Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3746/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 2b
journal: Dz.U. 2016 poz 2046
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt III SA/Wa 3746/17 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Agnieszka Mazańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi Zespołu [...] w G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z. w G. (dalej: "Skarżący", "Z.) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Minister", "organ II instancji") z dnia [...] września 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON (dalej: "Prezes", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2016 r. określającą wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. określił wysokość zobowiązań Skarżącego z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r.

Od ww. decyzji Skarżący złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Z uzasadnienia odwołania wynika, że Skarżący jest jednostką organizacyjną i budżetową powiatu [...] działającą na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. 2016 r., poz. 1943, ze zm.; dalej: "ustawa o systemie oświaty"). W skład Z. wchodzą zarówno szkoły (kilka) jak i Centrum Kształcenia Ustawicznego (CKU), będące placówką (a więc nie szkołą) w rozumieniu ustawy o systemie oświaty. Dotychczas Z. ustalał wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych na podstawie art. 21 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046; dalej: "ustawa o rehabilitacji") jako szkoła publiczna. PFRON zakwestionował taki sposób rozliczeń i wezwał Z. do rozliczenia się z PFRON na podstawie art. 21 ust. 2a ustawy o rehabilitacji. Z. podniósł, że nie ma żadnego uzasadnienia dla stosowania w odniesieniu do Z. wskaźnika ustalanego w oparciu o art. 21 ust. 2a ustawy o rehabilitacji, bowiem przepis ten nie odnosi się do zespołów, w skład których wchodzą zarówno szkoły jak i placówki kształcenia ustawicznego. Z. podniósł również, że Prezes bezzasadnie pominął fakt, iż działalność CKU jest znikoma w odniesieniu do działalności całego Z., a poza tym nie przynosi żadnych zysków. W ocenie Skarżącego dokonana przez organ interpretacja i zastosowanie omawianych przepisów rażąco narusza art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), zgodnie z którym "niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika". W ocenie Z. wszystkie wskazane wyżej wątpliwości zostały rozstrzygnięte w niniejszej sprawie na niekorzyść Skarżącego.

W dniu [...] września 2017 r. Minister wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż nie wszystkie jednostki, o których mowa w art. 2 ustawy o systemie oświaty zostały wymienione w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji. W konsekwencji, możliwość rozliczania się z wpłat na PFRON na tej podstawie nie jest dostępna dla wszystkich podmiotów systemu oświaty, a jedynie dla tych wprost wymienionych w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 344/08).

Minister podniósł, że na podstawie art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją rozliczają się z wpłat na PFRON: publiczne i niepubliczne uczelnie, wyższe szkoły zawodowe, publiczne i niepubliczne szkoły, zakłady kształcenia nauczycieli, placówki opiekuńczo-wychowawcze, placówki resocjalizacyjne.

Minister ustalił, że zgodnie z uchwałą Nr [...] z dnia 28 listopada 2014 r. na podstawie ustawy o systemie oświaty z dniem 1 grudnia 2014 r. włączono CKU do Z. w G., Zgodnie z art. 3 ust. 17 w zw. z art. 2 pkt 3a ustawy o systemie oświaty, CKU realizuje kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych. Minister wyjaśnił, że kształcenie pozaszkolne jest uczestnictwem osoby kształcącej się w zajęciach edukacyjnych przyjmujących formę kursów, szkoleń, instruktaży, konferencji, wykładów itp. Organ II instancji wskazał więc, że w rozumieniu ustawy o systemie oświaty CKU nie jest szkołą, lecz placówką kształcenia ustawicznego. Powyższe wynika także z dokumentów nadesłanych na żądanie Ministra przez Skarżącego przy piśmie z dnia 1 czerwca 2017 r., tj. załączników do uchwały Nr [...] Rady Powiatu G. z dnia 30 października 2014 r. w sprawie założenia Centrum Kształcenia Ustawicznego w G. - aktu założycielskiego oraz statutu Centrum Kształcenia Ustawicznego, a także oświadczenia dotyczącego faktycznej działalności CKU wraz z dowodami potwierdzającymi twierdzenia Skarżącego.

Wobec powyższego Minister wskazał, że z preferencyjnych wskaźników zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON mogą skorzystać jedynie podmioty wymienione w art. 21 ust 2b ustawy o rehabilitacji. W realiach niniejszej sprawy Minister ustalił zaś, że Z. nie należy do kategorii podmiotów wymienionych w ww. przepisie, w związku z czym nie może być beneficjentem korzystniejszego rozliczenia wpłat na PFRON. Minister podniósł, że pracodawca chcąc korzystać z przywileju zawartego w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji nie może prowadzić działalności w żadnym innym zakresie, niż prowadzenie podmiotów określonych w tym przepisie. Na podstawie tego przepisu mogą rozliczać się również zespoły tworzone wyłącznie z jednostek, o których mowa w tym przepisie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 344/08).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej Minister stwierdził, że art. 21 ustawy o rehabilitacji nie budzi wątpliwości w zakresie zastosowania do poszczególnych podmiotów gdyż bezsporne jest, iż z dniem 1 grudnia 2014 r. do Z. włączono CKU. Z orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika zaś, że przepis art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji dotyczy wyłącznie pracodawców będących podmiotami lub prowadzących podmioty w nim wymienione (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 735/16).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji przez skarżony organ, ewentualnie przez sąd a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

a) art. 32 Konstytucji RP przez niezastosowanie do Skarżącego art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji z pominięciem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa;

b) art. 21 ust. 1 i ust. 2a ustawy o rehabilitacji poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do Skarżącego z pominięciem zastrzeżenia zawartego w ust. 2b tego artykułu;

c) art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji przez jego niezastosowanie do Skarżącego pomimo, że w skład zespołu szkół wchodzą wyłącznie szkoły i CKU, które jednak w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie prowadziło żadnej działalności;

d) art. 2a Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przepisy art. 21 ust. 1-2b nie regulują, według jakiego wskaźnika powinny rozliczać się z PFRON zespoły szkół "o charakterze mieszanym", tzn. łączące szkoły i placówki w rozumieniu przepisów prawa oświatowego i istnieją wątpliwości, jak powinny się rozliczać takie podmioty.

2. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez niewskazanie przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności, a właściwie pominął milczeniem oświadczenie Skarżącego z dnia 1 czerwca 2017 r. w części, z której wynika, że poza dwoma szkoleniami przeprowadzonymi w 2016 r. CKU nie prowadziło żadnej działalności, a zatem nie prowadziło żadnej działalności w okresie objętym zaskarżoną decyzją, a także poprzez błędne ustalenie, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją Skarżący prowadził inną działalność, niż wskazana w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji.

Skarżący wniósł także pismo procesowe, w którym wywiódł, że jego zdaniem nie ma żadnych przeszkód prawnych, ani faktycznych po temu, aby każda, ze szkół wchodzących w skład zespołu odrębnie rozliczała się z PFRON-EM stosując obniżony wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).

Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Zdaniem Sądu skarga nie jest zasadna.

Z akt sprawy wynika, że Strona jest jednostką organizacyjną i budżetową powiatu [...] o działającą na podstawie ustawy o systemie oświaty.

Zgodnie z Uchwałą Nr [...] z dnia 28 listopada 2014 r. na podstawie tej ustawy z dniem 1 grudnia 2014 r. do Skarżącego Z. włączono Centrum Kształcenia Ustawicznego.

W wyniku powyższego w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, w skład Z. wchodzą zarówno szkoły jak i Centrum Kształcenia Ustawicznego.

Centrum realizuje kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych (art. 3 ust. 17 w zw. z art. 2 pkt 3a tej ustawy o systemie oświaty).

Kształcenie pozaszkolne jest uczestnictwem osoby kształcącej się w zajęciach edukacyjnych przyjmujących formę kursów, szkoleń, instruktaży, konferencji, wykładów itp.

Prawidłowo organ wskazał, że w rozumieniu ustawy o systemie oświaty Centrum nie jest szkołą, lecz placówką kształcenia ustawicznego. Zadania szkół oraz placówek wymienionych w art. 2 pkt 3a ustawy o systemie oświaty nie są identyczne. Są to zupełnie odmienne jednostki i nie można ich utożsamiać ze sobą.

Ze statutu Centrum Kształcenia Ustawicznego wynika, że jest ono publiczną placówką kształcenia ustawicznego dla dorosłych i pracowników młodocianych. Jednostka ta wchodzi w skład Z., a jej celem jest dostosowywanie oferty kształcenia, dokształcania i doskonalenia osób dorosłych do potrzeb lokalnego i europejskiego rynku pracy, umożliwienie osobom dorosłym zdobycia wiedzy i umiejętności niezbędnych do dalszej nauki lub podjęcia pracy zawodowej. Centrum realizuje kształcenie osób dorosłych w formach szkolnych i pozaszkolnych.

Z art. 3 pkt 16 ustawy o systemie oświaty wynika, że "kształcenie ustawiczne" jest to kształcenie w szkołach dla dorosłych, a także uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych przez osoby, które spełniły obowiązek szkolny.

Skarżący oświadczył, że w 2016 r. w ramach Centrum zostały zorganizowane dwa szkolenia pt. "Coaching, motywacja i edukacja - zwiększenie efektywności nauczyciela". Szkolenia przeprowadziła nauczycielka zatrudniona w szkole, z którą zawarto dwie umowy zlecenia Nr [...] z dnia 1 lutego 2016 r. i [...] z dnia 8 czerwca 2016 r.

Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny należało rozstrzygnąć, czy Skarżący korzystał z preferencyjnego rozliczania wpłat na PFRON na podstawie art. 21 ust. 2b ustawy.

Na podstawie art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji - w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją - mogą rozliczać się z wpłat na PFRON korzystając z wymienionych tam preferencyjnych wskaźników: publiczne i niepubliczne uczelnie, wyższe szkoły zawodowe, publiczne i niepubliczne szkoły, zakłady kształcenia nauczycieli, placówki opiekuńczo-wychowawcze, placówki resocjalizacyjne.

Z powyższego wynika, że nie wszystkie jednostki, o których mowa w art. 2 ustawy o systemie oświaty zostały wymienione w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, a w konsekwencji możliwość rozliczania się z wpłat na PFRON na tej podstawie nie jest dostępna dla wszystkich podmiotów systemu oświaty, a jedynie dla tych wprost wymienionych w art, 21 ust. 2b ustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 344/08).

Z preferencyjnych wskaźników mogą skorzystać jedynie podmioty wymienione w art. 21 ust 2b ustawy o rehabilitacji.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Skarżący nie jest publiczną i niepubliczną uczelnią, wyższą szkołą zawodową, publiczną i niepubliczną szkołą, zakładem kształcenia nauczycieli, placówką opiekuńczo-wychowawczą, placówką resocjalizacyjną. Sam Skarżący wskazał w odwołaniu, że jest jednostką organizacyjną i budżetową powiatu [...], w skład, którego wchodzą szkoły i Centrum Kształcenia Ustawicznego, będące placówką (a więc nie szkołą) w rozumieniu ustawy o systemie oświaty.

W przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalono więc, że Z. nie należy do kategorii podmiotów wymienionych w ww. przepisie, w związku z czym nie może być beneficjentem korzystniejszego rozliczenia wpłat na PFRON.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że pracodawca chcąc korzystać z przywileju zawartego w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji nie może prowadzić działalności w żadnym innym zakresie niż prowadzenie podmiotów określonych w tym przepisie. Na podstawie tego przepisu mogą rozliczać się również zespoły tworzone wyłącznie z jednostek, o których mowa w tym przepisie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r., III SA/Wa 344/08).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 735/16 stwierdził, iż: "przepis art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych dotyczy wyłącznie pracodawców będących podmiotami lub prowadzących podmioty w nim wymienione (...)".

Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie bezsporne jest również to, że Centrum nie należy do podmiotów wymienionych w art. 21 ust. 2b ustawy. Z uwagi na to, że jednostka ta wchodzi w skład Z., Z. jako całość również nie należy do tych podmiotów.

Z. w skład którego wchodzą szkoły i Centrum Kształcenia Ustawicznego nie jest również szkołą. Inne są zadania i cele takiego podmiotu, gdyż Z. ten może realizować także inne cele i zadania niż tylko cele i zadania przypisane szkołom, w tym cele i zadania przypisane jednostce nie wymienionej w art. 21 ust. 2b ustawy.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż wbrew twierdzeniom Skarżącego, zadania oraz cele Z., w którego skład wchodzą szkoły i Centrum nie są identyczne z celami i zadaniami szkoły. W świetle unormowań ustawy o systemie oświaty szkoła i taki zespół są zupełnie odmiennymi jednostkami. W art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji ustawodawca wymienił wszystkie szkoły, również wyższe, zatem nie zróżnicował uprawnień podmiotów należących do tej samej klasy. Oprócz szkół wymienił jedynie placówki opiekuńczo-wychowawcze i resocjalizacyjne, których istnienie wynika z innych przepisów niż ustawa o systemie oświaty, inna też, niż placówek wskazanych w tej ustawie, jest ich rola. Nie wymienił natomiast żadnego podmiotu, w którego skład wchodziłyby zarówno szkoły, jak i Centrum Kształcenia, czyli nie można mówić o zróżnicowaniu sytuacji prawnej podmiotów należących do tej samej kategorii (klasy).

Trybunał Konstytucyjny podkreśla w swym orzecznictwie, że z zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji, wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie.

Poza tym nie powinno uchodzić uwadze Skarżącego, iż art. 21 ust. 2b ustawy ustanawia pewne przywileje (ulgi), a nie obowiązki. Nie istnieją prawnie ustanowione zasady wprowadzania ulg, jedynie w art. 217 Konstytucji RP postanowiono, iż zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków powinny być zawarte w ustawie. Trzeba mieć na względzie, że wszelkie zwolnienia od ponoszenia ciężarów, w tym zwolnienia podatkowe, zawsze są dotknięte cechą niesprawiedliwości i różnicują wobec prawa tych, których zwolnienia dotyczą i tych, którzy ze zwolnienia nie mogą skorzystać. Należy też pamiętać, że równorzędnie z zasadą równości wobec prawa funkcjonuje zasada powszechności ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. W praktyce ta konstytucyjna zasada nie jest w pełni realizowana, o czym świadczy chociażby art. 21 ust. 2 i ust. 2b ustawy o rehabilitacji. Zwolnienia z ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych stanowią wyłom od zasady powszechności ich ponoszenia, co zwykle wywołuje skutki sprzeczne z zasadami sprawiedliwości w dziedzinie podziału produktu globalnego (por. J. Małecki /w:/ A. Gomułowicz, J. Małecki, Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. II). Istotne jest również, iż ustawodawca nie ma obowiązku wprowadzania powszechnych preferencji. W omawianym przepisie ustawodawca wyraził wolę uprzywilejowania podmiotów w nim wskazanych i dokonał tego według pewnego logicznego klucza. Wskazał bowiem na wszystkie szkoły oraz placówki świadczące pomoc o zbliżonym charakterze (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt 344/08).

Przepisy ustawy o rehabilitacji wprost wskazują rodzaje podmiotów oraz wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych osiągany przez poszczególne podmioty. Sąd podziela stanowisko organu, że art. 21 ustawy o rehabilitacji nie budzi wątpliwości w zakresie zastosowania do poszczególnych podmiotów, w związku z czym zarzut istnienia wątpliwości, co do tego jaki wskaźnik ma być zastosowany do zespołu szkół "o charakterze mieszanym" nie jest zasadny.

W odniesieniu do zarzutu nie uwzględnienia przez organ oświadczenia Skarżącego o tym, że Centrum nie prowadziło działalności w okresie objętym zaskarżoną decyzją należy wskazać, że bez znaczenia w tym względzie są rozmiary prowadzonej działalności nie wymienionej w ww. przepisie. Decydujące znaczenie ma przypisany tej działalności cel i zadania. Ponadto redakcja przepisu wskazuje wprost, że to nie jest przesłanka decydująca w tym przedmiocie.

Wprawdzie rację ma Skarżący, że nie decyduje tu także nazwa, lecz charakter prowadzonej działalności. Jednakże w niniejszej sprawie charakter działalności Z., w którego skład wchodzi Centrum jest inny niż wymieniony w art. 21 ust. 2b. Zaznaczyć należy, że z zobowiązań wobec PFRON rozlicza się Z., a nie poszczególne jednostki wchodzące w jego skład. Ze statutu wynika, że Z. jako całość jest jednostką organizacyjną i budżetową.

Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie również twierdzenie Strony, że każda ze szkół wchodzących w skład zespołu może rozliczać się z wpłat na PFRON odrębnie.

Sąd ponadto podkreśla, że stanowisko organu zostało potwierdzone w uzyskanej przez Skarżącego interpretacji Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych. Wskazano tam także nawet, że wykładnia rozszerzająca tego przepisu naruszyłaby m.in. art. 217 Konstytucji RP.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze uzupełnionej pismem procesowym, jak również innych podstaw do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 Ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.