Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1094/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 6, art. 18 ust. 5 lit. a, b, c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 8, art. 22
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Anna Wojtowicz - Hess po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.- T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1260/10 w sprawie ze skargi S. – T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. T. Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1260/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę S.-T. Spółka z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy.

Po rozpatrzeniu odwołania S.-T. Spółka z o.o. w W., Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], którą nałożono na S.-T. Spółka z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.), art. 92 ust. 4 u.t.d., art. 18 ust. 5 lit. a, b, c u.t.d. w zw. z lp. 2.9. pkt 1, 2, 3 załącznika do u.t.d. Podstawą ustaleń faktycznych były wyniki kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2009 r. w W. pojazdu marki M. o nr rej. [...] odzwierciedlone w protokole kontroli. Podczas kontroli stwierdzono, iż na dachu samochodu znajdował się baner z napisem "[...]". Na boku pojazdu znajdował się napis "[...]". W samochodzie, pomimo tego, że nie był taksówką, zamontowany był drogomierz połączony z kasą fiskalną co umożliwiało automatyczne naliczenie opłaty za przejazd. Kierujący okazał kontrolującym dokumenty m.in. zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnianiu wszystkich wymagań określonych ustawą wystawione przez S.-T. Spółkę z o.o. Przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że wykonuje usługi na rzecz S.- T. Spółka z o.o. na podstawie umowy zlecenia. Wyjaśnił, iż w dniu kontroli wykonał do chwili kontroli prawdopodobnie trzy kursy przewozu pasażerów.

W związku z powyższym organ ustalił, że skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł), umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy (kara 5.000 zł) i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 zł).

Skargę na decyzję z dnia [...] marca 2010 r. wniosła Spółka, domagając się jej uchylenia. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ust. 5 u.t.d. przez błędne ustalenie, że pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 139 k.p.a. przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji odwoławczej na niekorzyść, czym naruszono zakaz reformationis in peius. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a/, b/, c/ u.t.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 93 ust. 1-3 u.t.d. przez ich błędną wykładnię.

W odpowiedzi na skargę GITD wnosił o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. WSA w W., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) oddalił skargę wobec braku usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Sądu I instancji, GITD prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i przyjął, że odpowiada dyspozycji przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu I instancji organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych uznając, że w dniu [...] sierpnia 2009 r. spółka S.-T. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. Okazany podczas kontroli wypis z licencji Spółki uprawniał do wykonywania krajowego transportu drogowego osób. Licencja ta nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Sąd podkreślił, że w świetle przepisów art. 5 ust. 1 i art. 6 u.t.d. istnieje różnica między wykonywaniem na podstawie właściwej licencji krajowego transportu drogowego osób, w tym przewozu okazjonalnego, do którego uprawniona była Spółka, a transportu drogowego taksówką. Ograniczenia uprawnień przedsiębiorców we wskazanych obszarach wprost przewidziano w art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Konsekwencją tego zróżnicowania są wynikające z art. 18 ust. 5 lit. a/–c/ u.t.d. zakazy. W krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się bowiem: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Celem tej regulacji było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijanie restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, jak również wprowadzanie klientów w błąd co do faktu posiadania licencji na transport drogowy taksówką i stosownych kwalifikacji.

W ocenie Sądu I instancji, GITD dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 18 ust. 5 u.t.d. Trafnie wyjaśnił, dlaczego zainstalowany na dachu pojazdu przedmiot spełniał przesłanki urządzenia technicznego, a posłużenie się wykładnią celowościową było zabiegiem prawidłowym. Na dachu pojazdu nie może bowiem znajdować się jakiekolwiek oznakowanie charakterystyczne dla taksówki, natomiast baner reklamowy z napisem i numerem telefonu je właśnie przypominał. Zabronione jest również umieszczenie na pojeździe mylących oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Elementy te nie muszą występować łącznie, a wystarczy że pozwolą na ich powiązanie z przedsiębiorcą wykonującym przewóz okazjonalny. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że umieszczony na pojeździe napis "[...]" stanowi adres internetowy Sąd I instancji wskazał, że w adresie tym zawarty został jednakże ciąg cyfr stanowiący numer telefonu. Zestawienie tego adresu internetowego z numerem telefonu widniejącym na banerze jednoznacznie wskazuje, że adres internetowy zawiera numer telefonu, pod którym przyjmowane są zlecenia na wykonywanie usługi przewozu pojazdami skarżącej. Podkreślił, iż posługiwanie się przedmiotowym numerem telefonu nie musi oznaczać, że rejestracja określonego numeru telefonicznego musi być dokonana na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem ustawowych zakazów. Wystarczy, że wzmiankowany numer pozwala na pozyskiwanie klientów przez skontrolowany podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. Ponadto nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe nie musi być tożsama z firmą ujawnioną we właściwym rejestrze. Dlatego umieszczenie na pojeździe napisu zawierającego element wspólny z nazwą - firmą Spółki stanowiło naruszenie zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b/ u.t.d.

Sąd podzielił także ocenę organu, że zamontowany w pojeździe drogomierz połączony przewodem elektrycznym z kasą fiskalną był urządzeniem równorzędnym funkcjonalnie z taksometrem, ponieważ także służył do obliczania należności za przejazd. Sąd wskazał również, iż organ odwoławczy nie naruszył art. 139 k.p.a., ponieważ nie spowodował pogorszenia sytuacji strony skarżącej.

S. T. Spółka z o.o. w W. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w której wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 2, art. 8 i art. 22 Konstytucji RP – poprzez zastosowanie do wyjaśnienia pojęć ustawowych wykładni celowościowo-funkcjonalnej, w sposób niezgodny z zamiarem i celem ustawodawcy, wbrew konstytucyjnej zasadzie wolności gospodarczej wprowadzającego zmiany w 2005 r. do u.t.d. i bez wskazania przyczyny, dlaczego nie zastosowano innego rodzaju wykładni, co skutkowało:

a) niewyjaśnieniem stronie zasadności przesłanek przy załatwianiu sprawy,

b) uwzględnieniem interesu społecznego jednej grupy zawodowej przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy o nałożeniu kary pieniężnej, co powoduje znaczące obniżenie zaufania do organów Państwa,

c) stosowaniem wykładni rozszerzającej pojęć zdefiniowanych w art. 18 ust. 5 u.t.d. a wyrażających zakaz administracyjny, co skutkuje niepewnością wykładni prawa i brakiem możliwości dostosowania przez obywatela do zmian interpretacji pojęć zawartych w treści normy prawnej;

2. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. – poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż umieszczony na pojeździe napis "[...]" stanowi oznaczenie przedsiębiorcy, zaś ciąg cyfr i liter "[...]" jest numerem telefonu, w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej;

3. art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. – poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że umieszczony na dachu pojazdu baner reklamowy stanowi urządzenie techniczne i w związku z powyższym wypełnia hipotezę ww. normy prawnej;

4. art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. – poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż z ustalonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z urządzeniem zw. taksometrem, o którym mówi ww. przepis ustawy, albowiem "pełnią takie same funkcje".

II. Ponadto, skarżąca zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mające wpływ na wynik postępowania poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, zaś zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jest wystarczający do przyjęcia, iż umieszczony na pojeździe napis "[...]" stanowi oznaczenie skarżącego przedsiębiorcy; umieszczony na pojeździe ciąg cyfr i liter stanowiący adres domeny internetowej stanowią numer telefonu przedsiębiorcy; umieszczony na dachu pojazdu banner reklamowy nieoświetlony stanowi niedozwolone urządzenie techniczne lub lampę; zamontowanie i używanie w pojeździe drogomierza i połączenie go z kasą fiskalną jest jednoznaczne z zamontowaniem i używaniem taksometru, podczas gdy powyższe okoliczności nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś błędne ustalenia w tym zakresie skutkowały uznaniem, iż wskazane okoliczności stanowią delikt administracyjny określony w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d. Powyższe uchybienia skutkowały niedokonaniem przez Sąd I instancji prawidłowej subsumpcji.

Wnosząca skargę kasacyjną uważa, że nie dopuściła się żadnego z naruszeń prawa, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a-c u.t.d. Jej zdaniem nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe w kwestii ustalenia związku pomiędzy napisem znajdującym się na pojeździe tj. "[...]" a nazwą przedsiębiorstwa, zwłaszcza, iż na terenie województwa mazowieckiego nie tylko strona posługuje się nazwą "[...]". Tym samym nie doszło do wypełnienia dyspozycji art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. Ponadto zdaniem skarżącej urządzenie typu drogomierz połączone z kasa fiskalną nie jest urządzeniem "równoważnym" taksometrem. Interpretacja przez Sąd I instancji określenia drogomierz stanowi niedopuszczalna interpretację rozszerzającą. Niedozwolone urządzenie techniczne jak i lampa są pojęciem niedookreślonym , w związku z tym Sąd I instancji powinien przedstawić w ramach podstawy prawnej procesu subsumcji. WSA w W. naruszył art. 141 p.p.s.a. ponieważ nie zawarł w uzasadnieniu wyroku opisu urządzenia i nie wyjaśnił dlaczego uznano je za odpowiadające ustawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych podlega oddaleniu.

Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej było możliwe wobec tego, iż spełniała ona warunki formalne określone w art. 175 § 1 p.p.s.a., 176 p.p.s.a. i 177 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a zatem nie w całokształcie, jak sąd pierwszej instancji), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała.

Skargę kasacyjną w myśl art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności odnosi się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, bo tylko przy przyjęciu, że Sąd I instancji nie naruszył tych przepisów możliwa jest ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Wnosząca skargę kasacyjną w kolejnych punktach tego zarzutu kwestionuje ocenę prawną niespornego w gruncie rzeczy stanu faktycznego i poczynionych przez organ ustaleń. W sprawie nie jest sporne co znajdowało się na dachu pojazdu, jakie napisy były na jego bokach oraz jakie urządzenie służyło do obliczania należności za przejazd, ani też fakt, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny osób kontrolowanym pojazdem i nie miał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Przedmiotem sporu jest tylko kwalifikacja prawna niespornych ustaleń i zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. a/, lit. b/ i lit. c/ u.t.d. w stanie faktycznym sprawy. W ramach omawianego zarzutu skarżąca Spółka nie kwestionuje zakresu postępowania dowodowego i poczynionych ustaleń, ani też nie wyjaśnia, na czym polegało naruszenie art. 107 i art. 77 k.p.a. Wywody skargi w istocie nie zmierzają do zakwestionowania wyników postępowania dowodowego i poczynionych ustaleń, a jedynie podważają zastosowanie prawa materialnego w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym.

Zatem stwierdzić należy, że postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 77 i art. 107 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. jest nieuzasadniony.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. został przez skarżącą Spółkę sprecyzowany w jednym zdaniu, w którym wskazała, że obowiązkiem Sądu było wykazanie dlaczego uznał, że umieszczone na dachu pojazdu urządzenie uznał za urządzenie techniczne o jakim stanowi art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Tak sformułowany zarzut musi być uznany za nieusprawiedliwiony. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zajął wyraźne stanowisko, wskazując, że urządzenie umieszczone na dachu jest urządzeniem technicznym objętym zakazem z art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Dodać można, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić podstawę uchylenia wyroku oddalającego skargę tylko wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera obligatoryjnych elementów i przez to orzeczenie sądu pierwszej instancji nie poddaje się kontroli. W sprawie niniejszej omawiany zarzut kasacyjny jest nieusprawiedliwiony.

Z tego powodu zarzuty procesowe skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione.

Przechodząc do oceny zarzutów materialnoprawnych NSA najpierw ocenił zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz w związku z art. 2, art. 8 i art. 22 Konstytucji RP.

Podkreślić należy, że na gruncie u.t.d. obowiązują odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób jest wprowadzony art. 18 ust. 5 u.t.d. zakaz umieszczania i używania taksometru oraz umieszczania na pojeździe oświetlenia i oznakowania charakterystycznego dla taksówki, w przypadku gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny.

Uzasadnieniem dla wprowadzenia tych zakazów było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem podobnym do taksówki i omijanie restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu taksówką od transportu okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te rodzaje przewozów.

Zdaniem NSA, zastosowanie wskazanej wyżej wykładni celowościowo- funkcjonalnej nie narusza konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej. Z zasady wolności gospodarczej, wyrażonej w Konstytucji RP i ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej – (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) wynika, że jej zakresem objęta jest sfera wolności wyboru formy prowadzenia działalności gospodarczej oraz jej zakresu i przedmiotu. Z ustawy o transporcie drogowym wynika, że ustawodawca daje przedsiębiorcy prawo podejmowania i wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego osób na podstawie licencji, o której stanowi art. 5 u.t.d. albo na podstawie licencji określonej w art. 6 u.t.d. Z faktu zróżnicowania zasad i form podejmowania oraz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na przewozie osób, w tym ograniczeń adresowanych do przewoźników świadczących usługi przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym, wynikają odmiennie określone warunki transportu drogowego wykonywanego taksówką na podstawie licencji, o której mowa w art. 6 u.t.d. Zatem nie można zasadnie wywodzić naruszenia wskazanych wyżej zasad konstytucyjnych. Wybór formy podejmowania i prowadzenia działalności polegającej na przewozie osób następuje bowiem z zachowaniem zasady pełnej wolności i swobody. Przepisy u.t.d. stwarzają tylko warunki wyboru określonej formy działalności polegającej na przewozie osób, precyzyjnie wskazują konsekwencje takiego wyboru. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że prawodawca tworzy równe dla wszystkich przedsiębiorców reguły prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1561/10), a to oznacza, że nie jest trafny zarzut wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz w związku z art. 2, art. 8 i art. 22 Konstytucji RP.

W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, to jest błędnej wykładni art. 18 ust. 5 lit. a/, b/ i c/ u.t.d

Wskazane przepisy stanowią, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Wprowadzając te zakazy ustawodawca posłużył się pojęciami "taksometr; nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy; lampa lub inne urządzenie techniczne", nie definiując tych pojęć.

Nie ma racji wnosząca skargę kasacyjną twierdząc, że użyte w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. pojęcie taksometru obejmuje tylko takie urządzenie, które odpowiada "definicji legalnej taksometru", znajdującej się w "przepisach prawa", których jednak nie wskazuje. Ustawa o transporcie drogowym nie zawiera takiej definicji, natomiast stosując wykładnię celowościową przyjąć należy, że pod pojęciem "taksometr" użytym w art. 18 ust. 5 lit. a/ u.t.d. należy rozumieć takie urządzenie techniczne, które służy obliczeniu według ustalonej taryfy należności za przejazd. Wobec tego wykładnia wspomnianego przepisu przyjęta przez Sąd I instancji była prawidłowa.

Sąd I instancji także prawidłowo zinterpretował użyte w art. 18 ust. 5 lit. b/ u.t.d. pojęcia "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy". Dla należytego rozumienia istotnego dla sprawy zakazu wskazanego w przepisie należy przypomnieć, że zakazy w art. 18 ust. 5 wprowadzono dla zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji oraz dla ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd co do rodzaju wykonywanego przewozu.

Stosując ten rodzaj wykładni uznać należy, że nie ma znaczenia prawnego jak zostaje określony numer telefonu umieszczony na pojeździe. Istotne jest, czy ciąg cyfr (także wkomponowanych w adres internetowy) pozwala zamówić usługę przewozu okazjonalnego osób wykonywaną przez przedsiębiorcę pojazdem opatrzonym numerem. Chodzi zatem o każdy numer telefonu lub jego przekształcenia, pod którym można zamówić usługę przewozu osób wykonywaną przez przedsiębiorcę nieposiadającego licencji na wykonywanie przewozu taksówką.

Umieszczanie na pojeździe numeru telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozu osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji. Takie oznakowanie auta jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób.

Zakaz objęty art. 18 ust. 5 lit. b/ u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów (nazwa, adres, telefon), gdyż tylko takie rozumienie omawianego przepisu czyni zadość celowi, dla którego przepis ten został wprowadzony. Zwrócić należy uwagę, że ustawodawca posłużył się określeniem nazwa a nie firma, zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, a niewidniejąca w rejestrze. W konsekwencji za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia przez wyrok WSA w Warszawie art. 18 ust. 5 lit. b/ u.t.d.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut błędnej wykładni art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Przy interpretacji użytych w tym przepisie pojęć "lamp lub innych urządzeń technicznych" umieszczonych na dachu pojazdu, wskazówek dla wykładni użytych zwrotów również należy poszukiwać w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. Zakazy te wprowadzono w celu uniemożliwienia szczególnego wyróżniania się pojazdów objętych zakazem. Zakaz wprowadzono dla ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd co do rodzaju wykonywanego przewozu, a także dla ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji. Ustawodawca nie zdefiniował określenia urządzeń technicznych objętych zakazem. Uznać zatem należy, że w ramach zakazu objętego art. 18 ust. 5 lit. c/ u.t.d. niedopuszczalne jest umieszczanie na dachu pojazdu wszelkich urządzeń technicznych, które mogą przyciągnąć uwagę potencjalnych klientów do tak wyposażonego pojazdu i w ten sposób czynią go konkurencyjnym wobec taksówki, a jednocześnie mogą spowodować błąd co do rodzaju pojazdu i charakteru przewozu.

Przyjmując wskazany sposób rozumienia treści art. 18 ust. 5 lit. a/–c/ u.t.d., Naczelny Sąd Administracyjny uznał wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty błędnej wykładni prawa materialnego za nieusprawiedliwione.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji