Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1172/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 227, art. 229 pkt 4, art. 239
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek spr. Sędziowie : NSA Grażyna Danielec WSA Tadeusz Wołek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. J. na pismo Kuratora Oświaty z dnia 30 września 2009 r. nr : [...] w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi postanawia : s k a r g ę o d r z u c i ć .


UZASADNIENIE

postanowienia WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2010r.

Pismem z dnia 16 września 2009r. P. J. zwróciła się do Kuratora Oświaty z prośbą o wyjaśnienie sytuacji jej syna K. J., ucznia klasy piątej Szkoły Podstawowej Nr [...] w K. P. J. wyjaśniła, iż jej syn posiada kilka kolejnych opinii z poradni pedagogiczno-psychologicznej, w których zawarte są wskazówki dotyczące wymagań edukacyjnych dla dziecka z deficytami. Wskazała również, iż w roku szkolnym 2008/2009 wskutek, jej zdaniem, serii rażących niedopatrzeń ze strony szkoły, w tym głównie zignorowania opinii o dostosowaniu wymagań edukacyjnych do możliwości dziecka, jej syn uzyskał ocenę niedostateczną z matematyki. W dniu 26 sierpnia 2009r. K. J. został poddany egzaminowi poprawkowemu z matematyki z całego roku, którego wymagania, zdaniem P. J., nie zostały w żaden sposób dostosowane do wskazówek poradni. K. J. nie zdał tego egzaminu, a następnie szkoła odmówiła mu promowania warunkowego, nie podając powodów takiej decyzji. P. J. stwierdziła, iż mimo jej pisma z pytaniem w tej sprawie dyrekcja szkoły nie udzieliła jej żadnej odpowiedzi. P. J. stwierdziła również, że także ze strony wizytatora szkoły, do którego wystosowała pismo, nie uzyskała do tej pory wiążącej pomocy. P. J. uważa, że jej syn został bardzo skrzywdzony wskutek kolejnych błędnych decyzji. Chciałaby, aby jej sprawa została rozpatrzona zgodnie z prawem, a syna przenieść do klasy szóstej do innej szkoły. P. J. o całej sprawie powiadomiła również Rzecznika Praw Dziecka. W związku z powyższym P. J. zwróciła się do Kuratora Oświaty o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Dlaczego zarówno w ciągu roku szkolnego jak i na egzaminie w sierpniu, jej syn nie miał dostosowanych wymagań do swoich możliwości, pomimo wskazówek ze strony poradni?

2. Dlaczego zakres materiału, który P. J. otrzymała od nauczyciela matematyki nie był dostosowany do wymagań na ocenę dopuszczającą i opinii poradni oraz nie dostosowano się do zaleceń psychologów?

3. Dlaczego szkoła macierzysta nie uwzględniła procedur warunkowego promowania jej syna?

4. Dlaczego do tej pory nie otrzymała ze Szkoły Podstawowej żadnej odpowiedzi na pismo, które złożyła?

5. Dlaczego do tej pory nie uzyskała wiążącej pomocy ze strony wizytatora szkoły?

Do pisma P. J. dołączyła trzy kopie opinii psychologicznych z 2005r., 2008r. i 2009r.

Pismem z dnia 30 września 2009r. nr [...] Kurator Oświaty poinformował P. J., iż jej zarzuty podniesione w piśmie z dnia 16 września 2009r. a dotyczące serii rażących niedopatrzeń ze strony Szkoły Podstawowej zostały wnikliwie zbadane. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że przedstawione przez P. J. dokumenty nie są opiniami poradni psychologiczno-pedagogicznej. Mimo to nauczyciel matematyki dostosował do nich zarówno wymagania edukacyjne z matematyki w klasie piątej dla K. J., jak również zakres materiału, który otrzymała P. J. Kurator Oświaty stwierdził również, iż zadania na egzaminie poprawkowym w części pisemnej były dostosowane do wymagań edukacyjnych z matematyki w klasie piątej dla K. J. Wszystkie zadania sprawdzały elementarne umiejętności, odpowiadały wymaganiom na poziomie koniecznym i były reprezentatywne dla najistotniejszych treści programowych realizowanych w klasie piątej. Podobnie pytania w części ustnej egzaminu poprawkowego były zgodne z wymaganiami na ocenę dopuszczającą i zostały sformułowane na poziomie koniecznym, co potwierdził w opinii doradca metodyczny nauczania matematyki. Ponadto Kurator Oświaty wskazał, iż Rada Pedagogiczna Szkoły Podstawowej w dniu 28 sierpnia 2009r. podjęła uchwałę o niepromowaniu K. J. do klasy szóstej. Uchwała została podjęta zgodnie z § 21 ust. 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. nr 83, poz. 562 z późn. zm.). Kurator Oświaty poinformował również P. J., iż odpowiedź na jej pismo z dnia 27 sierpnia 2009r. udzieliła S. R. – dyrektorka Szkoły Podstawowej ustnie w dniu 28 sierpnia 2009r. oraz pisemnie – pismem z dnia 17 września 2009r. Natomiast odpowiedź na pismo złożone w dniu 31 sierpnia 2009r. i skierowane do wizytatora Szkoły Podstawowej została wysłana P. J. w dniu 16 września 2009r. – pismo nr [...] z dnia 16 września 2009r.

W związku z powyższym Kurator Oświaty stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia w/w uchwały Rady Pedagogicznej i promowania K. J. do klasy szóstej szkoły podstawowej.

Pismem z dnia 4 listopada 2009r. P. J., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na akt z zakresu administracji publicznej – rozstrzygnięcie Kuratora Oświaty z dnia 30 września 2009r. nr [...], domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż jej przedmiotem jest akt z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. rozstrzygnięcie Kuratora Oświaty z dnia 30 września 2009r. o stwierdzeniu braku podstaw do uchylenia uchwały Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej. W ocenie pełnomocnika skarżącej stanowisko Kuratora Oświaty nie ma charakteru decyzji administracyjnej, gdyż przepis art. 41 ust. 3 ustawy o systemie oświaty nie przewiduje formy decyzji administracyjnej dla tego rodzaju rozstrzygnięcia, a zarazem nie występuje sprawa administracyjna, do której załatwienia jest właściwy w/w organ administracji publicznej. Poza tym stanowisko rady pedagogicznej w przedmiocie klasyfikacji ucznia, tj. uchwała nie jest przez Naczelny Sąd Administracyjny uznawane za decyzję administracyjną. Z kolei za uznaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia kuratora oświaty za akt administracyjny, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przemawiają, zdaniem pełnomocnika skarżącej, następujące przesłanki. Po pierwsze, akt nie ma charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym, zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Po drugie ma on charakter zewnętrzny, gdyż jest skierowany do podmiotu nie podporządkowanego organizacyjnie ani służbowo (w konkretnym przypadku do skarżącej). Ponadto zaskarżony akt nie ma charakteru generalnego, bo jest skierowany do indywidualnego podmiotu i rozstrzyga jedynie o prawach tego podmiotu. Ma też charakter publicznoprawny, bo stanowi przejaw działalności administracji publicznej i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa, tj. ustawy z 7 września 1991r. o systemie oświaty i przepisów wykonawczych, a w szczególności rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 30 kwietnia 2007r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych. Poza tym odmawia uchylenia uchwały rady pedagogicznej, która pozbawia skarżącą prawa do uzyskania warunkowej promocji jej syna do następnej klasy.

Pełnomocnik skarżącej stwierdził również, iż skarga została wniesiona zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. po wyczerpaniu środków zaskarżenia, gdyż rozstrzygnięcie Kuratora Oświaty, tj. organu sprawującego nadzór pedagogiczny nad szkołami stanowi rezultat rozpatrzenia skargi na uchwałę rady pedagogicznej i w myśl art. 41 ustawy o systemie oświaty jest ostateczne.

W dalszej części skargi pełnomocnik P. J. wskazał, iż syn skarżącej – K. J., po rozpoczęciu nauki w szkole podstawowej nie osiągał wystarczających postępów w nauce (zwłaszcza z matematyki) i z tego powodu już w 2004r. skarżąca rozpoczęła działania mające na celu wyjaśnienie źródeł problemów szkolnych i zapewnienie dziecku prawidłowych warunków edukacji. W październiku 2005r. skarżąca zwróciła się o zbadanie jej dziecka do Pracowni Psychologii Dziecka – Instytutu Psychologii, mającej siedzibę w Szkole Podstawowej. W dniu 11 stycznia 2005r. została sporządzona Informacja ustalająca u dziecka niższy niż przeciętny poziom inteligencji, deficyty rozwojowe, obniżoną pamięć. Psycholog zawarł w dokumencie prośbę o dostosowanie wymagań edukacyjnych i form pracy do indywidualnych możliwości ucznia. Informację skarżąca przedłożyła szkole. Natomiast w dniu 30 maja 2008r., po przeprowadzeniu badań psychologicznych, Poradnia Zdrowia Psychicznego dla dzieci i młodzieży "[...]" sporządziła dokument "Wyniki badań psychologicznych" ponownie stwierdzający u syna skarżącej iloraz inteligencji "na poziomie poniżej przeciętnej" i zaburzenia, które "przemawiają za utrzymaniem obniżonego poziomu wymagań merytorycznych oraz indywidualnego obniżenia kryteriów oceny postępów w nauce". Wyniki badania skarżąca również przekazała szkole. Z kolei w dniu 11 maja 2009r. została sporządzona trzecia (znowu przez poradnię mającą siedzibę w szkole) opinia psychologiczna, w której psycholog wnioskował "o zindywidualizowaną formę nauczania i oceniania, dostosowanie wymagań edukacyjnych do indywidualnych możliwości ucznia". Także i ta opinia została przedłożona szkole. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż nauczyciele nigdy nie zakwestionowali złożonego dokumentu. W roku szkolnym 2007/2008 synowi skarżącej dostosowano wymagania edukacyjne do jego możliwości poprzez obniżenie wymagań z jednego przedmiotu – matematyki. Natomiast w roku szkolnym 2008/2009 nastąpiła zmiana nauczyciela matematyki, a program nie został dostosowany z żadnego przedmiotu. Syn skarżącej nie sprostał wymogom programowym z matematyki i został zmuszony do zdawania egzaminu poprawkowego z matematyki w celu uzyskania promocji do klasy szóstej. W dniu 26 sierpnia 2009r. przeprowadzono egzamin poprawkowy, którego K. J. nie zdał.

W dniu 27 sierpnia 2009r. skarżąca zwróciła się pisemnie do dyrektora szkoły o warunkowe promowanie jej syna do klasy szóstej, na co zezwala § 21 ust. 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 30 kwietnia 2007r. (Dz. U. nr 83, poz. 562). Rada Pedagogiczna Szkoły w dniu 28 sierpnia 2009r. podjęła uchwałę o braku zgody na warunkowe promowanie K. J. do szóstej klasy. O uchwale tej dyrektor szkoły poinformował skarżącą ustnie, odmawiając uzasadnienia tej decyzji. W dniu 17 września 2009r. dyrektor Szkoły Podstawowej, odpowiadając na wątpliwości skarżącej w sprawie braku wyjaśnienia przez Radę Pedagogiczną swej uchwały wytłumaczył, że członkowie Rady Pedagogicznej nie znaleźli podstaw do promowania K. J. w wyniku czego Rada Pedagogiczna nie wyraziła zgody na warunkową promocję do klasy szóstej. Takie stwierdzenie zdaniem dyrektora szkoły jest uzasadnieniem uchwały przesądzającej o losach ucznia. Pełnomocnik skarżącej stwierdził również, iż dyrektor szkoły w tym samym piśmie wmawia skarżącej, że nie wyraziła wątpliwości i pytań co do uchwały i sam ocenia, że jego informacja o "decyzji" była wystarczająca.

Pełnomocnik skarżącej wskazał, że w dniu 22 września 2009r. skarżąca ponownie zwróciła się o uzasadnienie uchwały Rady Pedagogicznej. W odpowiedzi z dnia 28 września 2009r. dyrektor szkoły ponownie nie podał uzasadnienia uchwały, a jedynie przepisał zapisy rozporządzenia MEN o możliwości warunkowego promowania. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż pomimo wielokrotnie ustnie zgłaszanych próśb, szkoła uporczywie odmawiała skarżącej prawa do zapoznania się z uchwałą Rady Pedagogicznej z dnia 28 sierpnia 2009r. oraz jej uzasadnieniem. Dopiero w dniu 27 października 2009r. skarżąca udała się do wicedyrektora szkoły wraz z pełnomocnikiem i pisemną prośbą o wydanie kopii uchwały lub pisemnej odmowy. Po blisko godzinnym pobycie w szkole oraz trudnych i przykrych rozmowach wydano skarżącej kserokopię uchwały. Okazało się wówczas, że uchwała nie jest uzasadniona, a więc dyrektor szkoły po prostu nie podawał uzasadnienia uchwały, gdyż ono nie istniało.

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił także, że już w dniu 31 sierpnia 2009r. skarżąca zwróciła się na piśmie do wizytatora Szkoły Podstawowej zarzucając: brak dostosowania wymogów programowych do możliwości jej syna, czego skutkiem było uzyskanie negatywnej oceny z matematyki oraz konieczność zdawania egzaminu poprawkowego; przeprowadzenie przez szkołę egzaminu w sposób, który uniemożliwiał uczniowi jego zaliczenie, a to określenie zakresu tematycznego egzaminu w sposób zbyt obszerny jak na możliwości ucznia (na dowód powyższego P. J. dołączyła zakres materiału do egzaminu); odmowę warunkowego promowania ucznia pomimo pisemnego wniosku, o czym skarżąca została poinformowana ustnie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, pismo to powinno było zostać przekazane Kuratorowi Oświaty do załatwienia w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o systemie oświaty.

Pełnomocnik skarżącej podał, iż w dniu 16 września 2009r. została sporządzona przez pracownika Kuratorium odpowiedź na w/w pismo, która zawierała szereg nie popartych dokumentami i czynnościami sprawdzającymi stwierdzeń, wynikających jedynie z zapewnień dyrektora szkoły. W szczególności uczeń miał rzekomo możliwość uczestniczenia w zajęciach wyrównawczych, a zarazem nie potwierdzono w dokumentach, że rodzice i uczeń zostali powiadomieni o takiej możliwości (wizytator nie zainteresował się, że rzeczywiście brak powiadomienia skutkował zapewnieniem dziecku dodatkowych prywatnych lekcji przez matkę). Organizacja pracy została dostosowana uczniowi, ale nie powiadomiono o tym ucznia i rodziców, a ich odczucia były odwrotne od ustaleń. W ocenie pełnomocnika skarżącej, szczególnie rażące było wypowiadanie się przez pracownika Kuratorium w kwestii uchwały Rady Pedagogicznej, do czego osoba ta nie miała kompetencji.

W dniu 17 września 2009r. skarżąca złożyła w Kuratorium skargę do Kuratora Oświaty, w której zakwestionowała prawidłowość odmowy warunkowego promowania jej syna przez Radę Pedagogiczną. P. J. m.in. zarzuciła nie uwzględnienie przez szkołę uprawnienia do skorzystania przez jej syna z warunkowego promowania. Skarżąca podniosła, że uchwała nie została w żaden sposób uzasadniona, pomimo pisemnego wniosku. P. J. przedstawiła w skardze pogląd, że postępowanie szkoły było rezultatem szeregu wcześniejszych okoliczności o charakterze "rażących niedopatrzeń", które przytoczyła i wniosła o ich zbadanie.

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż w dniu 8 października 2009r. doręczono P. J. pismo Kuratora Oświaty z 30 września 2009r. nr [...]. Odnosząc się do zaskarżonego pisma pełnomocnik skarżącej stwierdził, iż jego uzasadnienie jest nieprawidłowe. Jego zdaniem, żadne stwierdzenie lub ustalenie wymienione w pkt 1-6 nie uzasadnia merytorycznie stanowiska Kuratora, bo nie uzasadnia odmówienia uczniowi przez Radę Pedagogiczną skorzystania z prawa do warunkowego promowania. Uzasadnienie stanowią odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie – skardze, a nie faktyczne uzasadnienie rozstrzygnięcia o żądaniu. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o systemie oświaty kurator oświaty uchyla uchwałę rady pedagogicznej w razie jej niezgodności z prawem. Jednak zdaniem pełnomocnika skarżącej, ocena zgodności z prawem uchwały (braku zgodności) w zaskarżonym rozstrzygnięciu w ogóle nie nastąpiła. Jedynie w pkt 4 pisma Kurator podał przepis kompetencyjny stanowiący podstawę dla podjęcia uchwały z 28 sierpnia 2009r. Jednak zdaniem pełnomocnika skarżącej, nie jest to równoznaczne z oceną zgodności z prawem treści samej uchwały. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że uchwała – protokół z 28 sierpnia 2009r. nie zawiera żadnego uzasadnienia stanowiska Rady. Przepis kompetencyjny, tj. § 21 ust. 10 w/w rozporządzenia MEN z 30 kwietnia 2007r. jest normą prawną o charakterze uznaniowym. Organ dokonujący kontroli aktu uznaniowego ma obowiązek zbadania, czy przy podejmowaniu uchwały Rada Pedagogiczna dokonała prawidłowego wyboru pomiędzy alternatywami zawartymi w normie uznaniowej, a w szczególności wyboru pomiędzy uwzględnieniem interesu społecznego lub słusznego interesu obywatela, co wynika z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że można co prawda dyskutować o statusie prawnym rady pedagogicznej, jednakże kurator oświaty jest bez wątpienia organem administracji państwowej i jest zobowiązany stosować Kodeks postępowania administracyjnego przy realizacji swych uprawnień z zakresu nadzoru pedagogicznego nad szkołami. Sam akt uznaniowy – uchwała rady pedagogicznej jest również realizacją kompetencji administracji publicznej. Brak uzasadnienia uchwały Rady przesądza o jej niezgodności z prawem, bo uniemożliwia wyjaśnienie i uzasadnienie odmowy rozpatrzenia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż na pytanie skierowane przez P. J. do wicedyrektora szkoły w dniu otrzymania odpisu uchwały, odpowiedział on w obecności pełnomocnika, że tekst uchwały – protokołu stanowi całość dokumentacji w tej sprawie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, uchwała odmawiająca obywatelowi prawa do skorzystania z uprawnienia bez żadnego powoduj jest sprzeczna z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego i z tego względu zaskarżone rozstrzygnięcie Kuratora o jej zgodności z prawem jest wadliwe i powinno zostać uchylone.

W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, iż wbrew stanowisku skarżącej punkt 4 zaskarżonego pisma z dnia 30 września 2009r. Nr [...] nie jest aktem administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a uchwała rady pedagogicznej nie może być uznana za realizację kompetencji administracji publicznej, bowiem stanowi jedynie wewnętrzny akt zakładowy. Organ powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2002r., sygn. akt I SA 2619/01, w którym stwierdzono, że zatwierdzanie wyników klasyfikacji i promocji ucznia przez Radę Pedagogiczną nie ma charakteru decyzji administracyjnej i dokonywane jest w postępowaniu, które nie ma charakteru postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie to nie toczy się w oparciu o przepisy postępowania administracyjnego, a przepisy wewnętrzne, tj. Regulamin, w oparciu o który działa Rada Pedagogiczna. Regulamin ten nie stanowi źródła powszechnie obowiązujących norm prawa administracyjnego i nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Natomiast organ administracji, którym jest kurator oświaty jest właściwy do rozstrzygania sporów wynikłych na tle klasyfikowania i promowania ucznia jedynie w trybie nadzoru w ramach rozdziału VIII k.p.a w zw. z art. 2 k.p.a. Kurator Oświaty powołał się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005r., sygn. akt I OSK 105/05, zgodnie z którym stronami w postępowaniu z zakresu nadzoru pedagogicznego są dyrektor szkoły, który może je zainicjować wstrzymując wykonanie uchwał, rada pedagogiczna, o której uchwałę chodzi oraz kurator jako organ nadzoru pedagogicznego. Stroną w postępowaniu nadzorczym nie są osoby trzecie, czyli np. rodzice. Mogą oni natomiast wnosić skargi w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. Zawiadomienie o sposobie załatwienia takiej skargi nie jest decyzją administracyjną, nie jest też aktem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Promowanie lub niepromowanie uczniów w drodze uchwały rady pedagogicznej nie ma charakteru indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Oznacza to, że rodzice nie mogą skutecznie domagać się podjęcia przez kuratora określonych środków nadzorczych. Mając powyższe na względzie Kurator Oświaty stwierdził, iż skarżąca skorzystała z uprawnienia do wniesienia skargi w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. Z kolei zaskarżone pismo z dnia 30 września 2009r. Kuratora Oświaty Nr [...] stanowi zawiadomienie o sposobie załatwienia tej skargi i nie jest ani decyzją administracyjną ani aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ma więc możliwości zaskarżenia go przez rodziców ucznia w drodze skargi do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest pismo z dnia 30 września 2009r. nr [...] Kuratora Oświaty informujące P. J., iż jej zarzuty podniesione w piśmie z dnia 16 września 2009r. a dotyczące serii rażących niedopatrzeń ze strony Szkoły Podstawowej zostały wnikliwie zbadane i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia uchwały Rady Pedagogicznej i promowanie jej syna do klasy szóstej.

W ocenie Sądu zaskarżone pismo, wbrew stanowisku skarżącej, nie może zostać uznane za akt administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchwała rady pedagogicznej nie może być uznana za realizację kompetencji administracji publicznej, bowiem stanowi jedynie wewnętrzny akt zakładowy. Słusznie podkreśla się w orzecznictwie, że zatwierdzanie wyników klasyfikacji i promocji ucznia przez Radę Pedagogiczną nie ma charakteru decyzji administracyjnej i dokonywane jest w postępowaniu, które nie ma charakteru postępowania administracyjnego, gdyż nie toczy się w oparciu o przepisy postępowania administracyjnego, lecz przepisy wewnętrzne, tj. regulamin, który nie stanowi źródła powszechnie obowiązujących norm prawa administracyjnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2002r., sygn. akt I SA 2619/01). Skoro zatem promowanie lub niepromowanie uczniów w drodze uchwały rady pedagogicznej nie ma charakteru indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., rodzice nie mogą skutecznie domagać się podjęcia przez kuratora określonych środków nadzorczych. Stronami w postępowaniu z zakresu nadzoru pedagogicznego są jedynie: dyrektor szkoły, który może je zainicjować wstrzymując wykonanie uchwał, rada pedagogiczna, o której uchwałę chodzi oraz kurator jako organ nadzoru pedagogicznego. Stroną w postępowaniu nadzorczym nie są natomiast osoby trzecie, czyli np. rodzice, którzy mogą jedynie wnosić skargi w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. Słusznie zatem zauważa się w orzecznictwie, że organ administracji, którym jest kurator oświaty, jest właściwy do rozstrzygania sporów wynikłych na tle klasyfikowania i promowania ucznia jedynie w trybie nadzoru w ramach rozdziału VIII k.p.a w zw. z art. 2 k.p.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005r., sygn. akt I OSK 105/05).

Mając powyższe na względzie należy uznać, że zaskarżone pismo z dnia 30 września 2009r. Kuratora Oświaty Nr [...] nie jest ani decyzją administracyjną ani aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu pismo to jest w istocie rozpatrzeniem przez Kuratora Oświaty skargi wniesionej do niego przez P. J. na działalność Szkoły Podstawowej, stanowi zatem zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi w rozumieniu art. 238 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zatem zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi przewidziane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym postępowania w sprawie skarg i wniosków.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi na pismo wydane w sprawie skargi z działu VIII Kpa do sądu administracyjnego.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zaskarżone niniejszą skargą pismo Kuratora Oświaty rozstrzygające skargę z działu VIII Kpa pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy zakresem kognicji sądu administracyjnego. Nie jest ono bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (por. m.in. A. Matan w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego", Zakamycze 2005, tom II, str. 545-546). Istotą bowiem uregulowanych w dziale VIII Kpa skarg jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem (por. wyrok NSA z 1 grudnia 1998r., III SA 1636/97, niepublikowany, cyt. za M. Jaśkowską w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego – komentarz, Zakamycze 2000, str. 1025). A zatem rozstrzygnięcie takiej skargi nie następuje drogą decyzji, lecz czynności materialno-technicznej – zawiadomienia, nie mającego charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a zatem nie podlegającego kognicji sądu administracyjnego. Zawiadomienie takie wywiera trojakie skutki: zakończenie postępowania skargowego w odniesieniu do sprawy, która była jej przedmiotem, możliwość wniesienia kolejnej skargi będącej wynikiem niezadowolenia ze sposobu załatwienia pierwszej skargi (art. 227 Kpa) oraz możliwość zastosowania trybu z art. 239 Kpa wobec ponowionej skargi. Na takie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie służy jednakże skarga do sądu administracyjnego, ocena zatem prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27). Z tego względu będące przedmiotem niniejszej skargi pismo Kuratora Oświaty, będące w istocie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi z działu VIII Kpa, nie daje możliwości zaskarżenia go przez rodziców ucznia skargą do sądu administracyjnego, nie podlega bowiem kognicji sądu administracyjnego.

Jak z powyższego wynika, brak w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi na pismo – zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie działu VIII Kpa. W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona w niniejszej sprawie czynność Kuratora Oświaty nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.