Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 160/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 14b, art. 14c
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska Protokolant Referent stażysta Grażyna Sułkowska-Kosmider po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi O. w W. na interpretację indywidualną Burmistrza Namysłowa z dnia 1 marca 2022 r., nr F.3120.168.2021.AB w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Burmistrza Namysłowa na rzecz strony skarżącej kwotę 680,00 zł (słownie złotych: sześćset osiemdziesiąt 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez O. w W. (dalej jako: O., strona, skarżący, wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Burmistrza Namysłowa (dalej jako: organ) z dnia 1 marca 2022 r. dotycząca podatku od nieruchomości i uznająca za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, co do niepodlegania opodatkowaniu tablic informacyjnych i informacyjno-edukacyjnych.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca podał, że w wyniku realizowanego przez niego zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa zagospodarowania terenu pałacowo-parkowego, O. w W." dofinansowanego z projektu "Ochrona i promocja różnorodności biologicznej obszaru chronionego krajobrazu na terenie Gminy D., Nadleśnictwa N. oraz obszarów parkowych i wodnych na przykładzie O. w W." w ramach projektu realizowanego w osi Priorytetowej V Ochrona Środowiska, dziedzictwa kulturowego i kultury, Działanie 5.1 Ochrona różnorodności biologicznej, na terenie O. zostało zamontowanych 5 wolnostojących tablic informacyjnych o parametrach - powierzchnia informacyjna - wysokość każdej tablicy 2720 mm, szerokość 1330 mm, płyta OSB 1194 x 1790 mm w ramie z zamkniętych profilach oraz tablica informacyjna o dofinansowaniu inwestycji ze środków funduszy europejskich o wymiarach 800 x 1200 mm, umieszczonych na konstrukcji stalowej, trwale związanych z gruntem poprzez zakotwienie ich do betonowych fundamentów za pomocą prętów kotwiczących.

Tablice mają charakter wyłącznie informacyjny i informacyjno-edukacyjny, a ich treść dotyczy rysu historycznego zespołu pałacowo-parkowego w W., bioróżnorodności zabytkowego parku, najcenniejszych gatunków drzew oraz informacji o dofinansowaniu projektu ze środków europejskich.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, czy zlokalizowane na terenie O. w W. wolnostojące, trwale związane z gruntem tablice informacyjne i informacyjno-edukacyjne, pełniące wyłącznie funkcje w zakresie komunikatów na temat historii zespołu pałacowo-parkowego w W., bioróżnorodności zabytkowego parku, opisujące najcenniejsze gatunki drzew oraz informujące o dofinansowaniu projektu z funduszy europejskich, w żaden sposób niewykorzystywane do celów reklamowych, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. - dalej zwana: "p.b."), stając na własnym stanowisku, że aczkolwiek tablice są trwale związane z gruntem, to ponieważ nie mają charakteru reklamowego - nie są tablicami reklamowymi, urządzeniami reklamowymi - nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Dodatkowo w uzupełnieniu na wezwanie organu opisu stanu faktycznego w piśmie z dnia 17.01.2022 r. podano, że tablice informacyjne oraz informacyjno-edukacyjne stanowią środek trwały (zostały wprowadzone do ewidencji) oraz stanowią koszt uzyskania przychodu.

Wskazaną na wstępie interpretacją organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdzając jednocześnie, że ponieważ możliwe jest stwierdzenie faktycznego lub potencjalnego wykorzystania przez O. w W. wskazanych tablic informacyjnych czy infomacyjno-edukacyjnych do prowadzenia działalności gospodarczej, stanowią one budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W uzasadnieniu zajętego w sprawie stanowiska organ wskazał, że obowiązek podatkowy i zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości normuje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. - dalej zwana: "upol" ).

Zgodnie z definicją, zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Następnie odwołując się do stanowiska doktryny zauważono, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami przewidzianymi w art. 1a ust. 2a upol są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę (lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) skutkuje tym, że dany budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Równocześnie zwrócono uwagę, że z kolei w orzeczeniach sądów administracyjnych wskazywane jest, że definicja zawarta w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 upol wymaga doprecyzowania, przede wszystkim poprzez wskazanie, że nieruchomości te służą lub mogą służyć choćby pośrednio prowadzonej działalności gospodarczej. Sam zatem fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu nie musi jeszcze skutkować uznaniem ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (np. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1349/14; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt il FSK 1398/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Także Trybunat Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt 13/15 stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a upol rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dlatego też z uwagi na konieczność uzupełnienia opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, zwrócono się do strony, o dodatkowe informacje niezbędne dla ustalenia istnienia ewentualnego związku przedmiotowych tablic z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą (ujecie ich w ewidencji Śródków trwałych/ kosztach działalności gospodarczej).

Udzielając odpowiedzi, na powyższe wezwanie wnioskodawca podał, że tablice informacyjne i informacyjno-edukacyjne stanowią środek trwały w przedsiębiorstwie wnioskodawcy (zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych), a ich nabycie stanowiło koszt uzyskania przychodu. Z dalszych wyjaśnień wynikało ponadto, że prowadzona działalność gospodarcza nie ma jednakże związku z powstałymi obiektami, będącymi przedmiotem interpretacji. O. prowadzi bowiem wyłącznie działalność leczniczą, a środkiem do jej prowadzenia nie jest zabytkowy park i jego infrastruktura. Nie wpływa to na konieczność ujmowania pośród środków trwałych obiektów, których urządzanie wiąże się z zabytkowym charakterem parku. Zatem wskazane środki trwałe, aczkolwiek są elementem zasobu O., to jednakże pozostają bez związku z jego działalnością.

W świetle tych uzupełnień stanu faktycznego, organ interpretacyjny stwierdził, że ponieważ możliwe jest stwierdzenie faktycznego lub potencjalnego wykorzystania przez O. w W. przedmiotowych tablic informacyjnych i infomacyjno-edukacyjnych do prowadzenia działalności gospodarczej, o czym świadczy ich ujęcie w ewidencji środków trwałych, istnieje związek potencjalny służący danej działalności gospodarczej, którego nie należy identyfikować z działalnością faktyczną. Tym samym objęte wnioskiem strony budowle, jako że są związane z jej działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

We wniesionej do tut. Sądu skardze, ustanowiony w sprawie pełnomocnik strony, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzuty naruszenia, a to:

- art. 2 ust. 1 pkt 3 upol w zw. z art. 3 pkt 3 pb i art. 1a ust. 1 pkt 3a upol w zw. z art. 2 pkt 16 a-d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 14b § 2 w zw. z art. 14j § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm., dalej zwanej "op"), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i pominięcie w ocenie materiału sprawy stanu faktycznego opisanego przez wnioskodawcę, którym organ jest związany co do tego, że tablice mają charakter informacyjny oraz informacyjno-edukacyjny, a ich treść nie odpowiada działalności wnioskodawcy, ani nie stanowi o samym O., przez co nie mieszczą się one w katalogu wymienionym w art. 2 pkt 16 a-d (nie są reklamą);

- art. 2 ust. 1 pkt 3 upol w zw. z art. 3 pkt 15 ustawy o rachunkowości poprzez jego błędne zastosowanie i założenie, że przyjęcie tablic informacyjnych na stan środków trwałych przesądza ich związek z prowadzoną działalnością leczniczą (gospodarczą), podczas gdy wnioskodawca jest związany umową o użytkowanie obiektu zawartą z jednostką samorządu terytorialnego (województwem), która przekazała całą nieruchomość do dyspozycji O., choćby poszczególne jej elementy nie miały związku z tą działalnością.

Uzasadniając stawiane zarzuty naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności podkreślono, iż w ramach postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. Z dyspozycji art. 14b § 2 op, wynika, że wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych i w niniejszej sprawie wnioskodawca bardzo precyzyjnie opisał i wyjaśnił treść tablic, co do których oczekiwał od Burmistrza Namysłowa wyjaśnienia ich charakteru na gruncie art. 3 pkt 3 pb w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 upol.

W piśmie uzupełniającym opis stanu faktycznego z dnia 06.12.2021 r. zwrócono szczególną uwagę, że tablice nie mają nic wspólnego z działalnością leczniczą prowadzą w O., gdyż ich treść nie zawiera opisu O. i jego działalności, czy też jego profilu, a odnosi się wyłącznie do zabytków parku, w którym jest on usytuowany. W żadnej więc mierze 5 wolnostojących tablic nie ma charakteru reklamowego, o którym mowa w art. 2 pkt 16 a-d. Nie promują one nie tylko samego O., ale nawet o nim nie wspominają koncentrując uwagę czytelnika na bioróżnorodności zabytkowego parku.

Zdaniem pełnomocnika strony, dopiero też właściwa kwalifikacja omawianych tablic jako budowli zwłaszcza na gruncie prezentowanego przez stronę wnioskującą stanu faktycznego mogłaby dać organowi podstawę - za wyrokiem TK z dnia 24.02.2021 r. - do badania, na ile tablice te służą prowadzonej działalności gospodarczej.

W tej ostatniej kwestii pełnomocnik zauważył także, że sam fakt ujęcia tablic informacyjnych w ewidencji środków trwałych - w tym konkretnym przypadku - nie musi przemawiać - za ich związkiem z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zwrócił również uwagę, a co pominął organ w swoich rozważaniach, że O. wykorzystuje majątek jednostki samorządu terytorialnego w oparciu o umowę użyczenia, o czym wie organ podatkowy, dla którego kryterium dla ustalenia podstawy opodatkowania stanowi stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, który z kolei aktualizowany jest w oparciu o jawną księgę wieczystą nieruchomości. Posiada zatem pełne dane o nieruchomości wykorzystywanej przez O., w skład której wchodzą zarówno budynki jak i zabytkowy park.

Porównując więc powyższe dane z przytoczonym przez organ stanem ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym, należało dokonać analizy, czy faktycznie wszystkie środki trwałe służą prowadzonej działalności gospodarczej. Wprawdzie jak dalej wskazano, przepisy ustawy o rachunkowości (art. 3 pkt 15 ustawy) nakładają obowiązek ewidencjonowania posiadanego majątku, to jednakże w żadnej mierze nie musi mieć to prostego przełożenia na jego stwierdzenie wykorzystywania go w prowadzonej działalności gospodarczej. Wbrew stanowiskiem organu interpretacyjnego należy znaleźć łącznik funkcjonalny, pomiędzy konkretnym składnikiem majątku, a prowadzoną działalnością.

Jeżeli więc w oparciu o treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego dla przyjęcia opodatkowania podatkiem od nieruchomości konieczne jest zweryfikowanie, czy konkretna budowla służy prowadzonej działalności, to analiza taka musi być wykonana ad casum. Nie wystarczające jest - jak uczynił to organ interpretacyjny - przyjęcie wyłącznie a priori założenia - że skoro dana rzecz jest w ewidencji środków trwałych, to służy ona prowadzonej działalności. Przeciwko właśnie takiemu zawężającemu rozumieniu dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 3 upol wypowiedział się TK w swoim wyroku.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Zdaniem organu zaskarżona interpretacja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym wskazano przesłanki przemawiające za niemożnością uznania zarzutów skarżącego za zasadne. W sposób wyczerpujący przedstawiono w jej uzasadnieniu argumenty i ich relację z przepisami prawa, również z powołaniem się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz na wyroki Trybunału Konstytucyjnego.

Na rozprawie w dniu 13 lipca2022 r. pełnomocnik skarżącego doprecyzowując zarzuty skargi wskazał, że w głównej mierze dotyczą one wadliwości postępowania organu interpretacyjnego, który to w swoich ocenach całkowicie pominął rozważania dotyczące samego charakteru spornych tablic informacyjnych i informacyjno-edukacyjnych, a swoje oceny skoncentrował na kwestii ich związania lub nie z działalnością gospodarczą. Takie działanie organu w ocenie pełnomocnika stanowi również o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, w tym norm prawnych regulujących zasady udzielania interpretacji podatkowych, w tym art. 14 b i 14 c op.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 146 § 1 i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej jako: [ppsa], sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania.

W myśl art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyznał rację stronie skarżącej z uwagi na trafność zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa procesowego. Słusznie bowiem podnosi skarżący, że zaskarżona interpretacja podatkowa nie spełnia wymogów określonych w art. 14c § 1 i 2 op naruszając jednocześnie art. 14b § 2 op.

Zgodnie z art. 14c § 1 op, interpretacja indywidualna powinna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Zgodnie z § 2 w/w przepisu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z treści tego ostatniego przepisu niewątpliwie wynika, że w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy organ winien zawrzeć w wydanej interpretacji dwa obowiązkowe elementy, a mianowicie wskazanie przez organ prawidłowego stanowiska w zakresie interpretowanego przepisu oraz przedstawienie uzasadnienia prawnego takiego stanowiska w sprawie.

Co istotne i podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych, interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jest dokonaniem oceny prawnej stanowiska wnioskującego na tle zindywidualizowanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, który jest przedstawiony przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji, a organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację bierze pod uwagę tylko i wyłącznie elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawione przez stronę we wniosku, nie weryfikując ich prawdziwości.

Słusznie zatem jak zauważył skarżący, specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że w jego ramach nie jest dopuszczalne ustalenie przez organ podatkowy faktów istotnych dla zastosowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z postanowieniami przytoczonego powyżej art. 14b § 3 op, to na składającym wniosek o wydanie interpretacji spoczywa ciężar wyczerpującego opisania stanu faktycznego lub też przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego, a rola organu interpretacyjnego sprowadza się do dokonania wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny stanowiska własnego wnioskodawcy.

Należy też zauważyć, że instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju: informacyjną wynikającą z art. 14b § 1-3 i art. 14c § 1 i 2 op oraz gwarancyjną, którą ustanawiają przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji - art. 14k § 1 i § 3, art. 14m i art. 14na op. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle faktycznego/przyszłego zdarzenia opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Inaczej mówiąc funkcja informacyjna interpretacji indywidualnej jest niejako "wpisana" w funkcję gwarancyjną tej instytucji.

Oceniając stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku, organ informuje go bowiem o prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego oraz o możliwości i prawidłowym sposobie zastosowania w przedstawionym przez wnioskodawcę jako podmiot prawa podatkowego stanie faktycznym, nie dla samego udzielenia informacji, ale po to, by wnioskodawca realizując swoje obowiązki podatkowe zgodnie z uzyskaną informacją, miał możliwość skorzystania z gwarancji ochrony prawnej.

Powyższe uwagi mają istotne znaczenie dla dalej czynionych przez Sąd ocen, co do zasadności zarzutów skargi. Należy bowiem w tym miejscu przypomnieć, że w ramach zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego, strona wyznaczając ramy postępowania interpretacyjnego, wyraźnie wskazała, że jej zamiarem było uzyskanie oceny organu interpretacyjnego, co do prawidłowości zajętego przez siebie własnego stanowiska, że zlokalizowane na terenie O. w W. wolnostojące, trwale związane z gruntem tablice informacyjne i informacyjno-edukacyjne, pełniące wyłącznie funkcje w zakresie komunikatów na temat historii zespołu pałacowo-parkowego w W., bioróżnorodności zabytkowego parku, opisujące najcenniejsze gatunki drzew oraz informujące o dofinansowaniu projektu z funduszy europejskich w żaden sposób nie są wykorzystywane do celów reklamowych. Nie podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, o których mowa w art. 3 pkt 3 pb, ponieważ nie mają charakteru reklamowego (nie są tablicami reklamowymi ani urządzeniami reklamowymi).

Tymczasem w ramach zaskarżonej interpretacji, organ całkowicie pominął ten najważniejszy aspekt sprawy- budzący wątpliwości wnioskodawcy- przyjmując a priori, że tablice te stanowią budowle i skupił się wyłącznie na kwestii ewentualnego ich związania z działalności gospodarzą O.

Takie postępowanie organu całkowicie rozminęło się z intencjami wnioskodawcy, który oczekiwał od organu interpretacyjnego, wypowiedzi co do charakteru opisanych przez siebie tablic informacyjnych i informacyjno-edukacyjnych, jako ewentualnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uważając jednocześnie, że nie stanowią one budowli o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 3 pb.

Dla przejrzystości wywodu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 upol. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast według postanowień art. 3 pkt 3 p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Z przytoczonych przepisów wynika, że do kategorii budowli nie może być zakwalifikowany obiekt budowlany, który jest budynkiem, obiektem małej architektury, urządzeniem budowlanym w rozumieniu wskazanym w tych przepisach. Przy tym do budowli może być zakwalifikowany obiekt budowlany wymieniony w art. 3 pkt 3 p.b. Ponadto, opodatkowana może być tylko ta budowla, która jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tylko wymienione w tych przepisach kryteria kwalifikacyjne mają znaczenie normatywne.

Dopiero zatem po przesądzeniu podstawowej kwestii, a mianowicie, czy opisane we wniosku strony tablice informacyjno-edukacyjne i informacyjne, w ogóle stanowią budowle w rozumieniu 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 p.b. w zw. z art. 2 pkt 16b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zasadnym stanie się czynienie dalszych ocen, co do ewentualnego ich związania z działalnością gospodarczą.

Do tej ostatnie z przywołanych regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła w art. 1a ust 3a, wskazując, że reklama, tablica reklamowa, urządzenie reklamowe, szyld - odpowiednio reklamę, tablicę reklamową, urządzenie reklamowe, szyld należy uwzględnić w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60, 235 i 730)

W myśl art. 2 tej ustawy jako "reklamę" należy rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne (pkt 16a); jako "tablicę reklamową" - przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (pkt 16b); jako "urządzenie reklamowe" - przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (pkt 16c); jako "szyld" - tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują (pkt 16d).

Z uwagi na wskazane powyższej stwierdzone przez Sąd naruszenia przez organ przepisów postępowania interpretacyjnego, a mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przedwczesnym było rozważanie przez organ, a także przez Sąd na obecnym etapie rozpoznawania sprawy, kwestii ewentualnego związania opisanych we wniosku tablic informacyjno-edukacyjne i informacyjnych z działalności gospodarczą strony, skoro nadal nie wiadomo, czy stanowią one budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 upol.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem uzasadnione okazały się podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie ponownie ocenić stanowisko Spółki przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uwzględniając zarówno zawarty samym wniosku opis stanu faktycznego (bez jego samodzielnej modyfikacji i własnych dopowiedzeń) jak i wyrażoną obecnie przez Sąd ocenę, co do wykładni i stosowania 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 pb.

W przypadku zaś niepodzielenia przez organ stanowiska wnioskodawcy zajętego w niniejszej sprawie, co do niepodlegania spornych tablic informacyjno-edukacyjnych i informacyjnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, organ zobligowany będzie też do uzasadnienia, w oparciu o analizę informacji podatnych w ramach wniosku, a nie tylko poprzez przywołanie i odwołanie się wybranego orzecznictwa sądów administracyjnych, dlaczego uznał to stanowisko za nieprawidłowe.

Uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 op., powinno zawierać bowiem nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion. Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa, uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania w kwocie 680 zł na którą składa się kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego stronę, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 ppsa.