Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 785/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji wydał T. Z. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Wobec uzyskania informacji, że przeciwko ww. osobie, w związku z podejrzeniem o popełnienie czynu opisanego w art. 207 § 1 k.k. toczy się w Sądzie Rejonowym w M. postępowanie karne, sygn. akt [...] na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221) organ licencyjny wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o zawieszenie praw wynikających z licencji pracownika ochrony, o czym strona została zawiadomiona pismem z dnia 8 kwietnia 2008 r. [...].

W toku postępowania organ ustalił, że akt oskarżenia skierowany przeciwko T. Z. obejmuje również zarzut popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie o zawieszenie praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wszczęte w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia.

Jednocześnie organ zawiadomił T. Z., kierując do niego pismo z dnia 12 maja 2008 r., iż wszczyna przeciwko niemu z urzędu postępowanie w sprawie zawieszenia praw wynikających z licencji na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Następnie [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. [...] powołując się na art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia zawiesił zainteresowanemu prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, że w związku z ujawnieniem, że przeciwko T. Z. toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu w świetle ww. przepisu ustawy o ochronie osób i mienia, był zobligowany do wydania decyzji zawieszającej prawa z licencji.

W odwołaniu od tej decyzji T. Z. domagał się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na to, że została ona wydana w sprawie już prawomocnie zakończonej. Dodatkowo odwołujący się podniósł, iż został fałszywie oskarżony przez żonę w odwecie za wniesienie pozwu o rozwód oraz, że zarzucony mu czyn został błędnie zakwalifikowany, albowiem obrażenia ciała w postaci tzw. sińców, nie stanowią uszkodzenia ciała, a co najwyżej naruszenie nietykalności cielesnej.

Po rozpoznaniu tego odwołania Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. powołując się na art. 134 k.p.a. stwierdził jego niedopuszczalność z uwagi na fakt, iż organ I instancji wydanej w sprawie decyzji nie doręczył ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi, skutkiem czego decyzja ta do obrotu prawnego nie weszła, a zatem termin do wniesienia od niej odwołania nie rozpoczął biegu. Rozpocznie się dopiero po doręczeniu decyzji pełnomocnikowi.

W związku z treścią postanowienia Komendanta Głównego Policji organ I instancji wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję [...] zawieszającą T. Z. prawa, wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia i doręczył ją prawidłowo pełnomocnikowi strony, który wniósł od niej odwołanie zarzucając naruszenie prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sprawie, która już została prawomocnie zakończona decyzją z dnia [...] maja 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez pominięcie, iż zarzut postawiony T. Z. w sprawie karnej [...] Sądu Rejonowego w M. dotyczy czynu, stanowiącego przestępstwo przeciwko rodzinie oraz pominięcie okoliczności, że oskarżenie jest wynikiem złośliwego działania żony w odwecie za wniesienie przeciwko jej pozwu o rozwód oraz przyznanie T. Z. opieki nad małoletnim synem [...]. W związku z powyższymi zarzutami został postawiony wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Ustosunkowując się do postawionych zarzutów Komendant Główny Policji stwierdził, że T. Z. stoi przed zarzutem popełnienia dwóch przestępstw tj. przeciwko rodzinie i opiece oraz przeciwko życiu i zdrowiu w sytuacji zbiegu przestępstw, co wypełnia w świetle art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia przesłankę obligatoryjnego zawieszenia mu praw wynikających z posiadanej przez niego licencji pracownika ochrony fizycznej.

Decyzja o zawieszeniu praw wynikających z licencji zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter związany, bowiem organa Policji w przeciwieństwie do ust. 2 tego przepisu nie mają wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Bezzasadny jest również według oceny organu II instancji argument wydania decyzji w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją prawomocną. Faktem jest, że organ I instancji umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne o zawieszeniu praw wynikających z licencji, które wszczął na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy, zamiast w myśl art. 9 k.p.a. poinformować stronę o jej sytuacji faktycznej i prawnej, wynikającej z poczynionych w postępowaniu ustaleń i ich skutkach dla rozstrzygnięcia kończącego postępowanie tj. zmianie podstawy materialnoprawnej decyzji. Faktem jest jednak również to, że w myśl orzecznictwa sądowoadministracyjnego i poglądów doktryny decyzja o umorzeniu postępowania z uwagi na jej bezprzedmiotowość (art. 105 § 1 k.p.a.) nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty zatem nie można jej uznać za decyzję, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Poza tym organ I instancji umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia a decyzja z dnia [...] października 2008 r. została wydana w oparciu o art. 32 ust. 1 tejże ustawy.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Komendanta Głównego Policji brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.

Na decyzję z dnia [...] marca 2009 r. T. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji.

W skardze podniesiony został ponownie zarzut, iż obie decyzje zostały wydane w sytuacji, gdy uprzednio [...] Komendant Wojewódzki Policji ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie. Poza tym skarżący wskazał na swoją obecną sytuację rodzinną i majątkową przemawiającą, w jego ocenie, za uwzględnieniem skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. Nr 145, poz. 1221 z 2005 r. z późn. zm.). Obliguje on organy Policji do zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej w sytuacji, gdy przeciwko danej osobie toczy się postępowanie karne m.in. o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. W świetle powyższego przepisu zawieszenie praw jest obligatoryjne w razie stwierdzenia, że pracownikowi ochrony fizycznej został postawiony zarzut popełnienia jednego z przestępstw przewidzianych m.in. w rozdziale XIX k.k.

Nie można zarzucić organom Policji obrazę przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, skoro T. Z. stoi pod zarzutem popełnienia dwóch przestępstw tj. przeciwko rodzinie i opiece oraz przeciwko zdrowiu i życiu w sytuacji tzw. zbiegu przestępstw.

Wbrew twierdzeniom skarżącego obie decyzje nie są dotknięte kwalifikowaną wadą, przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zastosowanie powyższego przepisu następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Poza tym zgodnie z tezą wyroku NSA z 14 października 1991 r. SAB 29/91 (nie publik.) chodzi o wydanie po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie powyższa sytuacja nie miała miejsca.

Pierwotnie [...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w związku z powzięciem informacji, że przeciwko T. Z. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. celem rozważenia, czy istnieją przesłanki do fakultatywnego zawieszenia skarżącemu praw z licencji na mocy art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Wobec tego, że w trakcie postępowania wyszło na jaw, że akt oskarżenia obejmuje również zarzut popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. organy policji uznały, że postępowanie z art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia stało się bezprzedmiotowe, co skutkowało jego umorzeniem natomiast zasadne jest wszczęcie postępowania i wydanie decyzji w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Nastąpiła więc zarówno nowa sytuacja faktyczna w sprawie oraz podstawa prawna. Przesądza to o braku przeszkody w postaci tzw. powagi rzeczy osądzonej dla wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponadto, jak słusznie podkreślił Komendant Główny Policji umorzenie postępowania nie jest rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, co dodatkowo przemawia za nietrafnością zarzutu skarżącego.

W tym stanie rzeczy wobec braku uzasadnionych podstaw skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.