Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 324/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 72 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 87, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 25 , art. 90
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wojciech Kręcisz, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 kwietnia 2008 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23.01.2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 z późno zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 11 stycznia 2008r., nr [...] stwierdzającej nadpłatę w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes [...] o numerze nadwozia [...], rok produkcji 2003, pojemność silnika 2685 cm3, w wysokości 6.947,00zł – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu 5 lipca 2005r. skarżący złożył deklarację uproszczoną AKC-U dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego wyżej wymienionego samochodu, dokonując samoobliczenia stawki podatku 25,6% oraz kwoty podatku akcyzowego w wysokości 20.685,00zł, którą zapłacił, natomiast w dniu 17 lipca 2006r. złożył wniosek o zwrot uiszczonego podatku.

Decyzją z dnia 16 sierpnia 2006r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tego samochodu, od której wniesiono odwołanie, zarzucając niezgodność przepisów ustawy o podatku akcyzowym z przepisami prawa wspólnotowego.

W jego rozpoznaniu, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 10 sierpnia 2007r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, powołując się w uzasadnieniu m.in. na postanowienia zawarte w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05 Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie.

Naczelnik Urzędu Celnego ponownie rozpatrując wniosek w dniu 11 stycznia 2008r. wydał decyzję nr [...], w której stwierdził nadpłatę w podatku akcyzowym w wysokości 6.947,00 zł, od której M. R. również wniósł odwołanie, twierdząc, iż jest ona zaniżona.

Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu całości materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie stwierdził w pierwszej kolejności, iż z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej zaczął obowiązywać w Polsce dorobek prawny Wspólnoty Europejskiej między innymi w zakresie prawodawstwa podatkowego i orzecznictwa sądowego, powołując się przy tym na przepis art. 90 i art. 91 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2005 r. (Sygn. akt K 18/04), orzekający o zgodności Traktatu o przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z Konstytucją (miedzy innymi z art. 83, art. 87, art. 91 i art. 188 Konstytucji).

Dalej odwołując się do wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie zgodności polskich przepisów dotyczących opodatkowania samochodów osobowych podatkiem akcyzowym z prawem wspólnotowym (Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie - C-313/05), stwierdził, iż zastrzeżenia ETS odniosły się do przepisów krajowych w kwestii ich zgodności z art. 90 TWE, w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane (starsze niż dwa lata) nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, zarejestrowanych wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek.

Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż wyrok ten nie daje podstaw do niepłacenia podatku akcyzowego, gdyż jednoznacznie wskazuje, że samo stosowanie akcyzy na samochody nie jest niezgodne z prawem.

Termin "rezydualna kwota podatku" oznacza – w jego ocenie – krajowy (miejscowy) podatek obciążający pojazdy krajowe. Podatek taki powinien być zawarty w wartości pojazdu. Termin ten został zdefiniowany w wyroku ETS z 19 września 2002r. wydanym w sprawie C-101/00 Tulliasiamies, Anty Siilin v. Finlandia i do tej definicji odwołał się również rzecznik generalny ETS w opinii w sprawie C-313/05, stwierdzając, iż "wartość rynkowa pojazdów samochodowych zmniejsza się z upływem czasu", co oznacza, iż zakupując nowy samochód, płacimy również akcyzę stanowiącą określony procent jego ceny.

Organ II instancji zaznaczył, że uwzględniając upływ czasu i spadek wartości samochodu, zapłacony podatek akcyzowy zawsze powinien stanowić ten sam ułamek wartości pojazdu. Oznacza to, że akcyza policzona według stawki 3, 1 % zawarta w cenie nowego samochodu o pojemności do 2000cm3 lub stawki 13,6% (pojemność powyżej 2000cm3) sprzedawanego w Polsce - po upływie kilku lat i spadku wartości samochodu nadal stanowi 3,1 % lub 13,6% wartości tego samochodu. Koncepcja ta zakłada więc równomierną "deprecjację" wartości akcyzy wraz z wartością samego samochodu. W jego ocenie, w myśl powyższych zasad należy porównać wysokość podatku akcyzowego, obciążającego samochody nabywane wewnątrzwspólnotowo z kwotą rezydualnego podatku akcyzowego zawartego w cenie samochodów zarejestrowanych już na terenie Polski, zaś bazę do porównania stanowi wartość rynkowa pojazdu podobnego z roku, w którym doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia. Wskazano, że strona obliczyła należny podatek akcyzowy od nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym obowiązujące w dniu nabycia.

Zgodnie z powyższym, w przedmiotowej sprawie uiszczona kwota akcyzy nie może przewyższać rezydualnej kwoty akcyzy zawartej w wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego już zarejestrowanego wcześniej w Polsce. Różnica pomiędzy pierwszą, a drugą kwotą stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W celu ustalenia kwoty rezydualnego podatku akcyzowego zawartego w cenie podobnego samochodu zarejestrowanego już na terytorium kraju, używanego w Polsce zasadnym było – w ocenie organu odwoławczego – ustalenie wartości rynkowej podobnego samochodu używanego w Polsce za pomocą narzędzi, którymi mogą być katalogi lub informatory rynkowe, zawierające średnie ceny rynkowe samochodów osobowych, według stanu na dzień dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia, wydawane przez uznane wydawnictwa. Wskazano, iż ustalenie kwoty podatku akcyzowego zawartego w wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego dokonane zostało w oparciu o wycenę zawartą w publikacji "INFO - EKSPERT" Pojazdy samochodowe. Wartości rynkowe".

W niniejszej sprawie kwota akcyzy uiszczona przez stronę w wysokości 20.685,00 zł przewyższa rezydualną kwotę podatku akcyzowego 13.738,00 zł zawartą w wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium Polski o kwotę 6.947,00 zł, która to zgodnie z art. art. 72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi nadpłatę.

Wskazano, iż w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 6 lipca 2005r. znajduje się adnotacja, iż pojazd spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy z dnia 22 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.). Oznacza to, że pojazd w chwili badania był sprawny technicznie i posiadał niezbędne wyposażenie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003r. Nr 32, poz. 262).

Dyrektor Izby Celnej końcowo podał, że zgodnie z treścią art. 78 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem § 2, co oznacza, że w przedmiotowej sprawie, w myśl art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) tej ustawy oprocentowanie przysługuje w przypadkach przewidzianych wart. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją), jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent.

Od tej decyzji M. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Wnosząc o jej uchylenie, jak również i o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię art. 10 ust 1 pkt 2 oraz art. 82 ust 3 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym polegającą na uznaniu, że podstawą opodatkowania podatkiem akcyzowym jest cena podobnego pojazdu zarejestrowanego wcześniej w Polsce - a nie cena faktycznie zapłacona, wynikająca z faktury przez niego przedstawionej.

Wniósł nadto o zobowiązanie strony przeciwnej do wyliczenia należnego podatku akcyzowego przy zastosowaniu jako podstawy opodatkowania ceny wynikającej z faktury zakupu, przedłożonej wraz z deklaracją w dniu 5 lipca 2005 r. i o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.

Wskazując w uzasadnieniu skargi, iż nie ma sporu co do zasadności zwrotu nadpłaty, skarżący wywodził, iż art. 82 ust 3 ustawy - wyraźnie wskazuje, że podstawą opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Podał, że przedłożył organowi celnemu I instancji fakturę z dnia 1 lipca 2005 r., w której cena nabycia została określona na kwotę 80.802 zł i taką też kwotę wskazał w deklaracji z dnia 5 lipca 2005 r. i od niej został naliczony podatek akcyzowy w wysokości 20.685 zł.

Dalej skarżący zauważył, że Dyrektor Urzędu Celnego uznał tą wartość za faktyczną cenę nabycia, gdyż jej nie kwestionował, o czym przesądza fakt wydania zaświadczenia o zapłaceniu podatku akcyzowego, które zostało złożone do Wydziału Komunikacji. Decyzja ta nigdy nie była przez organy celne uchylona i obowiązuje w obrocie prawnym.

Powołał się również na wyrok WSA Warszawa z dnia 30 maja 2007r. w sprawie o sygn. III SA/Wa 406/07, który, jak twierdził został wydany w podobnym stanie faktycznym i jednoznacznie wskazuje, że podstawę wyliczenia należnego podatku powinna stanowić cena transakcyjna pojazdu. Górną granicę tego podatku powinna stanowić kwota podatku akcyzowego zawarta w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Polsce, czyli rezydualny podatek akcyzowy. W ocenie skarżącego oznacza to dla niego, że należny podatek nie może być wyższy niż "kwota rezydualna", natomiast faktycznie należny winien być naliczony od ceny transakcyjnej, czyli ceny zakupu, zgodnie z art. 10 ust 1 pkt3 w zw. z art. 82 ust 3 ustawy o podatku akcyzowym. Jego zdaniem, podatek akcyzowy od kwoty 80.802 zł, powinien wynieść 7.929 zł, a zatem jeśli zapłacił on z tego tytułu kwotę 20.685 zł, to nadpłata sprowadza się do wysokości 12.756 zł. Skoro więc Urząd Celny dokonał zwrotu jedynie kwoty 6.947 zł, to istniejąca nadal nadpłata wynosi nadal 5.809 zł i zwrotu tej należności skarżący się domaga.

Końcowo, na poparcie swoich racji powołał się nadto na wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2007r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / - stwierdzić na wstępie trzeba, iż od 1 maja 2004r. tj. od momentu przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, prawo wspólnotowe stało się częścią krajowego porządku prawnego, albowiem Rzeczpospolita Polska w Traktacie Akcesyjnym zobowiązała się od dnia przystąpienia do Wspólnoty przejąć całe prawo wspólnotowe oraz acquis communautaire wspólnoty. O tym, że prawo wspólnotowe stanowi część polskiego porządku prawnego stanowią także przepisy art. 87, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie zgodności polskich przepisów dotyczących opodatkowania samochodów osobowych podatkiem akcyzowym z prawem wspólnotowym (Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie - C-313/05), stwierdził, iż: podatek akcyzowy ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE, a nadto, że artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim.

Taka wykładnia oznacza, że stawka podatku akcyzowego w celu zapewnienia jednolitego traktowania wszystkich podobnych produktów bez względu na pochodzenie winna być jednakowa dla podobnych towarów. Tymczasem zastosowana stawka podatkowa w stosunku do przedmiotowego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego spowodowała, że nabywca dokonał zapłaty podatku akcyzowego w wysokości niewątpliwie wyższej, niż miałoby to miejsce w przypadku nabywcy podobnego towaru jednakże już zarejestrowanego na terytorium kraju, gdzie ten podatek zawarty niewątpliwie w cenie towaru ustalony został na podstawie niższej stawki podatkowej, zapłaconej wcześniej, najczęściej przy zakupie pojazdu nowego. Takie zróżnicowanie pozostaje w sprzeczności z artykułem 90 akapit pierwszy TWE, który sprzeciwia się podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek.

W świetle powyższych rozważań nie można podzielić zarzutów skargi, że organy celne zaniżyły wysokość nadpłaty.

Swoje stanowisko skarżący wywiódł z analizy przepisów prawa krajowego. Nie można się zgodzić z zarzutem skargi, że ustawa o podatku akcyzowym nie posługuje się pojęciem "wartości rynkowej". O tym, że ustawodawca operując pojęciem "kwoty należnej" miał na uwadze cenę rynkową świadczy wprost brzmienie art. 10 ust. 6 powołanej ustawy. W gruncie rzeczy problem sprowadza się do tego, czy cena zapłacona przez nabywcę powinna być podstawą opodatkowania. Cena ustalona pomiędzy kontrahentami w obrocie rynkowym powinna określać pojęcie "kwoty należnej". W związku z tym nie ma potrzeby jej definiowania na gruncie ustawy o podatku akcyzowym. W przypadku włączenia czynności cywilnoprawnej do podatkowego stanu faktycznego - cywilistyczna klasyfikacja zdarzenia poprzedza klasyfikację podatkową, która jest jej obiektywnym następstwem. Norma podatkowoprawna dokonuje kwalifikacji z zewnątrz pewnego zastanego stanu, na który - o ile ustawodawca wyraźnie nie zastrzeże inaczej - składają się okoliczności faktyczne oraz regulujące go wcześniej normy cywilnoprawne. Oznacza to, że czynność prawna powinna zostać dokonana zgodnie z regulacjami prawa cywilnego, a normy podatkowe stanowią element zewnętrznego oddziaływania, a nie element oceny samego stosunku cywilnoprawnego.

Termin "rezydualna kwota podatku" należy rozumieć jako krajowy (miejscowy) podatek obciążający pojazdy krajowe. Podatek taki powinien być zawarty w wartości pojazdu. Termin ten został zdefiniowany w wyroku ETS z 19 września 2002r. wydanym w sprawie C-101/00 Tulliasiamies, Anty Siilin v. Finlandia. Do terminu tego odwoływał się również rzecznik generalny ETS w opinii w sprawie C-313/05, stwierdzając, iż "wartość rynkowa pojazdów samochodowych zmniejsza się z upływem czasu", co oznacza to, iż zakupując nowy samochód, płacimy również akcyzę stanowiącą określony procent jego ceny. Orzecznictwo ETS opiera się konsekwentnie na stwierdzeniu, że jeśli podatek od pojazdu nowego równy jest pewnemu ułamkowi jego ceny, to rezydualny podatek zawarty w cenie późniejszej odsprzedaży uwzględniającej deprecjację wartości pojazdu jest równy temu samemu ułamkowi. Podatek taki staje się częścią składową wartości pojazdu i stanowi nadal, po deprecjacji, ten sam ułamek wartości pojazdu.

Oczywiste jest, iż wraz z upływem czasu zmniejsza się wartość (cena rynkowa) samochodu wraz z "wartością" zawartego w tej cenie podatku, co oznacza, że zapłacony podatek akcyzowy zawsze powinien stanowić ten sam ułamek wartości pojazdu. Akcyza policzona według stawki 3, 1 % zawarta w cenie nowego samochodu o pojemności do 2000cm3 lub stawki 13,6% (pojemność powyżej 2000cm3) sprzedawanego w Polsce - po upływie kilku lat i spadku wartości samochodu nadal stanowi 3,1 % lub 13,6% wartości tego samochodu. W założeniu tym chodzi o równomierną "deprecjację" wartości akcyzy wraz z wartością samego samochodu, co oznacza, że należy zawsze mieć na względzie wysokość podatku akcyzowego, obciążającego samochody nabywane wewnątrzwspólnotowo z kwotą rezydualnego podatku akcyzowego zawartego w cenie samochodów zarejestrowanych już na terenie Polski, przy czym porównania należy dokonać w odniesieniu do wartości rynkowej pojazdu podobnego z roku, w którym doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia.

W niniejszej sprawie, skarżący obliczył należny podatek akcyzowy od nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym obowiązujące w dniu nabycia.

Mając na względzie powołany wyżej wyrok ETS w sprawie C-313/05, stwierdzić należy, iż uiszczona kwota akcyzy nie mogła przewyższać rezydualnej kwoty akcyzy zawartej w wartości rynkowej podobnego samochodu osobowego już zarejestrowanego wcześniej w Polsce. Różnica pomiędzy pierwszą a drugą kwotą stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa, co trafnie podkreślił organ odwoławczy.

Sąd podziela także jego stanowisko co do tego, iż dla ustalenia kwoty rezydualnego podatku akcyzowego zawartego w cenie podobnego samochodu zarejestrowanego już na terytorium kraju, używanego w Polsce zasadnym było ustalenie wartości rynkowej podobnego samochodu używanego w Polsce za pomocą narzędzi, którymi mogą być katalogi lub informatory rynkowe, zawierające średnie ceny rynkowe samochodów osobowych, według stanu na dzień dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia, wydawane przez uznane wydawnictwa. Takiej roli nie można odmówić wycenom zawartym w publikacji "INFO - EKSPERT" Pojazdy samochodowe. Wartości rynkowe" / por. wyroki: WSA w Olsztynie z dnia z dnia 10 stycznia 2008r., w sprawie ISA/Ol 643/07, WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2007r., w sprawie III SA/Wa 387/07, LEX nr 309043/.

W rezultacie należy przyjąć, że podstawą opodatkowania nie może być kwota jaką nabywca uiścił dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu samochodowego, a równowartość pojazdu na rynku krajowym podobnego samochodu tej samej marki, ustalona w dacie powstania obowiązku podatkowego była inna. W przeciwnym wypadku naruszona zostałaby zasada równości dotycząca opodatkowania podatkiem akcyzowym. W konsekwencji kwota podatku akcyzowego zapłaconego przy nabyciu pojazdu, który zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, byłaby wyższa od kwoty podatku akcyzowego należnego od wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu samochodowego. Konkludując należy stwierdzić, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni powołanych przepisów prawa krajowego, mając na względzie również treść artykuł 90 akapit pierwszy TWE, który sprzeciwia się podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim.

Odnosząc się do wniosku skarżącego sprecyzowanego w skardze jako "zobowiązanie strony przeciwnej do wyliczenia należnego podatku akcyzowego przy zastosowaniu podstawy opodatkowania - ceny wynikającej z faktury zakupu przedłożonej wraz z deklaracją w dniu 5 lipca 2005 r.", Sąd przypomina, jak to już zaznaczono na wstępie niniejszego uzasadnienia, że jego kontrola dotyczy oceny zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z prawem, co wyklucza jego kognicję w zakresie zobowiązywania organów administracji publicznej do nakładania na niego określonych zobowiązań w przedmiocie zastosowania podstawy opodatkowania, takiej jakiej domaga się skarżący.

Co się tyczy wniosku o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, zauważyć należy, iż zgodnie z przepisem art. 119 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli:

1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;

2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Powyższa regulacja przede wszystkim ma charakter fakultatywny, o czym świadczy treść "sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym". W razie braku przesłanek formalnych do skierowania sprawy do trybu uproszczonego wystarczającą formą reakcji sądu na wniosek skarżącego będzie zarządzenie przewodniczącego lub sędziego sprawozdawcy o wyznaczeniu rozprawy, co też w sprawie niniejszej miało miejsce.

Jeśli natomiast chodzi o powołany w uzasadnieniu skargi wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2007r., wydany w sprawie III SA/Wa 406/07, to Sąd zauważa, iż w końcowej części uzasadnienia Sąd ten stwierdził, że "wysokość podatku, którego mogą żądać organy podatkowe od sprowadzanych samochodów używanych, powinna być ustalona w taki sposób, aby nie przekraczała wysokości podatku rezydualnego zawartego w wartości rynkowej pojazdów już zarejestrowanych w Polsce. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe winny przeprowadzić postępowanie podatkowe zmierzające do ustalenia wartości rynkowej podobnego samochodu używanego w Polsce oraz kwoty rezydualnego podatku zawartego w jego cenie, tak aby móc ustalić podatek akcyzowy należny od samochodu używanego sprowadzanego przez stronę". Z tezy tej zatem nie można wyprowadzić wniosku, jaki wywiódł skarżący, a mianowicie, iż stwierdzenie to pozostaje w opozycji do rozstrzygnięcia organów podatkowych, wydanego w rozpatrywanej sprawie.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.