Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2039/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. L. na pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie naruszenia prawa przez organy służby więziennej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynności Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie naruszenia prawa przez organy służby więziennej.

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

W myśl z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.,

zwanej dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje

orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy

zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające

sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym,

na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej

dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż

określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4.

W sprawie niniejszej należało zatem, przede wszystkim, ustalić czy będące przedmiotem skargi pismo Dyrektora Generalnego Służby Więziennej informujące, iż Dyrektor Generalny Służby Więziennej nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi G. L. (wówczas osadzonego) albowiem nie stwierdzono naruszenia prawa przez organy służby więziennej stanowi akt lub czynność organu administracji publicznej poddany kognicji sądu administracyjnego.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm., zwany dalej: K.k.w.) wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe 1 wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów K.k.w. W postępowaniu dotyczącym wykonania orzeczeń, o których mowa w art. 1 § 1 K.k.w. jest właściwy sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, a w przypadku wykonywania kary pozbawienia wolności sądem właściwym jest sąd penitencjarny (art. 7 § 2 K.k.w.).

Zgodnie z treścią art. 6 § 2 K.k.w. skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Może także, jeżeli ustawa K.k.w. nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 powołanej ustawy zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 ustawy, w tym decyzje dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Wnioski, skargi i prośby są załatwiane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. Nr 151 poz. 1467) a właściwymi do ich załatwienia są kierownicy jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, dyrektorzy okręgowi Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej a w przypadku gdy skarga dotyczy działalności Centralnego Zarządu Służby Więziennej Minister Sprawiedliwości.

Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, iż żaden przepis prawa regulujący zasady postępowania w przypadku wniesienia przez osadzonego skargi dotyczącej naruszenia prawa przez funkcjonariuszy Służby Więziennej nie przewiduje, aby czynności organów postępowania wykonawczego jak również czynności sądu penitencjarnego dokonywane były poprzez wydawanie aktów o charakterze administracyjnym, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy P.p.s.a. To z kolei oznacza, iż przedmiot zaskarżenia w postępowaniu niniejszym nie podlega kontroli sądów administracyjnych więc skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.