Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 532/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71, art. 59 ust. 1, art. 80 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. wystąpiła do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie rolniczej elektrociepłowni biogazowej, wykorzystującej substrat pochodzenia roślinnego, o mocy elektrycznej 2MW, będącej odnawialnym źródłem energii, zlokalizowanej na terenie części działek nr [[...]]-[[...]] , arkusz mapy nr [[...]], jednostka ewidencyjna T., obręb miasto T. o wydzielonej łącznej powierzchni 5 ha. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że w instalacji biogazowej w wyniku beztlenowej fermentacji roślin energetycznych planowane jest wyprodukowanie w skali roku ok. 15.870 MWh/rok energii elektrycznej, 59.045 GJ energii cieplnej oraz ok. 25.300 t pełnowartościowego nawozu naturalnego w postaci płynnej. Właściciel działek jest osobą prawną. Działki położone są w obszarze Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Teren działek jest nieogrodzony, niezabudowany, uzbrojony /wodociąg, kanalizacja, gaz ziemny, energia elektryczna, linie telefoniczne znajdują się z bezpośrednim sąsiedztwie działki/, porośnięty trawą i krzewami. Teren działek jest terenem płaskim.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Prezydent Miasta decyzją z dnia 8 maja 2012 r., nr [[...]], wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. - dalej jako: ustawa), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zakwalifikował planowane przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 45 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397) oraz art. 59 ust. 1 ustawy. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wnioskowana lokalizacja biogazowi jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planowaną polityką zagospodarowania gminy miejskiej T., zawartą w opracowywanej aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w odniesieniu do jednostki urbanistycznej UP7 będącej terenem, na którym planowane jest przedsięwzięcie, zapis lokalizacji biogazowni nie jest wymieniony jako przeznaczenie podstawowe bądź dopuszczalne. Ustalenia planu przewidują jedynie modernizację istniejących kotłowni. Plan nie ustala natomiast lokalizacji i nie przewiduje budowy biogazowni rolniczej na terenie miasta T. Projektowane ustalenia Studium potwierdzają również brak możliwości lokalizacji biogazowni.

A. wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że podstawę do odwołania stanowi, załączona do odwołania, niezależna opinia urbanistyczna w sprawie możliwości lokalizacji rolniczej elektrociepłowni biogazowej o mocy elektrycznej 2MW w obrębie miasta T., na terenie części działek ewidencyjnych o numerach [[...]]-[[...]]. sporządzona przez mgr Ł. P. W treści opinii podniesiono, że dokonana przez organ pierwszej instancji interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niewłaściwa. Z analizy jego zapisów wynika, że możliwa jest realizacja wnioskowanej inwestycji we wskazanym przez inwestora obszarze.

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2013 r., nr [[...]], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 71 ust.1 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2, art. 79, art. 80 ust. 1, art. 81, art. 82 ustawy oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Kolegium wyjaśniło, że w sprawie prawidłowo ustalono, że budowa biogazowni o mocy 2MW, stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 45 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego realizacji istnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kolegium podało, że w przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2012 r. odmówił wyrażenia opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego oraz planowaną polityką zagospodarowania gminy T.

W myśl art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W ocenie Kolegium nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie sprzeczność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja, tj. budowa biogazowni rolniczej o mocy 2 MW, miałaby być położona na działce o nr [[...]]-[[...]]. Nieruchomość ta znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta T., zatwierdzonym uchwałą Nr [[...]] Rady Miejskiej z dnia 27 stycznia 2005r. (Dz. Urz. Woj. z 2005r. Nr 28 poz. 569) zmienionym uchwałą Nr [[...]] z dnia 29 października 2009r. (Dz. Urz. Woj. z2010r. Nr 18, poz. 323) symbolem [[...]].

Zdaniem Kolegium , ponieważ w prawie polskim brak jest definicji "biogazownia rolnicza" należy przyjąć na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. 132 poz. 877), że jest to zestaw urządzeń do wytwarzania i magazynowania biogazu. Zgodnie z treścią art. 3 pkt. 12 ustawy - Prawo energetyczne pod pojęciem przedsiębiorstwo energetyczne należy rozumieć podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Z kolei w myśl art. 3 pkt 20a ustawy - Prawo energetyczne biogaz rolniczy oznacza paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, z wyłączeniem gazu pozyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów.

Kolegium wyjaśniło, że w myśl § 5 ust. 6 ww. uchwały dla strefy produkcyjnej, w której wydzielono siedem jednostek urbanistycznych, w tym, oznaczonej na rysunku symbolem UP7 ustala się w pkt. 1 przeznaczenie podstawowe obejmujące: zakłady przemysłowe, w tym Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, obiekty instytutów badawczych, uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne, zajezdnie. W pkt. 2 przeznaczenie uzupełniające obejmuje: budynki administracyjne, biurowe, komercyjne, mieszkania do nadzoru zakładów, tereny rekreacyjne i sportowe dla użytku pracowników. W pkt. 3 przeznaczenie niedozwolone: wszystkie inne budynki nie wymienione w powyższych punktach 1 i 2. W pkt. 4 określa się, że uszczegółowienie przeznaczeń przypisanych poszczególnym jednostkom urbanistycznym zawarte jest w Rozdziale III.

Oprócz części opisowej, plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego posługuje się specjalnymi oznaczeniami graficznymi i literowymi (symbolami). Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587). wprowadzają określone wymogi dotyczące m.in. stosowanych oznaczeń oraz nazewnictwa. Według § 9 ust. 1 rozporządzenia, podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. W załączniku nr 1 rozgraniczono tereny zabudowy usługowej, wprowadzając dla nich oznaczenie literowe "U" z grafiką w kolorze czerwonym, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, z oznaczeniem ich jako "P" z grafiką w kolorze fioletowym. W przypadku drugiego przeznaczenia terenu chodzi o zorganizowaną działalność mającą na celu wytwarzania jakichś dóbr, surowców, materiałów, a także składowanie i magazynowanie tak wytworzonych dóbr, surowców, materiałów.

Zdaniem Kolegium powyższe ustalenia planu - symbol UP7 oznaczają, że dopuszcza on realizację na działce nr [[...]]-[[...]] wszelkiej zabudowy o funkcji usługowej i produkcyjnej, obejmującej zakłady przemysłowe, w tym Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, obiekty instytutów badawczych, uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne, zajezdnie.

W ocenie Kolegium planowana budowa biogazowni ma charakter produkcyjny i jest zakładem w rozumieniu art. 3 pkt 41 i 38 ustawy - Prawo ochrony środowiska, pod pojęciem którego należy rozumieć jedno lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący ma tytuł prawny, a więc taka działalność została w planie przewidziana jako funkcja podstawowa i dopóki plan nie zostanie zmieniony, jest dopuszczalna na omawianym terenie. Plan nie zawiera żadnych dodatkowych warunków, które decydować by miały o niedopuszczeniu danej działalności na terenie UP7. Przepisy § 15 uchwały mają charakter informacyjny i stanowią jedynie zalecenia odnośnie zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej dotyczącej zaopatrzenia w ciepło w zakresie zmian struktury użytkowania paliw w przyszłości, a nie stanowi określonych warunków, które należy spełnić w powyższym zakresie.

Odnośnie powołania się przez organ pierwszej instancji na ustalenia studium Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest aktem prawa miejscowego. Studium nie ma zatem mocy powszechnie wiążącej.

W podsumowaniu Kolegium stwierdziło, że odmowa wydania decyzji w przedmiotowej sprawie z tego powodu, że planowana inwestycja nie pozostaje w zgodzie z miejscowym planem jest wadliwa, bowiem obowiązujący plan miejscowy dopuszcza realizację rolniczej biogazowi na przedmiotowym terenie. Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, przyjmując, że w sprawie został spełniony warunek określony w art. 80 ust. 2 ustawy, tzn. inwestycja pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu miejscowego, obowiązany jest przeprowadzić stosowne postępowanie w celu analizy spełnienia przesłanek, o których mowa w ust. 1 tego przepisu. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

W skardze na powyższą decyzję A. W. wniósł o jej uchylenie zarzucając zaskarżonej decyzji błędna wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowania art. 80 ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, że lokalizacja przedsięwzięcia pozostaje w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz niezastosowanie art. 15 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., a tym samym wadliwe uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze brak zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego literalnie wyłączającego budowę biogazowni traktuje jako dorozumianą możliwość realizacji inwestycji. Skarżący wskazując na treść art. 15 ust 2 u.p.z.p. stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T. Zdaniem skarżącego wykluczone jest wywodzenie z planu miejscowego możliwości realizacji inwestycji w postaci budowy biogazowni w sposób dorozumiany nawet przy braku zapisu literalnie wyłączającego inwestycję. Jak wynika bowiem z art. 15 ust 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust 2a oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Natomiast art. 10 ust 2a cytowanej ustawy stanowi jednoznacznie, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie.

Skarżący wskazał, że w doktrynie przyjmuje się, że wyznaczenie obszarów na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW jest obligatoryjne gdy dopuszcza się ich możliwość. Powołał się na pogląd Z. Niewiadomskiego, zawarty w komentarzu do Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym zaznaczono, że: "Ustalenia wymienione w art. 15 ust. 3, jako wprowadzane do planu "w zależności od potrzeb", nie są fakultatywne. Wymienione tam zagadnienia zgodnie z art. 10 ustawy są przedmiotem polityki przestrzennej i są ujęte w studium. Zasada zgodności planu miejscowego ze studium powoduje konieczność uwzględnienia ich w planie dotyczącym danego obszaru".

Na obligatoryjny charakter zawartego w art. 15 u.p.z.p. zwrotu "w zależności od potrzeb" wskazuje również, zdaniem skarżącego, orzecznictwo sądów administracyjnych w analogicznych sprawach budowy obiektów handlowych wielkopowierzchniowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2283/11, orzekł, że w odniesieniu do terenów przeznaczonych pod budowę obiektów handlowych wielkopowierzchniowych ma zastosowanie przede wszystkim przepis art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidujący obowiązek określania w pianie miejscowym granic terenów pod budowę takich obiektów. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 musi być w odniesieniu do takich terenów, o stosunkowo dużej powierzchni, stosowany z uwzględnieniem szczególnych cech usługowej zabudowy wielko powierzchni owej i nie można odnosić do takiego terenu bezpośrednio tych samych zasad, które odnoszą się do działek budowlanych. W świetle regulacji ustawowej traktowanie terenu przeznaczonego na wielkopowierzchniowe obiekty handlowe jako jednej jednostki planistycznej i odniesienie określonych w planie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu do takiej jednostki jest w pełni uzasadnione Planowana inwestycja przekracza normatywnie wskazaną wielkość 100 kW.

Zdaniem skarżącego przedstawiony stan prawny i faktyczny oznacza, że aby można było przyjąć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość budowy biogazowni rolniczej musiałby ten plan określać rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Brak określenia rozmieszczenia tychże urządzeń jest równoznaczny, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. nie przewiduje przedsięwzięcia o które wystąpił inwestor.

W ocenie skarżącego nie można podzielić również stanowiska organu odwoławczego wedle, którego organ wydający decyzję w pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania w sprawie w zakresie spełnienia przesłanek z art. 80 ust 1 ustawy. Organ pierwszej Instancji prawidłowo oceniając, że zachodzi przesłanka z art. 80 ust 2 ustawy nie miał obowiązku dokonywania ustaleń z art. 80 ust 1 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na zbadaniu decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wniesiona skarga była bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została zgodnie z prawem.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni o mocy 2MW na części działek nr [[...]]-[[...]] w T., wszczęte zostało, zgodnie z treścią art. 73 ust.

1 ustawy, na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia A.

Zgodnie z art. 71 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2).

Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostało w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397). W sprawie prawidłowo ustalono, że budowa biogazowni o mocy 2MW, stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 45 ww. rozporządzenia, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego realizacji istnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W myśl art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1, zgodnie z którym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 63 ust. 4 ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2012 r. odmówił wyrażenia opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z dniał marca 2012 r. wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Z art. 80 ust. 1 ustawy wynika, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1,

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa,

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Zgodnie z art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Mieć na wstępie należy na uwadze, że opinie wydawane w trybie art. 64 ustawy nie są wiążące dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tych względów nie była zagadnieniem przesądzającym o wyniku sprawy treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 10 kwietnia 2012 r. o odmowie wyrażenia opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji był obowiązany dokonać samodzielnie oceny tej kwestii, biorąc jedynie pod uwagę wyniki postępowań przeprowadzonych przez organy opiniujące. Dokonana przez organ pierwszej instancji ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia była jednak nieprawidłowa. Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło w przedmiotowej sprawie decyzję kasacyjną w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium szczegółowo odniosło się do ww. zagadnienia, wyjaśniając w sposób wyczerpujący przesłanki wydanej decyzji.

Zdaniem Sądu skarżący bezzasadnie zarzucał organowi odwoławczemu naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3a u.p.z.p. w planie określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Został on wprowadzony ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 155 poz. 1043). Art. 3 ww. ustawy nowelizacyjnej przewiduje, że obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc, a do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Inwestor zamierzający zrealizować inwestycję na terenie objętym planem uchwalonym przed datą wejścia w życie powyższej zamiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie musi zatem wykazywać wyraźnego przeznaczenia terenu w planie na realizację biogazowni o mocy przekraczającej 100 kW.

Podkreślić należy ponadto, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta T., zatwierdzonym uchwałą Nr [[...]] Rady Miejskiej z dnia 27 stycznia 2005r. (Dz. Urz. Woj. z 2005r. Nr 28 poz. 569) zmienionym uchwałą Nr [...]] z dnia 29 października 2009r. (Dz. Urz. Woj. z2010r. Nr 18, poz. 323) dla terenu, na którym planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie (oznaczonym symbolem [[...]]), dopuszczona została realizacja wszelkiej zabudowy o funkcji usługowo-przemysłowej, w tym m.in. zakłady przemysłowe, jak również uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, zakład wytwarzający biogaz rolniczy niewątpliwie zalicza się do tego typu zakładów. Tego rodzaju działalność ma na celu wytworzenie określonych surowców i materiałów w postaci biomasy w celu wytworzenia nawozów rolniczych oraz energii cieplnej.

W § 15 ww. uchwała przewiduje zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej, przy czym jako element takiej infrastruktury określa m.in. zaopatrzenie w ciepło, wskazując jednocześnie, że jednym z kierunków zmiany struktury użytkowania paliw jest modernizacja kotłowni systemowych, i zastąpienie kotłów węglowych gazowo-olejowymi lub też wprowadzenie biomasy do jej bezpośredniego spalania lub wykorzystywania w sposób pośredni. Zdaniem gminnego prawodawcy: "Szczególnie interesujące mogłoby być zastosowanie technologii zgazowania biomasy (...) i wykorzystanie biogazu do produkcji energii cieplnej w skojarzeniu z produkcją energii elektrycznej. Paliwa biologiczne można pozyskać tworząc w porozumieniu z gminą T. na jej terenie - gdzie istnieją odpowiednie ku temu warunki - plantacje roślin energetycznych". Skoro zakłady produkcji energii cieplnej zaliczone zostały w planie do obiektów infrastruktury technicznej, to niewątpliwie, w myśl § 42 ust. 2 pkt 2, plan dopuszcza realizację na terenie, którego dotyczy wniosek inwestora, przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni. Błędnie w tym zakresie odczytał organ pierwszej instancji zapisy ww. § 15 miejscowego planu, albowiem przepis ten dotyczy nie tylko modernizacji i rozbudowy, ale także budowy obiektów infrastruktury technicznej. Podnieść ponadto należy, że zapisy projektowanego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, nie mogły w przedmiotowej sprawie przesądzać o dopuszczalności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Studium po pierwsze nie zostało uchwalone w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a po drugie nie stanowi aktu prawa miejscowego, zatem nie posiada mocy wiążącej dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania.

W konsekwencji słusznie wykazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji będzie zobowiązany do przeprowadzenia w pełnym zakresie postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w tym do uzyskania uzgodnień w trybie art. 77 ustawy. W sytuacji stwierdzenia sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ pierwszej instancji był zwolniony z przeprowadzania uzgodnień z właściwymi organami. Jednak z uwagi na błędną interpretację przepisów w tym zakresie postępowanie będzie ponownie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji z uwzględnieniem oceny prawnej tutejszego Sądu. Postępowanie to winno zatem obejmować także postępowanie uzgodnieniowe.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.