Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 386/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2 art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 par. 2 par. 2 art. 81 art. 122 art. 180 art. 187 par. 1 art. 191 art. 210 par. 4 art. 284a par. 3 art. 284b par. 3 art. 288 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 3 pkt 9 art. 7 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 134 art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej J. W. – B. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 oddala skargę /-/ M. Ławniczak /-/ T.M. Geremek /-/M. Kosewska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 grudnia 2008r. nr (...) Burmistrz Miasta i Gminy S., działając na podstawie przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 §3 art. 207 i art. 210 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) – dalej: O. p., art.1a, 2 i art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006, Nr 121, poz. 844, ze zm.) – dalej: p.o.l. oraz § 1 uchwały Rady Gminy Skoki Nr XI/76/2007 z 27 września 2007r. w sprawie ustalenia stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości oraz wprowadzenia zwolnień z tego tytułu (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 178, poz. 3901) określił dla "A" S.A. w W. zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości 138 924,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny. W dniu 17 stycznia 2008r. strona złożyła deklarację na podatek za 2008 r. W wyniku przeprowadzonej analizy złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2008 organ stwierdził duży spadek wartości budowli stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2008 w stosunki do roku 2007. Wobec powyższego zwrócono się do "A" o wyjaśnienie przyczyn powyższej rozbieżności. W odpowiedzi z dnia 4 lipca 2008 roku Spółka wyjaśniła, że zmiana wartości budowli zadeklarowanych do opodatkowania w roku 2008 wynika z faktu, iż w roku 2008 wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Spółka bowiem błędnie deklarowała w latach poprzednich wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych.

Pomimo dwukrotnego wezwania Spółka odmówiła udostępnienia dokumentów, argumentując, iż organ na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej nie ma prawa żądać a Spółka w związku z tym nie ma obowiązku udostępniać żadnych materiałów dowodowych w celu ustalenia stanu faktycznego. Wobec powyższego organ podatkowy zwrócił się do Spółki "A" SA o podanie wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych usytuowanych na terenie gminy S., wynikających z ewidencji środków trwałych, stanowiących podstawę obliczania amortyzacji na 2007 i 2008 rok.

W odpowiedzi na powyższe "A" SA w wystąpieniu z dnia 14 listopada 2008 odmówiła udzielenia jakichkolwiek odpowiedzi oraz podania wartości linii kablowych z uwagi na brak takowego obowiązku w obowiązujących przepisach.

Rozpatrując sprawę w oparciu o posiadane dokumenty organ I instancji orzekł, iż zgodnie z przepisem art. 1a ust.1 pkt 2 p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W świetle art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, m. in. sieci techniczne. Urządzenia budowlane są natomiast urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym, zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt. 9 ustawy).

W ocenie organu pod pojęciem sieci telekomunikacyjnej kryją się linie energetyczne oraz różnego rodzaju instalacje służące do przesyłania sygnału przez operatorów telefonicznych. Urządzenie budowlane, czyli linie kablowe, pełnić mają przy tym rolę służebną wobec danego obiektu budowlanego (kanalizacji kablowej).

Z powyższych przepisów wynikało więc, zdaniem organu I instancji, iż opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają budowle – w tym sieci techniczne, czyli m. in. linie telekomunikacyjne (przewody z osprzętem oraz sama kanalizacja).

W ocenie organu niezasadnym było powołanie się przez Stronę na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Rozporządzenie nie jest bowiem przepisem prawa podatkowego, a ustawa podatkowa nie odsyła do postanowień rozporządzenia.

W odwołaniu "A" S.A. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art.121, 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, 210 §4 O. p.

Zdaniem odwołującej organ I instancji nie ustalił, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu p. o. l., a także – nawet gdyby przyjąć, iż są budowlami w rozumieniu tej ustawy – jaka jest ich wartość. Spółka wskazała, iż Wójt Gminy B. w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie dysponował żadnym materiałem dowodowym, nie przeprowadził oględzin ani nie powołał biegłego.

Odwołująca podniosła, iż organ podatkowy pominął przepisy prawa budowlanego – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - z którego wynika, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są bowiem wyłącznie linie kablowe podziemne (§ 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe naziemne (§ 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (§ 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Zdaniem Spółki organ nie wziął ponadto pod uwagę wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z 31 stycznia 2007 r. Zdaniem Odwołującej się, organ błędnie uznał za potwierdzenie swojego stanowiska wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2007 roku.

Zdaniem Odwołującej się Spółki organ naruszył również art. 124 oraz art. 210 §4 Ordynacji podatkowej. Wadliwość uzasadnienia faktycznego wynika z tego, że Burmistrz Miasta i Gminy S. nie przeprowadził postępowania dowodowego. Nie dysponował bowiem materiałem, w oparciu o który mógł sporządzić uzasadnienie faktyczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia 20 lutego 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest budowla w rozumieniu Prawa budowlanego oraz urządzenie techniczne umożliwiające użytkowanie budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Z art. 3 pkt. 3 i 9 ustawy Prawo budowlane wynika, iż linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą. W tym względzie organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Szczecinie. Organ podkreślił, iż organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedłożenia dowodu znajdującego się w jej posiadaniu (art.189 Ordynacji podatkowej), a zachowanie strony polegające na odmowie przedstawienia dowodów nie może stanowić podstawy skutecznego zarzutu wadliwości decyzji wydanej z pominięciem takich dowodów.

"A" SA w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów:

1) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż, pomimo ciążącego obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy podatkowe nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość tej deklaracji,

2) art. 21 § 2 i § 3, art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie,

3) art. 210 § 4 O. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów Prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l.,

4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu p. o. l.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego, a następnie ocenę tego stanu z punktu widzenia przepisów p. o. l. Skarżąca podkreśliła, że w zakresie, w jakim organy podatkowe nie podzieliły jej stanowiska, powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Powinno ono zmierzać do ustalenia, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. Zdaniem "A" S.A. organy podatkowe nie mają dowodu na okoliczność, że linie kablowe pozostają w związku technicznym z kanalizacją kablową, tzn. że istnieje fizyczne powiązanie między kablem a kanalizacją.

Ponadto, według Spółki, organ odwoławczy nie ustalił, jaka jest wartość tych "budowli". Nie można było uznać danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007, skoro była ona następnie korygowana przez samą stronę. Zaprzeczeniem samoobliczenia podatku, a także zasad postępowania podatkowego byłoby podważanie prawidłowości deklaracji podatkowej dotyczącej określonego okresu rozliczeniowego danymi wynikającymi z deklaracji podatkowej za poprzedni okres rozliczeniowy.

Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polegała zaś na uznaniu, że wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość techniczno – użytkową, bez przedstawienia dowodu na istnienie związku użytkowego (funkcjonalnego) i technicznego oraz na uznaniu za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l.

Konkludując, skarżąca podała, że skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu p. o. l. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W postępowaniu podatkowym nie zgromadzono żadnego dowodu, nie wiadomo więc, na jakiej podstawie organ podatkowy dokonał wymiaru zobowiązania podatkowego, skoro nie przedstawił dowodów, na podstawie których ustalił okoliczności mające znaczenie dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

W dniu 01 października 2009 roku, przed wyznaczonym na dzień 7 października terminem rozprawy Strona Skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu 30 września 2009 roku "A" SA złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2o lutego 2009 roku o Nr [...]. Zdaniem Wnioskodawcy złożenie wniosku może skutkować, zgodnie z treścią art.125 §1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawieszeniem postępowania sądowoadministracyjnego.

Na rozprawie w dniu 7 października 2009 roku Skarżąca podtrzymała powyższy wniosek, nadto załączyła do protokołu opinię techniczną dotyczącą kwalifikacji linii kablowych telekomunikacyjnych oraz opinię techniczną dotyczącą zagadnień budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej. Nadto pełnomocnik Spółki wniósł o przeprowadzenie dowodu z deklaracji podatkowej za 2008 rok. Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania oraz przeprowadzenie dowodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli pod względem zgodności z prawem i może zaskarżoną decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy uznania linii kablowych za nieruchomości w świetle przepisów obowiązującego prawa i objęcie ich w konsekwencji podatkiem od nieruchomości. We wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego Skarżąca ponadto zarzuciła organom podatkowym, iż podjęte decyzje nie dotyczą wszystkich przedmiotów opodatkowania poprzez pominięcie budek telefonicznych deklarowanych przez stronę w odrębnej deklaracji podatkowej, tym samym dopuściły się rażącego naruszenia prawa.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut sformułowany jako naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., wskutek nieprzedstawienia przez organy podatkowe dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej.

Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w pierwotnej deklaracji podatkowej za 2007 r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była inna niż kwota wynikająca z różnicy w poszczególnych korektach przedmiotowej deklaracji.

W tym miejscu trzeba wyraźnie podkreślić, że organ I instancji wzywał podatnika do wykazania wartości linii kablowych jako budowli, ale Spółka nie złożyła w wymaganym terminie skorygowanej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 rok. Wobec powyższego organy prawidłowo określiły wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok na podstawie posiadanych informacji przez organ podatkowy.

Chybiony okazał się też zarzut naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O. p., oparty na założeniu, iż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie.

Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 O. p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O. p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok poprzedni.

Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się bowiem jednoznacznie do stanowiska Spółki, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odwołano się przy tym do utrwalonego w tym względzie orzecznictwa.

Zdaniem Sądu bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Według Sądu organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Przepis ten wymienia jedynie przykładowo obiekty będące budowlami. W 2004 r. przepis wymieniał zaś wprost sieci techniczne, ale w tymże samym roku w ich miejscu ustawodawca zamieścił "przepusty techniczne", co pozostaje bez wpływu na podstawy opodatkowania sieci telekomunikacyjnej. Zakres pojęcia "budowla" zawiera bowiem pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie Prawo budowlane definicja obiektu budowlanego wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość – sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość, od wartości której jest naliczany podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt p. o. l.

Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową.

Podobne stanowisko prezentują inne Wojewódzkie Sądy Administracyjne (np. WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08, niepubl. oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08, niepubl.), uznając, że ponieważ przepisy prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wartości podatku od nieruchomości wyłączyć kabla z podstawy opodatkowania kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo – techniczną, a więc budowlę. Opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju sieci telekomunikacyjne, niezależnie od ich technicznej budowy, jako całość funkcjonalno-techniczna. Ten pogląd znajduje także potwierdzenie w innych wyrokach sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362; wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05, wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08).

W tym zakresie Sąd w składzie orzekającym nie podziela twierdzeń zawartych w pkt 4 opinii technicznej sporządzonej przez mgr. inż J. Ch. w zakresie kwalifikacji linii kablowych telekomunikacyjnych ułożonych kanalizacji kablowej w rozumieniu przepisów prawa budowlanego stanowiącej załącznik do protokołu rozprawy. Ta opinia, jak również opinia techniczna dotycząca zagadnień budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, telekomunikacyjnych linii kablowych i telekomunikacyjnych linii napowietrznych stanowiące załącznik do protokołu rozprawy z dnia 7 października 2009 roku nie wiąże Sądu. Natomiast przedłożona dopiero przed sądem nie mogła zostać oceniona i uwzględniona przez organy administracji, gdyż strona w postępowaniu administracyjnym jej nie złożyła.

W ocenie Sądu definicja telekomunikacyjnego obiektu zawarta w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku nie może mieć wpływu na ocenę pojęcia budowli dokonaną przez organy, popartą przez Sąd. Rozporządzenie wydano na podstawie art.7 ust.2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Celem, dla którego akt wykonawczy miał być wydany było określenie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, co nie oznacza, ze przepisy tegoż rozporządzenia zawierają definicję legalną obiektów budowlanych; te bowiem znajdują się w ustawie. I do niej bezpośrednio odsyłają przepisy prawa podatkowego.

Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżącej o zawieszenie postępowania. Wszczęcie bowiem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji już po wniesieniu na to orzeczenie skargi do sądu administracyjnego jest możliwe, ale nie oznacza ono automatycznie konieczności zawieszenia danego postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowania te bowiem mogą toczyć się równolegle – jeżeli postępowanie administracyjne zakończy się skutecznym wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego postępowanie sądowe zostanie umorzone jako bezprzedmiotowe. W razie natomiast wcześniejszego zakończenia postępowania sądowego oddaleniem skargi niedopuszczalne staje się stwierdzenie nieważności decyzji w trybie administracyjnym, gdyż przesłanki nieważności aktu administracyjnego podlegają badaniu przez sąd I instancji z urzędu (zob. S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007. s.727).

Sąd nie stwierdził również, aby wskazane we wniosku o zawieszenie postępowania pominięcie w zaskarżonej decyzji deklaracji dot. budek telefonicznych stanowiło rażące naruszenie prawa. Będące przedmiotem kontroli Sądu postępowanie podatkowe dotyczyło nieruchomości nie obejmujących budek telefonicznych, które jako przedmiot odrębnej deklaracji mogły samodzielnie podlegać kontroli, w wyniku której organ podatkowy mógł wydać odrębną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. "A" złożyła dwie odrębne deklaracje podatkowe, a zaskarżona decyzja dotyczyła zobowiązania podatkowego nie wynikającego z deklaracji obejmującej budki telefoniczne.

Wobec powyższego, ponieważ skarga nie zasługiwała na uwzględnienie Sąd, w oparciu o przepis art. 151 cytowanej wcześniej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku

/-/ M. Ławniczak /-/ T.M. Geremek /-/ M. Kosewska

D.W.d