Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 117/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: uwzględniono skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 1 ust. 3 pkt 1 art. 30b ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. w S. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 31 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie zgłoszonego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki projektu do konkursu Nr 1/8.1.1/11 1. uwzględnia skargę i stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy, 2. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. w Szczecinie (dalej: "A") złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., pełniącego rolę Instytucji Wdrażającej, wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Autoryzowane szkolenia AutoCAD" w ramach Priorytetu VIII Regionalne Kadry Gospodarki Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. Instytucja Wdrażająca poinformowała A., że jej wniosek został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów, gdyż nie spełniał kryterium dostępu nr 7 o treści: "Projekt zapewnia dodatkowo, obowiązkowo poza innymi szkoleniami, moduł poświęcony na szkolenia dla kadry kierowniczej z zakresu stosowania i wdrożenia jednej lub kilku z następujących strategii zarządzania: intermentoring; coaching; zarządzanie różnorodnością, w tym w szczególności w kontekście wieku oraz płci pracowników, a także szkolenia z zakresu zmniejszania obszarów dyskryminacji pracowników ze wzglądu na wiek i płeć". W ocenie ekspertów, zawartej w części A Karty oceny merytorycznej wniosku, wnioskodawca nie zapewnił odpowiedniej liczby miejsc osobom z kadry kierowniczej. W konsekwencji, w części B 3.2.a eksperci przyznali wnioskodawcy następującą liczbę punktów: ekspert I - 1 punkt (na 3 maksymalne), ekspert II - 2 punkty (na 3 maksymalne). Zdaniem oceniających, wnioskodawca w ramach projektu zaplanował szkolenie dla kadry kierowniczej z tematyki dotyczącej zarządzania różnorodnością, jednakże nie zapewnił odpowiedniej liczby miejsc dla osób z kadry kierowniczej.

W dniu 13 września 2011 r. A. wniosła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy protest od ww. negatywnej oceny. Protest ten w dniu 6 października 2011 r. został rozpatrzony negatywnie, wobec czego w dniu 12 października 2011 r. A. wniosła odwołanie do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego Departamentu Zarządzania Europejskim Funduszem Społecznym, jako Instytucji Zarządzającej. Odwołanie A. w dniu 15 listopada 2011 r. zostało rozpatrzone pozytywnie. Według Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, stanowisko Wojewódzkiego Urzędu Pracy nie wynika z literalnego brzmienia kryterium dostępu zamieszczonego w Planie Działania na rok 2011 dla Priorytetu VIII, gdyż interpretacja przyjęta przez Wojewódzki Urząd Pracy rozszerza wymogi wynikające z brzmienia kryterium poprzez wprowadzenie warunku, który nie został pierwotnie wykazany w jego treści. Ministerstwo podkreśliło, iż Wojewódzki Urząd Pracy zobowiązany jest do stosowania jednolitego podejścia do wszystkich podmiotów ubiegających się o wsparcie w ramach PO KL, tym samym związany jest zakresem kryteriów dostępu określonych w Planie Działania właściwym dla danego Priorytetu, którego brzmienie zostało przyjęte i zatwierdzone decyzją Komitetu Monitorującego PO KL.

Wobec powyższego rozstrzygnięcia, wniosek A. został oceniony ponownie. Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. Wojewódzki Urząd Pracy poinformował A., że wniosek został oceniony negatywnie, uzyskując łącznie 72,5 punktów i nie został przyjęty do dofinansowania oraz, że projekt został odrzucony, gdyż nie spełniał minimum punktowego w części 3.2 Karty oceny, bowiem w wyniku ponownej oceny dwóch niezależnych oceniających projekt w części oceny 3.2. Karty otrzymał 7 i 9 punktów (poprzednio: 7 i 10 punktów). Jednocześnie w powyższym piśmie poinformowano A., że od ponownie wydanego negatywnego wyniku oceny projektu nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w Systemie Realizacji PO KL oraz w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i tym samym procedura odwoławcza jak i procedura projektu została zakończona. Do pisma tego załączono Karty oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego PO KL.

Następnie, pismem z dnia 4 stycznia 2012 r., A. wniosła ponowny protest od drugiej negatywnej oceny wniosku, zarzucając, że uwagi ekspertów są w zdecydowanej większości niezasadne, a liczba przyznanych punktów w części B 3.2 a jest zbyt niska, gdyż oceniający powinni przyznać minimum 2 z 3 punktów w tej pozycji.

Ponadto, według A., pierwotna ocena wniosku dokonana przez ekspertów na pierwszym posiedzeniu Komisji Oceny Projektów była znacznie korzystniejsza dla wnioskodawcy. Jeden z ekspertów przyznał wtedy w części B 3.2 a Karty oceny merytorycznej 2 punkty, drugi ekspert przyznał 1 punkt, przy czym, jedyny jego zarzut dotyczył niespełnienia przez wniosek jednego z kryteriów dostępu. Zarzut ten został jednak oddalony przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego. Oprócz tego zarzutu, ekspert drugi zawarł do części 3.2 a następujący opis: "Poza tym grupa docelowa opisana w sposób przejrzysty. Ilość osób w grupach jest adekwatna do sposobu przeprowadzania szkoleń". Z tego też względu należy wnioskować, iż gdyby nie zarzut podniesiony przez drugiego eksperta, przyznałby on 3 na 3 punkty możliwe do uzyskania w części B 3.2 a wniosku i tym samym wniosek uzyskałby dofinansowanie.

Według A., wskazane powyżej zarzuty ekspertów (I-VI), to zarzuty, których eksperci nie podnieśli podczas oceny dokonanej na pierwszym posiedzeniu Komisji Oceny Projektów. W związku z tym, A. nie miała do tej pory możliwości odwołać się od nich. Zatem, należy poddać w wątpliwość, czy eksperci dokonujący ponownej oceny merytorycznej w ogóle mogli podnosić nowe zarzuty. Zgodnie bowiem z Zasadami dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Warszawa, 1 stycznia 2011 r.): "w przypadku ponownej oceny merytorycznej lOK zobowiązana jest do:

a. zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu,

b. zapoznania się z treścią protestu złożonego przez wnioskodawcę,

c. wzięcia pod uwagę treści rozstrzygnięcia instytucji rozpatrującej protest (lOK) wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania nieprawidłowości w przeprowadzonej ocenie, które zostały wskazane przez instytucję rozpatrującą protest (lOK).

Z uwzględnieniem powyższego, lOK dokonuje ponownej oceny merytorycznej jedynie w zakresie tych elementów oceny pierwotnej projektu, które były przedmiotem procedury odwoławczej [. . .]."

Dlatego też, według A., przedmiotem procedury odwoławczej w części B 3.2 a były jedynie zarzuty dotyczące rzekomego niespełnienia przez wniosek kryterium dostępu, jednak zarzut ten został oddalony przez Ministerstwo w trakcie procedury odwoławczej.

Dodatkowo, A. zarzuciła, że argumenty podniesione przez ekspertów w trakcie ponownej oceny merytorycznej są w znacznej części identyczne co do meritum. Zarzut nr III. pierwszego eksperta jest bliźniaczy z zarzutem nr IV. drugiego eksperta, a zarzut nr II. pierwszego eksperta odpowiada w swej treści zarzutowi nr V. drugiego eksperta. Może to oznaczać, iż eksperci nie dokonywali oceny niezależnie. Tezę tę wzmacnia fakt, iż żaden z tych zarzutów (II-V) nie został podniesiony w pierwotnej ocenie wniosku.

Końcowo, A. podniosła, że pouczenie zawarte w piśmie z 16 grudnia 2011 r., wedle którego, od ponownie negatywnego wyniku oceny projektu nie przysługuje środek odwoławczy, jest niezgodne z prawem, gdyż kwestia możliwości powtórnego złożenia protestu po ponownej negatywnej ocenie wniosku była już przedmiotem badania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 października 2010 r. (I SA/Bk 484/10) stwierdzono, że: " zapisu zawartego w art. 30b ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, iż system realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie, nie można rozumieć w ten sposób, że wnioskodawcy powinna przysługiwać jedynie możliwość jednokrotnego wniesienia środka odwoławczego całej w toku całej procedury oceny wniosku.[...]. W toku ponownego rozpatrywania sprawy Instytucja Wdrażająca winna zatem przeprowadzić procedurę odwoławczą, w szczególności bezzwłocznie rozpoznać protest Skarżącego..."

Pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. (doręczonym w dniu 1 lutego 2012 r.) Wojewódzki Urząd Pracy poinformował A., że jej protest pozostawiono bez rozpoznania, gdyż od ponownej negatywnej oceny wniosku nie przysługuje wnioskodawcy żaden środek odwoławczy.

A., nie zgadzając się z takim stanowiskiem, w dniu 9 lutego 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ocenę projektu wobec pozostawienia jej protestu bez rozpoznania, zarzucając naruszenie:

1) punktu 6.16 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 (wersja z 1 stycznia 2011 r.) poprzez dokonanie ponownej oceny wniosku w zakresie tych elementów wniosku, które nie były przedmiotem pierwotnej oceny i nie były przedmiotem procedury odwoławczej,

2) art. 31 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez naruszenie zasady rzetelności oceny wniosku,

3) art. 30b ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez odmowę przyznania środka odwoławczego.

Podnosząc powyższe zarzuty, A. wniosła o uchylenie zaskarżonej

oceny projektu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Urząd Pracy, ewentualnie o nakazanie rozpoznania protestu od ponownie dokonanej negatywnej oceny wniosku.

Uzasadniając skargę, A. podniosła, że - zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W utrwalonej w tym zakresie linii orzeczniczej przyjmuje się, iż dokonując wykładni przywołanego przepisu należy mieć przede wszystkim na uwadze konieczność zapewnienia stronie ochrony sądowej w sytuacji faktycznego zakończenia postępowania dotyczącego oceny projektu ze względu na pozostawienie bez rozpatrzenia środka odwoławczego. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy zatem rozumieć już samo wniesienie środka odwoławczego, zaś pojęcie negatywnego wyniku procedury odwoławczej obejmuje zarówno ponowną negatywną ocenę projektu, jak i nierozpoznanie środka odwoławczego (wyrok z 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10; wyrok z 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 565/10; wyrok z dnia 27 października 2010 r. I SA/Bk 484/10).

Według A., na możliwość powtórnego złożenia protestu po ponownej negatywnej ocenie wniosku wskazuje przywołany już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 484/10. Wobec tego, że organ pozbawił A. prawa odwołania się przewidzianego w art. 30b ust. 2 ww. ustawy, to oznacza, że naruszył zarówno ww. przepis, jak i art. 78 Konstytucji RP.

Uzasadniając kolejny zarzut skargi, tj. naruszenia punktu 6.16 Zasad dokonywania wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 -2013 poprzez dokonanie ponownej oceny wniosku w zakresie tych elementów wniosku, które nie były przedmiotem pierwotnej oceny i nie były przedmiotem procedury odwoławczej, oraz zarzut naruszenia art. 31 ustawy poprzez naruszenie zasady rzetelności oceny wniosku, A. podniosła, że pierwotna ocena wniosku dokonana przez ekspertów na pierwszym posiedzeniu Komisji Oceny Projektów była znacznie korzystniejsza dla A.

Ponadto, według A., wymienione wyżej zarzuty ekspertów (I-VI) to zarzuty, których eksperci nie podnieśli podczas oceny dokonanej na pierwszym posiedzeniu Komisji Oceny Projektów.

Dalej, A. ponowiła argumentację przedstawioną proteście z dnia 4 stycznia 2012 r.

Końcowo, A. podniosła, że ponowna ocena wniosku dokonywana w wyniku uwzględnienia odwołania wnioskodawcy, powinna dotyczyć tylko zakwestionowanego pierwotnie kryterium (tj. spełniania bądź niespełniania kryterium dostępu nr 7). Według A., Wojewódzki Urząd Pracy, ponownie rozpatrując projekt, nie dopełnił powyższych wymagań. Organ nie odniósł się w żaden sposób do wcześniej stwierdzonych nieprawidłowości. Ocena projektu, która powinna być oceną ponowną z uwzględnieniem argumentacji wnioskodawcy zawartej w odwołaniu uwzględnionym przez Instytucję Zarządzającą Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki, w przedmiotowej sprawie była pierwszą oceną nienegowanych wcześniej kryteriów wyboru. Tego rodzaju postępowanie stanowiło naruszenie przysługującego stronie prawa do wniesienia środka odwoławczego od dokonanej w ten sposób oceny projektu (art. 30b ust. 2 ustawy).

A. podkreśliła także, że gdyby przyjąć opisane powyżej postępowanie organu za prawidłowe, tj. po pierwsze - dokonanie oceny nienegowanych wcześniej kryteriów, a po drugie - odmowa rozpatrzenia protestu od takiej oceny, doprowadziłoby to do sytuacji, w której w istocie każdy projekt ponownie oceniany, organ mógłby ocenić negatywnie (podnosząc zupełnie nowe zarzuty). W konsekwencji, dofinansowania przyznawane byłby w sposób zupełnie dowolny, uznaniowy i niepodlegający jakiejkolwiek kontroli.

W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Urząd Pracy nie podzielił zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniósł o odrzucenie lub o oddalenie skargi.

Organ podniósł, że A. nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, dlatego powinna ona zostać odrzucona, ewentualnie oddalona, gdyż OIK rozpatrując całościowo (pozytywnie) protest ocenił ponownie wszystkie kryteria, co do których sformułowano zarzuty w środku odwoławczym bez względu na to, czy pojedyncze zarzuty zostały uznane za zasadne, czy nie. Oceny tej dokonało dwóch niezależnych ekspertów, do których zadań należy ponowne przeanalizowanie wniosku w zakresie określonym w proteście. Oceniający nie są jednak związani poprzednio przeprowadzoną (kwestionowaną) przez wnioskodawcę oceną, dlatego nie muszą dokonywać oceny w taki sam sposób jak poprzedni oceniający.

Końcowo, organ podniósł, że skoro w wyniku ponownie przeprowadzonej oceny wniosku w zakresie wskazanym w proteście wniosek nie otrzymał wymaganego minimum punktów w części 3.2, to nie mógł zostać zakwalifikowany do dofinansowania.

Po zamknięciu rozprawy (8 marca 2012 r.), w dniu 9 marca 2012 r. A. złożyła pismo z dnia 9 marca 2012 r., którego kopię doręczono organowi (13 marca 2012 r.), informujące, że już po zamknięciu rozprawy do A. wpłynęło pismo z dnia 7 marca 2012 r. Ministerstwa Rozwoju Regionalnego (załączono kopię pisma), w którym wyjaśniono, że ponowna ocena merytoryczna dokonana w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej nie powinna pogarszać sytuacji beneficjenta, tj. nie powinien on otrzymać liczby punktów mniejszej niż liczba punktów uzyskana w ramach pierwotnej oceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2, natomiast przepis § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto, przepis art. 30 c ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712; dalej: "uopr") stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c uopr.

Stosownie natomiast do przepisu art. 30c ust. 3 uopr, w wyniku rozpatrzenia skargi, sąd administracyjny może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.

Ponadto, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego uzależnione jest od łącznego spełnienia następujących warunków: 1) wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego; 2) otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego; 3) zachowania 14-dniowego terminu od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej; 4) dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji w sprawie; 5) uiszczenia należnego wpisu od skargi.

W rozpoznawanej sprawie wątpliwości sądu nie budzi fakt, że skarżąca A. złożyła skargę do sądu w ustawowym terminie (co wynika z informacji zamieszczonej na stemplu o dacie doręczenia informacji z dnia 31 stycznia 2012 r.), załączając do niej wymaganą dokumentację oraz uiszczając należny wpis sądowy.

Rozważenia wymaga natomiast kwestia, czy złożenie tej skargi nastąpiło po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej.

Na wstępie należy stwierdzić, że - zgodnie z przepisem art. 30d ust. 3 uopr, stanowiącym, że na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i ust. 4 uopr - zaniechanie pouczenia A. o przysługującym jej prawie do wniesienia skargi już otworzyło jej drogę do wniesienia skargi (vide: postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10). Ponadto, w kwestii dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wskutek wadliwego uznania, że stronie nie przysługiwał protest od ponownie wydanego rozstrzygnięcia po ponownie przeprowadzonej procedurze odwoławczej, gdyż strona wyczerpała już środek odwoławczy (protest) w pierwotnej procedurze odwoławczej, wypowiadały się wielokrotnie sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. II GSK 1495/10, w którym uznał, że ocenie sądu administracyjnego podlega również taka negatywna ocena organu, której wyniki nie pozwalają na skierowanie wniosku o dofinansowanie do dalszego etapu oceny bądź do dofinansowania, jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w przywołanym przez stronę skarżącą wyroku z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 484/10, w którym uznano, że przepisu art. 30b ust. 2 uopr nie można rozumieć w ten sposób, że wnioskodawcy powinna przysługiwać jedynie możliwość jednokrotnego wniesienia środka odwoławczego całej w toku całej procedury oceny wniosku.

Za negatywny wynik procedury odwoławczej można zatem uznać także negatywną powtórną ocenę projektu, tym bardziej w sytuacji, gdy niewątpliwie pogarsza ona sytuację wnioskodawcy w stosunku do sytuacji, w jakiej wnioskodawca się znalazł po zakończeniu pierwotnej procedury.

Przedmiotem skargi jest informacja Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. zawarta w piśmie z dnia [...] o nr [...], którym poinformowano A. o pozostawieniu jej protestu bez rozpatrzenia, przywołano treść przepisu art. 30 b ust. 5 uopr oraz załączono kopię Karty rozpatrzenia protestu w ramach PO KL.

Zatem, złożenie skargi nastąpiło po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej.

Według składu orzekającego w sprawie, uzasadnione są zarzuty strony skarżącej, iż organ w wyniku ponownej procedury odwoławczej pogorszył jej sytuację w stosunku sytuacji, w jakiej znajdowała się po pierwotnej procedurze, jak też, że w zaskarżonej informacji nie odniósł się w ogóle do argumentacji A. szczegółowo przedstawionej w proteście i tym samym nie uzasadnił dostatecznie powodów, dla których projekt nie został przyjęty do dofinansowania.

Z analizy dokumentacji konkursowej jednoznacznie wynika, że w toku pierwotnej procedury A. w ramach oceny kryteriów merytorycznych uzyskała (średnio) 73 punkty, a powodem przyznania przez jednego z ekspertów tylko 1 punktu, na maksymalne możliwe 3 punkty (kryterium 3.2 a Karty oceny merytorycznej) było niespełnienie kryterium dostępu nr 7, którą to ocenę obalił organ odwoławczy w toku procedury odwoławczej; drugi ekspert przyznał wówczas A. 2 punkty. W toku natomiast ponownej oceny merytorycznej (w wyniku uwzględnienia protestu A.) A. otrzymała (średnio) 72,5 punktów, a powodem była okoliczność, że obaj eksperci w ramach kryterium 3.2 a Karty oceny merytorycznej przyznali A. po 1 punkcie na 3 możliwe.

Zatem, niewątpliwe w sprawie jest, że w wyniku ponownej procedury (po uwzględnieniu protestu) A. znalazła się w gorszej sytuacji, niż była po zakończeniu pierwotnej procedury. Taka sytuacja jest działaniem organu na niekorzyść strony skarżącej w toku procedury odwoławczej. A, zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, przyznanie stronie w następstwie rozpatrzenia protestu mniejszej liczby punktów, niż miała ona po pierwszym etapie postępowania, a co obiektywnie pogarsza jej sytuację w zakresie uzyskania dofinansowania, jest oczywistym działaniem na niekorzyść strony, bowiem odwołujący się wnioskodawca powinien pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez niego odwołanie, jeśli nawet nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jego dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżonym rozstrzygnięciem, nie doprowadzi natomiast do jej pogorszenia. I, aczkolwiek do postępowania w zakresie ubiegania się o udzielenie dofinansowania na podstawie ustawy o uopr nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa"), to jednak nie do przyjęcia jest stanowisko, że postępowanie w zakresie ubiegania się oraz udzielenie dofinansowania, z racji wyłączenia stosowania kpa, a zatem i gwarancji zapewnianych stronom postępowania administracyjnego, upoważnia do pełnej dowolności stosowanych reguł. Instytucja Zarządzająca jako organ władzy publicznej, działający na podstawie i w granicach prawa, powinna procedować z poszanowaniem art. 2 Konstytucji, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (vide: wyroki NSA: z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1245/10; z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1635/10; z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1261/10 i z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 169/12 oraz wyrok WSA w Szczecinie z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 944/11).

Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Z analizy treści protestu z dnia 4 stycznia 2012 r. wynika, że A. podniosła zarzuty w odniesieniu do części B 3.2 a - ocena eksperta pierwszego oraz B 3.2 a - ocena eksperta drugiego, tak co do punktacji, jak i co do wskazania przez ekspertów zarzutów, które nie były podnoszone w pierwotnej ocenie, a nadto co do braku obiektywizmu wynikającego ze zbieżności (podobieństwa) ocen obu ekspertów.

Tymczasem, Wojewódzki Urząd Pracy w zaskarżonej informacji ograniczył się do stwierdzenia, że protestu został pozostawiony bez rozpatrzenia, nie wskazując nawet z jakiej przyczyny. Przywołanie zaś jedynie przepisów dających organowi podstawę do nierozpatrzenia protestu, co uczynił organ, bez jednoznacznego wskazania konkretnego przepisu, nie stanowi informacji o podstawie podjętego rozstrzygnięcia.

Dokonując zatem kontroli sądowej zaskarżonej oceny negatywnego wyniku procedury odwoławczej, sąd uznał, że ocena projektu przedstawionego przez skarżącą A. przeprowadzona została w sposób naruszający prawo, w związku z czym zaistniała podstawa do uwzględnienia skargi.

Wobec tego, że zaskarżona informacja nie zawiera także uzasadnienia co do wskazania przyczyn, dla których odmówiono przyjęcia wniosku do dofinansowania, ani też odniesienia się do argumentacji A. podniesionej w proteście, należało przyjąć, że zaskarżona informacja nie stanowi o rozpoznaniu protestu A., uniemożliwiając tym samym sądowi przeprowadzenie merytorycznej kontroli powodów, które zadecydowały o negatywnym wyniku procedury odwoławczej.

W tej sytuacji, na podstawie przepisów art. 30c ust. 3 pkt 1 i art. 30b ust. 2 uopr, w wyniku rozpatrzenia skargi na informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, sąd uwzględnił skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał jednocześnie sprawę celem ponownego jej rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w S.

Naruszenie prawa - według składu orzekającego w sprawie - polegało na błędnym ustaleniu przez organ, że A. nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na informację z dnia 31 stycznia 2011 r.; na błędnym ustaleniu, że A. nie przysługiwał środek odwoławczy w postaci protestu na ponowne rozstrzygnięcie z dnia 16 grudnia 2011 r. i, w konsekwencji, pozostawienie bez merytorycznego rozstrzygnięcia tego protestu zaskarżoną skargą informacją z dnia 31 stycznia 2011 r.; na uniemożliwieniu sądowi merytorycznej oceny negatywnego stanowiska organu w kwestii odmowy dofinansowania projektu A.

Na podstawie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, sąd wskazuje, aby organ rozpatrzył protest A.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.