Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 417/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i 2,  art. 7 ust. 3a  pkt 2,  art. 9 ust. 1a pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 1,  art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 53, art. 134,  art. 147 par. 1,  art. 152,  art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Ewa Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 roku sprawy ze skargi Spółki A na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność § 15 ust.1 załącznika do zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy na rzecz skarżącej kwotę 557 zł ( pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka , że zaskarżona uchwała w części opisanej w punkcie I wyroku nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", znak "[...]", Wójt Gminy "[...]" udzielił Spółce A zezwolenia na świadczenie usług polegających na wywozie odpadów komunalnych stałych i płynnych z terenu Gminy "[...]". Punkt 4 zezwolenia zobowiązywał Spółkę do wywożenia odpadów komunalnych stałych na wysypisko komunalne w miejscowości "[...]", gm. "[...]".

W dniu "[...]" Rada Gminy "[...]", na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako: ustawa o s.g.), podjęła uchwałę Nr "[...]" w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy "[...]". Zgodnie z § "[...]" załącznika do uchwały odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości przez podmioty uprawnione miały podlegać unieszkodliwianiu na składowisku odpadów komunalnych w m. "[...]".

Pismem z dnia "[...]" Spółka A zwróciła się do Wójta Gminy "[...]" z prośbą o zmianę pkt 4 decyzji z dnia "[...]", znak "[...]", dotyczącego ustalenia miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych i zaproponowało jego nową treść w brzmieniu: "zamienić na składowisko w miejscowości "[...]", bądź inne składowisko posiadające uprawnienia na unieszkodliwianie odpadów".

Odmawiając dokonania wnioskowanej zmiany - decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]" - Wójt Gminy poinformował Spółkę, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wydane decyzją z dnia "[...]", a następnie zmienione decyzją Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]", jest prawomocne. Wskazane w zezwoleniu składowisko odpadów w "[...]", jako miejsce unieszkodliwiania odpadów, wynika z Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami co spełnia warunki udzielania zezwoleń na prowadzenie wskazanej działalności. Jest to zgodne z art. 7 ust. 3a pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W dniu "[...]" Spółka A działając w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o s.g. wezwała Radę Gminy "[...]" do usunięcia naruszenia prawa, tj. "[...]" załącznika do uchwały tegoż organu z dnia "[...]", Nr "[...]", w zakresie zobowiązującym podmioty uprawnione do unieszkodliwiania odpadów na składowisku odpadów komunalnych w m. "[...]". Uzasadniając wniosek Spółka podniosła, że na mocy decyzji z dnia "[...]". wydanej z upoważnienia Wojewody przez Dyrektora Wydziału Środowiska Urzędu Wojewódzkiego, składowisko odpadów w "[...]" podlega zamknięciu, a od 30 czerwca 2007r. nakazano zaprzestania przyjmowania odpadów z uwagi na nieuzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Tym samym pozostawanie w obrocie prawnym zapisów aktu prawa miejscowego, tj. § "[...]" załącznika do uchwały nie uwzględnia aktualnego stanu prawnego wynikającego zarówno z postanowień decyzji z dnia "[...]", jak również pozostaje w sprzeczności z normą art. 19 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2001r. Nr 100, poz. 1085 ze zm.). Ponadto uchwalony regulamin pozostaje w sprzeczności z zakresem delegacji wynikającym z art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, bowiem powyższa norma prawna, stanowiąca podstawę prawa materialnego do wydania przez organ wykonawczy gminy zarządzenia, nie daje możliwości zawarcia w akcie prawa miejscowego obowiązku wylegitymowania się przez wnioskodawcę oświadczeniami potwierdzającymi gotowość odbioru gromadzonych odpadów przez wymieniony w zarządzeniu podmiot gospodarczy. Nadto, podejmując akt prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym, a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Istotną jest również okoliczność, że uchwała powinna uwzględniać regulację z art. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (j.t. Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), która wprowadza zalecenie unieszkodliwiania odpadów na terenie województwa bez ograniczenia do jednego składowiska, a wręcz nakazuje wybór instalacji spełniających wymagania najlepszej dostępnej techniki lub technologii. Z oczywistych powodów, jak wskazała, składowisko w "[...]" nie może być uznane za spełniające te wymagania, albowiem jest składowiskiem zamkniętym.

Następnie Spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na § "[...]" załącznika do uchwały Nr "[...]" Rady Gminy "[...]" żądając stwierdzenia jego nieważności. Kwestionowanej uchwale Spółka zarzuciła naruszenie: art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 9 ust. 3 ustawy o odpadach, a także sprzeczność uchwalonego regulaminu z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 6 ustawy o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw. Uzasadniając skargę w całości przytoczyła argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia "[...]".

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w "[...]" wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że przepis art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie jest adresowany do Rady Gminy, w związku z czym nie stanowił podstawy prawnej podjęcia kwestionowanego regulaminu, dlatego też Rada nie mogła przekroczyć zakresu jego delegacji. Dodała, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 9 ust. 3 ustawy o odpadach, bowiem przepisy te regulują kwestię zezwoleń na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, które zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach udziela, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług. Nadto Rada Gminy nie mogła naruszyć przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, gdyż regulują one obowiązki prowadzących istniejące instalacje oraz organów ochrony środowiska.

Pismem procesowym z dnia "[...]" pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił dodatkowo kwestionowanej uchwale naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach wskazując, że uregulowania § "[...]" załącznika do uchwały Nr "[...]" wykraczają poza zakres delegacji określony w powołanym przepisie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Wskazać też należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 par. 1 p.p.s.a. Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż niewątpliwie zaskarżona uchwała jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o s.g., tak więc na podstawie tego przepisu może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego.

Przed rozpoznaniem takiej skargi Sąd zobowiązany jest jednakże do zbadania przesłanek jej dopuszczalności.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu Rady do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego uchwałą. Skarżąca spółka w dniu "[...]" wezwała Radę Miejską w "[...]" do usunięcia naruszenia prawa, zaś Rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie.

Zgodnie zaś z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę na uchwałę rady gminy - wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżąca wniosła skargę w dniu "[...]", a zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a.

Skarga powyższa jest zatem dopuszczalna, skoro spełnione zostały wymogi formalne jej wniesienia.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, bowiem jej podjęcie spowodowało, iż Spółka została zobowiązana do unieszkodliwiania odpadów na składowisku odpadów komunalnych w m. "[...]".

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowiły m. in.: przepis art. 40 ust. 1 ustawy o s.g. oraz art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Powołany art. 4 ust. 1 ustawy przyznaje radzie gminy kompetencje do uchwalania regulaminu czystości i porządku na terenie gminy. W myśl tego przepisu rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. W doktrynie prawa podkreśla się, iż art. 4 jest jednym z kluczowych przepisów komentowanej ustawy, który nakazuje każdej gminie wydanie odrębnej uchwały ustalającej szczegółowe zasady utrzymywania czystości i porządku na terenie gminy. W rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o s.g. omawiany regulamin jest aktem prawa miejscowego stanowionym na podstawie upoważnienia ustawowego z ustawy innej niż sama ustawa o s. g. Regulamin czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, przepis ten bowiem stanowi delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Jak zauważył WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. (II SA/Wr 585/06) "podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi ściśle uwzględnić wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa".

Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że regulacja art. 4 ust. 2 wspomnianej ustawy ma charakter wyczerpujący, tj. uchwalając na jej podstawie regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Wskazując zakres zagadnień objętych regulaminem czystości i porządku, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej nie posłużył się sformułowaniem "w szczególności", "może określić", ale sformułowaniem "regulamin określa", co prowadzi do wniosku, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej.

W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, Rada Gminy wyszła poza kompetencje przyznane jej przez art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazana regulacja zawiera zapisy dotyczące:

1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących:

a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i odpadów z remontów,

b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych urządzeń;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów;

5) innych wymagań wynikających z gminnego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Nie można zatem doszukać się w przywołanym przepisie delegacji ustawowej, która uprawniałaby Radę Gminy do zamieszczenia w regulaminie utrzymania porządku i czystości zapisów obligatoryjnie wskazujących, że odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości przez podmioty uprawnione podlegają unieszkodliwieniu na konkretnym składowisku, w niniejszej sprawie na składowisku odpadów w "[...]. Na taką ewentualność mógłby wskazywać pkt 5 ust 2, zgodnie z którym, mogą istnieć inne wymagania (np. obowiązek unieszkodliwiania odpadów na wskazanym składowisku) wynikające z gminnego planu gospodarki odpadami. Jednakże z gminnego planu gospodarki odpadami - uchwała Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]", w sprawie uchwalenia programu ochrony środowiska oraz planu gospodarki odpadami - nie wynika, że można w regulaminie ustalić jedno miejsce składowania odpadów. Dodatkowo należy wskazać, że zapis art. 9 ust. 3 ustawy o odpadach wyczerpująco określa warunki jakie musi spełniać miejsce składowania odpadów komunalnych. Umieszczenie regulacji dotyczącej zakresu określonego już we wspomnianym przepisie ustawowym w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie, w postaci § "[...]" załącznika do tegoż regulaminu, stanowiło nieuprawnione zdublowanie unormowań ustawowych. Na przekroczenie delegacji ustawowej przy wskazaniu w regulaminie miejsca składowania o odpadów "[...]", wskazują też przepisy art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, które to stanowią, że takie miejsca określa dopiero wójt w zarządzeniu wydanym na ich podstawie. Zarządzenie to a nie regulamin wydany na podstawie art. 4 ust. 1 powyższej ustawy stanowi podstawę do określenia takich miejsc w konkretnych zezwoleniach na odbieranie odpadów. Dlatego też w ocenie Sądu § "[...]" załącznika do regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie, nie odpowiada zakresowi powyższego upoważnienia ustawowego. Katalog spraw, które ustawodawca pozwolił ująć radzie gminy w regulaminie czystości i porządku ma charakter zamknięty, co oznacza, że wykroczenie poza zakres upoważnienia ustawowego nakazuje przyjąć, że rada gminy naruszyła swoją właściwość, a § "[...]" załącznika do regulaminu nie może pozostać w obrocie prawnym.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazać należy, że przedmiotem skargi jest § "[...]" dotyczący określenia miejsca składowania odpadów komunalnych, a wskazany przepis odnosi się do uzyskania przez określony podmiot zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Trudno zatem doszukać się, w kontekście ust. "[...]" załącznika do regulaminu, naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego. Jednakże na gruncie wskazanego przepisu skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2008r. (sygn. II OSK 1216/07) stanowiący, że: "w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustawodawca wprost określa co jest aktem prawa miejscowego - regulamin utrzymania czystości i porządku (art. 4 ust. 1). Nie określa tak natomiast aktu wydawanego przez wójta (art. 7 ust. 3a), będącego organem wykonawczym gminy. Trzeba by było zakładać nieracjonalność ustawodawcy gdyby uznać, że w jednej ustawie jeden z aktów organów gminy (niewątpliwie o generalnym i abstrakcyjnym charakterze) określa się wprost jako akt prawa miejscowego, a w przypadku innego aktu i to podejmowanego przez organ inny niż stanowiący zachowuje milczenie i nie wypowiada się w kwestii jego charakteru prawnego i nie wskazuje, że jest to akt prawa miejscowego. Rada gminy jest organem stanowiącym i co do zasady to ona jest właściwa w sprawach stanowienia aktów prawa miejscowego. Zarządzenie wójta jest aktem poprzedzającym wydanie odpowiednich zezwoleń, jest rodzajem oferty skierowanej do przedsiębiorców (a nie wszystkich członków wspólnoty), zawierającej określenie i podanie do publicznej wiadomości (a nie ogłaszanie w organie promulgacyjnym, co jest wymogiem koniecznym w odniesieniu do aktów prawa miejscowego) wymagań - głównie technicznych - jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie przedmiotowego zezwolenia oraz (ale tylko w odniesieniu do zezwoleń na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości) miejsc odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, do których odpady mają być przekazywane".

Przechodząc do zarzutu naruszenia 9 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazać należy, iż powyższy przepis wylicza enumeratywnie jakie elementy powinno zawierać zezwolenie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na odbiorze odpadów komunalnych. Z kolei ust. 1a pkt 5 wskazanego artykułu odsyła do art. 9 ustawy o odpadach, w myśl którego odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstania powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub technologię, o której mowa w art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska, przekazywane do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione. Skarżąca podnosi, iż składowisko w "[...]" nie może być uznane za spełniające te wymagania, albowiem jest składowiskiem zamkniętym. Jednakże trzeba zauważyć, iż w dacie podejmowania uchwały przez Radę Gminy wysypisko w "[...]" było czynne i dopiero decyzją z dnia "[...]". wydaną z upoważnienia Wojewody przez Dyrektora Wydziału Środowiska Urzędu Wojewódzkiego nakazano zaprzestania od dnia 1 maja 2007r. przyjmowania odpadów na kwaterę składowiska. Dodatkowo trzeba mieć na uwadze, że meritum sprawy polegało na zbadaniu zgodności zapisów aktu prawa miejscowego z przepisami powszechnie obowiązującymi. Zwrócić ponadto należy uwagę, iż zgodnie z art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości powinno określać miejsca odzysku lub unieszkodliwiania tych odpadów. W judykaturze panuje pogląd (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2008r., sygn. II OSK 1216/07), który Sąd również podziela, że zwrot "określać miejsca" trzeba interpretować zgodnie z zasadami wynikającymi z prawa o odpadach, w tym wyrażoną w art. 9 ustawy o odpadach zasadą bliskości. Jeśli zatem jedno ze składowisk oferuje warunki - z punktu widzenia ochrony środowiska - wyraźnie lepsze od pozostałych, to właściwy organ wskazując w zezwoleniu na jedno składowisko nie narusza ani art. 9 ust. 1a pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ani art. 9 ust. 3 i 4 ustawy o odpadach. Co więcej, organ administracji jest do takiego działania zobowiązany, musi bowiem uwzględniać najlepszą dostępną technikę lub technologię i wskazywać miejsca położone najbliżej (art. 9 ust. 2 ustawy o odpadach).

Podsumowując rozważania, należy stwierdzić że, ustalony przez prawodawcę katalog spraw, które zgodnie z art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są objęte regulacją uchwały rady gminy w sprawie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku, musi być traktowany ściśle. Z brzmienia tego przepisu wynika, że jest to katalog zamknięty i wyznaczający tym samym zakres kompetencji rady miejskiej. Tym samym zakwestionowany przez skarżącą § "[...]" załącznika do uchwały należało uznać za niezgodny z prawem.

Wobec powyższego Sąd był zobligowany, stosownie do zapisu art. 147 § 1 p.p.s.a., do wyeliminowania powyższego zapisu uchwały z obrotu prawnego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając poniesione przez skarżącą koszty wynagrodzenia radcy prawnego, uiszczonego wpisu od skargi i opłaty skarbowej.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku znajduje umocowanie w art. 152 p.p.s.a.

-----------------------

9