Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 594/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 98 ust 3
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2015 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją"), wydaną na podstawie art.138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "k.p.a.", Wojewoda [...] (dalej "Wojewoda") po rozpatrzeniu odwołania spółki J. S.A. (dalej "Spółka") od decyzji Prezydenta W. (dalej "Prezydenta") nr [...] z dnia [...] października 2014 r., umarzającej postępowanie prowadzone w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w dzielnicy [...] stanowiącą część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 285 m2, przeznaczonej pod drogę – uchylił decyzję Prezydenta w całości i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie zaskarżonej obecnie decyzji Wojewody, przedstawia się w sposób następujący:

1. Ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] (dalej "decyzją podziałową") Prezydent zatwierdził projekt podziału nieruchomości, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], w wyniku którego to podziału wydzielona została m.in. działka nr [...] o powierzchni 285 m2 (dalej "przedmiotowa działka", "działka drogowa"), przeznaczona pod poszerzenie ulicy [...] w W. (droga publiczna). W uzasadnieniu decyzji podziałowej stwierdzono w szczególności, że:

- objęta decyzją nieruchomość położona jest na obszarze, dla którego nie jest uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego;

- nieruchomość ta jest objęta decyzją Prezydenta nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i parkingami nadziemnymi wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu przy ulicy [...];

- zgodnie z art.98 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami działka nr [...] wydzielona pod drogę gminną (ul. [...]) z objętej podziałem nieruchomości, przechodzi na własność W. z dniem, w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna.

Z adnotacji na decyzji wynika, że stała się ona ostateczna w dniu [...] maja 2008 r.

2. W dniu 14 sierpnia 2008 r. Spółka wystąpiła do Prezydenta z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu przejścia na Miasto W. (dalej "Gmina") prawa własności działki drogowe z dniem ustatecznienia się decyzji podziałowej,.

3. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Prezydent odmówił wszczęcia postępowania odszkodowawczego z uwagi na nieprzeprowadzenie przez Gminę oraz Spółkę rokowań, wymaganych w świetle art. 98 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz.651 z późn. zm.), dalej "u.g.n.", a mających na celu uzgodnienie należnego Spółce odszkodowania na drodze cywilnoprawnej. Bez wcześniejszego odbycia takich wszczęcie postępowania odszkodowawczego w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. jest niedopuszczalne.

4. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., wydanym na skutek rozpatrzenia zażalenia Spółki na postanowienie Prezydenta z dnia [...] lipca 2013 r., Wojewoda uchylił to postanowienie i przekazał Prezydentowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że z dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu wynika, że negocjacje pomiędzy stronami przyniosły negatywny wynik, a samo wystąpienie przez Spółkę z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania stanowi przesłankę do uznania, że przedmiotowe negocjacje nie odniosły pozytywnego rezultatu.

5. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., wydaną na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent umorzył postępowanie odszkodowawcze z wniosku Spółki, stwierdzając brak przesłanek koniecznych do uznania, że własność działki drogowej przeszła rzecz Gminy. W ocenie Prezydenta w sytuacji, w której nieruchomość objęta decyzją podziałową z 2008 r., nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeznaczającym część tej działki pod drogę publiczną, przeznaczenie to winno było wynikać z, obowiązującej w dacie wydania decyzji podziałowej, decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, o której mowa w art.4 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz.647), która to decyzja przewidywałaby lokalizację takiej drogi. Tego rodzaju decyzja lokalizacyjna nie funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie orzekania o podziale, stąd brak jest podstaw do uznania, że decyzją podziałową skutecznie wydzielono działkę pod drogę publiczną, a w konsekwencji, że tak wydzielona działka przeszła na własność podmiotu publicznego.

6. Pismem z dnia 22 października 2014 r. Spółka wniosła do Wojewody odwołanie od decyzji Prezydenta, podnosząc w szczególności, co następuje:

- postanowienia decyzji w sprawie podziału dotyczące prawa własności nie mają żadnego znaczenia w świetle regulacji art. 98 ust. 1 u.g.n., gdyż przejście tego prawa nie następuje z mocy decyzji lecz z mocy prawa;

- nieujawnienie prawa własności nowego właściciela nie ma wpływu na ocenę, czy doszło do przejścia prawa własności;

- przeznaczenie w decyzji podziałowej prywatnej działki pod drogę istotnie ogranicza właściciela w korzystaniu z nieruchomości, a zatem oznacza pozbawienie posiadania w rozumieniu art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

III. Zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda rozpoznał odwołanie Spółki od decyzji Prezydenta, orzekając na podstawie art.138 § 2 k.p.a. o uchyleniu tej decyzji i przekazaniu Prezydentowi sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Wojewoda wskazał w szczególności, co następuje:

1. Należy zgodzić się ze stanowiskiem decyzji Prezydenta, iż do stwierdzenia zaistnienia przesłanki przejścia na Gminę, na mocy art.98 ust.1 u.g.n., prawa własności gruntu przeznaczonego pod drogę nie jest konieczny wpis tego prawa do księgi wieczystej, albowiem zmiana stanu własności gruntu następuje z mocy samego prawa, a wpis nowego właściciela do księgi wieczystej ma jedynie charakter deklaratoryjny. Trafnie również uznał Prezydent, że warunkiem zaistnienia wskazanego wyżej skutku w postaci przejścia prawa własności działek drogowych jest to, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał przebieg dróg publicznych na tym terenie. Wnioski te nie doprowadziły jednakże Prezydenta do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

2. Decyzja podziałowa, na podstawie której doszło do wydzielenia pod poszerzenie drogi publicznej działki nr [...], wydana została na podstawie art. 94 ust. 1 i art. 98 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z art. 94 ust. 1 u.g.n., w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Pomimo tego, iż działka nr [...] z obrębu [...] nie była objęta planem zagospodarowania przestrzennego, to była objęta decyzją Prezydenta nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej. Nie można zatem twierdzić, jak uczynił to organ I instancji w decyzji z dnia [...] października 2014 r., że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uznania przejścia prawa własności działki nr [...] na Gminę z uwagi na fakt, iż tylko plan zagospodarowania przestrzennego bądź decyzja o lokalizacji celu publicznego stanowi dokument, na podstawie którego możliwe jest uznanie, że nieruchomość przeznaczona była pod drogę publiczną lub przeszła na własność gminy.

3. Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że organ I instancji naruszył przepis art. 98 ust. 1 i ust. 3 poprzez niewłaściwą jego wykładnię, a tym samym, wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia w ww. sprawie. Nadto, doszło do naruszenia przepisów art, 7 i 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż organ nie dochował obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i zamiast orzekać na podstawie zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji, podważył prawidłowość decyzji podziałowej dokonując w tym zakresie bezpodstawnej w świetle art. 98 ust. 3 u.g.n. dokumentacji. To z kolei, uzasadnia konieczność przekazania niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż organ I instancji obowiązany jest do ponownego zbadania materiału dowodowego i rozważenia ewentualnego podważenia, w trybie nadzwyczajnym decyzji podziałowej wydanej dla działki nr [...] z obrębu [...].

IV. Gmina wniosła do Sądu skargę na decyzję Wojewody, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu odwoławczemu:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj: art.138 § 2 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji Prezydenta i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy nie zachodziły podstawy do zastosowania tego przepisu,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj: art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne ustalenie, iż dz. ew. o nr [...] z obrębu [...] została wydzielona pod drogę publiczną, a w związku z tym, że należy ustalić odszkodowanie z tytułu przejścia prawa własności tej działki na rzecz W..

Uzasadniając zarzuty skargi, Gmina podniosła w szczególności, co następuje:

1. Działka nr [...], wyodrębniona z działki nr [...] na mocy decyzji podziałowej z dnia [...] maja 2008 r., nie przeszła z mocy prawa, na podstawie art.98 u.g.n., na własność Gminy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest bowiem stanowisko, że za działkę wydzieloną pod drogę w rozumieniu art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która przechodzi z mocy prawa na własność gminy, rozumie się działkę przeznaczoną na urządzenie drogi publicznej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku braku takiego planu – w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2006 r. I OSK 276/05 stwierdził: "Oczywiste jest, że postanowienia decyzji w sprawie podziału nieruchomości dot. przejścia prawa własności nie mają żadnego znaczenia, gdyż przejście prawa własności nie dokonuje się z mocy decyzji w sprawie podziału, ale z mocy prawa." (publ. LEX nr 299525; WWW.orzeczenia.nsa.gov.pi). Takie stanowisko prezentuje również doktryna prawa. (por. Bończak- Kucharczyk E. Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. LEX, 2013). To, że zawarte w uzasadnieniu decyzji podziałowej stwierdzenie przejścia prawa własności ma charakter jedynie informacyjny było oczywiste nawet dla wnioskodawcy, który w odwołaniu od decyzji organu I instancji podkreślił wyraźnie swoje stanowisko w tym zakresie.

3. Art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje istotne skutki prawne wydanej decyzji takie jak utrata własności nieruchomości. Aby nastąpiła utrata własności nieruchomości niezbędne jest spełnienie wszystkich przesłanek w nim zawartych. Przejęcie gruntu pod drogi związane z podziałem własności stanowi de facto swoistą formę wywłaszczenia, jest bowiem równoznaczne z pozbawieniem władztwa podmiotu dotychczas dysponującego odpowiednim tytułem prawnym do nieruchomości (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 lutego 2008 r., II SA/Bk 504/07, LEX nr 480112).

4. Z art. 112 ust. 1 i 3 u.g.n. wynika, że dla przeprowadzenia wywłaszczenia nieruchomości lub jej części wymagane jest przeznaczenie nieruchomości lub jej części w planie miejscowym na cel publiczny albo też określenie lokalizacji takiego celu w decyzji o ustaleniu lokalizacji Inwestycji celu publicznego, (por. Bończak-Kucharczyk E. Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. LEX, 2013)

5. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I SA/Wa 1676/09 z dnia 15.01.201O r. "dopiero ujawnienie w księdze wieczystej własności podmiotu publicznoprawnego daje podstawy do powoływania się w obrocie prawnym na zdarzenie przejścia działek z mocy prawa na rzecz gminy. Tych kwestii nie rozstrzygają organy administracji publicznej samodzielnie(...)."

6. Nie odpowiada rzeczywistości stwierdzenie organu odwoławczego, jakoby decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2006 r. przewidywała lokalizację inwestycji polegającej m.in. na poszerzeniu ulicy [...] w W. na terenie wydzielonej działki nr [...]. Decyzja ta bowiem nie przewiduje inwestycji drogowej ale została wydana dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i parkingami nadziemnymi na działce nr ew. [...] oraz wjazdem i infrastrukturą techniczną na części działki nr ew. [...]. Gdyby ta decyzja miała dotyczyć inwestycji drogowej to zostałaby wydana jako decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo ewentualnie zostałaby objęta decyzją zrid wydawaną w trybie tzw. specustawy drogowej. Obecnie przedmiotowa działka częściowo stanowi trawnik przed budynkiem o adresie ul. [...] a częściowo teren zjazdu z ul. [...] na posesję zabudowaną budynkami mieszkalnymi ul. [...].

W związku z powyższym wskazać należy, że decyzja podziałowa w przedmiotowej sprawie nie wywołała skutku wynikającego z przepisu art. 98 u.g.n. a zatem zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu.

V. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Wojewody [...] z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda, było rozstrzygniecie wniosku Spółki o ustalenie w trybie uregulowanym w art.98 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odszkodowania z tytułu wywodzonej przez Spółkę utraty na rzecz Gminy z mocy prawa, na podstawie art.98 ust.1 ustawy, prawa własności działki gruntu.

2. Przepis art.98 ust.1 zdanie pierwsze i trzecie u.g.n. stanowi, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych.

Z kolei w myśl art.98 ust.3 u.g.n., za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

W wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 986/11, publ. LEX Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: "1. Z decyzji podziałowej musi wynikać, że wydzielona działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę, jako ciąg komunikacyjny, która nie ma charakteru publicznego. 2. O charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, bowiem to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie.".

Postanowienia decyzji w sprawie podziału nieruchomości dotyczące przejścia prawa własności nie mają żadnego znaczenia w świetle regulacji z art. 98 ust. 1 u.g.n., gdyż przejście prawa własności nie dokonuje się z mocy decyzji w sprawie podziału, ale z mocy prawa (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2006 r., I OSK 276/05, Lex nr 299525; wyrok WSA we Wrocławiu z 4 marca 2010 r., II SA/Wr 707/09, Lex 606740; wyrok WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2007 r., I SA/Wa 728/07, Lex nr 355435). Wpis prawa własności ma w takim przypadku charakter deklaratoryjny. Orzekanie w przedmiocie odszkodowania przysługującego za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie jest uwarunkowane ujawnieniem prawa własności jednostki samorządu terytorialnego do tych działek w księdze wieczystej.

3. Zaskarżoną obecnie decyzją odwoławczą, wydaną na postawie art.138 § 2 k.p.a., Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania, kwestionując stanowisko Prezydenta, że wszczęte na wniosek Spółki postępowanie odszkodowawcze należy umorzyć z racji niewystąpienia w niniejszej sprawie zdarzenia prawnego w postaci przejścia na zasadzie art.98 ust.1 ustawy prawa własności części nieruchomości uczestnika na podmiot publiczny (brak zdarzenia rodzącego obowiązek odszkodowawczy). W ocenie Wojewody do wskazanego wyżej przejścia prawa własności doszło, a zatem procedowanie w przedmiocie przyznania należnego uczestnikowi odszkodowania winno być kontynuowane. Kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje zatem to, czy zasadnie organ odwoławczy uznał, że działka nr [...], wyodrębniona w wyniku podziału dokonanego decyzją podziałową przeszła na własność Gminy z dniem uzyskania przez decyzję podziałową waloru ostateczności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że stwierdzenie wystąpienia skutku wywłaszczeniowego, przewidzianego w art.98 ust.1 u.g.n. jest warunkiem sine qua non zasadności roszczeń odszkodowawczych Spółki a zarazem zastosowania przez Wojewodę instytucji kasacji, przewidzianej w art.138 § 2 k.p.a.

4. Poza sporem pozostaje to, że decyzja podziałowa z dnia [...] maja 2008 r., z której wywodzi swoje roszczenia Spółka, pozostaje w obrocie prawnym, kształtując prawa i obowiązki, będące przedmiotem jej rozstrzygania. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 94 u.g.n., regulującego zasady podziału nieruchomości nieobjętych planem miejscowym (oraz obowiązkiem sporządzenia tego planu). Z przepisu tego wynika, że warunkiem dokonania podziału tego rodzaju nieruchomości jest, po pierwsze, niesprzeczność planowanego podziału z przepisami odrębnymi, a po drugie zgodność z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu decyzji podziałowej wskazano wprost, że projekt podziału, przewidujący wyodrębnienie m.in. działki nr [...] o powierzchni 0,0295 ha, przeznaczonej pod poszerzenie drogi publicznej - ulicy [...], jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., ustalającej dla działki nr [...] z obrębu [...] warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym i parkingami nadziemnymi wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu przy ulicy [...]. Z adnotacji na decyzji wynika, że stała się ona ostateczna w dniu [...] maja 2008 r.

5. Wejście do obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej, spełniającej kryteria wyszczególnione w art.98 ust.1 u.g.n., t.j. zatwierdzającej na wniosek właściciela projekt podziału nieruchomości i wydzielającej w ramach tego podziału działkę pod drogę publiczną, obliguje organ odszkodowawczy do uznania, że wraz z nabyciem przez tę decyzję waloru ostateczności nastąpił z mocy prawa skutek rzeczowy w postaci przejścia prawa własności działki wydzielonej pod drogę publiczną na właściwy podmiot publiczny. Kwestionowanie w tej sytuacji czy to prawidłowości samej decyzji podziałowej, czy to skuteczności przejścia prawa własności działki drogowej na właściwy podmiot publiczny, nie ma podstaw prawnych. Do zwolnienia organu odszkodowawczego z obowiązku honorowania postanowienia decyzji podziałowej o przeznaczeniu wydzielonej działki nr [...] pod poszerzenie ulicy [...] (a tym samym honorowania wynikającego stąd skutku rzeczowego) mogłoby dojść wyłącznie w następstwie wyeliminowania tego postanowienia z obrotu prawnego w stosownym trybie administracyjnym.

W świetle powyższych okoliczności zaskarżoną decyzję odwoławczą Wojewody należy uznać za zgodna z prawem, a wniesioną skargę za nieopartą na usprawiedliwionych podstawach, a zatem podlegającą oddaleniu.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.