Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 529/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3 i pkt 11, art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5c, art. 6, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 6, i ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, ust. 4b i ust. 5, art. 92a ust. 1 i ust. 3, art. 92 ust. 6, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., zwanej dalej utd) oraz lp. 1.5, lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 października 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 22 lipca 2019 r. w Ł. na ul. [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki Audi o nr rej. [...]. Kierowcy polecono przejazd na parking przy Komendzie Miejskiej Policji w Ł., przy ul. [...], gdzie przeprowadzono kontrolę. Pojazdem kierował K. K., który wykonywał przewóz osoby w imieniu i na rzecz M. B. prowadzącego działalność [...] M. B. Kierowca odpłatnie przewoził pasażera tj. S. D. z ul. [...] do siedziby WORD przy ul. [...] w Ł. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowemu pismem z dnia 22 lipca 2019 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej z dnia 31 października 2019 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 8.800 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 utd, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Pismem z dnia 12 listopada 2019 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej zmianę i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

art. 10 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że M. B. wykonywał przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą, bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed jego rozpoczęciem,

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., przez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań S. D., na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, a co za tym idzie nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że M. B. wykonywał przewóz okazjonalny naruszając przepisy ustawy o transporcie drogowym.

niewłaściwe zastosowanie art. 76 k.p.a. z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego w sytuacji, gdy dokument nie został podpisany przez M. B.

Ponadto zdaniem skarżącego nastąpiło naruszenie prawa materialnego tj.: -art. 18 ust. 4a oraz 4b w zw. z art. 4 pkt 11 utd, podczas gdy organ pierwszej instancji powinien zastosować art. 5b w związku z art. 4 pkt 1 utd,

niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 utd i bezzasadne nałożenie kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. -

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań S. D. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe w dniu 22 lipca 2019 r. oraz przeprowadzenie dowodu z umowy na usługi transportowe z dnia 22 lipca 2019 r., stanowiącej załącznik do faktury [...].

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 października 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej.

Przytaczając treść art. art. 189a § 2 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu zaś do wysokości kary organ drugiej instancji zauważył, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f k.p.a.

Przytaczając następnie treść art. 4 pkt 11 oraz pkt 22, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 oraz ust. 4, art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b oraz art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 utd organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w 800 zł. W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Organ odwoławczy podniósł, iż w momencie kontroli kierowca – K. K., wykonywał przewóz osoby tj. S. D. z ul. [...] do siedziby WORD przy ul. S. w Ł.

Podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę – K. K. Z treści zeznań wynika, że w dniu kontroli z ul. [...] zabrał pasażera, którego przewoził na ul. [...] w Ł. Zlecenie przewozu otrzymał za pomocą aplikacji [...]. Za ten przejazd nie otrzymał od pasażera żadnego wynagrodzenia w formie gotówkowej, natomiast otrzymał potwierdzenie z aplikacji [...] o fakcie dokonania płatności bezgotówkowej. Kierowca otrzymywał wynagrodzenie w rozliczeniu cotygodniowym. Usługę przewozu świadczył na podstawie współpracy z firmą [...] M. B.

Podczas kontroli przesłuchano również w charakterze świadka S. D. Z treści jego zeznań wynika, że usługę przewozu z ul. [...] na ul. [...] Ł. zamówił za pośrednictwem aplikacji [...]. Opłata za wykonaną usługę przewozu wynikała z aplikacji i została pobrana z konta, po zakończeniu przewozu. Samochód, którym wykonywano przewóz nie był w żaden sposób oznakowany emblematami taksówkarskimi, ani żadnymi naklejkami, które by wskazywały, że jest to przewóz osób z nazwą, imieniem, nr telefonu. Pojazd posiadał 5 miejsc siedzących, w tym 4 dla pasażerów. W pojeździe nie była zainstalowana kasa fiskalna, ani taksometr. Ponadto podczas kontroli sporządzono dokumentację z aplikacji [...] o pobraniu opłaty w wysokości 10 złotych za przewóz osoby.

Strona w toku postępowania przesłała kopię umowy o zlecenie zawartą w dniu 22 lipca 2019 r. pomiędzy firmą [...] M. B., zwanym zleceniodawcą, a K. K., jako zleceniobiorcą, na podstawie której zleceniodawca zlecił wykonywanie zleceniobiorcy zleceń jako kierowca za pośrednictwem aplikacji. Za wykonywanie zleceń zleceniobiorca otrzymywał wynagrodzenie. Ponadto strona przedstawiła kopię umowy wynajmu samochodu osobowego, zawartej w dniu 22 lipca 2019 r., miedzy [...] M. B., zwanym jako najemca, a K. K., jako wynajmującym, zgodnie z którą, wynajmujący oddał do użytkowania najemcy pojazd marki Audi A4 o nr rej. EL [...] do użytkowania najemcy.

W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, nie było podstaw do przeprowadzania dodatkowego postępowania, w tym przesłuchiwania w charakterze świadka S. D., skoro usługa przewozu została zrealizowana za pośrednictwem aplikacji [...].

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż organ pierwszej instancji wystąpił do Urzędu Miasta Łodzi z pytaniem, czy na dzień kontroli M. B., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...] M. B., posiadał uprawienie do wykonywania transportu drogowego osób, a jeżeli tak, to czy zgłosił do posiadanego uprawnienia pojazd marki Audi o nr rej. [...].

Pismem z dnia 4 września 2019 r. Urząd Miasta [...] poinformował organ, że strona posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną dnia 2 sierpnia 2018 r., a do organu nie wpłynął od strony wniosek o zgłoszenie pojazdu marki Audi o nr rej. [...] do licencji.

Tym samym, w ocenie odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd i lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ odwoławczy dodał, iż strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Organ wskazał, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym K. K. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz M. B., jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z dowodu rejestracyjnego, protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania w charakterze świadka S. D. oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Natomiast, zgodnie z art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd strony, w ocenie organu drugiej instancji, tego warunku nie spełniał. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) utd oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do innych zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli drogowej nr [...] jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, iż kierowca, wykonujący zarobkowy przewóz osób w imieniu strony, nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli, a jedynie odmówił podpisania protokołu kontroli, korzystając z uprawnienia. Organ drugiej instancji wskazał, iż protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 roku (II GSK 89/08) protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego.

Następnie organ odwoławczy podniósł, iż prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej K. K. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] M. B. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażera S. D. Za wykonanie usługi pasażer zapłacił 10 zł.

Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ odwoławczy podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuję, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu 9 osób łącznie z kierowcą.

W związku z powyższym, obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego jest definicja z ustawy o transporcie drogowym i to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że przepisy ustawy o transporcie drogowym są w tym zakresie "lex specialis". Wbrew twierdzeniom strony jest to regulacja celem odróżnienia rodzaju przewozu tj. taxi, okazjonalne itd.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy świadczy, że kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz [...] M. B. Niewskazanie zatem przez skarżącego dowodów na potwierdzenie, że wykonywał on przewóz osób w imieniu i na rzecz innego podmiotu, powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tejże usługi.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. Nie został zatem naruszony przez organ art. 5b utd, gdyż czynności podejmowane przez skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, ponieważ była podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy. Zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 1.5 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ww. ustawy jest zatem bezzasadny.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Organ odwoławczy wskazał, iż do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącej. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło.

Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył M. B., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. znak: [...] i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 utd jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b) pkt 2 ww. ustawy, co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust. 1 pkt 1 utd.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 utd poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 utd, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak, osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 utd), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 utd w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;

b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b utd w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 utd, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów ustawy o Transporcie doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;

c) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b petitum, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy pierwszej i drugiej instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;

d) ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 utd - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a utd wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją;

e) poprzez błędne przyjęcie, iż art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 utd może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.

Nadto skarżący wniósł, aby w sytuacji gdy sąd nie podziela stanowiska skarżącego, iż cytowane powyżej przepisy utd, a w szczególność art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 utd stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie czy art. 18 ust 4a i 4bj oraz art. 5 b ust. 1 utd stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej.

Nadto wniósł, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 utd z art 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art.189a § 2 pkt.1-3, art.189e i art.189f Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art.189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017r. poz.2200 ze zm.), dalej u.t.d. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art.92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art.189a § 2 K.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art.92a ust.1 ustawy z 6 września 2011r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych, o których mowa w ust.1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł.

W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W rozpoznawaj sprawie M. B. został ukarany za dwa następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego:

1.) niezgłoszenie w formie pisemnej, organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art.7a i art.8 u.t.d. w wymaganym terminie;

2.) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust.4a u.t.d.

Ad 1)

Zgodnie z treścią art.8 ust.1 u.t.d. licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

W myśl art.8 ust.2 pkt.6 u.t.d. wniosek o którym mowa w ust.1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2;

Zgodnie z treścią art.8 ust.3 pkt.5 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art.5b ust.1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

a) markę, typ,

b) rodzaj/przeznaczenie,

c) numer rejestracyjny,

d) numer VIN,

e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

W myśl art.14 ust.1 pkt.2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 11 kwietnia 2019r. na terenie miasta [...] K. K. wykonywał przewóz osoby samochodem osobowym marki Audi A4 nr rej. EL [...]. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz M. B. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta [...] z 4 września 2019r. do licencji udzielonej M. B. na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym wymieniony pojazd nie został zgłoszony. Do licencji zgłoszony był jedynie samochód marki Opel Insignia o numerze rejestracyjnym [...]. Oznacza to, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Zaznaczyć należy, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Naruszenie to nie było kwestionowane przez skarżącego. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Ad 2)

Zgodnie z treścią art.4 pkt.3 u.t.d. przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;

W myśl art.4 pkt.11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;

Zgodnie z treścią art.5b ust.1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art.18 ust.4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z treścią art.18 ust.4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 22 lipca 2019r. na terenie [...] K. K. wykonywał przewóz osoby S. D. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz M. B. na co wskazuje treść umowy zlecenia z dnia 22 lipca 2019r. Z treści tej umowy wynika, że skarżący zlecił K. K. wykonywanie przewozu osób przy czym za usługi świadczone na podstawie umowy zlecenia K.K. otrzymywał od skarżącego wynagrodzenie w wysokości określonej w punkcie 5 umowy. Fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz M. B. znajduje również potwierdzenie w zeznaniach K. K.

W ocenie sądu organy administracji trafnie uznały, że przewóz wykonywany w dniu 11 kwietnia 2019r. był przewozem okazjonalnym w rozumieniu art.4 pkt 11 u.t.d. Nie był to bowiem ani przewóz regularny ani regularny specjalny ani wahadłowy gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w artykule 4 punkty 7,9 i 10 u.t.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L z dnia 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Podniesiona w skardze okoliczność, że w stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera (S. D.) z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów nie wyłącza uznania, że świadczenie usługi przewozu osób nastąpiło w okazji zainicjowanej przez pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji [...]. Aby zamówić kurs S. D. musiał w ramach aplikacji zarejestrować swoje dane i dane swojej karty płatniczej.

Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że przewóz wykonywany w dniu 22 lipca 2019r. był przewozem okazjonalnym, o którym mowa w art.4 pkt 11 u.t.d.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art.18 ust.4a u.t.d. a mianowicie można go wykonać jedynie pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym w dniu 22 lipca 2019r. K.K. wykonywał przewóz nie spełniał tego wymogu. Jak wynika bowiem z dowodu rejestracyjnego pojazdu Audi A4 nr rej. [...] został on zarejestrowany i przeznczony do przewozu 5 osób co jest okolicznością niesporną. Nie jest został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art.18 ust.4a u.t.d.

Nie miał także miejsca żaden z przypadków określonych w art.18 ust.4b u.t.d. uprawniających do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art.18 ust.4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2b gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osoby w lokalu przedsiębiorstwa. Jak wynika z zeznań S. D. w dniu 22 lipca zamówił on usługę przewozu za pomocą zainstalowanej w jego telefonie aplikacji [...]. Następnie przez aplikację otrzymał informację, że usługa zostanie zrealizowana za kilka minut pojazdem Audi A4 nr rej. [...] i tak też się stało. Jak przyznał świadek nie zawierał on żadnej umowy pisemnej lub ustnej ani z kierowcą ani ze skarżącym w lokalu firmy M. B. (tzn. w Łodzi ul. [...]). Przewóz został zrealizowany wyłącznie na podstawie zlecenia złożonego przez S.D. za pośrednictwem aplikacji [...].

Należy zaznaczyć, że pisemną umowę przewozu pełnomocnik skarżącego załączył po raz pierwszy do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (k.86). Wcześniej o istnieniu takiej umowy nie wspominał ani M.B. ani jego pełnomocnik ani K. K. zaś S. D. zaprzeczył aby kiedykolwiek zawierał pisemną umowę przewozu. Dodać należy, ze jest to umowa pomiędzy M.B. a S. D. z zaznaczeniem, ze strony podpisały ją elektronicznie. Organ odwoławczy trafnie odmówił wiarygodności temu dokumentowi i sąd podzielił ocenę organu w tym zakresie. W przekonaniu sądu przedłożona umowa z 22 lipca 2019r. została przedstawiona jedynie na użytek niniejszej sprawy i nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie. Podkreślić również należy, iż dla spełnienia przesłanki z ustępu 4b punkt 2 nie wystarcza jedynie zawarcie pisemnej umowy przewozu w lokalu przewoźnika lecz nadto konieczne jest aby pojazd był wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowił przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie samochód Audi A4 nr rej. [...] nie jest własnością skarżącego lecz K. K. co wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu. Samochód nie był również przedmiotem leasingu. Do akt sprawy załączono jedynie umowę wynajmu pojazdu z 22 lipca 2019r. (k.44) przy czym najem nie jest tożsamy z leasingiem. Organy administracji słusznie uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek, o których mowa w art.18 ust.4b u.t.d.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że wobec posiadania przez niego licencji na przewóz osób samochodem osobowym nie musi spełniać warunku przewozu okazjonalnego określonego w art.18 ust.4a lub 4b ustawy. W ocenie skarżącego wymogi wskazane w art.18 ust.4a i 4b pkt.2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję, o której mowa w art.5b ust.1 pkt.1 u.t.d.

Wykładnia wymienionych przepisów dokonana w skardze nie jest prawidłowa. Przede wszystkim należy podnieść, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika aby przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym był zwolniony ze spełnienia warunku wykonywania przewozu okazjonalnego określonego w art.18 ust.,4a u.t.d. Żaden przepis ustawy nie przewiduje, iż osoba posiadająca licencję, o której mowa w art.5b ust.1 pkt.1 u.t.d. może wykonywać przewóz okazjonalny bez konieczności spełnienia wymogu określonego w art.18 ust.4a u.t.d. Analiza ustawy wskazuje natomiast na zupełnie odmienny wniosek a mianowicie taki, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga nie tylko posiadania licencji o której mowa w art.5b ust.1 pkt.1 u.t.d. ale także spełnienia pozostałych warunków wyznaczonych do wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego tzn. w przypadku przewozu okazjonalnego wymogu z art.18 ust.4a u.t.d. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 listopada 2019r. w spr. III SA/Po 568/19 i wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019r. w spr. III SA/Gd 668/19). Pogląd wyrażony w skardze nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie ustawy o transporcie drogowym. W związku z czym sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że posiadanie przez niego licencji, o której mowa w art.5b ust.1 pkt.1 u.t.d. uprawniało go do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu określonego w art.18 ust.4a u.t.d.

Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że w dniu 22 lipca 2019r. K. K. wykonywał przewóz okazjonalny na rzecz i w imieniu skarżącego pojazdem bez spełnienia wymogu wykonywania takiego przewozu określonego w art.18 ust.4a u.t.d. Jednocześnie nie miał miejsca przypadek, o którym mowa w art.18 ust.4b u.t.d., uzasadniający odstąpienie od spełnienia wymienionego wymogu. Uzasadniało to wymierzenie za to naruszenie kary pieniężnej 8000 zł (l.p 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).

W ocenie sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż doszło do naruszenia art. 20 w związku z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 20 ustawy zasadniczej społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do art. 22 Konstytucji ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie zachodzi zatem naruszenie równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 u.t.d., a warunki udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą określa art. 5c u.t.d. Warunki uzyskania każdej z wymienionych licencji są różne. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100 000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej.

Wszystkie wymienione wymogi nie ciążą na podmiocie ubiegającym się o licencję, o której mowa w art.5b ust.1 pkt 1 i 2 u.t.d. W związku z czym trudno przyjąć, że inne zasady wykonywania przewozu przez osoby posiadające licencję określoną w art.5b ust.1 pkt 1 i 2 u.t.d. w stosunku do osób posiadających licencję na przewóz osób taksówką są dyskryminujące dla pierwszej grupy przewoźników. Wręcz przeciwnie, zasady te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką, a także chodzi o ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów. Wskazuje na to także art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Podkreślenia wymaga również, że zasada wolności działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i nie podlega ona żadnej reglamentacji. Takie rozumienie wymienionej zasady doprowadziłoby do chaosu. Wymienioną zasadę należy rozumieć w ten sposób, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych warunków dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Stawianie takich wymogów ma na celu zabezpieczenie interesu ogólnego. Chodzi o to aby osoby wykonujące działalność gospodarczą posiadały niezbędne kompetencje przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności np. sanitarnych w przypadku lokali gastronomicznych. Stawianie przewoźnikom posiadającym licencję, o której mowa w art.5b ust.1 pkt 1 i 2 u.t.d. wymogów wykonywania przewozów okazjonalnych określonych w art.18 ust.4a i 4 b u.t.d. nie można uznać za ograniczenie zasady wolności działalności gospodarczej.

Celem ustawodawcy było zróżnicowanie form wykonywania przewozów poprzez określenie licencji na wykonywanie przewozów pojazdami, o których mowa w art.5 b ust.1 pkt1 i 2 u.t.d. oraz określenie licencji na wykonywanie przewozów taksówką. Zróżnicowanie to wyraża się między innymi w tym, że w przypadku pierwszej z wymienionych licencji (tzn. chodzi o wykonywanie przewozów, o których mowa w art.5b ust.1 pkt 1) istnieje wymóg wykonywania przewozów okazjonalnych określony w art.18 ust.4a u.t.d. Przepis ten został wprowadzony z dniem 7 kwietnia 2011r. na podstawie art.1 pkt3 ustawy z 4 lutego 2011r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz.U nr 48 poz.242). Założeniem ustawodawcy było aby masowe usługi przewozu dla ludności odbywały się w ramach licencji taksówkowej ze względów bezpieczeństwa. Dlatego też wprowadzono nową definicję przewozu okazjonalnego z której wyłączono są przewozy taksówkowe.

W przekonaniu sądu ustawodawca miał prawo wprowadzić różne formy wykonywania przewozów odmiennie regulując warunki uzyskania każdej licencji. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach dla uzyskania licencji taksówkowej należy spełnić więcej wymagań niż dla uzyskania licencji na wykonywanie przewozów osób pojazdami, o których mowa w art.5b ust.1 pkt 1 i 2 u.t.d. Podmiot posiadający tę ostatnią licencję co do zasady nie jest uprawniony do wykonywania przewozów okazjonalnych chyba, że spełnia wymogi określone w art.18 ust.4a i 4 b u.t.d. Chcąc realizować takie przewozy bez spełnienia tych wymogów musi posiadać licencję taksówkową a taką może uzyskać po złożeniu stosownego wniosku i spełnieniu przewidzianych w ustawie warunków. W rozpoznawanej sprawie M. B. nie posiada licencji taksówkowej lecz licencję, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt 1 u.t.d. i nie może się domagać takiego samego zakresu uprawnień jak taksówkarz. Chcą uzyskać takie same uprawnienia jak taksówkarz winien uzyskać licencję taksówkarza a z zebranego materiału dowodowego nie wynika by skarżący posiadał licencję na wykonywanie przewozów taksówką.

W ocenie sądu nieuzasadniony jest zarzut skargi sprzeczności wskazanych w niej przepisów ustawy o transporcie drogowym z przepisami Konstytucji RP. W związku z czym sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrócenie się pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że art.5b ust.1, aret.18 ust.4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie stanowią przepisy techniczne, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i nie można się na nie powoływać wobec jednostek.

Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 z dnia 1998.07.21) utraciła moc i została zastąpiona Dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z dnia 2015.09.17). Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit b Dyrektywy pojęcie usługa oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług, a "przepisy techniczne" zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) Dyrektywy, świadczenie usługi "na odległość" oznacza, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności stron. Oczywistym jest, że realizacja umowy przewozu polega na przewozie osoby z jednego miejsca do drugiego i następuje w sytuacji jednoczesnej stałej bezpośredniej obecności obu stron umowy – realizującego przewóz jak i przewożonego.

Zaznaczyć także należy, że dla zastosowania Dyrektywy nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy uzyciu aplikacji [...]. Wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt C 434/15) Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo [...], polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19).

Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Wobec tego, że przepisy art.5b ust.1, art.18 ust.4a i 4b w związku z art.4 pkt 11 u.t.d, w ocenie sądu, nie są przepisami technicznymi sąd nie uwzględnił wniosku M.B. o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym.

Organ odwoławczy trafnie odstąpił od ponownego przesłuchania S. D. na okoliczność zawarcia umowy na usługi transportowe w dniu 22 lipca 2019r.

Należy zaznaczyć, że S.D. został przesłuchany w dniu 22 lipca 2019r. i w swoich relacjach zaprzeczył aby zawierał jakąkolwiek umowę pisemną lub ustną na wykonywanie usługi przewozu gdyż przewóz został zrealizowany wyłącznie na podstawie zlecenia złożonego za pośrednictwem aplikacji [...]. Fakt zawarcia takiej umowy nie podnosił także ani K. K. ani pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z 31 lipca 2019r. (k.52). Umowa została załączona dopiero wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji. Oceny wiarygodności tego dokumentu sąd dokonał we wcześniejszych rozważaniach i nie ma potrzeby powtarzania rozważań w tym zakresie. Skoro dokument ten nie jest wiarygodnym dowodem w sprawie to nie było potrzeby ponownego przesłuchiwania S. D. na okoliczności wskazane przez pełnomocnika skarżącego.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w wysokości 8800 zł. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę M. B.

Należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego jaka jest rozpoznawana w WSA w Łodzi. W tutejszym sądzie toczyło się bądź nadal się toczy 17 spraw ze skargi M.B. na decyzje o nałożeniu na niego kar pieniężnych za naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego (sygn. akt III SA/Łd 964/19, III SA/Łd 997/19, III SA/Łd 1/20, III SA/Łd 7/20, III SA/Łd 352/20, III SA/Łd 529/20, III SA/Łd 530/20, III SA/Łd 531/20, III SA/Łd 560/20, III SA/Łd 619/20, III SA/Łd 667/20, III SA/Łd 783/20, III SA/Łd 784/20, III SA/Łd 785/20, III SA/Łd 811/20, III SA/Łd 872/20, III SA/Łd 974/20 i III SA/Łd 976/20). We wszystkich wymienionych sprawach M. B. został ukarany karami pieniężnymi za naruszenia różnych przepisów ustawy o transporcie drogowym przy czym sprawy te dotyczą wykonywania przewozów na terenie całego kraju. Prawie we wszystkich wymienionych sprawach podnoszone są takie same lub podobne argumenty jak w niniejszej sprawie. Rozpoznawana sprawa jest kolejną tego typu sprawą.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy, z uwagi na istniejącą pandemię, mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla stron. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z czym sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

a.k.