Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 201/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 262
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant: Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi "E" Spółki z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1. u c h y l a zaskarżone postanowienie 2. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 25 stycznia 2005 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm. ), art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623 ) stwierdził uchybienie przez "E" Sp. z o.o. z siedzibą w G. terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z [...].

W uzasadnieniu organ ten wskazał, że przedmiotowa decyzja doręczona została przedstawicielowi strony 10 listopada 2004 r., co wynika z potwierdzenia wpływu pisma do przedstawiciela.26 listopada 2004 r. przedstawiciel strony w kancelarii Urzędu Celnego złożył odwołanie od tej decyzji. Wskazując na przepis art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie, z którym to przepisem termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie organ ten stwierdził, ze odwołanie najpóźniej powinno być złożone w tym przypadku 24 listopada 2004 r. Wnosząc odwołanie 26 listopada 2004 r. strona uchybiła więc terminowi do jego wniesienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazane wyżej postanowienie skarżąca E Spółka z o. o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie prawa poprzez błędne ustalenie daty doręczenia decyzji i błędne określenie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła błędne przyjęcie, że wskazana wyżej decyzja doręczona została przedstawicielowi strony 10 listopada 2004 r. Decyzja ta doręczona została przedstawicielowi strony 12 listopada 2004 r.. Na dowód tego skarżąca dołączyła do skargi pismo PPUP nr 8 w Szczecinie z 21 stycznia 2005 r., będącego odpowiedzią na reklamację. Ponieważ decyzja została doręczona 12 listopada 2004 r., to skarżąca wnosząc odwołanie zachowała termin do jego wniesienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o uwzględnienie skargi, wnosząc jednak o oddalenie wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania podnosząc, że dowód świadczący o tym, że decyzja została doręczona w innym terminie, niż wynikało to z pokwitowania jej odbioru, został przedłożony dopiero wraz ze skargą na przedmiotowe postanowienie. Z zestawienia dat wysłania decyzji tj. 9 listopada 2004 r. z datą odbioru 10 listopada 2004 r., nie wynikało zdaniem tego organu, że decyzja nie mogłaby być 10 listopada 2004 r. doręczona, skoro był to dzień roboczy, a podmiot do którego skierowana była decyzja miał siedzibę w S. Organ celny miał więc prawo uznać, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Żądanie zasądzenia kosztów jest wobec tego zdaniem organu nieuzasadnione, nie można zarzucić organowi niesumiennego lub oczywiście niewłaściwego zachowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W sprawie tej jak wynika z dołączonej do skargi informacji poczty decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z 5 listopada 2004 r. o numerze nadawczym 38078 doręczona została faktycznie przedstawicielowi strony 12 listopada2004 r. , a nie jak to przyjął organ odwoławczy 10 listopada 2004 r. Wbrew temu co twierdzi organ w odpowiedzi na skargę, decyzja ta wysłana została za pośrednictwem poczty nie 9 listopada 2004r., a 10 listopada 2004 r. To, że data wysłania decyzji pokrywała się z datą doręczenia decyzji wskazaną przez przyjmującego, a przy tym organ korzystał z pośrednictwa poczty przy doręczeniu mogło już nasunąć wątpliwości organu odwoławczego co do faktycznej daty doręczenia decyzji ,mało prawdopodobne jest bowiem to, by poczta w dniu otrzymania przesyłki do nadania, przesyłkę tę doręczyła adresatowi. Organ odwoławczy dochowując należytej staranności powinien więc sprawdzić, czy data wskazana w dowodzie doręczenia decyzji nie została omyłkowo wpisana. Skoro decyzja doręczona została stronie 12 listopada 2004 r., to odwołanie wbrew temu co przyjął organ odwoławczy złożone 26listopada 2004 r. wniesione zostało w terminie przewidzianym wart. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz.U. Nr 137 poz.926 ze zm.) w związku z art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz.802 ze zm.) w związku z art. 26 ustawy. 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623 ).

Należy zatem uznać, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a wobec tego orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z 30 sierpnia - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej wyżej ustawy, nie znajdując podstawy do nieobciążania organu kosztami postępowania. Nie można uznać, by w tej sprawie były podstawy do zastosowania art.208 tej ustawy. Trudno bowiem zarzucić stronie niesumienne lub oczywiście niewłaściwe postępowania.