Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2153/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 96/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 96/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach.

W dniu 9 stycznia 2012 r. spółka [...], złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji inwestycji w postaci słupa z urządzeniem reklamowym typu NBB18 6,0m x 3,0m na części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie 1-04-10 przy Al. [...] ul. [...] (kierunek: Dolina Służewiecka). Inwestycja stanowi jednostronny wolnostojący nośnik reklamowy na stopie fundamentowej nietrwale związanej z gruntem. Parametry nośnika reklamowego to : tablica reklamowa o wymiarach zewnętrznych – 6,38m x 3,38m, ekspozycyjna powierzchnia tablicy 6m x 3m = 18m², tablica jednostronna, zamocowana względem osi słupa asymetrycznie (typ "chorągiew" lewa), wysokość słupa ponad terenem do dołu tablicy – 5,5m, posadowienie nietrwale związane z gruntem, I strefa obciążenia wiatrem, wzdłuż tablicy zamontowany pomost roboczy, oświetlenie zewnętrzne dolne. Wnioskowane zamierzenie dotyczy obiektu istniejącego – zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej, bez ubiegania się o wymagane prawem zgody i zezwolenia. Teren inwestycji - obszar o powierzchni ok. 13m² - stanowi część działki ew. nr [...], położonej w Warszawie przy Al. [...]. Działka posiada użytek gruntu "B" - tereny mieszkalne, stanowi własność Miasta st. Warszawy w użytkowaniu wieczystym [...] oraz osób fizycznych.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że obszar analizowanego skrzyżowania Al. Wilanowskiej i ul. [...] został zdegradowany przez liczne, rozmieszczone w sposób nieuporządkowany wolno stojące nośniki reklamowe: wielkoformatowe tablice zawieszone na różnych wysokościach i zorientowane w różnych kierunkach. W obszarze analizowanym żaden wolno stojący nośnik reklamowy nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzona analiza wykazała, że inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie stanowi kontynuacji cech i parametrów obiektów położonych w sąsiedztwie, stanowi element obcy w obszarze analizowanym, powodujący degradację przestrzeni ww. skrzyżowania. Ponadto inwestycja jest sprzeczna z zasadą ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju wyrażoną w art. 1 ust. 2 oraz art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy; w szczególności zaburzone zostały relacje kompozycyjno - estetyczne oraz wymagania funkcjonalne. Zdaniem organu, w badanym obszarze (skrzyżowanie al. [...] i ul. [...] oraz al. gen. W. [...]) eksponowanym w krajobrazie miasta, ignorowanie wymagań ładu przestrzennego stanowi szczególnie rażące nadużycie. Ponadto podniesiono, że wnioskowana tablica reklamowa przesłania widok na tereny cenne przyrodniczo: Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu oraz pogarsza ekspozycję cennych kulturowo: zespołu kościelnego pw. św. Katarzyny (nr wpisu do Rejestru WKZ 1383), osi widokowej Alei [...], będącej częścią założenia urbanistycznego Wilanowa (nr wpisu do Rejestru WKZ 639), Wilanowskiego Parku Kulturowego (uchwala Rady m. st. Warszawy nr XXXIV/819/2012 z dnia 29 marca 2012 r.).

Organ wskazał ponadto, że zgodnie z umową – aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] lutego 1991 r., działka ew. nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na 99 lat w celu wybudowania domów wielorodzinnych w zabudowie wysokiej (§ 5 umowy), a więc zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania jest sprzeczne ze sposobem zagospodarowania i użytkowania określonym w § 5 umowy, w związku z czym przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę byłoby konieczne dokonanie zmiany umowy w zakresie zmiany sposobu użytkowania i zagospodarowania ww. działki.

Odwołanie wniosła Spółka zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa.

Organ odwoławczy, uzasadniając opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., wskazał, że zasada wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, czy też kontynuacji funkcji, ma ze swej istoty (konieczność określenia parametrów zabudowy, których dla urządzeń reklamowych określić nie sposób) jedynie ograniczone zastosowanie do sytuowania urządzeń reklamowych - w zakresie określeniu linii zabudowy. Ponadto, na przedmiotowym terenie (w tym na dz. ew. nr [...] przy al. [...] w Warszawie) znajdują się urządzenia reklamowe nielegalne, w stosunku do których PINB dla m. st. Warszawy prowadzi postępowania dotyczące legalizacji samowolnie dokonanej inwestycji. Również dlatego urządzenia te nie mogą być podstawą do stosowania zasady dobrego sąsiedztwa. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia art. 61 ust. 1 ww. ustawy, zgadzając się z organem pierwszej instancji, że przedmiotowe urządzenie reklamowe przesłania widok na tereny cenne przyrodniczo, tj. Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu oraz pogarsza ekspozycję cennych kulturowo: zespołu kościelnego pw. św. Katarzyny, osi widokowej Alei [...], będącej częścią założenia urbanistycznego Wilanowa, Wilanowskiego Parku Kulturowego (WPK). Zdaniem organu okoliczność, że ww. zespół kościelny i Wilanowski Park Kulturowy znajdują się w dość znacznej odległości od przedmiotowego urządzenia reklamowego, nie wyklucza tego, że pogarszają one ekspozycję ww. obiektu i WPK. To samo dotyczy osi widokowej Al. [...]. Fakt, że przedmiotowy teren (dz. ew. nr [...] przy Al. [...] i ul. [...]) nie jest objęty założeniem urbanistycznym Wilanowa i WPK, nie ma znaczenia wobec faktu pogorszenia ich ekspozycji w związku z wybudowaniem przedmiotowego urządzenia reklamowego. Zakaz ograniczania ekspozycji ww. obiektów i terenów jest szczególnie istotny ze względu na ich rolę kulturową dla m. st. Warszawy, a zatem powołanie się na art. 1 ust. 2 i art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest prawidłowe. Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla sąsiednich terenów (Parku Dolina Służewiecka i rejonu pod Skocznią) zostały powołane przez organ pierwszej instancji jedynie posiłkowo. Wykluczają one albo też bardzo ograniczają możliwość ustawiania wolno stojących urządzeń reklamowych. Organ odwoławczy stwierdził, że wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób wskazany w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 2 do decyzji), zostało uzasadnione. Wyznaczono ten obszar w odległości 50 m w kierunkach północnym, południowym i zachodnim oraz 95 m w kierunku wschodnim, przy czym uzasadniono to rozszerzenie specyfiką miejsca - skrzyżowania Al. [...] z Al. [...] i ul. [...], eksponowanego w krajobrazie miasta. Obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zabudowa usługowa w sąsiedztwie mogłaby stanowić podstawę dla usytuowania urządzeń reklamowych innego rodzaju, niż wolno stojące duże urządzenia reklamowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] podniosła zarzuty naruszenia: art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nieprawidłową ocenę kryteriów jakie muszą być spełnione, aby decyzja mogła być wydana; art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, 77, 80 Kpa przez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez wadliwe zastosowanie, polegające na braku precyzyjnego wyjaśnienia przyczyn wyznaczenia obszaru analizowanego w odległościach od działki objętej wnioskiem: 50 m w kierunkach północnym, południowym i zachodnim oraz 95 m w kierunku wschodnim.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wyjaśnił, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie jest możliwe, z uwagi na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W analizowanym obszarze dominującą funkcją jest funkcja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (budynek przy ul. [...]) i jednorodzinnej (budynek przy Al. [...]), a także usług zdrowia ([...] przy Al. [...]). W obszarze analizowanym występuje również budynek hydroforni oraz wolnostojące nośniki reklamowe, wszystkie zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej. Ponadto w stosunku do czterech z nich Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] nakazał ich rozbiórkę. Z analizy obszaru wynika, że skrzyżowanie ulic: [...], Aleja [...] i Aleja gen. W. [...] jest eksponowane w krajobrazie miasta. Ład przestrzenny tego skrzyżowania został zdegradowany poprzez usytuowanie w jego obszarze dużej liczby wolnostojących urządzeń reklamowych, rozmieszczonych w[...] sposób nieuporządkowany. Powierzchnie reklamowe są o różnych formatach, zawieszone na różnych wysokościach i zorientowane w różnych kierunkach. W ten sposób wprowadzają chaos i dysharmonię oraz przesłaniają wartościowe otwarcia widokowe w tym obszarze.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, zasadnie organy uznały, że wnioskowana inwestycja budowlana nie stanowi kontynuacji cech i parametrów obszaru analizowanego i koliduje z zasadą ładu przestrzennego. Istniejące w obszarze analizowanym wolnostojące urządzenia reklamowe, wbrew stanowisku skarżącej Spółki, w okolicznościach tej sprawy nie mogą stanowić podstawy dla wnioskowanej inwestycji do przyjęcia kontynuacji dotychczasowej funkcji terenu. Nieuzasadniony był zarzut skargi, że przy ustalaniu obszaru analizowanego pominięty został obszar zabudowy usługowej. Z przeprowadzonej analizy wynika, że zarówno obiekt usługowy - [...] przy al. [...], jak i budynek jednorodzinny przy al. [...] znalazły się w obszarze analizowanym. Sąd pierwszej instancji podkreślił jednak, że decyzja odmowna została wydana nie ze względu na powyższe obiekty, lecz z tego powodu, że nośnik reklamowy objęty wnioskiem znajduje się w rejonie skrzyżowania ulic: [...], Aleja [...] i Aleja [...], które to skrzyżowanie pełni określoną rolę w krajobrazie miasta, a funkcja, wielkość powierzchni reklamowej i usytuowanie obiektu niekorzystnie wpływa na estetykę tego skrzyżowania. Zdaniem Sądu, organy uzasadniły w sposób przekonywujący ustalenie granic obszaru objętego analizą. Wyznaczenie tego obszaru w odległości 50 m w kierunkach północnym, południowym i zachodnim oraz rozszerzenie obszaru w kierunku wschodnim do 145 m, czyli do osi ulic ul. [...] i Al. [...] wynika ze specyfiki tego miejsca, tj. skrzyżowania [...] z Aleją [...] i ulicą [...] eksponowanego w krajobrazie miasta. Zasadnym jest wzięcie pod uwagę w analizie tego, co jest najistotniejsze w tym obszarze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut o braku podstaw do stwierdzenia, że wnioskowane urządzenie reklamowe pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego pw. Świętej Katarzyny czy Wilanowskiego Parku Kulturowego, wobec okoliczności, że obiekty te pozostają w znacznej odległości od inwestycji. Wilanowski Park Kulturowy po drugiej stronie ul. [...] graniczy bowiem z przedmiotowym skrzyżowaniem. Natomiast widok w kierunku Zespołu Kościelnego pw. Świętej Katarzyny obrazuje zdjęcie znajdujące się w załączniku Nr 2 do decyzji organu I instancji i potwierdza stanowisko organów.

W skardze kasacyjnej [...] wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, podnosząc naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa polegające na : błędnym przyjęciu, że organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w zakresie ustalenia, czy urządzenie reklamowe pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego pw. Świętej Katarzyny czy Wilanowskiego Parku Kulturowego oraz błędnym przyjęciu, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył obszar poszerzając go tylko w kierunku wschodnim do 95 m, a nie poszerzając go również w kierunku zachodnim do 95 m, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że organy nie ustaliły pogorszenia ekspozycji Zespołu Kościelnego pw. Świętej Katarzyny czy Wilanowskiego Parku Kulturowego w oparciu o fakty powszechnie znane. Nawet gdyby urzędnicy znali lokalizację nośnika reklamowego i widzieli na własne oczy, że nośnik ten pogarsza ekspozycję ww. obiektów, nie oznaczałoby to jeszcze, że jest to fakt powszechnie znany. W prasie nie było bowiem żadnej informacji o urządzeniu reklamowym skarżącej, nie było żadnej dyskusji publicznej w tej sprawie. Skoro więc powyższa okoliczność nie jest faktem powszechnie znanym, to wymagała udowodnienia. Tymczasem w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na powyższą okoliczność, nie przeprowadzono również wizji lokalnej. Podniesiono także, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił dlaczego nie rozszerzył obszaru analizowanego również w kierunku zachodnim do 95 m, mimo że chodziło o obszar znajdujący się przy tej samej ulicy (Al. [...]). Gdyby obszar analizowany rozszerzono również w kierunku zachodnim, to znalazłyby się w nim również obiekty zabudowy usługowej ([...]). W konsekwencji przedmiotowe urządzenie reklamowe nie znajdowałoby się na obszarze jednorodnym co do sposobu zagospodarowania (o zabudowie wielorodzinnej), ale na obszarze o zabudowie wielorodzinno-usługowej. Odpadłby więc argument o braku kontynuacji funkcji dotychczasowego zagospodarowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy ma na celu przeprowadzenie procedury legalizacyjnej dla samowolnie zrealizowanej konstrukcji polegającej na montażu słupa z urządzeniem reklamowym typu NBB18 6,0m x 3,0m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego urządzenia reklamowego nie jest możliwe z uwagi na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej "upzp". Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest m.in. od warunku by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja powyższa stanowi normatywne ujęcie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie. Zgodnie z tą zasadą zmiana w zagospodarowaniu terenu jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Decyzja o warunkach zabudowy zastępuje ustalenia planu miejscowego, będącego programem zagospodarowania przestrzennego, którego celem jest zapewnienie ładu przestrzennego na terenie gminy, innymi słowy ukształtowanie przestrzeni tak, aby tworzyła spójną, harmonijną całość w aspekcie widokowym, estetycznym, funkcjonalnym i społeczno-gospodarczym (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 upzp).

W konsekwencji, przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie jak planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt, komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 Ppsa. W ramach tej podstawy wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy obu instancji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w zakresie ustalenia czy urządzenie reklamowe skarżącej pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego pw. Świętej Katarzyny czy Wilanowskiego Parku Kulturowego, a także w zakresie prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, tj. poszerzenia go tylko w kierunku wschodnim do 95 m, z naruszeniem § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają więc do wykazania, że organy administracji poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy doszły do błędnego wniosku, iż w niniejszej sprawie przedmiotowe urządzenie reklamowe pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego pw. Świętej Katarzyny czy Wilanowskiego Parku Kulturowego, a nadto, że urządzenie to znajduje się na obszarze zabudowy wielorodzinnej, nie zaś mieszanej wielorodzinno-usługowej. W konsekwencji zmierzają do podważenia zasadności konkluzji Sądu pierwszej instancji, że inwestor nie spełnił warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji zaakceptował zaskarżone rozstrzygnięcie, mimo że organy przy ustalaniu stanu faktycznego naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. oraz że doszło do naruszenia art.107 § 3 Kpa.

Podstawę rozważań dla ustalenia warunków zabudowy stanowił wyznaczony obszar, w którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust.1 -5 upzp.

Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia organów, że skrzyżowanie Al. [...], ul. [...] i Al. [...] jest obszarem eksponowanym w krajobrazie miasta. Nie budziło również wątpliwości twierdzenie organu, że obszar analizowanego skrzyżowania został zdegradowany przez liczne, rozmieszczone w sposób nieuporządkowany wolnostojące nośniki reklamowe: wielkoformatowe tablice zawieszone na różnych wysokościach i zorientowane w różnych kierunkach. Dodatkowo, wszystkie te wolnostojące nośniki reklamowe powstały w warunkach samowoli budowlanej. Tych wszystkich okoliczności skarżący nie podważał. Nie sposób nie zgodzić się z organem, że urządzenie reklamowe skarżącej stanowi element obcy w stosunku do obiektów na obszarze analizowanym, pogłębiający degradację przestrzeni analizowanego skrzyżowania. Znajdujące się na obszarze ww. skrzyżowania wolnostojące nośniki reklamowe nie mogą stanowić punktu odniesienia dla sporządzanej analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu. Nośniki te nie kreują bowiem samodzielnej funkcji terenu, lecz stanowią jedynie element uzupełniający. Ponadto, punktem odniesienia dla inwestycji, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, może być wyłącznie zabudowa legalna, co wyklucza uwzględnienie nośników reklamowych występujących na analizowanym terenie na potrzeby sporządzonej analizy urbanistycznej (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 513 i n.).

Stwierdzając, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z zasadą ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju wyrażoną w art. 1 ust. 2 oraz art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, organ wskazał na zaburzone relacje kompozycyjno-estetyczne oraz wymagania funkcjonalne. Jedynie dodatkowo podniesiono, że wnioskowane urządzenie reklamowe przesłania widok na Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu oraz pogarsza ekspozycję [...], osi widokowej [...] i Wilanowskiego Parku Kulturowego.

W pierwszej kolejności wskazano na degradację przestrzeni wokół ww. skrzyżowania, czego w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano. Czy urządzenie reklamowe skarżącej istotnie pogarsza ekspozycję ww. zabytków ma więc znaczenie drugorzędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia organów, że w warunkach rozpoznawanej sprawy, wnioskowana inwestycja nie stanowi kontynuacji cech i parametrów obszaru analizowanego zabudowy i koliduje z zasadą ładu przestrzennego.

Co do drugiego z podniesionych w skardze zarzutów, stwierdzić należy, że jest on o tyle niezrozumiały, że w obszarze analizowanym, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, znalazło się zarówno [...] przy. Al. [...], jak i budynek jednorodzinny przy Al. [...]. Organ w sposób przekonujący uzasadnił ustalenie granic obszaru analizowanego. Przepis § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustanawia jedynie odległości minimalne dla granic obszaru analizowanego, które w niniejszej sprawie zostały zachowane (trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejsza niż 50 m). W kierunku północnym, południowym i zachodnim obszar analizowany wyznaczono w odległości 50 m. Jego rozszerzenie w kierunku wschodnim do 145 m, tj. do osi ulic [...] i Al. [...] organ przekonująco uzasadnił specyfiką miejsca, tj. skrzyżowania eksponowanego w krajobrazie miasta. Objęcie obszarem analizowanym zabudowy usługowej ([...]) i budynku jednorodzinnego nie wpłynęło na rozstrzygnięcie, ponieważ urządzenie reklamowe skarżącej nadal jest elementem obcym w stosunku do dotychczasowej zabudowy, niekorzystnie wpływającym na estetykę skrzyżowania i zaburzającym ład przestrzenny.

W świetle powyższego, w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny i dokonano jego oceny prawnej. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ustalenia orzekających w sprawie organów administracji publicznej nie dopatrując się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Skoro zatem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to należało ją oddalić na podstawie art. 184 Ppsa.