Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 953/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 1 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca J. R. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego (odpisów: zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 r., deklaracji VAT-7 za maj, czerwiec i lipiec 2017 r., wyciągów z księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia 2017 r. do lipca 2017 r., wyciągów z rachunków bankowych, dodatkowego oświadczenia z dnia 7 września 2017 r., zaświadczenia z dnia 24 sierpnia 2017 r., zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 28 listopada 2016 r. i 1 sierpnia 2017 r., wezwań i monitów do zapłaty z dnia 21 i 24 sierpnia 2017 r. oraz 19 września 2014 r.) wynika, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, jednakże nie uzyskuje z tego tytułu żadnego przychodu, ponosząc jedynie koszty. W okresie od stycznia do lipca br. prowadzona działalność przyniosła jej stratę w wysokości 1.138,20 zł. Skarżąca korzysta z pomocy finansowej rodziny, zamieszkuje wraz z rodzicami, którzy pokrywają w całości koszty utrzymania związane z eksploatacją zajmowanej nieruchomości, nie jest właścicielką żadnych nieruchomości, nie posiada jakichkolwiek oszczędności (salda prowadzonych dla niej rachunków bankowych są zerowe lub ujemne), papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś znaczne zobowiązania finansowe, w tym z tytułu niespłaconych kredytów przekazanych do windykacji w kwotach 254.320,85 zł i 1.213,97 zł (stan na dzień 24 i 21 sierpnia 2017 r.) oraz wierzytelności w kwotach 49.531,12 zł oraz 50.851,74 zł, dochodzone w drodze egzekucji komorniczych, w ramach których zajęto jej rachunki bankowe.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.