lipca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami.

Na wstępie Sąd należy odniósł się do najdalej idącego zarzutu skargi, tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej. Skarżący podnosił bowiem, że będący podstawą prawną

decyzji art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r., a decyzja organu I instancji zapadła w dniu 5 czerwca 2018r. W tym kontekście, zdaniem Sądu I instancji, słusznie organ odwoławczy wskazał, iż art. 136 ust. 1 u.k.p. stanowi - "W przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym". Skarżący, popełnił wykroczenia drogowe skutkujące naliczeniem punktów karnych w okresie od 16 listopada 2016 r. do dnia 16 listopada 2017 r., dlatego należało stosować przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, według stanu sprzed 4 czerwca 2018 r. Zdaniem Sądu I instancji, organ w sposób prawidłowy wskazał podstawę prawną, to jest art. 140 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do ewidencji. W wykonaniu delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 ww. ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych wydał Rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W § 3 ust. 1 Rozporządzenia określono, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie przekroczenia w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w stosunku do kierowcy, który w ciągu roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy przekroczył liczbę 20 punktów. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, kierowcy, który przekroczył dopuszczalną liczbę punktów w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, nie należy do kategorii decyzji uznaniowych. Organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy obowiązany jest do wydania takiej decyzji.

Sąd Wojewódzki wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, które w pełni akceptuje skład orzekający, jednoznacznie interpretuje się powołane przepisy w ten sposób, że zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże skutek w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest dopuszczenie się przez kierującego pojazdem naruszeń przepisów ruchu drogowego, skutkujące przekroczeniem określonej w ustawie liczby punktów, a nie uzyskanie przez punkty statusu ostateczności. Użycie określenia: "przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 20 punktów" należy, wiązać ze zdarzeniem, które stanowi naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że Skarżący otrzymał po raz pierwszy prawo jazdy 16 listopada 2016 r. W okresie 1 roku od otrzymania prawa tj. do 16 marca 2017 r. przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a tym samym spełniona została określona w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przesłanka wdania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Starosta nie mógł prowadzić własnego postępowania dowodowego na okoliczność zasadności naliczonych punktów karnych, w ten sposób decydowałby o ich ilości. Skoro zatem jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ww. ewidencji, a więc w drodze czynności materialnotechnicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, może być rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Jednocześnie, Sąd I instancji wskazał, że w realiach sprawy do chwili wydania wyroku poza słownymi deklaracjami, Skarżący nie wykazał, aby rzeczywiście toczyło się postępowanie w przedmiocie prawidłowości takich wpisów. Tym samym zarzut naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., był bezzasadny. Słusznie też organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, mogło toczyć się niezależnie od postępowania powoływanego przez skarżącego. Także zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., poprzez doręczenie decyzji stronie, a nie ustanowionemu pełnomocnikowi, w ocenie Sądu I instancji, nie mógł osiągnąć zamierzonego skutku, skoro mimo to pełnomocnik Skarżącego wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej, które zostało rozpoznane.

Końcowo Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego. W szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., organ przytoczył istotne fakty, dokonał niezbędnych ustaleń, wyjaśnił podstawę prawną. Zgodnie z przedstawioną powyżej wykładnią, spełniona została przesłanka określona w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do wydania kwestionowanej decyzji. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanego rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi pomimo, iż zaskarżony akt wydany został z naruszeniem prawa mogącym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania, selektywną ocenę dowodów i dokonanie oceny na podstawie tej części materiału dowodowego;

b) art. 146 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i oddalenie skargi pomimo, iż zaskarżony akt wydany został z naruszeniem prawa mogącym istotny wpływ na wynik sprawy;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego orzeczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

d) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem tego przepisu polegającym na zaniechaniu rozpoznania wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie prawidłowości wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

a) zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy przepis ten nie powinien mieć zastosowania, ponieważ w dacie wydawania decyzji już nie obowiązywał wobec powyższego decyzja została wydana bez podstawy prawnej;

b) błędną wykładnie art. 136 ust. 1 i 2 u.k.p. poprzez zastosowanie przepisu do organu jakim jest starosta, podczas gdy adresatem niniejszej normy jest organ prowadzący ewidencję punktów karnych;

c) nieprawidłowe zastosowanie § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami opartej na błędnym naliczeniu punktów karnych;

d) niezastosowanie § 2 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami opartej na błędnym naliczeniu punktów karnych.

W oparciu o powyższe zarzuty na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto na podstawie 176 § 2 p.p.s.a wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

Zarzut naruszenia art. 146 p.p.s.a. sformułowany w skardze kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w jego ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzował zarzutu, nie przytoczył właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwił ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 146 p.p.s.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to skarżący kasacyjnie musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, źródło CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może, we własnym zakresie korygować, konkretyzować czy też uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast to autor skargi kasacyjnej winien przywołać podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem naruszył Sąd I instancji. Stanowi to jego powinność, gdyż jest on profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1151/21, źródło CBOSA).

Zarzut naruszenia przepisów postępowania, postawiony w pkt a i b petitum skargi kasacyjnej także został niewłaściwie sformułowany.

Art. 145-151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Zatem podstawą skargi kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5055/21, źródło CBOSA).

Art. 151 p.p.s.a. jest przepisem o charakterze "wynikowym" regulującymi jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi. Przepis ten kształtuje zakres orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tego przepisu niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych lub materialnych, którym Sąd uchybił. Ewentualne naruszenie w zakresie ustalenia podstaw do oddalenia lub uwzględniania skargi następuje w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Kontroli tej Sąd dokonuje w oparciu o konkretne przepisy p.p.s.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5055/21, źródło CBOSA).

Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5380/21, źródło CBOSA).

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 1484/17). Przepis art. 141 § 1 p.p.s.a można naruszyć zatem wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. W ramach tego zarzutu nie można natomiast skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015r., sygn. akt I GSK 1779/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1995/16, źródło CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku sporządzone zostało w sposób umożliwiający zapoznanie się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, w sposób jasny przedstawia stan faktyczny sprawy, jak również zawiera wszystkie elementy wymienione w tym przepisie. Została w uzasadnieniu wyjaśniona podstawa prawna zaskarżonego orzeczenia.

Nie doszło do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem tego przepisu polegającym na zaniechaniu rozpoznania wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie prawidłowości wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych.

Warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny, niż prowadzący sprawę, organ administracji bądź sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści, albowiem prejudycjalność zachodzi tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1116/21, źródło CBOSA). Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2689/21, źródło CBOSA). Trafnie zauważył Sąd I instancji, że w tej sprawie przedmiot obu postępowań tj. w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami i w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] co do wpisów ewidencji punktów karnych - jest różny i oba postępowania mogą toczyć się niezależnie od siebie.

W odniesieniu do, również niezasadnych, zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, co następuje.

Zamierzonego skutku nie mógł odnieść w tej sprawie również zarzut podnoszący naruszenie art. 140 ust. 1 pkt 3 a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie tym z przepisem, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym przekroczył, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczbę 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Przepis ten obowiązywał zarówno w dacie naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak również w dacie orzekania przez organy administracji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uważa, że skoro do popełnienia wykroczeń drogowych doszło w czasie obowiązywania przepisu prawa - art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, to tym samym przepis ten znajdował zastosowanie wobec Skarżącego.

Nie jest uzasadnione stanowisko Skarżącego kasacyjnie, iż przepis ten nie obowiązywał po 4 czerwca 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018, poz. 957 - ustawa nowelizująca), nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami uchylającego przepis art. 140 i art. 140a Prawa o ruchu drogowym, a co za tym idzie do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis art. 140 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym może mieć zastosowanie i stanowić podstawę decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Wyłączenie stosowania art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami nastąpiło z dniem 4 czerwca 2018r., a zatem z tą datą przepis ten nie mógł wywrzeć przewidzianego w nim skutku pod postacią utraty mocy art. 140 i art. 140a Prawa o ruchu drogowym, a utrata mocy obowiązującej przez te przepisy została przesunięta w czasie (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 16/20). Należy wskazać, że ustawodawca na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej powiązał stosowanie art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami z wdrożeniem innych rozwiązań technicznych, umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq Prawa o ruchu drogowym.

Nie doszło do błędnej wykładni art. 136 ust. 1 i 2 u.k.p. poprzez zastosowanie przepisu do organu jakim jest starosta, podczas gdy adresatem niniejszej normy jest organ prowadzący ewidencję punktów karnych. Z mocy art. 136 ust. 1 u.k.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), zgodnie z którym w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i inicjować postępowanie o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że Skarżący kwestionuje, że nieprawidłowo zastosowano § 2 ust. 7 i 9 rozporządzenia. Z wniosku o cofnięcie uprawnień (k. 1 akt administracyjnych) wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], prowadząc ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zainicjował postępowanie w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że tylko starosta prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym jest związany treścią danych zawartych w ewidencji, przedstawionych we wniosku komendanta wojewódzkiego Policji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt. I OSK 2697/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1306/11, źródło CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni aprobuje stanowisko zawarte w przytoczonym orzecznictwie. Nie można zatem potwierdzić trafności zarzutów kasacyjnych naruszenia § 2 ust. 7 i 9 rozporządzenia.

Mając powyższe na względzie za prawidłową należało uznać ocenę, dokonaną przez Sąd I instancji o zgodności z prawem zaskarżonych decyzji o cofnięciu Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.