Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 646/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Jacek Brolik, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Bd 646/05 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o.o. w T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 2700,00 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 646/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę P. Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. W uzasadnieniu wskazano, iż pismem z dnia 29 marca 2005 r. Spółka, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., K 45/01, oraz rozpoczęcie w 1999 r. realizacji długookresowego przedsięwzięcia na rzecz osób niepełnosprawnych, wystąpiła z wnioskiem o rozliczenie i stwierdzenie nadpłaty zarówno w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. jak i w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2000 i 2001. W związku z powyższym przeprowadzono w Spółce kontrolę w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za maj, lipiec, wrzesień, październik, grudzień 2000 r. oraz czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając stwierdzenia nadpłaty wskazał, iż powyższym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 95, poz. 1101), w zakresie w jakim pozbawia przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej przed upływem trzyletniego okresu przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r., uprawnień określonych w art. 31 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 tegoż artykułu powołanej ustawy o rehabilitacji, jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Organ stwierdził, że art. 2 pkt 2 ustawy zmieniającej oraz wprowadzone nim zmiany zachowały moc obowiązującą w stosunku do tych podatników, którzy do dnia 30 listopada 1999 r. (data ogłoszenia ustawy) nie rozpoczęli nowej inwestycji, tzn. nie ponieśli wydatków w celu realizacji długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie zakup nieruchomości pod nową siedzibę Spółki nastąpił w dniu 31 stycznia 2000 r., natomiast uchwała Zarządu Spółki o rozpoczęciu inwestycji pod nazwą "złomowanie samochodów" na terenie nieruchomości została podjęta w dniu 26 kwietnia 2000 r. W dniu 25 maja 2001 r. Prezydent Miasta T. wydał decyzję o warunkach zabudowy i o zagospodarowaniu terenu, a postanowieniem z dnia 12 września 2001 r., Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji i zgłosił uwagi. Dnia 31 grudnia 2001 r. Zarząd Spółki podjął uchwałę o zaniechaniu inwestycji budowy zakładu złomowania pojazdów z uwagi na pogorszenie warunków funkcjonowania zakładów pracy chronionej na skutek wprowadzania niekorzystnych zmian ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych w kwestii rozliczania podatków. W ocenie organu odwoławczego, Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów które potwierdzałyby, iż do dnia 30 listopada 1999 r. rozpoczęła realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz zatrudnionych osób niepełnosprawnych. Za takie nie uznał bowiem dołączonych do odwołania dokumentów, które zostały sporządzone i zlecone po dniu 30 listopada 1999 r. jak również korespondencji (negocjacji) z Urzędem Miasta.

Oddalając skargę Sąd I instancji podkreślił, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 lipca 2002 r. objął zakresem ochrony te zakłady pracy chronionej, "w których" rozpoczęto realizację przedsięwzięcia, a nie prowadzenie zakładu samo w sobie. Periodyczne nabywanie działek przed dniem 30 listopada 1999 r. przez Skarżącą nie pozostawało w takim związku z jakimkolwiek długookresowym przedsięwzięciem zakładu na rzecz zatrudnionych osób niepełnosprawnych, jakie dawałoby podstawę do stwierdzenia naruszenia zaskarżoną decyzją zasady ochrony praw nabytych oraz interesów w toku. Z zebranego materiału dowodowego wynikało, zdaniem Sądu I instancji, iż realizacja przedsięwzięcia Spółki, mającego za cel złomowanie samochodów, nie została rozpoczęta przed 30 listopada 1999r. Oceny tej nie zmienił bowiem zapis w protokole z dnia 29 września 1999r. o możliwościach rozpoczęcia tego typu działalności. "Rozpoczęcie realizacji" o jakim mowa w wyroku Trybunału to wprawdzie pojęcie nieostre i wymagające każdorazowo indywidualnej oceny stanu faktycznego sprawy, jednakże nie należy go utożsamiać z pojęciem "planowania". Sąd podkreślił, iż Spółka w ramach zakładu pracy chronionej zakupiła przed 30 listopada 1999 r. nieruchomość na potrzeby siedziby Spółki, a przy podejmowaniu decyzji o zakupie wzięła również pod uwagę to, że w oparciu o tę nieruchomość będzie można rozpocząć inną inwestycję. A zatem, zdaniem Sądu, nie można uznać, iż spółka w zaufaniu do dotychczasowych regulacji prawnych rozpoczęła realizację długookresowego przedsięwzięcia na rzecz zatrudnionych w nim osób niepełnosprawnych. Innymi słowy, sytuacja faktyczna, w jakiej znajdowała się Skarżąca, nie uprawniała jej do zwrotu podatku dochodowego, gdyż Spółka nie należała do kręgu osób wyznaczonych tezą cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skarżąca mogła przewidzieć skutki prawne wynikające ze zmiany prawa już w momencie rozpoczęcia realizacji złomowania samochodów.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca Spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie:

- przepisów prawa materialnego - art. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez błędną jego wykładnię: przyjęcie, iż Spółka nie należy do kręgu podmiotów objętych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r.;

- przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." – przez błędne ustalenie, iż organy podatkowe nie naruszyły art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie "o.p." co miało istotny wpływ na wynik przedmiotowego postępowania.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów wskazano, iż niesłuszne jest twierdzenie Sądu I instancji, że inwestycja Spółki przed dniem 30 listopada 1999 r. pozostawała jedynie w sferze planowania, a nie realizacji. Skarżąca nabywała działki już bowiem w 1998 r. (cel inwestycyjny nabywanych działek potwierdza protokół Zgromadzenia Wspólników z dnia 29 września 1999 r., decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25 maja 2001 r., postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 września 2001 r.), a system stopniowego nabywania nieruchomości stanowiących jeden kompleks stanowiło dowód długookresowości przedsięwzięcia. Pierwszą z 14 działek nabyto bowiem w dniu 12 stycznia 1998 r., a dopiero jedenastą w dniu 31 stycznia 2000 r., z którą to datą Sąd I instancji wiąże fakt, że Skarżąca Spółka przed dniem 30 listopada 1999 r. nie rozpoczęła realizacji długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych. Nie ma przy tym znaczenia, w ocenie Skarżącej, dalsze przeznaczenie nabytych działek: nowa siedziba, zakład złomowania czy też inne. Nabycie spornej nieruchomości celem rozpoczęcia konkretnej inwestycji – zakładu złomowania samochodów – stanowiło klasyczny przykład inwestycji długookresowej przedsięwziętej na rzecz zatrudnionych niepełnosprawnych.

Uzasadniając natomiast powołane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty z zakresu prawa procesowego, jej autor wskazał, iż jedyną czynnością, jakiej organ podatkowy I instancji dokonał przed wydaniem decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty była kontrola skarbowa obejmująca swoim zakresem rozliczenie podatku od towarów i usług za kilka miesięcy 2000 r. (maj, lipiec, wrzesień, październik, grudzień) i 2001 r. (czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień). W ocenie Spółki, taka kontrola – skoro dotyczyła innego podatku i innego okresu rozliczeniowego - nie może stanowić wystarczającej podstawy do wydania orzeczenia w zakresie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Skarżącej, działanie organu podatkowego polegające na połączeniu obydwu kontroli w jedno postępowanie byłoby uzasadnione jedynie w przypadku tożsamości okresów rozliczeniowych badanych zobowiązań podatkowych. W protokole kontroli podatkowej z dnia 28 kwietnia 2005 r. nie było żadnej wzmianki o prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych, a także nie wskazywano na okoliczność poniesienia (bądź nieponiesienia) nakładów na realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych (co stanowiło istotę wniosku o stwierdzenie nadpłaty). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał ponadto na rozbieżności stanowisk organów podatkowych w zakresie spełnienia przez Spółkę przesłanki realizacji długookresowego przedsięwzięcia, stwierdził m. in., że Naczelnik Urzędu Skarbowego oceniając materiał dowodowy sprawie powołał się wprost na protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 29 września 1999 r., w którym jest mowa o "nabyciu nieruchomości położonej w T. przy ulicy C. 6 celem rozpoczęcia inwestycji - zakład złomowania samochodów", podczas gdy organ podatkowy II instancji wydając decyzję w sprawie pominął całkowicie w/w w ocenie Spółki strategiczny dowód wskazując, iż zakup nieruchomości przy ulicy C. 27 a w T. pod nową siedzibę Spółki nastąpił dopiero w dniu 31 stycznia 2000 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się do istoty sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. K 45/01, podkreślił, iż niekonstytucyjność powołanych w jego sentencji przepisów występowała w stosunku do tych podatników, którzy czerpiąc korzyści ekonomiczne jakie dawały im zwolnienia podatkowe przysługujące osobom prowadzącym zakłady pracy chronionej, przystąpili do realizacji długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych i w trakcie realizacji tych inwestycji zostali w sposób nagły pozbawieni tych korzyści wskutek zniesienia zwolnień od podatku, co mogło mieć niekorzystny wpływ na realizację podjętych inwestycji służących osobom niepełnosprawnym. Z uwagi na treść powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz zarzuty rozpatrywanej skargi kasacyjnej, zasadnicze znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy Spółka P. – jako przedsiębiorca prowadzący zakład pracy chronionej – rozpoczęła przed niekorzystną zmianą przepisów, tj. przed dniem 30 listopada 1999 r. realizację długookresowego przedsięwzięcia na rzecz osób niepełnosprawnych. W ocenie organów podatkowych oraz Sądu I instancji, realizacja przedsięwzięcia mającego na celu złomowanie samochodów nie została rozpoczęta przed dniem 30 listopada 1999 r. Podważając tak ustalony stan faktyczny sprawy, autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." – przez błędne ustalenie, iż organy podatkowe nie naruszyły art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 - Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie "o.p.". Zdaniem Spółki, od stycznia 1998 r. nabywała ona kolejne działki, a fakt ich nabywania dla celów inwestycyjnych potwierdził protokół Zgromadzenia Wspólników z dnia 29 września 1999 r. Powyższe okoliczności świadczyć miały, w ocenie autora skargi kasacyjnej, iż Strona należy do kręgu podmiotów objętych ochroną wyrażoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska Skarżącej Spółki w tym zakresie nie podziela, uznając jednocześnie, iż stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony przez organy podatkowe i prawidłowo przyjęty przez Sąd I instancji w wyroku z dnia z dnia 17 stycznia 2006 r. Umknęło bowiem uwadze autora skargi kasacyjnej, iż z sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika, że wyrok ten odnosi się tylko do podmiotów spełniających łącznie dwa kryteria: 1) prowadzących zakłady pracy chronionej. 2) którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli przed dniem 30 listopada 1999 r. realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Decyzją Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 14 października 1998 r. Spółka uzyskała status zakładu pracy chronionej na okres 3 lat od dnia 1 października 1998 r. do dnia 30 września 2001 r. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, iż nabywanie gruntów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma niewątpliwie charakter inwestycyjny, jednakże skoro proces ten rozpoczęto na długo przed uzyskaniem statusu zakładu pracy chronionej, nie można uznać, iż w niniejszej sprawie zmiana stanu prawnego od dnia 30 listopada 1999 r. w zakresie, w jakim pozbawia przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej przed upływem trzyletniego okresu przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. (Dz. U. nr 123, poz. 776 ze zm.), uprawnień określonych w art. 31 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 tegoż artykułu powołanej wyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r., naruszała zasadę ochrony praw nabytych oraz zasadę ochrony interesów w toku wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP. Należy bowiem rozróżnić spełnienie wymagań ustawowych przez pracodawcę niebędącego jeszcze zakładem pracy chronionej w celu uzyskania statusu zakładu pracy chronionej od realizacji długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładach pracy chronionej (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2005 r., II FSK 101/05, niepubl.) Wydatki na nabycie kolejnych gruntów Spółka ponosiła niezależnie od jej statusu, a zatem nieuprawnione są twierdzenia, iż takie nakłady finansowe Strona ponosiła wykorzystując zwolnienia podatkowe jako zakład pracy chronionej oraz że były one związane z "przedsięwzięciem na rzecz osób niepełnoprawnych zatrudnionych w danym zakładzie pracy chronionej". Ponadto, negatywnie należy ocenić kilkukrotną zmianę stanowiska samej Spółki co do momentu rozpoczęcia inwestycji złomowania samochodów (jako inwestycji na rzecz osób niepełnosprawnych). Początkowo bowiem, Spółka przedłożyła uchwałę jej zarządu z dnia 26 kwietnia 2000 r. o rozpoczęciu inwestycji pod nazwą złomowanie samochodów (karta 20 akt administracyjnych), która miała obrazować datę rozpoczęcia realizacji owej inwestycji. Następnie, Skarżąca wskazywała na protokół z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z dnia 29 września 1999 r., który miał potwierdzać, iż inwestycję tę rozpoczęto przed dniem 30 listopada 1999 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokument ten – z uwagi na sformułowania w nim zawarte – świadczy jedynie o zamiarze rozpoczęcia inwestycji: "w oparciu o te nieruchomości (...) będzie możliwe rozpoczęcie inwestycji pod nazwą zakład złomowania samochodów planowanej przez Zarząd Spółki; nakłady na planowaną inwestycję ze względu na to, że ma to być inwestycja na rzecz osób niepełnosprawnych (...) będzie sfinansowana (...) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji pochodzących z tytułu zwolnień od podatku". Na etapie natomiast postępowania sądowoadministracyjnego Skarżąca Spółka ponownie zmodyfikowała swoje stanowisko, stwierdzając, iż nabywaniem od początku 1998 r. kolejnych gruntów prowadziła inwestycję, o której mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. Odmowę uznania powyższego twierdzenia jako zasadnego omówiono powyżej.

Zdaniem Spółki, organy podatkowe naruszyły powołane przepisy proceduralne, bowiem jedną z przesłanek rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych był wynik kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług. W świetle treści i argumentacji zawartej w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. oraz treści uzasadnienia wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. powyższe twierdzenie nie ma uzasadnionych podstaw. Podejmowane bowiem w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia szczegółowo i wyczerpująco odnosiły się do treści wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty oraz okoliczności przedstawionych przez Stronę w trakcie postępowania.

Oceniając natomiast zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego (art. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) należy zauważyć, iż został on wadliwie sformułowany. Zdaniem bowiem autora skargi kasacyjnej, w sprawie dokonano błędnej wykładni powołanych przepisów poprzez przyjęcie, iż Skarżąca Spółka nie należy do kręgu podmiotów objętych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. Błędna wykładnia to to mylne zrozumienie treści przepisu (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2005 r., FSK 1640/04, OSP 2005, nr 12, poz. 143). Autor niniejszej skargi kasacyjnej usiłuje natomiast podważyć stan faktyczny sprawy (ustalenie, czy Spółka jest podmiotem, o którym mowa w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego) zarzutem naruszenia prawa materialnego. Zwrócić równocześnie należy uwagę na to, iż w świetle utrwalonego już w tej mierze orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia faktyczne Sądu I instancji nie mogą być podważane zarzutami naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r., FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 69; wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r. FSK 535/04, niepubl.; wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r. FSK 568/04, niepubl.). Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż budzi wątpliwości zarzut błędnej wykładni powołanych przepisów prawa materialnego skoro, jak wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, Skarżąca Spółka zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych oraz Sądu I instancji, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. wprowadzał ochronę praw nabytych tylko tych przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy działając w zaufaniu do dotychczasowych regulacji prawnych i przysługujących im przywilejów podatkowych rozpoczęli przed dniem 30 listopada 1999 r. realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach.

Wobec wykazania, iż zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadne, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w tym wynagrodzenie pełnomocnika zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), tj. 75 % kwoty 3600 zł.