Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1308/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpatrzeniu w dniu 25 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. P. O. (dalej: Skarżący) wniósł od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Wraz z powyższą skargą Skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W treści swojego wniosku wskazał, że za pośrednictwem organu I instancji złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Odwołanie zostało wysłane w dniu [...] lipca 2021 roku. Ponieważ pomimo znacznego upływu okresu Skarżący nie otrzymał decyzji z Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zadzwonił do tego organu i wówczas od pracownika SKO dowiedział się, że decyzja została podjęta i wysłana, nie została odebrana, wróciła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i uznano, iż zostało doręczona prawidłowo.

Skarżący oświadczył, że otrzymał awizo listu poleconego w pierwszej dekadzie października 2021 r. Jego małżonka wraz z awizo i pochodzącym od Skarżącego upoważnieniem do odbioru przesyłki udała się do placówki pocztowej w Z.. Pracownik tej placówki otrzymawszy awizo przesyłki stwierdził, że takiej przesyłki na poczcie nie posiadają i [...] podarł awizo. Stało się tak prawdopodobnie dlatego, gdyż ów pracownik nie sprawdził dokładnie numeru przesyłki. Na tej podstawie Skarżący stwierdził, iż awizo było pomyłką listonosza. Przesyłka na podstawie pierwszego awiza nie została podjęta wskutek ewidentnego błędu pracownika Poczty Polskiej.

Skarżący we wniosku oświadczył ponadto, iż wbrew istniejącym obowiązkom nigdy nie otrzymał drugiego tzw. powtórnego awiza o przesyłce. Tymczasem zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku nie podjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w §2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

W ocenie Skarżącego, ponieważ przedstawiciele Poczty Polskiej nie dopełnili swoich obowiązków złożenie w takiej sytuacji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia stanowiło naruszenie art.

44 § 4 k.p.a. zgodnie z którym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach. Jak z powyższego wynika warunkiem zastosowania tzw. fikcji doręczenia jest uprzednie powtórne awizo u adresata, które jednak w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Oświadczył także, iż złożył reklamację w Urzędzie Pocztowym Z. dotyczącą niewłaściwego doręczenia przesyłki listowej poleconej pochodzącej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i oznaczonej numerem [...]. Reklamacja ta została przyjęta co potwierdza podpis i pieczątka uprawnionego przedstawiciela Poczty Polskiej. Ponadto - jak oświadczył Skarżący - pochodzące z Urzędu Pocztowego w Z. zapisy o tzw. powtórnym awizie dotyczącym przedmiotowej przesyłki w żaden sposób nie polegają na prawdzie.

W ocenie Skarżącego za przychylnym rozpoznaniem wniosku przemawia także fakt, że przebywał on w izolacji z powodu zakażenia SARS-COV-2. Celem potwierdzenia tej okoliczności przedłożył zaświadczenie lekarskie wskazujące, że przebywał na przymusowej izolacji z powodu zakażenia SARS-COV-2 w okresie od [...] listopada 2021 r.

Pismem z [...] grudnia 2021 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] grudnia 2021 r. Skarżący wniósł za pośrednictwem Kolegium skargę do sądu administracyjnego.

Następnie zaś, w wykonaniu zarządzenia Sądu dotyczącego nadesłania informacji o sposobie rozpatrzenia reklamacji z [...] listopada 2021 r. przez Pocztę Polską, Skarżący pismem z [...] marca 2021 r. przesłał pismo Poczty Polskiej z [...] listopada 2021 r., w którym stwierdza się, że reklamację pozostawiono bez rozpatrzenia z uwagi na jej wniesienie przez osobę nieuprawnioną - wobec stwierdzenia braku zrzeczenia się nadawcy na rzecz adresata prawa dochodzenia roszczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej powoływana jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności winy być należycie uprawdopodobnione (art. 87 § 2 P.p.s.a). Ponadto, z uwagi na treść art. 86 § 2 P.p.s.a., przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli jego uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, że właściwym do przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest sąd do którego została wniesiona skarga, nie zaś organ administracji wydający decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia. Natomiast warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są: brak winy strony w uchybieniu terminowi; powodowanie przez uchybienie terminu dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego; złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej (postanowienie NSA z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt. II OZ 51/15).

Kryterium braku winy jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminowi (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie mu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z 21 maja 2020 r., II OZ 325/20 i orzeczenia w nim wskazane).

W rozpoznawanej sprawie jako przyczynę uchybienia terminowi Skarżący wskazuje wadliwe przeprowadzenie czynności doręczenia przesyłki przez Pocztę Polską. Powyższe miało wynikać po pierwsze z braku wydania przesyłki pełnomocnikowi Skarżącego mimo okazania przez niego w placówce pocztowej stosownego awizo i pełnomocnictwa. Po wtóre, z uwagi na brak powtórnego awizowania przesyłki.

Sąd ustalił, iż w aktach administracyjnych znajduje nr się koperta, w której nadano do Skarżącego - w przesyłce nr [...] - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze (k.6) oraz dokument EPO (k.8).

Z koperty oraz EPO wynika, iż przedmiotowa przesyłka była awizowana pod adresem zamieszkania Skarżącego w dniu [...] października 2021 r. a następnie powtórnie w dniu [...] października 2021 r. Ostatecznie wobec nieodebrania przesyłki do dnia [...] października 2021 r. została zwrócona nadawcy. Powyższe dane zostały analogicznie odnotowane w pocztowym systemie śledzenia przesyłek (https://emonitorinq.poczta-polska.pl/).

Skarżący potwierdza, iż pierwsze awizo zostało mu faktycznie doręczone był on też - jak sam oświadcza - w stanie przekazać je małżonce wraz pełnomocnictwem do odbioru. Natomiast oświadczenie Skarżącego, iż jego pełnomocnik uprawniony do odbioru korespondencji stawił się w urzędzie pocztowym a przesyłka nie została mu wydana mimo okazania awizo i pełnomocnictwa są całkowicie gołosłowne. Podobnie Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojego twierdzenia o braku powtórnego awizowania przesyłki.

Koperta zwrotnie przekazana nadawcy pisma zawierająca adnotacje dotyczące doręczenia przesyłki sporządzone przez pocztowego operatora wyznaczonego (Poczta Polska) jest wskazanym w art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym wywołującym określone skutki procesowe dla adresata przesyłki. Stosownie do treści tego przepisu taki dokument korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawem. Domniemanie to nie zostało skutecznie obalone, gdyż Skarżący nie przedstawił żadnego przeciwdowodu świadczącego o nierzetelności opisanych wyżej dokumentów. W tej sytuacji należało dać wiarę treści adnotacji dokonanych przez pracowników Poczty Polskiej, które potwierdzają dokonanie doręczenia przesyłki zawierającej decyzję w trybie zastępczym.

W ocenie Sądu fakt wniesienia nieskutecznej regulacji do operatora pocztowego w żadnej mierze nie czyni wiarygodnymi twierdzeń Skarżącego co do wywodzonych nieprawidłowości w procesie doręczenia przesyłki. Skoro Skarżący oczekiwał przesyłki wobec wniesienia odwołania i uważał, iż czas rozpatrzenia odwołania jest "znaczny" opisanego we wniosku sposobu reakcji na odmowę wydania przesyłki nie sposób uznać za poczyniony z należytą starannością. Zachowujący taką staranność odbiorca przesyłki może bowiem w szczególności domagać się potwierdzenia odmowy wydania przesyłki czy to na dokumencie awizo czy w inny sposób.

Nie jest też jasne co Skarżący rozumie pod pojęciem "nie dotrzymania tzw. drugiego awizo". Zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Kolejne zawiadomienie nie musi więc być przekazane osobiście Skarżącemu i wystarczy jego pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Wobec powyższego należy uznać decyzja Kolegium została doręczona Skarżącemu z dniem [...] października 2021 r. O tej daty rozpoczął bieg 30 dniowy termin na wniesienie Skargi. Upływał on zatem w dniu [...] listopada 2021 r.

Jak wynika natomiast z zaświadczenia lekarskiego dołączonego do wniosku Skarżący przebywał na przymusowej izolacji z powodu zakażenia SARS-COV-2 w okresie od 9 do 19 listopada 2021 r. Zatem powyższe miało wpływ na możliwość wniesienia skargi.

Skarżący w dniu 19 listopada 2021 r. sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (k. 14). Zatem nastąpiło to przed upływem siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wprawdzie Skarżący występując z przedmiotowym wnioskiem nie wniósł jednocześnie skargi na decyzję SKO, niemniej jednak skarga została wniesiona przez Skarżącego w dniu [...] grudnia 2021 r. (koperta na k. 8).

W powyższym zakresie należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu bez równoczesnego dokonania czynności procesowej dotknięty był brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu (por. Posadowienia NSA z 13 maja 2005 r. sygn. akt. I OZ 437/05). Skoro doszło do uzupełnienia powyższego braku formalnego należało uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu jest kompletny.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. uznał iż zachodzą okoliczności uzasadniające przywrócenie Skarżącemu terminu do wniesienia skargi.

Orzeczenia sądów administracyjnych przywoływane powyżej są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www. orzeczenia.nsa.gov.pl.