Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2573/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Uchylono uchwałę I  i II  instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 10 I 107 par. 1 I 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12 UST 1 I ART. 57 UST 1 I 2
journal: Dz.U. 2018 poz 617
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi M S na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. w przedmiocie powołania komisji orzekającej o niezdolności do wykonywania zawodu I. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], II. zasądza od Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz skarżącego M S kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Okręgowa Rada Lekarska w [...] (dalej także jako: "ORL") uchwałą z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2018 r., poz. 617 ze zm.) oraz art. 5 pkt 6 i art. 25 pkt 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 168 ze zm.) powołała komisję w sprawie niezdolności lek. dentysty M S (dalej jako: "skarżący") do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Komisje powołano w składzie:

Przewodniczący: W P - lekarz psychiatra,

Członkowie: A W - lekarz psychiatra, Z A - lekarz psychiatra.

W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że w dniu 22 maja 2018 r. Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego w [...] zwrócił się do Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z wnioskiem o rozważenie zasadności powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności skarżącego do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Wyjaśniono, że w toku postępowań prowadzonych z udziałem skarżącego Okręgowy Sąd Lekarski w [...] powziął wątpliwość, co do zdolności lekarza do wykonywania zawodu w świetle treści składanych przez niego pism oraz ustnych wypowiedzi. Do wniosku załączono kopie pism składanych przez M S w toku prowadzonych postępowań. Wyjaśniono, że w ostatnim czasie pisemnie zarzucił członkom Okręgowego Sądu Lekarskiego w [...] , że dopuścili się w toku rozprawy w dniu 7 marca 2018 r. ataku na niego, zniszczyli jego kamerę, kierowali w jego kierunku groźby i wyzwiska. Zdaniem pozostałych uczestników tego zdarzenia, żadna z przedstawionych przez skarżącego sytuacji nie miała miejsca na rozprawie. Również protokół rozprawy nie potwierdza zarzutów przedstawianych przez lekarza.

W ocenie ORL powyższe informacje wskazują, że w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadnione podejrzenie niezdolności do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia. Tym samym, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zachodzi konieczność powołania komisji orzekającej. Organ wyjaśnił, że sam fakt powołania komisji orzekającej nie przesądza jeszcze, skarżący jest niezdolny do wykonywania zawodu. Celem działania komisji jest bowiem dopiero ustalenie stanu zdrowia i ocena tego stanu w kontekście zdolności do dalszego wykonywania zawodu.

W odwołaniu od tej uchwały skarżący wyjaśnił, że jego spór z ORL w tym składane pisma procesowe to realizacja wolności słowa i praw przysługujących każdej stronie procesowej. Wskazał, że w dniu 7 marca 2018 r. podczas rozprawy w Okręgowym Sądzie Lekarskim zwrócił uwagę, że niedokładnie zaprotokołowano jej przebieg, co spotkało się z reakcją składu sędziowskiego w postaci gróźb i wyzwisk. Całe zdarzenie zostało zarejestrowane kamerą skarżącego. Wskazał, że powyższy fakt zgłosił w prokuraturze (śledztwo prowadzi Prokuratura Rejonowa [...]) oraz że uchwała ORL w [...] szykanuje go i poniża.

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., art. 40 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich oraz uchwały nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej - utrzymało w mocy ww. uchwałę ORL. W uzasadnieniu uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej wskazało, że nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty okręgowa rada lekarska powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny w przypadkach istnienia uzasadnionego podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Powołanie komisji jest czynnością poprzedzającą badanie lekarza i dopiero po przeprowadzeniu badania i po przeanalizowaniu zgromadzonej dokumentacji medycznej, komisja wydaje orzeczenie, w którym stwierdza o zdolności bądź niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Jedyną i wystarczającą przesłanką do powołania komisji jest uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. W niniejszej sprawie Okręgowa Rada Lekarska w [...] powołała komisję do oceny stanu zdrowia lek. dent. M S z uwagi na informacje zawarte w piśmie Przewodniczącego Sądu Lekarskiego w [...] , wnioskujące o rozważenie zasadności powołania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza dentysty do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. W piśmie tym wskazano, że w toku postępowań prowadzonych z udziałem lekarza Okręgowy Sąd Lekarski powziął wątpliwość co do zdolności ww. do wykonywania zawodu w świetle treści składanych przez niego pism w toku prowadzonych postępowań. Ponadto wskazano, że lekarz zarzucił członkom Okręgowego Sądu Lekarskiego w [...] , że dopuścili się w toku rozprawy w dniu 7 marca 2018 r. ataku na niego, zniszczyli jego kamerę, kierowali w jego kierunku groźby i wyzwiska, a nadto doszło do ataku fizycznego na jego osobę, został uderzony w brzuch i głowę. Zarzucił, że użyto wobec niego określeń "prymityw", że "takiego chama powinno się zarzucić ze schodów". Członkowie składu orzekającego Okręgowego Sądu Lekarskiego przy Okręgowej Radzie Lekarskiej w [...] , wobec których skierowano powyższe zarzuty złożyli do akt sprawy oświadczenia na okoliczność kierowanych pod ich adresem zarzutów.

Z oświadczeń tych wynika, że opisywane przez skarżącego sytuacje nigdy nie miały miejsca. Zaprzeczyli, jakoby w czasie rozprawy w dniu 7 maja 2018 r. przed Okręgowym Sądem Lekarskim doszło do pobicia, zniszczenia kamery, czy też kierowania pod adresem skarżącego obraźliwych słów, o których pisze w licznych pismach. Podczas rozprawy lekarz ten mógł składać wnioski i wyjaśnienia, zaś jego wypowiedzi zapisywane były do protokołu, odczytywane na głos i potwierdzanego przez niego bez zastrzeżeń.

Organ II instancji wskazał, że również znajdujące się w aktach sprawy protokoły z posiedzeń Sądu nie potwierdzają ww. okoliczności, podobnie jak załączona do odwołania płyta CD, zawierająca nagranie dokonane przez skarżącego z posiedzenia Sądu, na którym miałoby dojść do ataku fizycznego na jego osobę. Ponadto w piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 r. skarżący skierował zarzuty przeciwko Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej, zarzucając mu że wykorzystuje swoją funkcję, łamie obowiązujące przepisy omija je i działa zgodnie z zasadą "dajcie mi klienta, a ja udowodnię mu winę", oraz że Rzecznik do prywatnych postępowań wykorzystuje zasoby izb lekarskich, korzystając z usług radców prawnych. Z kolei w piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r. wskazał: "Napisałem skargę do Prezesa OIL w [...] , którego jedyną reakcją było, co on może zrobić, że Pani [...] jest szanowanym Rzecznikiem, a ja jestem śmieciem".

Zdaniem organu odwoławczego zachowanie skarżącego oraz bezpodstawnie kierowane przez niego zarzuty pod adresem członków Okręgowego Sądu Lekarskiego przy Okręgowej Izbie Lekarskiej w [...] wskazują na istnienie uzasadnionego podejrzenia niezdolności do wykonywania zawodu.

Poza tym powołanie komisji do oceny stanu zdrowia lekarza nie stanowi o pozbawieniu prawa wykonywania zawodu. Zadaniem komisji jest wydanie orzeczenia w przedmiocie zdolności bądź niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Powołanie komisji do oceny stanu zdrowia nie jest równoznaczne z zawieszeniem prawa wykonywania zawodu.

Odnosząc się do wniosku zawartego w odwołaniu w sprawie zmiany składu komisji na osoby niebędące członkami Okręgowej Rady Lekarskiej w [...], organ odwoławczy wskazał, że zasady organizacji komisji, tryb jej powołania i skład oraz wymagania dotyczące członków określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. nr 246, poz. 1475). W świetle przepisu § 1 ww. rozporządzenia powołanie komisji następuje w trybie uchwały, spośród lekarzy będących członkami właściwej okręgowej izby lekarskiej, a wykonujących zawód lekarza co najmniej od 7 lat i posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie, przy czym przewodniczącym komisji powinien być członek okręgowej rady lekarskiej powołującej komisję, w miarę możliwości posiadający specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Wobec tego członkami komisji powołanej do oceny stanu zdrowia lekarza na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty powinni być lekarze będący członkami izby lekarskiej, do której przynależy lekarz, wobec którego wszczęto postępowanie na podstawie ww. przepisu.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł M S. Domagając się jej uchylenia i stwierdzenia bezskuteczności czynności podniósł zarzut:

- naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu i w rezultacie bezzasadne powołanie komisji;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, że informacje Przewodniczącego Sądu Lekarskiego w [...] prowadzącego postępowanie w innej sprawie są wystarczającą podstawą do przyjęcia uzasadnionych podejrzeń niezdolności lekarza do wykonywania zawodu;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 57 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty w zw. z art. 7, art. 7a i art. 77, art. 8, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz czynnego udziału stron w postępowaniu, co w rezultacie doprowadziło do wydania zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w toku rozpoznawania złożonej na niego skargi pacjenta, popadł w konflikt ze składem orzekającym, głównie na tle możliwości składania przez niego wyjaśnień jak i dokumentowania przebiegu rozprawy. Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że korzystając ze swoich praw procesowych składał szereg wniosków, mnożył wątpliwości, jak i nie zgadzał się ze stanowiskiem składu orzekającego. Faktem także pozostaje, że z inicjatywy jednego z członków składu orzekającego Sądu Lekarskiego doszło do naruszenia nietykalności cielesnej skarżącego oraz "najogólniej rzecz ujmując skarżący został poszarpany przez kolegę lekarza mającego go osądzić". Skarżący przyznał, że rzeczywiście zarzucał fałszowanie protokołu z przebiegu rozprawy Sądu Lekarskiego. Wyjaśnił, że Prokuratura Rejonowa [...] wszczęła dochodzenie w dniu [...] września 2018 r. pod sygn. [...]w sprawie fałszerstwa tj. o czyn z art. 271 § 1 k.k., w którym to postępowaniu skarżący ma status pokrzywdzonego.

Skarżący zaprzeczył, że jest osobą psychicznie chorą, "konfabulantem tworzącym nieistniejące fakty". Być może przyjęta linia obrony, mająca na celu wykazanie śmieszności kierowanych w stosunku do niego zarzutów dyscyplinarnych jest niekonwencjonalna, jednakże nie świadczy o jakimkolwiek zaburzeniu stanu zdrowia uniemożliwiającym wykonywanie zawodu. Skarżący wskazał na załączone do skargi zaświadczenie dr med. P R specjalisty psychiatrii , z którego wynika, że jest zdrowy psychicznie, nie cierpi na charakteropatie, prawidłowo kontroluje swoje zachowania. Lekarz wydający opinię jest biegłym sądowym z zakresu psychiatrii i znajduje się na liście biegłych sądowych Prezesa SO w [...].

Skarżący podkreślił, że w sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i dowodowego i uniemożliwiono mu złożenie wyjaśnień pomimo, że z art. 57 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty wynika wprost obowiązek stosowania k.p.a. do uchwał samorządu lekarzy o których mowa m.in. w art. 12 ust. 1. Zarówno organ I instancji jak i Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie dokonało nie tylko wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ale także prowadząc postępowanie w sposób całkowicie dowolny, organy te nie troszcząc się o rzeczowe zbadanie sprawy, całkowicie pominęły słuszny interes lekarza i obywatela, zaś pojawiające się w sprawie wątpliwości zinterpretowano na jego korzyść.

W ocenie skarżącego twierdzenia organu odwoławczego, że jego zachowanie oraz kierowane przez niego zarzuty pod adresem Okręgowego Sądu Lekarskiego, wskazują na istnienie uzasadnionego podejrzenia niezdolności do wykonywania zawodu, jest jednostronnym stanowiskiem strony konfliktu z jednoczesnym naruszeniem praw skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że nie poinformowano go o wszczęciu postępowania, uniemożliwiając tym samym podjęcie skutecznej obrony. Dopiero w dniu doręczenia uchwały dowiedział się o sprawie. Ponadto przyjęcie przez obie instancje Rady Lekarskiej założenia, że jego trudny charakter jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 12 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, jest całkowicie błędny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej uchwały był art. 12 ust. 1 o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zgodnie z którym, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Charakter prawny uchwał podejmowanych na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy reguluje z kolei art. 57 ust. 1 i 2 wskazujący m.in., że od uchwał okręgowych rad lekarskich (...) w sprawach, o których mowa w (...) art. 12 ust. 1 i 3-5, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej. Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

Jakkolwiek uchwały organu samorządu lekarskiego o powołaniu komisji lekarskiej nie są decyzjami administracyjnymi - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 273/15, to organ samorządu lekarskiego, podejmując jedną z uchwał enumeratywnie wymienionych w art. 57 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, powinien jednak uwzględnić nakazy, jakie ustanawiają przepisy k.p.a. względem podmiotu wydającego akt zrównany w swoich skutkach z decyzją administracyjną. Wśród tych nakazów znajduje się bez wątpienia obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a. - zasada prawdy obiektywnej), czy też zasada informowania strony (art. 9 k.p.a.) i zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) zmierzającym do wydania końcowego rozstrzygnięcia, które jak wskazano jest zrównane z decyzją administracyjną.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Natomiast na podstawie art. 80 k.p.a. organy te zobowiązane są rozstrzygnąć sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Rozpatrując zgromadzony w danej sprawie materiał dowodowy organy nie mogą pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy. W końcowym rozstrzygnięciu (uchwale) winno się natomiast znaleźć precyzyjne stanowisko co do tego, jak wygląda ustalony przez organ stan faktyczny, a także jakie dowody przemawiają za takim rozstrzygnięciem, jakie zaś nie mogły zostać i nie zostały uwzględnione. Organ (właściwa okręgowa rada lekarska oraz NRL) jest zatem zobowiązany do przestrzegania zasad postępowania określonych w art. 7-14, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności do informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a także o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zasadzie udzielania wyjaśnień i umożliwienia końcowej wypowiedzi przed wydaniem rozstrzygnięcia, zwłaszcza w sprawie tak ważkiej jak niniejsza.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, na co słusznie zwraca uwagę skarżący, aby na jakimkolwiek etapie postępowania informowano skarżącego o toczącym się względem niego postępowaniu. Nie ma także jakiejkolwiek informacji, aby umożliwiono mu podjęcie skutecznej obrony np. poprzez odniesienie się na bieżąco do gromadzonych przez ORL materiałów dowodowych np. oświadczeń członków Okręgowego Sądu Lekarskiego przy ORL w [...]. Skarżący dowiaduje się o toczącym się postępowaniu i powołaniu komisji lekarskiej w zasadzie dopiero w dniu doręczenia mu uchwały ORL. W ocenie Sądu jest to uchybienie procesowe określone w art. 7, art. 10 i art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy. Pozbawienie możliwości wypowiedzi lekarza, względem którego podejmowane są kroki mające na celu zweryfikowanie albo jego stanu zdrowia, choć dyktowane dobrem zawodu lekarza i lekarza dentysty, nie może powodować tak daleko idącej reglamentacji uprawnień procesowych konkretnej osoby w dochodzeniu do wyjaśnienia istoty sprawy.

Bez znaczenia dla oceny wskazanych uchybień ma twierdzenie organu odwoławczego, że uchwała o powołaniu komisji nie przesądza jeszcze o końcowym "rozstrzygnięciu" całej sprawy, w tym o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu, bądź pozbawieniu tego prawa, bowiem to wykaże powołana komisja, zaś dopiero jej ustalenia i wyniki będą stanowić asumpt do dalszych decyzji względem lekarza. Założenie takie jest błędne, bowiem lekarz, z mocy ustawy, ma prawo kwestionować już samą możliwość powołania komisji lekarskiej celem zbadania stanu jego zdrowia, podważając w ogóle zasadność i celowość prowadzenia dalszego postępowania w tym zakresie. Skuteczność takiego uprawnienia jest wprost powiązana z zapewnieniem lekarzowi, co najmniej minimalnych gwarancji procesowych, umożliwiających mu obronę już na tym wstępnym etapie sprawy związanej z oceną jego stanu zdrowia. W ocenie Sądu, uczynić to może skutecznie jedynie wówczas, gdy zostanie zapewnione mu prawo do zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem uchwały, a nie już po jej wydaniu.

Zaskarżona uchwała, jak również uchwała ją poprzedzająca, naruszają także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. określające elementy składowe decyzji administracyjnej, przez co na mocy odesłania z art. 57 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty mają odpowiednie zastosowanie do uchwał samorządu lekarskiego.

Analiza uzasadnień obu uchwał wskazuje, że w zasadzie poza zrelacjonowaniem treści pisma Przewodniczącego Sądu Lekarskiego w Gdańsku z dnia 21 maja 2018 r., brak jest w tych rozstrzygnięciach pogłębionej oceny, z której wynikałoby, dlaczego w świetle wyłącznie tych dowodów organy uznały, że w sprawie zachodzi uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza.

Wprawdzie art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty nie wymaga niewątpliwego udowodnienia, a jedynie ustalenia przez organ uzasadnionego podejrzenia co do stanu zdrowia lekarza, to jednak nie może zostać uznane za prawidłowe, na tle niniejszej sprawy, wyjaśnienie dlaczego akurat wobec M S, pozostającego w widocznym konflikcie ze składem orzekającym Okręgowego Sądu Lekarskiego, zachodzą okoliczności uprawdopodabniające, że jest on niezdolny do wykonywania zawodu i to z przyczyn psychicznych. Organ ma w sposób przekonujący wskazać, dlaczego zgromadzone przez niego dowody uzasadniają przejście do kolejnego etapu postępowania i powołania komisji lekarskiej. Innymi słowy, organ ma obiektywnie przekonać, że powołanie komisji jest niezbędne, a stan zdrowia lekarza, oceniany w sferze faktów a nie domniemań, uprawdopodabnia podejrzenie, że zachodzą co do niego uzasadnione wątpliwości.

W ocenie Sądu przyjmowanie na tle art. 12 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty za wystarczające dla powołania komisji lekarskiej faktu twierdzenia przez skarżącego, że podczas postępowania przed Okręgowym Sądem Lekarskim doszło do kierowania pod jego adresem gróźb i wyzwisk, czy też użycia siły fizycznej, to zbyt mało by przyjąć, że stan zdrowia tej osoby daje uzasadnioną podstawę, że z powodów psychicznych nie jest ona zdolna do wykonywania zawodu lekarza. Zwrócić należy uwagę, że organy poza powołaniem się na zdarzenia z postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej lekarza, nie wskazały na żadne inne okoliczności, które uzasadniałyby podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu. Nie oceniły zatem, czy zachowanie skarżącego stanowiło incydent, czy jest ono wynikiem jego trudnego charakteru, czy też miało ewentualnie miejsce także w innych okolicznościach, niezwiązanych z postępowaniem przed Okręgowym Sądem Lekarskim.

O ile pełne i niewątpliwe wykazanie u lekarza symptomów niezdolności do wykonywania zawodu z uwagi na chorobę psychiczną jest niezwykle trudne, to jednak okoliczność ta nie może sama przez się stanowić usprawiedliwienia dla powołania komisji lekarskiej zawsze wtedy, kiedy dane zachowanie lekarza może zostać ocenione za naganne, a jego wypowiedzi za wątpliwe pod względem wiarygodności.

Sąd zwraca uwagę, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Okręgowego Sądu Lekarskiego w [...] z dnia 28 kwietnia 2017 r. o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o ustanowienie obrońcy z urzędu, w którym Sad ten wskazał, że skarżący "ma możliwość skutecznego prowadzenia obrony osobistej, bowiem samodzielnie redaguje obszerne pisma, formułuje przy tym w sposób swobodny tezy i wnioski na poparcie swych twierdzeń".

Organy winny były zatem ocenić, czy zachowanie skarżącego w postępowaniu przed ww. Sądem (także w składanych pismach) nie stanowiło niekonwencjonalnej metody samodzielnej obrony, a zarzuty kierowane pod adresem składu orzekającego nie są nieco dalej idącą swobodą w formułowaniu wniosków i tez.

W świetle powyższego Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7, art. 9 i art. 10 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych tez przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) uchylono zaskarżoną uchwałę oraz uchwałę ją poprzedzającą.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

W ponownym postępowaniu organy, w pierwszej kolejności Okręgowa Rada Lekarska w [...] przeprowadzą bardziej szczegółowe postępowanie dowodowe, zapewniając skarżącemu możliwość wypowiedzi względem zgromadzonych dowodów i wskażą wprost, dlaczego z ustalonych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że zachodzi uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający mu wykonywanie zawodu lekarza.