Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 445/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 39 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

13 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 487/16 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie gorącego posiłku oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 487/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S.

na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie gorącego posiłku oddalił skargę przyznał adwokatowi K. A. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 480 zł, podwyższone o kwotę 110,40 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług - łącznie 590,40 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2802/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 422/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ( Dz.U. Nr 267, poz.2259 ze zm.), pomoc taka może być przyznana nieodpłatnie osobom, których dochód nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., Nr 175, poz.1362, dalej jako u.p.s.)

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż za okres od 1 do 31 października 2012 r. skarżącemu przysługiwał zasiłek chorobowy, który stanowił jego przychód. Fakt, że wypłaty tego zasiłku za październik dokonano w dwóch ratach, przy czym druga wypłata miała miejsce już w kolejnym miesiącu, w listopadzie, nie został uwzględniony przez organy administracji, zaś Sąd I instancji zarzut w tym zakresie zbagatelizował i okoliczność tę uznał za nie mającą znaczenia. Jednocześnie przychód skarżącego za październik został pomniejszony o potrącenie alimentacyjne dokonane przez komornika w październiku, z kwoty zasiłku wypłaconej w październiku, pomijając potrącenie dokonane w listopadzie, z części zasiłku chorobowego za październik, wypłaconej w kolejnym miesiącu. Doprowadziło to do sytuacji, w której przychód w październiku uwzględniono w wysokości nominalnej, należnej za ten miesiąc, choć w nim w całości nie wypłaconej, zaś potrącenie komornicze uwzględniono w wysokości faktycznie dokonanej w październiku. Było przy tym w ocenie NSA oczywiste, że w październiku skarżący nie dysponował kwotą dochodu wyliczonego w ten sposób. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż definicja z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uznaje nie przychód należny za dany miesiąc, ale przychód z miesiąca, niezależnie od tytułu i źródła uzyskania. Przychód ten ma być uzyskany, co wskazuje na faktyczny aspekt sytuacji majątkowej strony. W postępowaniu dowodowym kwestię tę pominięto, podczas gdy przedmiotem ustaleń powinien być rzeczywiście uzyskany w październiku przychód, pomniejszony o należności wskazane w art. 8 ust. 3 pkt 1-3 u.p.s..

Wyrokiem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 532/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi M. S., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organ mając na uwadze obowiązek należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, ustali w jakiej wysokości dochód skarżący uzyskał w październiku.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił skarżącemu pomocy w formie gorącego posiłku.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił M. S. przyznania pomocy w formie gorącego posiłku wskazując, iż łączny dochód skarżącego w miesiącu październiku 2012 r. wynosił 882,67 zł., a więc przekraczał kryterium dochodowe, wynoszące 813 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. S. wskazując, iż organ błędnie ustalił dochód wnioskodawcy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej, organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że w niniejszej sprawie dochód skarżącego został ustalony za miesiąc październik 2012 r., ponieważ strona złożyła wniosek w miesiącu listopadzie 2012 r. Organ wskazał, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, dochód skarżącego wyniósł 882,67 zł i przekroczył tym samym kwotę kryterium dochodowego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. S. wskazując, że na dochód skarżącego w październiku składa kwota zasiłku chorobowego netto w wysokości 146,52 zł, za okres 1 października 2012 r. do dnia 11 października 2012 r. oraz kwota 466, dochód wyniósł zatem 613 zł.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że z uwagi na fakt, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r, poz.718, dalej jako p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd meriti podniósł, że jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu I instancji. Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem.

Z powyższych względów Sąd Wojewódzki wskazał, Sąd I instancji wskazał, że organ I instancji, mając na uwadze wytyczne Sądu zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udostępnienie informacji o wysokości zasiłku chorobowego, wypłaconego skarżącemu za miesiąc wrzesień 2012 r. i październik 2012 r. Sąd meriti podkreślił, że wypełniając wiążące wytyczne, organ ustalił w jakiej wysokości dochód otrzymał skarżący w miesiącu październiku 2012 r., na podstawie pisma z dnia 17 grudnia 2015 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynikało, że w miesiącu październiku skarżący otrzymał zasiłek chorobowy za okres od dnia 11 września 2012 r. do dnia 30 września 2012 r., w kwocie 671,60 zł netto (wypłata w dniu 2 października 2012 r. ) oraz za okres od 1 października 2012 r. do dnia 11 października 2012 r., w kwocie 146,52 zł netto (po odliczeniu podatku i potrącenia komorniczego - wypłata 11 października 2012 r.).

Sąd Wojewódzki wskazał, że łączna wysokość pobranej zaliczki na podatek dochodowy wyniosła 229 zł. Ponadto od przychodu skarżącego należało odliczono kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Sąd meriti podniósł, że z ww. pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co potwierdziło również zaświadczenie Komornika Sądowego z dnia 17 grudnia 2012 r., wynika, że z zasiłku chorobowego, tytułem zajęcia komorniczego potrącono kwotę 223,26 zł.. W ww. zaświadczeniu jednoznacznie wskazano, że w dniu 12 października 2012 r. komornik otrzymał kwotę 223,26 zł, z czego 12,70 zł to koszty egzekucyjne, a kwota 158,71 zł została przekazana do Urzędu Miejskiego na wypłatę z funduszu alimentacyjnego. Natomiast z zaświadczenia komornika nie wynika z jakiego tytułu została potrącona pozostała kwota w wysokości 51,85 zł (różnica między kwotą potrącenia komorniczego, a kwotą kosztów egzekucyjnych i kwoty przekazanej do Urzędu Miasta). Powyższe uchybienie organu nie miało w ocenie Sądu I instancji wpływu na wynik sprawy, ponieważ nawet gdyby przyjąć, iż również kwota 51,85 zł została potrącona z zasiłku chorobowego tytułem alimentów, to powyższe nie skutkowałoby uznaniem, że zostało spełnione kryterium dochodowe.

Sąd Wojewódzki wskazał, że uchybienie organu, w postaci nie wyjaśnienia w jakiej dokładnie wysokości alimenty należało odliczyć od przychodu skarżącego, nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ przyjmując nawet kwotę maksymalnego odliczenia (210,56 zł), dochód skarżącego i tak przekraczał kryterium dochodowe. Na marginesie Sąd meriti zaznaczył, iż nawet przy odliczenie kwoty całego potrącenia komorniczego, w tym również kosztów postępowania egzekucyjnego, nie spowodowałoby, że dochód skarżącego (818,12 zł) byłby wyższy od obowiązującego kryterium dochodowego.

Zatem w ocenie Sądu I instancji słusznie organy wskazały, że nie było podstaw prawnych do przyznania pomocy w formie gorącego posiłku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2016 r. złożył M. S., który zaskarżył wyrok w pkt. 1 i zarzucił mu:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi M. S. pomimo naruszenia przez organ odwoławczy następujących przepisów:

a) art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, co znalazło swój wyraz w lakonicznej, nie jasnej treści uzasadnienia decyzji organu I instancji, w tym brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i należytego zbadania sytuacji faktycznej związanej z rzeczywiście wypłaconymi skarżącemu środkami finansowymi w październiku 2012 r. - co spowodowało przyjęcie niewłaściwych ustaleń faktycznych (wewnętrznie sprzecznych, niespójnych) podtrzymanych wyrokiem Sądu I instancji, nadto nie wyjaśniono dostatecznie zachodzących rozbieżności pomiędzy informacjami o wypłaconych świadczenia i dokonanych potrąceniach w październiku 2012 r.,

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedostrzeżenie, że organ nie zastosowała się w pełni do wskazań Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu zawartych w wyroku z dnia 17 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 532/15 w zakresie dotyczącym zbadania rzeczywiści uzyskanego przez skarżącego dochodu za październik 2012 r.

- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedokładne i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, brak właściwego wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego wyroku, a w szczególności szerszego odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jakie postawił względem zaskarżonej decyzji skarżący.

W związku z powyższym wniósł o:

1) przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej sporządzonej w sprawie I OSK 2802/13 w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na okoliczność wysokości dochodu skarżącego w październiku 2012 r.

2) przeprowadzenie dowodu z załączonego do niniejszej skargi zaświadczenia o dokonanych wpłatach z dnia 4 kwietnia 2016 r. sporządzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. M.T. w sprawie o sygn. akt [...]

3) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia[...]marca 2016 r.;

względnie

na podstawie art. 188 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie sprawy,

4) przyznanie adwokatowi K. A. zwrotu kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały uiszczone nawet w części w tym kosztów za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, według norm przepisanych.

Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie zgodnie z art. 182 § 2 k.p.a. i wnosi o wyznaczenie posiedzenia niejawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto szczegółowe argumenty na poparcie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach (art. 174 p.p.s.a.):

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania jest nieuzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem polegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy, wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Takiego zaś naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie nie sposób się dopatrzeć.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, zaskarżony wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art.77, art. 80 oraz 107§3 k.p.a., gdyż oddalono skargę, pomimo naruszenia przez organ powyższych przepisów. Przechodząc do oceny tego zarzutu zauważyć należy, iż zadaniem sądu administracyjnego jest między innymi ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy oraz, czy przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa, zarzut ten jest niezasadny. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że Sąd pierwszej instancji w stanie faktycznym tej sprawy prawidłowo orzekł, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji trafnie orzekł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez organy prawidłowo oceniony i był wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowa sprawa rozpoznawana była po raz kolejny, stąd zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).

Zatem wskazać należy, że w toku postępowania organy zwróciły się zgodnie z wytycznymi Sądu Wojewódzkiego, a wcześniej NSA do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udostępnienie informacji o wysokości zasiłku chorobowego wypłaconego skarżącemu kasacyjnie za miesiąc min. październik 2012 r.. W odpowiedzi ZUS podał, że wypłaty miały miejsce w dniach 2 i 11 października 2012 r., w kwotach 671,60 zł i 146,52 zł - po dokonaniu potrąceń komorniczych i odliczeniu podatku. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypełnione zostały zalecenia i wytyczne Sądów orzekających poprzednio w przedmiotowej sprawie. Zgodzić należy się również z rozważaniami Sądu I instancji, przeprowadzonymi w kwestii wysokości komorniczego potrącenia alimentacyjnego, bowiem przyjęcie nawet jego maksymalnej kwoty, prowadziłoby do wniosku, że dochód skarżącego kasacyjnie (818,12 zł) byłby wyższy od kryterium dochodowego (813 zł).

Przechodząc do oceny zasadności zrzutu naruszenia przepisu art.141§4 p.p.s.a., wskazać należy, że uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w ww. przepisie, może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem, błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. Reasumując przyjąć należy, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Innymi słowy, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia z uwagi na lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tego rodzaju wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jego sformułowania i wszystkie niezbędne elementy treści – zgodnie z przepisem art.141§4 p.p.s.a. pozwoliły na ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie norm prawnych wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemające usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a..