Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1345/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

UZASADADNIE

W dniu [...] grudnia 2012 r. J. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "F." z M. wniosła do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy FOREST o nr [...] udzielonego na rzecz F. spółka jawna z M.

Sporny znak przeznaczony jest do oznaczania towarów i usług w klasach 6,19, 37 i 39.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów, wnioskodawczyni poinformowała, że jest producentem stolarki okiennej, a jego przedsiębiorstwo używa nazwy "F.". Wyjaśniła, że w 1997 r. jej mąż J. K. rozpoczął działalność gospodarczą związaną z wykonywaniem stolarki okiennej z PCV i aluminium oraz usługami montażu ww towarów. Następnie, w dniu 8 marca 2001 r, M. S., J. K., K. Z. oraz P. B. zawarli umowę spółki, pod nazwą K., do której mąż wnioskodawczyni wniósł własną pracę, doświadczenie, kontakty handlowe oraz wiedzę (dowód: kopia umowy spółki). W trakcie trwania spółki cywilnej wspólnicy dokonali zmiany nazwy firmy na [...]. Wskazała, że J. K. również był wspólnikiem spółki cywilnej, nabywając uprawnienia z tego tytułu do nazwy FOREST, a po odejściu ze spółki nie przekazał praw do używania tej nazwy na rzecz pozostałych wspólników. Z dniem 19 listopada 2001 r. spółka cywilna została przekształcona w spółkę jawną, przy czym wcześniej ze spółki wystąpił K. Z. Następnie w grudniu 2004 r. ze spółki wystąpił mąż wnioskodawczyni stając się pełnomocnikiem w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Spółka jawna zgłosiła do Urzędu Patentowego oznaczenie FOREST i uzyskało na nie ochronę, po czym wystąpiła przeciwko wnioskodawcy z pozwem o zakaz używania nazwy.

Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w G., sygn. akt [...] zobowiązał wnioskodawczynię do zaniechania używania nazwy FOREST, umieszczania na produkowanych wyrobach napisu FOREST oraz opublikowania na koszt wnioskodawcy w Dzienniku [...] treści wyroku. Złożona przez wnioskodawczynię apelacja wyrokiem Sądu Apelacyjnego, z dnia [...] stycznia 2009 r. sygn. akt [...] została oddalona. J. K. wskazała, że uprawniony skutecznie prowadzi przeciwko niej postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania nakazów i zobowiązań.

Uzasadniając podniesione we wniosku zarzuty zgłoszenia znaku w złej wierze, jego sprzeczności z prawem i dobrymi obyczajami oraz naruszenia praw osobistych i majątkowych osób trzecich, J. K. odwołała się do stanowiska orzecznictwa. Podkreśliła, że wymierzone przeciwko niej przez uprawnionego działania doprowadziły do rażącego naruszenia przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej, w szczególności art. 156 ust. 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 ust. 1 p.w.p. Stwierdziła, że "wskazane działania podjęte przez spółkę niezwłocznie po uzyskaniu tego prawa, jednoznacznie wskazują, że znak ten został zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w złej wierze w celu uzyskania ochrony, jak również jest sprzeczne z prawem, porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami, naruszają także prawa osobiste i majątkowe wnioskodawczyni".

Uprawniony, pismem z dnia 18 lutego 2013 r. wniósł o oddalenie wniosku. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, że z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej J. K. z dnia 3 kwietnia 2003 r. wynika, że nie prowadziła działalności w zakresie produkcji stolarki okiennej, ale świadczyła wyłącznie usługi montażu. Pochodzący z 2 lipca 2007 r. wpis do ewidencji działalności gospodarczej dla przedsiębiorstwa F. dotyczy produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych dla budownictwa, ale wpis ten jest późniejszy niż zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego, które nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2005 r. W związku z tym, zdaniem uprawnionego, nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawczyni, że nazwa FOREST była używana przez wnioskodawcę od 2003 r. Odnośnie podniesionej przez wnioskodawczynię okoliczności, że w 1997 r. jej mąż J. K. rozpoczął działalność gospodarczą polegającą na usługach w zakresie wykonywania z powierzonych materiałów stolarki okiennej PCV i aluminium oraz usług montażowych, uprawniony wyjaśnił, że w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej o nr [...] z dnia 18 września 1997 r. wpisano, że działalność gospodarcza jest prowadzona jest pod nazwiskiem J. K., a nie firmą F., zatem dowód ten jest bezprzedmiotowy.

Uprawniony wskazał również, że z załączonej przez wnioskodawcę umowy spółki cywilnej zawartej w dniu 8 marca 2000 r. pomiędzy M. S., J. K., K. Z. oraz P. B. nie wynika pod jaką nazwą była prowadzona działalność gospodarcza. Z zapisu umowy spółki jawnej zawartej w dniu 18 listopada 2001 r. wynika, że wspólnikami są: M. S., J. K., K. Z. oraz P. B., zatem nie ma nazwiska wnioskodawcy, zaś J. K. na podstawie ugody z dnia 30 grudnia 2004 r. zawartej między wspólnikami spółki jawnej, zrzekł się wszelkich roszczeń związanych z pozostawianiem w spółce, w tym także prawa do nazwy.

Uprawniony stwierdził, że powołane przez wnioskodawcę art. 156 ust. 1 pkt 2, art. 157 i 158 ust. 1 p.w.p. nie mają zastosowania w tej sprawie, ponieważ sporny znak towarowy nie jest oznaczeniem wskazującym na cechę oznaczanych nim towarów, ich rodzaj, ilość, jakość, itd. (jak w art. 156 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) sporny znak towarowy był i jest używany przez uprawnionego (brak zastosowania art. 157 p.w.p.). W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 158 p.w.p. w sytuacji posługiwania się przez inną osobę nazwą, pod którą uprawniona prowadzi działalność gospodarczą i gdzie zachodzi możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów ze względu na ten sam profil produkcji prowadzonej w tej samej miejscowości. Wobec powyższego, zdaniem uprawnionego, nie wykazano, że zostały naruszone przepisy art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p.

Wnioskodawczyni w piśmie z dnia 17 marca 2013 r., podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem uprawnionego, że rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 2 lipca 2007 r. i w tym zakresie powołała się na zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (dowód: kopia załączona do pisma). Wskazała, iż z zaświadczenia tego wynika, że w dniu 14 lipca 2005 r. prowadziła działalność produkcyjną wyrobów z tworzyw sztucznych dla budownictwa jak również, że rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 12 kwietnia 2003 r. Stąd twierdzenie uprawnionego, iż nie prowadziła działalności przed 2007 r. nie znajduje potwierdzenia. Wnioskodawczyni nie zgodziła się ze stwierdzeniem uprawnionego, iż ochrona na sporny znak towarowy obowiązuje od 25 kwietnia 2005r. i podniosła, że w ww dniu nastąpiło wyłącznie zgłoszenie znaku do ochrony, natomiast "ochrona prawa znaku towarowego rozpoczyna się od dnia wydania przez Urząd Patentowy RP prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy", co w sprawie miało miejsce w dniu 10 grudnia 2007 r. Na potwierdzenie tego, że spółka utworzona przez M. S., J. K., K. Z. oraz P. B. używała oznaczenia F. (wcześniej [...]), wnioskodawczyni przedłożyła kopię zgłoszenia rejestracyjnego do Urzędu Skarbowego w M. z dnia 29 marca 2000 r., przy czym ponownie podkreśliła, że zmiana nazwy nastąpiła jeszcze w trakcie trwania spółki. Na dowód powyższego przedłożyła zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej J. K. z dnia 6 września 2001 r. Przedłożyła również zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej J. K. z dnia 17 listopada 2000 r., na potwierdzenie tego, że była ona wspólnikiem spółki używającej nazwy F.. Zdaniem wnioskodawczyni, J. K. w dokumencie ugody z 2004 r. zawartej z pozostałymi wspólnikami spółki F. zrzekł się "roszczeń związanych z dotychczasowym pozostawaniem w spółce, w szczególności prawa do udziału w zyskach, i pokrywaniu strat z interesów rozpoczętych za jego uczestnictwa", zatem brak jest zapisu dotyczącego prawa do nazwy spółki.

Podczas rozprawy w dniu 5 kwietnia 2013 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Przy piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2013 r., wnioskodawczyni przedłożyła do akt sprawy dodatkowe dokumenty na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w podmiotach określonych jako: F. spółka cywilna oraz F. spółka jawna.

Na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. uprawniony stwierdził, że oznaczenie Forest było używane przez wnioskodawcę J.K. od dnia 14 lipca 2005 r. natomiast zgłoszenie spornego znak towarowego nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2005 r., zatem wnioskodawczyni nie może skutecznie powołać się na jakiekolwiek wcześniejsze uprawnienia. Przedłożone w sprawie dokumenty, zdaniem uprawnionego, dotyczą: 1) podmiotu o nazwie F. s. c. który używał oznaczenia F. przez 4 miesiące do marca 2001 r. 2) podmiotu o nazwie J. od dnia 14 lipca 2005 r. (wpis [...]) 3) podmiotu oznaczonego jako J. K., który rozpoczął działalność w dniu 12 kwietnia 2003 r. (wpis o nr [...]).

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. wniosku J. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "F." z M. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy FOREST o nr [...] udzielonego na rzecz F. spółka jawna z M., na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., postanowił oddalić wniosek oraz przyznać F. spółka jawna z M. od J. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "F." z M. kwotę w wysokości 1.600 zł (słownie: jeden tysiąc sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rozpoznając sprawę Kolegium Orzekające w pierwszej kolejności, zgodnie z zapisem treścią art. 164 ustawy Prawo własności przemysłowej, w rozpatrywanej sprawie poczyniło ustalenia czy po stronie wnioskodawcy istnieje interes prawny, który uzasadnia wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca wykazał swój interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy FOREST o nr [...], skoro w nazwie prowadzonej działalności gospodarczej używa tożsamego ze spornym znakiem towarowym oznaczenia FOREST stwierdzając jednocześnie, że sporne prawo wyłączne narusza jego prawo do nazwy przedsiębiorstwa F., którego ochrona wynika z odpowiednich przepisów kodeksu cywilnego - art. 43¹º.

Kolegium Orzekające uznało za niezasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy FOREST z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zdaniem organu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynika że pierwszeństwo do posługiwania się oznaczeniem FOREST przysługuje uprawnionemu, który w związku z tym miał pełne prawo do uzyskania prawa ochronnego na sporny znak towarowy, a tym samym nie sposób uznać, aby dokonując zgłoszenia do ochrony tego znaku naruszył prawa wnioskodawcy do firmy.

Kolegium Orzekające uznało również za niezasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 131 ust.1 pkt 2 p.w.p. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie wykazał, aby treść bądź forma przedstawieniowa spornego znaku była sprzeczna z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami. W uzasadnieniu tego zarzutu wnioskodawca wskazał jedynie na działanie uprawnionego, tj. nękanie wnioskodawcy przez uprawnionego ciągłymi sprawami cywilnymi i karnymi, pomimo tego, że jak twierdzi sam wnioskodawca w żaden sposób nie wprowadza odbiorców w błąd. Wyżej wymienione działania podejmowane przez uprawnionego oraz ich charakter o czym była mowa wyżej nie podlegają ocenie w świetle powołanego przez wnioskodawcę art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p.

W ocenie Kolegium Orzekającego w rozpatrywanej sprawie brak jest także podstaw do uznania, aby zgłoszenie spornego znaku towarowego FOREST o nr [...] nastąpiło z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. O złej wierze uprawnionego w żadnym razie nie mogą świadczyć wszczęte przez uprawnionego przeciwko wnioskodawcy postępowania zarówno przed sądem gospodarczym jak i przed prokuraturą, a także egzekwowanie przez uprawnionego od wnioskodawcy obowiązku usunięcia z produkowanych przez niego towarów nazwy FOREST, nawet jeżeli wnioskodawca, jak twierdzi, nie używa tej nazwy na wyprodukowanych przez siebie wyrobach. W tym aspekcie należy pokreślić, że istotą prawa wyłącznego na znak towarowy jest bowiem to, że pozbawia ono inne podmioty prawa do korzystania z tego samego oznaczenia. Stąd też nie sposób uznać za naganne, jak twierdzi wnioskodawca, takiego działania uprawnionego jak występowanie z roszczeniami opartymi na tym znaku towarowym wobec innych podmiotów, które w jego ocenie naruszają przysługujące mu prawo wyłączne do tego znaku.

Ustalając wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania Kolegium oparło się na przepisach art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. W związku z tym, Kolegium Orzekające na podstawie § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076), określającego stawkę minimalną w sprawach o unieważnienie prawa ochronnego, postanowiło przyznać F. spółka jawna z M. od J. z M. kwotę w wysokości 1.600 zł (słownie: jeden tysiąc sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 21 października 2015 r. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając:

1.naruszenie przepisów prawa materialnego art. 131 ust. 1 pkt. 1 i 2 p.w.p. poprzez niesłuszne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu, albowiem sprzeczność z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami dotyczy znaku jako takiego, tj., jego treści bądź formy przedstawieniowej, zatem nie podlegają ocenie ani działania uprawnionego ze znaku towarowego, ani ich charakter podczas, gdy nie chodzi tu wyłącznie o sprzeczność z zasadami współżycia społecznego samego znaku, lecz także o sprzeczność z zasadami współżycia społecznego określonych działań zgłaszającego i ich zamierzonego skutku";

2. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 131 ust. 2 pkt. 1 p.w.p poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż o złej wierze uprawnionego w żadnym razie nie mogą świadczyć wszczęte przeciwko skarżącej postępowania zarówno przed sądem gospodarczym, jak i prokuraturą podczas, gdy o działaniu uprawnionego w złej wierze świadczą inne okoliczności faktyczne a przede wszystkim zgłoszenie znaku słowno - graficznego do rejestracji celem uzyskania pierwszeństwa ochrony zmierzającej do zakazania jego używania przez skarżącą z zamiarem niegodziwym, szkodzenia interesom skarżącej i naganny z punktu widzenia zasad uczciwości;

3. uchybienia Urzędu Patentowego w zakresie postępowania dowodowego - z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na niewyjaśnieniu i nierozpatrzeniu w całości materiału dowodowego złożonego do akt postępowania przez skarżącą w szczególności:

- zaniechanie uznania działania uprawnionego wobec skarżącej w złej wierze, mimo ustalenia w toku prowadzonego postępowania bez żadnych wątpliwości, iż uprawniony posiadał wiedzę w przedmiocie używania przez skarżącą nazwy FOREST a swoimi działaniami zmierzał do szkodzenia interesom skarżącej a przede wszystkim uprzedzając wniosek skarżącej o rejestrację przedmiotowego znaku,

- uznanie, iż skarżąca była wspólnikiem innej spółki cywilnej F. s.c. tylko i wyłącznie na podstawie odmiennego numeru wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, mimo posiadania dokumentów z ZUS i zaświadczeń o ewidencji działalności gospodarczych, z których wynika, iż siedziba spółki cywilnej, w której skarżąca był wspólnikiem znajdowała się pod tym samym adresem, co w konsekwencji determinuje dysponowanie tym samym parkiem maszynowym, współpracę z tymi samymi kontrahentami zarówno dostawcami jak i odbiorcami, tym samym Urząd Patentowy zaniechał zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie,

- zaniechał uznania, iż uprawniony zgłaszając znak towarowy do rejestracji uzyskał uprawnienie do jego używania z pierwszeństwem przed innymi przedsiębiorcami co jest jednoznacznym działaniem w złej wierze.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny FOREST o nr [...] udzielonego na rzecz F. Spółka Jawna w M. lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy temu Urzędowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Urzędu patentowego jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu nie naruszają prawa.

W opinii Sądu, poczynione przez organy ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez nie ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Nie doszło do naruszenia praw skarżącej jako strony.

Uzasadniając wydane w sprawie decyzje Urząd Patentowy RP wyczerpująco przedstawił i rozważył zagadnienia faktyczne oraz prawne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wykazał dlaczego podjął decyzję o odmowie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy FOREST o nr [...] udzielonego na rzecz F. spółka jawna z M.

Skarżąca jako podstawę prawną wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy FOREST o nr [...] wskazała art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.w.p.

W pierwszej kolejności Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżąca J. K. wykazała swój interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy FOREST o nr [...], skoro w nazwie prowadzonej działalności gospodarczej używa tożsamego ze spornym znakiem towarowym oznaczenia FOREST, a pomiędzy stronami toczą się sprawy cywilne. Zatem, wnioskodawca w takiej sytuacji ma prawo żądać ustalenia czy prawo na sporny znak towarowy zostało udzielone z zachowaniem ustawowych warunków udzielenia prawa ochronnego.

Zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. zgodnie z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Do praw osobistych lub majątkowych, o których mowa w ww przepisie należy niewątpliwie nazwa pod którą dany podmiot działa w obrocie gospodarczym.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca powoływała się na normy prawne wynikające z kodeksu cywilnego, regulujące ochronę prawa do firmy, tj. z art. 43¹º k.c. W ocenie Sądu, Urząd Patentowy zasadnie uznał, że nie ma racji skarżąca twierdząc, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie. O naruszeniu prawa do firmy można mówić nie tylko wówczas, gdy osoba nieuprawniona rejestruje na swoją rzecz pełną nazwę osoby prawnej, ale także wtedy, gdy dokonuje zgłoszenia w celu uzyskania ochrony części nazwy, jeżeli ta część ma charakter wyróżniający. Ponadto kolizja prawa do nazwy handlowej oraz prawa do znaku towarowego może wystąpić pomimo nieistnienia podobieństwa produkowanych towarów, a więc pomimo nieistnienia niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd, albowiem firma indywidualizuje osobę prawną, która poprzez nazwę wyrabia sobie renomę, solidność świadczonych usług. Dlatego też używanie oznaczenia z późniejszym pierwszeństwem korzystania może przynieść nienależną korzyść lub być szkodliwe dla wartości odróżniającego charakteru bądź renomy oznaczenia z wcześniejszym pierwszeństwem korzystania.

W toku postępowania ustalano, że skarżąca – J.K. - w okresie od 20 listopada 2000 r. do 30 marca 2001 r., była wspólnikiem spółki cywilnej działającej pod nazwą F. wraz z M. S., K. Z. i P. B., co potwierdza wpis do ewidencji działalności gospodarczej o nr [...].

Następnie skarżąca w dniu 12 kwietnia 2003 r. rozpoczęła samodzielnie działalność gospodarczą zgodnie z treścią wpisu do ewidencji działalności gospodarczej o nr [...] pod nazwą J. K., przy czym od dnia 4 stycznia 2005 r. w nazwie prowadzonej działalności gospodarczej posługiwał się określeniem F.

Na podstawie zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, Kolegium Orzekające ustaliło także, że uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy F. spółka jawna została wpisana do rejestru przedsiębiorców w dniu 2 kwietnia 2002 r. Spółka ta powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa F. spółka cywilna zawiązanej w dniu 8 marca 2000 r. wpisanej do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...], a więc innej spółki cywilnej, niż ta, w której wnioskodawca był wspólnikiem, a która była wpisana do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...].

Z powyższego wynika zatem, że pierwszeństwo do posługiwania się oznaczeniem FOREST przysługuje uprawnionemu, który w związku z tym miał pełne prawo do uzyskania prawa ochronnego na sporny znak towarowy, a tym samym nie sposób uznać, aby dokonując zgłoszenia do ochrony tego znaku naruszył prawa wnioskodawcy do firmy.

Zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem, że niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Przepis ten stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które są sprzeczne z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami. Z brzmienia tego przepisu wyraźnie wynika, że sprzeczność z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami dotyczy znaku jako takiego, tj. jego treści bądź formy przedstawieniowej.

Skarżąca naruszenia tego przepisu upatruje w fakcie wytoczenia przeciwko niej postępowania cywilnego i wniesienia zawiadomienia do prokuratury. Zauważyć jednak należy, że uprawniona ze znaku spółka ma wyłączne prawo korzystania ze znaku i obrony przed jego naruszeniem.

W ocenie Sądu brak jest także podstaw do uznania, aby zgłoszenie spornego znaku towarowego FOREST o nr [...] nastąpiło z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Zgodnie z treścią tego przepisu nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego RP celem uzyskania ochrony.

W piśmiennictwie, dotyczącym pojęcia złej wiary w odniesieniu do prawa znaków towarowych, prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym dla ustalenia istnienia złej wiary podmiotu ubiegającego się o ochronę znaku towarowego winno dojść do zgłoszenia tego znaku z innych powodów aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów, wskutek czego dochodzi do naruszenia cudzych praw podmiotowych (E. Nowińska, M. du Vall, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, w: Księga Pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, A. Adamczak (red.), Warszawa 2003).

W doktrynie i judykaturze wskazuje się różne formy zjawiskowe zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. Przede wszystkim wskazuje się na zgłoszenie cudzego znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez podmiot dysponujący znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2007 r. II GSK 377/06). Po drugie, jako przypadek zgłoszenia znaku towarowego kwalifikuje się zgłoszenie danego znaku w celach spekulacyjnych, charakteryzujące się przede wszystkim brakiem zamiaru używania danego znaku przez podmiot go zgłaszający przy jednoczesnym zamiarze uzyskania korzyści od przedsiębiorców zainteresowanych używaniem danego oznaczenia w charakterze znaku towarowego. Po trzecie, należy uznać za zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze takie działanie osoby, która dokonując zgłoszenia ma świadomość, lub z zachowaniem należytej staranności może się dowiedzieć, że narusza w ten sposób cudze prawo - zarówno prawo podmiotowe o charakterze bezwzględnym, jak i wynikające z konkretnego stosunku prawnego zaistniałego pomiędzy zgłaszającym a daną osobą trzecią (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/06).

Kwestią o znaczeniu fundamentalnym, także w niniejszej sprawie, jest wynikające z art. 7 k.c. domniemanie dobrej wiary. Jest to domniemanie formalne, czyli norma nakazująca bezwarunkowe uznanie twierdzenia o dobrej wierze podmiotu. Można zatem stwierdzić, że domniemanie z art. 7 k.c. nakazuje rozstrzygnąć na korzyść dobrej wiary sytuację, gdy zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie wystarcza do usunięcia niepewności co do dobrej lub złej wiary.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu uznać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że uprawniony w chwili zgłoszenia spornego znaku towarowego działał w złej wierze, skoro pierwszeństwo do posługiwania się oznaczeniem FOREST przysługuje uprawnionemu.

W świetle powyższego, o złej wierze uprawnionego nie mogą świadczyć wszczęte przez uprawnionego przeciwko skarżącej postępowania zarówno przed sądem gospodarczym jak i przed prokuraturą, a także egzekwowanie przez uprawnionego od wnioskodawcy obowiązku usunięcia z produkowanych przez niego towarów nazwy FOREST, nawet jeżeli wnioskodawca, jak twierdzi, nie używa tej nazwy na wyprodukowanych przez siebie wyrobach. Jak podkreślił bowiem organ istotą prawa wyłącznego na znak towarowy jest bowiem to, że pozbawia ono inne podmioty prawa do korzystania z tego samego oznaczenia. Stąd też nie sposób uznać za naganne, jak twierdzi wnioskodawca, takiego działania uprawnionego jak występowanie z roszczeniami opartymi na tym znaku towarowym wobec innych podmiotów, które w jego ocenie naruszają przysługujące mu prawo wyłączne do tego znaku.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.