Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2389/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] skierowana do J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "A" , którą to organ ten po rozpatrzeniu odwołania Strony od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] r., którą określono przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2013 r. w wysokości 90092,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 13724,00 zł oraz dokonano zabezpieczenia ww. zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę na majątku Podatnika przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego utrzymał w mocy sporną decyzję.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] r. postanowił określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2013 r. w wysokości 90092,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 13724,00 zł oraz dokonać zabezpieczenia ww. kwot na majątku J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "B" w J. (43-384) przy ulicy [...]

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ podatkowy I instancji wskazał, iż w trakcie prowadzenia kontroli podatkowej u J. K. stwierdzono w okresie rozliczeniowym od lipca 2013r. do marca 2014r. nieprawidłowości skutkujące powstaniem uszczuplenia należności w podatku akcyzowym oraz uszczuplenia kwoty opłaty paliwowej.

Kontrolujący ustalili szacunkowe kwoty uszczuplenia w podatku akcyzowym łącznie na kwotę 654 943,41 zł., tj: za okres od lipca 2013r. do marca 2014r.

Natomiast szacunkowe kwoty uszczuplenia w opłacie paliwowej zostały przez kontrolujących oszacowane za ten sam okres łącznie na kwotę 93 543,58 zł., tj:

Stwierdzono, iż w spornym okresie rozliczeniowym kontrolowany od kontrahenta krajowego: "C" ul. [...] , T. , dokonał zakupu oleju napędowego niewiadomego pochodzenia. Ustalenia wobec kontrahenta kontrolowanej firmy nie pozwalają na ustalenie źródła pochodzenia wyrobów akcyzowych będących przedmiotem obrotu, a tym samym potwierdzenia, czy została zapłacona akcyza w należytej wysokości.

Powyższe powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym m.in. za ww. okres rozliczeniowy 2013r. na podstawie art.8 ust.2 pkt.4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm..) Zgodnie z ww. przepisem prawa przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m.in. nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Jak następnie wskazano zastosowanie znajdzie stawka opodatkowania w wysokości 1822,00 zł/1000 litrów (określona w art.89 ust. 1 pkt. 14 ustawy o podatku akcyzowym).

W związku z faktem, iż przybliżona kwota zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym była znaczna, Naczelnik Urzędu Celnego w K. podjął czynności w celu ustalenia, czy zachodzą uzasadnione przesłanki niewykonania zobowiązania.

Poczynione ustalenia, dotyczące posiadanych przez J. K. składników majątkowych wykazały, iż kontrolowany posiada:

-środki trwałe o wartości początkowej- 2.033.755,08 zł. i wartości bieżącej 269.412.24 zł (ustalenie na podstawie ewidencji środków trwałych);

-środki obrotowe - wartość rzeczowych aktyw trwałych 1.861.074.43 zł. a zobowiązań 3.632.181.36 zł (ustalenie na podstawie Bilansu sporządzonego na dzień 31.12.2013r.),

- 49 zarejestrowanych pojazdów mechanicznych (ustalenie na podstawie pisma Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w B. ).

Wskazano, iż odpowiadając na wezwanie organu - kontrolowany w piśmie z dnia 28 kwietnia 2015r. na podstawie art. 39 §2 Ordynacji podatkowej odmówił złożenia oświadczenia o którym mowa w art.39 §1 Ordynacji Ordynacji podatkowej o:

-nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej,

-rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.

Pismami z dnia [...] . organ I instancji wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. , Wójta Gminy J. , Dyrektora ZUS w B. o udzielenie informacji w zakresie uiszczania przez Podatnika zobowiązań publicznoprawnych oraz o udzielenie informacji czy Podatnik dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku i czy są powadzone wobec niego postępowania egzekucyjne. Ponadto zwrócono się do Urzędu Miejskiego w B. Wydział Komunikacji z prośbą o przekazanie danych dotyczących wszystkich zarejestrowanych pojazdów samochodowych posiadanych przez Podatnika.

Z informacji uzyskanych od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wynikało, że kontrolowany dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku poprzez darowizny nieruchomości, które są w jego posiadaniu.

Odnotowano:

- darowiznę niezabudowanej nieruchomości położonej w J. przy ulicy [...] objętej [...] tj. działki nr [...] o pow. 2541 m2 z dnia 15.07.2014r. (darczyńca), - darowiznę nieruchomości zabudowanej drewnianym budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 100m2 położonej w B. przy ul. [...] objętej [...] o pow. 1529m2 z dnia 13.11.2014r. (darczyńca),

- darowiznę 1/2 nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 110 m2 położonej w J. przy ul. [...] objętej [...] tj. działki [...] o pow. 1988 m2 z dnia 06.11.2014r. (darczyńca),

-darowiznę 1/3 nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 300 m2 budynkiem gospodarczym o pow. ok.30 m2 położonej w J. przy ulicy [..]. objętej [...] tj. działki [...] o pow. 2278m2 z dnia 07.11.2014r. (darczyńca).

W dalszej części pisma poinformowano, że wobec Podatnika prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, a kwota zaległości podatkowych łącznie wynosi 22.001.20 zł. (podatek dochodowy- 20.148,00 zł, podatek VAT- 1.853,20 zł) plus odsetki.

Zbywanie składników majątkowych (środków transportu) potwierdziło również Starostwo Powiatowe w B. (zał. do pisma nr [...] z dnia [...] r). Z zarejestrowanych, na dzień [...] ., na J. K. pojazdów, zgłoszono zbycie 19 pojazdów.

Ustalono, że kontrolowany posiada zaległości wobec:

1. Wójta Gminy J. w kwocie 9.102.00zł (pismo nr [...] z dnia 10 kwietnia 2015r.) z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2014r. oraz z tytułu podatku od środków transportowych za 2014r. - tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 19.02.2015r.

2. ZUS Oddział w B. w kwocie 421.158.00zł (pismo nr [...] z dnia [...] .) tj. zaległości z opłatą składek ubezpieczenia społecznego, zdrowotnego oraz FP i FGSP wraz z odsetkami za zwłokę należnymi do dnia wpłaty. Wobec płatnika prowadzone jest postępowanie egzekucyjne bez zastosowania konkretnego środka egzekucyjnego.

W konsekwencji zgromadzonych dokumentów i informacji organ I instancji na podstawie art.33 Ordynacji podatkowej decyzją z dnia [...] r. postanowił określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za w/w okres rozliczeniowy z tytułu posiadania oleju napędowego niewiadomego pochodzenia w kwocie 90092,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 13724,00 zł i orzec o zabezpieczeniu w/w kwot na majątku J.K.

Organ biorąc pod uwagę przybliżoną łączną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej za okres od lipca 2013r. do marca 2014r. uznał, iż istnieje "uzasadniona obawa" że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

W odwołaniu zarzucono organowi :

-obrazę art. 107 § 1 k.p.a przez nie podanie podstawy prawnej z której wynikać ma wysokość podatku akcyzowego i sposobu jego wyliczenia. Ponadto nie została podana podstawa prawna orzeczenia o zabezpieczeniu,

-obrazę art.77 § 1 k.p.a. przez niewystarczające rozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności pominięcie dowodów potwierdzających, że firma "B" i "C" w obrocie z J. K. posługiwały się potwierdzeniami uiszczenia podatku VAT,

-obrazę art.239b § 2 Ordynacji podatkowej polegającej na braku uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane przez J. K. , szczególnie że firma dalej działa ma aktywa i nie wyprzedaje składników przedsiębiorstwa,

-obrazę art.37 j ust.1 pkt.4 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym polegającej na rozszerzeniu na J. K. odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe kontrahenta strony. Zgodnie z przepisami organ może próbować obciążać nabywcę towarów podlegających obowiązkowi odprowadzania podatku akcyzowego tylko w sytuacji kiedy nie jest znany, bądź nie można ustalić zbywcy,

-obrazę art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegającej na pominięciu dowodów świadczących o działaniu w dobrej wierze J. K. , a w szczególności pominięciu dowodu w postaci przedstawionych atestów paliwa dołączonych do każdej faktury zakupu.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organowi podatkowemu nie udało się zdobyć dokumentów księgowych firmy "C" oraz "B" przez co nie można stwierdzić czy była opłacona akcyza i opłata paliwowa. Wyjaśniono, iż skoro firmy posługiwały się oświadczeniami podatkowymi, że odprowadzają podatek VAT to znaczy, że wszystkie sprawy podatkowe są uregulowane. Zatem organ błędnie uznał, że J. K. mógł się domyślać, że nie były odprowadzane podatki i opłaty paliwowe.

Zdaniem odwołującego organ podatkowy nie ustosunkował się w uzasadnieniu wydanego postanowienia do art.239 § 2 O.p. W opinii pełnomocnika organ podatkowy nie wskazał jakichkolwiek okoliczności, pozwalających przyjąć, że J. K. nie wykonał ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Podatnik nie wyprzedawał majątku firmy, a jedynie odświeżał flotę samochodów przez sprzedaż tych, którym kończyła się umowa leasingu. Dalej prowadzi działalność, spłaca systematycznie swoje zobowiązania oraz ma szereg wierzytelności. Jedyne problemy są związane z faktem, że cześć jego kontrahentów nie płaci w terminie. Przeprowadzona kontrola organu w 2011r., przy tych samych dowodach nie stwierdziła żadnych uchybień.

Organ podatkowy pominął fakt, że akcyza jest zawarta w podatku VAT, a J. K. otrzymywał od firmy "B" Sp. z o.o. potwierdzenia odprowadzania tego podatku. Dodatkowo J. K. nie miał jak uzyskać informacji odnośnie uiszczania podatków przez Kontrahenta, gdyż Urząd Skarbowy nie udzielił mu takiej informacji.

Pełnomocnik wyjaśnił, że do każdej otrzymanej faktury zakupu dołączony był atest paliwa, który stwierdzał że jest ono dobrej jakości i spełnia wszystkie wymagania. Całe paliwo było wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej i nikomu nie było odsprzedawane. Cena paliwa nie odbiegała od normy.

Ponadto wszelkie dotychczas prowadzone przez organ podatkowy kontrole zarówno w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jak i w przedmiocie podatku od towarów i usług zakończyły się pozytywnie.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2015r. pełnomocnik Strony powołując się na pismo "B" Sp. z o.o. z P. z dnia 08.02.2011r. (dołączone do wyjaśnienia) potwierdził, że podatek akcyzowy zawarty jest w cenie sprzedanego towaru oraz podatek akcyzowy został naliczony i odprowadzony na rachunek właściwej Izby Celnej. Pełnomocnik zwrócił także uwagę, iż w umowie handlowej jest adnotacja, że podatek akcyzowy oraz VAT i opłata paliwowa są zawarte w cenie.

Organ II instancji nie uwzględnił odwołania i stwierdził, iż zachodzą przesłanki do zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w akcyzie i odsetek za zwłokę.

Po przywołaniu treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zaakcentował że podstawą zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Sformułowanie "obawa" że zobowiązanie nie zostanie "wykonane" oznacza, że chodzi tu przede wszystkim o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie w wyniku egzekucji.

Podniósł, iż w/w nieostre pojęcie ze względu na jego rozległy zakres nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane, a jedynie zobrazowane dwoma przykładowymi okolicznościami (ustalenie, że którakolwiek z tych okoliczności zaistniała, pozwala na kwalifikację stanu faktycznego, jako spełniającego wymogi z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej), są to:

— trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym (za zobowiązania o charakterze publicznoprawnym można uznać, w świetle art. 3 ust. 2 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, podatki oraz inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa lub innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw), lub

— dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (utrata prawa własności do majątku może uzasadniać zabezpieczenie, jeśli wykazuje znamiona zamierzonego uchylania się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, a nie wynika z transakcji gospodarczych).

Sam już zatem fakt zaistnienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie musi nawet wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie (wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2070/11).

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważył organ, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż warunki, o których mowa w art. 33 Ordynacji podatkowej zostały spełnione, a tym samym dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego było uzasadnione.

Stwierdził, że na ocenę realności wykonania zobowiązania podatkowego mają wpływ między innymi wykazane w postępowaniu okoliczności związane ze zbywaniem przez Stronę majątku. Mianowicie zbywanie przez Stronę majątku poprzez darowizny (darczyńca) potwierdził Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. j w piśmie nr [...] z dnia [...] r. tj. niezabudowanej nieruchomości położonej w Jaworzu przy ulicy [...] o pow. 2541 m2 z dnia 15.07.2014r., nieruchomości zabudowanej drewnianym budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 100 m2 położonej w B. przy ul. [...] objętej o pow.1529 m2 z dnia 13.11.2014r., 1/2 nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 110 m2 położonej w J. przy ul. [...] o pow. 1988 m2 z dnia [..] r. 1/3 nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 300 m2 budynkiem gospodarczym o pow. ok. 30 m2 położonej w J. przy ulicy [...] o pow. 2278 m2 z dnia 07.11.2014r.

Ponadto, zbywanie składników majątkowych (środków transportu) potwierdziło również Starostwo Powiatowe w B. - zgodnie z załącznikiem do pisma Starosty Powiatowego w B. nr [...] z dnia [...] r. Z zarejestrowanych, na dzień 28.05.2015r., na J. K. 34 pojazdów, zgłoszono zbycie 19 pojazdów.

Zdaniem Dyrektora działanie to nie może być oceniane jako stanowiące normalny przejaw prowadzonej działalności gospodarczej z kilku względów. Przede wszystkim nie dotyczy zwyczajowo dokonywanych czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto ze względu na czas dokonania przedmiotowego rozporządzenia majątkiem czynności te dokonane zostały po wszczęciu kontroli podatkowej w dniu 28 października 2014r. i zakończonej protokołem kontroli podatkowej nr [...] z dnia 29.12.2014r. tj. kontroli podatkowej poprzedzającej kontrolę zakończoną protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] .

Powyższe zdaniem organu wskazuje, iż Strona miała świadomość istnienia nieprawidłowości w rozliczeniach i mogła przewidzieć finansowe skutki powstania zobowiązania podatkowego.

Przesłanką zabezpieczenia było także ujawnienie w postępowaniu kontrolnym, że skarżący nie dokonywał zapłaty bezspornych zobowiązań publicznych.

Jak ustalono J. K. posiada zaległości w:

-Drugim Urzędzie Skarbowym w B. z tytułu podatku dochodowego PIT-4 w wysokości 20.148,00zł + odsetki oraz podatku od towarów i usług VAT-7 w wysokości 1853,00 zł + odsetki,

- Urzędzie Gminy J. z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2014r. oraz z tytułu podatku od środków transportowych za 2014r. - w kwocie w kwocie 9.102,00zł –ZUS Oddział w B. w kwocie 421.158,00 zł zaległości z opłatą składek ubezpieczenia społecznego, zdrowotnego oraz FP i FGŚP wraz z odsetkami za zwłokę należnymi do dnia wpłaty.

Jak również wykazano w postępowaniu odwoławczym posiada zadłużenie wobec Dyrektora Izby Celnej w K. w akcyzie krajowej 573 555,00 zł oraz opłacie paliwowej 81587,00 zł. Okolicznością bezsporną jest wdrożenie wobec strony postępowań egzekucyjnych i przymusowe wyegzekwowania zobowiązań podatkowych.

Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż łączna przybliżona kwota zobowiązań w podatku akcyzowym za miesiące: lipiec 2013r., sierpień 2013r., wrzesień 2013r., październik 2013r., listopad 2013r., grudzień 2013r., styczeń 2014r., luty 2014r., marzec 2014r. wynosi 654 942,00 zł. + łącznie odsetki 96 720,00zł, a łączna przybliżona kwota opłaty paliwowej za miesiące: lipiec 2013r., sierpień 2013r., wrzesień 2013r., październik 2013r., listopad 2013r., grudzień 2013r., styczeń 2014r., luty 2014r., marzec 2014r. wynosi: 93 542,00 zł + łącznie odsetki 13 810,00 zł, co daje kwotę 859 014.00 zł w zestawieniu z: poniesioną przez Podatnika za 2013r. stratą 602 747,55 zł i uzyskanym za 2014r. dochodem w wysokości 302 100,05 zł w związku z wykazanym majątkiem ruchomym w postaci środków trwałych o wartości bieżącej 269 412.24 zł (stan na dzień 13.04.2015r.) oraz w związku z odmową złożenia przez Stronę oświadczenia na formularzu ORD-HZ, potwierdza także istnienie uzasadnionej obawy, że przedmiotowe zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Dyrektor zauważył, że już samo zestawienie posiadanego majątku trwałego ruchomego w wysokości 269 412,24 zł (na dzień 13.04.2015r.) oraz uzyskanego dochodu za 2014r. w wysokości 302 100,05 zł. (łącznie kwota 571 512,29 zł) nie pokryje w całości przybliżonej kwoty zaległości podatkowych za ww. miesiące 2013r. i 2014r. (w tym za sporny okres rozliczeniowy 2013r.)

Zdaniem organu w niniejszej sprawie organy podatkowe wykazały oraz uzasadniły zaistnienie przesłanki z art. 33 § 2 pkt 2 w związku z art.33 § 1 Ordynacji podatkowej że zabezpieczone zobowiązanie nie zostanie wykonane.

W ocenie organu II instancji odmowa złożenia przez Odwołującą się oświadczenia majątkowego jest jedną z przesłanek uzasadniających obawę, że zobowiązanie nie zostanie w sposób dobrowolny wykonane, a ewentualna jego egzekucja może być utrudniona lub nieskuteczna. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619), organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję, w szczególności jeżeli stwierdzono:

- brak płynności finansowej zobowiązanego,

- unikanie wykonania przez zobowiązanego obowiązku przez nieujawnianie zobowiązań powstających z mocy prawa lub nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych,

- dokonywanie przez zobowiązanego wyprzedaży majątku,

- nie złożenie oświadczenia o którym mowa w art. 39 $ 1 Ordynacji podatkowej mimo wezwania do jego złożenia albo nie wykazanie w złożonym oświadczeniu wszystkich rzeczy lub praw podlegających ujawnieniu.

Zdaniem Dyrektora nie złożenie oświadczenia majątkowego przez Stronę wzmocniło obawę niewykonania zobowiązania przez Odwołującego się.

W piśmie z dnia [...] r., w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego, pełnomocnik Strony wskazał, iż "Pan J. K. posiada 3 samochody Volkswagen Caddy, Fiat Scudo oraz Mercedesa Atego oraz flotę samochodów w leasingu na firmę. Środki trwałe wycenia na 50 tys. złotych i jest to wyposażenie dodatkowe do samochodów. Nie posiada nieruchomości. Dochód w 2014r. związany był z działalnością gospodarczą i zleceniami od klientów. Odnośnie zobowiązań dotyczą one faktur za naprawy samochodów, ubezpieczeń, za paliwo. Są to bieżące koszty firmy, które J. K. próbuje realizować na bieżąco. Nie posiada wierzytelności".

W piśmie z dnia [...] r. Pełnomocnik Strony wniósł o zezwolenie na uzupełnienie złożonych wyjaśnień w najbliższym czasie z powodu trudności w uzyskaniu wszystkich dokumentów od księgowych ze względu na okres urlopowy. Do dnia wydania rozstrzygnięcia dokumenty, o których mowa w piśmie nie zostały przedstawione.

Reasumując organ II instancji stwierdził, iż Strona nie wykazała, że sytuacja w jakiej się znajduje pozwoli spełnić jej zobowiązania, także w trakcie trwającego postępowania odwoławczego.

Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, iż skoro nie zachodziła uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym to w interesie Strony było wykazanie tej okoliczności.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu niewystarczającego rozpatrzenia materiału dowodowego w szczególności pominięcie dowodów potwierdzających, że firma "B" i "C" w obrocie z J. m K. posługiwały się potwierdzeniami uiszczenia podatku VAT, Dyrektor zauważył, iż powyższe zarzuty nie mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu odwoławczym dotyczącym zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, gdyż w decyzji o zabezpieczeniu organ nie rozstrzyga, które z przeprowadzonych dowodów w kontroli podatkowej są wiarygodne, a którym należy odmówić mocy dowodowej.

Ustalenia kontroli mogą być bowiem analizowane jedynie w kontekście uprawdopodobnienia zastosowania zabezpieczenia (art.33 § 4 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji dla orzeczenia zabezpieczenia nie jest istotne, czy przeprowadzone w toku kontroli podatkowej ustalenia są przekonywujące dla Strony. W związku z powyższym, za bezzasadne organ uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa - art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślił organ, iż określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art.33 Ordynacji podatkowej jest odrębną decyzją, nie przesadzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości zobowiązania podatkowego.

Wskazał organ, iż w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił w sentencji zaskarżonej decyzji przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za sporny okres rozliczeniowy wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania, a powyższe znajduje potwierdzenie w notatce służbowej sporządzonej w dniu 18 czerwca 2015r. oraz w załączniku.

W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania; dopuszczenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi na okoliczności w nich zawarte; zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organowi zarzucono:

1. obrazę art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 4 i art. 8 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym przez przyjęcie, że na J. K. ciąży odpowiedzialność za niezapłacony podatek akcyzowy w sytuacji kiedy działał z dochowaniem szczególnej ostrożności, a na mocy art. art. 306c Ordynacji podatkowej nie mógł uzyskać bardziej szczegółowych informacji od organu podatkowego

2. obrazę art. 77 § 1 kpa przez niewystarczające rozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności pominięcie dowodów potwierdzających, że firma "B" i "C" w obrocie z J. K. posługiwały się potwierdzeniami uiszczenia podatku VAT, w szczególności nie odniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do powoływanych przez skarżącego faktów. Szczególnie w odniesieniu do tezy zawartej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku, który w swojej tezie orzekł: "Przepisy szóstej dyrektywy Rady 73/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r. należy interpretować w ten sposób że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego łub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, iż faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów; chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział łub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

3. art. 239b § 2 oraz art. 33 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej polegającej na błędnym przyjęciu przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonany przez J. K. , szczególnie, że firma dalej działa ma aktywa i nie wysprzedaje składników w przedsiębiorstwa.

4. obrazę art. 37j ust. 1 pkt. 4 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym polegającej na rozszerzeniu na J. K. odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe firmy "B" Sp. z o.o. z siedzibą w P. . Zgodnie z przepisami organ może próbować obciążać nabywcę towarów podlegających obowiązkowi odprowadzania podatku akcyzowego tylko w sytuacji kiedy nie jest znany, bądź nie można ustalić zbywcy. W uzasadnienia decyzji z dnia 29 czerwca 2015 roku organ zaznacza, że J. K. nabywał paliwo tylko od wyżej wymienionej spółki i zużywał na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia 20 października 2011 r. (sygn. akt III SA/Po 64/11) stwierdził: "Przepis ten nie może stanowić narzędzia do domagania się zapłaty akcyzy od posiadacza łub nabywcy wyrobów akcyzowych; w każdym przypadku, gdy dostawca nie uiścił należnej akcyzy. Sąd stoi na stanowisku, że celem tej regulacji jest bowiem dopuszczalność pociągnięcia posiadacza wyrobów akcyzowych do quasi solidarnej odpowiedzialności w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie dostawcy wyrobów akcyzowych, gdy nabywca nie jest w stanie wskazać pochodzenia wyrobów oraz podmiotu, od którego wyroby te nabył, co może być przesłanką przypuszczenia, że w stosunku do nabytego wyrobu nie zostały dopełnione obowiązki wynikające z ustawy o podatku akcyzowym

5. obrazę art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegający na pominięciu dowodów świadczących o działaniu w dobrej wierze pana J. K. , a szczególności pominięciu dowodu w postaci przedstawianych atestów paliwa dołączanych do każdej faktury zakupu.

6. naruszenie art. 7, 8, 12, 70, 75, 80, 84, 89 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli

7. naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organu wyrażonego w wydanej decyzji.

W uzasadnieniu pełnomocnik Strony wskazał, że w decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. w całości uzasadnienie odnosi się tylko do kwestii wydania zabezpieczenia.

Organ II instancji pominął zarzut dotyczący braku podstawy prawnej na mocy której wyliczył przybliżoną kwotę podatku akcyzowego. Na stronie 2 jest tylko wzmianka o art.89 ust.2 pkt. 14 ustawy o podatku akcyzowym. W opinii pełnomocnika Strony jest to jedyne wyjaśnienie dotyczące, dlaczego J. K. jest pociągany do odpowiedzialności z tytułu niezapłaconego podatku akcyzowego.

Pełnomocnik Strony zaznaczył, że w protokole kontroli z dnia 26 czerwca 2015r. organ przyznaje, że nie udało mu się zdobyć dokumentów księgowych firm "C" oraz "B" przez co nie może stwierdzić czy była opłacona akcyza i opłata paliwowa. Pomimo tego przenosi odpowiedzialność na nabywców. Pełnomocnik Strony udowadnia, że skoro firmy posługiwały się oświadczeniami podatkowymi, że odprowadzają VAT to znaczy, że wszystkie sprawy podatkowe są uregulowane. Zatem organ podatkowy błędnie przyjął, że J. K. mógł się domyślać, że nie były odprowadzane podatki i opłaty paliwowe. Dodatkowo J. K. nie miał jak uzyskać informacji odnośnie uiszczania podatków przez kontrahenta, gdyż nie był stroną i Urząd Skarbowy nie udzielił mu takiej informacji. Cena nie odbiegała od normy, co zgodnie ze stanowiskiem WSA w Poznaniu, pozwala uznać, że J. K. nie miał powodów podejrzewać, że może mieć do czynienia z paliwem za które nie zostanie odprowadzony podatek akcyzowy i opłata paliwowa.

Pełnomocnik Strony podniósł, że organ podatkowy nie odniósł się merytorycznie do zagadnień dotyczących samej odpowiedzialności J. K. za nie zapłacony podatek ze strony sprzedających paliwo firm. Co ważniejsze zostały zgłoszone dowody dotyczące umorzenia postępowania w stosunku do firmy "B" . Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik Strony przytoczył treść uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 22 października 2015r.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty za niezasadne . Podniósł przy tym, iż wskazywane w skardze dokumenty nie dotyczą przedmiotowej sprawy, postanowienie z 16.07.2015r wydano postępowaniu egzekucyjnym i dotyczy umorzenia tego postępowania z powodu przedawnienia zobowiązania, a nie rozstrzyga merytorycznie sprawę. W zakresie pisma z [...] . to organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 274c Ordynacji podatkowej organ może zażądać od kontrahentów podatnika przedstawienia dokumentów w zakresie objętym kontrolą u podatnika w celu sprawdzenia prawidłowości i rzetelności .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze z zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania w podatku akcyzowym w łącznej przybliżonej kwocie 90092,00 zł wraz z odsetkami 13724 zł.

Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007) uregulowana w art. 33 Ordynacji podatkowej instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone ( por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98).

Stosownie do art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

W myśl art. 33 § 2 Ordynacji, w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 Ordynacji, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji.

Przesłanką zabezpieczenie jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi o nie uiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały, w drugim o zbywanie majątku.

Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "trwale", o którym mowa w pierwszej przesłance. W języku potocznym słowo "trwale" oznacza w ciągu długiego, dłuższego czasu, na długi, dłuższy czas, na długo, na stałe, stale (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s. 539). Trwałe zatem nieregulowanie zobowiązań wystąpi wtedy, kiedy wierzyciel będzie zmuszony prowadzić egzekucję administracyjną zaległości podatkowych lub opóźnienie w ich regulowaniu będzie przekraczało dłuższy czas (por. B. Dauter (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 241). W konsekwencji za trafny uznać należy pogląd, że zwrot "trwałe nie uiszczanie wymagalnych zobowiązań" określa stan, w którym zobowiązania nie są wykonywane, a jednocześnie, na podstawie informacji o sytuacji ekonomicznej dłużnika wiadomo, że nie będzie on miał w dającej się przewidzieć przyszłości środków na wykonanie zobowiązań (B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2007, s. 292).

Natomiast okoliczność zbywania przez podatnika majątku uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane, w szczególności wtedy, gdy dochodzi do uszczuplenia jego majątku, co utrudni lub uniemożliwi ewentualną egzekucję (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2015 r., I FSK 538/14). Podkreślić też należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 Ordynacji stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa nie wywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., I FSK 1383/08).

W decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, obliczoną według posiadanych (w momencie wydawania decyzji) danych, oraz wysokość odsetek za zwłokę należnych od zaległości podatkowej (art. 33§ 4 O.p.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny "Obowiązek określenia w decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego nałożony na organy podatkowe w przepisie art. 33 § 3 Ordynacji podatkowej powinien być zrealizowany w taki sposób, by fakt ziszczenia się tej przesłanki mógł podlegać kontroli sądowej. Wprawdzie postępowanie to nie ma charakteru zastępczego do postępowania wymiarowego, to jednak ustawodawca nałożył w tym przypadku przynajmniej obowiązek uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje" (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2000 r., I SA/Gd 1780/99, Temida (CD), Sopot 2003). Tak więc wykazanie przez organ tego, że w wyniku postępowania podatkowego mogą zostać określone zobowiązania podatkowe w wysokości wyższej, niż dotychczas deklarowane przez podatnika ma charakter poddającego się weryfikacji uprawdopodobnienia, nie zastępuje bowiem decyzji wymiarowych.

W ocenie Sądu uprawdopodobnienie powstania zaległości wskazane w treści spornej decyzji jest przekonywujące i wystarczające. Organ oparł się na analizie zawartej w notatce służbowej z 18.06.2015r. wraz z załącznikiem (vide k 2- 5 wspólnych akt administracyjnych) wraz z analizą zespołu opiniującego co do zasadności wydania decyzji zabezpieczającej należności podatkowych wobec podmiotu "A" z siedzibą w J. , z której wynika, że w trakcie kontroli u tegoż podmiotu stwierdzono iż strona posiadała faktury VAT na zakup oleju napędowego, jednak zdaniem kontrolujących nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W trakcie kontroli nie ustalono czy od zakupionego paliwa została opłacona akcyza paliwowa. Kontrolujący stwierdzili brak potwierdzenia zapłacenia akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu, co skutkowało wnioskiem o zastosowaniu podatku akcyzowego jak dla pozostałych paliw silnikowych 1.822,00/ 1000 l na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 14 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym , przy uwzględnieniu ilości oleju zakupionego od kontrahenta w ilości 49447 l.

Prawidłowo też wykazano, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie w podatku akcyzowym nie zostanie wykonane. Jak wyżej wskazano o spełnieniu tej przesłanki mogą świadczyć różne okoliczności, przykładowo tylko wskazane w treści przepisu.

Organy dokonały analizy stanu majątku skarżącego z której wynika, że na ocenę realności wykonania zobowiązania podatkowego mają wpływ między innymi wykazane w postępowaniu okoliczności związane ze zbywaniem przez Stronę majątku. Jak wynika bowiem z akt Strona dokonywała wyzbywania się majątku w formie darowizn. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w piśmie nr [...] z dnia [...] r. wskazał bowiem na fakt darowizny niezabudowanej nieruchomości położonej w J. przy ulicy [...] o pow. 2541 m2 dnia 15.07.2014r., nieruchomości zabudowanej drewnianym budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 100m2 położonej w B. przy ul. [...] objętej o pow.1529 m2 dnia 13.11.2014r., 1/2 nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 110 m2 położonej w Jaworzu przy ul. [...] o pow. 1988 m2 z dnia 06.11.2014r., 1/3 nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. ok. 300 m2 budynkiem gospodarczym o pow. ok. 30 m2 położonej w J. przy ulicy [...] o pow. 2278 m2 z d 07.11.2014r.

Także na zbywanie składników majątkowych środków transportu w ilości 19 pojazdów wskazało Starostwo Powiatowe w B. . Wskazało bowiem, iż z zarejestrowanych, na dzień 28.05.2015r., na J. K. 34 pojazdów, zgłoszono zbycie 19 pojazdów. Te okoliczności słusznie organy uznały za uzasadnienie istnienia obawy, że zobowiązanie w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za zwłokę za sporny okres rozliczeniowy nie zostanie wykonane.

Trafnie także za przesłanką zabezpieczenia organy uznały, że skarżący nie dokonywał zapłaty bezspornych zobowiązań publicznych. Z dowodów zawartych w aktach wynika bowiem, iż skarżący posiada zaległości w: Drugim Urzędzie Skarbowym w B. z tytułu podatku dochodowego PIT-4 w wysokości 20.148,00zł + odsetki za zwłokę, podatku od towarów i usług VAT-7 w wysokości 1853,00zł + odsetki, Urzędzie Gminy J. z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2014r. oraz z tytułu podatku od środków transportowych za 2014r. - w kwocie w kwocie 9.102,00 zł, Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w kwocie 421.158,00 zł zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP wraz z odsetkami za zwłokę

Zestawiając zadłużenie wobec organów podatkowych z tytułu podatku akcyzowego 573 555,00 zł, opłaty paliwowej 81 587,00 zł podatku dochodowego , podatku VAT, odsetek za zwłokę, zadłużenie wobec ZUS, Urzędu gminy nieuregulowany podatek od środków transportowych, zasadnie organy uznały, że zachodzi uzasadniona obawa nie wywiązania się przez podatnika z wykonania zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja może powstać nie tylko wtedy, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań, czy zbywa majątek, lecz w każdym przypadku, gdy brak zabezpieczenia mógłby pozbawić wierzyciela publicznego jakim jest organ podatkowy, zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych. Taka zaś sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga i to, iż łączna przybliżona kwota zobowiązań w podatku akcyzowym za miesiące od lipca 2013r. do marca 2014r. wynosi 654 942,00 zł. a łączna kwota odsetek 96 720,00zł, także łączna przybliżona kwota opłaty paliwowej za te okresy wynosi: 93 542,00 zł, a odsetki 13 810,00 zł, co zestawiając ze stratą wykazana przez Podatnika za 2013r. (602 747,55 zł) i dochodem za 2014r. w wysokości 302 100,05 zł, i uwzględniając wykazany majątek ruchomy o wartości 269. 412.24 zł stwierdzić należy, iż istnieje uzasadniona obawa, że przedmiotowe zobowiązanie za wrzesień 2013r. wraz z odsetkami nie zostanie wykonane.

Podkreślenia także wymaga, iż w złożonym odwołaniu, jak i w skardze spółka, kwestionując ustalenia organu podatkowego co do jej sytuacji finansowej, nie wskazała majątku, który mógłby stanowić potencjalne zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego.

W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty że organ II instancji nie wykazał i nie uprawdopodobnił okoliczności zachodzenia uzasadnionej obawy co do tego, iż przybliżona kwota akcyzy nie zostanie ono wykonana . Zdaniem Sądu przesłanki do zastosowania art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zostały w sprawie w pełni wykazane. Organ podatkowy w sposób wystarczający uzasadnił swoją decyzję w zakresie wykazania wszystkich przesłanek niezbędnych do zastosowania art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, co czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia tej regulacji . Nie zasługują też na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy ustawa ta w sprawie nie miała zastosowania. W sprawie nie doszło także do naruszenia norm prawnych wyartykułowanych w Ordynacji podatkowej, a odpowiadających w swej treści normom wskazanym w skardze w punkcie 6. Także uzasadnienie spornej decyzji zawiera elementy wymagane art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia a rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał zasadność podjęcia decyzji w trybie art. 33 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutów skargowych dotyczących nieprawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego aktach sprawy, a w szczególności pominięcie dowodów, iż strona działała w dobrej wierze, potwierdzających, iż "B" i "C" w obrocie z nią posługiwały się potwierdzeniami zapłaty podatku VAT , istnienia atestów paliwa dołączanych do każdej faktury VAT z tytułu zakupu paliwa to zauważyć należy, iż nie mogą one zasługiwać na uwzględnienie. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter jedynie informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, że jest to kwota rzeczywiście obciążającego podatnika zobowiązania, ta bowiem zostanie określona dopiero w decyzji wymiarowej. Decyzja wydawana na podstawie przepisu art. 33 o.p. jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą o treści decyzji wymiarowej. Zatem dopiero w tym postępowaniu w przedmiocie określenia wymiaru zobowiązań podatkowych badaniu i ocenie podlegają zarzuty kierowane w tym zakresie, w tym dot. nieprawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego polegającego na pominięciu dowodów istotnych dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W konsekwencji zarzuty podnoszone przeciw ustaleniom w zakresie prawidłowości określonego wymiaru podatku akcyzowego pozostają bez znaczenia prawnego dla oceny prawidłowości decyzji wydanej w trybie art. 33 Ordynacji podatkowej .

W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji .