Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 101/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 76 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1999
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką w [...] do rozpatrzenia punktu drugiego wniosku skarżącego M. P. z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] na rzecz skarżącego M. P. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. M. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"), reprezentowany przez adwokata, powołując się na przepisy art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] (dalej także: "ORA w [...]" lub "organ"), z wnioskiem o udostępnienie następującej informacji publicznej:

"1) Pod kierunkiem którego adwokata (patrona) odbywał aplikację adwokacką adwokat L. B., aktualnie zastępca [...] ORA w [...]?

2) Kiedy adwokat L. B. rozpoczął i kiedy ukończył aplikację adwokacką?"

W odpowiedzi na powyższy wniosek strony skarżącej ORA w [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. (nr pisma: [...]), poinformowała skarżącego, że wnioskowane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Powyższa odpowiedź ORA w [...] została doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2017 r.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] w sprawie wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił ORA w [...] naruszenie art 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że informacje żądane przez skarżącego w treści wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. nie są informacjami publicznymi, a w konsekwencji - poprzez pozbawienie skarżącego prawa dostępu do informacji publicznej.

W związku z powyższym, w petitum skargi strona skarżąca wniosła o zobowiązanie ORA w [...] do rozpoznania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2016 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku Sądu, a także o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zarówno doktryna, jak i dotychczasowe orzecznictwo sądowe przyjmują szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna", uznając za taką każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób wykonujących funkcje publiczne, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt OSK 2445/11, LEX nr 1264728; podobnie: M. Jaśkowska /w:/ Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002 r, s. 28). Zdaniem skarżącego, w szczególności informację publiczną stanowi treść wszelkich dokumentów urzędowych, przez które należy rozumieć treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwaloną i podpisaną w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji, skierowaną do innego podmiotu lub złożoną do akt sprawy. W świetle tego, skarżący uznał, że informację publiczną podlegającą udostępnieniu stanowią informacje dotyczące funkcjonariuszy publicznych w takim zakresie, w jakim informacje te pozostają w związku z wykonywaną funkcją.

Skarżący zauważył ponadto, powołując się m.in. na przepisy art. 7 ust 1 i art. 75 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1999 ze zm. - dalej także jako: "P.o.a"), stwierdził, że niewątpliwie zawód adwokata związany jest z wykonywaniem funkcji publicznej (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2932/15).

Jednocześnie, wskazując na niebudzącą wątpliwości treść art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., skarżący stwierdził, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są rn.in. organy samorządów zawodowych. Tym samym, zdaniem skarżącego, zobowiązane do udzielania informacji publicznej są również organy samorządu zawodowego reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 94-95). Skarżący podkreślił przy tym, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że organy adwokatury są podmiotami zobowiązanymi do udzielania informacji publicznej będącej w ich posiadaniu (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3132/15, LEX nr 2081177). W ocenie skarżącego, zasadne w tym miejscu wydaje się również przywołanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., wydanego w sprawie sygn. akt I OSK 2372/14, LEX nr 1973995, w którym sąd ten jednoznacznie stwierdził, że "władze okręgowej rady adwokackiej wykonują zadania o charakterze publicznym. Tym samym podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznych".

Mając powyższe na względzie, skarżący uznał, że dane dotyczące szkolenia adwokackiego, objęte żądaniem jego wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r., niewątpliwie należy uznać za informację publiczną. W ocenie skarżącego, kształcenie aplikantów adwokackich przez samorząd adwokacki nie jest bowiem objęte sferą niepubliczną (prywatną), a stanowi realizację ustawowego zadania tego samorządu zawodowego, wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 4 P.o.a. Ponadto, jak podniósł skarżący, zgodnie z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP samorządy zawodowe sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony oraz reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego.

Skarżący zauważył ponadto, że sposób, w jaki samorząd adwokacki wykonuje zadania ustawowe, ma charakter publiczny, a zatem "piecza" samorządów nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego ma charakter działalności o cechach władztwa publicznego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt P 21/02, OTK-A 2004. Nr 2, poz. 9).

Niezależnie od powyższego, skarżący zauważył jednocześnie, że osoba, której dotyczą żądane przez stronę skarżącą informacje publiczne, nie może być traktowana jako osoba prywatna, z uwagi na pełnioną funkcję samorządowa (vide: zastępca rzecznika dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]). W tym miejscu, skarżący podniósł, że ograniczenie w udostępnieniu informacji publicznej wynikające z art. 5 u.d.i.p. nie dotyczy, zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu, informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, a zatem - jako takie - nie powinno znaleźć zastosowania w odniesieniu do wnioskowanych informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do ich udzielenia.

Skarżący wskazał ponadto, że informacja publiczna podlega udostępnieniu przez podmiot do tego zobowiązany, o ile pozostaje w posiadaniu tego podmiotu (zob. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 r., nr 3, s. 12) i nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej na zasadzie art. 5 u.d.i.p.

Mając na względzie powyższe, skarżący uznał, że informacje wskazane w jego wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. skierowanym do ORA w [...], stanowią informację publiczną, która zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami powinna zostać skarżącemu udostępniona.

Skarżący wskazał, że bezczynność organu, na gruncie u.d.i.p., polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej, czyli do udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje także decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, ani na piśmie nie udziela odpowiedzi, że żądanej informacji publicznej nie posiada (tak: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14), przy czym - jak zauważył skarżący - nawet podmioty niebędące organami władzy publicznej, ale posiadające informację publiczną i zobowiązane do jej udzielenia, w sytuacjach opisanych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. mogą wydawać decyzje administracyjne.

Zdaniem skarżącego, ORA w [...] powinna udostępnić skarżącemu taką informację niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku skarżącego albo w tym samym terminie powinna wydać decyzję odmowną w razie uznania, że zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej. W tej sytuacji skarżący uznał, że skoro do dnia wniesienia niniejszej skargi, nie otrzymał on ani wnioskowanej informacji publicznej, ani pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji, czy też decyzji odmawiającej udzielenia żądanej informacji publicznej ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy, został tym samym pozbawiony prawa dostępu do informacji publicznej, a więc ma możliwość zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu, w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Skarżący wskazał ponadto, że zgodnie z art. 49 P.o.a., okręgowa rada adwokacka prowadzi listy adwokatów i aplikantów adwokackich, zaś na podstawie art. 44 ust. 1 P.o.a., do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których załatwienia ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym. Skarżący zauważył jednocześnie, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są m in. organy samorządów zawodowych. Okręgowa rada adwokacka jest organem izby adwokackiej (art. 39 pkt 2 P.o.a.), którą tworzą adwokaci i aplikanci adwokaccy, mający siedzibę zawodową na terenie danej izby (art. 38 P.o.a.). W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, okręgowa rada adwokacka jest właściwym organem do załatwiania spraw objętych ustawą o dostępie do informacji publicznej w zakresie żądań wskazanych we wniosku strony skarżącej.

Konkludując, skarżący uznał również, że - w świetle art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. - jest podmiotem, który ma interes prawny we wniesieniu skargi na bezczynność ORA w [...].

W odpowiedzi na skargę ORA w [...] w pierwszej kolejności wniosła o odrzucenie skargi w całości, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku przez Sąd - o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, organ w pierwszej kolejności, uznał, że skarga powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na fakt, iż Okręgowa Rada Adwokacka w [...], jako organ Izby Adwokackiej w [...], na gruncie przepisów p.p.s.a. nie posiada zdolności sądowej. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wskazała wprawdzie, że niewątpliwie jest organem samorządu zawodowego zobowiązanym do rozpoznania wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. l pkt 2 u.d.i.p.), niemniej jednak uznała, że na gruncie wspomnianego przepisu cyt. ustawy nie posiada ona osobowości prawnej umożliwiającej jej działanie w charakterze strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 32 p.p.s.a.). Organ zauważył, że zgodnie z art. 39 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, Okręgowa Rada Adwokacka jest organem izby niemającym osobowości prawnej. Organ podniósł, że ustawa - Prawo o adwokaturze, w art. 10 stanowi, że osobowość prawną mają: Naczelna Rada Adwokacka, izby adwokackie i zespoły adwokackie. Zdaniem organu, Okręgowa Rada Adwokacka w [...], jako organ Izby, nie jest ani osobą prawną ani organizacją społeczną ani organem administracji publicznej, w rozumieniu art. 25 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie ma zdolności do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako strona. Organ stwierdził, że oczywistym jest, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia organy samorządu, jako podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, ale uznał jednak, że nie można uznać, iż w zakresie wskazanego wyżej przepisu art. 4 u..d.i.p., stanowi ona lex specialis w stosunku do przepisu art. 25 p.p.s.a. W konsekwencji, organ uznał, że okręgowa rada adwokacka, jako organ izby adwokackiej, może być adresatem wniosku w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale nie może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż nie posiada zdolności sądowej na gruncie przepisów p.p.s.a. W ocenie ORA w [...], zdolności tej nie da się wywieźć z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem ORA w [...] nie uzyskuje zdolności sądowej, skoro - na gruncie przepisów ustawy - Prawo o adwokaturze - posiada ją jedynie Izba Adwokacka w [...], która działa wówczas w imieniu tego organu. Z tych też względów, organ uznał za uzasadniony wniosek o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi, ORA w [...] stwierdziła, że w sytuacji, w której Sąd nie uwzględniłby wniosku o odrzucenie skargi, winien ją oddalić z uwagi na brak bezczynności. Zdaniem ORA w [...], jeżeli objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, z bezczynnością adresata wniosku mamy do czynienia wówczas, gdy nie powiadamia pisemnie o tym fakcie wnioskodawcy. W tej sytuacji, zdaniem organu, skoro pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała skarżącego, że wnioskowane dane nie są informacją publiczną, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, to nie można uznać, że ORA w [...] - organ Izby Adwokackiej w [...], pozostaje w bezczynności w rozumieniu tej ustawy. W ocenie ORA w [...], na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w: przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. W konsekwencji, organ uznał, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność organu polega na tym, że organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawą, wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. ORA w [...] podkreśliła więc, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach, zdaniem ORA w [...], organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, albowiem prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu.

ORA w [...] wskazała jednakże, że w sytuacji, w której Sąd nie podzieliłby powyższego stanowiska organu i rozpoznając skargę przyjąłby, iż informacje, o które wnioskował skarżący, mają jednak charakter informacji publicznej, to zauważyć należy, iż organy samorządu adwokackiego mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu u.d.i.p., dotyczących wyłącznie kwestii określonych w przepisach art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a-c i lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d-f; a także art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i g ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, jak zauważyła ORA w [...], nie każda informacja posiadana lub wytworzona przez organ samorządu zawodowego podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w cyt. ustawie. Ponadto, ORA w [...] podniosła, że z analizy przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika, iż dany podmiot jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej tylko wtedy, gdy wykonuje zadania publiczne (zadania władzy publicznej). Zdaniem ORA w [...], informacje, których żądał skarżący, niewątpliwie nie należą do zakresu spraw wykonywanych przez organy samorządu adwokackiego jako zlecone zadania publiczne, stąd - według organu - nie mogą mieć waloru informacji publicznej, które podlegają udostępnieniu.

Odnosząc się do pierwszego elementu (zakresu) wniosku skarżącego, ORA w [...] podniosła, że wskazanie osoby adwokata - patrona, pod kierunkiem którego adwokat L. B. odbywał aplikację adwokacką, nie mieści się w definicji informacji publicznej. Zdaniem organu, nawet gdyby przyjąć, że informacja ta ma jednak charakter informacji publicznej, to prawo do jej udostępnienia podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W ocenie organu, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby to ograniczenie nie miało zastosowania do przedmiotowej sprawy. Organ zauważył bowiem, że informacja, której domaga się skarżący, jest w istocie informacją nie o osobie adwokata L. B., ale o osobie adwokata, pod kierunkiem którego adw. L. B. odbywał aplikację adwokacką, zaś taka informacja bezwzględnie nie może być traktowana jako informacja publiczna. ORA w [...] wskazała, że zgodnie z ustawą, ochronie podlegają informacje dotyczące konkretnych indywidualnych podmiotów, osób fizycznych, jeżeli ich ujawnienie mogłoby naruszać prawo do prywatności lub prawo do ochrony danych osobowych. Organ uznał, że w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe innej osoby (tak jak miałoby to miejsce w sytuacji zrealizowania wniosku Skarżącego), ustawa o ochronie danych osobowych jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli zatem, zdaniem organu, informacja publiczna zawiera dane osobowe, nie można uznać, że zaistniała przesłanka legalizująca ich udostępnienie, o której mowa w art. 23 ust 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 1 ust 2 u.d.i.p. Pierwszeństwo w ochronie mają wówczas dane osobowe, a tym samym wykonanie obowiązku informacyjnego nie stanowi przesłanki legalizującej ich udostępnienie. Zdaniem ORA w [...], odmienna wykładnia prowadziłaby do tego, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej można byłoby uzyskać legalnie dostęp do danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt Il SA/Wa 2016/05 i z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 2227/05). ORA w [...] podkreśliła, że organy adwokatury w zakresie, w jakim są administratorami danych osobowych członków Adwokatury, są zobowiązane do bezwzględnego dochowania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. ORA w [...] z całą stanowczością podkreśliła ponadto, że adwokat niepełniący żadnej funkcji samorządowej jest zawsze osobą prywatną i prawo do informacji o nim, niezależnie od uregulowań ustawy o ochronie danych osobowych, podlega ograniczeniu także stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zauważył, że warunkiem, który umożliwia udostępnienie informacji publicznej z pominięciem ograniczenia prywatności osoby fizycznej jest możliwe w sytuacji, gdy osoba ta pełni funkcję publiczną. W tej sytuacji, ORA w [...] podniosła, że w przedmiotowej sprawie skarżący wnosi o udostępnienie informacji o osobie adwokata, który podejmował się patronatu nad adwokatem L. B., a zatem nie informacji o adwokacie pełniącym funkcję publiczną, a o innym adwokacie, który jest osobą prywatną.

Niezależnie od powyższego, ORA w [...] uznała, że informacje, których żąda skarżący, nie mogą mieć waloru informacji publicznej, albowiem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a nie kryterium podmiotowe, które w omawianej ustawie również nie ma charakteru enumeratywnego. Zdaniem organu, w informacjach o organach oraz osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach mogą znaleźć się informacje na temat tych wszystkich "pracowników", którzy biorą udział we wszelkiego rodzaju procedurach decyzyjnych, oraz na temat zasad i warunków wykonywania przez nich swoich kompetencji i obowiązków. Obowiązek udzielenia informacji obejmuje więc, jak wskazał organ, dane imienne, stanowisko, zakres kompetencji, podległość służbową, sposób, a nawet moment nawiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego. Zdaniem ORA w [...], informacja o terminie rozpoczęcia i zakończenia aplikacji adwokackiej, czy tym bardziej o osobie patrona aplikanta adwokackiego, nie należy do wskazanych powyżej informacji i za takie nie można ich kwalifikować. Według ORA w [...], nie każda zatem informacja związana z zatrudnieniem w administracji rządowej lub samorządowej jest informacją publiczną, albowiem po pierwsze, musi ona dotyczyć osób pełniących funkcje publiczne, a po drugie, konieczne jest istnienie powiązania tej informacji z pełnieniem funkcji publicznych. Według organu, brak takiego związku co do zasady powoduje, że dana informacja nie ma charakteru publicznej, a tym samym nie podlega udostępnieniu (zob. R. Cybulska, Dostęp do informacji publicznej w zakresie spraw związanych ze stosunkiem pracy w samorządzie terytorialnym, Samorząd Terytorialny z 2015 r. nr 4, s. 57).

ORA w [...] zauważyła ponadto, że ustawowe ograniczenia wolności, w tym autonomii informacyjnej, dopuszczalne są w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wyłącznie w razie spełnienia pewnych warunków, które wymienione zostały szczegółowo w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 listopada 1995 r., sygn. K 12/95. Jednocześnie, organ dodał, że stanowiący o prawie do informacji publicznej art. 61 Konstytucji RP przewiduje, iż ograniczenie tego prawa może nastąpić ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób. Z kolei, przejawem ustawowego ograniczenia prawa do prywatności jest przywołany wyżej przepis art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności nie dotyczy tylko informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. Zatem, jak wskazała ORA w [...], warunkiem takiego ograniczenia musi być pełnienie przez dany podmiot funkcji publicznej.

Odnosząc się z kolei do drugiego elementu wniosku skarżącego, a dotyczącego terminów rozpoczęcia i zakończenia aplikacji adwokackiej odbywanej przez adwokata L. B., to ORA w [...] wskazała, że informacje te nie mają żadnego związku z ewentualną funkcją, jaką sprawuje adw. L. B., a tym samym nie mają związku z informacją publiczną, albowiem nie dotyczą one realizacji przez Adwokaturę określonych zadań publicznych ani też dysponowania majątkiem publicznym. Zdaniem ORA w [...], informacja ta miałaby dotyczyć w istocie faktów z okresu, kiedy adw. L. B. nie był adwokatem (był bowiem wówczas aplikantem adwokackim), a ta informacja nie może być uznana za informację publiczną. Oznaczałoby to bowiem uprawnienie do uzyskiwania informacji o aplikantach adwokackich. ORA w [...] uznała, że informacja ta - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie dotyczy realizowanego przez samorząd adwokacki obowiązku kształcenia aplikantów adwokackich, a zmierza do uzyskania konkretnej informacji dotyczącej podmiotu, który nie pełnił funkcji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Ustosunkowując się w tym miejscu do wniosku organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., Sąd stwierdza, iż nie podziela stanowiska Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], iż nie ma ona zdolności sądowej w postępowaniu przed tut. sądem.

Zdaniem Sądu, Okręgowa Rada Adwokacka w [...] ma zdolność sądową i jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność tego podmiotu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Nie ulega wątpliwości, że kwestię zdolności sądowej reguluje przepis art. 25 p.p.s.a., a więc trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, że Okręgowa Rada Adwokacka w [...] osobowości prawnej nie posiada.

Podkreślenia wymaga jednakże, iż przepis art. 32 p.p.s.a. stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

W tej sytuacji, okoliczność braku osobowości prawnej ORA w [...] mogłaby mieć znaczenie w postępowaniu przed sądem cywilnym. W postępowaniu przed sądem administracyjnym, brak osobowości prawnej tego kolegialnego organu samorządu zawodowego, pozostaje bez znaczenia dla dopuszczalności prowadzenia postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność ORA w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skoro stroną postępowania sądowoadministracyjnego, w świetle art. 32 p.p.s.a., jest organ, przez który należy rozumieć nie tylko organ administracji publicznej, ale każdy podmiot, którego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, to podmiot ten ma zdolność sądową, choćby nie miał osobowości prawnej.

Ugruntowany pogląd w tym zakresie prezentowany jest w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: m.in. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2263/13, publik. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl) i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Powołany wyrok odnosił się wprawdzie do oddziału spółki akcyjnej, jednakże rozważania w zakresie zdolności sądowej - poczynione na gruncie art. 32 p.p.s.a. - pozostają, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w pełni aktualne na gruncie rozpoznawanej sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej, a dotyczącej bezczynności organu samorządu zawodowego.

Wbrew zatem twierdzeniom organu zawartym w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, brak osobowości prawnej ORA w [...] nie stanowi przeszkody w stosowaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej przez kolegialny organ samorządu zawodowego i nie jest przeszkodą w dokonywaniu przez sąd administracyjny kontroli prawidłowości wypełniania zobowiązań tego podmiotu w zakresie konstytucyjnego prawa do informacji (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 tej ustawy.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie skarżący M. P. sformułował wobec Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] zarzut bezczynności względem wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądał od ORA w [...] udostępnienia informacji, pod kierunkiem którego adwokata (patrona) odbywał aplikację adwokacką adwokat L. B., aktualnie zastępca [...] ORA w [...] (pytanie pierwsze wniosku strony skarżącej), a także informacji, kiedy adwokat L. B. rozpoczął i kiedy ukończył aplikację adwokacką (pytanie drugie wspomnianego wniosku).

Mając na względzie powyższy wniosek, zauważyć należy na wstępie, iż do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy samorządów zawodowych.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego. Jest ona powołana do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa (art. 1 ust. 1 cyt. ustawy).

Okręgowa rada adwokacka jest organem izby adwokackiej (art. 39 pkt 2 P.o.a.). Do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym (art. 44 ust. 1 cyt. ustawy). W tej sytuacji, okręgowa rada adwokacka, której zadanie zostało określone w art. 44 ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, jest zatem podmiotem obowiązanym, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., a więc nie ulega wątpliwości, że ORA w [...] należy do podmiotów ustawowo zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357, a także z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Przechodząc do zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazać należy, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o zakresie wykonywania zadań publicznych.

Niewątpliwie, samorząd adwokacki realizuje zadania publiczne, o których mowa w art. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze, a sposób, w jaki te działania wykonuje, ma charakter publiczny. Stanowisko to jest zbieżne z treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego.

Ustawodawca posługując się w ustawie o dostępie do informacji publicznej określeniem "zadania publiczne", tego pojęcia nie zdefiniował. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, który Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje, że użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od zawartego w art. 61 ust. 1 zd. drugie Konstytucji RP określenia "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się zakresem podmiotowym, albowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy władzy lub podmioty, którym te zadania zostały powierzone. Sformułowanie "zadania publiczne" pomija element podmiotowy użyty w określeniu "zadania władzy publicznej". Zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania im tych zadań (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt 655/14, z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 312/15, czy też z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3132/15). Zauważyć należy, iż z regulacji zawartej w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że elementem decydującym o tym, czy określony podmiot ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest to, czy wykonuje on zadania publiczne. Oznacza to, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej spoczywa nie tylko na organach władzy publicznej, ale także na innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, w tym organach samorządów gospodarczych i zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.).

W ocenie Sądu, uznać należy, iż - wbrew stanowisku ORA w [...] - niewątpliwie żądana przez skarżącego M. P. informacja dotycząca tego, kiedy adwokat L. B., pełniący aktualnie funkcję zastępcy [...] ORA w [...], rozpoczął i kiedy ukończył aplikację adwokacką należy do informacji publicznych.

Sąd uznał bowiem, że doskonalenie zawodowe adwokatów i kształcenie aplikantów adwokackich jest zadaniem publicznym wykonywanym przez samorząd zawodowy, co wynika z art. 3 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 76 ust. 5 ustawy - Prawo o adwokaturze, tym samym pytanie zawarte w punkcie 2 wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r. dotyczy informacji publicznej, albowiem obejmuje ono dane istotne (dotyczące wykształcenia koniecznego dla uzyskania uprawnień) dla wykonywania zawodu adwokata. Dane dotyczące szkolenia adwokackiego, objęte żądaniem wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r. niewątpliwie należy uznać za informację publiczną, gdyż - jak słusznie wskazał skarżący - kształcenie aplikantów adwokackich przez samorząd adwokacki nie jest objęte sferą niepubliczną (prywatną), a stanowi realizacje ustawowego zadania tego samorządu zawodowego, wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 4 P.o.a. Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, samorządy zawodowe sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony oraz reprezentują osoby wykonujące zawody zaufania publicznego.

Adwokaturę stanowi ogół adwokatów i aplikantów radcowskich (art. 2 P.o.a.), zorganizowany na zasadach samorządu zawodowego (art. 1 ust. 2 P.o.a.). W świetle art. 3 ust 1 P.o.a, zadaniem samorządu zawodowego adwokatury jest m.in.: tworzenie warunków do wykonywania ustawowych zadań adwokatury, reprezentowanie adwokatury i ochrona jej praw, sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o wykonywaniu zawodu adwokata, doskonalenie zawodowe adwokatów i kształcenie aplikantów adwokackich, ustalanie i krzewienie zasad etyki zawodowej oraz dbałość o ich przestrzeganie. W tej sytuacji, uznać należy, iż sposób, w jaki samorząd wykonuje te zadania, ma charakter publiczny, a zatem "piecza" samorządów nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego ma charakter działalności o cechach władztwa publicznego (por. m.in. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2004 r., P 21/02, OTK-A z 2004 r. Nr 2, poz. 9).

Należy ponadto zauważyć, że osoba, której dotyczą żądane przez skarżącego informacje publiczne nie może być traktowana jako osoba prywatna, z uwagi na pełnioną funkcję samorządową (vide: zastępca rzecznika dyscyplinarnego Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]). Ograniczenie w udostępnieniu informacji publicznej wynikające z art. 5 u.d.i.p. nie dotyczy, zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu, informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, zatem jako takie nie powinno znaleźć zastosowania w odniesieniu do wnioskowanych powyżej informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do ich udzielenia.

Niewątpliwie, informacja publiczna podlega udostępnieniu przez podmiot do tego zobowiązany, o ile pozostaje w posiadaniu tego podmiotu i nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w art. 5 u.d.i.p.

Mając na względzie powyższe, uznać należy w konsekwencji, że informacje wskazane we wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. skierowanym do ORA w [...], dotyczące terminu rozpoczęcia i ukończenia aplikacji adwokackiej przez adw. L. B., których udostępnienia domagał się skarżący, stanowią informację publiczną, która zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami powinna zostać stronie skarżącej udostępniona.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na pozostawanie w powyższym zakresie przez organ w bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej po dacie wniesienia skargi z dnia 26 stycznia 2017 r., Sąd zobowiązał ORA w [...] do rozpoznania punktu drugiego wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd uznał jednak, że bezczynność organu w załatwieniu ww. wniosku strony skarżącej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo nierozpoznania wniosku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Sąd uznał, że działania organu nie można było rozpatrywać w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa, albowiem organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r., a więc bez zbędnej zwłoki, poinformował stronę skarżącą, iż wnioskowane przez nią dane nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W tej sytuacji, uznać należy, że bezczynność ORA w [...] nie wynikała z celowego działania tego organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym świadczy fakt niezwłocznego udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego.

Z powyższych względów uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność ORA w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Natomiast, jeśli chodzi o zakres objęty pytaniem pierwszym zawartym we wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r., Sąd uznał, iż - wbrew stanowisku strony skarżącej - wskazanie osoby adwokata - patrona, pod kierunkiem którego adwokat L. B. odbywał aplikację adwokacką, nie mieści się w definicji informacji publicznej, albowiem powyższa kwestia dotyczy wyłącznie wewnętrznej organizacji pracy adwokatury związanej ze sposobem przeprowadzania aplikacji adwokackiej, która nie jest objęta prawem do informacji publicznej, o którym mowa w przepisie art. 2 ust. 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym, Sąd oddalając w tym zakresie skargę, orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając, że organ samorządu adwokackiego nie był w bezczynności, odmawiając odpowiedzi na pytanie pierwsze zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2016 r.