Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 525/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.44,art.58 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 roku sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego- przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Starosta B. orzekł o utracie przez A. Z. statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 stycznia 2011r. Decyzja ta została wysłana pocztą w dniu 24 lutego 2011r. na adres skarżącego, była dwukrotnie awizowana lecz nie została odebrana.

Pismem z dnia 7 marca 2011r., które zostało wniesione do organu w dniu 8 kwietnia 2011r. A. Z. wniósł odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Podał, iż uchybienie terminu jest niewielkie i nie wynosi nawet 1 miesiąca oraz nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego wysiłku. Podniósł, iż doręczenie przesyłki nastąpiło z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż pierwsze awizo nie mogło być wystawione wcześniej jak w dniu 26 lutego 2011r. Ponadto przesyłka winna być zwrócona do nadawcy dopiero w dniu 14 marca 2011r., a faktycznie została zwrócona w dniu 12 marca 2011r. Ponadto wnioskodawca stwierdził, iż nie otrzymał żadnych zawiadomień, oraz wskazał, iż nie ma informacji na kopercie czy awiza te były wystawiane i gdzie je pozostawiono oraz to, że przesyłka została przedwcześnie zwrócona. W związku z tym w ocenie wnioskodawcy nie uchybił on terminowi do wniesienia odwołania, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności prawnej. Wyjaśnił, iż o decyzji dowiedział się dopiero 5 kwietnia 2011r. i dopiero wtedy mógł zapoznać się z jej treścią.

Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, iż nie budzi wątpliwości prawidłowość doręczenia decyzji. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 25 lutego 2011r., a zatem termin 14-dniowy przechowywania przesyłki przez pocztę zaczął biec w dniu 26 lutego 2011r. Powtórne awizowanie miało miejsce 7 marca 2011r. Przy czym wskazano, iż powtórne awizowanie następuje w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7-dniowym, lecz z przepisów Kodeksu nie wynika aby powtórne awizowanie musiało nastąpić w dniu upływu 7-dniowego terminu od pierwszego awizo. Zatem termin odbioru przesyłki upłynął w dniu 11 marca 2011r., a zatem nie została zwrócona nadawcy przedwcześnie. Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu wskazano, iż A. Z. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Podał jedynie ze uchybienie terminu jest niewielkie i nastąpiło z przyczyn przez niego niezawionych, nie wskazując na konkretne przeszkody do wniesienia odwołania. W związku z tym nie zostały spełnione przesłanki warunkujące przywrócenie terminu.

Na powyższe postanowienie skargę wniósł A.Z., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenia jego nieważności lub stwierdzenia, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucił, iż naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ nie udowodnił zgodnie z tymi przepisami doręczenia mu przesyłki, opierając się na kopii listu sporządzonej przez organ I instancji, co nie stanowi dowodu. Ponadto wskazał, iż doręczenie to budzi poważne wątpliwości, co skarżący podnosił w swoim wniosku o przywrócenie terminu. Podniósł także, iż organ odwoławczy nie wskazał przyczyn odmowy przywrócenia terminu, podczas gdy sprawa ta nie wymaga udowodnienia, a jedynie uprawdopobnienia przyczyn uchybienia terminu, co skarżący uczynił w swoim wniosku. Skarżący podał, iż organ błędnie ustalił stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, nie dokonując badania dowodu fikcji zastępczego doręczenia i nie odnosząc się do zarzutów skarżącego w tym zakresie. Wskazał, iż przyczyną uchybienia terminu było nieprawidłowe i wadliwe działanie Poczty Polskiej. Podniósł, iż organ nie wyjaśnił dlaczego przesyłka została pozostawiona na drzwiach adresata, a nie w skrzynce oddawczej, podczas gdy dotychczas przesyłki pozostawiano w skrzynce. W związku z tym w ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem szeregu przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyjaśniono, iż wbrew twierdzeniu skarżącego organ szczegółowo wskazał powody odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W dniu 19 września 2011r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziów WSA

w Olsztynie: sędzi NSA Janiny Kosowskiej, sędziów WSA: Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak-Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej, Zbigniewa Ślusarczyka, oraz referendarzy sądowych: Agnieszki Bińczyk i Krzysztofa Nesteruka, którzy brali udział w prowadzonych wcześniej postępowaniach dotyczących spraw skarżącego w niniejszej sprawie. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem tut. Sądu z dnia 3 października 2011r., oddalającym wniosek o wyłączenie oznaczonych sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 listopada 2011r. (sygn. I OZ 856/11) oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.

W dniu 16 stycznia 2012r. skarżący złożył kolejny wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie: sędziów NSA Janiny Kosowskiej, sędziów WSA: Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak-Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej, Zbigniewa Ślusarczyka, Andrzeja Błesińskiego, Zofii Skrzyneckiej, Wiesławy Pierechod, Włodzimierza Kędzierskiego, Renaty Kanteckiej, Tadeusza Piskozuba, Ryszarda Maliszewskiego, Wojciecha Czajkowskiego oraz referendarzy sądowych: Agnieszki Bińczyk i Krzysztofa Nesteruka.

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2012r. (sygn. akt II SO/Bk 5/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego, a postanowieniem z dnia 29 maja 2012r. (sygn. akt I OZ 373/12) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione na to postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na postanowienie Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

Przywrócenie terminu - stosownie do treści art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - możliwe jest wyłącznie w przypadku, gdy strona uprawdopodobni, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy czym to na stronie spoczywa obowiązek uprawdpodobnienia, iż zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu.

W niniejszej sprawie skarżący - składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - wskazał, iż nie jest ono nadmierne, a poza tym nastąpiło na skutek przeszkody której strona nie mogła przezwyciężyć, a mianowicie nieprawidłowego doręczenia decyzji. Podnieść zatem należy, iż okoliczność że opóźnienie we wniesieniu odwołania jest niewielkie w ogóle nie ma znaczenia dla oceny przesłanek do przywrócenia terminu. Dla skuteczności podejmowanych czynności strona musi zachować terminy ustawowe. Zatem uchybienie terminu następuje niezależnie od tego, czy strona spóźniła się z dokonaniem czynności jeden dzień, czy też parę miesięcy. W takim przypadku dla skuteczności podjętej czynności strona może jedynie ubiegać się o przywrócenie terminu, o ile jego uchybienie nastąpiło z powodu okoliczności przez stronę niezawinionych. Przy czym zgodnie z treścią art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i ten siedmiodniowy termin jest nieprzywracalny.

Natomiast podnoszona przez skarżącego okoliczność nieprawidłowości doręczenia decyzji ma znaczenie dla oceny skuteczności takiego doręczenia. W tym zakresie jednak sąd orzekający nie dopatrzył się nieprawidłowości. Doręczenie nastąpiło zgodnie z wymogami określonymi w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z potwierdzenia odbioru przesyłki oraz koperty, w której nadano decyzję wynika jednoznacznie, iż doręczenia pisma adresatowi nie było możliwe z powodu jego nieobecności w miejscu zamieszkania (adnotacja "zamknięte drzwi"). Zawiadomienie o nadejściu pisma pozostawiono na drzwiach adresata. Pismo zostało pozostawione w urzędzie pocztowym na okres 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Ponadto dokonano powtórnego zawiadomienia o nadejściu pisma. Słusznie zatem twierdzi organ odwoławczy, iż zostały spełnione przesłanki do uznania, iż doręczenie zastępcze było skuteczne. Nie jest przy tym zasadny zarzut skarżącego, iż organ nie przeprowadził dowodu z oryginałów dokumentów, gdyż sporządzenie ich kopii za zgodność z oryginałem jest wystarczające dla oceny prawidłowości doręczenia.

Natomiast twierdzenie skarżącego, iż nie dotarły do niego zawiadomienia o nadejściu pisma jest gołosłowne. Wskazać bowiem należy, iż pozostawienie zawiadomienia na drzwiach mieszkania odpowiada wymogom określonym w art. 44 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący zaś w żaden sposób nie uprawdopodobnił - np. przedkładając dowód reklamacji zgłoszonej w urzędzie pocztowym – iż podnoszona przez niego okoliczność faktycznie miała miejsce. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby zaszły podstawy do przywrócenia terminu.

Z tych powodów zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.