Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1252/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2 pkt 1-4 i 8 i par 3, art. 58 par 1 pkt 6 i par 3, art. 247
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. D. na pismo Prezesa Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej postanawia 1) odrzucić skargę, 2) odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.


UZASADNIENIE

W dniu 14 sierpnia 2017 r. P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na, jak wskazał, decyzję Prezesa Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Organ wyjaśnił nadto, że pismem z dnia [...] lipca 2017 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, wskazując, że wniosek nie może być uwzględniony, ponieważ żądane dane nie stanowią informacji publicznej, a niezależnie od powyższego Krajowa Rada Komornicza nie posiada żądanych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 1-4 (...) P.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na określone w pkt 1-4 art. 3 § 2 P.p.s.a. akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie zaś do treści art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W pierwszej kolejności należy zatem ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny.

Wskazać należy, że pismo Prezesa Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] lipca 2017 r. nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w treści przepisu art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., na które można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Pismem tym organ poinformował skarżącego jedynie o tym, że określone we wniosku skarżącego z dnia 27 czerwca 2017 r. dane nie stanowią informacji publicznej, a niezależnie od powyższego Krajowa Rada Komornicza nie posiada żądanych informacji.

Wyjaśnić nadto należy, że Sąd w rozpoznawanej sprawie nie mógł zająć stanowiska w kwestii ustalenia czy żądane informacje są informacją publiczną, ponieważ takie ustalenia wychodzą poza granice tej sprawy. Takich ustaleń Sąd zobowiązany byłby jednak dokonać w przypadku skargi na bezczynność organu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w pkt. 1 sentencji.

Wyjaśnić również trzeba, że odrzucenie skargi skutkować musi odmową przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym na podstawie art. 247 P.p.s.a, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, art. 247 P.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 998/14, publ. LEX nr 1530922). O oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 P.p.s.a. można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 329/14, publ. LEX nr 1473377).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, stąd też orzeczono jak w pkt. 2 sentencji.