Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 320/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 88 pkt 4, art. 88k ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia na pracę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącego J. L. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", Minister Pracy i Polityki Społecznej (dalej "Minister") po rozpatrzeniu odwołania J. L. (dalej "skarżącego"), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...] września 2014 r. nr [...] (znak: [...]), orzekającej o uchyleniu zezwolenia na pracę typu A, nr [...], udzielonego skarżącemu dla obywatela U. V. V. (dalej "cudzoziemca") na stanowisku kierowcy kat. C+E w transporcie międzynarodowym, utrzymał decyzję Wojewody w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Ministra zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., przedstawia się w sposób następujący:

1. W dniu 19 lipca 2012 r. skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "J. ", wniósł do Wojewody (na formularzu) wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typ A. W rubryce pkt 3.5 "Proponowana wysokość miesięcznego wynagrodzenia brutto lub stawki godzinowej brutto" skarżący zadeklarował "3.000 tys. zł, w tym nadgodziny i diety (słownie: trzy tysiące złotych)".

2. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] (dalej "zezwolenie na pracę" albo "zezwolenie") Wojewoda udzielił skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "J. ", zezwolenie typu A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zezwolenie to, wydane na podstawie art.10 ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), dalej "ustawy o promocji zatrudnienia", dotyczyło pracy cudzoziemca na stanowisku kierowcy w transporcie międzynarodowym. W zezwoleniu wskazano, że praca ma być świadczona "za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 3 000,00 zł".

3. Pismem z dnia 24 lutego 2014 r. Okręgowy Inspektorat Pracy w K. poinformował Wojewodę o przeprowadzonej u skarżącego kontroli, w wyniku której ustalono, że w okresie od września 2012 r. do stycznia 2014 r. cudzoziemiec wykonywał pracę na innych warunkach, niż określone we wniosku oraz w posiadanym zezwoleniu na pracę.

4. W dniu 11 marca 2014 r. Wojewoda wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia zezwolenia na pracę nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. orzekł o uchyleniu przedmiotowego zezwolenia w oparciu o przepisy art. 88k pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia.

5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. (znak: [...]), Minister Pracy i Polityki Społecznej orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w celu ustalenia czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi spełnił obowiązki, o których mowa w art. 88h ust. 4 ustawy.

6. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyeliminowania z obrotu prawnego zezwolenia na pracę nr [...]i w dniu 1 września 2014 r. ponownie orzekł o jego uchyleniu.

7. Skarżący wniósł do Ministra odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] września 2004 r.

III. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Minister rozpoznał odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody, utrzymując tę decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, Minister wskazał w szczególności, co następuje:

1. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji w rozpatrywanej sprawie stanowi art. 88k pkt 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 maja br., zgodnie z którym wojewoda uchyla wydane zezwolenie, jeżeli podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 88h ust. 4 ustawy. Omyłkowe powołanie się przez organ na art. 88k ust. 1 pkt 3 ustawy pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie ponieważ obie regulacje dotyczą tego samego obowiązku.

2. Rozwiązania przyjęte w art. 88h ust. 4 ustawy przewidują, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ust. 1-3 powołanego artykułu, podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi jest zobowiązany do dokonania czynności, o których mowa we wskazanych przepisach oraz wypłacenia cudzoziemcowi zaległego wynagrodzenia za okres wykonywanej pracy w wysokości zgodnej z zawartą we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę oraz opłacenia związanych z nim składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy. Niedopełnienie powyższych obowiązków stanowi przesłankę uzasadniającą uchylenie wydanego zezwolenia na pracę cudzoziemca w oparciu o przepisy art. 88k pkt 4 ustawy.

3. Zgodnie ze stanem faktycznym sprawy skarżący, składając wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, deklarował zamiar powierzenia pracy cudzoziemcowi na stanowisku kierowcy w transporcie międzynarodowym na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem nie niższym niż 3000 PLN brutto miesięcznie. W części 3.5 wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, w której należy wskazać wysokość proponowanego miesięcznego wynagrodzenia brutto oprócz kwoty 3000 PLN Wnioskodawca dopisał także "w tym nadgodziny i diety". W wydanym przedsiębiorcy zezwoleniu na pracę typu A nr [...] organ uwzględnił wysokość wynagrodzenia wskazanego przez pracodawcę, zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. z 2009 r. Nr 16, poz. 84, z późn. zm).

4. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. ustalono, że w okresie od września 2012 r. do stycznia br. przedsiębiorca powierzył wykonywanie pracy cudzoziemcowi na innych warunkach niż określone we wniosku oraz wydanym zezwoleniu na pracę, tj. na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem niższym niż 3000 PLN brutto. W ocenie organu II instancji przedstawione okoliczności świadczą o niedopełnieniu przez podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi obowiązku uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem warunków określonych we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. Biorąc pod uwagę, że strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających naprawienie zaistniałych zaniedbań oraz wypłacenie cudzoziemcowi zaległego wynagrodzenia należy stwierdzić, że podmiot nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 88h ust. 4 ustawy, co w świetle art. 88k pkt 4 ustawy zobowiązuje wojewodę do uchylenia wydanego zezwolenia na pracę.

5. Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w świetle art. 88c ust. 1 pkt 1 ustawy organ rozpatrujący sprawę wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca jest zobowiązany do oceny pełnej kwoty wynagrodzenia, którą wskaże wnioskodawca. Natomiast nie ma on kompetencji do badania oraz merytorycznej oceny poszczególnych składników wynagrodzenia, które - w granicach określonych przez prawo - pracodawca będzie mógł dowolnie ukształtować w przyszłej umowie z Cudzoziemcem. Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniem odwołującego jakoby organ ponosił odpowiedzialność za błędną kwalifikację diet z tytułu podróży służbowych jako elementu wynagrodzenia cudzoziemca. W opinii organu II instancji strona nie może czynić zarzutu z tego, że posługiwała się nieprawidłową interpretacją pojęcia "wysokości wynagrodzenia" zawartego we wniosku oraz w treści zezwolenia na pracę cudzoziemca. Będąc profesjonalnym uczestnikiem obrotu gospodarczego zatrudniającym przynajmniej jednego pracownika przedsiębiorca jest zobowiązany do zapoznania się z przepisami prawa pracy oraz zachowania należytej staranności w postępowaniu o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca.

6. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego diety i inne należności wypłacane kierowcom zatrudnionym w transporcie międzynarodowym przyznane na pokrycie zwiększonych wydatków na wyżywienie czy noclegi w podróży służbowej nie mają natury prawnej wynagrodzenia za pracę wykonaną i nie są przychodem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, a także nie są objęte obowiązkiem odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne. W kontekście analizowanej sprawy oznacza to brak podstaw do uznania, że diety wypłacone cudzoziemcowi stanowią składnik wynagrodzenia określonego przez pracodawcę we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę w wysokości 3000 PLN brutto miesięcznie.

7. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie zezwolenia na pracę cudzoziemca na podstawie art. 88k pkt 4 ustawy o promocji. W związku z powyższym organ odwoławczy nie może uwzględnić przedstawionych w odwołaniu argumentów i uchylić decyzji organu I instancji wydanej zgodnie z przepisami prawa.

IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Ministra, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 88k ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2014 r., poprzez przyjęcie, że odwołujący naruszył obowiązki, o których mowa w art. 88h ust. 1-3 cytowanej ustawy, a następnie nie usunął naruszeń zgodnie z treścią art. 88h ust. 4 wspomnianej ustawy, a w szczególności, że nie wypłacił cudzoziemcowi zaległego wynagrodzenia w wysokości zgodnej z zawartą we wniosku o wydanie zezwolenia,

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 i art 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący podstaw wydanego rozstrzygnięcia a w szczególności nie ustosunkowanie się do zarzutów skarżacego podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji,

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania wbrew zasadom praworządności, bez należytego wyjaśnienia i ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i z naruszeniem słusznego interesu obywatela.

- naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego o ewentualnych negatywnych konsekwencjach dotyczących sposobu wypełnienia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę w zakres« określenia wynagrodzenia za pracę cudzoziemca, co doprowadziło do poniesienia szkody przez skarżącego.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

1. Skarżący nie naruszył art. 88h ust.1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, albowiem w umowie o pracę z cudzoziemcem uwzględnił wszystkie warunki wynikające z wydanego zezwolenia na pracę. Jak wynika z kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Pracy skarżący zawarł z cudzoziemcem umowy o pracę z wynagrodzeniem podstawowym w wysokości 1500 zł. brutto miesięcznie w okresie od 6 sierpnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.. W okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 1600 zł. brutto miesięcznie, natomiast od 1 stycznia 2014 r. wynagrodzenie wynosi 1680 zł. brutto miesięcznie. Przeprowadzona kontrola wykazała również, że cudzoziemiec w okresie zatrudnienia otrzymywał dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych, dyżury, a także za pracę w porze nocnej. Ponadto pracodawca wypłacał pracownikowi należne diety z tytułu podróży służbowych. Z przedstawionych przez pracodawcę dokumentów wynikało, że średnia wysokość wynagrodzenia, jakie otrzymywał pracownik wyniosła około 4500 zł. brutto miesięcznie, łącznie z wszystkimi dodatkami i dietami. Oznacza to, że skarżący zastosował się do treści wydanego zezwolenia na pracę, gdyż wynagrodzenie wypłacane cudzoziemcowi znacznie przekraczało określoną w zezwoleniu kwotę.

2. W tym miejscu należy podkreślić, że skarżący we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę w sposób wyraźny wskazał, że jego wolą jest wypłacanie wynagrodzenia w wysokości 3000 zł brutto miesięcznie jednakże łącznie z wszelkimi dodatkami, a także dietami z tytułu zagranicznych podróży służbowych. Fakt ten jest bezsporny.

3. Należy również podkreślić, że dla organu wydającego zezwolenie podstawowe znaczenie ma treść wniosku składanego przez pracodawcę. Skoro, zatem pracodawca wysokość proponowanego wynagrodzenia za pracę cudzoziemca określił łącznie z dodatkami i dietami, i w taki sposób opisał to we wniosku, co na etapie wydawania zezwolenia na pracę, nie było w żaden sposób kwestionowane, to należy przyjąć, że wskazana w zezwoleniu kwota 3000 zł. brutto zawiera w sobie diety i nadgodziny.

4. Podkreślić należy, iż w ramach postępowania o wydanie zezwolenia, pracodawca nie został poproszony o żadne wyjaśnienia dotyczące wysokości proponowanego wynagrodzenia, a zatem uznał on, że wniosek w tym zakresie jest prawidłowy i zrozumiały dla organu wydającego zezwolenie. Treść wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, dotycząca określenia wysokości wynagrodzenia nie rozróżnia w żaden sposób, czy chodzi o wynagrodzenie podstawowe bez żadnych dodatków, czy o łączną przewidywaną wysokość wynagrodzenia, jaką będzie uzyskiwał pracownik. Pracodawca wpisując w 3000 zł. dodał zatem, że obejmuje ona również nadgodziny i diety. Również jeżeli chodzi treść zezwolenia na pracę, to żaden przepis rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. nie określa, że wysokość wynagrodzenia brutto powinna być zgodna z definicją wynagrodzenia ustaloną na gruncie przepisów kodeksu pracy,

5. Organ wydający zezwolenie na pracę jest uprawniony i zobowiązany do merytorycznej oceny wniosku o wydanie takiego zezwolenia, a w szczególności, czy jego treść jest prawidłowa i zgodna z właściwymi przepisami. Organ nie może domyślać się, jaka jest treść wniosku i samodzielnie interpretować jego treści, zwłaszcza w sytuacji, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości, co do rzeczywistej woli wnioskodawcy. Wnioskodawca nie może ponosić negatywnych konsekwencji uchybień organu, popełnionych na etapie wydawania zezwolenia na pracę. To na organie wydającym zezwolenie na ciążył obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności wyjaśnienia kwestii wysokości proponowanego przez pracodawcę wynagrodzenia, zwłaszcza w sytuacji, w której treść wniosku nie była zgodna z informacją starosty. W ramach obowiązków, o których mowa w art. 9 Kpa wyróżnia się w szczególności obowiązek zwrócenia się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska, jaki zakres żądania ma pismo złożone przez stronę, jeżeli żądanie jest zredagowane nie; mało zrozumiale (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2002 r., I SA 2188/00).

6. W tym miejscu należy również podkreślić, że z art. 88h ust. 4 pkt 2 ustawy wynika obowiązek wypłaty zaległego wynagrodzenia w wysokości zgodnej z zawartą we wniosku o wydanie zezwolenia, a nie w zezwoleniu na pracę. Skarżący we wniosku o wydanie zezwolenia wskazał wyraźnie, że będzie wypłacał wynagrodzenia w wysokości 3000 zł. brutto w tym diety i nadgodziny. Skoro zatem w przedmiotowym okresie cudzoziemiec otrzymywał średnio wynagrodzenie brutto w wysokości minimum 4500 zł. brutto w tym diety i nadgodziny, to w świetle treści art. 88h ust. 4 pkt 2 ustawy skarżący wypłacił wynagrodzenie w wysokości zgodnej z tym wskazanym we wniosku o wydanie zezwolenia.

7. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., wydaną na wniosek skarżącego Wojewoda zmienił treść zezwolenia na pracę w ten sposób, że jako kwotę wynagrodzenia wskazał, w miejsce 3000 zł brutto kwotę 1680 zł brutto. Organ uznał tym samym racje i argumenty skarżącego wskazane we wniosku o zmianę decyzji, a w szczególności fakt, że od początku wolą skarżącego było, aby wynagrodzenie zasadnicze bez żadnych dodatków i diet określone zostało na poziomie wynagrodzenia minimalnego. Znajduje to potwierdzenie w kolejnych umowach o pracę zawieranych z cudzoziemcem, na podstawie których pobierał on łączne wynagrodzenie w kwocie przekraczającej 3000 zł. brutto. Pomimo wydania decyzji zmieniającej treść zezwolenia na prace, organ jednocześnie uchylił zezwolenie uznając, że skarżący nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 88h ust. 4 ustawy. Takie zachowanie organu jest całkowicie nieracjonalne i godzi w zasadę praworządności i słuszny interes obywatela. Wobec zmiany zezwolenia na prace i usunięcia tym samym niejasności w ujęciu wysokości wynagrodzenia za pracę, brak było podstaw do jednoczesnego uchylenia zezwolenia tym bardziej, że skarżący przez cały czas wypłacał cudzoziemcowi wynagrodzenie w wysokości zgodnej ze złożonym wnioskiem o wydanie zezwolenia, a więc nie naruszył art. 88h ust. 4 ustawy.

V. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza, podobnie jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2014 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Organ odwoławczy, podobnie jak i organ I instancji uznały, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność uchylenia zezwolenia na pracę, wydanego przez Wojewodę na wniosek skarżącego w dniu 7 sierpnia 2012 r., z racji wystąpienia okoliczności, o których mowa w art.88k pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy). Przepis ten obliguje Wojewodę do uchylenia wydanego zezwolenie, gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie dopełnił obowiązków, o których mowa m.in. w art.88h ust.4 tej ustawy. Z powołanego przepisu (tj. art.88h ust.4 ustawy) wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ust. 1-3, podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest obowiązany do:

1) niezwłocznego dokonania czynności, o których mowa w ust. 1-3;

2) wypłacenia cudzoziemcowi zaległego wynagrodzenia za okres wykonywanej pracy w wysokości zgodnej z zawartą we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę oraz opłacenia związanych z nim składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy.

2. Organy obu instancji uznały zatem, że udzielone skarżącemu zezwolenie na pracę cudzoziemca z dnia 7 sierpnia 2012 r. należy uchylić, albowiem skarżący nie usunął w sposób wskazany w art.88h ust.4 ustawy uchybienia, o którym mowa w art.88h ust.1 pkt 1 ustawy, polegającego na nieuwzględnieniu w umowie z cudzoziemcem warunków, o których mowa w art. 88c, zawartych w zezwoleniu na pracę (tj. na zaniżeniu należnemu cudzoziemcowi wynagrodzenia za pracę) .

3. Istota sprawy sprowadza się w tej sytuacji do przesądzenia, czy skarżący istotnie uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art.88h ust.1 pkt 1 ustawy, poprzez zaniżenie wynagrodzenia dla cudzoziemca, wywołujące konieczność dopełnienia czynności sanujących ten stan, przewidzianych w art.88h ust.4 ustawy (dokonanie stosownych zmian w umowie o pracę z cudzoziemcem oraz wypłacenie cudzoziemcowi kwoty różnicy pomiędzy wynagrodzeniem należnym a otrzymanym), a w razie niedopełnienia tychże czynności – wywołujące konieczność uchylenia przez Wojewodę pozwolenia na pracę zasadzie art.88k pkt 4 ustawy. Sąd podziela stanowisko skargi, że okoliczności, o których mowa powyżej nie wystąpiły, co oznacza że wbrew ocenie organów przesłanki konieczne do uchylenia przedmiotowego zezwolenia nie zaistniały.

4. Trafnie wywodzi skarga, że przyjęcie przez organy, że na skarżącym ciążył obowiązek uwzględnienia w umowie o pracę z cudzoziemcem wynagrodzenia w kwocie 3.000 zł brutto, która to kwota istotnie została wskazana w przedmiotowym zezwoleniu, jest zbyt daleko idące w sytuacji, w której zestawienie treści zezwolenia z treścią wniosku o jego wydanie (wiążącą dla organu) nie daje podstaw do przyjęcia, że zaoferowanie cudzoziemcowi takiej właśnie kwoty wynagrodzenia, było zgodne z intencją skarżącego.

5. We wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca skarżący wskazał, że proponowana wysokość miesięcznego wynagrodzenia brutto lub stawki godzinowej brutto wynosi "3.000 tys. zł, w tym nadgodziny i diety (słownie: trzy tysiące złotych)". Stwierdzić należy, ze taka deklaracja skarżącego nie upoważniała organu do automatycznego przyjęcia, że skarżącemu chodzi o wynagrodzenie w kwocie 3.000 zł brutto. Przeciwnie treść wniosku sugerowała, że proponowana kwota wynagrodzenia w wysokości 3.000 zł to kwota łączna, obejmująca zarówno wynagrodzenie sensu stricto (w wysokości w oczywisty sposób mniejszej niż 3.000 zł), jak również należności za nadgodziny oraz diety. Przekonanie organu co do takiej właśnie intencji skarżącego winien dodatkowo wzbudzić fakt, że taka dyspozycja skarżącego odpowiadałaby realiom rynkowym. Z akt administracyjnych postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę wynika bowiem, że prowadzący je organ dysponował egzemplarzem innego zezwolenia na pracę, udzielonego w odniesieniu do tego samego cudzoziemca na rzecz innego podmiotu niż skarżący (zezwolenie nr [...] na rzecz M. sp. z o.o. z siedzibą w K. wydane na okres 29 marca 2012 r. – 28 marca 2013 r.), opiewające na minimalną kwotę wynagrodzenia 1 500,00 zł brutto.

6. Poza sporem jest, że wskazany wyżej sposób sformułowania wniosku przez skarżącego uniemożliwiał organowi orzekanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia. Przed wydaniem tego orzeczenia organ winien był bowiem wezwać skarżącego do dokonania ostatecznego sprecyzowania jego deklaracji, tj. do jednoznacznego i zrozumiałego wskazania kwoty wynagrodzenia brutto. W tej sytuacji treść wydanego przez Wojewodę zezwolenia upoważnia do wniosku, że organ ten dokonał samodzielnego sprecyzowania (a de facto zmodyfikowania) deklaracji skarżącego, ustalając odszkodowanie na poziomie oczywiście wyższym niż zadeklarowana we wniosku. Tego rodzaju zabieg należy zakwalifikować jako oczywiste, daleko idące uchybienie organu, które wpłynęło na uprawnienia skarżącego w sposób zdecydowanie negatywny.

7. Pomimo, że w tej sytuacji możnaby wywodzić, że skarżący miał możliwość odwołania się od decyzji organu I instancji, wywodząc że postanowienie decyzji, regulujące kwestię kwotę wynagrodzenia nie odpowiada deklaracji z wniosku, niemniej powyższa argumentacja musi ustąpić przed koniecznością ochrony praw strony w sytuacji wadliwego działania organu. Skoro strona postępowania administracyjnego działa w przekonaniu, że jej dyspozycje są dla organu wiążące, to w sytuacji wydania decyzji pozytywnej ma uzasadnione podstawy do uznania, że wskazane wyżej dyspozycje zostały przez organ uwzględnione. Strona ma w tej sytuacji prawo odczytywać treść tej decyzji jako zgodną z jej dyspozycjami, ewentualnie ma prawo do interpretowania wszelkich wątpliwości interpretacyjnych dotyczących sformułowań decyzji na swoją korzyść. Nie może przy tym uchodzić z pola widzenia fakt, że do dnia 1 maja 2014 r. art.88h ust.1 pkt 1 ustawy stanowił wyraźnie, że podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, od którego jest wymagane posiadanie zezwolenia na pracę, jest obowiązany do uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem warunków, o których mowa w art. 88c, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę.

8. Powyższe względy prowadzą do konkluzji, że zawarcie przez skarżącego umowy o pracę na warunkach zgodnych z zadeklarowanymi we wniosku o wydanie zezwolenia nie może być traktowane jako naruszenie warunków udzielonego skarżącemu zezwolenia, obligujące organ do jego uchylenia. Tym samym decyzje organów obu instancji wydano z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art.88k ust.1 pkt 4 poprzez jego błędne zastosowanie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji orzeczenia te należało wyeliminować z obrotu prawnego.

9. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Wojewoda rozpozna ponownie sprawę o uchylenie zezwolenia, biorąc pod uwag oceny wskazane powyżej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a, art.152 i art.200 p.p.s.a.