Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1800/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 38/17 o sprostowaniu oczywistej omyłki w postanowieniu i uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 38/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu i uzasadnieniu swojego postanowienia z dnia 5 października 2017 r. w ten sposób, że w miejsce słów "Komendanta Wojewódzkiego Policji w K." wpisał słowa "Komendanta Powiatowego Policji w K.".

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w podlegającym sprostowaniu postanowieniu omyłkowo wskazano, że sprawa toczy się ze skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., podczas gdy toczy się ze skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K.

Z tych względów, Sąd pierwszej instancji uznał, że uchybienie to miało charakter oczywistej omyłki i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"), postanowił je sprostować.

K. J. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia. W jego ocenie, nie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, lecz do lekceważącego podejścia do wniesionej skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 ppsa, sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może dotyczyć także postanowienia (art. 166 ppsa). Wskazane w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny oraz nie mogą one wpływać na treść rozstrzygnięcia. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego.

Prawidłowo zatem wskazał Sąd pierwszej instancji, że niewłaściwe przez niego oznaczenie organu przez błędne podanie jego szczebla instancyjnego, zamiast Komendanta Powiatowego Policji w K., Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wyczerpuje znamiona oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 ppsa. Omyłka ta, znajdująca się w rubrum postanowienia i jego uzasadnienia (strona 1 i 2 tego orzeczenia) ma charakter oczywisty i niebudzący wątpliwości oraz w żadnej mierze nie wpływa na treść orzeczenia. To, że Sąd wadliwie oznaczył organ wynika z oznaczenia strony w skardze wszczynającej postępowanie. Zatem prawidłowo postanowił Sąd pierwszej instancji, prostując oczywistą omyłkę. Natomiast należy zgodzić się z zarzutem skarżącego, że Sąd pierwszej instancji, sporządzając sprostowane postanowienie nie dołożył należytej staranności. Jednak naprawił swój błąd, działając z urzędu.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie jest niezasadne i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.