Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1374/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 171 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 17 ust. 4, 12, 13, 14, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Turek na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 października 2014 r. Nr KN-I.4131.1.400.2014.15 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 20 października 2014 r., nr KN-I.4131.1.400.2014.15 Wojewoda Wielkopolski orzekł o nieważności uchwały Rady Miejskiej w Turku z dnia 11 września 2014 r., nr XXXVII/331/14 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Turku pn. "Stadion" ze względu na istotne naruszenia prawa.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, iż wyżej opisana uchwala został wydana z naruszeniem art. 17 pkt 12 ustawy z dnia 27 marach 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. – dalej zwana jako "u.p.z.p"), zgodnie z którym burmistrz rozpatruje uwagi dotyczące projektu planu. Według organu nadzorczego w sporządzonym i dołączonym do dokumentacji planistycznej wykazie brak:

- uwagi mieszkańca w części odnoszącej się do realizacji publicznego szlaku pieszo - rowerowego wzdłuż wschodniej granicy terenu objętego zmianą planu miejscowego, zabezpieczenia terenów zielonych w ciągu cieku wodnego Folusz/Kiełbaska poprzez zachowanie terenów zielonych funkcjonujących w zmienianym planie jako tzw. lokalny korytarz ekologiczny oraz doprecyzowania w treści uchwały zapisów dotyczących dostępności komunikacyjnej działki nr 326/7,

- uwagi przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. w części dotyczącej zachowania wyjazdu na ulicę Kaliską (wzdłuż granicy z działką nr 327/1),

- uwagi Starosty Tureckiego w części odnoszącej się do należytego zabezpieczenia dojazdu dla obszaru objętego planem oraz zawarcia w projekcie planu zapisów pozwalających na zachowanie odpowiedniej formy architektonicznej i charakteru nowej zabudowy.

Ponadto treść tych uwag nie została przekazana przez Burmistrza Radzie Miejskiej Turku wraz z listą nieuwzględnionych uwag, czym z kolei naruszono art. 17 pkt 14 u.p.z.p.

W ocenie Wojewody niedochowanie przez organ sporządzający plan czynności wynikających z art. 17 pkt 12 i 14 u.p.z.p., stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu.

Organ nadzoru zauważył także, iż w toku procedury planistycznej, po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, Burmistrz Miasta Turku w wyniku częściowego uwzględnienia uwagi przedsiębiorstwa "A" Sp. z o. o. dokonał zmiany planu polegającej na:

- podniesieniu wartości wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy na terenie rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 (UC-U) z poziomu 0,6 na 1,0,

- zwiększeniu maksymalnej wysokości zabudowy budynków o 3 kondygnacjach naziemnych z dachami dwuspadowymi i wielospadowymi z 12 m na 15 m,

- zwiększeniu maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków dwukondygnacyjnych z dachami płaskimi z 9 m na 12 m.

Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Z tego też względu po wprowadzeniu zmian do projektu plany polegających na skorygowaniu istotnych wskaźników urbanistycznych i parametrów zabudowy terenu przeznaczonego pod wielkopowierzchniowe obiekty handlowe, Burmistrz Miasta Turku zobowiązany był do ponowienia procedury planistycznej zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p.

Ponadto Wojewoda Wielkopolski zauważył, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Uszczegółowienie tego przepisu stanowi § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587), który stanowi, że ustalenia te powinny zawierać: określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Tymczasem przedmiotowy plan poza zapisem w § 4 ust. 7 pkt 1 uchwały, ustalającym zakaz wykonywania zjazdów bezpośrednio z ul. Kaliskiej znajdującej się poza obszarem planu, nie zawiera ustaleń określających sposób obsługi terenu w zakresie komunikacji, w tym, w szczególności, ustaleń określających warunki powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym.

Z kolei w § 4 ust. 2 pkt 14 lit. b zakwestionowanej uchwały, ustalono, że na terenie objętym planem miejscowym dopuszcza się lokalizowanie reklam o treści wyłącznie związanej z działalnością prowadzoną w granicach działek budowlanych, na których zostaną usytuowane. Zdaniem Wojewody wprowadzenie do planu miejscowego ustaleń odnoszących się do treści reklam lokalizowanych na terenie nim objętym, stanowi przekroczenie dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego, określonych w art. 15 ustawy. Przekroczenie zakresu ustaleń, które powinien regulować plan miejscowy stoi w sprzeczności z celem uchwalania planów, określonym w przepisach art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami ustalenia planu winny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła Gmina Miejska Turek zarzucając

błędną wykładnię art. 17 pkt 12 i 14 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że Burmistrz Miasta Turku zobowiązany był do rozpatrzenia uwag, które wykraczają poza opracowanie planu;

błędną wykładnię art. 17 pkt 13 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że dokonane zmiany są istotnymi zmianami powodującymi ponowienie przez Burmistrza Miasta Turku procedury planistycznej, zgodnie z ww. artykułem;

błędne przyjęcie, że uchwalony plan nie zawiera powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym czym narusza się art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. co pozostaje w sprzeczności, z treścią Uchwały Nr XL/451/06 Rady Miejskiej Turku z dnia 26 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Turku pn. "Stadion", która przewiduje niezbędne rozwiązanie komunikacyjne dla obsługi terenu objętego częściową zmianą planu miejscowego;

błędne przyjęcie, że ustalenie zapisu § 4 ust. 2 pkt 14 lit. b uchwały stanowi istotne naruszenie prawa, tj. art. 15 w związku z art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.p.z.p.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż uwaga mieszkańca w części odnoszącej się do realizacji publicznego szlaku pieszo - rowerowego dotyczy działki nr 327/1, podczas gdy plan obejmuje działki o nr geod.: 326/7, 326/10, 326/12, 328/9 i 328/12 stanowiące własność osób fizycznych. Ze względów prawnych i faktycznych projekt planu nie może rozstrzygać o realizacji zadań wykraczających poza granice podjętej uchwały. Również uwagi dotyczące cieku wodnego Folusz/Kiełbaska były bezprzedmiotowe w związku z faktem, iż ciek ten w całości znajduje się po za terenem objętym przedmiotowym planem.

Uwaga "A" Sp. z o. o. o zachowaniu wyjazdu na ul. Kaliską nie jest uwagą w rozumieniu art. 17 pkt 11 ustawy i należało ją również potraktować jako uwagę bezprzedmiotową do projektu częściowej zmiany planu. Uchwalony plan nie dotyczył wskazanego w uwadze rozwiązania.

Podobnie uwaga Starosty Tureckiego w części dotyczącej zachowania należytego zabezpieczenia dojazdu dla obszaru objętego planem nie jest uwagą w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Rozwiązania komunikacyjne zabezpieczone są uchwałą Nr XL/451/06 Rady Miejskiej Turku z dnia 26 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Turku pn. "Stadion", i uchwałą Nr XVI/177/08 Rady Miejskiej Turku z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "rejon ul. Łąkowej w miejscowości Turek". Natomiast projekt przedmiotowego planu w jego granicach, należycie zapewnia możliwość wykonywania zjazdów i powiązanie z gminnym układem komunikacyjnym.

Dalej strona skarżąca podniosła, iż Wojewoda zastosował błędną wykładnię art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Nie każda bowiem zmiana planu podjęta w wyniku uwzględnienia uwag prowadzi do konieczności ponowienia uzgodnień. Wprowadzone zmiany nie godzą w interes prawny adresatów planu i zostały wprowadzone na wniosek strony zainteresowanej. Wprowadzone zmiany nie objęły zmiany przeznaczenia terenu, lecz jedynie wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy z 0,6 na 1,0 i zwiększenie maksymalnej wysokości zabudowy w dwóch przypadkach, o których mowa wyżej. Dokonane zmiany wskaźników i parametrów są niewielkie, nie ograniczają prawa do korzystania z terenów sąsiednich. Wprowadzone zmiany są wynikiem dostosowania planu do jego zainwestowania, są to niewielkie zmiany niewymagające ponownych uzgodnień, a tym samym nie mogą skutkować istotnym naruszeniem prawa i stwierdzeniem nieważności uchwały. Dokonane zmiany nie naruszają także uzgodnień dokonanych na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu - uzgodnienia z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Poznaniu.

Strona wskazała nadto, iż rolą zapisu § 4 ust. 2 pkt 14 lit. b planu jest zapewnienie poszanowania ładu przestrzennego w powiązaniu z przeznaczeniem i zagospodarowaniem terenu, czyli jego funkcją. Gdyby nawet przyjąć nieprecyzyjność użytych sformułowaniem nie może to stanowić zdaniem organu istotnego naruszenia prawa skutkującego nieważnością uchwały.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu nadzorczego argumentacja strony skarżącej odnosząca się do wykraczania poza granice uchwały jest nieuzasadniona. Z treści uwagi nie wynika, aby realizacja zadań związanych z realizacja szlaku pieszo-rowerowego miała zamykać się wyłącznie na obszarze terenów pozostających poza obszarem objętym zmianą planu miejscowego. Ponadto pomimo, iż ciek wodny Folusz/Kiełbaska w istocie przepływa poza obszarem objętym zmianą planu, granicząc z nim tylko na niewielkim odcinku, to zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta Turek niewielki fragment terenu objętego planem (jego południowo - wschodni narożnik) położony jest w zasięgu ciągu ekologicznego, którego dotyczyła wniesiona uwaga. Nie można również podzielić poglądu skarżącej, że wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy w odległości ok. 17 m od cieku Folusz stanowi zabezpieczenie terenów zielonych o jakie wnosiła I. R. Tak utworzone linie zabudowy stanowią jedynie ograniczenie dla sytuowania budynków, nie gwarantując zarazem w żaden sposób tego, że na wnioskowanej części terenu zostanie zachowana zieleń, a co za tym idzie, że na fragmencie ciągu ekologicznego objętym przedmiotowym planem miejscowym zostanie utrzymana jego funkcja.

Zdaniem Wojewody również nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż uwagi wniesione przez "A" Sp. z o.o. i Starostę Tureckiego dotyczące obsługi komunikacyjnej działek 326/7 i 328/9 są bezprzedmiotowe, a to ze względu na poruszane w nich kwestie dotyczące wyznaczenia na obszarze opracowania planu ciągu pieszo - jezdnego, sprecyzowania warunków obsługi komunikacyjnej terenu, czy też wprowadzenia do treści planu zapisów odnoszących się do sposobu kształtowania przyszłej zabudowy.

W konsekwencji nieprzekazania przez Burmistrza kompletnej listy nieuwzględnionych uwag Radzie Miejskiej, ta nie mogła, w myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p., rozstrzygnąć o sposobie ich rozpatrzenia, czym naruszono art. 17 pkt 14 u.p.z.p. Określony w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., wymóg rozstrzygnięcia przez radę gminy o sposobie rozparzenia uwag stanowi gwarancję udziału czynnika społecznego w procedurze sporządzania planu i stwarza jedną z możliwości wpłynięcia na jego treść. Zatem w przypadku gdy została wniesiona uwaga do projektu planu Burmistrz obowiązany jest przedstawić ją do rozstrzygnięcia przez Radę. Nawet uznanie przez Burmistrza Miasta Turku omawianych wyżej uwag za bezprzedmiotowe nie zwalnia go od obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 14 ustawy.

Wojewoda Wielkopolski nie zgodził się także z zarzutem błędnej wykładni art. 17 pkt 13 u.p.z.p. W jego ocenie zmiany dokonane wskutek częściowego uwzględnienia uwagi przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. mają charakter ogólny. Nie sposób bowiem uznać za zmianę o charakterze wyłącznie jednostkowym skorygowanie istotnego wskaźnika urbanistycznego oraz parametrów zabudowy terenu przeznaczonego pod wielkopowierzchniowe obiekty handlowe. Błędne jest stanowisko skarżącej, która wywodzi brak konieczności ponowienia procedury planistycznej z okoliczności, że wprowadzane zmiany są niewielkie i nie ograniczają prawa do korzystania z nieruchomości sąsiednich, gdyż już sama zmiana polegająca na podniesieniu wskaźnika intensywności zabudowy z 0,6 na 1,0 przy uwzględnieniu faktu, iż powierzchnia obszaru objętego planem miejscowym wynosi ok. 29.200 m2 (2,92 ha) zwiększa dopuszczoną na tym terenie powierzchnię całkowitą wszystkich kondygnacji nadziemnych istniejących i projektowanych budynków z 17.520 m2 na 29.200 m2, tj. o 11.680 m2 Wprowadzone zmiany są istotne, a ponadto nie sama istotność zmian ale ich ogólny, niejednostkowy charakter decyduje o aktualizacji obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 13 u.p.z.p. w zakresie ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

Organ nadzoru zauważył dalej, że nie podlega wątpliwości fakt, iż zgodnie z ustaleniami art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587), określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym stanowi obowiązkowy element każdego planu miejscowego. Natomiast w przypadku przedmiotowego planu takich ustaleń nie podjęto. Z racji ograniczenia obowiązywania zapisów planu do obszaru wyznaczonego na rysunku stanowiącym integralną część uchwały - organ sporządzający plan nie może narzucać żadnych ustaleń dotyczących obszarów wykraczających poza granice tego planu jak również uzupełniać ustaleń danego planu miejscowego zapisami innych planów. Każdy pojedynczy plan miejscowy stanowi bowiem integralną całość, a interpretacja jego zapisów na potrzeby określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ogranicza się wyłącznie do analizy jego treści. Bez znaczenia pozostają więc ustalenia planów uchwalonych dla innych terenów, które również swoimi ustaleniami powinny zamykać się w granicach obszarów nimi objętymi.

Wojewoda potrzymał także swoje stanowisko dotyczące przekroczenia przez Radę Miejską Turku kompetencji w zakresie ustalenia w planie miejscowym treści reklam lokalizowanych na terenie objętym przedmiotowym planem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Te same reguły odnoszą się do zakresu i formuły kontroli sprawowanej w odniesieniu do rozstrzygnięć nadzorczych, objętych treścią przepisu art. 3 ust. 2 pkt 7 P.p.s.a.

Mając na względzie wskazane kryterium legalności wojewódzki sąd administracyjny po poddaniu ocenie istniejących w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych uznał zasadność podjęcia przez organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego, co skutkowało oddaleniem skargi.

Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań wskazać należy, iż bezdyskusyjna jest samodzielność jednostek samorządu terytorialnego z tym zastrzeżeniem, że jest ona ograniczona przepisami obowiązującego prawa. W myśl art.171 ust.1 Konstytucji działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. Według art.171 ust. 2 organami nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego są m.in. wojewodowie. Uzupełnieniem art.171 ust. 1 Konstytucji jest art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001r., Nr 23, poz.220, zwanej dalej u.s.g.) stanowiący, że nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W myśl art.86 u.s.g. organem nadzoru jest m.in. wojewoda. Zgodnie z art. 90 ust.1 u.s.g. wójt jest zobligowany do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy. Natomiast art. 91 ust.1 u.s.g. stanowi, iż uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna.

W świetle powyższego oczywistym jest, iż Wojewoda Wielkopolski posiadał kompetencję do kontroli legalności uchwały Rady Miejskiej Turku z dnia 11 września 2014 r., nr XXXVII/331/14 i stwierdzenia jej nieważności.

W toku niniejszego postępowania rzeczą sądu było ustalenie, czy Wojewoda Wielkopolski miał przesłanki do skorzystania z przyznanej mu kompetencji nadzorczej, a tym samym, czy prawidłowo zakwestionował ze skutkiem kasacyjnym legalność kontrolowanej uchwały Rady Miejskiej Turku z dnia 11 września 2014 r., nr XXXVII/331/14 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Turku pn. "Stadion".

Na tak postawione pytanie udzielić należy odpowiedzi twierdzącej.

W pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę na kluczową dla sprawy okoliczność jaką był fakt, iż już po wyłożeniu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko i uzyskaniu odpowiednich opinii i uzgodnień, po rozpatrzeniu uwag wniesionych do projektu planu Burmistrz Miasta Turek zmienił ten projekt przed przedstawieniem go Radzie Miejskiej Turku, co skutkowało uchwaleniem go w innej postaci niż poddana procedurze planistycznej.

Wprowadzona zmiana polegała na podniesieniu poziomu wskaźnika intensywności zabudowy na terenie rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 (UC-U) z poziomu z 0,6 na 1,0 oraz zwiększeniu maksymalnej wysokości zabudowy budynków o 3 kondygnacjach naziemnych z dachami dwuspadowymi i wielospadowymi z 12 m na 15 m i zwiększeniu maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków dwukondygnacyjnych z dachami płaskimi z 9 m na 12 m.

Wprowadzone zmiany uznać należy za wymagające powtórzenia procedury planistycznej. Jak trafnie zauważa bowiem organ nadzoru w następstwie zmiany polegającej na podniesieniu poziomu wskaźnika intensywności zabudowy z 0,6 na 1,0, przy uwzględnieniu faktu, iż powierzchnia obszaru objętego planem miejscowym wynosi około 29.200 m2 (2,92 ha) zwiększono dopuszczoną na tym terenie powierzchnię całkowitą wszystkich kondygnacji nadziemnych istniejących i projektowanych budynków z 17.520 m2 na 29.200 m2, czyli o 11.680 m2, to jest o 66 % oraz zwiększono o 3 metry dopuszczalną wysokość zabudowy.

Przykładowo wskazać można, iż wprowadzone zmiany skutkowały dopuszczeniem w przypadku budynków o dwóch kondygnacjach i dachach płaskich zabudowy o kubaturze ponad dwukrotnie większej niż przewidziana projektem planu odnośnie którego sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko i którego wyłożenia dokonano (78 840 m3 w przypadku budynku dwukondygnacyjnego o powierzchni każdej z dwóch kondygnacji nadziemnych po 8760 m2 i wysokości 9 metrów oraz 175 200 m3 w przypadku budynku dwukondygnacyjnego o powierzchni każdej z dwóch kondygnacji nadziemnych po 14 600 m2 i wysokości 12 metrów).

Zmiany te miały zatem charakter ogólny, dotyczący istoty przyjmowanego aktu prawa miejscowego i co szczególnie ważkie wpłynęły nie na dopuszczalny sposób zagospodarowania poszczególnych działek leżących na objętym planem miejscowym terenie, lecz dotyczyły całości tego obszaru a nadto wpływały zarówno na interesy prawne właścicieli nieruchomości objętych planem, jak i nieruchomości bezpośrednio z obszarem tym sąsiadujących. Powyższe pozwala zmiany te uznać za wymagające ponowienia procedury planistycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1426/12, dostępny w CBOSA).

Oczywistym jest, że zmienione ustalenia projektu planu mają wpływ na stosunki sąsiedzkie, albowiem skoro właściciel jednej z nieruchomości zgodnie z wprowadzonymi zmianami może więcej w zakresie intensywności wykorzystania terenu i dopuszczalnej wysokości zabudowy, to właściciele nieruchomości sąsiednich będą musieli więcej znosić.

Zauważyć dalej należy, iż zgodnie z art. 17 u.p.z.p. organ wykonawczy gminy po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

• ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

• zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

• sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa powyżej, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

• sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego;

• występuje o opinie o projekcie planu do wskazanych w przepisie podmiotów,

• występuje o uzgodnienie projektu planu przez wskazane w przepisie podmioty,

• występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne;

• wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

• wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu;

• rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

• wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

• przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11.

Jednocześnie art. 19 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, przy czym w myśl ust. 2 tego samego artykułu przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą.

W tym zakresie należy zauważyć, odwołując się do wyrażonego już w orzecznictwie w podobnych sprawach stanowiska (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 168/11 oraz z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1508/11, dostępne w CBOSA), że choć literalne odczytanie art. 17 pkt 13 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może sugerować, że istnieje różnica w skutkach zmiany projektu planu w zależności od tego czy zmianę wprowadził organ wykonawczy gminy, czy rada gminy (to jest, że w razie wprowadzenia zmian do projektu planu w wyniku uwzględnienia uwag przez organ wykonawczy gminy ponawia się, i to tylko w niezbędnym zakresie, uzgodnienia, natomiast w przypadku dokonania zmian w projekcie planu przez radę gminy, w tym także zmian wynikających z uwzględnienia uwag do projektu, ponawia się, też w niezbędnym zakresie wszystkie czynności wymienione w art. 17, a więc także wyłożenie do publicznego wglądu), to jednak wykładając wskazane przepisy należy mieć na uwadze, że tworzenie planu miejscowego odbywa się w procedurze, w której inicjatywę uchwałodawczą ma organ wykonawczy gminy. To ten organ, jak wynika z art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządza projekt planu. Nie oznacza to jednak, że rada gminy pozbawiona jest możliwości dokonywania zmian w tym projekcie, nawet wbrew woli organu wykonawczego. Z porównania art. 17 pkt 12, 13 i 14 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że los wniesionej do projektu planu miejscowego uwagi może być trojaki. Organ wykonawczy gminy może ją uwzględnić i zmienić projekt planu (art. 17 pkt 13). Może jej nie uwzględnić i przedstawić radzie gminy, która podzielając stanowisko organu wykonawczego uchwali projekt planu według jego propozycji (art. 17 pkt 14). W końcu uwaga nieuwzględniona przez organ wykonawczy może zostać uwzględniona przez radę gminy (art. 19 ust. 1). Ponadto należy mieć na uwadze funkcję wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu oraz możliwości wnoszenia uwag dotyczących tego projektu. Nie powinno ulegać wątpliwości, że jest to forma udziału osób zainteresowanych określonymi ustaleniami planu miejscowego w jego tworzeniu - udziału, którego sens sprowadza się do umożliwienia zainteresowanym podmiotom przedstawienia swoich racji co do przyjętych lub nie przyjętych w projekcie planu sposobów zagospodarowania terenu. Możliwość wniesienia uwagi do projektu planu daje szansę podmiotom, których interesów to może dotyczyć, przedstawienia swojego zdania organowi wykonawczemu oraz "ostatniej instancji" w procedurze planowania przestrzennego, jaką jest rada gminy, co do określonych rozwiązań przyjętych w projekcie planu, który w perspektywie ma stać się obowiązującym prawem miejscowym. Uwagi do projektu planu są zatem elementem publicznego dyskursu nad ustaleniami planu, w którym istotnym elementem jest indywidualny punkt widzenia na ten akt prawa miejscowego. O takim charakterze uwag do projektu planu, i co za tym idzie ich wadze, świadczy podkreślenie przez ustawodawcę obowiązku rozstrzygnięcia o uwagach i dania temu formalnego wyrazu w załączniku do uchwały (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W związku z tym nie można, opierając się jedynie na dosłownym brzmieniu powołanych przepisów, uznać, że jeżeli uwaga zostanie uwzględniona przez organ wykonawczy, to procedurę planistyczną powtarza się tylko w zakresie koniecznych uzgodnień, natomiast jeżeli uwaga nieuwzględniona przez organ wykonawczy gminy została uwzględniona przez jej organ uchwałodawczy, to procedurę planistyczną powtarza się w szerszym zakresie. Nie sposób bowiem zaakceptować, aby uwagi o takim samym charakterze i o takim samym znaczeniu dla interesu publicznego i indywidualnego wywoływały inne skutki w zależności od tego na jakim etapie i przez który organ zostaną uwzględnione.

Stąd też wykładając art. 17 pkt 13 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy przyjąć, że także w przypadku uwzględnienia uwagi przez organ wykonawczy gminy należy ponowić procedurę planistyczną w niezbędnym dla dokonanej w projekcie zmiany zakresie, a nie tylko w zakresie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że jeżeli charakter zmiany będzie to uzasadniał, to konieczne może być także ponowne wyłożenie zmienionego projektu planu.

Z taką zaś sytuacją faktyczną i prawną mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem zakres, wielkość i doniosłość zmian wprowadzonych do projektu uzasadniały zdaniem Sądu nie tylko jego ponowne wyłożenie, lecz także uprzednie co najmniej uzupełnienie prognozy oddziaływania na środowisko.

Dopiero bowiem odpowiednie uzupełnienie tejże prognozy o to jaki wpływ na środowisko będzie miało dopuszczenie na danym obszarze zabudowy o kubaturze ponad dwukrotnie większej, o powierzchni użytkowej większej o 66 % i znacznie wyższej, niż pierwotnym projekcie planu i wyłożenie zmienionego projektu planu wraz z tą opinią do publicznego wglądu uczyniłoby zadość wymogom określonym w przepisach prawa i zapewniłoby osobom zainteresowanym realny udział w procedurze tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślić należy, iż podzielenie odmiennej, a proponowanej przez skarżącą oceny istotności wprowadzonych do procedowanego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmian i poglądu o braku potrzeby ponowienia procedury planistycznej prowadziłoby do sytuacji, w której udział czynnika społecznego w tworzeniu planu miejscowego stałby się fikcją, albowiem obywatele pozbawieni byliby możliwości zgłaszania uwag do projektu planu w jego ostatecznym kształcie i w oparciu o rzetelne źródła informacji, w tym w szczególności prognozę oddziaływania na środowisko faktycznie uchwalanego planu miejscowego.

Oczywistym jawi się przy tym, iż wielkość dopuszczanej przez plan zabudowy i stopień wykorzystania terenu może mieć wpływ na ocenę projektu planu przez społeczność lokalną i co za tym idzie ilość i treść zgłaszanych do tego projektu uwag.

Ten aspekt sprawy dodatkowo przemawia za uznaniem opisanego wyżej naruszenia trybu sporządzania planu jako istotne, to jest takie, które może w konsekwencji prowadzić do sytuacji w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Niewątpliwie zaś, skoro ponowne wyłożenie zmienionego projektu planu mogło skutkować nowymi wymagającymi rozpoznania w trybie prawem przewidzianym uwagami, to nie sposób wykluczyć, iż doprowadziłoby ono do uchwalenia planu w kształcie innym niż ostatecznie przyjęty.

W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazać wreszcie należy, iż nie można przyspieszać procedury planistycznej kosztem eliminowania z niej niektórych czynności przewidzianych w art. 17 u.p.z.p., a w szczególności takich, które są realizacją demokracji bezpośredniej i świadczą o transparentności organów władzy publicznej obligowanej do działania na podstawie i w granicach prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1335/11, dostępny w CBOSA).

Reasumując uznać należy, iż uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w wersji zmienionej w następstwie rozpatrzenia uwag przez Burmistrza Miasta Turek, a przy tym bez uzupełnienia prognozy oddziaływania na środowisko i ponownego wyłożenia zmienionego projektu do publicznego wglądu, Rada Miejska Turku recypowała do swojej uchwały naruszenia prawa jakich dopuścił się organ wykonawczy (art. 17 pkt 13 u.p.zp.) i tym samym dopuściła się naruszenia art. 19 ust. 1 u.p.z.p., co wobec wykazanej wyżej wagi tegoż naruszenia samodzielnie uzasadniało stwierdzenie przez Wojewodę nieważności kontrolowanej uchwały.

Bez znaczenia dla sprawy pozostaje przy tym okoliczność, iż Wojewoda Wielkopolski jako naruszony w toku procedury planistycznej przepis wskazał nie art. 19 ust. 1 u.p.z.p., lecz jedynie art. 17 pkt 13 tej samej ustawy. Organ nadzoru prawidłowo zidentyfikował bowiem zaistniałe naruszenie prawa przez organy samorządu terytorialnego, jako polegające na braku ponowienia procedury planistycznej, pomimo zmiany istotnych wskaźników urbanistycznych i parametrów zabudowy terenu i prawidłowo ocenił je jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu, a oceny tej nie dyskwalifikuje jej lakoniczność i odmienne niż przedstawione przez Sąd uzasadnienie.

Niezależnie od powyższych rozważań o zasadniczym dla sprawy znaczeniu samodzielnie uzasadniających oddalenie skargi wskazać także, należy, iż trafnymi okazały się także te zarzuty Wojewody dotyczące uchwały z dnia 11 września 2014 r., które dotyczyły niedochowania przez organ sporządzający plan czynności wynikających z art. 17 pkt 12 i 14 u.p.z.p. oraz wprowadzenia do planu miejscowego ustaleń odnoszących się do treści reklam lokalizowanych na terenie nim objętym.

Zauważyć bowiem należy, iż nie zostały przez organ wykonawczy gminy ani przez Radę Miejską Turku rozpatrzone uwagi do projektu planu złożone przez I. R. w piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r. (uwagi 1 do 3), Sp. z o.o. "A" w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. (uwagi nr 7 i 8) i przez reprezentującego Powiat Turecki będący współwłaścicielem nieruchomości sąsiadującej z obszarem objętym planem Starostę Tureckiego w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. (uwagi 2-5).

Jak trafnie zauważa Wojewoda uwagi te niewątpliwie dotyczyły projektu planu i wymagały rozpoznania w trybie prawem przewidzianym przez powołane do tego organy.

W szczególności wskazać można, iż uwaga nr 7 zawarta w piśmie Sp. z o.o. "A" wprost dotyczyła zachowania dla działki nr 326/7 istniejącego wjazdu na ulicę Kaliską wzdłuż granicy z leżącą poza obszarem planu działką nr 327/1. Uwaga ta dotyczyła zatem przyjętego w planie rozwiązania dotyczącego zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, w tym zakazu wykonywania zjazdów bezpośrednio na ul. Kaliską (§ 4 ust. 7 pkt 1 uchwały), w sytuacji gdy uprzednio obowiązujący dla tego terenu plan miejscowy (uchwała Rady Miejskiej Turku z dnia 26 października 2006 r., Nr XL/451/06, Dz. Urz. Woj. Wielk. Z 2006 r., Nr 201, poz. 4783) nie przewidywał dla terenów wytwórczości i usług oznaczonych symbolem 20bU1 - obejmujących działkę nr 326/7 - tego rodzaju ograniczeń. Obszaru objętego projektem planu wprost dotyczyły również nierozpatrzone uwagi I. R., w tym w szczególności uwaga dotycząca dostępu objętej planem działki nr 326/7 do drogi publicznej, uwaga dotycząca zabezpieczenia ciągu ekologicznego wzdłuż rzeki Folusz przepływającej wprawdzie poza obszarem planu, lecz wymagającej zdaniem autorki uwagi wprowadzenia odpowiednich postanowień również odnośnie obszaru objętego planem i uwaga odnośnie wytyczenia na tym obszarze ścieżki spacerowej lub rowerowej. Odnośnie tej ostatniej uwagi (opatrzonej nr 1 w piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r.) zauważyć nadto należy, iż jej autorka składając uwagę do konkretnego projektu planu zawnioskowała o zagwarantowanie istnienia publicznego szlaku pieszo-rowerowego od ul. Kaliskiej do cieku Folusz wzdłuż wschodniej granicy terenu objętego zmianą. Z treści tej uwagi nie sposób zatem – jak uczynił to Burmistrz Miasta Turek – wyinterpretować, iż jej autorka domaga się wytyczenia tejże ścieżki poza obszarem objętym projektem planu, co zdaniem organu uzasadniało uznanie tej uwagi za bezprzedmiotową. Wręcz przeciwnie wobec złożenia powyższej uwagi jako uwagi do projektu planu obejmującego określony obszar winna ona zostać uznana za uwagę postulującą wytyczenie przedmiotowej ścieżki na terenie objętym planem, od ul. Kaliskiej do cieku Folusz wzdłuż wschodniej granicy tego terenu i w tym zakresie rozpatrzona przez właściwe organy.

Dalej zauważyć należy, iż wadliwość działania Burmistrza Turku, który uznając powyższe uwagi za bezprzedmiotowe odmówił ich formalnego rozpatrzenia oraz nie przedstawił ich do rozpatrzenia Radzie Miejskiej Turku jest wyraźnie widoczna również w świetle argumentacji podnoszonej przez niego w wykazie uwag znajdującym się w dokumentacji planistycznej.

Z wykazu tego wynika bowiem, iż Burmistrz pierwszą i drugą uwagę I.R. de facto rozpoznał merytorycznie wskazując, iż lokalizacja szlaku pieszo-rowerowego możliwa jest na gminnej działce leżącej poza obszarem planu, a tereny zielone w ciągu cieku wodnego Folusz zostały zabezpieczone w przedmiotowym planie poprzez wprowadzenie ograniczeń w zabudowie w sąsiedztwie cieku poprzez ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości około 17 metrów od tego cieku. Również odnośnie jednej z nierozpatrzonych uwag Sp. z o.o. "A" pomimo formalnego braku rozstrzygnięcia o jej nieuwzględnieniu Burmistrz Turku wskazał, iż uznaje ją za bezzasadną.

W skardze Miasta Turek powtórzono argumentację mającą przemawiać za uznaniem uwag za bezprzedmiotowe przedstawioną w toku procedury planistycznej, a nadto wskazano, iż uwagi te nie wymagały przedłożenia przez Burmistrza Turku ani rozpatrzenia przez Radę Miejską Turku, a Wojewoda nie dokonał merytorycznego zbadania tych uwag w ramach obowiązku wynikającego z art. 91 ust. 3 u.s.g. Z taką argumentacją skargi nie sposób się zgodzić, bowiem jak wykazano powyżej zgłoszone uwagi niewątpliwie miały charakter uwag do projektu planu w rozumieniu u.p.z.p.

Reasumując uznać należy, iż przedmiotowe uwagi, wbrew stanowisku strony skarżącej dotyczyły zagadnień objętych projektem planu i co za tym idzie wymagały rozpatrzenia przez organ stanowiący, a w razie ich nie uwzględnienia także przez radę gminy, a brak powyższych czynności stanowił naruszenie trybu uchwalania planu miejscowego (art. 17 pkt 12 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), które potencjalnie mogło mieć wpływ na treść uchwalonego planu i co za tym idzie było istotnym naruszeniem o jakim mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Oczywistym przekroczeniem przez Radę Miejską Turku granic przysługującego gminie władztwa planistycznego było natomiast wprowadzenie w § 4 ust. 2 pkt 14 lit. b zakwestionowanej uchwały unormowań dotyczących treści reklam lokalizowanych na terenie nim objętym. Jak trafnie zauważył Wojewoda jakikolwiek przepis prawa nie upoważnia gminy do wprowadzania tego rodzaju ograniczeń, a unormowanie tego rodzaju wykracza poza zakres ustaleń, które powinien regulować plan miejscowy. Znamiennym jest przy tym, iż w skardze Gmina Turek nie przedstawiła jakichkolwiek zarzutów, bądź argumentów dotyczących tego elementu uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

W ocenie Sądu nie można natomiast podzielić poglądu Wojewody Wielkopolskiego jakoby kontrolowana uchwała naruszała art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. zgodnie, z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej oraz stanowiący uszczegółowienie tego przepisu § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587), który stanowi, że ustalenia te powinny zawierać: określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych, w ten sposób, że przedmiotowy plan poza zapisem w § 4 ust. 7 pkt 1 uchwały, ustalającym zakaz wykonywania zjazdów bezpośrednio z ul. Kaliskiej znajdującej się poza obszarem planu, nie zawiera ustaleń określających sposób obsługi terenu w zakresie komunikacji, w tym, w szczególności, ustaleń określających warunki powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym.

Zauważyć bowiem należy, iż kontrolowana przez Wojewodę uchwała Rady Miejskiej w Turku z dnia 11 września 2014 r., nr XXXVII/331/14 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Turku pn. "Stadion" dotyczyła zmiany uprzednio przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Turku z dnia 26 października 2006 r., Nr XL/451/06 planu zagospodarowania przestrzennego miasta Turku PN. "Stadion" obejmującego znacznie większy obszar, w którego wnętrzu znajdowały się tereny oznaczone symbolami 20aU1 i 20bU1, dla których jako przeznaczenie podstawowe ustalono tereny usług. Kontrolowanym przez Wojewodę planem miejscowym objęto jedynie wskazane wyżej tereny, które w planie z dnia 11 września 2014 r. oznaczono jako teren rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz zabudowy usługowej, oznaczony symbolem UC-U. Przyjęta przez Radę Miejską Turku technika legislacyjna polegająca na uchwaleniu dla tego obszaru nowego planu miejscowego, a nie na wprowadzeniu odpowiednich zmian do treści uchwały z dnia 26 października 2006 r. nie zmienia przy tym tego, iż obszar objęty kontrolowanym przez Wojewodę planem z dnia 11 września 2014 r. w dalszym ciągu bezpośrednio graniczy z obszarami objętymi obowiązującym w tym zakresie w dalszym ciągu planem z dnia 26 października 2006 r., w tym w szczególności z określonymi w tym planie terenami komunikacji drogowej obejmującymi między innymi ulicę lokalną (02 KDL) stanowiącą istniejący ciąg ul. Kaliskiej oraz projektowaną ulicę dojazdową 06 KDD (o określonych w planie minimalnych parametrach – patrz § 92 uchwały z 26 października 2006 r.) obsługującą między innymi tereny 20aU1, które w kontrolowanym planie z 11 września 2014 r. weszły w skład obszarów oznaczonych symbolem UC-U.

Powyższe oznacza, iż postanowienia kontrolowanej uchwały z dnia 11 września 2014 r. wykładać należy łącznie z regulacjami zawartymi w planie miejscowym obejmującym tereny bezpośrednio sąsiadujące. Co za tym idzie uznać należy, iż zawiera ona określenie układu komunikacyjnego sprowadzające się do wyeliminowania możliwości wykonywania na obszar UC-U zjazdów bezpośrednio z ul. Kaliskiej (§ 4 ust. 7 pkt 1 kontrolowanej uchwały) i zapewnienia całości obsługi komunikacyjnej terenu UC-U za pośrednictwem projektowanej w obowiązującym planie miejscowym z dnia 26 października 2006 r. ulicy dojazdowej 06 KDD.

Niezależnie od oceny dopuszczalności prawnej i celowości takowego rozwiązania – co było zresztą przedmiotem nierozpatrzonych jako rzekomo bez przedmiotowe uwag Sp. z o.o. "A" i I. R. – nie budzi wątpliwości Sądu, że stanowi ono określenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i co za tym idzie, kontrolowany plan miejscowy w tym zakresie spełnił formalne wymogi wynikające z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.

Wskazana wyżej wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Wielkopolskiego nie miała jednakże wpływu na wynik postępowania sądowoadministracynego, albowiem pozostałe zaistniałe przy podejmowaniu kontrolowanej uchwały naruszenia trybu i zasad sporządzania planu miejscowego, w tym w szczególności brak ponowienia procedury planistycznej pomimo wprowadzenia zasadniczych zmian do projektu planu, samodzielnie uzasadniały stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 października 2014 r., nr KN-I.4131.1.400.2014.15 pomimo częściowo błędnego uzasadnienia było zatem zgodne z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.