Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1804/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Korzenna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 84/15 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. nr XLIII/384/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nr 7-Siedlce/Słowikowa" uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 84/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XLIII/384/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna, oznaczonego jako plan "Nr 7 – Siedlce/ Słowikowa", stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej w zakresie działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w części, w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-1 MNR, a ujętych w załączniku numer 2 oraz o numerze ewidencyjnym [...] w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-6 MNR, a ujęta w załączniku numer 4.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Skargę na wskazaną uchwałę skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wojewoda Małopolski, zaskarżając ją w części dotyczącej działek ozn. nr ewid. [...], [...] i [...] w obr. ewid. Siedlce o gruntach klas III, położonych w obszarze o symbolu MNR, ujętych na załącznikach nr 2 i nr 4 rysunku planu. Organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności rysunku planu w powyższym zakresie z uwagi na naruszenie procedury planistycznej, tj. art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2012 roku, poz. 647, ze zm.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. z 2013 roku, poz. 1205, ze zm.). Podniósł, że z powyższych regulacji prawnych wynika, że grunty, które są użytkami rolnymi, wymagają zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. W przypadku gdy zgody takiej nie mają, nie mogą zostać przeznaczone na cele inne, niż rolnicze. Z dokumentacji formalno-prawnej dotyczącej przedmiotowej zmiany planu wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2014 roku znak: [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek ozn. nr ewid. [...],[...] i [...] położonych w obr. ewid. Siedlce o gruntach klas III. Jak wynika z analizy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mapa stanowiąca załącznik nr 2 i mapa stanowiąca załącznik nr 4) działki te pozostają w obszarach o ustalonej uchwałą funkcji MNR. Na mocy § 2 pkt 8 uchwały objętej niniejszą skargą dodano nowy § 11a, w którym w ust. 1 ustalono tereny o symbolach 1-1 MNR do 1-10 MNR dla zabudowy mieszkalno-zagrodowej, jako przeznaczenia podstawowego. Natomiast w myśl ustaleń § 11a ust. 2 ustala się dla tych terenów przeznaczenie dopuszczalne: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. Dokonana przez organ nadzoru analiza zapisów tekstu planu miejscowego (m.in. określających przeznaczenie dopuszczalne terenów opisanych w § 11 a uchwały) wskazała, że objęte skargą ww. działki stanowiące grunty rolne, zostały przeznaczone w planie miejscowym na cele nierolnicze, pomimo braku zgody właściwego ministra na ich nierolnicze przeznaczenie.

Organ planistyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, co uzasadnił tym, iż w odpowiedzi na wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w projekcie planu, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. wyraził częściową zgodę na przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, za wyjątkiem działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako: [...], [...] i [...] w obr. ewid. Siedlce. Organ planistyczny, kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego wyrażonym w piśmie z dnia 24.09.2013 r., oznaczył działki, które nie otrzymały przedmiotowej zgody symbolem MNR w brzmieniu jak w uchwale, ponieważ zgodnie z powołanym pismem został pouczony, iż taka zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych jest zbędna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna.

Sąd wskazał, że oceny, czy uchwalony plan jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się na gruncie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Sąd uznał, że zasadnie organ nadzoru wywiódł, iż przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały zostały naruszone zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2012 roku, poz. 647, ze zm.) w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. z 2013 roku, poz. 1205, ze zm.), co na mocy art. 28 ust. 1 ustawy skutkuje nieważnością zaskarżonej uchwały w części graficznej w zakresie wymienionych w skardze działek.

W świetle art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych, które są położone poza granicami administracyjnymi miast i stanowią użytki rolne klas I – III wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym taka zmiana przeznaczenia terenu mogła być dokonana wyłącznie w planie sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji ustawodawca uczynił obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jednym z elementów procedury planistycznej (art. 17 pkt 6 lit.c ustawy). Ustalenie w planie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych (leśnych) na cele nierolnicze (i nieleśne) bez wymaganej zgody właściwego organu (ministra albo marszałka województwa) godzi jednocześnie w materialnoprawne gwarancje ochrony tych gruntów, wynikające z art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a polegające na ograniczeniu przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Reasumując Sąd stwierdził, że przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych i rolnych na cele nieleśne i nierolnicze bez wymaganej zgody właściwego organu może być kwalifikowane jako naruszenie zarówno trybu, jak i zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy. Przez brak wymaganej zgody należy przy tym rozumieć zarówno sytuację, w której organ planistyczny w ogóle o taką zgodę nie wystąpił albo wystąpił, ale nie uzyskał żadnej odpowiedzi od organu uzgadniającego, względnie otrzymał odpowiedź odmowną (odmowę uzgodnienia). W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 roku znak: [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek ozn. nr ewid. [...], [...] i [...] położonych w obr. ewid. Siedlce o gruntach klas III. Jak niewątpliwie wynika z analizy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (mapa stanowiąca załącznik nr 2 i mapa stanowiąca załącznik nr 4) działki te pozostają w obszarach o ustalonej uchwałą funkcji MNR. Na mocy § 2 pkt 8 uchwały objętej rozpoznawaną skargą dodano nowy § 11a, w którym w ust. 1 ustalono tereny o symbolach 1-1 MNR do 1-10 MNR dla zabudowy mieszkalno-zagrodowej, jako przeznaczenia podstawowego. Natomiast w myśl ustaleń § 11a ust. 2 ustala się dla tych terenów przeznaczenie dopuszczalne: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej. Dokonana zatem przez organ nadzoru analiza zapisów tekstu planu miejscowego (m.in. określających przeznaczenie dopuszczalne terenów opisanych w § 11 a uchwały) zasadnie wskazała, że objęte skargą ww. działki stanowiące grunty rolne, zostały przeznaczone w planie miejscowym na cele nierolnicze, pomimo braku zgody właściwego ministra na ich nierolnicze przeznaczenie. Wskazane tu przeznaczenie dopuszczalne np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe – w przypadku jego realizacji - związane jest z całkowitym wyłączeniem tych gruntów z produkcji rolnej. O ile zatem można zgodzić się z informacją zawartą w piśmie Marszałka Województwa Małopolskiego z 24.09.2013 r., że grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową i siedliskową nie tracą charakteru gruntów rolnych (i takie jest przeznaczenie podstawowe obszaru MNR), to już dopuszczalne przeznaczenie tego obszaru wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna, oznaczonego jako plan " Nr 7 – Siedlce/ Słowikowa" w sposób oczywisty wiąże się z pozbawieniem tych gruntów charakteru rolnego. Skoro zatem grunty te mogą być wyłączone w sposób trwały z produkcji rolnej zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym (np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), to takie określenie przeznaczenia tych gruntów wymagało uzyskania uprzedniej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Rada Gminy Korzenna, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie nieważności uchwały zmieniającej plan w odniesieniu do wymienionych działek w całości, gdy tymczasem nieważność zachodzi jedynie w odniesieniu do zmiany planu dopuszczającej przeznaczenie tych działek ponad przeznaczenie podstawowe.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż ustalenia faktyczne Sądu I instancji oraz wywody prawne co do zasadniczej w sprawie kwestii są prawidłowe i nie podlegają zaskarżeniu. Wątpliwości budzi jednak kwestia obszaru zaskarżenia, a w konsekwencji zakresu stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Sąd przyznał, że przeznaczenie podstawowe tych działek (zabudowa zagrodowa i siedliskowa) nie powoduje utraty charakteru gruntów jako rolnych. Zatem trafne było stanowisko Rady Gminy co do braku konieczności zgody Ministra na zmianę podstawowego przeznaczenia tych działek. Stwierdzenie nieważności uchwały co do zmiany "pełnego" przeznaczenia tych działek narusza art. 147 § 1 p.p.s.a., w którym mowa jest o całości lub części uchwały. Sąd powinien był stwierdzić nieważność uchwały w odpowiedniej części (w zakresie brzmienia § 11 ust. 2 planu w odniesieniu do konkretnych działek). Uchwała jest zgodna z prawem co do podstawowego przeznaczenia tych działek, jednak orzeczenie Sądu I instancji powoduje, że brak jest prawnej możliwości wykorzystania planu do celów inwestycyjnych i konieczne jest powtórzenie procesu planistycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W tej sprawie Sąd I instancji błędnie zastosował ten przepis, gdyż stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w nieprawidłowym zakresie.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) stanowi, iż na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Treść powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu (por. postanowienie NSA z 18 marca 2011 r., II OZ 191/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 8, str. 159). Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu.

W tej sprawie Wojewoda Małopolski zaskarżył uchwałę Nr XLIII/384/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna, oznaczonego jako plan " Nr 7 – Siedlce/ Słowikowa" w części dotyczącej działek ozn. nr ewid. [...], [...] i [...] w obr. ewid. Siedlce o gruntach klas III, położonych w obszarze o symbolu MNR, ujętych na załącznikach nr 2 i nr 4 rysunku planu, wnosząc o stwierdzenie nieważności rysunku planu w powyższym zakresie, gdyż opisane działki nie uzyskały zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Kwestionowany przez organ nadzoru przepis to § 2 pkt 8 zaskarżonej uchwały, którym dodano do uchwały Nr XXXII/200/2006 z dnia 31 marca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna pod nazwą "plan Nr 7 -Siedlce/Słowikowa" nowy § 11a. W § 11 a ust. 1 ustalono tereny o symbolach 1-1 MNR do 1-10 MNR z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkalno-zagrodową. W § 11a ust. 2 ustalono dla tych terenów przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej (pkt 1), usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe (pkt 2), drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej (pkt 3). Sąd I instancji słusznie uznał, że objęte skargą działki stanowiące grunty rolne, co do których Minister nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w planie miejscowym na cele nierolnicze, co stanowi istotne naruszenie trybu i zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził jednak nieważność uchwały zmieniającej - zgodnie z żądaniem skargi - wyłącznie w części graficznej, w zakresie działek o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] w części, w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-1 MNR, a ujętych w załączniku numer 2 oraz o numerze ewidencyjnym [...] w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-6 MNR, a ujęta w załączniku numer 4. Sąd nie wyeliminował z obrotu prawnego tych zapisów (oznaczeń) części tekstowej uchwały zmieniającej, które odnoszą się do wymienionych działek. Sąd I instancji błędnie sformułował więc sentencję wyroku, naruszając tym samym art. 147 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w tej sprawie jest akt prawa miejscowego. Sąd, uznając, że zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części narusza prawo, powinien jasno i precyzyjnie określić w jakiej części stwierdza nieważność tej uchwały, przede wszystkim eliminując zapisy części tekstowej, a jeżeli istnieje taka potrzeba, również eliminując w części graficznej uchwały te oznaczenia, które odpowiadają tym zapisom. Ingerencja sądu administracyjnego w treść aktu prawa miejscowego nie może powodować wątpliwości, co do zakresu obowiązywania tego aktu.

Podkreślenia wymaga, że w przypadku wniesienia przez wojewodę skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd nie jest związany granicami skargi. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd powinien więc dokonać kontroli zaskarżonej uchwały w całości, nie tylko w granicach skargi organu nadzoru. W tej sprawie nie zostało wyjaśnione przez Sąd dlaczego na terenie 1-1 MNR stwierdzono nieważność części graficznej uchwały w zakresie fragmentów działek o numerach [...] i [...], a na terenie 1-6 MNR - w zakresie fragmentu działki nr [...]. Z decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r. wynika, że zgody na zmianę przeznaczenia nie uzyskały działki nr [...], [...] i [...] w konturach oznaczonych na załącznikach graficznych stanowiących integralną część wniosku Wójta Gminy Korzenna z dnia 8 października 2013 r. W aktach sprawy brak tych załączników. Sąd oparł się wyłącznie na fragmentach załącznika graficznego do planu dołączonych do skargi przez Wojewodę (k.25 i 26) z zaznaczonymi na nich granicami tych części działek, które nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Organ nadzoru nie wskazał jednak również z jakiego dokumentu wynika, że tylko te zaznaczone przez niego części działek nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia. Sąd powinien również wyjaśnić kwestię dlaczego na terenie 1-1 MNR znajduje się działka nr [...], która nie była objęta decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r.

W skardze kasacyjnej podniesiono, że Sąd nie powinien eliminować z treści uchwały tych regulacji, które dotyczą przeznaczenia podstawowego terenów 1-1 MNR do 1-10 MNR, gdyż na gruntach rolnych możliwa jest zabudowa mieszkalno-zagrodowa (przeznaczenie podstawowe). Pełnomocnik Gminy zasugerował, iż Sąd powinien stwierdzić nieważność uchwały w części dotyczącej przeznaczenia dopuszczalnego, tj. w zakresie § 11 ust. 2 planu w odniesieniu do konkretnych działek. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Gminy w tym zakresie jest błędne, albowiem przedmiotem skargi jest uchwała z dnia 18 czerwca 2014 r. zmieniająca plan miejscowy z dnia 31 marca 2006 r. "plan Nr 7 - Siedlce/Słowikowa". Orzeczenie Sądu w tej sprawie dotyczyć więc może wyłącznie uchwały zmieniającej z dnia 18 czerwca 2014 r., a ta uchwała nie zawiera § 11 ust. 2. Ustalenia w kwestii przeznaczenia dopuszczalnego terenów MNR zawiera § 2 pkt 8 uchwały zmieniającej, na mocy którego po § 11 dodano § 11 a. Nie jest jednak możliwe stwierdzenie nieważności § 2 pkt 8 zaskarżonej uchwały zmieniającej w zakresie dodanego § 11 a ust. 2, w którym mowa jest o przeznaczeniu dopuszczalnym terenów 1-1 MNR do 1-10 MNR pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej, gdyż część tych terenów uzyskała zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i przeznaczenie tych terenów pod tego rodzaju zabudowę jest zgodne z prawem. Zaznaczyć należy, iż stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części (tekstowej i graficznej) dotyczącej działek, które nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze spowoduje, że przeznaczenie tych działek pozostanie takie jak zostało to ustalone w zmienianym planie z 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając ponownie tę sprawę, wyjaśni wskazane powyżej kwestie i rozważy w jaki sposób sformułować rozstrzygnięcie, aby nie powstała sprzeczność pomiędzy częścią tekstową i graficzną zaskarżonej uchwały.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.