Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 927/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12  ust. 1,  art. 12  ust. 3,  art.  11  ust. 1,  art. 11  ust. 2 - 2b,  art. 22  ust. 11
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca.), Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2011r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowy od osób fizycznych za 2006r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 18 stycznia 2011 r. nr [...] określającą Panu B.P. należne zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 5.148 zł oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 924,60 zł.

Stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia przedstawia się następująco:

B.P. (dalej skarżący, podatnik, strona postępowania) pismem z dnia 15 czerwca 2010 r. (data wpływu do organu 16 czerwiec 2010 r.) złożył w Urzędzie Skarbowym w L. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 924,60 zł wraz z wnioskiem złożył korektę deklaracji podatkowej (zeznania rocznego) PIT-37 za 2006 r. Jako uzasadnienie wniosku wskazał zmianę orzecznictwa sądowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2009 r., sygn. akt II FSK 536/08) w zakresie opodatkowania przychodów pracowników z tytułu świadczonych na ich rzecz bezpłatnych lub częściowo odpłatnych usług transportu z miejsca zamieszkania do miejsca pracy. Skarżący wywodził, że dopłaty zakładu pracy do biletu na dojazd do pracy, w sytuacji gdy ich wartość została ustalona ryczałtowo nie podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dn. 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.f. lub ustawa u.p.d.o.f.). Skarżący skorygował swoje zeznanie w części doliczonej wcześniej do przychodów opodatkowanych kwoty dopłaty zakładu pracy do biletów na dojazd do pracy. Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie A. dotyczące wysokości dopłaty zakładu pracy do biletów doliczonej skarżącemu do przychodów (3.114,39 zł) oraz kwoty odpłatności za bilet potrąconej z wynagrodzenia pracownika (280,80 zł).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. (zwany dalej Naczelnikiem Urzędu Skarbowego lub organem podatkowym pierwszej instancji) nie zgadzając się na bezdecyzyjny zwrot nadpłaty postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. Nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe względem skarżącego w sprawie określenia należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję z dnia 18 stycznia 2011 r. nr [...], w której określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 5.148 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w żądanej wysokości. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wartość otrzymanego od pracodawcy świadczenia w zakresie dowozu pracownika do pracy i z pracy stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym stanowi art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Podkreślił, że przychód pracownika stanowi każda realna korzyść jaką uzyskuje pracownik, w tym wartość zindywidualizowanego świadczenia w postaci dowozu pracownika do i z pracy. W podstawie faktycznej rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Skarbowego oparł się na piśmie A. (pracodawca) wyjaśniającym zasady korzystania przez pracowników z przewozów pracowniczych, na umowie z dnia 5 grudnia 2005 r. zawartej przez pracodawcę z przewoźnikiem B. Sp. z o.o., zarządzeniu nr 8/2002 Dyrektora Oddziału Spółki – A. z dnia 31 stycznia 2002 r. w sprawie zasad wyliczenia kosztów przewozów pracowniczych ponoszonych przez Oddział. Organ pierwszej instancji stwierdził, że transport do pracy oferowany przez pracodawcę stanowi świadczenie powodujące przysporzenie w majątku pracownika, a momentem otrzymania tego świadczenia jest wydanie przez pracodawcę karty dowozu i przyjęcie tej karty przez pracownika – jest to moment konkretyzacji otrzymanego świadczenia co do jego wysokości oraz przyporządkowania do danego pracownika.

Dodatkowo organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że w stosunku do podatnika nie może mieć zastosowania również art. 22 ust. 11 u.p.d.o.f. uprawniający do uwzględnienia kosztów faktycznie poniesionych w kosztach uzyskania przychodów, ponieważ podatnik nie dysponuje imiennymi biletami okresowymi.

Skarżący pismem z dnia 5 lutego 2011 r. (data wpływu do organu 9 luty 2011 r.) złożył do Dyrektora Izby Skarbowej we W. (zwanego dalej Dyrektorem Izby Skarbowej, organem podatkowym drugiej instancji lub organem odwoławczym) za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, odwołanie od decyzji. W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz błędne powołanie przez organ podatkowy pierwszej instancji art. 22 ust. 11 u.p.d.o.f. Skarżący podniósł, że aby świadczenie w postaci dowozu mogło być opodatkowane musi zostać rzeczywiście otrzymane – nie można bowiem płacić podatku dochodowego od samej możliwości bezpłatnego dojazdu, a w niniejszej sprawie były sytuacje, kiedy w trakcie miesiąca pracownicy nie korzystali z transportu, np. z powodu choroby, a tym samym nie można było określić wysokości przychodu z tytułu dowozu pracowników. Jeśli pracodawca nie wie, którzy pracownicy i jak często korzystają z zapewnionego transportu, to nie może ustalić ile wynosi faktyczny przychód każdego pracownika z osobna. Ponadto skarżący wskazał, że w sprawie nie można zastosować art. 22 ust. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w rozliczeniu rocznym za 2006 r. nie zastosowano rzeczywistych kosztów dojazdu do pracy.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

B.P. pismem z dnia 5 maja 2011 r. złożył na powołaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze powtórzył dotychczasowe zarzuty kierowane względem decyzji, w tym zarzucił błędne przyjęcie, że w sprawie można było zastosować art. 22 ust. 11 u.p.d.o.f., gdyż w rozliczeniu rocznym Skarżący nie zastosował rzeczywistych kosztów dojazdu do pracy (dla których niezbędne były imienne bilety), ale skorygował przychody do opodatkowania traktując dopłaty zakładu pracy wykazane w zaświadczeniu, jako niepodlegające opodatkowaniu. W oparciu o art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. skarżący stwierdził, że skoro przychodami są tylko świadczenia otrzymane, to nie jest możliwe określenie wysokości przychodu z tytułu dowozu pracowników, ponieważ pracodawca nie wie, którzy pracownicy i jak często korzystają z zapewnionego transportu, nie można ustalić ile wynosi przychód każdego pracownika z osobna. A aby świadczenie w naturze mogło być opodatkowane, musi zostać rzeczywiście otrzymane, nie można bowiem płacić podatku dochodowego od samej możliwości bezpłatnego dojazdu do pracy.

W odpowiedzi na skargę pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzył argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją ostateczną, z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji (bądź postanowienia) w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać też trzeba, że stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Spór w sprawie dotyczy opodatkowania u skarżącego kwoty 3.114,39 zł stanowiącej wartość świadczenia pracodawcy – A. w P. - polegającego na dowozie skarżącego do miejsca pracy w 2006 r.

Przed przystąpieniem przez Sąd do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji wskazać należy, że kwestia opodatkowania po stronie pracownika świadczenia ze strony pracodawcy w postaci dowozu do pracy była przedmiotem sporów pomiędzy podatnikami/płatnikami a organami podatkowymi i rozstrzygnięcia organów podatkowych (w większości były to interpretacje indywidualne) poddawane były kontroli sądów administracyjnych. Problematyki tej dotyczą m.in. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 56/09 uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1208/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 459/09 uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 22/10, jak również orzeczenie, na które we wniosku o stwierdzenie nadpłaty powołał się skarżący – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt II FSK 536/08 (wszystkie orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www. orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Jednakże, co zdaniem Sądu ma istotne znaczenie, w przywołanych orzeczeniach istota sporu dotyczy nieco odmiennej sytuacji, aniżeli zaistniała w przedmiotowej sprawie. Wyroki te obejmują bowiem przypadki, kiedy pracodawca (będący płatnikiem) organizuje bezpłatny dowóz pracowników do pracy, który powoduje, że po stronie pracowników występuje nieodpłatne świadczenie, ale jednocześnie pracodawca wskazuje na trudność w ustaleniu kto i w jakim zakresie korzystał z oferowanego dowozu, a tym samym na niemożność ustalenia wartości świadczenia dla konkretnego pracownika i niemożność jego opodatkowania.

Na tle powyższych okoliczności w orzecznictwie wyrażone zostały dwa poglądy. Pierwszy, z którym Sąd w obecnym składzie się nie zgadza, stanowi, że "w sytuacji, gdy pracodawca ponosi opłaty związane z dojazdem pracowników do pracy na podstawie zawartej z przewoźnikiem umowy, przy czym opłata ta jest ustalona ryczałtowo bez względu na liczbę pracowników mogących skorzystać ze świadczenia, brak jest podstaw do ustalenia przychodu z tego tytułu po stronie pracownika". Takie stanowisko prezentuje też wyrok z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt II FSK 536/08, na który powołał się skarżący i w oparciu, o który dochodził stwierdzenia nadpłaty.

Drugi z kolei pogląd przewiduje, że "w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że pracownicy korzystali ze zorganizowanych przez pracodawcę przejazdów i niesporny jest nieodpłatny charakter tych świadczeń, zaś z ustawy wynika, że przychód z tych świadczeń jest opodatkowany i jak należy liczyć jego wartość, to żadne trudności w ustaleniu kręgu korzystających z nich pracowników jak i w ustaleniu wartości nieodpłatnych świadczeń – nie uzasadniają odstąpienia od ich opodatkowania. Ewentualne trudności z przypisaniem ilości i zakresu świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego." (za wyrokiem NSA z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1208/09). I ten pogląd Sąd w obecnym składzie w pełni podziela.

Jak już powiedziano w niniejszej sprawie mimo, że spór dotyczy tego samego zagadnienia – opodatkowania u pracownika świadczenia w postaci dowozu do pracy, to jednak powstał on w innym stanie faktycznym. W sprawie bezsporne jest bowiem, że pracodawca – A. (będący płatnikiem) doliczył w 2006 r. do przychodu ze stosunku pracy skarżącego łączną kwotę 3.114, 39 zł i ją opodatkował. Kwota ta stanowiła równowartość świadczenia pracodawcy dla pracownika w postaci dowozu do pracy z miejsca zamieszkania. A zatem inaczej, aniżeli w powołanych orzeczeniach w omawianej sprawie pracodawca nie miał problemu z ustaleniem wysokość świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika (w tym skarżącego) z tytułu dowozu do pracy i opodatkowaniem należnych kwot. Zdaniem Sądu takie zachowanie pracodawcy - płatnika należy ocenić jako zgodne z obowiązującymi regulacjami podatkowymi.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody m.in. ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. A zatem przychodami pracownika ze stosunku pracy są wszystkie świadczenia, które otrzymuje pracownik w związku z łączącym go z pracodawcą stosunkiem pracy lub stosunkiem pokrewnym.

Z definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika natomiast, że przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jednocześnie, ustawodawca zastrzegł w art. 12 ust. 3 u.p.d.o.f., że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych, ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2 - 2b u.p.d.o.f. Wynika z nich, że wartość świadczeń w naturze, co do zasady ustala się na podstawie cen rynkowych, a wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się – jeśli ich przedmiotem są (jak w spornej sprawie) zakupione usługi - według cen zakupu (art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f.).

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że pokrywane ze środków pracodawcy koszty dowozu pracowników do wyznaczonych w umowie miejsc pracy, które w innej sytuacji musiałby ponieść pracownik, decydując się na dojazdy we własnym zakresie – stanowią dla pracownika konkretne przysporzenie, kwalifikowane według katalogu przychodów z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. jako nieodpłatne świadczenie, stanowiące przychód ze stosunku pracy.

Odnośnie natomiast ustalenia wartości świadczenia w postaci dowozu do pracy, to obowiązkiem pracodawcy (będącego jednocześnie płatnikiem) jest ustalenie na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. wartości świadczenia z uwzględnieniem kosztu zakupionych usług i ilości pracowników korzystających z dowozu. Pracodawca mając wiedzę o ilości pracowników korzystających z dowozu, o zakresie dowozu z jakiego korzystają poszczególni pracownicy oraz znając koszt, jaki ponosi za organizację dowozu (koszt przewozu) ma możliwość ustalenia wysokości świadczenia przypadającego na poszczególnych pracowników.

Z akt sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji organów podatkowych, wynika, że A. nie będąc zobowiązanym na podstawie innych przepisów do ponoszenia kosztów dojazdu do pracy pracowników zorganizował dla swoich pracowników taki dowóz. Zasady korzystania z tzw. przewozów pracowniczych u pracodawcy skarżącego wynikają z następujących dokumentów: umowa z dnia 5 grudnia 2005 r. zawarta przez pracodawcę z przewoźnikiem B. Sp. z o.o., zarządzenie nr 8/2002 Dyrektora Oddziału Spółki – A. z dnia 31 stycznia 2002 r. w sprawie zasad wyliczenia kosztów przewozów pracowniczych ponoszonych przez Oddział, załącznik nr 1 do Regulaminu Pracy – "Zasady organizacji dowozu pracowników A. do pracy i z pracy". Z przywołanych dokumentów, na które w swoich wyjaśnieniach skierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. powołuje się również A. (pismo z dnia 21 września 2010 r. nr [...]), wynika jednoznacznie, że pracodawca oferując pracownikom dowóz do pracy uczynił to w sposób pozwalający na indywidualne określenie osoby korzystającej z dojazdu oraz ustalenie wartości kosztów biletu (karty) z jakiego korzystał dany pracownik.

Podstawą do ustalenia miesięcznej ceny biletu linii przewozów pracowniczych był średni miesięczny przebieg autobusu określony w rozkładzie jazdy pomnożony przez stawkę określoną w Cenniku. Należność za usługę uzależniona była od ilości osób wykupujących bilety na daną linię. Pracownik deklarował się na korzystanie z dojazdu i mógł korzystać z dowolnej linii na trasie z miejsca zamieszkania do miejsca pracy. Wartość kosztu dowozu została ustalona jako iloczyn odległości w kilometrach (odległość od miejsca zamieszkania do A.) i jednego osobokilometra (liczonego jako suma wszystkich kilometrów z określonej linii lub grupy linii przypadających na wszystkich pracowników korzystających z przewozu na danej trasie dzielony przez wartość brutto faktury). Należność do zapłaty (dla przewoźnika) za wykonaną usługę przewozu obliczana była w ten sposób, że całkowitą cenę linii wyliczoną zgodnie z § 2 ust. 2 umowy przewozu dzieliło się przez ilość kart przejazdu ogółem (sprzedanych dla pracowników A. i innych podmiotów), a wynik pomnożony był przez ilość kart pobranych przez zleceniodawcę – A.

Z zasad wyliczenia kosztów przewozów pracowniczych wynikało z kolei, że suma wszystkich kilometrów z określonej linii (grupy linii) przypadających na wszystkich pracowników korzystających z przewozu na określonej trasie dzielona jest przez wartość brutto faktury, daje to wartość osobokilometra dla danej trasy. Wartość osobokilometra przemnożona przez odległość dawała koszt dowozu danej osoby. Z wyliczeń pełnego dowozu odejmowana była wartość karty opłacona przez pracownika – różnica tych kwot stanowiła koszt dowozu ponoszony przez pracodawcę.

Ponadto z § 3 pkt 1 załącznika nr 1 do Regulaminu Pracy wynika, że prawo do przewozu mają wyłącznie pracownicy posiadający ważne karty na przewozy. A w § 1 pkt 5 zarządzenia wskazano, że pracownik nie może zrezygnować z korzystania z karty oraz zmienić linii w bieżącym miesiącu, a jedynie przed miesiącem rozliczeniowym; rezygnacja powinna obejmować cały miesiąc i powinna być złożona na piśmie.

Jak widać, na podstawie obowiązujących u pracodawcy skarżącego zasad dowozu pracowników do pracy, można było jednoznacznie określić zarówno osobę korzystającą z dowozu do pracy, okres w jakim korzystała z dowozu, zakres dowozu (trasę) i ostatecznie wyliczyć wartość otrzymanego z tego tytułu świadczenia od pracodawcy podlegającego opodatkowaniu. Z chwilą wydania karty przejazdu i przyjęcia tej karty przez pracownika następowało otrzymanie przez pracownika świadczenia (świadczenie było skonkretyzowane co do osoby i co do wartości). Podnoszona przez skarżącego argumentacja, że pracownik nie zawsze korzystał z dojazdu (np. był chory), nie jest trafiona, ponieważ dobrowolna rezygnacja z dowozu przez pracownika po otrzymaniu karty dojazdu, nie zmienia faktu, że pracownik miał zapewnione/wykupione miejsce, z którego tylko on (nikt inny) mógł skorzystać, a po stronie przewoźnika powstawał obowiązek spełnienia świadczenia (przewoźnik od tego momentu pozostawał w gotowości do spełnienia świadczenia). W przypadku świadczenia dowozu do pracy pracownik otrzymuje świadczenie przez samą możliwość skorzystania z oferowanego przez pracodawcę dowozu do pracy, natomiast to, czy pracownik to świadczenie zrealizuje nie ma znaczenia; skutki podatkowe dotyczą otrzymania świadczenia, a nie jego realizacji.

Odnośnie "otrzymania" nieodpłatnego świadczenia – Sąd podziela argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 1460/09, że przysporzenie majątkowe uzyskane przez pracowników skarżącej spółki polegało na tym, że w całości lub w części nie ponosili oni kosztów dojazdów do pracy, co w normalnych warunkach obciąża pracownika. Były to zatem, wbrew twierdzeniu skarżącej spółki, świadczenia na rzecz pracowników, które "kreowały u nich przysporzenia majątkowe". Nie można zatem zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej, że przedmiotowe świadczenia nie zostały przez pracowników otrzymane w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarżący z tytułu dowozu do pracy oferowanego przez pracodawcę w roku 2006 otrzymał świadczenie o wartości 3.114, 39 zł (potwierdza to zaświadczenie pracodawcy - pismo z dnia 29 stycznia 2010 r.), które stanowiło przysporzenie podlegające opodatkowaniu, jako przychód ze stosunku pracy.

Słusznie zatem, w ocenie Sądu, organ podatkowy odmówił w tym zakresie stwierdzenie nadpłaty.

Nie znajduje również Sąd uzasadnienia dla podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 22 ust. 11 u.p.d.o.f. Podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że rozpoznanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. sprawy z uwzględnieniem możliwości rozliczenia kosztów w wysokości rzeczywiście poniesionej przez stronę ani nie naruszało praw strony, ani nie spowodowało, że sprawa nie została rozpoznana w zakresie, jakiego żądała strona we wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ponadto, na co zasadnie zwrócono uwagę Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., a zatem prowadził postępowanie dotyczące wszystkich aspektów rozliczenia. Sąd podziela również pogląd organów podatkowych odnośnie braku podstaw do zastosowania art. 22 ust. 11 u.p.d.o.f. (strona nie dysponowała wymaganymi dowodami – imiennymi biletami okresowymi).

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.