Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 564/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par 1 i par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2011 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za IV kwartał 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu wniosku Z. K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2011 r. w kwocie 4.070 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za IV kwartał 2011 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. określił Z. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2011 r. w kwocie 4.070 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za IV kwartał 2011 r.

Powyższą decyzję przesłano reprezentującemu podatnika pełnomocnikowi, radcy prawnemu B. K. i zgodnie z potwierdzeniem odbioru została ona skutecznie doręczona w dniu 14 października 2014 r.

W dniu 15 grudnia 2014 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 23 października 2014 r. pełnomocnik zachorował i przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 9 grudnia 2014 r. Podniesiono, że przyczyna była niezależna od skarżącego i niezawiniona oraz że uniemożliwiła sporządzenie odwołania i skuteczne zaskarżenie decyzji. W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że ww. pełnomocnik reprezentował skarżącego w toku całego postępowania podatkowego, zaś kancelarię radcy prawnego prowadzi indywidualnie, a korespondencję odbiera umocowany pełnomocnik. Oceniono, iż w tej sytuacji, tylko reprezentujący podatnika pełnomocnik radca prawny B. K., jako jedynie umocowany, znający i prowadzący całą sprawę, mógł sporządzić i wnieść odwołanie od przedmiotowej decyzji. Zdaniem pełnomocnika, okres przeszkody trwał do dnia, w którym przebywał on na zwolnieniu lekarskim i tygodniowy termin, w ciągu którego należy złożyć wniosek o przywrócenie uchybionego terminu wraz z odwołaniem, rozpoczął wówczas swój bieg. Stwierdzono, że przedstawione okoliczności wskazują, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swej winy, a ponadto zachował tygodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku wraz z odwołaniem od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

Pełnomocnik podatnika w piśmie z dnia 28 stycznia 2015 r. wskazał, że niezdolność do pracy przypadała na okres 23.10.2014 r. - 09.12.2014 r. Przedłożono przy tym zaświadczenia lekarskie z dnia 21.11.2014 r. oraz z dnia 09.12.2014 r.

Wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., powołując się na treść art. art. 162 § 1 i § 2, art. 163 § 2 i § 3 oraz art. 216 – art. 218 oraz art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa, podkreślił, iż poza sporem jest fakt, że w dniu 15 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r.

W konsekwencji, podjęte przez pełnomocnika działanie spełnia dwa z czterech warunków określonych w art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, jakie musi spełniać strona, aby uzyskać przywrócenie terminu, tj. - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu oraz - wniesienie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Kwestią wymagającą rozpatrzenia pozostaje zatem, czy uprawdopodobniony został brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, a także, czy dochowano siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, który to termin biegnie od dnia ustania przyczyny uchybienia.

Odnosząc się do zagadnienia uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że pełnomocnik strony składający wniosek o przywrócenie terminu powinien nie tylko wskazać przeszkodę, która spowodowała uchybienie terminu, ale także uprawdopodobnić, że przyczyny tej osoba ta nie mogła przezwyciężyć przy użyciu największego, w danych okolicznościach, wysiłku.

W przedmiotowej sprawie, jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazano chorobę reprezentującego podatnika pełnomocnika, trwającą w okresie od dnia 23.10.2014 r. do dnia 09.12.2014 r. Na okoliczność choroby przedstawione zostały zaświadczenia lekarskie z dnia 21.11.2014 r. oraz 09.12.2014 r., z treści których wynika, że w ww. okresie B. K. był chory i niezdolny do pracy. Zaświadczenia zostały wystawione przez lekarza, specjalistę medycyny rodzinnej – R. B. Pełnomocnik wyjaśnił, że z powodu choroby nie był w stanie wykonywać jakiejkolwiek pracy, w szczególności wymagającej czytania i pisania. Powyższe w powiązaniu z jednoosobowym charakterem prowadzonej przez pełnomocnika kancelarii, ma uprawdopodobniać brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł.

Oceniając zaistnienie w przedmiotowej sprawie przesłanki uprawdopodobnienia przez pełnomocnika braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że sama choroba, nawet poświadczona zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczająca dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Choroba może uzasadniać brak winy w uchybieniu terminu, jeżeli jest nagła i nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W przypadku choroby trzeba wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenie wnioskodawcy o chorobie jest wiarygodne (tj. np. potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), ale musi również uwzględniać na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu, przykładowo poprzez wyręczenie się inną osobą.

Zdaniem organu, przedłożone w sprawie zaświadczenia lekarskie nie wskazują na chorobę nagłą, która nie pozwoliła nawet na wyręczenie się inną osobą, a sam fakt dysponowania takim zaświadczeniem lekarskim nie uprawdopodabnia w żadnym stopniu braku winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Z zaświadczenia tego nie wynika bowiem, czy wobec zaistnienia konkretnej okoliczności, tj. złego stanu zdrowia pełnomocnika, dołożył on należytej staranności, wymaganej od profesjonalisty zawodowo zajmującego się reprezentowaniem podmiotów w postępowaniach, m.in. przed organami podatkowymi, aby zapobiec skutkowi związanemu z zaistnieniem ww. przeszkody, czyli nieterminowemu złożeniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie organu, pełnomocnik skarżącego nie podjął nawet próby uprawdopodobnienia, że choroba rzeczywiście uniemożliwiła mu działanie we wskazanym zakresie. Stwierdzenie, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim uniemożliwiało wykonywanie obowiązków zawodowych jest niewystarczające dla oceny, czy profesjonalny pełnomocnik dołożył staranności w prowadzeniu sprawy.

Reasumując podniesiono, że przyjmując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. W ten sposób nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, które określone są art. 162 w § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa.

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. naruszenie art. 216 § 1 oraz art. 163 § 1 i § 2 w związku z art. 162 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. wobec stwierdzenia organu, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi oraz "mając świadomość jaki wpływ wywrze jego choroba na możliwość złożenia odwołania w terminie, pozwolił biernie temu terminowi upłynąć", a także naruszenia procedury polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności zaświadczeniom lekarskim stwierdzającym niezdolność do pracy oraz wyprowadzenie z treści tego dokumentu niezgodnych z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki wniosków, iż odwołanie mogłoby być złożone w otwartym terminie; ewentualnie, naruszenie przepisów proceduralnych polegających na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie przyczyny uniemożliwiającej złożenie przez pełnomocnika skarżącego odwołania w terminie.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano na objawy choroby pełnomocnika, tj. osłabienie odporności i koncentracji, obniżenie wagi ciała, brak apetytu, zawroty głowy, zachwiania równowagi.

Przypomniano, że organ zażądał najpierw przedstawienia przez pełnomocnika skarżącej zaświadczenia lekarskiego wystawionego na formularzu ZUS ZLA, a wobec przedstawienia przed pełnomocnika orzecznictwa NSA, z których wynika bezpośrednio, że przedłożenie tych dokumentów jest niecelowe, odmówił przywrócenia terminu.

Podniesiono, że lekarz prowadzący wystawił zaświadczenie nie w celu uzyskania świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, lecz w celu potwierdzenia ciężkiego stanu zdrowia. Pełnomocnik podkreślił, że nie był w stanie wykonywać jakiejkolwiek pracy, a zwłaszcza wymagającej czytania i pisania, natomiast prowadzona przez niego Kancelaria jest jednoosobowa i nie są w niej zatrudnieni żadni pracownicy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie ponosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej wskazać należy, że instytucja przywrócenia terminu do wniesienia odwołania znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy pismo zawierające decyzję organu I instancji zostało doręczone prawidłowo, skutkiem czego rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania. W przeciwnym razie, wniosek o przywrócenie terminu byłby bezprzedmiotowy, gdyż termin do dokonania tej czynności procesowej nie rozpocząłby w ogóle swego biegu.

Zagadnienie skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji zostało przez organ odwoławczy rozstrzygnięte prawidłowo. Jak wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora UKS z dnia [...] r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 października 2014 r.

W myśl art. 223 § 2 O.p. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W omawianym przypadku termin do wniesienia odwołania upłynął więc skarżącemu w dniu 28 października 2014 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia w dniu 15 grudnia 2014 r. (przesyłając pocztą).

W wypadku ustalenia, że termin do wniesienia odwołania nie został dochowany, organ odwoławczy stwierdza tę okoliczność w formie postanowienia. W tej sytuacji organ podatkowy trafnie w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zagadnieniem spornym o podstawowym znaczeniu w rozstrzyganej sprawie jest zasadność stanowiska organu odwoławczego o braku podstaw do przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W tym kontekście wskazać należy, że kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Powołany przepis kreuje zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma przesłanka braku winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że wystarczy, iż przesłanka ta zostanie przez stronę uprawdopodobniona. W orzecznictwie sądowym i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. np. W. Siedlecki - Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r., III SA/Wa 97/10). Jednocześnie przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, bierze się pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenia winę według obiektywnych mierników staranności. Podkreślić przy tym należy za poglądami doktryny, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. B. Adamiak. J. Borkowski. R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2003, s. 566). Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r., II SA/Wa 45/99).

W niniejszej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazano chorobę reprezentującego skarżącego pełnomocnika, trwającą w okresie od dnia 23.10.2014 r. do dnia 09.12.2014 r. Na okoliczność choroby przedstawione zostały zaświadczenia lekarskie z dnia 21.11.2014 r. oraz 09.12.2014 r., z treści których wynika, że w ww. okresie B. K. był chory i niezdolny do pracy. Zaświadczenia zostały wystawione przez lekarza, specjalistę medycyny rodzinnej – R. B. Pełnomocnik wyjaśnił, że z powodu choroby nie był w stanie wykonywać jakiejkolwiek pracy, w szczególności wymagającej czytania i pisania. Powyższe w powiązaniu z jednoosobowym charakterem prowadzonej przez pełnomocnika kancelarii, uprawdopodabnia jego zdaniem, brak winy w uchybieniu terminowi.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń pełnomocnika strony wyjaśnić należy, że sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W przypadku choroby trzeba wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Pogląd o konieczności istnienia ze względu na chorobę niemożności działania po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu i niewystarczalności w tym zakresie przedłożenia zaświadczenia lekarskiego znajduje szerokie potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r. II GSK 744/10, postanowienie SN z 11 grudnia 2008 r., IV CZ 102/08 oraz z dnia SN z 29 maja 2007 r., II UZ 9/07, wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., I FSK 356/09 i przywołane tam orzeczenia, wyrok NSA z 26 stycznia 2010 r., II OSK 144/09, wyrok NSA z 15 lipca 2009 r., II OSK 1162/08, wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., II FSK 1145/07, wyrok NSA z 5 września 2002 r., I SA/Ka 1313/01, wyrok NSA z 11 marca 1998 r., I SA/Po 865/97, wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2009 r., V SA/Wa 1366/09, wyrok WSA w Łodzi z 26 sierpnia 2008 r., I SA/Łd 1441/07).

Należy dodać, że nawet choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia sama przez się braku zawinienia i przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, o ile osoba uprawniona do dokonania tej czynności mogła skorzystać z pomocy osób trzecich.

Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenie wnioskodawcy o chorobie jest wiarygodne (tj. np. potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), ale musi również uwzględniać na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu, przykładowo poprzez wyręczenie się inną osobą.

Tego natomiast w toku postępowania pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił.

Trafnie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zauważył w zaskarżonym postanowieniu, że pełnomocnik nie wykazał w jaki sposób przebyta choroba uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Przedłożone w przedmiotowej sprawie zaświadczenia lekarskie nie wskazują na chorobę nagłą, która nie pozwoliła nawet na wyręczenie się inną osobą. Z przedstawionych zaświadczeń lekarskich wynika jedynie, że pełnomocnik skarżącego w danym okresie ze względu na stan zdrowia nie był zdolny do wykonywania swoich obowiązków zawodowych. Jednak sam fakt dysponowania takim zaświadczeniem lekarskim, jak wskazano powyżej, nie uprawdopodabnia w żadnym stopniu braku winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Z zaświadczenia tego nie wynika bowiem, czy wobec zaistnienia konkretnej okoliczności, tj. złego stanu zdrowia pełnomocnika, dołożył on należytej staranności, wymaganej od profesjonalisty, zawodowo zajmującego się reprezentowaniem podmiotów w postępowaniach m.in. przed organami podatkowymi, aby zapobiec skutkowi związanemu z zaistnieniem ww. przeszkody, czyli nieterminowemu złożeniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 26.08.2014 r., sygn. akt II FSK 2114/12). Pełnomocnik nie wykazał w jaki sposób przebyta choroba uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Nie wyjaśnił również, w jakim miejscu przebywał, czy mógł skorzystać z pomocy innych osób i czy miał telefoniczny kontakt z osobami, które wiedziały lub mogły wiedzieć o dokonanym doręczeniu decyzji wymiarowej.

Pełnomocnik skarżącego nie podjął nawet próby uprawdopodobnienia, że choroba rzeczywiście uniemożliwiła mu działanie we wskazanym zakresie. Stwierdzenie, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim uniemożliwiało wykonywanie obowiązków zawodowych jest niewystarczające dla oceny, czy radca prawny dołożył staranności w prowadzeniu sprawy. Podkreślić przy tym należy, że ani z wniosku, ani z załączonych zaświadczeń lekarskich, które nie zawierają wskazań dla chorego i nie charakteryzują choroby, nie wynika, że choroba na którą cierpiał pełnomocnik uniemożliwiała mu skontaktowanie się z mocodawcą w sprawie, czy podjęcie działań mających na celu wyręczenie się osobami trzecimi.

Ponadto, jak zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, bardziej szczegółowe, wskazujące na depresję, zaprezentowanie przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, dopiero na etapie złożenia skargi do tutejszego Sądu, należy uznać za spóźnione, bowiem rolą Sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o okoliczności faktyczne istniejące i znane organowi w dacie jego podjęcia.

Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi, w opinii Sądu, organ w przedmiotowej sprawie podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś ocena zebranych dowodów została przeprowadzona sposób wyczerpujący i nie narusza reguł swobodnej oceny. Sporne kwestie zostały w niniejszej sprawie szczegółowo wyjaśnione i znalazły odzwierciedlenie zarówno w zebranym materiale dowodowym, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że organ odwoławczy nie miał w tej sprawie podstaw do przywrócenia terminu uchybionego przez pełnomocnika skarżącego.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), należało skargę oddalić.

ak