Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 163/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na bezczynność postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 14 marca 2013 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] polegającą na nierozpatrzeniu jego zażalenia z dnia 19 stycznia 2013 r. dotyczącego niezałatwienia przez Wójta Gminy [...] wniosku z dnia 4 stycznia 2013 r. o przyznanie pomocy na dożywianie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podnosząc, że postanowieniem z dnia 1 marca 2013 r. rozpatrzyło przedmiotowe zażalenie Z. W., uznając je za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Jednocześnie, w przypadkach określonych w art. 58 p.p.s.a., sąd ma obowiązek skargę odrzucić.

Skarga Z. W. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzeczenie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a powołanego przepisu, tj. w związku z wydaniem decyzji administracyjnej (pkt 1); postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4); pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (pkt 4a).

Organ, do którego Z. W. wniósł w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji powinien je rozpatrzyć poprzez wydanie stosownego postanowienia (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, wyd. IV, s. 345). Oczywiste jest zatem, że w sprawie tej nie zachodzi przypadek określony w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. , gdyż rozpoznanie zażalenia skarżącego nie wiązało się z wydaniem decyzji administracyjnej. Nie zachodzą w niej jednak również przypadki, o których mowa w pkt 2 i 3, albowiem postanowienie wydawane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie, jak i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Postanowienie takie nie należy też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ani też interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a powyższej ustawy.

W związku z powyższym należy uznać, że zarzucona przez Z. W. bezczynność organu nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Okoliczność ta, w świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., powoduje, że przedmiotowa skarga wykracza poza kognicję sądu administracyjnego i w konsekwencji jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt OZ 1605/06 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych)

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowi