Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 935/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 4  pkt 9
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 935/09

Uzasadnienie

Na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa. Prezydent B. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] orzekł o utracie przez A. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2009 r., z uwagi na pozostawanie niezdolnym do pracy wskutek choroby przez nieprzerwalny okres 90 dni.

W odwołaniu od ww. decyzji A. D. opisał swój stan zdrowa, wrażając sprzeciw dla przepisów jakimi został objęty jako osoba bezrobotna.

Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2009 r. [...] na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 9 ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując w uzasadnieniu po przywołaniu treści przepisów ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r., że okres 90 dni niezdolności do pracy skarżącemu upłynął [...] maja 2009 r. i dlatego orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej.

Na decyzję z [...] sierpnia 2009 r. A. D. złożył skargę zarzucając naruszenie prawa, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ nie zgodził się z przedstawionymi zarzutami i w całej rozciągłości podtrzymał swoje rozstrzygnięcie i uzasadnienie wydanej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.). Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi: że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę niezatrudnioną, niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymierza czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 33 ust. 4 pkt 9 ww. ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Takie brzmienie ww. przepisu art. 33 ust. 4 pkt 9 nadane zostało ustawą nowelizującą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., Nr 6, poz. 33 z dnia 17 stycznia 2009 r.). Powyższa ustawa weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

A więc w dniu wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji obowiązywało już nowe brzmienie art. 33 ust. 4 ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r.

Z przepisów tych wynika więc w sposób jednoznaczny, że obowiązkiem Starosty jest orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego w sytuacji wskazanej treścią art. 33 ust. 4 pkt 9.

Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że dnia [...] października 2008 r. A. D. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. jako osoba bezrobotna, oświadczając, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. W 2009 r. w okresie od [...] lutego do [...] marca oraz od [...] kwietnia do [...] czerwca skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Z materiału dowodowego wynika, że okres 90 dni niezdolności do pracy skarżącemu upłynął więc dnia [...] maja 2009 r.

Analiza przepisów ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. wskazuje nadto, że status osoby bezrobotnej nie wynika tylko z faktu dokonania rejestracji i pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, lecz wiąże się ze spełnieniem określonych tą ustawą warunków. Warunkiem zasadniczym, który powinna spełnić osoba bezrobotna jest oczywiście jego zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, rozumiana jako gotowość do przyjęcia przez bezrobotnego proponowanego zatrudnienia, co oczywiście nie zachodzi w odniesieniu do osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim.

Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa i dlatego uznawszy, iż brak przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniających uwzględnieniem skargi – na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.