Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 496/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 121 par. 1 art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza B. K. z dnia [...] nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 maja 2007r. nr SKO-354/07 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] nr [...] określającą skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż Burmistrz B. ustalając skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za 2007r. za podstawę ustalenia podatku od budynku o pow. 769m2 przyjął stawkę - 2,90 zł przewidzianą w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, właściwą dla "budynków pozostałych" oraz od powierzchni 1.037 m2 według stawki 0,12 zł za 1m2 właściwej dla gruntów pozostałych.

Nie zgadzając się z powyższymi ustaleniami skarżący złożył odwołanie

do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym zakwestionował wysokość naliczonego podatku o nieruchomości za sporny okres.

W uzasadnieniu podniósł, iż przedmiotową nieruchomość zakupił jako budynek mieszkalno – użytkowy, co potwierdza akt notarialny z dnia [...] rep. [...], a także fakt,

że poprzedni właściciel był zameldowany w przedmiotowym budynku. W ocenie wnoszącego skargę Urząd Miejski złamał prawo meldując poprzedniego właściciela w budynku niemieszkalnym, a tym samym przyczynił się do wprowadzenia w błąd notariusza sporządzającego akt notarialny oraz kupującego w związku z czym nie powinien narzucać konsekwencji swego czynu i naliczać podatek w wygórowanej wysokości.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pismem

z dnia [...] zawiadomiło skarżącego, że w dniu [...] zostanie z urzędu przeprowadzona rozprawa, na której zostaną wyjaśnione istotne okoliczności stanu faktycznego sprawy dotyczące charakteru budynku stanowiącego przedmiot decyzji organu I instancji. Poinformowało również stronę, jakie dokumenty powinna przedłożyć, aby potwierdzić zarzuty zawarte w odwołaniu, że budynek od którego ustalono podatek

od nieruchomości jest budynkiem mieszkalno-użytkowym..

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 21 § 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027) podstawą wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wynikało z nich, że w 2004r. grunty, na których znajduje się sporny budynek zostały oznaczone symbolem "Bi" jako inne tereny zabudowane. Do tych terenów, zgodnie

z załącznikiem nr 6 (ust. 3 pkt 3) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. Nr 38, poz. 454) zalicza się między innymi: grunty zajęte pod budynki

i urządzenia związane z administracją, służbą zdrowia, handlem. Dalej organ wskazał, że gdyby przyjąć, że są to tereny mieszkaniowe jak podnosi podatnik to zgodnie

z ust. 3 pkt 1 załącznika nr 6 cyt. rozporządzenia uzyskałby oznaczenie symbolem "B".

Ponadto wskazał, że tylko zmiana charakteru budynku lub jego części będzie

dla organu podatkowego podstawą do zmiany wymiaru podatku od nieruchomości, nawet w ciągu roku podatkowego, natomiast podatnik nie przedłożył, żadnych dowodów wskazujących, że dane zawarte w ewidencji gruntów w oparciu o które organ podatkowy ustalił wysokość wymiaru podatku od nieruchomości na 2007r., dotyczące charakteru przedmiotowego budynku, na dzień orzekania, były nieaktualne.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż prawidłowo

w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a także uchwały Rady Miejskiej w Brześciu Kujawskim z dnia 14 grudnia 2006r. Nr II/5/06 ustalono wysokość wymiaru podatku od nieruchomości w kwocie 2.355 zł.

W skardze skierowanej do Sądu podatnik podniósł, że poprzedni właściciel

był zameldowany w spornym budynku i uiszczał podatek od budynków mieszkalnych. Dalej wywiódł, że jeżeli Urząd podjął decyzję o zameldowaniu, to zapewne poprzedni właściciel musiał przestawić dokumenty wymagane dla celów meldunkowych.

Wskazał również, że aby była możliwość zamieszkania i zameldowania w budynku,

to musi być decyzja dopuszczająca budynek do zamieszkania, natomiast brak takiej decyzji uniemożliwia zameldowanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie

obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika,

że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja narusza prawo.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy podatkowe z naruszeniem

art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm) w zakresie niewystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozpoznania sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie poddały mało rzetelnej analizie i ocenie.

Z materiałów sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżący nabył nieruchomość zabudowaną w dniu [...] na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego rep. [...]. Z wymienionego aktu notarialnego wynika, że przedmiotem nabycia był grunt o pow. 1037 m² oraz budynek mieszkalno - użytkowy o pow. całkowitej 769 m² w tym część mieszkalna o pow. 659 m², zaś użytkowa o pow. 110 m². Ze wskazanego aktu notarialnego wynika również, że sprzedawca nieruchomości K. B. był zameldowany w przedmiotowym budynku na pobyt stały.

Wbrew zatem twierdzeniom organów podatkowych, iż będący przedmiotem opodatkowania budynek nie miał charakteru mieszkalnego nasuwa się daleko idąca wątpliwość czy taki charakter przedmiotowy budynek miał już w momencie jego nabycia przez skarżącego. Z jednej bowiem strony, ten sam organ dokonując zameldowania poprzedniego właściciela w budynku uznaje go de facto za mieszkalny, zaś z drugiej ten sam organ w odniesieniu do nabywcy uznaje za budynek za niemieszkalny.

Wątpliwości w tym zakresie miał również organ odwoławczy wyznaczając rozprawę administracyjną celem wyjaśnienia tej kwestii (k. 3 akt administracyjnych

organu II instancji).

Brak wyjaśnienia kwestii, jakie było przeznaczenie budynku w stosownej ewidencji

w momencie jej sprzedaży w okolicznościach sprawy powoduje, że w sposób oczywisty dotychczasowe postępowanie toczyło się z naruszeniem art. 121 Ordynacji podatkowej.

Powyższy pogląd zdaniem Sądu nie stoi w sprzeczności z dotychczasową utrwaloną linią orzecznictwa, że wysokość podatku od nieruchomości organ podatkowy ustala

w oparciu o stosowne zapisy w ewidencji gruntów i budynków.

Wskazana powyżej zasada, którą Sąd podziela nie może być jednak zasadą konkurencyjną w stosunku do zasady prowadzenia postępowania w zaufaniu

do organów podatkowych zawartej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nie przesadzając przeto w niczym ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy,

organ podatkowy przy ponownym jej rozpoznawaniu winien w oparciu o urzędowe dane zawarte w ewidencji gruntów wyjaśnić jakie było przeznaczenie budynku w momencie jego nabywania. Ponadto organ powinien ustosunkować się do faktu z jakich przyczyn przyjął powierzchnię budynku do opodatkowania z deklaracji skarżącego

a nie powierzchnię wynikającą z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności i to w sposób nie budzący wątpliwości pozwoli organom na wyciągnięcie stosownych wniosków w zakresie wysokości należnego podatku od nieruchomości.

Reasumując Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane

z naruszeniem art. 121 § 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, przy czym stopień naruszenia był tego rodzaju, że mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów na mocy art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn zm.) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie

art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana

w całości.