Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2416/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant specjalista Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S. od

decyzji Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]

odmawiającej przyznania świadczenia w zakresie [...] w wysokości [...] zł – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia

faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Burmistrz S. odmówił przyznania

J. S. zasiłku celowego na zakup [...] za kwotę

[...] zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż wysokość świadczenia uzależniona jest od wysokości posiadanych środków i możliwości MOPS.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., uzasadniając

rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym, przedstawiło zasady

świadczenia pomocy na podstawie ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywania". Kolegium nadto

wskazało, iż z art. 5 wymienionej ustawy wynika, iż: 1. Pomoc w zakresie [...] może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie

przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej; 2. Rada gminy może podjąć uchwałę

o podwyższeniu kryterium dochodowego, o którym mowa w ust. 1. Zaś art. 7 stanowi,

iż do udzielania pomocy w zakresie [...], z wyłączeniem pomocy

określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy

społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej.

Kolegium wyjaśniło także, iż stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, zasiłek

celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej,

a w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków

i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych

remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Z treści tego przepisu

wynika, iż decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Tym samym spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza,

że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia. Organ rozpoznając wniosek musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także

interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. MOPS w S.

dysponował kwotą [...] zł; pomoc otrzymało [...] rodzin. Na gospodarstwo

jednoosobowe organ przyznawał kwotę [...] zł, natomiast dla rodzin kwotę [...] do [...] zł. Kolegium odnotowało także, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. organ przyznał

odwołującej świadczenie pieniężne na zakup [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. został przyznany

zasiłek stały od 1 marca 2010 r. do 30 maja 2010 r. wraz ze świadczeniem

w postaci składki na ubezpieczenie zdrowotne, który został wypłacony w czerwcu

br. z wyrównaniem za poprzednie miesiące.

Uwzględniając powyższe okoliczności Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. J. S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Skarżąca

zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Skarżąca stwierdziła

innymi, iż rodzaj, forma i rozmiar pomocy społecznej nigdy nie są dostosowane

do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. J. S.

zarzuciła także, iż nigdy nie jest informowana o programach pomocowych i możliwości uzyskania pomocy. Jest to, zdaniem skarżącej, rażące łamanie art. 119 ust. 1 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało

stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób prowadzący do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko należy na wstępie wskazać, iż z art. 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.; dalej: "ustawa"), wynika, iż pomoc społeczna jest instytucją mająca na celu

umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy. W art. 39 ust. 1 ustawy określono, iż zasiłek celowy może być

w szczególności przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego,

drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Świadczenie w formie zasiłku celowego nie jest przyznawane każdej osobie

zainteresowanej i w wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę. Oceniając złożony wniosek należy bowiem nie tylko uwzględnić okoliczności konkretnej sprawy,

ale także, o czym była już mowa, możliwości finansowe pomocy społecznej. Decyzja podejmowana przez organ administracji w przedmiocie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak, że właściwy w sprawie organ może podejmować decyzję w sposób całkowicie dowolny.

Uwzględniając przedstawione kryteria Sąd stwierdza, iż Kolegium prawidłowo przedstawiło zasady przyznawania zasiłku celowego, które uwzględniło przy

rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy administracyjnej.

Z analizy akt sprawy wynika, że organy ustaliły stan faktyczny sprawy

w oparciu o posiadane dokumenty oraz dane przedstawione przez wnioskodawczynię,

a w uzasadnieniach wydanych decyzji w sposób wyczerpujący przedstawiły

okoliczności, które legły u podstaw odmowy przyznania zasiłku celowego. Organy

uwzględniły sytuację życiową wnioskodawczyni, ale także potrzeby innych osób

objętych pomocą oraz aktualne możliwości finansowe organu. Wzięto także pod

uwagę, iż skarżącą na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. uzyskała prawo do zasiłku celowego na [...] w wysokości [...] zł miesięczne,

a od 1 marca 2010 r. został J. S. przyznany zasiłek stały.

Z treści skargi wynika oczekiwanie skarżącej co do zaspokojenia jej wszystkich podstawowych potrzeb w oparciu o świadczenia uzyskiwane z pomocy społecznej.

Takie stanowisko skarżącej nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach i nie

odpowiada istocie i charakterowi świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej. Skarżąca, co wynika z akt sprawy administracyjnej, otrzymuje pomoc z opieki

społecznej, także w formie zasiłków celowych, w zakresie wynikającym z możliwości

finansowych organu i przy uwzględnieniu uzasadnionych potrzeb innych

osób. Sąd zatem ponownie w tym miejscu podkreśla, iż odnosząc się do złożonego przez skarżącą podania należało mieć na względzie nie tylko interes wnioskodawczyni, lecz także innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. W uzasadnieniach

wydanych decyzji organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły, iż odmowa przyznania

zasiłku celowego wynikała z ograniczonych możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż organy obu instancji, wydając decyzje

dotyczące wniosku skarżącej i odmawiając przyznania zasiłku celowego, ustaliły

okoliczności niezbędne dla oceny zasadności tego żądania oraz w wyczerpujący

sposób uzasadniły sposób rozstrzygnięcia sprawy, który nie przekracza granic uznania

administracyjnego,

Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 119 ust. 1 ustawy Sąd

wyjaśnia, iż ewentualne naruszenie przez pracownika socjalnego obowiązków

wynikających z tego przepisu pozostaje bez wpływu na legalność wydanych w sprawie administracyjnej decyzji. Rozpatrzenie zarzutów w tym zakresie może nastąpić w trybie przewidzianym w art. 227 k.p.a.

Podsumowując Sąd wskazuje, iż zarzuty skarżącej były niezasadne lub nie

podlegały rozpatrzeniu w postępowaniu sądowym. Ponadto Sąd stwierdza,

iż ocena decyzji w granicach wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a nie potwierdziła

istnienia uchybień tego rodzaju, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględniania skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , orzekł jak w sentencji wyroku.