Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1191/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 386/04 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 8 marca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, decyzją z dnia 8 marca 2004 roku. Nr [...] znak [...] Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2004 r. nakazującą W. W. rozbiórkę będącego w budowie garażu usytuowanego na nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...] oraz uporządkowanie terenu po robotach rozbiórkowych.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. W., jednocześnie wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazał, iż wykonanie nakazu rozbiórki grozi mu znaczną niepowetowaną szkodą.

Postanowieniem z dnia 20 października 2004 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o nakazie rozbiórki złożyła K. K.. Uczestniczka postępowania wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 428/05 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zaś Sąd I instancji w uchylonym postanowieniu stwierdził w jednym zdaniu, iż istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ wykonanie decyzji może spowodować u skarżącego znaczną szkodę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący w ogóle nie wykazał, w czym przejawia się znaczna szkoda, w przeciwieństwie do wnoszącej zażalenie K. K., która wskazała na okoliczności grożące poważną szkodą i niebezpieczeństwem w razie odkładania rozbiórki. Naczelny Sad Administracyjny podkreślił przy tym, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokładnie rozważyć czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 25 lipca 2005 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo W. W. zawierające ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając tenże wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał powody, dla których uważa, iż wstrzymanie wykonania decyzji do czasu ostatecznego rozpatrzenia skargi jest zasadne. Podkreślił, iż jeżeli przyszłe rozstrzygnięcie będzie dla skarżącego korzystne to koszty związane z rozbiórką i odtworzeniem rozebranego garażu obciążą Skarb Państwa, a niepotrzebne uciążliwości związane z pracami budowlanymi dotkną nie tylko skarżącego ale również wnosząca zażalenie K. K.. Dodatkowo w odczuciu społecznym nieuzasadniona rozbiórka i ponowna budowa postawi w niekorzystnym świetle przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości z racji podejmowania niewłaściwych decyzji na koszt podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2005 r. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, iż wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uzasadnił również prawidłowo i wyczerpująco zgodnie z dyspozycją przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy w swym piśmie z dnia 25 lipca 2005 roku wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarówno w skardze jak i w piśmie zawierającym ponowny wniosek o wstrzymanie wykonanej decyzji podniesiono natomiast zarzuty odnoszące się do legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji. Ocena w tym zaś zakresie będzie dokonana przez sąd administracyjny przy merytorycznym rozpoznaniu skargi wniesionej w sprawie niniejszej (art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Z treści uzasadnienia skargi i powyżej wymienionego pisma z dnia 25 lipca 2005 r. wynika raczej naruszenie szeregu przepisów prawa w ocenie skarżącego, nigdzie zaś nie uzasadnił W. W. na czym miałoby polegać wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przywoływanie natomiast jako argumentu swego wniosku odczuć społecznych, z jakimi mogłaby się wiązać nieuzasadniona rozbiórka obiektu, co z kolei postawi w niekorzystnym świetle wymiar sprawiedliwości stanowi raczej zabieg socjotechniczny niż merytoryczne uzasadnienie. Również nieporozumieniem faktycznym, ale i prawnym jest , "straszenie" iż to Skarb Państwa poniesie ewidentną stratę spowodowaną kosztami rozbiórki i odtworzenia rozebranego garażu, w sytuacji świadomości skarżącego, że dokonał prac budowlanych (wybudował garaż) bez uzyskania pozwolenia na budowę.

Dbałość procesowa skarżącego natomiast, o interesy K. K., która zdaniem W. W. poniesie szkodę, jest twierdzeniem niczym nie popartym, a wcześniejsze akcje procesowe tej uczestniczki doprowadziły właśnie do uchylenia pierwotnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, i świadczą wręcz o czymś zupełnie przeciwnym.

Sąd uznał zatem, że skarżący nie wykazał w sposób bezsporny, iż w tej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające uwzględnienie jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 6 września 2005 r. zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2005 r. złożył W. W..

Zdaniem skarżącego postanowienie zostało wydane z naruszeniem następujących przepisów prawa procesowego

1) art. 190 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sad Administracyjny wskazań zawartych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.05.2005 r. (sygn. II OZ 428/05) przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania;

2) art. 61 § 3 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, iż nie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy charakter i istota rozbiórki przesadzają o powstaniu trudnych do odwrócenia skutków;

Skarżący wniósł o uchylenie przez NSA zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie.

Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w toku ponownego rozpoznania sprawy nie przeprowadził stosownego postępowania dowodowego, a tym samym nie rozważył czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Nie odniósł się do okoliczności, których rozważenie nakazał NSA. WSA poprzestał na stwierdzeniu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż "skarżący nie wykazał w sposób bezsporny, iż w tej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji".

Podniesiono, iż Sąd I instancji nie odniósł się do dokumentów przedkładanych przez Skarżącego wraz z pismem z dnia 22.07.2005 r. Za pomocą dokumentów dołączonych do pisma Skarżący wykazywał, iż istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Wynikają one przede wszystkim z samego charakteru wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki. Skarżący wykazywał ponadto, iż nie istnieją żadne okoliczności powoływane przez Panią K. K., jakoby posadowiony budynek narażał i wywoływał utrudnienia i zagrożenia

Istnienie zaś przesłanek, o których mowa w art. 61 p.p.s.a., a które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku garażowego jest oczywiste, gdyż wynika z samego charakteru sprawy, czego także WSA nie wziął pod uwagę. Przepis wskazuje jako przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonanie decyzji: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonanie rozbiórki budynku wskazuje w sposób bezsprzeczny na to, iż dojdzie do powstania nieodwracalnych skutków. Konstrukcja ma charakter murowany, a więc trwały. Garaż wzniesiony został z materiałów budowlanych, które po dokonaniu rozbiórki nie będą mogły być wykorzystane ponownie. Powyższe w sposób logiczny wskazuje na to, iż rozebranie garażu wywoła nieodwracalne skutki. Nadto, wartość garażu należy oszacować na około 20 000 zł, co przy rozbiórce skutkuje wyrządzeniem dla Skarżącego szkody w tej wysokości, powiększonej o koszty rozbiórki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący W. W. nie wykazał w sposób wystarczająco przekonywujący, iż wykonanie decyzji o rozbiórce przedmiotowego obiektu budowlanego narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Przy rozstrzyganiu kwestii wstrzymania wykonania decyzji należy mieć przede wszystkim na uwadze sporny charakter sprawy niniejszej. Okoliczności sprawy rozbiórki garażu wskazują bowiem, iż jego budowa może naruszać uzasadnione interesy prawne uczestniczki postępowania K. K., która wniosła zażalenie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 października 2004 r. którym Sąd wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. Orzeczenie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 maja 2005 r. w którym wyraźnie stwierdzono, iż Sąd I instancji winien rozważyć to, iż według skarżącej K. K. obiekt bezpośrednio naraża na utrudnienia i zagrożenia związane z naruszeniem posiadania. Rozpoznając przedmiotowe zażalenie W. W., Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związany wyrażoną w tym postanowieniu oceną prawną.

Twierdzenia skarżącego, iż budowa garażu nie narusza niczyich interesów nie powoduje jeszcze, iż sprawa nie ma spornego charakteru, zważywszy na wystąpienia właścicieli sąsiednich posesji.

Nie można także zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie zastosował się do wskazań zawartych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd I instancji wnikliwie bowiem przeanalizował powtórnie kwestię zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i w sposób szczegółowy odniósł się do pisma W. W., które wpłynęło w dniu 25 lipca 2005 r. Sąd prawidłowo uznał, iż skarżący podnosząc zarzuty co do legalności zaskarżonej decyzji nie wskazał na czym miałoby polegać wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W takiej sytuacji należy uznać, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2005 r. odmawiające wstrzymania decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 8 marca 2004 r., Nr 127/04 nakazującej rozbiórkę garażu będącego w budowie zostało wydane prawidłowo.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.