Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1002/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.O.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.O.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z 27 stycznia 2017 r. A. O. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca 2012 r. w której zawarł złożony w trybie art. 61 § 1 pkt 2 oraz art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania w związku z czym istnieje znaczna szansa na jej uchylenie. Skarżący wskazał ponadto, że samo skierowanie przeciwko niemu egzekucji naraża go na utratę renomy wysokiej klasy specjalisty zaangażowanego w liczne projekty w zakresie branży inżynierskiej prowadzącą do ryzyka utraty zatrudnienia oraz miejsca zamieszkania. Ponadto w ocenie Skarżącego odwrócenie skutku wykonania decyzji w przypadku późniejszego jej uchylenia będzie bardzo trudne, a wręcz niewykonalne, i wiązać się bezie z koniecznością podjęcia dodatkowych czynności i poniesienia dalszych kosztów.

W piśmie z dnia 15 marca 2017 r. uzupełniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący wskazał, iż wierzyciel przesłał mu upomnienie z dnia 2 stycznia 2017 r. oraz zakwestionował wysokość odsetek zawartych w upomnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, warunkiem wstrzymania zaskarżonego aktu jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1009/14). W konsekwencji przyjąć należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ograniczony krąg przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, że przesłanka przewidywanego bądź też możliwego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji nie znalazła się wśród ustawowych przesłanek udzielenia ochrony czasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego, wyjaśnić należy, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na składającym wniosek. Powyższe stanowisko wynika z samego brzmienia przepisu, jak również zostało potwierdzone w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. W judykaturze wyraźnie wskazano, że sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 190/05, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1506/04).

Niewątpliwie, trzeba wskazać, że wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).

Analizując wniosek Skarżącego, Sąd stwierdził, że nie wskazał on okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania zaskarżonego aktu, ograniczając się jedynie do powołania na ryzyko utraty renomy wysokiej klasy specjalisty zaangażowanego w liczne projekty w zakresie branży inżynierskiej prowadzącą do możliwości utraty zatrudnienia oraz miejsca zamieszkania. Skarżący w ocenie Sądu nie wykazał przy tym, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę wspomnianej renomy ani nie wyjaśnił charakteru swojego udziału w projektach z branży inżynierskiej, który mógłby wykazywać na istnienie związku przyczynowo-skutkowego, na który powołuje się on w uzasadnieniu wniosku.

W tej sytuacji zdaniem Sądu należy uznać, że Skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uprawdopodobnił, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie analiza akt sprawy, w tym akt postępowania podatkowego, nie pozwala na przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpiły elementy wskazujące na spełnienie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do kwestii niemożliwości bądź znacznych trudności odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji w przypadku jej późniejszego uchylenia, w tym konieczności poniesienia dodatkowych kosztów odzyskania wypłaconej koty, wyjaśnić należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). W ocenie Sądu każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 681/13).

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.