Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 33/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 10
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza L. do załatwienia w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2012 r.; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza L. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. J. K. wystąpił do Burmistrza L. o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) informacji dotyczących Burmistrza L. w zakresie dodatku za wysługę lat, ostatnio wypłaconej nagrody jubileuszowej, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, wykorzystania urlopu wypoczynkowego za 2010 r. i 2011 r.

W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. Burmistrz L. ustosunkowując się do ww. wniosku wskazał, że aktualne wynagrodzenie Burmistrza L. ustalone zostało Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza L., która upubliczniona została w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w L. Wysokość dodatkowego wynagrodzenia rocznego określa art. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. U. Nr 160, poz. 1080 ze zm.). Poinformowano ponadto, że zgodnie z art. 24h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym informacje o dochodach Burmistrza L. zawarte są w jego oświadczeniach majątkowych, które zamieszczone zostały w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w L.

W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. J. K. złożył odwołanie od ww. pisma stwierdzając, że pismo to w rzeczywistości jest decyzją odmowną. Jednocześnie ponowił wniosek o udostępnienie żądanej informacji publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...], na podstawie art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność odwołania stwierdzając, że pisma, od którego J. K. wniósł odwołanie, nie można uznać za decyzję.

W dniu [...] maja 2012 r. J. K. ponowił swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na ww. pismo organ ustosunkował się dnia [...] maja 2012 r. wskazując, jak w piśmie z dnia [...] marca 2012 r.

W związku z powyższym, J. K. w piśmie z [...] czerwca 2012 r. wniósł do Burmistrza L. o wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższe, organ w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. stwierdził, że brak jest podstaw do wydania żądanej przez wnioskodawcę decyzji.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. zatytułowanym zażalenie-skarga, J. K. podał, że Burmistrz nie udostępnił żądanych przez niego informacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...], po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia J. K. na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza L. sprawy z wniosku z dnia [...] lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, działając na podstawie art. 37 § 2 a contrario ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, uznało zażalenie za niezasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania służy skarga do sądu administracyjnego, która nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia.

J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza L. w zakresie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o zobowiązanie Burmistrza L. do udzielenia żądanej informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielanie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. W uzasadnieniu skargi, na potwierdzenie swojego stanowiska, powołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest bezczynność Burmistrza Gminy L. w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania wysokości: dodatku za wysługę lat, ostatnio wypłaconej nagrody jubileuszowej, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, informacji o wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego za 2010 i 2011 rok. Skarżący zaznaczył, że informacja dotyczy Burmistrza L.

Wobec powyższego, ocenie Sądu poddana została do wyjaśnienia kwestia, czy treść żądań zawartych we wniosku stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i czy skarżony organ pozostaje w bezczynności w związku z powyższym wnioskiem.

Okolicznością niesporną jest, że organ udzielił odpowiedzi skarżącemu pismami z dni [...] marca 2012 r., [...] maja 2012 r. oraz [...] czerwca 2012 r.

Bezczynność ma miejsce wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej i jest skierowany do adresata zobowiązanego do jej udzielenia. Nieudzielenie informacji publicznej i niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnień i terminie w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r. OSK 1209/04 wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005 r. IV SAB/Wr 57/05). Z bezczynnością będziemy zatem mieć do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany nie udzieli informacji lub nie podejmie przewidzianych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i dodatkowym terminie albo podejmując te czynności nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo nie wyda na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. decyzji o odmowie udzielenia żądanych informacji publicznych (I. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa ...).

Z powyższego zatem wynika, że bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy zobowiązany milczy, jak również wtedy gdy odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej do tej czynności podstawie prawnej.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy w pierwszej kolejności podnieść, że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., wiąże się bowiem bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organu, który w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 w rozumieniu tego przepisu jest organem władzy publicznej.

Burmistrz jest organem gminy, gmina zaś wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (art. 2, art. 11 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym t.j. Dz.U.z 2013 r., poz. 594.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem, w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. sygn. akt K 14/03, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 312/12).

W rozpoznawanej sprawie wnioskowana przez skarżącego informacja dotycząca Burmistrza L. stanowi informację: o wysokości dodatku za wysługę lat, ostatnio wypłaconej nagrody jubileuszowej, dodatkowego wynagrodzenia rocznego oraz informację o wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego za 2010 i 2011 r. Dotyczy ona zatem środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osoby pełniącej funkcję publiczną oraz dotyczy wykorzystania urlopu przez osobę pełniącą funkcję publiczną. Zakres żądania zawartego we wniosku jest zatem informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem mieści się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) ustawy.

Skarżący zażądał podania wysokości ww. gratyfikacji. Należy podkreślić, że procentowy wskaźnik dodatku za wieloletnią pracę (wg skarżącego za wysługę lat) uregulowany został w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 223, poz. 1458). Aby jednak podać w przypadku konkretnej osoby jego wysokość niezbędna jest informacja o przepracowanych latach pracy. Wskazanie zatem przez organ podstawy prawnej do obliczenia dodatku oraz miejsca publikacji uchwały o wynagrodzeniu Burmistrza nie stanowiło udzielenia informacji publicznej. Podobnie rzecz się ma z nagrodą jubileuszową, której podania wysokości domaga się skarżący. W art. 30 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych uregulowano procentowo wysokość nagrody jubileuszowej w zależności od przepracowanych lat i wynagrodzenia miesięcznego. Brak informacji w zakresie przepracowanych lat przez Burmistrza oraz wynagrodzenia miesięcznego uniemożliwia ustalenie wysokości ostatnio wypłaconej jemu nagrody jubileuszowej. To samo tyczy się informacji w zakresie dodatkowego wynagrodzenia rocznego wypłaconego Burmistrzowi. Sposób ustalenia tego wynagrodzenia uregulowany został w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1144). Wynagrodzenie roczne ustala się w wysokości 8,5%. Niezbędnymi wiadomymi do ustalenia tego wynagrodzenia są sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie, uwzględniając wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługujące pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy.

Tak więc wskazanie przez organ podstawy prawnej do ustalenia dodatkowego wynagrodzenia rocznego nie stanowiło udzielenia informacji publicznej.

Gdyby organ doszedł jednak do wniosku, iż udostępnienie żądanych informacji nie jest możliwe ze względu na przesłanki określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej, to może wydać decyzję odmowną, na podstawie art. 16 tej ustawy, która może następnie zostać poddana kontroli sądowoadministracyjnej (podobnie wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 681/13).

W orzecznictwie, za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r. IV SA/Po 652/07). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. II SAB/Lu 19/06, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r. sygn. IV SA/Wa 221/04 oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. II SAB/Bk 36/08.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych.

Mając to wszystko na uwadze należy stwierdzić, że żądane przez skarżącego informacje odnoszące się do środków pieniężnych wypłaconych Burmistrzowi – organowi gminy mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu wydatkowania majątku publicznego przez podmioty tworzące sektor finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 885). Co istotne, podmioty sektora finansów publicznych dotyczy naczelna zasada finansów publicznych określona w art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowiąca o jawności gospodarowania środkami publicznymi. Oznacza to wymóg bezwzględnej transparentności wydatkowania środków publicznych, w tym również na wynagrodzenia dla pracowników i jak w rozpoznawanej sprawie organu gminy - Burmistrza.

Z powyższego wynika, że po pierwsze wnioskowana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej, a po drugie, że Burmistrz jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia.

Prawo do informacji publicznej, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Z powyższego przepisu wynika, że dostęp do informacji publicznej może podlegać ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli natomiast informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i ma związek z pełnieniem tych funkcji lub gdy osoba fizyczna bądź przedsiębiorca zrezygnują z przysługujących im praw, dostęp do informacji nie może zostać ograniczony z powołaniem się na ochronę prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy.

Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie powoduje automatycznego jej udostępnienia, ale wymaga zweryfikowania przesłanek ograniczających dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, to głównym celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących osób fizycznych jest wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. Wówczas bowiem ograniczenia dostępności informacji nie mają zastosowania.

W tym wypadku kluczową dla oceny charakteru pełnionej przez osobę fizyczną funkcji jest wykładnia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne". Ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie definiuje tego pojęcia. Wskazówek interpretacyjnych zatem należy poszukiwać w innych aktach prawnych systemu, który co do zasady powinien być spójny. Dostarcza ich dyspozycja art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), dalej zwana: k.k., zgodnie z którą osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową. Z powyższego wynika, że pojęcie "osoba pełniąca funkcje publiczne" na gruncie k.k. jest zakresowo szersze i pochłania pojęcie funkcjonariusza publicznego. Skoro ustawodawca w ustawie o dostępie do informacji publicznej przy określaniu kręgu podmiotów, co do których zastosowania nie mają ograniczenia w dostępności do informacji, zrezygnował z definiowania pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" i "funkcjonariusz publiczny", to nie ma przeszkód, ażeby skorzystać z definicji sformułowanych na gruncie przepisów prawa karnego w celu precyzyjnego określenia podmiotu przestępstwa i przedmiotu ochrony. Określenie "osoba pełniąca funkcję publiczną" użyte w ustawie o dostępie do informacji publicznej służy również dokładnemu ustaleniu kręgu podmiotów, które podejmując szeroko pojętą działalność publiczną winny liczyć się dozwolonym dostępem do wszelkich informacji ze sfery jego życia, które mają wpływ na wykonywanie przyjętej roli społecznej.

Zarówno doktryna i orzecznictwo stoją na stanowisku, że osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (Kamińska I., Rozbicka-Ostrowska M., Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r. sygn. akt II SAB/Ka 144/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2013 r. II SA/Gd 503/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy, jest zatem jednoznaczne ustalenie, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Dopiero bowiem zbadanie tej okoliczności pozwala na prawidłowe ustalenie możliwości zastosowania ograniczeń wynikających z art. 5 ust 2 ustawy. Jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z pełnieniem tej funkcji, to organ zobowiązany do jej udzielenia nie może odmówić udostępnienia takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust 2 ustawy.

Burmistrz należy do kręgu osób pełniących funkcje publiczne.

Ponadto, w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (publik. OTK-A z 2006 r., Nr 3, poz. 30) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na to, że w odniesieniu do informacji dotyczących działalności instytucji publicznych mamy do czynienia z dalekoidącym przenikaniem się sfery informacji odnoszących się do działań tych instytucji jako takich oraz informacji o zachowaniach funkcjonariuszy publicznych, w tym także obejmujących sferę życia prywatnego tych osób. Przeprowadzenie jednoznacznej i precyzyjnej cezury nie jest w takich wypadkach możliwe, należy przy tym założyć, że ustawodawca konstytucyjny czerpał swoje inspiracje w tym zakresie z ukształtowanego dorobku i standardów demokratycznych. W ocenie Trybunału wartość, jaką stanowi transparentność życia publicznego, przeważa nad bezwzględną ochroną prawa do życia prywatnego osób publicznych. Sposób interpretacji pojęć konstytucyjnych o niedookreślonym zakresie semantycznym powinien uwzględniać standardy przyjmowane we wspólnej przestrzeni prawnej państw demokratycznych. W konsekwencji punktem odniesienia oceny wyznaczającej granice dopuszczalnej ingerencji (w świetle art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji) jest taka treść konstytucyjnego prawa do informacji, które zgodnie z przyjmowanymi standardami rozumiane jest szerzej – jako odnoszące się również do informacji ze sfery życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, o ile mają one związek z działalnością publiczną. Również judykatura wypracowała jednoznaczne stanowisko w tej kwestii (vide np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Kielcach z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Ke 3/13, we Wrocławiu z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 383/12, w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 204/10, z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 246/11, z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. VIII SAB/Wa 23/11, z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 204/10).

W ocenie Sądu, organ pozostawał w stanie bezczynności w odniesieniu do wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2012 r. Bezczynność organu polegała na nieudzieleniu pełnej informacji o wysokości dodatku za wysługę lat, wypłaconej ostatnio nagrody jubileuszowej, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, z uwzględnieniem kształtowania się wysokości tych gratyfikacji oraz o wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego. Organ nie podał informacji, jaka była wysokość wypłaconych kwot w odniesieniu do Burmistrza. Burmistrz L. jest podmiotem, do którego znajdują w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, żądana informacja stanowi informację publiczną, a do dnia rozpoznania skargi organ w wyznaczonym przez prawo terminie (art. 13 ust. 1 ustawy u.d.i.p.) nie udostępnił informacji w zakresie wskazanym w punkcie 1 wyroku, ani nie wydał decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy u.d.i.p.), stwierdzić należało, że organ ten pozostaje w bezczynności.

W rozpoznawanej sprawie organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji, mimo że stanowiła ona informację publiczną wobec czego Sąd skargę dotyczącą bezczynności organu uznał za zasadną i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przy czym prawidłową formą jego rozpoznania będzie, bądź udostępnienie żądanej informacji publicznej, bądź też wydanie decyzji administracyjnej odmawiającej jej udzielenia z uwagi na jakieś chronione dobro określone w art. 5 u.d.i.p.

Wobec powyższego, stosownie do art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji stosownie do art. 200 ustawy p.p.s.a., które obejmują zwrot uiszczonego wpisu w wysokości [...] zł od organu, który dopuścił się bezczynności w sprawie. Termin do udzielenia informacji, do której Sąd zobowiązał organ, wynika z treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Termin ten biegnie od daty prawomocności niniejszego wyroku, stosownie do art. 170 p.p.s.a.