Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 496/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 14b § 3, art. 169 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Bożena Pindel (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. [...] S.K.A. we W. na interpretację Burmistrza Miasta T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Burmistrza Miasta T. na rzecz strony skarżącej kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b, 14c, i art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), Burmistrz Miasta T. uznał, że stanowisko A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą we W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), przedstawione we wniosku z dnia 9 listopada 2012 r. o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości, dotyczące:

1) zakwalifikowania myjni do budowli – jest prawidłowe;

2) opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanej myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego – jest nieprawidłowe;

a także określającej:

3) kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni – jest prawidłowe.

We wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego Spółka podała, że jest właścicielem myjni bezdotykowych znajdujących się na terenie gminy T., dzierżawionym od B Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisami umowy łączącej Spółkę z B Sp. z o.o., po zakończeniu okresu dzierżawy Spółka zobowiązana jest do demontażu myjni samochodowych i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych:

- budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczone według KŚT do rodzaju 103;

- technikę myjni komputerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 291. Urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

W związku z wyżej opisanym stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym Spółka zadała organowi interpretacyjnemu następujące pytania:

1) Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?

Zdaniem wnioskodawczyni myjnie należące do Spółki należy zakwalifikować do budowli. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają obiekty budowlane, do których zaliczone są budynki i budowle. Definicja budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych opiera się na pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 11623 ze zm.), która w art. 3 ust. 3 pod pojęciem budowli wymienia każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno-użytkową. Budynek w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale z gruntem związany a także musi posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian wydzielających go z przestrzeni.

Myjnia samochodowa należąca do Spółki jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należ ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ, w Interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z dnia [...], uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w pytaniu 1, za prawidłowe.

2) Czy opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego?

Zdaniem wnioskodawczyni opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 Prawa budowlanego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowią jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ, w Interpretacji indywidualnej prawa podatkowego uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w pytaniu 2, za nieprawidłowe.

Zdaniem organu zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, dodatkowo, budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast stosownie do art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Powołując ponadto art. 3 pkt 1 lit. b) ww. ustawy organ wskazał, że budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

W ocenie organu podatkowego w przypadku myjni należących do Spółki na całość techniczno-użytkową składają się zarówno budowle, stanowiące konstrukcję myjni (zaliczone według KŚT do rodzaju 103), jak i technikę myjni komputerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni (zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 291). Wszystkie te elementy stanowią łącznie myjnię i zapewniają korzystanie z nich zgodnie z przeznaczeniem. Organ podkreślił ponadto, że brak jest podstaw prawnych do sztucznego podziału myjni na poszczególne elementy. Nie ulega wątpliwości, że same budowle (konstrukcje) myjni nie mogą funkcjonować samodzielnie, w oderwaniu od pozostałych urządzeń, pomimo, iż podatnik zaznaczył, że urządzenia myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

Reasumując, w ocenie organu, budowlą jest nie tylko sama konstrukcja, ale również i ściśle z nią związane urządzenia w postaci instalacji i przyłączy, które są elementem składowym budowli i łącznie tworzą wartość początkową, będącą podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

3) Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni?

Zdaniem wnioskodawczyni podatnikiem podatku od nieruchomości jest Spółka będąca właścicielem myjni, na podstawie art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), zgodnie z którym wszystko, co zostaje trwale z gruntem połączone, staje się częścią składową nieruchomości gruntowej i własnością właściciela gruntu oraz art. 47 § 3 kodeksu cywilnego w myśl którego przedmioty połączone z rzeczą (w naszym przypadku z gruntem) tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Myjnia została wyodrębniona jako odrębny od gruntu przedmiot własności i nie jest trwale związana z gruntem. dlatego też podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel budowli.

Organ, w wydanej Interpretacji indywidualnej prawa podatkowego uznał stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w pytaniu 3, za prawidłowe.

W piśmie z dnia 13 lutego 2013 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w sprawie oceny stanu faktycznego dotyczącego drugiego pytania. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Spółka wniosła skargę na Interpretację indywidualną z dnia [...] wydaną przez Burmistrza Miasta T., w zakresie w jakim organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe tj. dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia techniczno-technologicznego, wnosząc:

- o jej uchylenie w zaskarżonym zakresie,

- o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię, która miała wpływ na stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko i dodatkowo podniosła, że przedmioty będące wyposażeniem myjni (takie jak: system sterowania on-line, układ podgrzewania wody, układ wysokiego ciśnienia, system zmiękczania i demineralizacji wody, osprzęt elektryczny oraz inne wyposażenie) nie stanowią urządzeń budowlanych wymienionych w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Spółka wskazała, że podobne stanowisko zostało zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1101/08.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy, wnosząc o oddalenie skargi, także podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podniósł, że jego zdaniem brak jest uzasadnienia w obowiązujących przepisach, do sztucznego wydzielania wartości części budowlanych i opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłącznie tych części, z pominięciem wartości urządzenia jako całości. Takiemu rozumowaniu przeczy zarówno treść art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.I. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, które to przepisy definiują pojęcie budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania, jak również majątkowy charakter podatku od nieruchomości. Budowlą zatem jest nie tylko sama konstrukcja, ale również i ściśle z nią związane urządzenia w postaci instalacji i przyłączy, które są elementem składowym budowli i łącznie tworzą wartość początkową. będącą podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W ocenie organu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega część budowlana myjni, wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym ponieważ jedynie przy takim ujęciu spełniona jest funkcja, dla której powstały myjnie bezdotykowe. Budowlą jest bowiem zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji połączonych w celu realizacji określonego zadania.

W piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. skierowanym do Sądu skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego, podtrzymując dotychczasowe wnioski i zarzuty wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości,

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca polemizując ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę, powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych wskazując, że wymienione w piśmie orzeczenia zostały wydane w takim samym stanie prawnym i faktycznym i w oparciu o tożsame, co w niniejszej sprawie, zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach na podstawie art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Na wstępie Sąd podkreśla, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnych interpretacji indywidualnych polega między innymi na tym, że Minister Finansów, dokonując oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy, działa tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, jak również w ramach wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Organ podatkowy, udzielający interpretacji indywidualnej, nie przeprowadza więc postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do wyłącznie podanych przez wnioskodawcę okoliczności wyraża swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej).

Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, na podstawie, którego można w sposób pewny i niebudzący żadnych wątpliwości udzielić interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno wskazywać przepisy prawa, mogące stanowić postawę dochodzonej interpretacji, oraz ocenę ich znaczenia dla wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Zgodnie z poglądem wyrażonym w piśmiennictwie, treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61). Pogląd ten został zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1518/10 (i przywołanych tam wyrokach z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 944/10, oraz z dnia 16 września 2011 r., sygn., akt II FSK 497/10; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA w wyroku tym stwierdził (powołując wyrok NSA z 16 września 2011 r.), że systemowe odczytanie art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 14b-14h Ordynacji podatkowej, prowadzi do wniosku, że sądy administracyjne kontrolując prawidłowość indywidualnych interpretacji prawa podatkowego nie mogą wykroczyć poza granice danej sprawy, które wyznaczają: (a) stan faktyczny przedstawiony we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego, (b) stan prawny wskazany przez wnioskodawcę oraz (c) zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy.

Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, LEX nr 1123044).

Reasumując w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wnioskodawca, składając zapytanie, powinien w sposób wyczerpujący przedstawić stan faktyczny oraz swoje stanowisko w sprawie. Wynikający z powołanego wyżej przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej był wyczerpujący, wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy.

W przypadku, gdy stan faktyczny przedstawiony przez osobę ubiegającą się o interpretację indywidualną, jak też stanowisko wnioskodawcy, nie będą wyczerpująco przedstawione, organ podatkowy zobowiązany jest zastosować tryb wskazany w art. 169 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej – wezwać stronę wnoszącą wniosek do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni. Niewykonanie, na wezwanie organu, ww. obowiązku stanowi podstawę do pozostawienia wniosku o udzielenie interpretacji bez rozpoznania (art. 14g Ordynacji podatkowej).

Spór, w sprawie analogicznej jak niniejsza, był już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny: w Krakowie w wyroku z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 955/13 oraz we Wrocławiu z dnia 13 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1035/13. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone w nich stanowiska w związku, z czym w poniższych rozważaniach posłuży się zawartą w tych orzeczeniach argumentacją.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę, budzi wątpliwości, nie zawiera bowiem wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, który uniemożliwia udzielenie odpowiedzi na pytanie drugie.

Podkreślenia wymaga, że Spółka we wniosku o wydanie interpretacji w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni kontenerowej, wskazując jedynie, że jest to "technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 291". Spółka użyła też sformułowania "wyposażenie techniczno – technologiczne". W Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", a pod rodzajem 291 "pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Na podstawie podanego przez Spółkę opisu nie można zidentyfikować wyposażenia myjni. Nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania.

Szczegółowe informacje dotyczące urządzeń i przedmiotów stanowiących wyposażenie myjni zostały zamieszczone dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do Sądu. Z wyżej przedstawionych względów organ podatkowy przy wydawaniu interpretacji nie może kierować się informacjami przedstawionymi dopiero na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu dane te są niezbędne do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno – technologicznego. Zgodnie, bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Opodatkowaniu podlega więc budowla, jako obiekt budowlany oraz urządzenie budowlane, zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W rozpatrywanej sprawie istotne jest, czy "wyposażenie techniczno – technologiczne myjni" stanowi całość techniczno – użytkową z konstrukcją myjni lub czy jest to urządzenie techniczne związane z myjnią, zapewniające możliwość użytkowania myjni zgodnie z przeznaczeniem, podobne do przyłącza i urządzenia instalacyjnego. Informacje zamieszczone we wniosku o udzielenie interpretacji nie pozwalały na ustalenie takich cech tego wyposażenia. Istotny jest, bowiem rodzaj urządzeń umieszczonych w myjni oraz sposób ich powiązania z konstrukcją myjni. W konsekwencji należy uznać, że organ podatkowy udzielił odpowiedzi na podstawie niepełnego stanu faktycznego, uniemożliwiającego ocenę stanowiska wnioskodawcy.

Organ interpretacyjny na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej powinien był w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Podjęcie takich działań będzie, zatem konieczne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

W tym stanie sprawy Sąd stwierdza, że interpretacja została wydana z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.

Po uzupełnieniu treści wniosku, oceniając zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymienionych w nim elementów należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 2 ust 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 1a ust 1 pkt 2 za budowlę uznano obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 a ust 1 pkt 2 u.p.o.l., ilekroć mowa jest w tej ustawie o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący jednak budynkiem lub obiektem małej architektury, a także części budowlane urządzeń technicznych, w tym między innymi wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit b ustawy Prawo budowlane, ilekroć mowa jest o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z częściami budowlanymi urządzeń technicznych na przykład instalacjami i urządzeniami budowlanymi. Natomiast urządzeniem budowlanym, stosownie do art. 3 pkt 9 prawa budowlanego są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Na gruncie tych przepisów podkreśla się w orzecznictwie, że ustawodawca rozróżnia części budowlane urządzeń technicznych (które uznaje za budowlę) od samych urządzeń (których nie uznaje już za budowlę). Przy czym w zakres pojęcia budowli nie wchodzą urządzenia techniczne, które się w niej znajdują, jeżeli nie są związane z obiektem budowlanym w sposób zapewniający mu możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. W praktyce dla ustalenia czy objęte wnioskiem o interpretacje obiekty podlegają opodatkowaniu podatkiem o nieruchomości jako część budowli czy też nie istotne znaczenie ma porównanie ich z obiektami budowlanymi, oraz urządzeniami budowlanymi wymienionymi przykładowo przez ustawodawcę w powołanych wyżej przepisach. W dalszym toku postępowania organy powinny dokonać takiego porównania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację uznając, że wymaga ona ponownej oceny w ramach wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego przez wnioskodawcę.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2 oraz § 3 ust. 1 punkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153). Zwrot kosztów nie obejmuje kwoty opłaty skarbowej od złożonego przez doradcę podatkowego pełnomocnictwa, uiszczonej niezgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1282, ze zm.).