Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1890/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1,  art. 32  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 8 poz 66
law: Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Andrzej Kołodziej Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: “k.p.a." w związku z wyrokiem Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] Wydział [...] z dnia [...] marca 2012 r. (sygn. akt [...]), decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. odmawiającą [...] w st. spocz. A. G. wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. A. G. zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] o:

- ponowne ustalenie wysokości świadczeń emerytalnych wypłacanych przez wojskowe organy emerytalne po 1 stycznia 1999 r., które zostały przyznane w 1989 r. przez Wojskowe Biuro Emerytalne w [...],

- wypłacenie wraz z odsetkami kwot, które wynikają z różnicy między przysługującymi świadczeniami zgodnie ze słusznie nabytymi prawami w 1989 r. o wartości ekonomicznej określonej art. 5, 6 i 40 (w pierwotnym brzmieniu) ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. Z 1994 r., nr 10, poz. 36), a zaniżonymi, wypłacanymi przez Wojskowe Biuro Emerytalne w [...] od 1 stycznia 1999 r. na podstawie decyzji waloryzacyjnych,

- stwierdzenie - stosownie do kompetencji - nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po 1 stycznia 1999 r., które zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 156 k.p.a. w przedmiocie wysokości jego świadczenia emerytalnego.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor WBE w [...], powołując w podstawie prawnej art. 31 art. 32 ust. 1 i 2, art. 48a ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. Z 2004 r., nr 8, poz. 66 ze zm.) odmówił zainteresowanemu ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego i wypłaty odsetek.

Jednocześnie decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor WBE w [...], na podstawie art. 31, art. 32 ust. 2 ww. ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w zw. z art. 156 k.p.a., odmówił wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po 1 stycznia 1999 r.

Na sktutek odwołania A. G. wniesionego od obu powyższych decyzji, wyrokiem z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego i wypłaty odsetek (pkt I), odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. o odmowie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanych po [...] stycznia 1999 r. przekazał Ministrowi Obrony Narodowej celem rozpoznania (pkt II), zasądził od odwołującego na rzecz pozwanego WBE w [...] kwotę 60 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UZP 3/10, w której Sąd Najwyższy przyjął, że w sprawie z odwołania od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji podjętej po dniu 1 stycznia 1999 r., droga sądowa przed sądem powszechnym jest niedopuszczalna. Sąd wskazał również, iż Dyrektorzy wojskowych biur emerytalnych mają status organów administracji państwowej, co do których organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 154 § 1 i art. 17 pkt 3 k.p.a. jest Minister Obrony Narodowej jako organ państwa do którego zakresu działania należy wykonywanie uprawnień naczelnego organu administarcji państwowej w stosunku do terenowych organów administarcji wojskowej i innych organów wojskowych (art. 2 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej - Dz. U. Z 1996 r., nr 10, poz. 56 ze zm.).

W wyniku złożenia apelacji przez zainteresowanego od powyższego wyroku, Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] Wydział [...] wyrokiem z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...], odrzucił apelację w części dotyczącej pkt II zaskarżonego wyroku (pkt 1), w pozostałej części oddalił apelację (pkt. 2).

W uzasadnieniu ww. decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Minister Obrony Narodowej wskazał, iż jest on związany postanowieniami wyroku Sądu, a więc zobligowany jest do rozpatrzenia odwołania strony, jednakże nie podziela poglądu Sądu, aby był właściwy w niniejszej sprawie. W ocenie Ministra, w sprawie niniejszej właściwy do rozpoznania odwołania zainteresowanego jest sąd powszechny. Organ podał, że zasady ustalania wysokości emerytur wojskowych regulują bezpośrednio przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. W myśl zaś art. 31 ust. 4 ustawy, od decyzji tych przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Zatem w sprawach tych właściwy jest sąd powszechny. Natomiast stosownie do treści art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Jednocześnie art. 32 ust. 2 ustawy wyraźnie wskazuje, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione na zasadach określonych w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten dopuszcza możliwość stosowania trybów nadzwyczajnych procedury administracyjnej wobec decyzji emerytalnych, wydawanych na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Ponadto precyzuje, iż organem właściwym w tych sprawach jest wojskowy organ emerytalny.

W ocenie Ministra Obrony Narodowej fakt, że wojskowy organ emerytalny stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (może zmienić, uchylić lub unieważnić decyzje na zasadach określonych w tym Kodeksie) nie wyłącza zasady, iż decyzje dotyczące ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego oraz ich zmiany z urzędu, poprzez ich waloryzację są decyzjami z zakresu ubezpieczeń społecznych. Pomimo braku wyraźnej regulacji wskazującej, że od decyzji dotyczącej zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej zarówno prawo do zaopatrzenia emerytalnego, jak i zobowiązującej do zwrotu nienależnego świadczenia przysługuje zainteresowanemu odwołanie do sądu powszechnego, trudno byłoby zaakceptować i uzasadnić tezę, iż w sprawach ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego właściwe byłoby postępowanie przed sądem powszechnym, ale już w sprawach dotyczących zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej tego samego świadczenia emerytalnego właściwość ta przechodziłaby na sądy administracyjne.

Organ podkreślił, że przedstawione powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego. Wskazał przy tym na treść uchwały Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I UZP 3/10, która wprawdzie została wydana na tle przepisów dotyczących nabywania uprawnień do świadczeń emerytalno - rentowych w ramach powszechnego systemu emerytalnego, ale która także ma zastosowanie w niniejszej sprawie. W uchwale tej, której Sąd Najwyższy nadał moc zasady prawnej, wskazano jednoznacznie, że od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organu rentowego), wydanej na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) w przedmiocie nieważności decyzji, przysługuje odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Ze względu na wyżej wspomnianą tożsamość przepisów art. 31 i art. 32 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin z regulacją zawartą w art. 83a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przedmiotowa uchwała znajduje zastosowanie także w tej sprawie.

W dalszej części uzasadnienia ww. decyzji Minister podniósł, że odwołujący zarzucił decyzjom waloryzacyjnym wojskowego organu emerytalnego naruszenie prawa materialnego w związku z art. 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2003 r.), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zasady waloryzacji emerytur wojskowych wyrażone w przepisach art. 159 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. nr 8, poz. 66 ze zm.) mają zastosowanie do emerytów wojskowych, którzy uzyskali uprawnienia przed wejściem w życie znowelizowanych zasad waloryzacji rent i emerytur wojskowych.

W opinii odwołującego, obowiązujący od 1 stycznia 1999 r. przepis art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, zgodnie z którym wojskowe świadczenia emerytalno-rentowe podlegają waloryzacji na zasadach i terminach przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, dotyczy osób przechodzących na emeryturę wojskową od dnia 1 stycznia 1999 r. Jego zdaniem, ustawodawca w art. 1 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jednoznacznie wykluczył możliwość stosowania tych przepisów w odniesieniu do żołnierzy już będących na emeryturze. Tym samym ustawodawca w stosunku do odwołującego zachował waloryzację uposażeniową.

Minister Obrony Narodowej stwierdził, że z treści uzasadnienia odwołania należy wnioskować, iż odwołujący nie uznaje zmian w zakresie powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych wprowadzonych w 1998 r. oraz obowiązujących od 1999 r. w państwie jednolitych zasad waloryzacji świadczeń emerytalno- rentowych, uznając je za mniej korzystne. Zdaniem odwołującego, wystarczającą przesłankę do ponownego ustalenia wysokości jego świadczenia emerytalnego stanowi waloryzowanie przez wojskowy organ emerytalny jego emerytury wojskowej w oparciu o przepisy, które nie stanowiłyby do tego podstawy prawnej.

Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wojskowego organu emerytalnego, gdyż przeprowadzał on waloryzację emerytury wojskowej zgodnie z przepisami wojskowej ustawy zaopatrzeniowej. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z przepisami prawa, a decyzje w przedmiocie waloryzacji śwaidczeń nie są dotknięte wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a.

A. G. w piśmie z dnia [...] września 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2012 r., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów art. 11 i art. 31 wojskowej ustawy emerytalnej, a także przepisów procesowych, tj. art. 157 k.p.a. wskutek utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. wobec uznania, że:

- decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. jest prawidłowa i przepis art. 32 ust. 2 wojskowej ustawy emerytalnej można zastosować względem wszystkich decyzji waloryzacyjnych wydanych w sprawie świadczenia skarżącego w okresie od 1999 r. do 2009 r.,

- Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego jest organem właściwym do rozpoznania w całości wniosku z dnia [...] grudnia 2008 r. na podstawie znowelizowanych przepisów art. 32 ust. 2 ustawy z 6 maja 2005 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. nr 130, poz. 1085),

- prawidłowe są podstawy prawne decyzji waloryzacyjnych wydanych przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] w okresie od 1999r. do 2009 r., wskazujące przepisy art. 31 wojskowej ustawy emerytalnej jako właściwe dla waloryzacji świadczeń według zasad określonych w art. 6 ustawy, czyli zasad wynikających z przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej,

2. stwierdzenie w oparciu o przepisy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Dyrektora WBE w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., wskutek rażącego naruszenia prawa przez przypisanie sobie kompetencji Ministra Obrony Narodowej, wynikających z art. 157 k.p.a. względem decyzji waloryzacyjnych wydawanych od 1999 r. do 2006 r., a także wadliwej wykładni przepisów art. 32 ust. 2 noweli z dnia 6 maja 2005 r. wojskowej ustawy emerytalnej jako tych, które z mocą wsteczną można było stosować wobec decyzji o waloryzacji świadczeń wydawanych do 2006 r.,

3. stwierdzenie, że decyzje waloryzacyjne wydawane od 1 stycznia 1999 r. wydawano z naruszeniem prawa wskutek przywoływania wadliwej podstawy prawnej, czyli przepisów art. 31 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, chociaż faktycznie organ rentowy nie ustalał wysokości świadczenia, a jedynie przeliczał to świadczenie według zasad powszechnej waloryzacji, czyli dokonywał jedynie czynności materialno-technicznej, co do której istnieje wątpliwość, czy rzeczywiście wymaga ona wydawania decyzji administracyjnej,

4. ewentualne przekazanie sprawy do właściwego rzeczowo sądu tj., Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych, w sytuacji uznania, że kontrola działania administracji w sprawach formalnych (a nie merytorycznych jak jest w niniejszej sprawie) należy do sądu ubezpieczeń społecznych,

5. przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Okręgowego w [...] Wydziału Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...] lub/i akt wojskowego organu emerytalnego w [...] dot. jego świadczenia, na okoliczność braku w nich odwołania, o którym mowa w pkt II wyroku z dnia [...] marca 2011 r.,

6. zwolnienie z kosztów sądowych,

7. wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pytaniem prawnym, czy:

- wojskowy organ emerytalny jest uprawniony do wskazywania w wydawanych decyzjach waloryzacyjnych jako podstawy prawnej art. 31 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, czy też decyzje takie winny wskazywać za podstawę przepisy art. 6 tejże ustawy,

- w ogóle taka czynność materialno-techniczna, jaką faktycznie jest przeliczanie przez organy rentowe wysokości świadczenia, wymaga wydawania decyzji administracyjnej,

- osobie zainteresowanej rozstrzygnięciem sprawy w zakresie ubezpieczeń społecznych, powinno przysługiwać prawo do ponownego rozpoznania sprawy przed organem jednoinstancyjnym, jakim zgodnie z przepisami ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin jest wojskowy organ rentowy, a także przed innymi organami w zakresie policyjnej ustawy emerytalnej i ZUS w odniesieniu do art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub

8. wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, czy:

- brak regulacji ustawowych w zakresie prawa strony do ponownego rozpatrzenia jej sprawy przed organem rentowym od wydawanych przez takie organy decyzji nie jest niezgodny z art. 2 i 32 Konstytucji RP,

- przepisy art. 32 wprowadzone nowelą z dnia 6 maja 2005 r. do wojskowej ustawy emerytalnej w związku z przepisami dodanego art. 83a do ustawy z dnia 13 października 1989 r. o systemie ubezpieczeń społecznych nie są niezgodne z art. 2 i 32 Konstytucji RP, wobec niewprowadzenia takich zmian do policyjnej ustawy emerytalnej i czy w ten sposób nie powodują dyskryminacji i naruszenia umów międzynarodowych,

Skarżący zaznaczył jednocześnie, że jego skarga nie dotyczy wysokości wypłacanego mu przez wojskowy organ emerytalny świadczenia, lecz wad formalnych decyzji waloryzacyjnych, których twórcą był Minister Obrony Narodowej, jako organ nadzorujący podlegle wojskowe biura emerytalne na podstawie właściwych przepisów.

W uzasadnieniu skargi A. G. podniósł, że istota zagadnienia prawnego sprawy niniejszej, o charakterze systemowym, tkwi po pierwsze w dacie 6 maja 2005 r. kiedy to w Sejmie RP ogłoszono ustawę o zmianie ustawy o zapatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., nr 130, poz. 1085) i zmieniono brzmienie przepisów art. 32 wojskowej ustawy emerytalnej, po drugie w wątpliwości, czy słuszne jest wydawanie decyzji waloryzacyjnych, czyli faktycznie podejmowanie przez organy rentowe czynności materialno-technicznych, dotyczących przeliczenia (a nie ustalania) dotychczasowej wysokości świadczenia, a przez to, czy możliwe jest w ogóle odwoływanie się do sądu ubezpieczeń społecznych od takich decyzji. Sprawa ma charakter systemowy również w tym znaczeniu, że ustawodawca dokonał zróżnicowania uprawnień w zaopatrzeniowym systemie emerytalnym, gdyż policyjna ustawa emerytalna z dnia 18 lutego 1994 r. (t.j. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.) nie wprowadziła przepisów art. 83a ust. 1 i ust. 2 ustawy systemowej z 13 października 1998 r.

Następnie skarżący podniósł, że o ile jego wniosek z dnia [...] grudnia 2008 r. nie mógł dotyczyć stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po 6 maja 2005 r. (ogłoszenia noweli wojskowej ustawy emerytalnej), to był on zasadny w części dotyczącej decyzji wydanych przed tą datą, gdyż do tej daty w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego można było żądać stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 157 k.p.a..

Zdaniem skarżącego, powoływanie się przez wojskowy organ emerytalny w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. na nowe brzmienie przepisów, o których mowa w ustawie z dnia 6 maja 2005 r., przypisanie sobie kompetencji organu nadrzędnego do stwierdzenia nieważności własnych decyzji waloryzacyjnych i uznanie się organem właściwym dla trybu nadzwyczajnego, który obowiązywał do dnia 6 maja 2005 r., stanowiło rażące naruszenie prawa. Zachowanie wadliwej podstawy prawnej decyzji o waloryzacji świadczeń zasługuje przynajmniej na zastosowanie przez sąd administracyjny przepisów art. 145 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący uznał również za zasadny wniosek o rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także Trybunał Konstytucyjny, albowiem niedopuszczalna jest sytuacja, w której dwie różne grupy społeczne (emerytów policyjnych i emerytów wojskowych) ustawodawca traktuje w sposób zróżnicowany, czyli w sposób dyskryminujący jednych wobec drugich (chociaż należą do tego samego systemu zaopatrzeniowego) z tej tylko przyczyny, że jednym wprowadza się ograniczenia wynikające z przepisów art. 83a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a innych w tym ograniczeniu pomija.

W piśmie z dnia [...] września 2012 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący podał, że zaskarżona decyzja została podpisana przez Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej – C. M. Tymczasem, zdaniem skarżącego, żadne z upoważnień wydanych dla C. M., wyszczególnionych w Dzienniku Urzędowym MON z 2012 r. nie upoważnia go do wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w skardze przedstawiając dodatkowe argumenty mające przemawiać za uwzględnieniem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie narusza prawa.

Na wstępie odnieść się należy do wniosku organu odwoławczego o odrzucenie skargi w związku z jego stanowiskiem, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w tym stwierdzania nieważności decyzji wojskowego organu emerytalnego, Minister Obrony Narodowej nie jest organem właściwym do ich rozstrzygania oraz wobec przeciwstawnego poglądu skarżącego w tejże kwestii.

Stosownie do treści art. 180 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", sprawy wynikające z przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym i rentownym są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych, do których stosuje się przepisy Kodeksu, chyba że przepisy odrębne, dotyczące ubezpieczeń, ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Z kolei zgodnie z art. 181 k.p.a., organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają przepisy odrębne. Przepisami odrębnymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 31 ust. 1 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem (ust. 2). Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (ust. 4). Oznacza to zatem, że decyzje wojskowego organu emerytalnego nie są poddawane kontroli instancyjnej w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 127 i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ ten, wydając swoje rozstrzygnięcie w formie decyzji, orzeka w pierwszej i ostatniej instancji administracyjnej. Wynika z tego, że w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości świadczenia na podstawie ustawy o zaopatrzeniu emerytalno - rentowym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin nie orzeka organ drugiej instancji administracyjnej, bowiem kontrola decyzji wojskowego organu emerytalnego w trybie odwoławczym, na mocy wskazanych wyżej przepisów, została poddana reżimowi procedury cywilnej, co wskazuje na właściwość sądu powszechnego. Sprawa taka nie ma zatem charakteru sprawy administracyjnej, lecz na etapie odwoławczym staje się sprawą cywilną. Oznacza to również, że nie jest dopuszczalne orzekanie w tej sprawie przez sąd administracyjny.

Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o weryfikację decyzji wojskowego organu emerytalnego w trybach nadzwyczajnych, regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Jednocześnie art. 32 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez właściwy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione na zasadach określonych w przepisach ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten dopuszcza możliwość stosowania trybów nadzwyczajnych procedury administracyjnej wobec decyzji emerytalnych, wydawanych na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych.

W myśl art. 32 ust. 2 ww. ustawy, organem właściwym w tego rodzaju sprawach jest wojskowy organ emerytalny. Artykuł 3 ust. 1 pkt 13 wyjaśnia, że wojskowym organem emerytalnym jest organ emerytalny właściwy w sprawach ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia, określony przez Ministra Obrony Narodowej. Jednak Minister Obrony Narodowej nie jest wojskowym organem emerytalnym, w rozumieniu powyższych norm. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. nr 67, poz. 618 ze zm.), wojskowym organem właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia oraz ich wypłaty jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego zwany dalej "wojskowym organem emerytalnym" (tożsame brzmienie uzyskał przepis § 2 ust. 1 obowiązującego od dnia 7 marca 2012 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin - Dz. U. z 2012 r., poz. 194). Oznacza to, że organem właściwym także w sprawach weryfikacji decyzji wojskowego organu emerytalnego w trybach nadzwyczajnych, regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego, właściwy według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej do zaopatrzenia emerytalnego.

Wskazując na właściwość dyrektora wojskowego biura emerytalnego w kwestii zmiany, uchylenia lub unieważnienia decyzji emerytalnej, ustawodawca niewątpliwie nawiązuje do trybu zwykłego, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ww. ustawy, w zakresie właściwości organu, pozostawiając jedynie treść rozstrzygnięcia zasadom Kodeksu postępowania administracyjnego, co świadczy także o tym - wobec braku regulacji szczególnej w cyt. art. 32 ust. 2 przedmiotowej ustawy - że również w zakresie odwołania od decyzji podjętej wskutek zmiany, uchylenia lub unieważnienia decyzji emerytalnej zastosowanie ma zasada wynikająca z reguł ogólnych (art. 31 ust. 4 ww. ustawy), związanych z przedmiotem sprawy. Zatem to przedmiot sprawy determinuje tryb odwoławczy, który w tym przypadku jest trybem regulowanym przepisami procedury cywilnej, co wskazuje na właściwość sądu powszechnego również w sprawach rozstrzyganych na podstawie art. 32 ust. 2 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Tak więc decyzja dyrektora wojskowego biura emerytalnego w przedmiocie zmiany, uchylenia lub unieważnienia decyzji emerytalnej podlega odwołaniu do sądu powszechnego, co wyklucza właściwość sądu administracyjnego w tych sprawach. Prezentowane przez Sąd stanowisko znajduje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 23 marca 2011 r. o sygn. akt I UZP 3/10 (publ. OSNP 2011/17-18/23, LEX nr 73818).

Minister Obrony Narodowej - co do zasady - ma więc rację, twierdząc, że skarga w tego rodzaju sprawach jest niedopuszczalna, gdyż sąd administracyjny nie jest sądem właściwym. Niemniej jednak w sprawie niniejszej skarga nie może być odrzucona, bowiem w wykonaniu prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt [...], powyższą sprawę przekazano do rozpoznania Ministrowi Obrony Narodowej. Inaczej mówiąc, odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] grudnia 2008r., odmawiającej wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji waloryzacyjnych, wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r., poprzez przekazanie do rozpatrzenia Ministrowi Obrony Narodowej, który został tym orzeczeniem związany, "uzyskało" przymiot sprawy administracyjnej, a decyzja podjęta przez Ministra zakończyła administracyjny tok instancji wiążąc przez to także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie tylko w płaszczyźnie formalnej (dopuszczalność skargi), ale także merytorycznej (ocena legalności zaskarżonej decyzji).

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt [...] oddalono apelację od ww. wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r., mocą którego oddalone zostało odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., odmawiającej ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego i wypłaty odsetek. Oznacza to, że Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...], podzielając w tej kwestii stanowisko Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych, zaakceptował prawidłowość zastosowania przepisów wojskowej ustawy emerytalnej przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], przesądzając także o trafności i legalności jego decyzji, w tym decyzji waloryzacyjnych, wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest więc stanowiskiem Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] związany, gdyż zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wskazać należy, że zarówno decyzja Ministra Obrony Narodowej, jak i Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po 1 stycznia 1999 r.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. W tego rodzaju postępowaniu organ nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, tak jak to czyni w postępowaniu odwoławczym.

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa, wskazuje na ich oczywistą niezgodność (v. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (v. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r., III SA 422/96).

W świetle powyższych uwag nie sposób podzielić stanowiska skarżącego o naruszeniu prawa przy decyzjach w przedmiocie waloryzacji świadczeń skarżącego wydanych po 1 stycznia 1999 r.

Zauważyć w tym miejscu należy, że do 31 grudnia 1998 r. waloryzacja wojskowych świadczeń emerytalnych była przeprowadzana w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.) i uzależniona była od wzrostu uposażenia żołnierzy pozostających w służbie. Natomiast mocą art. 159 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118) w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin wprowadzono zmianę i przepisowi art. 6 tej ustawy nadano nowe brzmienie, wprowadzając taką samą zasadę waloryzacji świadczeń dla emerytów wojskowych, jaką przewidziano w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym, po dniu 1 stycznia 1999 r. nie było podstaw prawnych do stosowania w stosunku wojskowych świadczeń emerytalnych dotychczasowych zasad waloryzacji uposażeniowej, gdyż żaden przepis wojskowej ustawy emerytalnej jej nie przewidywał. Podkreślić również należy, że cytowany już wyżej przepis art. 159 pkt 1 ustawy 17 grudnia 1998 r., nowelizujący zasady waloryzacji wojskowych świadczeń emerytalnych, był poddany kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99 orzekł o jego zgodności z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto z przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2003 r., nie da się wywieźć, że ustawa ta nie miała zastosowania do osób, które w dniu jej wejścia w życie pobierały już świadczenie emerytalne lub rentowe. Zmiana zasad waloryzacji świadczeń emerytalno - rentowych dotyczyła wszystkich emerytów i rencistów wojskowych, czego potwierdzeniem jest przepis art. 179 tej ustawy, który zamieszczony został w Rozdziale 2 "Przepisy przejściowe", w myśl którego od 1 stycznia 1999 r. emerytury i renty przyznane od uposażeń osiągniętych przed tą datą na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym osób, o których mowa w art. 1 ust. 2, podlegają dodatkowej waloryzacji wskaźnikiem 104,3%.

Zatem w świetle powyższych rozważań, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej skarżącemu wydanych po 1 stycznia 1999 r. w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.

Powyższej oceny nie zmieniają zarzuty skarżącego podniesione w skardze oraz w późniejszych pismach procesowych, dotyczące w szczególności: braku podstaw do wydawania decyzji waloryzacyjnych w sytuacji, gdy - zdaniem skarżącego - organ nie ustalał wysokości świadczenia, a jedynie przeliczał to świadczenie według zasad powszechnej waloryzacji; prawidłowości powołania podstaw prawnych decyzji waloryzacyjnych; zróżnicowania uprawnień w zaopatrzeniowym systemie emerytalnym emerytów policyjnych i emerytów wojskowych. Zarzuty te, w świetle powyższych rozważań, nie stanowią o kwalifikowanej wadliwości przedmiotowych decyzji waloryzacyjnych, a tylko ta kwestia podlega ocenie Sądu w niniejszej sprawie.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje stanowisko skarżącego, iż przepis art. 32 ust. 2 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin winien znaleźć zastosowanie wyłącznie względem decyzji waloryzacyjnych w sprawie świadczenia skarżącego wydanych od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 6 maja 2005 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 130, poz. 1085). Gdyby ustawodawca wprowadzając z dniem 30 lipca 2005 r. nowelizację art. 32 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin zamierzał wyłączyć zastosowanie art. 32 ust. 2 wobec decyzji ostatecznych wydanych przed 30 lipca 2005 r., to niewątpliwie wyraźnie by to wskazał. W konsekwencji oznaczało to zastosowanie zasady bezpośredniego działania przepisu nowej ustawy względem decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 32 ust. 2, zarówno wydanych przed jak i po dniu 30 lipca 2005 r. Powyższe oznacza, że organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. odmawiającą wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po 1 stycznia 1999 r., prawidłowo zastosował art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.

Jak już wyżej wskazano, dyrektor wojskowego biura emerytalnego, właściwy według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej do zaopatrzenia emerytalnego, jest organem właściwym także w sprawach weryfikacji decyzji wojskowego organu emerytalnego w trybach nadzwyczajnych, regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 ust. 1 pkt 13 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin oraz w zw. z § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin). Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z [...] grudnia 2008 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa "przez przypisanie sobie kompetencji Ministra Obrony Narodowej, wynikających z art. 157 k.p.a., względem decyzji waloryzacyjnych wydawanych od 1999 r. do 2006 r."

Zauważyć należy, że dopiero ww. nowelizacja ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin z dnia 6 maja 2005 r. wprowadziła możliwość weryfikacji (z urzędu) przez wojskowe organy emerytalne decyzji w sprawie prawa do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego w trybach nadzwyczajnych regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 32 ust. 2). Do dnia wejścia w życie znowelizowanych przepisów ww. ustawa regulowała kwestię kontroli decyzji odsyłając do zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 31 w zw. z art. 11).

Nieuzasadniony jest również zarzut skargi, iż nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sytuacji, gdy do organu rentowego nie wpłynęło formalnie odwołanie od decyzji Dyrektora WBE z dnia [...] grudnia 2008 r. Podkreślenia ponownie wymaga, że organ odwoławczy był zobligowany do wydania zaskarżonej decyzji na skutek związania prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r., który odwołanie od ww. decyzji Dyrektora WBE przekazał temu organowi celem rozpoznania. Sąd ten uznał, iż pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2009 r., w którym domagał się on "poprawienia obu decyzji Dyrektora WBE z dnia [...] grudnia 2012 r." stanowi odwołanie od tychże decyzji, a zatem podnoszona na obecnym etapie, argumentacja skarżącego mająca potwierdzać odmienne stanowisko w tej kwestii nie może osiągnąć zamierzonego skutku. Mając powyższe na względzie, wobec braku przesłanek, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z akt Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt [...]) na okoliczność braku w nich odwołania.

Nieuzasadniony jest również zarzut skarżącego odnośnie braku upoważnienia Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej – C. M. do podpisania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nieważności tejże decyzji. W aktach sprawy znajduje się bowiem upoważnienie nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r., wydane na podstawie art. 268a k.p.a., dla C. M. - Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej do wydawania decyzji, postanowień, zaświadczeń oraz pism procesowych w sprawach wojskowego zaopatrzenia emerytalnego (pkt 1 d). Stosownie do ww. upoważnienia zaskarżona decyzja została podpisana przez wskazanego Sekretarza Stanu MON z zamieszczeniem klauzuli "z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej" oraz uwierzytelniona odciskiem własnej pieczęci urzędowej.

Końcowo, odnosząc się do zawartych w skardze wniosków, Sąd stwierdza, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje sądowi administracyjnemu I instancji prawnych możliwości do wystąpienia z pytaniem prawnym do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnośnie wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym, przytoczonym w części sprawozdawczej uzasadnienia, do Trybunału Konstytucyjnego, Sąd zauważa, że orzekanie w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej należy do właściwości Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, że powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu, może - w myśl art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm.) - przedstawić Trybunałowi stosowane pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji: przepisów art. 32 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w zw. z art. 83a ustawy z dnia 13 października 1989 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; kwestii braku regulacji ustawowych w zakresie prawa strony do ponownego rozpatrzenia jej sprawy przed organem rentowym (jak stanowi art. 127 § 3 k.p.a.), które wymagałoby - jak oczekiwał tego skarżący - wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.