Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 219/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 236 par. 1, 200, 228 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 239
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Anetta Chołuj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organem podatkowym.

1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji) z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającej niedopuszczalność zażalenia K. K. (dalej: skarżąca) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] z dnia [...]r. nr [...], [...] [...] o wyznaczeniu skarżącej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółki z o.o. "A" wobec A.C.(prezesa zarządu) i K. K. (członek zarządu) za zaległości podatkowe ww. spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r. i w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, lipiec, sierpień, październik 2010r. oraz sierpień i wrzesień 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji we wskazanym na wstępie postanowieniu wyznaczył skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w ww. sprawie i pouczył skarżącą, że na ww. postanowienie nie służy zażalenie na podstawie art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.). Organ odwoławczy powołał się na treść art. 228 § 1 pkt 1 O.p., art. 165 § 1 i § 2 O.p. oraz art. 123 § 1 O.p., art. 210 § 4 O.p., art. 216 § 1 i § 2 O.p. Podkreślił, że art. 200 § 1 O.p. stanowi konkretyzację normy ujętej w art. 123 O.p. i jest procesową realizacją gwarancji realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Skoro, w myśl art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Natomiast, zgodnie z art. 237 O.p. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. To w przedmiotowej sprawie doszło do niedopuszczalności zażalenia albowiem na postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego zażalenie nie służy i w związku z powyższym organ podatkowy drugiej instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ww. postanowienie wniesiono o jego uchylenie w całości i zarzucono, że nie odnosi się ono do istoty sprawy i jej rzeczywistego stanu. Skarżąca wskazuje, że po lekturze postanowienia można wyrobić sobie zdanie, że mamy do czynienia ze zmową urzędniczą, której celem jest spowodowanie wielkich szkód majątkowych przedsiębiorstwu, a w konsekwencji i skarżącej jako osobie fizycznej i udziałowcowi w przedsiębiorstwie. Skarżąca podnosi, że pod rzekomym płaszczykiem przestrzegania praworządności i dbałości o interes społeczny, organ podatkowy dąży do likwidacji firmy i tym sposobem utraty przez nią tytułów prawnych do niewątpliwie przysługujących jej wielomilionowych odszkodowań, wynikających wprost z umów cywilnoprawnych, jak i zasądzonych tytułów egzekucyjnych. Postępowanie organu podatkowego, zdaniem skarżącej, zasługuje na miano skandalicznego, szczególnie w kontekście nieuzasadnionego używania środków przymusu bezpośredniego (policji) i następnie wypierania się tych działań, jak również wprowadzania sądu w błąd, co do rzeczywistego stanu rzeczy (I US w G.) w celu udaremnienia wykonania zasądzonej kary itp. Wskazano też w odrębnym piśmie na złą wole organu podatkowego i brak kontaktu z innym organem, jak też problemy z postepowaniem egzekucyjnym.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest bezzasadna.

3.2. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 1066; dalej: pusa.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 pusa).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, [...]. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut, czy to naruszenia przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2016r. sygn. akt II FSK 1949/14, CBOSA).

3.3. Przedmiotem skargi jest postanowienie organu podatkowego drugiej instancji stwierdzającej niedopuszczalność zażalenia skarżącej złożonego na postanowienie wydane w trybie art. 200 O.p. Rolą zaś sądu administracyjnego jest kontrola legalności wyżej wskazanego rozstrzygnięcia. Skarżąca w treści skargi nie przedstawiła żadnych zarzutów dotyczących skarżonego rozstrzygnięcia. Zaś jej ogólne twierdzenia zawierające subiektywne przekonanie, co do wadliwego sposobu prowadzenia postępowania przez organ podatkowy nie mają wpływu na rozpatrywaną przez sąd sprawę.

3.4. Zgodnie z art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Art. 216 § 1 O.p. stanowi, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, o ile ustawa tak stanowi. Zaś, zgodnie z at. 237 O.p. postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Niewątpliwym jest, że postanowienie wydane w trybie art. 200 O.p. czyli w przedmiocie wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego jest postanowieniem na które nie służy zażalenie.

Stąd też należy uznać, że w sprawie organ odwoławczy właściwie stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p. Powołany przepis art. 239 O.p. wskazuje, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale [rozdział 16 Zażalenia] do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W tym przypadku jest to przepis art. 228 § 1 pkt 1 O.p. wskazujący, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania (czyli odpowiednio zażalenia).

3.5. Z tych też względów skargę oddalono w całości na podstawie art. 151 ppsa.