Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 614/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.


UZASADNIENIE

T. R. wniósł skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji, żądając wstrzymania jego wykonania z uwagi na to, że wykonanie orzeczenia może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci pozbawienia skarżącego prawa do służby publicznej i środków finansowych niezbędnych do zapewnienia egzystencji sobie i najbliższym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powinien zbadać, czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., FZ 267/04, dostępne w CBOSA).

Sąd może zatem wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a., ale tylko wówczas, jeżeli realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanki te muszą być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być zatem trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

W niniejszej sprawie przesłanki ochrony tymczasowej nie wystąpiły. Skarżący wskazuje, że trudny do odwrócenia skutek i znaczna szkoda wiążą się z pozbawieniem go prawa do wykonywania służby publicznej i wynagrodzenia w związku z wydaleniem go ze służby, co doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji materialnej i bytowej jego i jego bliskich (skarżący nie precyzował, o jakich bliskich chodzi; z akt sprawy wynika, że jest bezdzietnym kawalerem).

Jest to okoliczność, która niewątpliwie utrudnia codzienne funkcjonowanie skarżącego, nie oznacza to jednak, że w takiej sytuacji Sąd musi automatycznie wstrzymać wykonanie orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby. Sam fakt pozostawania bez zatrudnienia i nieotrzymywania wynagrodzenia nie przesądza bowiem o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07 oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04). Jak już wskazano, chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle zaś art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podane przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.