Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 745/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77,78,6,7,8,9,10,80,107,138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: art. 92a ust. 1-4
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Referent Ewa Pąsiek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., na podstawie art. 93, art. 92a ust.1, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.) w związku z lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego - ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity Dz. U. 2013 r. poz. 267) nałożył na R.P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "A" -(dalej strona skarżąca, skarżący) karę pieniężna w kwocie [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że dnia [...] kwietnia 2014 roku w miejscowości M. w woj. D. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd o nr rej. [...] kierowany przez S.K.. Pojazdem tym strona skarżąca wykonywała krajowy transport drogowy. Podczas kontroli ustalono, iż w tachografie samochodowym znajduje się wklejka poświadczająca, iż ostatnie sprawdzenie okresowe tachografu samochodowego zostało przeprowadzone w dniu [...].03.2012 roku. W pojeździe nie znajdowała się inna wklejka poświadczająca, że sprawdzenie takie miało miejsce w innym terminie. Kierujący nie okazał do kontroli żadnego dokumentu poświadczającego iż badanie takowe miało miejsce w innym terminie.

Stronę zawiadomiono o wszczęciu z urzędu postępowania na okoliczność stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia. W wyznaczonym terminie strona złożyła stosowne wyjaśnienia. Decyzją z dnia [...] maja 2014r. organ I instancji na nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1000,00 zł.

Dnia [...] maja 2014 roku strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji wskazując na naruszenie przez organ szeregu przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8, 77, 80 i 107 Kpa. Zdaniem skarżącego nie przeprowadzono w sprawie właściwego postępowania wyjaśniającego, nie zbadano wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, nie powinien być stroną postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014r. organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uzasadniając że z protokołu kontroli nie wynika w ogóle jaki charakter miał wykonywany w czasie kontroli przewóz. Zaniechano przesłuchania kontrolowanego kierowcy, nie wskazano skąd dokąd wykonywano przewóz. Kontrolujący ograniczyli się jedynie do wykonania kserokopii okazanych dokumentów. Wśród tych dokumentów jest zarówno licencja na wykonywanie transportu drogowego osób udzielona stronie, jak i wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej właścicielowi pojazdu. Nie podjęto żadnych czynności służących wyjaśnieniu, kto faktycznie wykonywał przewóz w dniu kontroli. W uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się w sposób dostateczny do podnoszonych przez skarżącego w czasie postępowania zarzutów. Doszło do naruszenia art. 107 § 3 Kpa.

Uwzględniając stanowisko organu II instancji, celem ustalenia kto w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy, organ zwrócił się do właściciela kontrolowanego pojazdu o udzielenie informacji dotyczących pojazdu marki [...] o nr rej. [...], w szczególności:- czy wymieniony powyżej pojazd znajdował się w dniu [...] kwietnia 2014 r. w dyspozycji właściciela czy w dyspozycji innej osoby czy innego podmiotu. Jeżeli pojazd znajdował się w posiadaniu innej osoby bądź innego podmiotu o wskazanie komu, w jakim dokładnie okresie i na jakich zasadach został udostępniony, przedstawienie umowy użyczenie pojazdu.

Właściciel pojazdu wskazał, że w dniu kontroli ok. godziny 1:00 w nocy został telefonicznie poproszony przez R.P. o użyczenie pojazdu i podstawienie go w celu realizacji przewozu regularnego specjalnego na odcinku D.. Pojazd został użyczony jednorazowo na zasadzie tzw. koleżeńskiej przysługi bez zawarcia umowy użyczenia pojazdu.Powyższe, w ocenie organu, znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach strony, która wskazała na konieczność pożyczenia pojazdu, gdyż pojazd którym zobowiązana jest wykonywać przewozy pracowników do firmy X uległ awarii. Dalej organ uzasadniał, że możliwość użyczenia pojazdu od innego przewoźnika jest uregulowana w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz.U. 1984 Nr 53 poz. 272): przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Zdaniem organu konsekwencją powyższego zapisu, odpowiedzialność za powstałe w dniu kontroli naruszenie nie może spoczywać na podmiocie użyczającym pojazd a na przewoźniku drogowym odpowiedzialnym za realizacje przewozów.

Wyjaśnienia strony jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym przesłane przez Urząd Marszałkowski Województwa D., zezwolenie na nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wraz z rozkładem jazdy wskazują, że użyczenie przez stronę pojazdu w dniu kontroli podyktowane było koniecznością zapewnienia ciągłości realizacji linii regularnej specjalnej na podstawie przedmiotowego zezwolenia na trasie B-B podgórne (odległość [...] km).

Dalej organ uzasadniał, przytaczając szeroko treść obowiązujących przepisów, że przepisy te wskazują na konieczność poddawania tachografów samochodowych zainstalowanych i użytkowanych w pojazdach samochodowych zarejestrowanych na terytorium RP, okresowym sprawdzeniom metrologicznym w okresach nie rzadszych, niż co 24 miesiące. Dowodem takiej kontroli okresowej jest aktualna, każdorazowo wymieniana tabliczka pomiarowa. Organ podkreślił, że opis naruszenia w protokole kontroli zawiera dane, jaka data znajdowała się na tabliczce pomiarowej tachografu samochodowego. Powyższe potwierdza zebrana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. Uzupełnienie i analiza całości materiału dowodowego według organu I instancji wskazuje, że R.P.jest stroną postępowania i w chwili kontroli wykonywał przewóz regularny specjalny pracowników firmy X w B., pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego. Przed przystąpieniem do realizacji przewozu strona winna dokonać sprawdzenia pożyczonego pojazdu tak by przewóz odbywał się zgodnie z przepisami prawa ale przede wszystkim mając na uwadze bezpieczeństwo przewożonych osób.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015r Główny Inspektor Transportu Drogowego. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn zm.), lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, załącznika nr I, rozdział VI, ust. 3, lit. a i lit. b do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., § 7 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. z 2005 r., nr 33 poz. [...]5), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...].04.2015 r., wniesionego przez stronę utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].04.2015 r.

Organ odwoławczy zważył, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Dalej organ odwoławczy uzasadniał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.). Zgodnie z treścią lit. a ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Kontrole te obejmują: sprawdzenie czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo, sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem zatwierdzenia typu, sprawdzenie czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Zgodnie z treścią lit. b ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. kontrola mająca na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III pkt 3 lit. f) dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzana co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi kontrolami, dotyczący pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takiej kontroli należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej. Według § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej.

Konsekwencją powyższego jest lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji karą pieniężną w wysokości 1000 złotych.

W toku kontroli stwierdzono, że znajdujące się w kontrolowanym autobusie marki [...] o nr rej. [...] urządzenie do rejestracji czasu pracy kierowców - tachograf nie zostało, poddane wymaganemu sprawdzeniu okresowemu. Zgodnie z wklejką legalizacyjną ostania kontrola tachografu odbyła się w dniu [...].03.2012 roku, kolejne badanie kontrolne powinno zostać wykonane najpóźniej do dnia [...].03.2014r. Przeprowadzona kontrola miała miejsce w dniu [...].04.2014.

Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 1 000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Odnosząc się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu organ podkreślił, że ukaranie za stwierdzone naruszenie mandatem karnym zarządzającego transportem oraz kierowcy nie zwalnia od odpowiedzialności za nie także przedsiębiorcy wykonującego przewóz. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje obecnie trzy rodzaje podmiotów, które niezależne od siebie mogą ponieść odpowiedzialność za naruszenie warunków lub obowiązków przewozu drogowego. Podmiotami tymi są kierowca i zarządzający transportem podlegający odpowiedzialności w trybie wykroczeniowym, w oparciu o załącznik nr 1 i 2 do ustawy o transporcie drogowym oraz przedsiębiorca wykonujący przewóz, który ponosi odpowiedzialność w trybie administracyjnym, w oparciu o załącznik nr 3 do ustawy. Ukaranie zatem w niniejszej sprawie zarządzającego transportem oraz kierowcy mandatami karnymi za naruszenie opisane w protokole kontroli nie może stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na skarżącego.

Dalej organ wskazał, iż strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a w zgromadzonym materiale dowodowym organ nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tego przepisu. Zgodnie z treścią art. 92c ustawy o transporcie drogowym wynika, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Organ II instancji zważył, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustalił, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...].04.2014 roku znajdował się w dyspozycji skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "A". W dniu [...].04.2014 roku około godziny 1:00 został przeprowadzona rozmowa telefoniczna pomiędzy skarżącym, a W.N.w toku której W.N. został przez R.R. poproszony o użyczenie wskazanego pojazdu w celu realizacji przewozu drogowego osób na linii regularnej specjalnej na odcinku D. X. Podmiotem odpowiedzialnym za prawidłową realizację przejazdu na odcinku D. X był skarżący. Na realizację przejazdu posiadał on stosowne zezwolenie nr [...] z dnia [...].08.2011 roku oraz rozkład jazdy.

W ocenie organu skarżący przed wykonaniem przejazdu, jako podmiot odpowiedzialny winien sprawdzić, czy urządzenie rejestrujące zainstalowane w kontrolowanym pojeździe posiada ważne badania. Do obowiązków skarżącego nie należy jedynie ustalenie, że pojazd posiada ważne badania techniczne, do jego obowiązków należy również ustalenie, czy urządzenie rejestrujące znajdujące się w pojeździe posiada ważne badania. Z uwagi na fakt, że powyższy obowiązek został przez skarżącego zaniechany zasadnym było nałożenie na podmiot organizujący przewóz drogowy kary pieniężnej.

Organ podniósł, iż znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym(sprzed 01.01.2012 r.) art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zasadne staje się przywołanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt II GSK 989/08) gdzie stwierdzono, iż " okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć". A zatem, brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność.

W ocenie organu niewykonanie sprawdzenia okresowego tachografu nie było spowodowane okolicznościami niemożliwymi do przewidzenia, na które skarżący nie miał wpływu. Brak więc podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżanej decyzji zarzucił, że wydana została z naruszeniem: - art. 77 i art. 78 § 1 Kpa w zw. z Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu I instancji i organu odwoławczego od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, dotyczących odpowiedzialności przedsiębiorcy, - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8,art. 9, art. 10 Kpa tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady udzielania informacji, - przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, jak również niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności przyjęciu, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w celu uniknięcia sytuacji, w której naruszone zostały przepisy, - art, 8 Kpa, tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, w szczególności z odmową możliwego zastosowania art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym podczas, gdy materiał dowodowy wskazywał na możliwość zastosowania względem skarżącej wymienionych powyżej przepisów, - norm kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa, i art. 107 § 3 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, - art. 8 Kpa, tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, w szczególności z odmową możliwego zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym podczas, gdy materiał dowodowy wskazywał na możliwość zastosowania względem skarżącego wymienionego powyżej przepisu.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W przypadku braku podstaw do jej uwzględnienia skarga podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie ocenia natomiast decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości.

W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzje wydane w tej, konkretnej sprawie przez organy obu instancji nie naruszają prawa procesowego ani materialnego.

Przedmiot postępowania w sprawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] czerwca 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] kwietnia 2015r. o nałożeniu na R.P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "A" kary pieniężnej w kwocie 1.000.00 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji - poz. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja zapadła w trybie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły zaś m.in. przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zaznaczyć należy w pierwszym rzędzie, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjnokarna ma – co do zasady – charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94; z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96 i z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Z uwagi na dolegliwość finansową, kary orzekane przez sądy wykazują podobieństwo do kar pieniężnych nakładanych przez organy administracji. Istota tkwi jednakże w odmiennych funkcjach, które spełniają obie formy represji państwa. Kara administracyjna nie jest bowiem odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu, służący zapewnieniu realizacji wykonawczo zarządzających zadań administracji. W konsekwencji przyjąć należy, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też – co do zasady – bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których podmiot wykonujący transport drogowy dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Podkreślić również należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny, gdyż są wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego zarówno w ustawie o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest – co do zasady – oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło naruszenie przepisów, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie – nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Przechodząc do oceny legalności zakwestionowanej decyzji wskazać zatem należy, iż – zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 ustawy – podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust.1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik Nr 3 do cytowanej ustawy (art. 92a ust. 6). Odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywanego przewozu drogowego ponosi przedsiębiorca - podmiot faktycznie wykonujący ten przewóz.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia czy skarżący w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej pojazdu wykonywał przewóz drogowy w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej – usług turystyczno- przewozowych pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej okresowej kontroli i kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzone uchybienie. A mianowicie czy powinien to być właściciel pojazdu czy też osoba, której powierzono do korzystania pojazd.

W ocenie Sądu z akt sprawy jednoznacznie wynika, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy był skarżący i zasadnie wymierzono wskazaną w decyzji karę pieniężną za popełnione uchybienie. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego zgodnie, z którym, to na wykonawcy przewozu spoczywają obowiązki związane z prawidłowym działaniem urządzenia rejestrującego bez względu na to jakim tytułem prawnym dysponuje do pojazdu.

Zarzuty skarżącego, że organ nie ustalił stanu faktycznego w sposób wyczerpujący i dokonał błędnej subsumcji do danego stanu faktycznego w sprawie i przyjęcie przez organ, że to skarżący był podmiotem dokonującym przewozu drogowego i odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenie nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd orzekający nie podziela zarzutów przywołanych w skardze. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że podmiotem, który wykonywał w dniu kontroli przewóz drogowy pojazdem, który nie posiadał ważnego sprawdzenia okresowego urządzenia rejestrującego był skarżący.

Z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 roku wynika, że na drodze krajowej nr [...] w miejscowości M., w zatrzymanym do kontroli drogowej pojeździe – autobusie - o nr rej. [...]kierowanym przez S.K. na tachografie samochodowym znajduje się wklejka poświadczająca, iż ostatnie sprawdzenie okresowe tachografu samochodowego zostało przeprowadzone w dniu [...].03.2012 roku. W pojeździe nie znajdowała się inna wklejka poświadczająca, że sprawdzenie takie miało miejsce w innym terminie. Kierujący nie okazał do kontroli żadnego dokumentu poświadczającego, iż badanie miało miejsce w innym terminie. Właścicielem pojazdu był W.N.. Podmiotem wykonującym przewóz –R.P.na podstawie licencji [...]. Protokół został podpisany przez kierowcę bez uwag. Protokół kontroli jako dokument urzędowy stanowi, zgodnie z art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że dokument ten obrazuje stan faktyczny, który później jest już nie do odtworzenia. Dlatego, jak podkreślają sądy administracyjne, tak istotne jest wniesienie do tego dokumentu wszystkich uwag mogących mieć wpływ na kwestię odpowiedzialności przewoźnika. Jak wynika z akt administracyjnych protokół został podpisany przez kierowcę bez uwag.

Z wyjaśnień właściciela pojazdu wynika, że w dniu kontroli ok. godziny 1:00 w nocy został telefonicznie poproszony przez R.P. o użyczenie pojazdu i podstawienie go w celu realizacji przewozu regularnego specjalnego na odcinku D.. Pojazd został użyczony przez właściciela jednorazowo na zasadzie tzw. koleżeńskiej przysługi bez zawarcia umowy użyczenia pojazdu. Autobus kierowany przez kierowcę zatrudnionego u właściciela wyjechał z bazy w D. w godzinach porannych.

Słusznie organ ustalił, że okoliczność powyższa, znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach strony skarżącej, która wskazała na konieczność pożyczenia pojazdu, gdyż pojazd którym zobowiązana była wykonywać przewozy pracowników do firmy X uległ awarii. Wyjaśnienia strony, jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym przesłane przez Urząd Marszałkowski Województwa D. zezwolenie dla strony nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym wraz z rozkładem jazdy wskazują, że użyczenie przez stronę pojazdu w dniu kontroli podyktowane było koniecznością zapewnienia ciągłości realizacji linii regularnej specjalnej na podstawie przedmiotowego zezwolenia na trasie B-B.

Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy w sprawie został poddany przez organ analizie dokonanej przez pryzmat swobodnej oceny dowodów, do której organ miał prawo po myśli art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena ta trafnie doprowadziła do wniosku, że w przedmiotowej sprawie strona skarżąca jako przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych w dniu kontroli [...] kwietnia 2014r. wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, które winno nastąpić najpóźniej do dnia [...] marca 2014r. od daty badania widniejącego na wklejce kontrolowanego tachografu z dnia [...] marca 2012r.

Według Sądu nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia przez organ odwoławczy przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. Organ II instancji uznał, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, uzupełniony w ponownym rozpoznaniu sprawy jest na tyle kompletny, że daje podstawę do merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług transportowych poddana jest surowym rygorom wynikającym z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej powoływana jako ustawa). Celem ustawodawcy było bowiem wymuszenie takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, aby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Na przedsiębiorcę został nałożony obowiązek zawierania takich umów i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na rzecz przedsiębiorcy transport drogowy. Cel tych regulacji ma być osiągnięty poprzez wprowadzenie do ww. ustawy sankcji za określone naruszenia zasad i warunków wykonywania transportu drogowego.

Przechodząc do kontroli zasadności nałożenia w sprawie niniejszej kary podać należy, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 1.12.1985, str. 21, dalej powoływane jako rozporządzenie), pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Tachograf znajdujący się w kontrolowanym pojeździe nie był w chwili kontroli poddany aktualnemu okresowemu sprawdzeniu.. W myśl pkt 3a rozdziału VI załącznika nr I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, okresowe badania przyrządów zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. [...]5), sprawdzania urządzenia rejestracyjnego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika nr I do ww. rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty podanej na tabliczce pomiarowej, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w trakcie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej! Natomiast w myśl art. 4 ustawy z 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.) dowodem legalizacji jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym poświadczająca dokonanie legalizacji. Badanie okresowe ma natomiast na celu sprawdzenie prawidłowości działania urządzenia rejestrującego i nienaruszenia jego plomb zabezpieczających oraz tabliczki znamionowej. Z akt sprawy wynika, że przed kontrolą przeprowadzoną przez inspektora drogowego [...] kwietnia 2014 r. tachograf legalizowany był [...] marca 2010 r., a więc ponad cztery lata wcześniej. Okoliczność powyższa musiała skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Drugą okolicznością w sprawie jest ustalenie kto w niniejszej sprawie powinien podlegać karze administracyjnej za brak poddania tachografu do badania okresowego. Czy powinien to być właściciel autobusu czy też skarżący, który jednorazowo wskutek awarii pojazdu, którym zobowiązany był wykonywać przewozy pracowników do firmy X wykonywał ten przewóz autobusem innego przedsiębiorcy. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów, że to na wykonawcy przewozu spoczywają obowiązki związane z prawidłowym działaniem urządzenia rejestrującego bez względu na to jakim tytułem prawnym dysponuje do pojazdu. W ocenie Sądu skarżący nie dochował należytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowego działania urządzenia rejestrującego, poprzez dokonanie okresowego badania w wymaganym terminie. Jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego powinien także wiedzieć o obowiązku dokonywania okresowego badania kontrolnego urządzenia rejestrującego. Okoliczność jednorazowego użyczenia pojazdu od innego przedsiębiorcy wbrew stanowisku skarżącego, który wywodzi, że dbałość o prawidłowe funkcjonowanie urządzeń rejestrujących należy do obowiązków właściciela pojazdu nie może zasługiwać na uwzględnienie z tego powodu, że skarżący wykonywał tym pojazdem przewóz drogowy. Wykonywanie przewozu drogowego danym pojazdem jest okolicznością przesądzającą o obowiązku dokonania okresowego sprawdzenia urządzenia rejestrującego. Zdaniem Sądu przedsiębiorca nie dochował należytej staranności, aby zapewnić poprawne działanie urządzenia rejestrującego (tachografu). Fakt że pojazd nie stanowił własności strony, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie nałożenia kary z lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy. Wykonywany w dniu kontroli przewóz podlegał pod przepisy rozporządzeń nr 3821/85 i 561/2006, w związku z czym na stronie jako wykonawcy przewozu spoczywały obowiązki związane z dopilnowaniem, aby tachograf działał poprawnie, był właściwie używany, skalibrowany i w odpowiednich terminach poddawany kontroli okresowej. Dbałość o właściwie funkcjonowanie urządzeń rejestrujących jest obowiązkiem przedsiębiorcy, a za jego niedopełnienie przedsiębiorca może zostać obciążony sankcją z ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu organ trafnie uzasadniał, że możliwość użyczenia pojazdu od innego przewoźnika jest uregulowana w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe: przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Konsekwencją powyższego zapisu, odpowiedzialność za powstałe w dniu kontroli naruszenie nie może spoczywać na podmiocie użyczającym pojazd a na przewoźniku drogowym odpowiedzialnym za realizacje przewozów. Skarżący przed wykonaniem przejazdu, jako podmiot odpowiedzialny winien sprawdzić, czy urządzenie rejestrujące zainstalowane w kontrolowanym pojeździe posiada ważne badania. Do obowiązków skarżącego nie należy jedynie ustalenie, że pojazd posiada ważne badania techniczne, do jego obowiązków należy również ustalenie, czy urządzenie rejestrujące znajdujące się w pojeździe posiada ważne badania. Przedsiębiorcy realizującego regularny przewóz osób nie zwalniają z takiego obowiązku okoliczności działania w trybie awaryjnym i dopuszczenia do ruchu pojazdu bez realizacji obowiązków wymaganych prawem .

W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że słusznie w sprawie niniejszej nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez okresowego sprawdzenia.

Końcowo zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy. Zgodnie z tą regulacją nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przytoczony przepis odnosi się do wyjątkowych sytuacji, tj. takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Obowiązek wykazania okoliczności wpływających na zwolnienie się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia prawa spoczywa na przedsiębiorcy, który musi wykazać, że dołożył należytej staranności, aby zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy, a uchybienia te nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. W ocenie Sądu, skarżący w sprawie niniejszej nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie tej regulacji. Nie wystarczy bowiem, jak słusznie wskazuje organ odwoławczy, samo zakwestionowanie odpowiedzialności.

W niniejszej sprawie strona decydując się na powierzenie dokonania przewozu drogowego pożyczonym autobusem i kierowcy niebędącemu jej pracownikiem, a ponadto wysyłając go w trasę pojazdem wyposażonym w niepoddany sprawdzeniu - badaniu tachograf uczyniła to na własne ryzyko, bezpośrednio przyczyniając się do powstania stwierdzonych naruszeń. Mogła bowiem i powinna przewidzieć, że poddana kontroli drogowej poniesie określone, negatywne konsekwencje. Dostrzec bowiem należy, że celem przepisów o transporcie drogowym jest poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego. Stąd też rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy, prędkości jazdy oraz innych parametrów przejazdu legalizowanymi urządzeniami rejestrującymi ma istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Z powyższych przyczyn niemożliwe jest przyjęcie stanowiska, że przedsiębiorca transportowy nie może odpowiadać za naruszenia przepisów o transporcie drogowym z tego powodu, że to pracownik, czy też inna osoba dokonująca przewozu dopuściła się naruszeń, na powstanie których nie miał wpływu. Skarżący, działając na rynku w zakresie przewozu drogowego osób, a więc jako profesjonalny przedsiębiorca, jest odpowiedzialny za działania kierowcy i innych osób i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wykonywanych przewozów drogowych. Na nim spoczywa również obowiązek sprawowania pieczy nad dokumentami, zezwoleniami, licencjami na przewozy, obowiązku posiadania tachografów, urządzeń rejestrujących, aktualizacji urządzeń rejestrujących w będących w posiadanych przez jego przedsiębiorstwo pojazdach.

Na gruncie obecnie rozważanych przepisów ustawy o transporcie drogowym w jej brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji odpowiedzialność za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego ponosi nie tylko kierujący pojazdem, lecz również przedsiębiorca, którego obciążają skutki działań osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu działalności gospodarczej. Co do zasady, bez znaczenia są więc okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Komentowany przepis stwarza bowiem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, przy czym zaznaczenia też wymaga, że ustawodawca umożliwił przedsiębiorcy obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia określonych ustawą przesłanek.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że ukaranie kierowcy mandatem karnym za naruszenie, o jakim mowa w załączniku nr 1 do ustawy, czy zarządzającego przedsiębiorstwem z załącznika nr 2 nie miało wpływu na odpowiedzialność skarżącego, ponieważ odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy jest niezależna od odpowiedzialności kierowcy, zarządzającego przedsiębiorstwem, wynikającej z art. 92 ust. 1 -4 ustawy. Stąd też, Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego braku podstaw do obciążenia skarżącego karą pieniężną w sytuacji wcześniejszego ukarania grzywną kierowcy za te same naruszenia.

Na marginesie podnieść należy, że przepis art. 92b ust. 1 ustawy nie ma zastosowania w przypadku naruszeń z grupy 6 załącznika nr 3 do ustawy. Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że jego hipoteza obejmuje swoim zakresem przypadki, w których naruszono normy dotyczące przestrzegania przez kierowców przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów wypoczynku. Ustawodawca w tych wypadkach wskazał na możliwość wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, o ile zostanie wykazane, że zorganizował on i zdyscyplinował pracę przedsiębiorstwa w sposób, który zapewniał osobom wykonującym na jego rzecz transport drogowy wykonywanie go zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Nieprzypadkowo ograniczono możliwość wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorców w oparciu o tę normę prawną do przypadków naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw oraz okresów odpoczynku, warunkując je właściwą organizacją pracy i odpowiednim systemem wynagradzania, uznając, że skoro warunki te zostaną spełnione, przedsiębiorca nie będzie już miał interesu w naruszaniu tych norm przez kierowców. Zaakcentować przy tym należy, że w zakresie przepisu art. 92b ust. 1 ustawy nie mieszczą się przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu czy też karty kierowcy. W przypadkach zaistnienia takich naruszeń przedsiębiorca może zwolnić się od odpowiedzialności jedynie w wyniku wykazania przesłanek z art. 92c ust. 1 ustawy. Jak już wywiedziono powyżej skarżący nie wykazał tych przesłanek.

W ocenie Sądu organy obu instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i właściwej jego kwalifikacji prawnej, z zachowaniem reguł postępowania. Zaskarżona decyzja zawiera stosowne uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze na powyższe, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji.