Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 439/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4, art. 47, art. 259 par. 1-2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. M. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2012r. oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego postanawia odrzucić sprzeciw


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2012r. referendarz sądowy oddalił wniosek A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Pismem z dnia [...] czerwca 2012r. skarżący wniósł sprzeciw na powyższe postanowienie. Sprzeciw nie został podpisany przez wnoszącego.

Zarządzeniem z dnia 11 lipca 2012r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia w/w braku formalnego sprzeciwu poprzez podpisanie sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 16 lipca 2012r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 44 akt sąd.). W zakreślonym terminie, tj. 23 lipca 2012r. skarżący złożył sprzeciw opatrzony w skan podpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), na postanowienie referendarza sądowego, którego przedmiotem jest przyznanie lub odmowa prawa pomocy, stronie służy prawo wniesienia sprzeciwu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym sprzeciw taki wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione - sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Wskazać należy, iż za braki formalne pisma uznaje się m.in. nie wypełnienie ogólnych wymogów stawianych każdemu pismu procesowemu, określonych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a., jak również innych wymogów wynikających z odrębnych przepisów p.p.s.a. Jednym z takich wymagań jest określony w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., obowiązek podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

W przypadku natomiast, gdy pismo procesowe (sprzeciw) strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wymienionych warunków formalnych, to na zasadzie art. 259 § 2 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Podkreślenia wymaga, iż termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skoro wezwanie do uzupełnienia braków sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego poprzez podpisanie sprzeciwu zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 lipca 2012r., to siedmiodniowy termin do jego wykonania upływał z dniem 23 lipca 2012r. Skarżący, pomimo prawidłowego wezwania go do uzupełnienia braku sprzeciwu, w wyznaczonym terminie nie wykonał doręczonego mu zarządzenia, albowiem złożony w dniu 23 lipca 2012r. sprzeciw opatrzony został skanem podpisu, a nie własnoręcznym podpisem, a zatem nie spełniał wymogu formalnego określonego w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji powyższego, sprzeciw jako dotknięty brakiem formalnym należało odrzucić.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 259 § 2 w związku z art. 160

i art. 16 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.