Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1065/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 102 ust. ust. 1 pkt 4, ust. 1d
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 135 ust. 1 pkt 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Dnia 11 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 roku sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy kategorii B,D po wznowieniu postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego P.O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło uchylenia decyzji własnej z [...]r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. nr [...] o przedłużeniu P. O. okresu zatrzymania prawa jazdy kategorii B, D o numerze [...] serii [...], wydanego 29 września 2014 r., na okres 6 miesięcy od 28 sierpnia 2017 r. do 28 lutego 2018 r. oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] r. orzekł o przedłużeniu P. O. okresu zatrzymania prawa jazdy kategorii B, D o numerze [...] serii [...] wydanego 29 września 2014 r. na okres 6 miesięcy od 28 sierpnia 2017 r. do 28 lutego 2018 r. i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W wyniku wniesienia przez skarżącego odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] r. orzekło o utrzymaniu jej w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 5 października 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 245/18 oddalił skargę P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r.

3 września 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

We wniosku nie sprecyzowano okoliczności mającej (mających) stanowić podstawę wznowienia postępowania, jak i daty w której o tej (tych) okoliczności (okolicznościach) skarżący się dowiedział. Skarżący ograniczył się do złożenia wniosku dowodowego na okoliczność zwrócenia się do Sądu Rejonowego [...] w Ł. o nadesłanie odpisu wyroku wydanego w sprawie [...] z zaznaczeniem, że jest on prawomocny, odpisu pisemnej opinii biegłego J. T. znajdującej się w aktach sprawy, odpisu uzupełniającej opinii ustnej biegłego J. T. złożonej na rozprawie 24 lipca 2019 r. oraz przeprowadzenia dowodu ze wskazanych wyżej dokumentów na okoliczność wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Pismem z 12 września 2019 r. organ administracji wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania poprzez: wskazanie nowych okoliczności faktycznych (nowych dowodów), które w ocenie skarżącego uzasadniają wniosek; wskazanie dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania; udowodnienie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

W piśmie z 24 września 2019 r. skarżący stwierdził, że w sprawie ujawniły się nowe, istotne okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję w postaci ustalenia, że pomiar prędkości kierowanego przez niego pojazdu, w oparciu o który wydana została decyzja, należy uznać za niemiarodajny. O okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się 1 sierpnia 2019 r., bowiem z upływem 31 lipca 2019 r. uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego [...] w Ł., wydany w sprawie [...], mocą którego został uniewinniony od dokonania wykroczenia mającego polegać na tym, że 28 sierpnia 2017 r. około godz. 23:15 w Ł. na wysokości posesji nr [...] ulicy R., kierując samochodem marki Mercedes, o nr rej. [...], miał nie zastosować się do ograniczenia prędkości i przekroczyć prędkość o 52 km/h. Wniosek o wznowienie postępowania złożony został 23 sierpnia 2019 r. (termin nadania przesyłki poleconej) do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. 9 października 2019 r. wznowiło w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie.

Organ administracji podniósł następnie, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowanie wznawia się na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe, 2) istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Organ administracji za oczywiste uznał, że została spełniona pierwsza z wymienionych przesłanek, albowiem okoliczność "ustalenia niemiarodajnego pomiaru prędkości pojazdu kierowanego przez P. O.", co wynika z opinii biegłego J. T. sporządzonej 22 lipca 2019 r. na zlecenie Sądu Rejonowego [...] w Ł. w sprawie sygn. akt [...], jest okolicznością zarówno nową, jak i istotną dla sprawy. Będąca przedmiotem wznowienia decyzja z 25 stycznia 2018 r., podjęta została m.in. na podstawie art. 102 ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.

W ocenie organu administracji nie występuje jednak druga z wymienionych przesłanek, albowiem, skoro wskazywana przez stronę okoliczność "ustalenia niemiarodajnego pomiaru prędkości..." powstała dopiero 22 lipca 2019 r. (data sporządzenia opinii przez biegłego J. T.), to oczywistym jest, że okoliczność ta nie mogła istnieć 25 stycznia 2018 r., tj. w dniu wydania decyzji ostatecznej. Uwzględniając powyższe daty również oczywistym jest, że powyższa okoliczność nie była znana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł., które 25 stycznia 2018 r. wydało decyzję. Nie występują łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co stanowi podstawę odmowy uchylenia decyzji z 25 stycznia 2018 r.

W skardze na powyższą decyzję P. O. wniósł o jej uchylenie w całości i stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący wniósł także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydent Miasta Ł. z [...] r. i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów ustanowienia pełnomocnika, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, skutkujące odmową uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z 25 stycznia 2018 r.;

2. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z 25 stycznia 2018 r. mimo istnienia podstaw do jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.;

3. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej;

II. błąd w ustaleniach faktycznych mający znaczenie dla rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, że w sprawie nie występują łącznie wszystkie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co w konsekwencji stanowiło o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z 25 stycznia 2018 r., podczas gdy prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy skutkowałby przyjęciem, że konieczne jest uchylenie decyzji, o której mowa wyżej i wydanie nowej decyzji o braku zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kategorii B, D na okres 6 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cytowanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Warunkiem uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub części jest stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub części jest zajście przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa jest zajście przyczyn określonych w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Ponadto, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 1925/04). Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną i nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności).

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z treścią art.135 ust.1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r. poz. 1260 ze zm.) policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

W myśl zaś art. 102 ust.1d.) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019r. poz.341 ze zm.) jeżeli osoba kierująca pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust.1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art.135 ust.1 pkt1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu na który zatrzymano prawo jazdy do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust.1c nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wznowienia - na wniosek skarżącego - postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. znak: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. znak: [...] w przedmiocie przedłużenia P. O. zatrzymania prawa jazdy kategorii B, D na okres 6 miesięcy w terminie od dnia 28 sierpnia 2017 r. do dnia 28 lutego 2018 r. z uwagi na kierowania przez niego w dniu 5 października 2017r. pojazdem silnikowym pomimo zatrzymania prawa jazdy. We wniosku o wznowienie postępowania strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nową dla sprawy okolicznością jest w ocenie skarżącego fakt, iż pomiar prędkości pojazdu kierowanego przez niego w dniu 28 sierpnia 2017 r., będący podstawą do zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt. 4 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, był nieprawidłowy, co znalazło potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego [...] w Ł. z dnia 24 lipca 2019 r., zapadłego w sprawie o sygn. akt [...]. Na mocy tego wyroku P. O. został uniewinniony od dokonania czynu mającego polegać na tym, że w dniu 28 sierpnia 2017 roku, około godziny 23:15 w Ł. na wysokości posesji nr [...] ulicy R., kierując samochodem marki Mercedes o nr rej. [...], miał nie zastosować się do ograniczenia prędkości i przekroczył prędkość o 52 km/h. Podstawę wydania wyroku stanowiła opinia biegłego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów za pomocą technologii radarowych, laserowych, prędkościomierzy kontrolnych i odcinkowego pomiaru prędkości – J. T., w której biegły wskazał jednoznacznie, że pomiar prędkości pojazdu kierowanego w dniu 28.08.2017 roku przez P. O., był niemiarodajny. W ocenie skarżącego powyższe okoliczności faktyczne dawały podstawy do przyjęcia, iż w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.

Z powyższym stanowiskiem strony nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., stwierdzając, że w sprawie nie zostały spełnione łącznie trzy przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. 1/ ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy; 2/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 3/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu, o ile nie budzi wątpliwości spełnienie przesłanki 1 i 3, to na gruncie rozpoznawanej sprawy nie występuje druga z ww. przesłanek, bowiem skoro wskazywana przez stronę okoliczność "ustalenia niemiarodajnego pomiaru prędkości..." powstała dopiero w dniu 22 lipca 2019 r. (data sporządzenia opinii przez biegłego J. T.), to oczywistym jest, iż okoliczność ta nie mogła istnieć w dniu 25 stycznia 2018 r. tj. dniu wydania decyzji ostatecznej o zatrzymaniu prawa jazdy.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy powyższą ocenę organu uznać trzeba za błędną.

Zgodnie z powołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższego wynika, iż przepis ten może mieć zastosowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: (1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe; (2) "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej; (3) "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zatem, wznowienie postępowania powinno nastąpić nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednocześnie, iż nową okolicznością istotną dla sprawy będzie taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmiennie rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 6 stycznia 1998 r., IV SA 1302/97 oraz wyrok NSA z 31 marca 2009 r., II OSK 124/08). Przy tym, ujawnienie się tych nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) już po wydaniu decyzji, aby tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Posługując się w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. pojęciem "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. Wznowić postępowanie należy zatem także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione zostaną równocześnie wynikające z nich nowe, istotne dla sprawy, okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1961/15).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja odpowiadająca opisywanej tezie. W sprawie wystąpiła bowiem nowa okoliczność faktyczna, istniejąca ale nieznana organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia 25 stycznia 2018 r. Taką okoliczność stanowi fakt, iż pomiar prędkości samochodu kierowanego przez skarżącego, dokonany przez funkcjonariuszy w dniu 28 sierpnia 2017 r. i będący podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, został uznany przez sąd karny za niewiarygodny. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w Ł., wydanym w sprawie [...] P. O. został bowiem uniewinniony od dokonania czynu mającego polegać na tym, że w dniu 28.08.2017 roku, około godziny 23:15 w Ł. na wysokości posesji nr [...] ulicy R., kierując samochodem marki Mercedes o nr rej. [...] nie zastosował się do ograniczenia prędkości i przekroczył prędkość o 52 km/h. U podstaw wydanego rozstrzygnięcia legło ustalenie wynikające z opinii biegłego z zakresu pomiaru prędkości pojazdów za pomocą technologii radarowych, laserowych, prędkościomierzy kontrolnych i odcinkowego pomiaru prędkości, że pomiar prędkości pojazdu kierowanego w dniu 28.08.2017 roku przez P. O., był niemiarodajny. Rację ma zatem strona skarżąca wywodząc, że organ dokonujący oceny powołanych wyżej dowodów winien dojść do przekonania, że niemiarodajność (wadliwość) pomiaru zaistniała w momencie jego dokonania, a co za tym idzie, istniała w dniu wydania decyzji, a organowi ją wydającemu uprzednio nie była znana. Oczywiste jest również, to że okoliczność ta była dla sprawy istotna. Wadliwość pomiaru oznacza bowiem, że brak było podstaw nie tylko do postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92a k.w., ale i do zatrzymania w dniu 28 sierpnia 2017 r. prawa jazdy. Skoro zaś nie było podstaw do zatrzymania w dniu 28 sierpnia 2017r. prawa jazdy to nie było także podstaw do przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy gdyż w dacie prowadzenia przez P. O. pojazdu 5 października 2017r. prawo jazdy nie powinno być zatrzymane. Zatem niewątpliwie w niniejszej sprawie zachodzą wszystkie przesłanki wskazane w treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczność przywoływana przez skarżącego (niemiarodajność pomiaru prędkości z dnia 28.08.2017 r.) bez wątpienia była "nową" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., gdyż wyszła na jaw już po wydaniu w dniu 9 listopada 2017 r. decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., a informacja o tej okoliczności dotarła do organu w dniu 3 września 2019 r. we wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wznowienie postępowania. Nie była tym samym znana organowi odwoławczemu w dacie wydawania decyzji znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. znak: [...] w przedmiocie przedłużenia P. O. zatrzymania prawa jazdy kategorii B, D do 6 miesięcy w terminie od 28 sierpnia 2017r. do 28 lutego 2018r.

Rozstrzygnięcie organu jest o tyle niezrozumiałe, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2018 roku, sygn. akt III SA/Łd 12/18 wydanym w przedmiocie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie zatrzymania P. O. prawa jazdy na okres 3 miesięcy, Sąd rozpatrując zarzuty strony odnoszące się do wadliwego rezultatu pomiaru prędkości dokonanego w dniu 28 sierpnia 2017 r., odwołał się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, w którym podkreślono, że: "Wykazanie błędnego pomiaru prędkości możliwe jest również w postępowaniu w sprawach o wykroczenie i wówczas jego skutkiem może być nawet uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. To z kolei, w razie uprzedniego zakończenia postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy, będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem ustalenie, że pomiar prędkości został błędnie dokonany jest nową okolicznością faktyczną istotną dla tej sprawy. W ramach tej nadzwyczajnej procedury wznowieniowej możliwe byłoby zatem uchylenie wspomnianej decyzji, ewentualnie uzyskanie przez stronę stosownego odszkodowania". WSA jednocześnie przesądził w sposób wyraźny w uzasadnieniu tego wyroku, że w przypadku uniewinnienia P. O. od zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w dniu 28 sierpnia 2017 r. nie zastosował się do ograniczenia prędkości w terenie zabudowanym i przekroczył prędkość o 52 km/h, będzie mu przysługiwało prawo do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co umożliwi uchylenie decyzji ostatecznej o zatrzymaniu prawa jazdy.

Również w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2019 roku o sygn. akt I OPS 3/18 wskazano, że zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję (por. także wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 743/17).

W konsekwencji, uznać trzeba, iż w niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania opiera się na ustawowej podstawie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tej sytuacji wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej organ naruszył art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a powołane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.

e.o.