Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1272/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 i § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Nr [...] ([...]) Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel lub organ) − działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej K.p.a.), art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm..; dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689 ze zm.; dalej: ustawa abonamentowa) – po rozpoznaniu zażalenia M. K. (dalej: zobowiązana lub skarżąca) na postanowienie własne z [...] r., nr [...] ([...]), w którym uznał za niezasadny zarzut nieistnienia obowiązku:

1) uchylił w całości postanowienie z dnia [...] r.,

2) oddalił zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej zobowiązania za okres od stycznia 2015 r. do kwietnia 2018 r.,

3) uznał zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej zobowiązania za okres od maja 2018 r. do kwietnia 2020 r.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.

Wierzyciel w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązaną wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...] r. o nr [...], obejmujący na ten dzień zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do kwietnia 2020 r.

Zobowiązana złożyła zarzuty do organu egzekucyjnego pismem z 30 września 2020 r. (data wpływu 2 października 2020 r.), w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W piśmie podniosła, że od 20 lat mieszka wraz z rodzicami, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, jednocześnie przedstawiła dokumenty, z których wynika zwolnienie z opłaty za abonament.

Organ w postanowieniu z [...] r. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku powołując art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a. Wskazał, że na imię i nazwisko zobowiązanej zgłoszona został rejestracja odbiornika telewizyjnego pod adresem ul. [...] [...], [...] S. Ponadto został jej nadany indywidualny numer identyfikacyjny – [...]. Wyjaśnił, że wskazana przyczyna nieopłacania abonamentu nie spowodowała ustania obowiązku zapłaty, bowiem zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676), jak również rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 t. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) na użytkowników został nałożony jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia placówki Poczty Polskiej.

W zażaleniu zobowiązana ponownie przesłała oświadczenie z 7 maja 2021 r. złożone przez jej matkę S. K., z którego wynika, że od 2004 r. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką (tj. zobowiązaną) oraz wnukiem S. K. (podpisane przez wymienione osoby). Jednocześnie przyznała, że miała "na siebie nadany nr [...]", który został wyrejestrowany w 2000 r.

Organ w zaskarżonym postanowieniu z [...] r. powołał art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku z uwagi na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego przez zobowiązaną wraz z matką i synem wskazał, że ustalił w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, że pod adresem; ul. [...] [...], [...] S. została dokonana w dniu 4 kwietnia 2018 r. rejestracja odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego na dane S. K. (indywidualny numer identyfikacyjny [...]), z jednoczesnym zwolnieniem od opłat abonamentowych z tytułu ukończenia 75 roku życia, z którą zobowiązana prowadzi od 2004 r. wspólne gospodarstwo domowe.

Wierzyciel uznał, że w myśl art. 2 ust. 5 i 6 ustawy abonamentowej osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym, rozumianym jako zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie, uiszczają tylko jedną opłatę abonamentową. Biorąc pod uwagę przekazaną wraz z zażaleniem dokumentację w postaci oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego od 2004 r. organ dokonał zamknięcia rejestracji zgłoszonej na dane osobowe zobowiązanej (indywidualny numer identyfikacyjny [...]) z dniem 30 kwietnia 2018 r., tj. z miesiącem dopełnienia rejestracji odbiorników przez S. K. (matkę zobowiązanej).

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowym przypadku zaszła konieczność uznania wniesionego przez zobowiązaną zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym w części dotyczącej zobowiązania za okres od maja 2018 r. do kwietnia 2020 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieistnienia obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym za okres 1 stycznia 2015 r. do kwietnia 2018 r. zaznaczył, że rejestracja odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego w niniejszej sprawie została dokonana na dane osobowe zobowiązanej, zgodnie z regulacjami ustawy z dni 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. Natomiast od dnia 16 czerwca 2005 r. tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi opłat abonamentowych, są wyłączni przepisy tej ustawy.

Powołując się na rozporządzenia wskazane w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym dodał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] wraz z pakietem pięciu spersonalizowanych blankietów wpłat zostało zobowiązanej przestane w dniu [...] r., na adres: ul. [...] [...], [...] S.

Dalej podał, że na dowód istnienia obowiązku zapłaty zaległych opłat abonamentowych wierzyciel wraz z niniejszym postanowieniem, przekazał duplikat Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia [...] r. Wyjaśnił także, że obecnie jedynym i wyłącznym dowodem zarejestrowania odbiorników radiofonicznych telewizyjnych w stosunku do abonentów, którzy byli zarejestrowani na moment wejścia w życie rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych telewizyjnych (tekst jednolity; Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) jest duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych telewizyjnych". Podkreślił zarazem, że jeżeli wierzyciel wykazał dokonanie rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tych odbiorników.

Organ ponadto podkreślił, że kwestia wyrejestrowania przez zobowiązaną odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, została dogłębnie zbadana. Przeszukano zasoby archiwalne jak i zapisy systemowe. W wyniku przeszukania zasobów nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej zgłoszenie wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników, jak również adnotacji w bazie abonentów o wyrejestrowaniu odbiorników przed datą rejestracji odbiorników na S. K. Zatem do 30 kwietnia 2018 r., tj. do miesiąca, w którym S. K. dopełniła rejestracji odbiorników na swoje dane osobowe, zobowiązana posiadała status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych.

W skardze na rozstrzygnięcie organu odwoławczego zobowiązana domagała się jego uchylenia w części dotyczącej zobowiązania za okres od stycznia 2015 r. do kwietnia 2018 r.

W uzasadnieniu powtórzyła, że zamieszkuje z rodzicami zgodnie z zaświadczeniem o zameldowaniu od 16 lipca 2004 r., co potwierdza złożone oświadczeniem o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa od tego roku.

Podkreśliła, że dokumenty o nadaniu nr identyfikacyjnego na jej ojca E. K. ([...], nowy [...]) z [...] r. oraz wyrejestrowaniu po jego śmierci z dnia 4 kwietnia 2018 r. i nadaniu numeru identyfikacyjnego [...] z tego dnia na jej mamę S. K. zostały przekazane łącznie z jej pismem z 30 września 2020 r. Uważa więc, że sprawca winna być rozpatrzona łącznie, bowiem oświadczenie o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa z rodzicami nosi datę 16 lipca 2004 r. Wspólne gospodarstwo z rodzicami prowadziła od 2004 r., a nie jak przyjął organ od 2018 r.

Zarzuciła organowi, że poza stwierdzeniem o nadaniu numeru identyfikacyjnego w 2008 r. (po 8 latach) oraz przedstawieniu jego duplikatu wystawionego na podstawie danych przechowywanych w systemie informatycznym, nie przedłożył innych dokumentów, czyli przez okres od 2000 r. do 2021 r. roku pozostaje tylko moje słowo, przeciwko słowu Urzędu Pocztowego. Dodała, że z żadnych przepisów prawa nie wynika, że jest ona zobowiązana posiadać i bezterminowo przechowywać dokument wyrejestrowania odbiornika, jak również w jaki sposób i przez jaki czas przechowuje się dokumenty informujące o zarejestrowania jak i jego wyrejestrowaniu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dała podstawy do jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia czy wierzyciel był uprawniony do obciążenia skarżącej opłatami abonamentowymi RTV za okres od stycznia 2015 r. do kwietnia 2018 r., a co za tym idzie do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości z tego tytułu, a więc zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienia obowiązku).

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r.) zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in. nieistnienie obowiązku (§ 2 pkt 1 tej ustawy).

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania; podniesione w nich okoliczności, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego.

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane na podstawie art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały kwestię opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca uregulował w niej zarówno obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych jak i posiadanie odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689; dalej ustawa abonamentowa). Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą bezpośredniego działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone. Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ww. ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Zatem zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a także w okresie obowiązywania wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, (wynika to także z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

W rozpoznawanej sprawie organ nie przedstawił dowodu dokonania rejestracji odbiorników rtv przez skarżącą. Do akt sprawy załączono jedynie "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z [...] r., z którego wynika, że jest użytkownikiem odbiorników rtv zarejestrowanych wg imiennej książeczki opłaty abonamentowej o nr "[...]", jednocześnie nadano jej nr identyfikacyjny "[...]" (korespondencję doręczono na adres S., ul. [...] [...]).

Skarżąca nie kwestionowała faktu zarejestrowania odbiornika RTV na swoje nazwisko, bowiem z zażaleniu na rozstrzygnięcie organu I instancji przyznała, że "miała na siebie nadany nr [...], ale został on wyrejestrowany w 2000 r. w Rejonowym Urzędzie Poczty w L. (...)". Przyznała także, że nie posiada dokumentu potwierdzającego owo wyrejestrowanie. Organ natomiast wyjaśnił, że przeszukano zasoby archiwalne jak i zapisy systemowe, lecz nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników przez skarżącą. Wyjaśnił także, że w bazie abonentów brak adnotacji o wyrejestrowaniu odbiorników przed datą rejestracji odbiorników na S. K. (matkę skarżącej), zatem do 30 kwietnia 2018 r., tj. do miesiąca, w którym S. K. dopełniła rejestracji odbiorników na swoje dane osobowe, zobowiązana posiadała status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych.

Stosownie do art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej za używanie odbiorników rtv pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Natomiast abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać wyrejestrowanie odbiornika (por. wyroki tut. Sądu wydane w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w kolejno obowiązujących:

- § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338);

- § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190);

- § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz

- § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

Powyższe regulacje dotyczą również obowiązku aktualizacji danych adresowych. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania, użytkownik odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązany jest zgłosić ten fakt w urzędzie pocztowym i po zaktualizowaniu danych adresowych, kontynuować opłaty abonamentowe. Natomiast jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik z odbiorników nie korzysta zobowiązany jest dopełnić formalności związane z wyrejestrowaniem odbiorników.

Przypomnieć należy, że organ ustalił w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, że pod adresem ul. [...] [...], S. została dokonana w dniu 4 kwietnia 2018 r. rejestracja odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego na nazwisko S. K. (indywidualny numer identyfikacyjny [...]), z jednoczesnym zwolnieniem jej od opłat abonamentowych z tytułu ukończenia 75 roku życia, z którą zobowiązana prowadzi od 2004 r. wspólne gospodarstwo domowe. Organ uwzględnił przekazaną przez skarżącą wraz z zażaleniem dokumentację w postaci oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego od 2004 r. i dokonał zamknięcia rejestracji zgłoszonej na dane osobowe zobowiązanej (indywidualny numer identyfikacyjny [...]), z dniem 30 kwietnia 2018 r., tj. z miesiącem dopełnienia rejestracji odbiorników przez jej matkę.

Przepisy ustawy abonamentowej stanowią:

- opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 4),

- niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1 (ust. 5 pkt 1).

Organ zatem uwzględnił fakt prowadzenia przez skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego wraz z rodzicami i synem od 2004 r. (pod adresem S., ul. [...] [...]), na którą to okoliczność przedstawiła ona stosowne dokumenty, nie kwestionowane przez organ. Sąd przyjął, że jest okoliczność niesporna.

Organ pominął jednak kompletny materiał dowodowy sprawy przyjmując, że rejestracja odbiorników przez matkę skarżącej nastąpiła w dniu 4 kwietnia 2018 r., zatem dopiero od tej daty można było przyjąć, że skarżąca wraz z matką i synem stanowią zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie.

Skarżąca załączyła do skargi kserokopie następujących dokumentów:

- "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z [...] r., wydane na nazwisko jej ojca E. K. (zamieszkałego w S. przy ul. [... ][...]) z którego wynika, że jest użytkownikiem odbiorników rtv zarejestrowanych wg imiennej książeczki opłaty abonamentowej o nr "[...]", jednocześnie nadano jej nr identyfikacyjny "[...]",

- "Legitymację osoby niepełnosprawnej" wydaną na nazwisko ojca skarżącej,

- odpis skrócony aktu zgonu E. K., z którego wynika, że zmarł w dniu [...] 2018 r.,

- zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników rtv zarejestrowanych na nazwisko E. K. (nr indentyfikacyjny [...]) z 4 kwietnia 2018 r.,

- "Zawiadomienie o zatwierdzeniu przeprowadzonej zmiany danych" z 4 kwietnia 2018 r., z którego wynika wyrejestrowanie abonenta E. K. o ww. nr identyfikacyjnym.

Ponadto skarżąca załączyła do akt dokumenty potwierdzające dokonanie tego samego dnia, tj. 4 kwietnia 2018 r., rejestracji odbiorników rtv na nazwisko jej matki S. K. oraz potwierdzającym zwolnienie jej z opłat za ich używanie, z uwagi na ukończony 75 rok życia (dokumenty te załączono także do akt administracyjnych).

W ocenie Sądu − organ będąc w posiadaniu kompletnej dokumentacji potwierdzającej zarejestrowanie odbiorników rtv na nazwisko E. K. a po jego śmierci ich wyrejestrowanie i ponowne zarejestrowanie (tego samego dnia) na nazwisko jego żony S. K. − przyjmując, że skarżąca prowadziła wraz z rodzicami (E. i S. K.) wspólne gospodarstwo domowe od 2004 r., pominął fakt dokonania uprzedniej rejestracji na nazwisko ojca skarżącej. Słusznie zatem skarżąca pyta w skardze, dlaczego organ przyjmuje skutki wyrejestrowania od daty rejestracji dokonanej przez jej matkę, skoro ona wraz z matką dokonały tych zmian z uwagi na śmierć jej ojca.

Stanowisko organu II instancji jest niekonsekwentne. Skoro organ przyjął, że skarżąca prowadziła wraz z rodzicami wspólne gospodarstwo domowe od 2004 r., to winien był uwzględnić, że w tej dacie odbiorniki rtv były zarejestrowane na nazwisko jej ojca, a po jego śmierci wyrejestrowane a następnie zarejestrowanie na nazwisko jej matki, co stanowi kontynuację tej rejestracji. Taki stan rzeczy organ winien uwzględnić ponownie rozpoznając niniejszą sprawę.

Na marginesie sprawy należy zauważyć, a zarazem przyznać rację skarżącej, że w okresie 20 lat (w badanej sprawie na przestrzeni lat 2000-2020) organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Pomijając kwestie konieczności wykazania przez abonenta faktu wyrejestrowania odbiorników rtv, zauważyć należy, że skarżąca mogła przez tak długi okres czasu (dwie dekady) pozostawać w przekonaniu, iż nie posiada jakichkolwiek zobowiązań publicznoprawnych, tym bardziej, że od 2004 r. prowadziła wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami i synem.

Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 tej ustawy, zasądzając na rzecz skarżącej uiszczony w sprawie wpis od skargi w kwocie 100 zł.