Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 306/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 5, art. 22, art. 24, art. 26
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2021 roku sprawy ze skargi H. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2020r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej (dalej: organ) decyzją z [...] marca 2020 r. [...], po rozpoznaniu odwołania H. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą firma A H. J. (dalej: strona, skarżący) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] listopada 2019 r. nr [...], nakładającą karę pieniężną w kwocie [...]zł z tytułu nieuzupełnienia zgłoszeń o nadanych numerach referencyjnych [...], [...], [...] o dane wymagane z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 9 marca 2017. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. 2018.2332, ze zm.), dalej "ustawa SENT". W podstawie prawnej powołał także art. 26 ust. 1,2 i 5 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej jako O.p.). Decyzja ta została wydana przez organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy bowiem wcześniej wydaną w dniu [...].11.2018r. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w P., Dyrektor Izby Skarbowej uchylił (decyzja z dnia [...].05.2019r. ).

Z akt administracyjnych wynika, że [...].04.2018r. o godzinie 02:50 na drodze krajowej nr [...] w miejscowości L. funkcjonariusze Służby Celno- Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów- olej napędowy w ilości [...]l. i benzyny silnikowej w ilości [...] l. , klasyfikowanych do pozycji [...] i przewożonych dla trzech różnych stacji paliw, dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez kierowcę będącego pracownikiem skarżącego. Podmiotem wysyłającym był Polski Koncern naftowy firma B SA a podmiotem odbierającym i jednocześnie przewoźnikiem- skarżący.

W trakcie kontroli kierowca przedstawił: dowód wydania nr [...], [...] i [...] Sprawdzono zgodność danych zawartych w zgłoszeniach ze stanem faktycznym oraz kompletność zgłoszenia z wykorzystaniem rejestru zgłoszeń . Do czasu kontroli tj. do g. 6:30 dane nie zostały uzupełnione o dane właściwe dla przewoźnika. Uzupełniono je w dniu kontroli o g. 7:20 ([...]), g. 7:02 (S. 09) i g. 7:12 ([...]). Tak więc uzupełnienia dokonano już po kontroli.

W oparciu o powyższe ustalenia organ wszczął wobec skarżącego postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT, które zakończył decyzją z [...] listopada 2019r. wymierzającą skarżącemu jako przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie [...]zł za nieuzupełnienie zgłoszeń o nadanych numerach referencyjnych. Organ analizując sytuację majątkową i gospodarczą podatnika wskazał, że skarżący ma stabilną sytuację majątkową, nie posiada żadnych zaległości w składkach ZUS zaś w podatkach jedynie na dzień [...].06.2019r. zaległość z tytułu podatku VAT za miesiąc kwiecień w kwocie [...]zł oraz zaległość w podatku liniowym za 2018r. w kwocie [...]zł. Strona nie była beneficjentem pomocy publicznej , prowadzi działalność o charakterze lokalnym oraz korzysta z własnych środków transportu. Sytuacja ekonomiczna nie wskazuje na zagrożenie zdolności do kontynuowania działalności gospodarczej. Z kolei zdarzenie, na które powołuje się skarżący- awaria głównego serwera, jest zaistniałym stanem faktycznym wskutek klasycznego niedbalstwa nie jest zaś skutkiem nadprzecietnych, losowych okoliczności.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie art. 122, 191 w zw. z art. 210 § 4 Op. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 200 Op. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się, art. 123 Op. poprzez niezapełnienie stronie czynnego udziału w sprawie oraz naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy i art. 22 ust. 2 ustawy. Skarżący powołał się na wyjaśnienie złożone w toku postępowania w piśmie z dnia [...].10.2018r. t.j. na awarię głównego serwera w firmie w dniu [...].04.2018r. , która uniemożliwiła odczytanie danych umożliwiających uzupełnienie danego SENTA w systemie ePUE, która to awaria została usunięta dopiero na drugi dzień (dzień kontroli). Skarżący twierdził, że nie z jego winy doszło do przedmiotowego naruszenia przepisów dlatego organ winien odstąpić od kary. Skarżący zarzucił organowi, że ten oddalił jego wnioski dowodowe.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kontrola drogowa miała miejsce [...].04.2018r. zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli.

Następnie organ przywołał treść art.5 ust. 1 ustawy SENT, wskazując, że wysyłający jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Z kolei w przypadku takich towarów, jak w omawianej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 4 SENT przewoźnik jest zobowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o dane tam wskazane. Dodatkowo w zgodnie z art. 8 ust. 1 SENT zasadą jest, że podmiot wysyłający, odbierający oraz przewoźnik są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli zobowiązani do ich zgłoszenia. Z kolei w przypadku, gdy przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3 SENT, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5000 zł (art. 22 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli- art. 14 ustawy z dnia 10 maja 2018r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw).

Rozpatrując kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, organ przywołał treść art. 22 ust. 3, art. 26 ust. 3, ustawy SENT i wyjaśnił, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. Organ w tej kwestii odwołał się do szczegółowej analizy dokonanej przez organ I instancji. Wskazał, że kwestia szkodliwości, niezawinionego charakteru naruszenia przepisów ustawy nie mają znaczenia bowiem uczestnik realizowanego przewozu w sytuacji, gdy przewóz ten jest objęty systemem monitorowania jeśli nie przestrzega przepisów prawa podlega sankcjom- karom. Co do kwestionowanej przez skarżącego wysokości kary organ zaznaczył, że kontrola zespołu pojazdów składającego się z pojazdu samochodowego i naczepy dotyczyła trzech odrębnych zgłoszeń, które zostały wskazane w treści postanowienia o wszczęciu postępowania i każde zgłoszenie podlega oddzielnemu traktowaniu i jest odrębnym bytem prawnym , co wynika z art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3 ustawy.

W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia., zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 122, art. 191 oraz art. 200 § 1, 207 § 1, 123 § 1 Op. , poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewłaściwych przez to ustaleń, że awaria serwera nie należy do zdarzeń losowych a winę za nią ponosi przewoźnik, pominięcie i niewskazanie w podstawie prawnej aktu prawnego obowiązującego zamiast nieistniejącego bo w podstawie prawnej decyzji wskazano ustawę z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów zamiast o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.,

2) przepisów prawa materialnego

- art. 24 ust. 3 ustawy SENT w brzmieniu sprzed nowelizacji poprzez brak odstąpienia od nałożenia kary w sytuacji istnienia ważnego interesu przewoźnika i w sytuacji, gdy interes publiczny nie został zagrożony bowiem Służba Celno- Skarbowa posiadała informacje na temat przewożonego towaru,

- art. 22 ust. 2 ustawy SENT poprzez nałożenie kary w sytuacji, gdy stosowanie sankcji w kwocie [...]zł za brak uzupełnienia SENT-ów jest naruszeniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 8 i 31 § 1 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi strona zaakcentowała, że przedmiotowe naruszenie nie wynikało z zamiaru naruszenia procedury, ale było efektem awarii głównego serwera, za którą przewoźnik nie ponosi winy. Skarżący wskazał na podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, wobec niezawinionego charakteru , istnienia ważnego interesu strony i interesu społecznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Badając w zakreślonych wyżej ramach zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstacyjną, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Spór w sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie, na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT, nałożono na przewoźnika karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu nieuzupełnienia zgłoszeń o nadanych numerach referencyjnych [...], [...], [...] o dane wymagane z art. 5 ust. 4 ustawy SENT.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 4 ww ustawy w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1 (towarów , które skarżący przewoził) , przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru:

1) po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o:

a) dane przewoźnika obejmujące:

– imię i nazwisko albo nazwę,

– adres zamieszkania albo siedziby,

b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), o ile są wymagane,

g) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju, albo numer identyfikacyjny miejsca, o którym mowa w art. 16b ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym,

h) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

i) numer lokalizatora albo numer urządzenia;

W sprawie nie było sporu co do ustaleń faktycznych. Skarżący bowiem nie kwestionował tego, że nie wypełnił jako przewoźnik i odbiorca towaru – oleju napędowego i benzyny silnikowej ciążącego na nim obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o dane właściwe dla przewoźnika. Skarżący twierdził, że wynikało to z awarii głównego serwera dzień wcześniej, której do czasu wyjazdu nie dało się usunąć. Skarżący twierdził, że za zaistniałą sytuację nie ponosi winy bowiem nie miał wpływu na awarię serwera i nie powinien być ukarany gdyż nie taki był cel ustawy SENT. Według skarżącego organ miał informacje na temat wiezionego towaru bowiem z art. 5 ust. 1 SENT w brzmieniu obowiązującym w 2017 roku wynika, że podmiot wysyłający jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru taki jak objęty tym postępowaniem, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi jak i podmiotowi odbierającemu. W celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełnienia, aktualizacji zgłoszenia, zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym, posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie , sprawowana jest kontrola przewozu towaru. Kontrola obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego oraz dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbek. Wszystko to ma chronić legalny handel towarami tzw. wrażliwymi i ułatwiać walkę ze "szarą strefą" W rozpoznawanej sprawie dokonano kontroli przesyłki przewożonej przez skarżącego , sprawdzono zgodność danych zawartych w zgłoszeniach ze stanem faktycznym oraz kompletność zgłoszenia z wykorzystaniem rejestru zgłoszeń i skarżący podał przyczynę nieuzupełnienia o dane przewoźnika, co uczynił zaraz po kontroli.

Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu przypomnieć trzeba, na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca, że celem ustawy SENT jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu towarów określonych tą ustawą oraz określenie zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tych towarów. Powołanym aktem wprowadzono również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z przewozem towarów, podmiotów zobowiązanych: podmiotu wysyłającego, przewoźnika i kierującego środkiem transportu oraz podmiotu odbierającego.

W ustawie przyjęto (art. 4), że środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń, zwany dalej w ustawie "rejestrem". Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli. Rejestr prowadzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

W myśl art. 2 pkt 8 ustawy SENT przewoźnik to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów, a zgodnie z art. 2 pkt 11 środek transportu to - pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128, 60 i 379);

Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału wynika, że skarżący był przewoźnikiem towaru podlegającego systemowi monitorowania przewozu, który to przewóz miał swój początek na terytorium kraju. W przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający towar, zgodnie z treścią przepisu art. 5 ust. 1 ustawy SENT, ma obowiązek jeszcze przed początkiem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Pozyskany numer referencyjny jest konieczny, by rozpocząć przewóz towaru i realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez przewoźnika. Przewoźnik jest natomiast obowiązany przed rozpoczęciem przewozu uzupełnić zgłoszenie o dane wymienione w art. 5 ust. 4 ustawy SENT, w tym także numery rejestracyjne środka transportu (art. 5 ust. 4 pkt 1 c).

W niniejszej sprawie przewoźnik dokonał przed wyjazdem nie dokonał uzupełnienia zgłoszenia ze względu na awarię serwera , dokonał tego zaraz po jej usunięciu co maiło miejsce po kontroli. Organ nie kwestionował twierdzeń w tym zakresie i wobec tego zgłoszone wnioski dowodowe strony oddalił.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w sytuacji, gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu zdarzenia a więc wysokość kary wynikała z treści art. 14 ustawy z dnia 10 maja 2018r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw-Dz.U.2018.1039 z dnia 2018.05.30 ).

Odnosząc się do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu wskazania przez organ jako podstawy prawnej aktu nieistniejącego zważyć należy, że organ I instancji prawidłowo z nazwy podał akt prawny , czego nie uczynił organ odwoławczy, niemniej w omawianej sprawie uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Organy obydwu instancji podały prawidłową treść przepisów prawnych na których oparto rozstrzygnięcie i dokonały prawidłowej ich wykładni, przy czym brzmienie powołanych przepisów prawa odpowiadało treści tych przepisów w stanie prawnym obowiązującym w dniu zdarzenia.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Pojęcia: ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Zatem wypełnienie ich treścią należy do organów orzekających. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożonej kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes.

Natomiast pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie przychylił się do stanowiska organu , iż stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada pojęciom ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełnienia obowiązków rejestracyjnych nałożonych ustawą SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. Zważyć także należy, że strona jako profesjonalista powinna dochować należytej staranności w prowadzeniu działalności, w związku z czym ponosi pełną odpowiedzialność za nie uzupełnienie zgłoszenia o dane, zgodne ze stanem faktycznym, zwłaszcza w zakresie środka transportu. Skoro była awaria serwera wiadomym było stronie, że nie wypełni nałożone na nią obowiązki ustawowe a pomimo tego świadomie podjęła transport. Podanie danych o przewoźniku, w tym o numerze środka transportu są istotną okolicznością w sprawie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi i zmiany takiej nie można uzasadnić awarią i w pełni świadomym podjęciem decyzji o rozpoczęciu transportu pomimo niemożności wypełnienia obowiązku informacyjnego.

Sąd również podziela ocenę organów, iż sytuacja finansowa strony nie uzasadniała odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Istotnym w tym zakresie jest, iż strona przekazując na żądanie organu stosowne informacje i dokumenty nie wykazała, że jej sytuacja finansowa uzasadnia odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej . Także z informacji pozyskanych przez organ od urzędów i instytucji, do których się zwracał , nie wynika takie uzasadnienie. Słusznie zatem organy oceniły kondycję finansową skarżącego na podstawie dokumentacji uzyskanej przez organy od organów skarbowych oraz strony.

W interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Potrzeba zapewnienia środków budżetowych wymaga jednakże jednoczesnego rozważenia ewentualnych wydatków budżetowych, np. na zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc społeczną wnioskodawcy. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. Rozważania organu w tym zakresie pozwalają stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Należy podkreślić, że wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (port. Wyrok TK z 26 marca 2002 r., sygn. akt SK 2/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 15).

Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłby zatem zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. O naruszeniu tej zasady, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 51/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 24 ust. 3 ustawy o SENT ma charakter uznaniowy i w ocenie Sądu, organ nie przekroczył granic tego uznania. Zaznaczyć należy, że skarżący, jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów, winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa. Nie mogą natomiast stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy organ dokonał w pełni właściwej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT w zakresie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia przepisów art. 122 i art. 191 w zw. z art. 210 § 4 O.p. uznać należało, iż również ten zarzut jest chybiony. Analiza zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego oraz wnikliwa interpretacja decyzji wydanej w tej sprawie wskazuje, iż organy nie naruszyły wzmiankowanych przepisów. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy powołane w art. 210 O.p. . Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia powyższe wymogi. Natomiast powołana podstawa prawna została ściśle skonkretyzowana określonymi przepisami według stanu prawnego z daty zdarzenia , jedynie podana treść aktu prawnego przez organ odwoławczy jest nieprawidłowa. Nieprawidłowość ta nie ma wpływu na wynik sprawy, o czym mowa była we wcześniejszej części uzasadnienia.

Wydanie decyzji poprzedziło przeprowadzenie postępowania w zgodzie a z normami prawa procesowego uregulowanego w art. 120, art.121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 , art. 191 O.p. Strona zarzuca organowi, że uniemożliwił jej czynny udział w sprawie przed wydaniem decyzji. Sąd zauważa, że przed wydaniem decyzji organ I instancji korespondował ze stroną, która odpowiadała na wezwania organu a przed wydaniem decyzji postanowieniem z dnia [...].10.2019r. wyznaczył stronie 7- dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w tym samym dniu przesłał postanowienie za pośrednictwem platformy ePUAP zaś jego odbiór poświadczono [...].10.2019r. Skoro decyzja została wydana w dniu [...].11.2019 r. toteż odbyło się to w prawidłowym terminie umożliwiającym stronie skorzystanie z prawa wynikającego z wezwania organu.

Stan sprawy został prawidłowo ustalony i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, . Strona nie kwestionowała przeprowadzonej kontroli jak i jej wyników zaś organ nie kwestionował twierdzeń strony o awarii głównego serwera, stąd też wnioski dowodowe strony oddalił.

Podsumowując wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w art. 22 ust. 2 ww. ustawy. Jednocześnie organ po przeanalizowaniu okoliczności niniejszej sprawy zasadnie uznał, że nie można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, gdyż nie wystąpiły wskazane w ustawie przesłanki.

Z powyższych względów Sąd uznając za niezasadne zarzuty w skardze podniesione na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.