Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 21/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 34 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1594
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich  siedzib, zasięgu działania i właściwości
article: par. 14 pkt 5
journal: Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
law: Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Aleksandra Rygielska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezdolnego do pełnienia służby w jednostkach desantowo-szturmowych uchyla decyzję II instancji


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. uznała K. K. za niezdolnego do pełnienia w jednostkach desantowo - szturmowych - Kategoria N. Wskazano, że rozstrzygnięcie zapadło na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25.06.2004 (Dz. U. Nr 151 poz. 1594, Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25.06.2004 (Dz. U. Nr 151 poz. 1295 ustawy z 29.10.2003 (Dz. U. 210 poz. 2036).

Powyższe orzeczenie wydano po przeprowadzeniu badania lekarskiego, w wyniku którego rozpoznano u poborowego schorzenia z

§ 34 p 2 - niestabilność kręgosłupa LS. Zaburzenia posturalne kręgosłupa szyjnego z katową kifozą na poziomie C3-4

§ 14 p 5

Odwołanie od powyższego orzeczenia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy wniósł K. K.

Podniósł, że przed odbyciem zasadniczej służby wojskowej przeszedł kompleksowe badania lekarskie dotyczące jego zdolności do pełnienia jej w jednostkach desantowo-szturmowych. Potwierdziły one jego wysoką sprawność fizyczną i zdrowotną.

Do wniosku jak stwierdził dołącza orzeczenie lekarskie [...] wydane przez Centrum Medycyny Lotniczej Głównego Ośrodka Badań Lotniczo-Lekarskich Aeroklubu Polskiego we W. na podstawie, którego został uznany za zdolnego do wykonywania czynności lotniczych wg klasy 3, które ważne jest do [...] r.

Stwierdził, że te właśnie względy uzasadniają jego decyzję o odwołaniu się od orzeczenia.

Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska na podstawie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21.11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2002 Nr 21 poz. 205 ze zm.) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia MON z dnia 25.06.2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151 poz. 1594) oraz § 22 ust. 1 i 2, § 23 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia MON z dnia 25.06.2004, w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151 poz. 1595) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej nie stwierdzono nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Wskazano, że w świetle przeprowadzonych badań lekarskich specjalistycznych (w tym specjalistyczne badanie lekarskie okulistyczne) wynika, że aktualny stopień zaburzeń ze strony narządu wzroku uzasadnia uznanie orzekanego w gr. III badanych (kandydaci do służby w jednostkach desantowo-szturmowych) za niezdolnego do służby w jednostkach desantowo-szturmowych kat. N.

W tej sytuacji RWKL we W. stoi na stanowisku, że upośledzenie rozróżnieniem barw mieszczące się w zakresie pojęciowym § 14 pkt 6 z zał Nr 2 do rozp. MON z dnia 25.06.2004 (Dz. U. Nr 151 poz. 1595) kwalifikuje go do w/w kategorii zdolności do służby wojskowej.

Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. K.

W uzasadnieniu przywołał dotychczasowy stan faktyczny i stwierdził, że przez Komisję został przebadany pod kątem schorzenia kręgosłupa, na orzeczeniu nie opisano wyników tego badania. Nie jest prawdą aby zostały przeprowadzone specjalistyczne badania wskazujące na upośledzenie widzenia barw, jak to stwierdzono w uzasadnieniu orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. Podniósł też, że w okresie [...] - [...] odbywał zasadniczą służbę wojskową w oddziałach desantowo-szturmowych w G. Przed powołaniem do służby zasadniczej stan jego zdrowia nie był przeciwwskazaniem do jej odbycia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Zarzucił, że rozpoznając odwołanie organ oparł się o wyniki badań lekarskich specjalistycznych przeprowadzonych zarówno w [...] Szpitalu Wojskowego SPZOZ w Ż. jak i [...] WSKzP.SPZOZ we W. , z których wynika, że stwierdzone zaburzenia rozróżniania barw, mieszczące się w zakresie pojęciowym § 14 p 6z zał Nr 2 do rozp. MON z dnia 25.06.2004 w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach uzasadniają uznanie skarżącego za niezdolnego do pełnienia służby w jednostkach desantowo-szturmowych i w charakterze kandydata do zawodowej służby wojskowej.

Podniósł, że skarżący nie posiadał dokumentacji, która mogłyby powodować wątpliwości co do oceny wady wzroku.

Wskazał, że kwestia dodatkowej oceny lekarskiej specjalistycznej neurologicznej i ortopedycznej, dokonanej przez RWKL W. wynikała ze statusu orzekanego, który odbywał służbę wojskową, co w przypadku wcześniej stwierdzanych zaskarżonym orzeczeniem TWKL w Ż. zmian, mieszczących się w zakresie pojęciowym § 34 p 2 z zał Nr 2 do rozp. MON z 25.06.2004 powoduje, że zachodziłaby konieczność oceny jego zdolności w gr. II osób badanych - żołnierze rezerwy (zał. Nr 2 do w/w rozp.).

Natomiast wady wzroku dotyczące upośledzenia rozróżniania barw mieszczące się w zakresie pojęciowym § 14 p 5 lub 6 z zał. Nr 2 do rozp. MON z 25.06.2006 nie wpływają na ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej w rezerwie.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej u.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. oraz poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż.

Na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wojskowe komisje lekarskie są organami administracji publicznej wydającymi decyzje w indywidualnych sprawach, w tym również decyzje w sprawach zdolności do zawodowej służby wojskowej i do pełnienia tej służby poza granicami ze względu na stan zdrowia. Dlatego też do tego rodzaju decyzji odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. I SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r. SA/Gd 1655/95- OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Orzeczenia komisji o uznaniu poborowego za zdolnego do służby wojskowej i ustaleniu kategorii tej zdolności - są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 1 §1 pkt 1 k.p.a. Tym samym w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w k.p.a. ogólne zasady postępowania administracyjnego. Nadto wobec faktu, iż ustawa o powszechnym obowiązku obrony ani wydane na jej podstawie rozporządzenia nie precyzją, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia, również w tym zakresie znajduje zastosowanie przepis art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie do którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (por wyrok NSA z dnia 28 lipca 2000r. III SA 774/00 LEX nr 47320).

W rozpatrywanej sprawie komisje orzekające zarówno w I jak i II instancji ograniczyły się do wskazania w orzeczeniach stosownych paragrafów załącznika nr 2 Rozporządzenia MON z dnia 25. 06. 2004r ( Dz. U. Nr 151 poz.1595 ) w stosunku do każdej z rozpoznanych dolegliwości nie uzasadniając w ogóle swojego stanowiska. Ponadto organy przyjęły różną kwalifikację dolegliwości skarżącego wskazanych w § 34 załącznika Nr 2 do rozporządzenia z dnia 25.06.2004 (Dz. U. Nr 151 poz. 1595 - organ I instancji § 34 pkt 5, organ II instancji § 34 p 6. Oba wymienione punkty kwalifikującego skarżącego do kategorii N - niezdolny do służby w jednostkach desantowo - szturmowych. Jednakże odmienna ocena stanu zdrowia skarżącego rodzi po stronie organu bezsprzeczny obowiązek dokładnego uzasadnienia przyjęcia konkretnego punktu lub paragrafu. W przypadku odmiennym orzeczenie przybiera charakter niesprawdzalnej wyroczni i stoi w sprzeczności z treścią przepisu powołanego na wstępie art. 107§ 3 k.p.a.( por wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r. III SA 879/00 LEX nr 47326, wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r. III SA 2042/00 LEX 47321,).

Komisja lekarska wydając orzeczenie winna w uzasadnieniu podać fakty, które uznała za udowodnione, a dopiero później oceniać je pod kątem konkretnej jednostki chorobowej i przypisywać im konkretny przepis prawa. Orzeczenie obu Wojskowych Komisji Lekarskich nie odpowiada tym wymogom naruszając tym samym przepis art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem obowiązkiem organów orzekających w sprawie było miedzy innymi wskazanie w uzasadnieniu orzeczenia faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Uzasadnienie powinno bowiem odzwierciedlać tok rozumowania organu a także dokonaną wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Podkreślić w tym miejscu należy, że przez rozpoznanie całego materiału należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Stosownie zaś do treści § 23 pkt.2. Wojskowa Komisja Lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby komisja ta może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie.

Organ jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 4). Ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Zatem również do twierdzenia skarżącego, że odbył do III 2006 bez przeciwwskazań służbę w jednostkach desantowo - szturmowych, a także do powołanego przez niego orzeczenia lekarskiego Centrum Medycyny Lotniczej we W. z dnia [...] r. stwierdzającego zdolność do czynności lotniczych do [...] r.

Orzeczenie wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania przez organ II instancji, zawiera jedynie wskazanie jednostki chorobowej z przypisaniem odpowiednich paragrafów załącznika do omawianego rozporządzenia oraz stwierdzenie o zaliczeniu poborowego do kategorii zdolności do służby wojskowej, co w żadnym wypadku nie czyni zadość omawianym powyżej wymogom przepisu art. 107§ 3 k.p.a. .

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C u.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

LB 21.05.07