Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 602/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi J.D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 602/06

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r.

Nr 207, poz. 2016 ze zm.), art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej Kpa.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowił wstrzymać roboty budowlane przy budowie osadnika na nieczystości płynne (szamba) na nieruchomości przy

ul. [...] w K. Gm. S.i nałożył na J.D. obowiązek przedstawienia w terminie 40 dni od dnia doręczenia postanowienia następujących dokumentów:

1. zaświadczenia Wójta Gminy S. o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego w terminie zakończenia robót budowlanych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego),

2. 3 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12. ust. 7 ustawy Prawo budowlane

3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na powyższe postanowienie złożyła zażalenie J.D. zarzucając błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędną interpretację art. 29 ust. 1 pkt 1a i ust. 2 Prawa budowlanego oraz błędne zastosowanie art. 48 ust. 2 i 2 Prawa budowlanego. Odwołująca się wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 134 w zw. z art.

144 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.D. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją art.

141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia zażalenie przysługuje tylko wówczas, kiedy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. W innych przypadkach postanowienia wydane przez organ stopnia podstawowego są ostateczne, co oznacza, że nie przysługuje na nie zażalenie jako samoistny środek zaskarżenia, a ich zasadności można dochodzić na podstawie art. 142 Kpa, zgodnie z którym postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji, wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo pouczył stronę o braku uprawnienia do złożenia zażalenia. Podstawą takiego pouczenia był przepis art. 48 Prawa budowlanego, który wyraźnie nie dawał podstaw do samoistnego zaskarżenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia

[...] sierpnia 2005r. Nr [...] i w związku z tym organ II instancji nie był władny rozpatrzyć zażalenia J.D.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D.

W uzasadnieniu skarżąca podaje, że zaskarżone postanowienie narusza w sposób istotny przepisy Prawa budowlanego oraz jej interes prawny. Ponadto J.D. twierdzi, że "rozpatrując ponownie sprawę Organ nie zastosował się do wskazań WSA zamieszczonych w wyroku z dnia 21.02.2005r. a wydał postanowienie sprzeczne z regulacjami prawa budowlanego i sprzeczne ze stanem faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie."

W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2005r.

Nr [...].

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy trafnie przyjął, że na postanowienie w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów nie przysługuje stronie zażalenie. Stosownie bowiem do art. 141 § 1 Kpa zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, ze zażalenie przysługuje tylko wówczas, kiedy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Ustawa Prawo budowlane zawiera zamknięty katalog przypadków, w których na postanowienie wydane w pierwszej instancji służy prawo złożenia zażalenia do organu odwoławczego. Należy zauważyć, że przepisy Prawa budowlanego nie przewidują zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Tym samym prawidłowe jest stanowisko organu, że kodeks w tej materii nie przewiduje zażalenia.

Stąd też słusznie przyjął [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, że zażalenie nie jest dopuszczalne.

W ocenie Sądu postanowienie wydane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 142 Kpa, podlega ocenie i kontroli w trybie odwoławczym od decyzji. Zatem trafnie też wskazał organ, że prawidłowość w/w postanowienia może być przez stronę kwestionowana dopiero wraz z odwołaniem od decyzji (art. 142 Kpa).

Podsumowując jeszcze raz należy stwierdzić, iż organ trafnie przyjął, iż w/w postanowienie, wydane na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia i że takie postanowienie, zgodnie z art. 142 Kpa, podlega ocenie i kontroli w trybie odwoławczym od decyzji, co skutkowało na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 Kpa koniecznością stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Z powyższych względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało skargę oddalić w myśl art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.