Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2366/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21; art. 29 ust. 1 pkt 1; art. 29 ust. 3; art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a; art. 4 ust. 1; art. 3 pkt 4, 5, 10;
journal: Dz.U. 2017 poz 2212
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 304 poz 18 art. 2 ust. 2 lit. a, lit j; art. 7 ust. 1; art. 24 ust. 2; art. 25;  zał. X
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i RadyI R (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom  informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia  dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu  Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 3 pkt 8; art. 8 ust. 1; art. 16; art. 17 ust. 1
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu partii artykułu rolno – spożywczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w z siedzibą w "(...)" (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych (dalej: "GIJHARS") z "(...)"października 2018 r. nr "(...)", wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej: "K.p.a."), art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz art. 29 ust. 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2212, ze zm., dalej: "ustawa o jakości") w związku z art. 3 pkt 4, pkt 5, pkt 10, art. 4 ust. 1, art, 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o jakości, art. 2 pkt 2 lit. a, lit. j, art. 7 ust. 1 lit. a, art. 24 ust. 2 oraz załącznikiem X do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/E WG, dyrektywy Rady 90/496/E WG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str.18, ze zm., dalej: "rozporządzenie nr 1169/2011"), art. 3 pkt 8, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L z 2002, nr 31 str. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie nr 178/2002"), utrzymująca w mocy decyzję nr "(...)""(...)"Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: ""(...)"IJHARS") z "(...)" czerwca 2018 r., znak: "(...)", zakazującej Spółce wprowadzenia do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego, wskazanego w tej decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIJHARS wyjaśnił, że "(...)" kwietnia 2018 r. oraz "(...)"maja 2018 r., upoważnieni inspektorzy "(...)"IJHARS przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej wyrobów ciastkarskich i cukierniczych w Spółce. W ramach kontroli sprawdzono m.in. oznakowanie partii artykułu rolno-spożywczego o nazwie "(...)"ciasteczka nadziewane kremem i musem o smaku truskawkowym a´195 g, wielkość partii produkcyjnej 8960 szt. (1747,2 kg), wielkość partii magazynowej 280 szt. (54,6 kg), data produkcji 29.01.18 r., Najlepiej spożyć przed: (podana na opakowaniu) 29.01.19 L 29.01.18, kraj pochodzenia: Ukraina (dalej: "sporny artykuł rolno-spożywczy", "przedmiotowy produkt") i stwierdzono następujące nieprawidłowości:

1) na froncie opakowania zamieszczono grafikę przedstawiającą truskawki, która sugeruje, że do produkcji użyte zostały truskawki, podczas gdy w wykazie składników wskazano jedynie zagęszczony sok truskawkowy w ilości 1% oraz określenie "strawberry cream" w nazwie handlowej produktu, które potęguje wrażenie, że produkt w swoim składzie zawiera truskawki, co narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości

w związku z art. 7 ust. 1 lit. a i lit. d rozporządzenia nr 1169/2011,

2) wykaz składników podany na opakowaniu jest niespójny z wykazem składników zawartym w specyfikacji produktu, tj.:

- w specyfikacji brakuje cukru który został wykazany na opakowaniu,

- w specyfikacji składniki E320 i E321 zostały sklasyfikowane jako regulatory kwasowości (gdy w rzeczywistości są przeciwutleniaczami), a na opakowaniu jako przeciwutleniacze,

- w specyfikacji wskazano "mleko w proszku", a na opakowaniu "śmietankę (z mleka) w proszku",

- w nazwie produktu, podanej w specyfikacji oraz na opakowaniu, użyto wyrażenia "nadziewane kremem i musem o smaku truskawkowym", podczas gdy w wykazie składników podanym na opakowaniu jako składnik wykazano mus jabłkowo-truskawkowy, a w specyfikacji dżem truskawkowy,

co narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości w związku z art. 18 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011,

3) niewłaściwe wskazanie miejsca umieszczenia daty minimalnej trwałości, tj. podano

"Najlepiej spożyć przed, Masa netto: (podana na opakowaniu)" zamiast wskazania, w którym miejscu etykietowania znajduje się data, co narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości w związku z art. 24 ust. 2 i art. 25 rozporządzenia nr 1169/2011.

Biorąc pod uwagę powyższe, "(...)"IJHARS pismem z 17 maja 2018 r., poinformował Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a decyzją z "(...)" czerwca 2018 r., wydana na podstawie art. 4 ust. 1 oraz art. 3 pkt 10 ustawy o jakości i art. 7 ust. 1 lit. a) i lit. d), art. 18 ust. 1, art. 23 ust. 3, art. 24 ust. 2, art. 25 rozporządzenia nr 1169/2011, zakazał Spółce wprowadzenia do obrotu partii spornego artykułu rolno-spożywczego.

Strona, pismem z 3 lipca 2018 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Rozpatrując odwołanie GIJHARS wskazał, że specyfikacja produktu stanowiąca załącznik nr 1 do protokołu kontroli nr "(...)"z "(...)" maja 2018 r., została przedstawiona przez Stronę w toku czynności kontrolnych jako dokument odnoszący się do przedmiotowej partii artykułu rolno-spożywczego.

Organ stwierdził następnie, że fakt, że konsument nie ma bezpośrednio dostępu do specyfikacji produktu nie daje uprawnień do stosowania odmiennych informacji na opakowaniu i w dokumentach odnoszących się do danego środka spożywczego. Specyfikacja produktu stanowi deklarację producenta w zakresie jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego. Sytuacja, w której specyfikacja zawiera odmienne informacje o składnikach produktu niż te wskazane na etykiecie nie powinna mieć miejsca, ponieważ informacje o składnikach produktu powinny być rzetelne i prawdziwe niezależnie od tego czy znajdują się w dokumencie odnoszącym się do produktu, czy zostały podane na etykiecie produktu. Podanie innych składników w specyfikacji i innych na etykiecie produktu stwarza sytuacje, w której mamy do czynienia z różną jakością handlową w stosunku do tego samego produktu.

Jak wskazał organ, producent jest odpowiedzialny za prawidłowe, rzetelne i zgodne ze stanem faktycznym znakowanie produktu i z obowiązku tego nie może być zwolniony. Podanie prawidłowej informacji o produkcie jest bardzo ważne z punktu widzenia konsumenta, gdyż na podstawie przekazanych informacji dokonuje świadomego wyboru, zgodnego ze swoimi oczekiwaniami spośród dostępnych na rynku artykułów rolno-spożywczych.

Organ następnie wskazał, że informacje w etykietowaniu tego samego artykułu rolno-spożywczego powinny być spójne, a w przedmiotowej sprawie wykaz składników podany na opakowaniu jest niespójny z wykazem składników zawartym w specyfikacji produktu. GIJHARS powtórzył w tym zakresie ustalenia organu I instancji.

GIJHARS wskazał dalej, że organ I instancji, zakwestionował oznakowanie przedmiotowej partii ciastek także z uwagi na zamieszczenie grafiki przedstawiającej truskawkę na froncie opakowania oraz użyte w nazwie handlowej wyrażenie w języku angielskim "Strawberry cream", które mogą sugerować, że produkt zawiera w swoim składzie truskawki, podczas gdy produkt zawiera jedynie zagęszczony sok truskawkowy w ilości 1%.

Odnosząc się do argumentacji Strony, powołującej się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości (sprawa C-195/14), z którego wynika, że wizerunek truskawki może rodzić oczekiwanie konsumenta, że w produkcie znajduje się truskawka lub co najmniej naturalne aromaty truskawki (o czym konsument powinien być poinformowany w wykazie składników), organ wskazał, że wizerunek truskawki, jest dozwolony w przypadku, gdy produkt zawiera w swoim składzie truskawkę jako taką lub w formie przetworzonej lub naturalny aromat truskawki. Przedmiotowy produkt zawiera zagęszczony sok truskawkowy, który zgodnie z wykazem składników podanym na opakowywaniu znajduje się wśród składników musu jabłkowo-truskawkowego (4,8%) (mus jabłkowy, cukier, zagęszczony sok truskawkowy (1%), substancja żelująca (pektyna), barwniki (E163, E160a), substancja utrzymująca wilgoć (glicerol), regulatory kwasowości (E270, E330, cytrynian sodu), aromat).

W związku z powyższym w ocenie GIJHARS należałoby przyjąć, że zastosowana grafika nie powinna wprowadzać konsumenta w błąd, gdyż produkt zawiera zagęszczony sok truskawkowy, a nazwa produktu informuje o smaku truskawkowym. Analizując jednak informacje podane na opakowaniu przedmiotowej partii ciastek, zdaniem organu, należy zwrócić uwagę, że:

1) nazwa ""(...)"ciastka nadziewane kremem i musem

o smaku truskawkowym nie odzwierciedla w pełni zastosowanego do produkcji musu ponieważ w wykazie składników został wskazany mus jabłkowo-bwocowy,

2) wyrażenie "Strawberry cream" odnosi się do kremu truskawkowego (wytworzonego z użyciem truskawek), podczas gdy z wykazu składników przedmiotowej partii ciastek wynika, że nadzienie kremowe nie zawiera truskawek, lecz składa się z następujących składników cukier, oleje roślinne (całkowicie uwodornione: olej palmowy, olej słonecznikowy, emulgatory: E471, E492, przeciwutleniacze E320, E321), śmietanka (z mleka) w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, serwatka (z mleka) w proszku, regulator kwasowości (E330), aromat, emulgator (lecytyna sojowa), sól. Tym samym wyrażenie Strawberry cream może wprowadzać konsumenta w błąd, sugerując, że produkt zawiera krem truskawkowy, podczas gdy z wykazu składników wynika, że produkt zawiera nadzienie kremowe wytworzone bez udziału truskawek oraz mus jabłkowo-truskawkowy.

Mając na uwadze powyższe GIJHARS nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 lit. a i lit. d rozporządzenia nr 1169/2011 oraz art. 3 pkt 5 i pkt 10 ustawy o jakości, gdyż zastosowane oznakowanie wprowadza konsumenta w błąd co do składu przedmiotowej partii ciastek.

GIJHARS zgodził się również z organ I instancji kwestionującego oznakowanie przedmiotowej partii artykułu rolno-spożywczego w zakresie podania informacji o dacie minimalnej trwałości i niewłaściwego wskazania miejsca daty, tj. podano "Najlepiej spożyć przed, Masa netto: (podana na opakowaniu)" zamiast wskazania miejsca, w którym została zamieszczona data. Brak wskazania dokładnej informacji gdzie znajduje się data minimalnej trwałości narusza, zdaniem organu, wymagania art. 24 ust. 2 oraz załącznika X (pkt 1 lit. b) rozporządzenia nr 1169/2011.

GIJHARS stwierdził natomiast, że nie ma podstaw do kwestionowania oznakowania przedmiotowej partii z uwagi na wymagania art. 25 rozporządzenia nr 1169/2011, organ I instancji zatem niepotrzebnie powołał się na ww. przepis prawa żywnościowego w uzasadnieniu i podstawie prawnej swojej decyzji.

W skardze z 22 listopada 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję GIJHARS z "(...)" października 2018 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na Jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 80 i art. 81a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, tj. nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy na korzyść Strony i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

2) art. 7 ust. 1 lit. a) i lit. d), art. 24 ust 2 rozporządzenia nr 1169/2011,

3) art. 3 pkt 10, art. 4 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zakwestionowane artykuły rolno-spożywcze miały właściwą jakość handlową.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący wyjaśnił, że producent był uprawiony do umieszczenia grafiki truskawki oraz napisu "Strawberry cream" na etykiecie. Skarżący odwołując się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sprawa C-195/14) wskazał, że wizerunek truskawki może rodzić oczekiwanie konsumenta, że w produkcie znajduje się truskawka lub co najmniej naturalne aromaty truskawki, o czym konsument powinien być poinformowany w wykazie składników. W spornym produkcie znajduje się natomiast sok truskawkowy, co jest składnikiem mniej przetworzonym i bliższym charakterowi owocu niż aromat. Tym samym umieszczenie wizerunku truskawki w stanie faktycznym sprawy wydaje się być dozwolone.

Skarżący podkreślił, że nie ma zakazu stosowania aromatów w produktach nazwanych jako "truskawkowe". Nie ma również przepisów, które ustanawiałaby minimalną zawartość truskawek, czy to w formie dżemu, soku, pulpy truskawkowej lub innego składnika, która uprawniałaby do użycia na etykiecie określenia "truskawkowy" lub analogicznego. Sok truskawkowy, jak wskazał Skarżący, jest w spornym produkcie dodany w formie zagęszczonej. Wysoka koncentracja sprawia, że nawet relatywnie mniejsza zawartość soku w porównaniu do innych składników ma znaczenia dla składu produktu. Typowy koncentrat soku zawiera 65%-70% ekstraktu z owoców, co daje 6-8-krotny stopień zagęszczenia. Powyższe jest ekwiwalentne dla znacznie większej ilości świeżych owoców. Próbując szacunkowo przeliczyć zawartość owoców, można przyjąć, że 1% zagęszczonego soku owocowego daje 6-8% soku odtworzonego truskawkowego. Do produkcji 1 litra samego soku truskawkowego (niezagęszczonego) należy zużyć więcej niż 1 kg owoców (około 30% więcej). Tym samym użycie zagęszczonego soku truskawkowego stanowi ekwiwalent użycia kilkukrotnie większej ilości świeżych owoców.

Skarżący następnie odniósł się do wzorca przeciętnego konsumenta: dostatecznie dobrze poinformowanego, uważnego i ostrożnego. Wskazał, że z orzecznictwa Trybunału wynika, że konsumenci. których decyzja o kupnie produktu jest uzależniona między innymi od składu produktu, jaki zamierzają nabyć, zapoznają się najpierw z wykazem składników, których wyszczególnienie jest obowiązkowe. W ocenie Skarżącego, zastosowanie wzorca przeciętnego konsumenta nie pozwala na przyjęcie, że grafika zamieszczona na przedmiotowym produkcie oraz napis "Strawberry cream" mogą wprowadzać konsumenta w błąd.

Zdaniem Skarżącego, jeżeli GIJHARS powziął wątpliwości, czy zamieszczona na etykiecie grafika i napis mogą wprowadzić konsumenta w błąd, należało wątpliwość tę rozstrzygnąć na korzyść Strony.

W ocenie Skarżącego ponadto, z wprowadzaniem konsumenta w błąd można mieć do czynienia wyłącznie, gdy konsument zostanie wprowadzony w błąd przez oznakowanie produktu. W żadnym z przepisów nie ma mowy o specyfikacji produktu. Tym samym brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że nieścisłości w nazewnictwie poszczególnych składników między etykietą, a specyfikacją produktu, do której konsument nie ma dostępu, wprowadzają konsumenta w błąd. Umieszczenie innych danych w specyfikacji nie ma znaczenia dla konsumenta, konsument nie ma bowiem wglądu/dostępu do specyfikacji, jest to dokument funkcjonujący w obrocie profesjonalnym. Konsument ma możliwość zaczerpnięcia informacji o produkcie jedynie z etykiety produktu. Tym samym, skoro na etykiecie produktu umieszczono prawidłowe informacje, to w takim przypadku nie mamy do czynienia z produktem o niewłaściwej jakości handlowej (zafałszowaniu). W świetle powyższego, w ocenie Skarżącego, GIJHARS naruszył art. 7 ust. l lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011 oraz art. 3 pkt 5 i pkt 10 ustawy o jakości, poprzez uznanie, że oznakowanie zakwestionowanych produktów wprowadza konsumenta w błąd i tym samym świadczy o zafałszowaniu produktu.

Skarżący dodał, że na etykiecie ciastek ""(...)"" data minimalnej trwałości została wskazana na opakowaniu, zgodnie z napisem umieszczonym na etykiecie. Data ta została nabita na opakowanie czcionką większą niż minimalna, większą niż pozostałe informacje umieszczone na etykiecie, w tym wykaz składników. Data ta nie została przesłonięta żadnymi innymi napisami, nie została również przysłonięta zagiętym fragmentem opakowania itp. Data minimalnej trwałości była umieszczona w sposób czytelny, w sposób łatwy do znalezienia i odczytania. Tym samym konsument nie został wprowadzony w błąd, a wszystkie obowiązkowe informacje znajdowały się na etykiecie. W świetle powyższego, w ocenie Skarżącego, GIJHARS naruszył art. 24 ust 2 rozporządzenia nr 1169/2011, poprzez jego zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Jak wynika z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s., wykonując zadania nadzoru nad jakością handlową artykułów rolno-spożywczych, wojewódzki inspektor, w drodze decyzji, może zakazać wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania.

W niniejszej sprawie "(...)"IJHARS doszedł do wniosku, że sporny artykuł rolno-spożywczy nie spełnia wymagań jakości handlowej ponieważ jego oznakowanie jest niespójne ze specyfikacją produktu, grafika przedstawiająca truskawkę i określenie "strawberry cream" w nazwie handlowej produktu na opakowaniu wprowadza odbiorców w błąd co do składu produktu, jak również niewłaściwie wskazano miejsce umieszczenia daty minimalnej trwałości.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Jak wynika z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości, obrót to czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002, czyli posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucja i inne formy dysponowania.

W świetle powyższej definicji obrotu nie ulega wątpliwości, że Spółka dysponowała spornym artykułem rolno-spożywczym w sposób wypełniający definicję obrotu, przedmiotowy produkt miał być zatem wprowadzony do obrotu.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 u.j.h.a.r.s., pojęcie "jakości handlowej" oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

W świetle powyższej definicji "jakości handlowej", należy uznać, że w niniejszej sprawie sporny artykuł rolno-spożywczy nie spełniał wymagań wynikających ze sposobu jego oznakowania, prowadząc do naruszenia art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011.

Zgodnie z tym przepisem, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Organy obu instancji uznały, że oznakowanie znajdujące się na etykiecie przedmiotowego produktu, wprowadza odbiorców w błąd co do jego składu, na etykiecie spornego artykułu rolno-spożywczego znajdującej się na froncie opakowania zamieszczono bowiem grafikę przedstawiającą truskawkę oraz użyto w nazwie handlowej wyrażenia w języku angielskim "strawberry cream", które mogą sugerować, że produkt zawiera w swoim składzie truskawki, podczas gdy produkt zawiera jedynie zagęszczony sok truskawkowy w ilości 1%.

GIJHARS, odnosząc się do argumentacji Strony, powołującej się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości (sprawa C-195/14), z którego wynika, że wizerunek truskawki może rodzić oczekiwanie konsumenta, że w produkcie znajduje się truskawka lub co najmniej naturalne aromaty truskawki (o czym konsument powinien być poinformowany w wykazie składników) wskazał, że przedmiotowy produkt zawiera zagęszczony sok truskawkowy, który zgodnie z wykazem składników podanym na opakowywaniu znajduje się wśród składników musu jabłkowo-truskawkowego (4,8%) (mus jabłkowy, cukier, zagęszczony sok truskawkowy (1%), substancja żelująca (pektyna), barwniki (E163, E160a), substancja utrzymująca wilgoć (glicerol), regulatory kwasowości (E270, E330, cytrynian sodu), aromat). Organ słusznie podkreślił jednak, że nazwa ""(...)"ciastka nadziewane kremem i musem o smaku truskawkowym nie odzwierciedla w pełni zastosowanego do produkcji musu ponieważ w wykazie składników został wskazany mus jabłkowo-owocowy. Ponadto wyrażenie "Strawberry cream" odnosi się do kremu truskawkowego (wytworzonego z użyciem truskawek), podczas gdy z wykazu składników przedmiotowej partii ciastek wynika, że nadzienie kremowe nie zawiera truskawek, lecz składa się z takich składników jak: cukier, oleje roślinne (całkowicie uwodornione: olej palmowy, olej słonecznikowy, emulgatory: E471, E492, przeciwutleniacze E320, E321), śmietanka (z mleka) w proszku, odtłuszczone mleko w proszku, serwatka (z mleka) w proszku, regulator kwasowości (E330), aromat, emulgator (lecytyna sojowa), sól.

W ocenie Sądu, GIJHARS słusznie uznał, że wyrażenie Strawberry cream może wprowadzać konsumenta w błąd, sugerując, że produkt zawiera krem truskawkowy, podczas gdy z wykazu składników wynika, że produkt zawiera nadzienie kremowe wytworzone bez udziału truskawek oraz mus jabłkowo-truskawkowy. Powyższe oznaczenie może zatem wprowadzać konsumenta w błąd nawet przeciętnego, a więc dostatecznie dobrze poinformowanego, uważnego i ostrożnego.

W konsekwencji doszło do zafałszowania spornego artykułu rolno-spożywczego, w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości, zgodnie z którym artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą.

Sąd zgadza się również z organami obu instancji, że niewłaściwe wskazanie miejsca umieszczenia daty minimalnej trwałości, skutkowało naruszeniem przez Spółkę art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011, zgodnie z którym odpowiednia data jest podawana zgodnie z załącznikiem X. Jak wynika natomiast z pkt 1 lit. a i lit. b załącznika X do rozporządzenia nr 1169/2011, data minimalnej trwałości jest oznaczana następująco: a) datę poprzedza sformułowanie: – "Najlepiej spożyć przed ..." - gdy data zawiera oznaczenie dnia, – "Najlepiej spożyć przed końcem ..." - w innych przypadkach; b) sformułowaniom określonym w lit. a) towarzyszy: – sama data, albo – odesłanie do miejsca, gdzie data jest podana w etykietowaniu.

Na etykiecie spornego artykułu rolno-spożywczego podano: "Najlepiej spożyć przed, Masa netto: (podana na opakowaniu)". Pomimo, że na opakowaniu została wskazana data minimalnej trwałości, jednak nie została ona podana zgodnie z przytoczoną regulacją, co naruszało wymogi jakości handlowej w zakresie oznakowania spornego artykułu rolno-spożywczego.

Z tych względów organ I instancji miał podstawy do wydania decyzji zakazującej, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości, wprowadzenia do obrotu spornej partii artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej w zakresie jego oznakowania, a organ II instancji miał podstawy, aby utrzymać w mocy tę decyzję.

Powyższe oznacza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 3 pkt 10, art. 4 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości oraz art. 7 ust. 1 lit. a) i lit. d), art. 24 ust 2 rozporządzenia nr 1169/2011.

W ocenie Sądu, nie doszło również do naruszenia art. 80 i art. 81a w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, tj. nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy na korzyść Strony i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Organy obu instancji bowiem, prawidłowo uznały, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, iż Spółka naruszyła wymogi jakości handlowej dotyczące oznakowania spornego artykułu rolno-spożywczego, we wskazanym powyżej zakresie i w tym też zakresie okoliczności stanu faktycznego nie budziły wątpliwości.

Sąd zgadza się z organami obu instancji, że nie powinna mieć miejsca sytuacja, w której specyfikacja produktu, stanowiąca deklarację producenta w zakresie jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego zawiera odmienne informacje o składnikach produktu niż wskazane na etykiecie. Organy słusznie wskazały, że podanie innych składników w specyfikacji i innych na etykiecie produktu stwarza sytuacje, w której mamy do czynienia z różną jakością handlową w stosunku do tego samego produktu. Wykaz zatem składników podany na opakowaniu powinien być spójny z wykazem składników zawartym w specyfikacji produktu. Sąd jednak zgadza się ze Skarżącym, że skoro konsument nie ma możliwości zapoznania się ze specyfikacją produktu, wskazana rozbieżność między specyfikacją produktu i etykietą znajdującą się na produkcie, nie stanowiła o zafałszowaniu spornego produktu rolno-spożywczego w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości, w świetle którego niezgodności opisane w tym przepisie w istotny sposób mają naruszać interesy konsumentów finalnych. Specyfikacja produktu nie stanowiła również "informacji na temat żywności" w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011, które mają być udostępniane konsumentowi finalnemu, co oznacza też, że nie mogły wprowadzić finalnego konsumenta w błąd w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011.

Powyższe jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w związku z prawidłowym stwierdzeniem przez organy innych uchybień dotyczących oznaczenia spornego artykułu rolno-spożywczego.

Sąd stwierdza zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji.