Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 458/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a i art. 20
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego K.S. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o cofnięciu K.S. pozwolenia na broń palną myśliwską przeznaczoną do łowiectwa.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.

K.S. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczoną do łowiectwa na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji

w B. z dnia [...] października 2008 r. nr [...].

W lipcu 2009 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wyżej wymienionemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na uzyskanie z Komisariatu Policji w D. materiałów wskazujących, iż będąc w stanie po użyciu alkoholu (0,29 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu), przewoził

w samochodzie dwie jednostki broni myśliwskiej. W związku z tym podjęto czynności wyjaśniające w sprawie noszenia przez K.S. broni w stanie po użyciu alkoholu, które zakończyły się sporządzeniem wniosku do Sądu Rejonowego w S.

o ukaranie strony za naruszenie art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 119

§ 1 ustawy – Kodeks wykroczeń.

Biorąc powyższe pod uwagę, Komendant Wojewódzki Policji w B., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a i art. 20 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. cofnął K.S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do łowiectwa.

Od tej decyzji K.S. złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust.1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji, poprzez ich błędne zastosowanie. Ponadto wskazał, że przedmiotowa decyzja została oparta na pozaustawowych, dowolnych, wybiórczych argumentach, bez zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a jej uzasadnienie faktyczne i prawne jest ogólnikowe i nie uzasadnia zarzutu jego nieodpowiedzialnego zachowania, czy też braku poszanowania dla porządku i bezpieczeństwa publicznego.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, której pozwolenie takie wydano i która nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 4a tej ustawy, noszenie broni, o którym mowa m.in. w art. 18 ust. 1 pkt 4, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą na nią pozwolenie. Stosownie bowiem do treści art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r.

o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:

1) stężenia we krwi od 0,2 ‰ do 0,5 ‰ alkoholu albo

2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm 3

Komendant Główny Policji stwierdził, że bezspornym jest, że w dniu [...] czerwca 2009 r. około godziny [...] w miejscowości C., [...], strona będąc w stanie nietrzeźwości (0,29 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu), posiadała w bagażniku samochodu dwie jednostki broni palnej myśliwskiej wraz z amunicją. Pojazdem kierował J.C., co potwierdzają materiały uzyskane z Komisariatu Policji w D. W takiej zatem sytuacji naruszenie ustawowych przepisów dotyczących noszenia broni (bez względu na rodzaj broni i cel jej przeznaczenia zawarty w pozwoleniu) stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia.

Podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości rodzaj decyzji w sytuacji, gdy materiał dowodowy, jak w przedmiotowej sprawie, potwierdza zaistnienie przesłanek określonych w powołanym wyżej art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni

i amunicji. Bezwzględny nakaz, sformułowany przez ustawodawcę w tym przepisie, chroni bezpieczeństwo i porządek publiczny przed nieodpowiedzialnym zachowaniem się osoby posiadającej prawo do broni palnej, przyznając w ten sposób priorytet interesowi społecznemu. Nie jest bowiem obojętna dla jego racji okoliczność, iż osoba dysponująca tak niebezpiecznym urządzeniem, jakim jest broń palna, przewozi ją będąc pod wpływem alkoholu. Nie ma tu znaczenia fakt, że strona jechała w samochodzie jako pasażer, a broń znajdowała się w futerale, w bagażniku samochodu, istotne jest natomiast, iż przemieszczała się w takim stanie z bronią, a więc zgodnie z art. 10 ust. 4a ustawy o broni

i amunicji nosiła broń po spożyciu alkoholu. W związku z tym organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na wszystkie jednostki posiadanej broni (bez względu na rodzaj i cel przeznaczenia), w przypadku naruszenia przez posiadacza pozwolenia przepisów ustawy o broni i amunicji.

Pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania, czy też z koła łowieckiego także nie pozwalają na zachowanie prawa do jej posiadania ze względów wskazanych wyżej.

Komendant Główny Policji odnosząc się zaś do zarzutu strony o naruszeniu przez organ I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazał, iż nie dopatrzył się żadnych uchybień w tym zakresie. Podał, że organ I instancji przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy i mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto przedstawił w trakcie toczącego się postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy, w tym także dowody pozytywnie świadczące o stronie oraz wyjaśnił przyczyny niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego

z zakresu psychologii. Wskazał, że powołanie biegłego psychologa celem wydania opinii, czy w jej przypadku zachodzi obawa użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego było niezasadne, bowiem organy Policji nie kwestionują stanu psychicznego strony i nie zarzucają jej braku predyspozycji psychofizycznych do posiadania broni.

Zauważył również, że w przedmiotowej sprawie przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne, gdyż zgodnie z przepisem art. 89 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadza rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo wymaga tego przepis prawa. Organ winien też przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi taka potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W sytuacji K.S. taki przypadek nie zaistniał, ponieważ występuje tu tylko jedna strona, wyjaśnienie sprawy nie wymagało udziału biegłych czy oględzin, a wskazani przez nią świadkowie złożyli zeznania niesporne z jej wyjaśnieniami, dotyczące wydarzenia z dnia [...] czerwca 2009 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K.S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r., przeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej [...] Sądu Rejonowego

w S. oraz o zasądzenie kosztów postępowania..

Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 9, 10, 75 -78, 80-86, 107 § 1 i § 3, 136 k.p.a., oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegającego na:

- przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów administracji publicznej,

- zaniechaniu podjęcia z urzędu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym: przesłuchania skarżącego w charakterze strony, pominięcie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia

[...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] uniewinniającego go od popełnienia zarzucanego mu czynu oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i obywatela,

- zaniechaniu dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego psychologa.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 4a i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez ich błędne zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że w dniu [...] czerwca 2009 r. skarżący nosił broń myśliwską

w stanie nietrzeźwości, podczas gdy prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego

w S. z dnia [...] grudnia 2009 r., który na podstawie art. 8 k.p.k. wiąże wszystkie organy administracyjne, został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji i z art. 119 § 1 ustawy - Kodeks wykroczeń; powoduje to, że nie doszło do naruszenia przepisów ustawowych dotyczących noszenia broni palnej myśliwskiej, a zatem brak jest obligatoryjnej przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń.

Skarżący podkreślił, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji był osobą niekaraną

i prawomocnie uniewinnioną od wskazanych wyżej wykroczeń. Został zatem pozbawiony prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej bez podstawy prawnej

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną cofnięcia K.S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w myśl którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Tym samym zastosowanie w konkretnej sprawie powołanego przepisu i wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, iż adresat decyzji po pierwsze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w tym przepisie środka, a po drugie będąc w tym stanie nosił broń. Przy czym, zgodnie z przepisem art. 10 ust. 4a powołanej ustawy, noszenie broni, o którym mowa m. in. w art. 18 ust. 1 pkt 4, oznacza każdy sposób przemieszczenia broni przez osobę posiadająca pozwolenie na tę broń.

Należy podkreślić, że cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4, co wynika wprost z treści tego przepisu, ma charakter obligatoryjny.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż Komendant Wojewódzki Policji w B. wydając w dniu [...] listopada 2009 r. decyzję o cofnięciu K.S. pozwolenia na broń palną myśliwską, dysponował dowodami wskazującymi na to, że w dniu [...] czerwca 2009 r. skarżący, znajdując się w stanie nietrzeźwości, posiadał w bagażniku swojego samochodu, którym kierował J.C., dwie sztuki broni myśliwskiej stanowiącej jego własność, wraz z amunicją.

W tej dacie w aktach administracyjnych znajdowała się ponadto informacja, iż w dniu [...] lipca 2009 r. został skierowany przez Kierownika Referatu Prewencji Komisariatu Policji w D. do Sądu Rejonowego Wydział Karny w S., wniosek o ukaranie K.S. za popełnienie wykroczenia określonego w art. 51 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji.

Nie budzi również wątpliwości okoliczność, że wyrokiem prawomocnym (od dnia 16 grudnia 2009 r., a nie jak mylnie podano, od 16 grudnia 2010 r.) z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w S. II Wydział Karny, uniewinnił skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Tymczasem Komendant Główny Policji jako organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji i wydając w dniu [...] stycznia 2010 r. zaskarżoną decyzję, okoliczności powyższej nie wziął pod uwagę, wbrew obowiązkowi rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w składzie orzekającym podziela, w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy nie może ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania – art. 136 i 138 kpa (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 1992 r., sygn. akt II SA 49/92, niepubl.). Niewątpliwie pojawienie się wskazanego wyżej prawomocnego wyroku sądu doprowadziło do zmiany stanu faktycznego, a organ odwoławczy ignorując go, dopuścił się naruszenia dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1w zw. z art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr98, poz. 1071 ze zm.) zwany dalej kpa, i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie mając na względzie fakt, że przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń określone w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz przesłanki ukarania za wykroczenie wymienione w art. 51 ust. 2 pkt 4 tej ustawy są tożsame, należałoby w niniejszej sprawie rozważyć kwestię zakwalifikowania prawomocnego wyroku uniewinniającego od zarzutu popełnienia wykroczenia, jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, rozstrzygniętego odmiennie przez Sąd powszechny od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji, której skutkiem było cofnięcie pozwolenia na broń. Okoliczność ta stanowi w myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 7 kpa podstawę wznowienia postępowania administracyjnego stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę ponownie organy Policji winny bezwzględnie odnieść się do zmiany stanu faktycznego spowodowanej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny w S. z dnia [...] grudnia 2009 r. i uwzględnić tę okoliczność przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o przepis art. 152, zaś o kosztach na podstawie art. 200 powołanej ustawy.