Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1274/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust 1 i ust 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 180 i art. 188
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi T. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania T. C. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług:

- za luty 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za marzec 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za kwiecień 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za maj 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za czerwiec 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za lipiec 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za sierpień 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za wrzesień 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za październik 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za listopad 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za grudzień 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za styczeń 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za luty 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za marzec 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za kwiecień 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za maj 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za czerwiec 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za lipiec 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za sierpień 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za wrzesień 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za październik 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za listopad 2009 r. w wysokości [...]zł;

- za grudzień 2009 r. w wysokości [...]zł;

uchylił w/w decyzję w części dotyczącej kwietnia i lipca 2008 r. określając zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług:

- za kwiecień 2008 r. w wysokości [...]zł;

- za lipiec 2008 r. w wysokości [...]zł;

a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu powyższego wskazał następujący stan faktyczny sprawy.

5 lipca 2012 r. wszczęte zostało wobec T. C. postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od 01.01.2008 r. do 31.12.2009 r.

Z protokołu przesłuchania kontrolowanego ustalono, że w latach 2008-2009 zajmował się wyłącznie handlem złomem. Skup miał zlokalizowany w [...] , gdzie działalność w tym samym zakresie prowadził R. H. . Do przewozu towaru posługiwał się niezarejestrowanymi na siebie samochodami marki [...] oraz [...]. Dodatkowo posiadał zarejestrowany na siebie [...]. Razem z R. H. dysponowali wagą do ważenia towaru o tonażu 0,5 T. Ponieważ w kontrolowanym okresie T. C. nie zatrudniał żadnych pracowników, sam prowadził księgowość firmy na prywatnym komputerze. Komputera tego już nie posiada. Natomiast dokumenty firmy z lat 2008-2010 "zaginęły mu w trakcie przeprowadzki. Nigdy nie starał się ich odtworzyć, bo dokumenty te nie były mu potrzebne."

Pismem z [... ] r. nr [...] zwrócono się do dyrektorów urzędów kontroli skarbowej na terenie całego kraju z prośbą o przekazanie informacji, czy w toku prowadzonych przez te organy postępowań kontrolnych, czynności sprawdzających lub innych czynności służbowych wystąpiły transakcje gospodarcze, których stroną był T. C. . W odpowiedzi Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. poinformował, że T. C. był dostawcą złomu do "A" sp. z o. o. (vide: pismo z dnia [...] r. nr [...] ).

Ponieważ mimo wezwania do przedłożenia rejestrów VAT zakupu i sprzedaży oraz faktur zakupu i sprzedaży za lata 2008 – 2009, podatnik takowych nie przedłożył, organ sam przeprowadził u kontrahentów działających na terenie województwa śląskiego czynności sprawdzające mające na celu przede wszystkim ustalenie, jakie faktury VAT wystawił w latach 2008-2009 T. C. i jakie w tym okresie faktury zostały wystawione na jego rzecz.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalono, że w kontrolowanym okresie T. C. wystawił faktury VAT dot. sprzedaży złomu metali na rzecz takich podmiotów jak: "B" , [...] , ""C" , ""D" , "E" (punkt skupu: G. ul. [...] ), ""E" , "F" sp. z o. o., , "G" , ul. [...] , "H" , C. , ul. "I" spółka z o. o., [...] , ""J" ""K , ""L" (punkt skupu surowców wtórnych [...] ), ""M

Powyższe firmy wykonywały działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem (co stwierdzono w oparciu o wpisy do ewidencji działalności gospodarczej/Krajowego Rejestru Sądowego), prowadziły wymagane przepisem prawa ewidencje podatkowe, w których ujmowały wystawione przez T. C. faktury VAT. Ponadto posiadały odpowiednie zaplecze techniczno - organizacyjne do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem (tj. place, pomieszczenia magazynowe, sprzęt do załadunku, segregacji i transportu złomu). Na ich rzecz T. C. jako właściciel firmy "N" wystawił łącznie co najmniej 355 faktur (wartość netto: [...] zł, podatek VAT: [...] zł). Z czego jedną na rzecz "N" (faktura VAT nr [...] z dnia 26.10.2009 r., wartość netto: [...] zł, podatek VAT: [...] zł). Wprawdzie do protokołu z 06.06.2011 r. T. C. zeznał, że transakcje przeprowadzał z firmą "O" , przy ul. [...] , polegające na przerobie złomu (paleniu, sortowaniu, klasyfikowaniu i transporcie złomu, który był uprzednio dostarczony do firmy T. C. w B. ), jak również sprzedał tej firmie oprzyrządowanie w postaci stołów metalowych, tokarek, frezarek. To jednak z ustaleń organu kontroli skarbowej nie wynikało, aby kontrahentem firmy T. C. była w 2009 r. firma ""O" z M. (brak w aktach sprawy faktur VAT wystawionych przez T. C. na rzecz ww. firmy).

Z zebranego materiału dowodowego ustalono ponadto, że w latach 2008 - 2009 złom był transportowany samochodami sprzedawcy, tj. samochodem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i [... o nr rejestracyjnym [...] , podczas gdy Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Departament Ewidencji Państwowych i Teleinformatyki w piśmie z [...] r. poinformowało, że zarówno T. C. jak i jego firma nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Właścicielem samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] jest W. U., zam. w C. (własność od 15.09.2007 r. – brak informacji o zbyciu powyższego pojazdu) oraz M. F., zam. w G. (współwłasność od [...] r.). Natomiast właścicielem samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] jest W. T. , zam. w [...] (od 06.05.2004 r. - brak informacji o zbyciu powyższego pojazdu).

Dodatkowo do protokołu z przesłuchania kontrolowanego w dniu 04.03.2013 r. T. C. zeznał, że nie przypomina sobie innych firm od których kupował złom metali. Najwięcej transakcji zawarł z R. H. Nie próbował odtwarzać dokumentów bo nie widział takiej potrzeby. Jeździł razem z R. H. i obaj wystawiali faktury. Nie miał środków na zakup złomu. Poza [...] nie posiadał innych samochodów na firmę. Nie kradł złomu metali. Nie szukał ani nie zbierał złomu. Zdarzało się, że wystawiał faktury in blanco, podpisywał je i podbijał pieczęcią firmową. Następnie faktury te przekazywał R. H. , a ten dawał je do wypisania M. S. kasjerce w firmie "L" . Dodatkowo T. C. zeznał, że firmę założył na prośbę R. H. , aby jego firma nie musiała prowadzić pełnej księgowości. Wtedy był jego pracownikiem fizycznym i nic nie wiedział na temat prowadzenia firmy. Nie miał biura księgowego. Na początku R. H. woził dokumenty z jego firmy gdzieś do rozliczenia, później sam nauczył się to robić na komputerze. Z H. dzielił się różnicą faktur (np. dla "E" wystawił fakturę VAT na 25 tys., a R. H. wystawił dla niego na 24 tys. i z tej różnicy - po potrąceniu kosztów, miał do [...] zł. Zanim założył firmę R. H. płacił mu pensję 1200-1500 na rękę, a jak założył firmę zarabiał między [...] tys. a [...] tys. zł.).

Ponadto ze zgromadzonej dokumentacji organ ustalił, że w latach 2008/2009

- "K" , [...] , ujęło w ewidencji księgowej łącznie 20 faktur wystawionych dla T. C. , w tym jedna faktura dot. usługi transportu, tj. wynajmu auta o nr rejestracyjnym [...] , pozostałe dot. sprzedaży złomu;

- "G" , ujęło w ewidencji księgowej 2 faktury wystawione dla T. C. (nr [...] i [...] ) dokumentujące sprzedaż złomu;

- "P" , ujęło w ewidencji księgowej 1 fakturę wystawioną dla T. C. (nr [...] ) dokumentującą sprzedaż złomu;

- "R" ujęła w ewidencji księgowej 1 fakturę wystawioną dla T. C. (nr [...] ) dokumentującą sprzedaż złomu;

- "R" ujęło 3 faktury wystawione dla T. C. .

Ponadto w toku czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu [...] r. w ""J" , stwierdzono, iż podmiot ten ujął w ewidencji księgowej za lata 2008 - 2009 jedną fakturę sprzedaży wystawioną dla T. C. (nr [...] z dnia 30.11.2009 r., wartość netto: [...] zł, VAT: [...] zł, dot. wykonania robót budowlanych polegających na ociepleniu ściany i tynkowaniu w budynku gospodarczym w B. , przy ul. [...] ).

Postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] włączono do akt protokoły przesłuchań: R. H. T. C. , K.S., J. W., T. Ś. oraz M. T. .

I tak R. H. przesłuchany w charakterze świadka w Delegaturze ABW w K. w dniu [...] r. potwierdził, że prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu złomem. Wskazując na swoich dostawców i odbiorców (wymienił konkretne podmioty), jednakże nie wspomniał nic na temat transakcji dokonanych z firmą T. C. . Zeznał jedynie, że "T. C. prowadził jego firmę w 2007 r., kiedy przebywał w szpitalu, gdzie miał amputowaną lewą nogę powyżej kolana. T. C. był jego pracownikiem, a od 2008 r. sam zaczął prowadzić własną firmę zajmującą się handlem złomem".

Z kolei K. S. prowadzący od 2006 r. firmę zajmującą się świadczeniem usług budowlanych zeznał, że dostał propozycję wystawiania pustych faktur na sprzedaż złomu. Umowa była taka, że z każdej wypisanej pustej faktury otrzymywał 35 % podatku VAT. Rodzaj złomu, ilość, cenę jednostkową podawali mu H. z C. lub sam H. . Faktury wypisywał w 2 egzemplarzach oryginał trafiał do H. i C. a kopie zostawiał dla siebie. Również w kwietniu, maju i czerwcu 2008 r. wystawił ok. 8-9 faktur na ogólną sumę około [...] zł brutto na firmę C. . Wymiana faktur na pieniądze odbywała się w samochodzie. Za wystawianie fikcyjnych faktur otrzymał niecałe [...] zł w gotówce. Ponieważ fikcyjne faktury wystawiał też dla takich firm jak: "O" w M. na ul. [...] , "I" , wynajął plac o pow. 20 m2 na ul. [...] w T. - teren spółdzielni ogrodniczej. W jego sąsiedztwie położona była działka o pow. około 400-500 m2 do wynajęcia, a zatem mógł pokazać w razie kontroli większy teren, gdyż jego plac nie był ogrodzony.

Z kolei z zeznań złożonych w dniu 19.10.2010 r. przez właściciela firmy "S" z siedzibą w C. , tj. T. Ś. ustalono, że sprzedawał on na przełomie 2005/2006 faktury na usługi budowlane i transport. Potem pojawiło się zapotrzebowanie na faktury złomowe. W związku z tym rozszerzył działalność gospodarczą o handel hurtowy złomem i wystawił fikcyjne faktury na sprzedaż złomu dla firm "O" i "I" . Miał zagwarantowane 10% brutto z każdej wystawionej faktury VAT (...) Współpraca z R. H. i T. C. polegała na tym, że kupowali oni złom bez faktury i płacili za to od razu gotówką (dlatego mieli dobrą cenę), a następnie sprzedawali już z fakturą. Ponieważ nie chcieli dopłacać do interesu potrzebowali faktur. Dlatego wystawiał im fikcyjne faktury VAT, albowiem nigdy nie sprzedawał żadnego złomu i nigdy go nie widział. Choć proponowano mu działalność w tym zakresie nigdy takiej nie rozpoczął.

W oparciu o powyższe Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji z [...] r. nr [...] stwierdził, że podatnik nie kupił oraz nie posiadał złomu metali w ilości i wartości zafakturowanej pod firmą Pośrednictwo w skupie surowców wtórnych T. C. , gdyż cała działalność miała charakter pozorny. O czym świadczyły zeznania podatnika, z których wynikało, że założył on firmę, bo o to poprosił go R. H. . Wcześniej był jego pracownikiem fizycznym i nic nie wiedział na temat prowadzenia firmy. Nie zatrudniał żadnych pracowników, sam prowadził księgowość na prywatnym komputerze i w chwili obecnej nie posiada żadnej dokumentacji, jak również tego komputera. Najwięcej transakcji zakupów złomu zawarł z R. H. . Do większości firm trafił przez R. H. , jeździł razem z R. H. i obaj wystawiali faktury, nie miał środków na zakup złomu. Wystawiał faktury in blanco, które dawał R. H. - były one podpisane przez niego i podbite pieczęcią firmową.

Powyższe spowodowało uznanie przez organ kontroli skarbowej wystawionych przez podatnika faktur na sprzedaż złomu za faktury nie dokumentujące faktycznie przeprowadzonych transakcji gospodarczych. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że u podatnika nie wystąpiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT i w okresach rozliczeniowych od marca 2008 r. do grudnia 2009 r. "wyzerował" podatek należny, jednocześnie określając kwotę podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm. – dalej jako ustawa o VAT) za miesiące od lutego 2008 r. do grudnia 2009 r. (podatnik za miesiąc luty 2008 r. nie złożył deklaracji VAT-7, ale wystawił fakturę VAT nr [...] z dnia 29.02.2008 r.). Natomiast w zakresie podatku naliczonego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. przyjął, że skoro T. C. nie dokonywał czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to wykazany przez niego w deklaracjach VAT-7 podatek naliczony za miesiące od marca 2008 r. do grudnia 2009 r. nie podlega odliczeniu jako nie związany ze sprzedażą opodatkowaną. Ponadto, organ kontroli skarbowej zaznaczył, że podatnik nie posiadał dokumentów w postaci faktur VAT uprawniających do odliczenia podatku naliczonego.

Rozstrzygnięcie to na skutek złożonego odwołania zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. uchylone decyzją z [...] r. nr [...] , a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ "J" kontroli skarbowej 07.11.2013 r. przeprowadził dowód z przesłuchania M. K. w zakresie transakcji zawartych w latach 2008 - 2009 pomiędzy "K., K.L. T.C. . Przesłuchiwany zeznał, że po przypadkowym spotkaniu u M. A., skontaktował się z nim T. C. , celem nawiązania współpracy w handlu złomem. Nie podpisywali jednak żadnych umów. Telefonicznie umawiali się na dostawę. Spotykali się na ul. [...] w C.. Tam złomnice miał M. A.. Tam też przyjeżdżał ze swoim pracownikiem T. C. samochodem dostawczym marki [...] . Kartkę z wagą złomu miał T. C. . Przeładowany złom M. K. sprzedawał tego samego dnia, bądź na drugi dzień, gdyż nie miał placu do składowania. T. C. dawał mu złom nieodpłatnie na czas dostawy. Waga dostarczonego złomu wynosiła około 1 tony, jego wartość mogła wynosić około [...] zł. Odbiorcami złomu były firmy "T" w S. , "U" w K. , "M" w B. . Waga przeważnie się zgadzała, gdyż T. C. wypisując fakturę uwzględniał zanieczyszczenia jakie mu podawano, później przywoził wypisaną fakturę na jego firmę i rozliczali się gotówkowo w tym samym dniu, albo po kilku dniach. Potwierdził, że T. C. dostarczył złom ujęty w okazanych w toku przesłuchania 68 fakturach wymienionych w protokole.

Dodatkowo w tym samym dniu przesłuchano w charakterze świadka K.L., który zeznał, że w spółce "J" od maja 2008 r. do maja 2009 r. zajmował się stanami magazynowymi, prowadził ewidencje zakupu i sprzedaży złomu, zajmował się kartami odpadów. Widział wszystkie faktury zakupu i sprzedaży złomu, ale nie może nic powiedzieć o dostawcach i odbiorcach złomu, gdyż złom do odbiorców np. do firmy ""W" " z/s w B. woził w wolnym czasie. Firma "J" nie prowadziła złomnicy tylko pośrednictwo w skupie złomu (złom kupowany był od mniejszych dostawców i sprzedawany do hurtowni). W spółce nie byli zatrudniani pracownicy. Ta nie posiadała też środków trwałych poza 18-letnim [...]. K.L. nie znał T. C. , nie zawierał transakcji handlowych z jego firmą, nie był obecny przy dostawach, złomem zajmował się jego wspólnik, do którego miał pełne zaufanie.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania przesłuchano także w dniu [...] r. M. L., który zeznał, że poznał T. C. w 2008 r. lub 2009 r. pracując w punkcie skupu złomu u M. A.. W firmie T. C. zaczął pracować w lipcu bądź w sierpniu 2009 r. bez umowy o pracę "na czarno". T. C. zatrudniał tylko jego, wcześniej natomiast nie zatrudniał nikogo. Do jego obowiązków należało między innymi prowadzenie samochodów [...] oraz inne roboty zlecone przez T. C. . Pracował w B. , gdzie mieściła się hala, w której naprawiał stare samochody [...] i [...] oraz wykonywał inne drobne prace np. rąbanie drewna, mycie samochodów, pranie odzieży roboczej. (...) Warsztat miał powierzchnię około 200 m2. Nigdy nie mieścił się tam punkt skupu złomu ani magazyn złomu, kiedyś był to warsztat samochodowy. T. C. nie prowadził nigdy punktu skupu złomu. Złom brał od M. A. i R. H. , który przywoził też złom osobiście do B. i po przeładowaniu na samochód jego obowiązkiem było jechać ze złomem tam gdzie mu kazał T. C. . Po złom T. C. jeździł jeszcze do innych firm, których nie znał. Nie miał dużej ilości złomu. Były to ilości około tony bądź poniżej tony metali kolorowych, aluminium, mosiądzu, cynku. Zawoził złom przeważnie do firmy "X" z siedzibą w K. . Nazw innych firm nie pamięta. [..]. zarejestrowany był na ojca T. C. . [...] nie był przerejestrowany na T. C. . W dowodzie widniało nazwisko poprzedniego właściciela.

Ze złożonych [...] r. wyjaśnień właścicielki "G" wynikało, że upoważniła ona męża M. A. do prowadzenia firmy w zakresie obrotu złomem, a z jego zeznań ustalono, że znał T. C. , z którym współpracował od 2008 r. do 2009 r. T. C. przywoził złom własnym transportem (samochodami marki [... ] i [... ]). Na magazynie przy ul. [...] w C. złom był ważony na wadze o ładowności do pół tony. Źródła jego pochodzenia nie znał. Za towar płacił gotówką. Ponieważ T. C. chciał kupić złom ołowiu do takich transakcji doszło na podstawie faktury [...] z dnia [...] r. oraz [...] z dnia 09.07.2008 r. Płatność odbyła się gotówką.

Z kolei [...] r. właściciel "K" zeznał, że zna T. C. od wielu lat. Telefonicznie bądź osobiście uzgadniali zakup złomu. Towar odbierał T. C. własnym transportem, tj. [...] . Korzystał wówczas z pomocą innych osób, prawdopodobnie pracowników. Za zakupiony złom płacił gotówką. Potwierdził również dokonanie transakcji zakupu złomu wsadowego (faktura [...] z dnia 16.09.2009 r.). Wg złożonych wyjaśnień T. C. dostarczył tenże złom własnym transportem.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], do akt sprawy dołączono uwierzytelnione kserokopie protokołów /wyciągi/ z przesłuchań: T. H. oraz pracowników zatrudnionych w ""L" , tj. T. J., W. K., R.S., M. S., M. S., Ł. M., W. W., K. M., J.P. oraz J. B..

I tak przesłuchiwany [...] r. T. H. zeznał, że nie zna pochodzenia towaru jaki mu dostarczano, nigdy się tym nie interesował, dostawcy osobiście przywozili towar własnym środkiem transportu, większość dostawców do jego firmy przyprowadzili zatrudnieni u niego do obsługi firmy w zakresie obrotu złomem M. i M. S.. M. S. prowadziła kasę oraz gospodarkę kasową firmy "L" . Natomiast M.S. dbał o halę, zarządzał magazynem, pracownikami magazynu, odpowiadał za gospodarkę magazynową, zajmował się ponadto transportem złomu do odbiorców. Towar (złom metali kolorowych) przyjmowany był wyłącznie po wcześniejszym telefonicznym zamówieniu. Po wypłacie gotówki z banku (średnio ok. 100 tys. zł dziennie) wraz z dowodem potwierdzającym wypłatę przekazywał ją kasjerce, która wystawiała dokument KP potwierdzający przyjęcie gotówki do kasy. T. H. podpisywał KP, przeglądał faktury zakupu, sprawdzał stany magazynowe, sprawdzał czy towar fizycznie został przywieziony na plac. Ustalał też cennik zakupu jak i sprzedaży wg cennika firmy "E" lub "Y" , do których dzwonił rano z zapytaniem o ceny. Z reguły jego marża wynosiła ok. 10-30 groszy na kilogramie. Odbiorcami były głównie duże spółki giełdowe i huty. Po ustaleniu ceny własnym środkiem transportu zawoził towar do odbiorcy. Zdarzało się, że niektóre firmy same przyjeżdżały do ""L po złom (np. [...]). Jego kierowca zabierał wówczas ze sobą WZ potwierdzającą wyjście towaru z firmy. Po powrocie i okazaniu dokumentu PZ wystawionego przez odbiorcę wystawiana była faktura sprzedaży, która była wysyłana do odbiorcy pocztą. Płatność za sprzedany towar odbywała się wyłącznie w formie przelewu.

Z kolei M.S. zeznała, że od listopada 2006 r. do kwietnia 2009 r. była zatrudniona w firmie "L" na stanowisku specjalisty ds. obsługi klienta. Na początku skup mieścił się w malutkim pomieszczeniu, a następnie została postawiona hala magazynowa, była waga elektroniczna, wózek widłowy, miejsca składowania odpadów. W skupie pracowali kierownik magazynu (M. S. – jej mąż) i pracownicy magazynu tj. Ł.M., T. J., W. W.. Po zważeniu towaru dostawała od pracowników kartkę, na której pismem ręcznym był wpisany asortyment i ilość złomu. Przy ważeniu zawsze był obecny dostawca, który szedł z pracownikiem do biura. Na podstawie tej kartki wystawiała tzw. PZ w komputerze. Po wydrukowaniu PZ dostawca wypisywał fakturę. Faktury z reguły były wystawiane na miejscu, były wypisywane odręcznie. Na odwrocie takiej faktury, na jej oryginale, który pozostawał w "L"przystawiała trzy pieczątki, pierwsza o treści, "że złom nie zawiera materiałów niebezpiecznych, wybuchowych" - dostawca parafował ten zapis. Druga pieczątka o treści "gotówkę otrzymałem" - dostawca podpisywał się pod tym zapisem i kolejna trzecia pieczątka o treści "kopię faktury otrzymałem" również pod tym zapisem dostawca składał podpis. Jeżeli dostawca posiadał komputer wówczas fakturę wystawiał u siebie w firmie i ją dostarczał do "L". Jeżeli faktura była na przelew to była do "L"przesyłana pocztą. Forma płatności (gotówka lub przelew) zawsze zależała od decyzji szefa. Każdą transakcje uzgadniał T. H. . W przypadku płatności gotówką to ona zawsze wypłacała pieniądze. Płatności przeważnie odbywały się w gotówce. Dostawcy uzasadniali to bieżącymi, potrzebami finansowymi. Pieniądze z banku potrzebne na zapłatę pobierał szef T. H. , R. S., który był w "L" dyrektorem lub J. P.(...). Zakupiony przez "L" złom był przechowywany na magazynie. Były sytuacje, że zakupiony towar był bezpośrednio wywożony do odbiorcy. Były też przypadki, że z uwagi na niekorzystne ceny skupu towar leżał na magazynie przez okres dwóch tygodni. Jako dostawcę towaru wskazała m. in. T. C. (...).

Z kolei M. S. zeznał, że w "L" T. H. był zatrudniony od października 2006 r. do kwietnia 2009 r. na stanowisku specjalisty ds. obsługi klienta. Do jego obowiązków należało przyjmowanie towaru oraz wyszukiwanie dostawców metali kolorowych. Jeździł po mniejszych skupach i proponował współpracę z firmą T. H. . Z kolei przyjmowanie towaru odbywało się w ten sposób, że dostawcy przywozili złom, rozładowywali go z samochodu, po czym ważono go na wadze. Była to waga elektroniczna na której można było ważyć jednorazowo do trzech ton towaru. Po zważeniu towar był zdejmowany z wagi i zawożony na halę. Przechowywano go na początku w garażu a następnie w hali. "L" posiadało własny transport, którym zawożono złom do odbiorców. (...). Po przyjęciu towaru na magazyn M. S. wypisywał druk wewnętrzny zawierający logo i nazwę firmy "L", na którym wpisywał rodzaj i ilość towaru. Ten druk był w jednym egzemplarzu i trafiał do jego żony M. S. , która na tej podstawie dokonywała przyjęcia towaru na magazyn, wprowadzała do systemu komputerowego.

Przesłuchiwany w dniu [...] r. J. B. zeznał, że zajmował się i zajmuje się wyłącznie skupem i sprzedażą ołowiu. (...). Nawiązując współpracę z dostawcami prosi każdorazowo o komplet dokumentów rejestrowych oraz omawia z każdym z osobna warunki współpracy oraz płatności. Ze środków trwałych w firmach posiada dwie wagi do 500 kg, dwa samochody dostawcze [...] . Nie posiada i nie posiadał w firmie wagi najazdowej dla pojazdów samochodowych, wózków widłowych ani tzw. hakowca. W razie potrzeby z wagi najazdowej i wózka widłowego korzystał u znajomego. T. C. poznał w 2007 r. kiedy współpracował z R. H. . Po założeniu firmy C. zaproponował mu współpracę. Kiedy miał złom ołowiu dzwonił do niego i uzgadniali cenę. Przeważnie z ołowiem przyjeżdżali pracownicy C. . On przyjeżdżał razem z nimi albo później. Przed rozładowaniem ołowiu i po rozładowaniu ważyli samochód na złomowisku [...] , potem C. wypisywał fakturę w jego biurze. Ołów był przywożony [...] i [...] . Płatności za złom ołowiu dokonywał przelewami w 99%. Termin płatności uzgadniał z C. . Zwykle trzymał się tych terminów. Z C. nie spotykał się prywatnie a wyłącznie przy okazji dostaw złomu ołowiu. Nigdy nie miał zastrzeżeń do współpracy z C. .

W oparciu o dodatkowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] , w której nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie sprzedaży złomu deklarowanej przez T. C. , za wyjątkiem miesięcy luty 2008 r., kwiecień 2008 r. i kwiecień 2009 r., za które zgromadzono faktury wystawione pod firmą "N" . , w których suma obrotów (podstawa opodatkowania) i podatek należny były wyższe od podstawy opodatkowania i podatku należnego zadeklarowanego w złożonych deklaracjach VAT-7. Jednakże na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT zakwestionował prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w zakresie w jakim T. C. nie dysponował stosownymi dowodami zakupu złomu metali kolorowych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona zarzuciła mu obrazę przepisów art. 32 i 33 KPA w zw. z art. 40 § 2 KPA poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się uznaniem, iż znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo udzielone [...] r. pełnomocnikowi P.Ł. nie obejmuje swoim zakresem postępowania przeprowadzonego po uchyleniu decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w sprawie [...] , a zakończonego skarżoną decyzją, co ograniczyło stronie możliwość do występowania w postępowaniu. Jak również naruszenie przepisów postępowania, a to art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art. 121, 122, 180, 181, 187 i art. 196 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących transakcji będących przedmiotem postępowania, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W decyzji z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że w UKS w K. nie było w żadnym czasie składane umocowanie dla adwokata P. Ł.. W toku postępowania, wszczętego odwołaniem z dnia [...] r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług za okres od lutego 2008r. do grudnia 2009 r. zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] , która uchyliła decyzję organu pierwszej instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia - złożone zostało [...] r. do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia [...] r. udzielone adwokatowi P. Ł. "do reprezentowania T. C. w sprawie [...] przed Dyrektorem Izby Skarbowej w K. oraz przed organami ścigania i sądami we wszystkich instancjach z prawem dalszej substytucji". Z zakresu tak udzielonego pełnomocnictwa nie wynikało umocowanie do reprezentowania strony przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w K. . Z kolei powołane w treści odwołania pełnomocnictwo z dnia [...] r. udzielone adwokatowi P. L. "do reprezentowania T. C. w sprawie dotyczącej postępowania podatkowego oraz postępowania egzekucyjnego przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w C. , Dyrektorem Izby Skarbowej w K. , innymi organami administracji oraz przed organami ścigania i sądami we wszystkich instancjach z prawem dalszej substytucji" wpłynęło do Izby Skarbowej w dniu [...] r., tj. w dacie wydania decyzji kończącej postępowanie odwoławcze, po drugie złożone zostało w związku z wezwaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia [...] r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...[ r. nr [...] , a w piśmie pełnomocnika z dnia [...]. wskazano sygnaturę akt [...] . Tym samym za nieprawdziwe uznano twierdzenie zawarte w odwołaniu, że na podstawie pełnomocnictwa z [...[ r. zapoznano się z aktami postępowania [...] prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. .

Ponadto postępowanie wszczęte odwołaniem z dnia [...] r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] oraz postępowanie wszczęte zażaleniem z dnia [... r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] są odrębnymi i niezależnymi od siebie postępowaniami podatkowymi. Dlatego też pełnomocnictwo ogólne z dnia [...] r. złożone do akt sprawy [...] , nie mogło wywierać skutków w zakresie postępowania wymiarowego, gdyż jak wynika z pełnomocnictwa z dnia [...] r. ograniczało się ono do reprezentowania strony wyłącznie przed Dyrektorem Izby Skarbowej w K. . Prawidłowo zatem decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy doręczona została stronie. Zarzut pominięcia pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. uznano bowiem za bezzasadny.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów wskazano, że w toku postępowania kontrolnego nie zostały przedłożone do kontroli ewidencje zakupu i sprzedaży VAT, do prowadzenia których T. C. zobligowany był na podstawie ww. art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Dlatego też organ we własnym zakresie przeprowadził postępowanie dowodowe. Ustalono, że wartość podatku należnego wykazanego w fakturach VAT sprzedaży pozyskanych przez organ zasadniczo odpowiada wartościom podatku należnego zadeklarowanego przez podatnika. Wprawdzie zgromadzony materiał dowodowy wzbudzał pewne wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu transakcji udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez T. C. (np. nie udało się ustalić źródła pochodzenia sprzedawanego towaru, a tym samym jego faktycznego istnienia, nie potwierdzono wyjaśnień w zakresie posiadania wskazywanych środków transportu, którymi T. C. miał odbierać towar od dostawców i przewozić do swoich odbiorców), jednakże wobec braku wystarczających dowodów na podważenie rzetelności transakcji sprzedaży (mając na uwadze chociażby zeznania/wyjaśnienia M. K., M. A., G.J., pracowników T. H. , J. B. potwierdzających co do zasady dostawy złomu na rzecz tych kontrahentów przez firmę "N" T. C. , nadto z ustaleń dokonanych w wyniku czynności sprawdzających wynika, że firmy - na rzecz których T. C. wystawił w okresie objętym niniejszym postępowaniem faktury VAT dot. sprzedaży złomu - wykonywały działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem /co stwierdzono w oparciu o wpisy dokonane do ewidencji działalności gospodarczej/Krajowego Rejestru Sądowego/, prowadziły wymagane przepisem prawa ewidencje podatkowe, w których ujmowały wystawione przez T. C. faktury VAT; ponadto odnośnie ""I" sp. z o. o. oraz "F" sp. z o. o. potwierdzono wskutek podjętych czynności, że podmioty te posiadały odpowiednie zaplecze techniczno - organizacyjne do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem /tj. place, pomieszczenia magazynowe, sprzęt do załadunku, segregacji i transportu złomu/) - przyjęto jako właściwą zadeklarowaną przez podatnika podstawę opodatkowania i kwoty podatku należnego, za wyjątkiem miesięcy: luty 2008 r., i kwiecień 2009 r., za które zgromadzono faktury wystawione pod firmą "N" , w których suma obrotów (podstawa opodatkowania) i podatek należny były wyższe od podstawy opodatkowania i podatku należnego deklarowanych przez podatnika.

Wskazano, że określenie zobowiązań podatkowych za okres objęty kontrolą w wielkościach odmiennych od zadeklarowanych przez podatnika i wyliczonych przez niego w wyniku procesu samoobliczenia podatku było zasadniczo efektem zakwestionowania przez organ kontroli skarbowej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z uwagi na naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Podatnik ma bowiem prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług o ile posiada prawidłowo wystawiony oryginał faktury VAT lub - w wyniku zaginięcia lub zniszczenia oryginału - duplikat wystawiony przez sprzedawcę na podstawie znajdującej się u niego kopii faktury. Zgodnie bowiem z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku (Dz. U. nr 95, poz. 798) podatnicy są obowiązani przechowywać oryginały i kopie faktur oraz faktur korygujących, a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Od dnia 01.12.2008 r. przepis tożsamej treści zawarty został w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 212, poz. 1337). Podobną regulację prawodawca zamieścił w art. 86 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), zgodnie z którym podatnicy zobowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie brak stosownych faktur (oryginałów lub ich duplikatów) nie pozwolił organowi na stwierdzenie, czy podatnik składając deklaracje prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, a więc czy faktycznie dysponował prawidłowym dokumentem fakturowym dającym mu uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tym dokumencie. A ponieważ obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej oraz jej odtwarzania w celach dowodowych w przypadku jej utraty ciąży na podatniku, skutki utraty dokumentacji księgowej, w sytuacji braku działań podatnika zmierzających do jej odtworzenia nie mogą obciążać organów podatkowych, poprzez obligowanie ich do poszukiwania tej dokumentacji, której posiadanie przez podatnika jest niezbędne dla udokumentowania jego uprawnienia podatkowego. Z faktu bowiem niezabezpieczenia przez podatnika dokumentacji księgowej i w rezultacie jej utraty podatnik nie może wywodzić obowiązku dowodzenia przez organ okoliczności, które powinny wynikać z tej dokumentacji. W konsekwencji odliczenie przez stronę podatku naliczonego w okresach rozliczeniowych objętych odwołaniem musiało zostać przez organ zakwestionowane w zakresie w jakim nie został spełniony przez T. C. warunek posiadania faktur VAT zakupu bądź też ich duplikatów. A ponieważ zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do stwierdzenia zaniżenia zadeklarowanej kwoty podatku należnego w miesiącach luty 2008 r. i kwiecień 2009 r. oraz zakwestionowania formalnej strony transakcji zakupu złomu z uwagi na brak faktur zakupu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121, 122, 180, 181, 187 i art. 196 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, uznano za bezzasadne.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik T. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Domagając się jego uchylenia zarzucił organowi naruszenie art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się uznaniem, iż znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo udzielone przez stronę [...] r. pełnomocnikowi P. L. nie obejmuje swoim zakresem postępowania przeprowadzonego po uchyleniu decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w sprawie [...] , a zakończonego zaskarżoną decyzją, co ograniczyło stronie możliwość do występowania w postępowaniu.

Dodatkowo zarzucił tak jak w odwołaniu naruszenie przepisów postępowania, a to art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w zw. z art. 121, 122, 180, 181, 187 i art. 196 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących transakcji będących przedmiotem postępowania, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tj. w szczególności:

- nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania T. C. ,

- nie ustalono aktualnego adresu zamieszkania i nie przesłuchano W. D.,

- nie ustalono aktualnego adresu zamieszkania i nie przesłuchano W.U.,

- nie ustalono czy przedsiębiorstwo prowadzone przez R. H. miało możliwości zaopatrzenia T. C. w ilości złomu ujęte w 355 kwestionowanych fakturach,

- nie ustalono czy i dlaczego w dokumentacji księgowej przedsiębiorstwa R. H. brak było dokumentów dotyczących transakcji i współpracy z T. C. ,

- nie ustalono ile pustych blankietów faktur T. C. miał wręczyć T. H. ,

- nie przesłuchano świadków: T. H. , T. J., W. K., R.S., M.S., M. S., Ł.M., W. W., K. M., J. P. oraz J. B. poprzestając na włączeniu w poczet materiału dowodowego protokołów z przesłuchań tych osób pochodzących z innych postępowań;

- nie przeprowadzono dowodu z konfrontacji T. C. za świadkami: M. L., M. A., M. K., G. J., K. L. i T. H. - w celu wyjaśnienia sprzeczności znajdujących się w ich zeznaniach oraz ustalenia, iż T. C. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej dokonał szeregu transakcji udokumentowanych fakturami znajdującymi się w aktach sprawy, a także na okoliczność faktycznie dokonanych licznych zakupów złomu w latach 2008 i 2009 udokumentowanych zagubionymi w trakcie przeprowadzki fakturami.

Jednocześnie powołał się na błąd w ustaleniach faktycznych przejawiający się w tym, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że R. H. był głównym dostawcą złomu T. C. , a każda dokonana pomiędzy nimi transakcja była dokumentowana fakturą VAT, podczas gdy z materiału dowodowego wynika pogląd zupełnie odmienny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko.

Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Pierwszy z zarzutów skargi dotyczy pozbawienia strony (jej pełnomocnika) udziału w części postępowania, jakie toczyło się po uchyleniu decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] , mocą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] . Po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy sprawa wróciła do Dyrektora UKS w K. , który wydał decyzję z [...] r. nr [...] i doręczył ją stronie z pominięciem jej pełnomocnika. Zdaniem pełnomocnika skarżącego pełnomocnictwo udzielone mu [...] r. było umocowaniem do występowania w imieniu skarżącego również w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora UKS, a zakończonym decyzją z [...] r.

Trafnie wskazał w tym zakresie organ odwoławczy, że pełnomocnictwo z [...] r., o treści wskazanej w skardze, zostało złożone do postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w C. , który postanowieniem z [...] r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] r. i zostało złożone w wyniku wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia na to postanowienie. Zostało zatem złożone w postępowaniu, które miało inny zakres przedmiotowy – nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wydanej już decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i, co należy podkreślić, organowi, który nie prowadził postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji z [...] r. z uwagi na inną właściwość rzeczową wynikającą z art. 25 ust. 2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.). Nie prowadził i nie mógł prowadzić bez względu na sposób zakończenia tego postępowania. Zakończenie postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nie skutkowało powrotem sprawy przed ten organ, przed którym pełnomocnik miał być umocowany. Sprawy te miały odrębne akta.

Zastrzeżenie zatem, że dotyczy wszystkich innych organów administracji nie mogło wywrzeć oczekiwanego skutku, pełnomocnictwo powinno być złożone zgodnie z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej do akt sprawy, które to pojęcie obejmuje jej zakres przedmiotowy, podmiotowy i organ, który prowadzi postępowanie. Powinno zatem być okazane temu organowi, który prowadzi to postępowanie, w którym pełnomocnik ma reprezentować podatnika, a nie dowolnemu z zastrzeżeniem, że dotyczy także innych organów i innych postępowań.

W postępowaniu przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej pełnomocnictwo nie zostało złożone. To z [...] r które zostało złożone w postępowaniu odwoławczym od decyzji z [...] r., a zatem we właściwym postępowaniu i przed właściwym organem, nie obejmowało swym zakresem postępowania przed Dyrektorem UKS. W jego treści zastrzeżono, że dotyczy postępowania w sprawie [...] przed: Dyrektorem Izby Skarbowej, organami ścigania (którym Dyrektor UKS nie jest) i przed sądami.

Pełnomocnictwo z 5 września 2013 r., o którym mowa w skardze, zostało złożone do innej sprawy, do postępowania karno-skarbowego.

Nie miało zatem miejsca w sprawie naruszenie art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto, samo wskazanie tego przepisu jako podstawy zarzutu skargi nie jest wystarczające do jej uwzględnienia. Koniecznym było jeszcze jego zakwalifikowanie do podstaw uchylenia decyzji (takie jest żądanie skargi), o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie art. 137 § 3 mogło być klasyfikowane jako naruszenie przepisów postępowania z § 1 pkt 1 lit. c) tego artykułu, ale dla uwzględnienia skargi koniecznym było jeszcze wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego strona nie wykazała, a zdaniem Sądu nie mogło mieć miejsca z następujących powodów.

U podstaw decyzji określających zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług legły dwa ustalenia. Pierwsze polega na tym, że faktury wystawione przez skarżącego dokumentują obrót rzeczywisty. Jest to fakt, którego skarżący nie kwestionuje, a wręcz przyznaje (strona 12 skargi). Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że w tym zakresie stanowisko strony nie zostało dostatecznie uwzględnione, a postępowanie dowodowe w tym zakresie wymaga uzupełnienia. Drugi, i to jest punkt sporny w sprawie, to prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony. W tym jednak zakresie trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją) Art. 86 ust. 1 W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

2. Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7:

1) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

Warunkiem skorzystania z tego prawa było zatem i jest posiadanie przez podatnika faktur VAT (lub ich duplikatów), dokumentujących nabycie towarów i usług wykorzystanych do wykonania czynności opodatkowanych. Kwota podatku naliczonego, jak wynika z zacytowanego tu przepisu, musi wynikać z faktur otrzymanych przez podatnika. Nie ma wątpliwości co do tego, że faktur tych (duplikatów) skarżący nie posiada, utracił je i nigdy nie starał się odtworzyć. Ten stan wyklucza pomniejszenie kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego. Bezskuteczne pozostaną tu zarzuty, w myśl których orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły w tym zakresie dostatecznego postępowania dowodowego. Brak faktur obciąża bowiem podatnika, jego obowiązkiem było zgromadzenie tych dokumentów lub, w razie ich utraty, ich odtworzenie poprzez zgromadzenie duplikatów. Faktura nie może być w postępowaniu wymiarowym zastąpiona innym dokumentem, ani innym źródłem dowodowym, jak przesłuchanie świadków lub strony. W tym zakresie zarzut uchybień przepisów postępowania, dotyczących postępowania dowodowego – art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 196 Ordynacji podatkowej są bezzasadne. Zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Z kolei art. 188 tej ustawy stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Postępowanie dowodowe musi być zatem prowadzone kierunkowo, w celu ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia sprawy, które przyczynią się do jej wyjaśnienia. Przy braku faktur nabycia przez skarżącego towarów i usług prowadzenie postępowania dowodowego dla wyjaśnienia okoliczności dokonywanych transakcji pozostałoby bez wpływu na prawo do odliczenia kwot podatku naliczonego, a więc prowadziłoby do czynności, które nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalił skargę z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.